ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Αγίου Δημητρίου

Έστω ότι εμείς θέλουμε, η Ευρώπη θέλει;

Του Στέφανου Κατσάρα*

άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα Αλήθεια της Καρδίτσας (9/10/2012)

Φτάσαμε λοιπόν, για άλλη μία φορά στην ιστορία μας, να πρέπει να αποφασίσουμε. Πού ανήκουμε; Ανήκουμε στην Δύση ή στην Ανατολή; Εγώ θα πω καλύτερα, ανήκουμε στον Βορρά ή στον Νότο;

Και έστω λοιπόν ότι εμείς αποφασίσαμε και είπαμε, εν ολίγοις, ότι ανήκουμε στην Ευρώπη, δηλαδή και στην Δύση και στον Βορρά. Με λίγα λόγια εμείς θέλουμε να γίνουμε Ευρώπη. Με δεδομένο όμως αυτό το σημείο τίθενται ως συνέπεια τρία ερωτήματα που ζητούν επειγόντως απάντηση.

Θέτοντας λοιπόν το πρώτο ερώτημα αναρωτιέται κανείς, καλά θέλουμε να γίνουμε Ευρώπη, μπορούμε όμως; Εγώ θα πω ότι αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα, αλλά βασιζόμενος σε δυο τρία ατράνταχτα (κατ' εμέ) στοιχεία (π.χ. την πολύ καλή προσαρμογή όλων σχεδόν των Ελλήνων που μετανάστευσαν τώρα ή και παλαιότερα στην Ευρώπη, την διάθεση των νέων να φέρουν ευρωπαϊκά στοιχεία στην χώρα κ.λπ) και δεδομένου ότι στόχος μου δεν είναι να αναπτύξω το συγκεκριμένο ερώτημα αυτήν την δεδομένη στιγμή, θα απαντήσω συνοπτικά “ναι μπορούμε”.

Και πάμε τώρα στα πιο ουσιαστικά ερωτήματα κατά την γνώμη μου. Δεύτερο ερώτημα λοιπόν. Τι είναι Ευρώπη; Φυσικά δεν έχει απλά γεωγραφικές διαστάσεις. Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο αλλά εν τοιαύτη πειπτώσει, πρώτον δεν θα ετίθετο ζήτημα και δεύτερον δεν θα είχαμε όλοι λίγο πολύ στο μυαλό μας διαβάζοντας το παρόν, χώρες όπως η Γερμανία, η Σουηδία, η Δανία, η Γαλλία αλλά θα είχαμε και την Αλβανία την Βουλγαρία, την Ουκρανία κ.λπ. Άρα δεν είναι αυτό. Είναι κάτι πάνω και πέρα από γεωγραφικούς προσδιορισμούς και περιορισμούς. Η Ευρώπη είναι η κοινή ιστορία της, ο πολιτισμός της, ο τρόπος ζωής των κατοίκων της και φυσικά οι αξίες των λαών της. Είναι οι κοινωνικές δομές της, η έννοια και η πρακτική του κοινωνικού κράτους, η έννοια και η πρακτική του κράτους δικαίου, είναι η ισότητα μεταξύ των πολιτών της και τέλος ο αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη.

Εμείς σαν χώρα λοιπόν, συμμετέχουμε αυτοδίκαια στην κοινή ευρωπαϊκή ιστορία (σε κάποιο βαθμό) αλλά όντας η πηγή της ευρωπαϊκής ιστορίας, ο τόπος απ' όπου ξεκίνησαν όλα, ας πούμε ότι καλύπτουμε αυτό το κριτήριο. Στο κριτήριο του πολιτισμού όμως, αρχίζουν σιγά σιγά τα δύσκολα για μας. Και πάλι θα πω ότι όντας η πηγή του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η κοιτίδα, με πάρα πολλές ενστάσεις διότι από την εποχή του Περικλή μέχρι σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στ' αυλάκι, θα πω ότι κουτσά στραβά καλύπτουμε και αυτό το κριτήριο. Προχωρώντας στα κριτήρια που ετέθησαν τα δύσκολα αυξάνονται. Τρόπος ζωής. Και ερωτώ. Πόση σχέση έχει ο τρόπος ζωής των Ελλήνων με αυτόν των Ευρωπαίων; Με τους νότιο Ιταλούς και λιγότερο με τους νότιο Ισπανούς μάλλον έχει. Από εκεί και πέρα όμως; Ενδεικτικά αναφέρω ότι στην Αθήνα αντιστοιχούν μόλις 2 τ.μ πρασίνου ανά κάτοικο όταν στην Βόννη αντιστοιχούν 35 τ.μ. ανά κάτοικο, στο Άμστερνταμ 27 τ.μ. Τα τραίνα, σύμβολο της ενωμένης Ευρώπης και μέσο που κατά κόρον χρησιμοποιεί ο Ευρωπαίος, έχουν ταχύτητα που αγγίζει τα 335 Km/h (eurostar, Ηνωμένο Βασίλειο), τα 575 Km/h (TGV, Γαλλία) όταν στην Ελλάδα η ανώτατη ταχύτητα που μπορεί να επιτευχθεί στο 18% μόνο του δικτύου είναι τα 160 Km/h ενώ στο 40% του δικτύου η ταχύτητα κυμαίνεται από 80 Km/h έως 119 Km/h. Καμία σχέση λοιπόν και σε αυτόν τον τομέα. Η αρχιτεκτονική της Ευρώπης (βασισμένη σε μεγάλο βαθμό σε αρχαιοελληνικά αρχιτεκτονικά μοτίβα!) έχει πολλά κοινά σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Με την Ελλάδα όχι. Το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας κατεδαφίσθηκε (μέσω αντιπαροχής κυρίως) και στη θέση του υψώθηκε ένα νέο κέντρο, όχι ιστορικό αυτή τη φορά, χωρίς κοινά στοιχεία με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά με πολλά κοινά στοιχεία (όπως διαπιστώνουμε και μέσω των εικόνων από τις πρόσφατες εξελίξεις) με πόλεις όπως η Δαμασκός της Συρίας, η Τρίπολη της Λιβύης, το Κάιρο της Αιγύπτου, η Τύνιδα της Τυνησίας κ.λπ. Δυστυχώς! Δεν θα αναπτύξω όλα τα κριτήρια, απλά θα αναφέρω μόνο και μόνο για να αναρωτηθούμε ξανά τι σχέση μπορεί να έχει το ευρωπαϊκό κράτος δικαίου, με το ελληνικό, το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος με το ελληνικό, η ισότητα μεταξύ των πολιτών στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες (;) ευρωπαϊκές χώρες, ο σεβασμός του Έλληνα στο κράτος του σε σχέση με τον μέσο Ευρωπαίο, και φυσικά τι σχέση έχει ο σεβασμός του ελληνικού κράτους προς τους πολίτες του σε αντιστοιχία με αυτόν των άλλων ευρωπαϊκών κρατών απέναντι στους δικούς τους πολίτες; Εγώ λοιπόν λέω ότι σε γενικές γραμμές σήμερα δεν ανήκουμε εν πολλοίς στην Ευρώπη. Ας πούμε ότι απέχουμε τέλος πάντων.

Και ξαναλέω, παρότι σήμερα απέχουμε από την Ευρώπη, έστω ότι εμείς αποφασίσαμε να γίνουμε Ευρώπη. Η Ευρώπη θέλει να γίνουμε Ευρώπη; Η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη. Όχι δεν θέλει. Δεν ήθελε και δεν θέλει. Και εξηγούμαι.

Η Ευρώπη δεν θέλει να γίνουμε Ευρώπη όταν ήδη πολύ πριν την κρίση μας επιβάλει (κι εμείς δεχόμαστε βεβαίως) να υπογράψουμε αποικιοκρατική σύμβαση κατασκευής και λειτουργίας του κεντρικού αεροδρομίου της χώρας, του Ελευθέριος Βενιζέλος, όπου προβλέπεται να μην υπάρξει για δεκαετίες δεύτερο αεροδρόμιο όχι μόνο σε ολόκληρο τον νομό Αττικής αλλά και στους όμορους νομούς (!) με αποτέλεσμα το Ελ. Βενιζέλος να λειτουργεί υπό την εκμετάλλευσης της Γερμανικής HOCHTIEF σε καθεστώς μονοπωλίου και φυσικά να είναι από τα πιο ακριβά της Ευρώπης. Καμία μεγάλη σοβαρή Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα δεν έχει μόνο ένα αεροδρόμιο. Θα έλεγε κανείς και τι με νοιάζει εμένα; Οι αεροπορικές εταιρείες το πληρώνουν. Λάθος. Οι επιβάτες το πληρώνουν όταν παραδείγματος χάριν ο καθαρός ναύλος, το καθαρό εισιτήριο, για μία διαδρομή Αθήνα – Ηράκλειο – Αθήνα κοστίζει (σε προσφορά) 29 € και με τους φόρους και τα διαχειριστικά του αεροδρομίου φτάνει να κοστίζει 78 €. Εάν υπήρχε ένα δεύτερο ανταγωνιστικό αεροδρόμιο (ακόμα και με πολύ χειρότερες υπηρεσίες) αυτό δεν θα συνέβαινε. Μόνο που η σύμβαση το απαγορεύει. Αυτήν την σύμβαση, μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι να την ανανεώσουμε.

Η Ευρώπη δεν θέλει να γίνουμε Ευρώπη όταν για να κάνει κανείς ένα ταξίδι Αθήνα – Καρδίτσα – Αθήνα με το αυτοκίνητό του είναι υποχρεωμένος να πληρώσει διόδια περίπου 20€, επίσης μονοπωλιακά, (δεν υπάρχει εναλλακτική, ούτε καν παραδρόμων) και μάλιστα σε δρόμο ήδη κατασκευασμένο και πληρωμένο από τους πολίτες. Η Γερμανία, όπως και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, δεν έχει καθόλου διόδια, η Αγγλία έχει μόνο στο κέντρο της πρωτεύουσας με σκοπό την αποφυγή κυκλοφοριακής συμφόρησης, και όσες χώρες έχουν διόδια, έχουν απαραιτήτως αξιόπιστη εναλλακτική διαδρομή. Η Ιταλία για παράδειγμα έχει διόδια στην autostrada, δρόμο χωρίς καν όριο ταχύτητας, και ο εναλλακτικός δρόμος χωρίς διόδια είναι λίγο καλύτερος από την δική μας Εθνική.

Η Ευρώπη δεν θέλει να γίνουμε Ευρώπη όταν θέλει να οικειοποιηθεί (με αποικιοκρατικούς πάλι όρους) την ενέργεια της χώρας, να ρίξει σε αδιανόητο βαθμό το βιωτικό επίπεδο των (κατά τα άλλα Ευρωπαίων) Ελλήνων, όταν θέλει (και επιβάλει) την πλήρη κατάργηση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας και δυστυχώς και του κράτους δικαίου. Ποιος Ευρωπαίος θα δεχόταν κούρεμα των κρατικών ομολόγων του δικού του κράτους; Ποιος Ευρωπαίος θα δεχόταν την αύξηση της ήδη πολύ υψηλής φορολογίας του χωρίς αυτή να είναι ανταποδοτική; (σε πολλές χώρες η φορολόγηση είναι μεγαλύτερη από της Ελλάδας π.χ. Σουηδία, αλλά το κράτος το ανταποδίδει με το παραπάνω) Ποιος Ευρωπαίος θα δεχόταν σχολεία χωρίς δασκάλους και θέρμανση και νοσοκομεία χωρίς υλικά και γιατρούς; Ποιος Ευρωπαίος θα δεχόταν να πληρώνει υψηλές ασφαλιστικές εισφορές και ταυτόχρονα να μην έχει υγεία και αξιοπρεπή σύνταξη; Ποιος Ευρωπαίος σε τελική ανάλυση θα δεχόταν να ψηφίσει το κοινοβούλιό του μέτρα τουλάχιστον 14 δις σε ένα χρόνο και μάλιστα (αν έχουμε τον Θεό μας!) σε ένα μόνο άρθρο(!) συνεχίζοντας δηλαδή το κράτος να κάνει “παπατζηλίκια” απέναντι όχι μόνο στους πολίτες του αλλά και απέναντι στα ίδια τα μέλη του κοινοβουλίου! Αυτά είναι επιβεβλημένα από την... Ευρώπη!

Η Ευρώπη λοιπόν, δεν θέλει να γίνουμε Ευρώπη. Δεν μας θεωρεί και δεν μας θεώρησε ποτέ ισότιμους. Στην καλύτερη περίπτωση μας θεωρεί μία αμιγώς βαλκανική χώρα και στην χειρότερη μία βορειότερη βόρειο Αφρικανική χώρα.

Για να σεβαστείς κάποιον, φίλο ή αντίπαλο, (δεν υπάρχουν φίλοι στην διεθνή πολιτική σκηνή παρά μόνο κοινά συμφέροντα) πρέπει να τον θεωρείς ίσο ή ανώτερό σου. Όταν όμως μονίμως σκύβεις το κεφάλι, όταν δέχεσαι καρπαζιές και δεν αντιδράς καν, όταν φιλάς το χέρι που σε βρίζει (να θυμηθούμε και το πρωτοσέλιδο του γερμανικού περιοδικού με την Αφροδίτη να σηκώνει το μεσαίο της δάχτυλο) κανείς δεν σε σέβεται. Κανείς δεν σέβεται τον σφουγγοκωλάριό του.

Και θα μου πει κανείς, ωραίες οι διαπιστώσεις αλλά τι προτείνεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν προτείνω τσάμπα μαγκιές και νταηλίκια. Δεν προτείνω όμως και τυφλή υποταγή. Προτείνω αυτό ακριβώς που πρότεινα και πριν τις πρόσφατες εκλογές. Σκληρή διαπραγμάτευση, σκληρή όμως, αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις, ολοκληρωμένο ανασχεδιασμό της δομής του κράτους και της χώρας ολόκληρης. Και σε τελική ανάλυση αν δεν σε σέβονται πρέπει να τους κάνεις να σε φοβούνται.

Αν θέλουμε να γίνουμε Ευρώπη, εκτός από έννοιες όπως ρουσφέτι, μπαξίσι, άρπα κόλα, και γενικά ρεμπέτ ασκέρ που πρέπει να ξεχάσουμε ανεπιστρεπτί, πρέπει να ξεχάσουμε και την έννοια του ραγιαδισμού. Αυτά πάνε μαζί. Το ένα χωρίς το άλλο δεν φεύγει.

Το Δ.Ν.Τ. Πάντως, δια της εκπροσώπου του, κας Ντάρια Ζαχάροβα (κάτι σαν τον κύριο Τόμσεν) συνεχάρη την Ισλανδική κυβέρνηση για τον χειρισμό της κρίσης. Ας σημειωθεί ότι η Ισλανδία αρνήθηκε, μέσω δύο δημοψηφισμάτων, να μπει σε παρόμοιο με το δικό μας πρόγραμμα... Γνωρίζω φυσικά ότι η Ισλανδία διαφέρει πολύ από την Ελλάδα αλλά το αναφέρω έτσι... προς γνώση και συμμόρφωση εξωτερικών και εγχώριων ιθυνόντων.

Οργανωμένα λοιπόν, με σχέδιο και σοβαρότητα να αντισταθούμε. Η σημερινή στάση μας θα μας χαρακτηρίζει για δεκαετίες. Να γίνουμε Ευρώπη ακόμα και σε πείσμα της Ευρώπης. Δεν θα μας το χαρίσει κανείς. Εμείς πρέπει να το κερδίσουμε.

*Ο Στέφανος Κατσάρας ήταν υποψήφιος βουλευτής της ΔΗΜΑΡ στο Ν.Καρδίτσας