Το Σάββατο η Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ

real.gr

Το Σάββατο 28 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς, με θέμα τις πολιτικές εξελίξεις και τον προγραμματισμό δράσης. 

Η έναρξη των εργασιών της Κεντρικής Επιτροπής θα γίνει στις 11:00 με την ομιλία του Προέδρου της ΔΗΜΑΡ και Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Θανάση Θεοχαρόπουλου, σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση της Αγ. Κωνσταντίνου.

Πληρώνουμε «χαράτσι» 30 εκατ. ευρώ για την Τουρκία!

Συντάκτης: 

Κώστας Μοσχονάς

 

 

 

 

, efsyn.gr

Ενα ελληνικό τσεκ για την Τουρκία…

Ενα τσεκ με το ποσό των… 30 εκατ. ευρώ με παραλήπτρια την Τουρκία θα πρέπει να έχει μαζί του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας την Κυριακή που συνέρχεται στις Βρυξέλλες η σύνοδος κορυφής Ε.Ε.-Τουρκίας για το προσφυγικό. Οσο και αν φαίνεται παράδοξο, το ποσό αυτό καλείται να συνεισφέρει η Ελλάδα για τη χρηματοδότηση της Τουρκίας με 3 δισ. ευρώ για το 2016-2017 προκειμένου να περιοριστεί η ροή των μεταναστών προς την Ευρώπη.

Τα έχει κανονίσει όλα ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ακολουθώντας τις εντολές της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ. Και βρισκόμαστε στην αρχή…

Μία από τις τρεις προσφορές της Ε.Ε. στην Τουρκία για τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών είναι η χορήγηση 3 δισ. ευρώ. Οι άλλες δύο είναι η σταδιακή κατάργηση της βίζας για την είσοδο των Τούρκων πολιτών στα κράτη-μέλη και η επιτάχυνση της ενταξιακής διαδικασίας. Προηγήθηκαν πολυάριθμα ταξίδια αξιωματούχων της Κομισιόν στην Τουρκία, το πιο πρόσφατο του αντιπροέδρου Φρανς Τίμερμανς, που θεωρείται «δεξί χέρι» του Ζ.Κ. Γιούνκερ, οι οποίοι προετοίμασαν το έδαφος.

Το σχέδιο, όμως, καταρτίστηκε από το Βερολίνο, μετά την επίσκεψη της Αν. Μέρκελ στην Αγκυρα και τη συνάντησή της με τον πρόεδρο Ερντογάν. Η καγκελάριος, παγιδευμένη από το προσφυγικό στο εσωτερικό της χώρας της, είναι αποφασισμένη να κάνει όλα τα χατίρια του «σουλτάνου» για να αποσπάσει τη συνδρομή της Τουρκίας στην αναχαίτιση της ροής των προσφύγων. Και χρησιμοποίησε ως μεσάζοντα την Κομισιόν, η οποία ανέλαβε, αγνοώντας συχνά τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, να προωθήσει τα γερμανικά σχέδια. Ο πανούργος Λουξεμβούργιος έπαιξε αμέσως το χαρτί της πανίσχυρης στην Ε.Ε. καγκελαρίου…

Στις 12 Νοεμβρίου στη σύνοδο της Βαλέτας για το προσφυγικό, ο Ζ.Κ. Γιούνκερ παρουσίασε στους Ευρωπαίους ηγέτες την πρότασή του να χρηματοδοτηθεί η Τουρκία με το ποσό των 3 δισ. ευρώ, χωρίς να επεκταθεί σε λεπτομέρειες. Αλλωστε, όλοι γνώριζαν ότι πίσω από τον Λουξεμβούργιο βρίσκεται η Αν. Μέρκελ, συνεπώς όλοι αποδέχθηκαν το προτεινόμενο ποσό. Τις τελευταίες ημέρες, όμως, που έγιναν γνωστές οι λεπτομέρειες της τουρκικής χρηματοδότησης, σε πολλούς ηγέτες κάθισε στον λαιμό η συνεισφορά της χώρας τους για να ικανοποιηθεί ο Ταγίπ Ερντογάν.

Οπως, λοιπόν, επιβεβαίωσε χθες εκπρόσωπος της Κομισιόν, η συνεισφορά της Επιτροπής στα 3 δισ. ευρώ θα είναι 500 εκατ. ευρώ. Τα υπόλοιπα θα επιβαρύνουν τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών. Το Βέλγιο π.χ. θα πρέπει να συνεισφέρει με το ποσό των 72 εκατ. ευρώ. Και η Ελλάδα; Η καταχρεωμένη και οικονομικά κατεστραμμένη αυτή χώρα θα υποχρεωθεί να συνεισφέρει με το ποσό των 30 εκατ. ευρώ. Αυτή ήταν η απόφαση του διδύμου Μέρκελ-Γιούνκερ. Αλλωστε, η Αθήνα έχει εναποθέσει τις τύχες της χώρας στην αγκάλη της Αν. Μέρκελ (τριμερής συνάντηση Ελλάδας, Γερμανίας, Τουρκίας…).

Την Κυριακή, οι «28» θα στρώσουν κόκκινο χαλί για τον πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου, που αναμένεται να εκπροσωπήσει την Τουρκία. Και όλοι, έστω μουρμουρίζοντας, θα έχουν έτοιμα τα τσεκ της συνεισφοράς των χωρών τους στα 3 δισ. ευρώ. Ο Ζ.Κ. Γιούνκερ ήταν σαφής:

«Πρέπει να αναζωογονηθούν οι σχέσεις Ε.Ε.-Τουρκίας». Οχι μόνο στο προσφυγικό, αλλά και στην ενταξιακή διαδικασία, αρχίζοντας με το άνοιγμα δύο ακόμη κεφαλαίων αλλά και στο θέμα της κατάργησης της βίζας. Η Τουρκία είναι η μόνη υποψήφια για ένταξη χώρα που θα έχει από την Κυριακή δικαίωμα συμμετοχής σε διμερείς συνόδους κορυφής της Ε.Ε.

Και έπειτα, ήρθε ο έρωτας…

Του Γιάννη Παντελάκη , ipyxida.gr
 
«Για μας το Ελληνικό δεν είναι ένα πρότζεκτ, αλλά κατάθεση ψυχής, είναι το μοντέλο της αυτοδιαχείρισης, της κινηματικής και συλλογικής δράσης. Είναι η εναλλακτική αντίληψη που έχουμε για την κοινωνία, την οικονομία και το περιβάλλον. Δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί η μάχη για να μετατραπεί το Ελληνικό σε Μητροπολιτικό Πάρκο, ανοιχτό σε όλους τους πολίτες του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος.» Αλέξης Τσίπρας, 27/2/2014
Και έπειτα, ήρθε ο… έρωτας, που έλεγε και μια παλιά ραδιοφωνική σειρά! Και ο άνθρωπος που τα έλεγε όλα αυτά πρότεινε με δική του πρωτοβουλία μάλιστα, να πουληθεί το Ελληνικό. Το αποδέχτηκαν οι δανειστές, έβαλαν την πώληση στο τρίτο μνημόνιο και το Ελληνικό προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς σε ιδιωτικοποίηση.
Και τι μένει απ” όλα αυτά; Απλά και μόνο ένας ακόμα πολιτικός που χάιδευε αυτιά, πούλαγε ωραίες υποσχέσεις για ν” αγοράσει ψήφους; Όχι μόνο. Έμεινε και κάτι άλλο. Εικοσιένα βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που προφανώς δεν έμαθαν ότι στο μνημόνιο που ψήφισαν και τα προαπαιτούμενά του περιλαμβάνεται και η συγκεκριμένη πώληση. Και ακόμα, τέσσερις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ από περιοχές κοντά στο Ελληνικό που αντιλήφθηκαν ότι οι αποφάσεις του ΤΑΙΠΕΔ για την πώληση «αμαυρώνουν την εικόνα της κυβέρνησης και ακυρώνουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς στην κοινωνία».
Η αξιοποίηση του Ελληνικού, δεν περιλαμβάνεται σ” εκείνα που η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν ότι δεν θα κάνει. Το αντίθετο. Στις 4 του περασμένου Ιουνίου υπήρχε στις προτάσεις των 47 σελίδων που η ίδια η κυβέρνηση είχε στείλει στους δανειστές. Αναφερόμαστε στην εποχή που τα κυβερνητικά στελέχη μάς έλεγαν πως «δεν θα υποκύψουν στους σκληρούς δανειστές» και ο Βαρουφάκης είχε μετατραπεί σ” έναν σόουμαν της πολιτικής. Από εκείνη την εποχή η κυβέρνηση είχε αφήσει στο ράφι μια ακόμα από τις προεκλογικές υποσχέσεις της. Η αξιοποίηση του Ελληνικού περιλήφθηκε στο τρίτο μνημόνιο και προχωράει.
Άρα, είναι ν” απορεί κάποιος με τους 21 βουλευτές που σήμερα καταθέτουν ερώτηση στη Βουλή, διαφωνούν με την πώληση και επισημαίνουν ότι: «Η δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου πρασίνου και πολιτισμού στους χώρους του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, η διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος και η ήπια ανάπτυξη της περιοχής αποτελούν διακηρυγμένη και προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ». Δεν τους είπε κανένας ότι η προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ απλά βρίσκεται σκονισμένη πια σε κάποιο γραφείο; Αρκετοί από αυτούς ψήφισαν μέσω μνημονίου αυτήν την πώληση και όσοι εκλέχτηκαν για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο γνώριζαν τι είχε συμφωνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ναι, αυτά ακριβώς που σήμερα καταγγέλλουν είχαν ψηφιστεί. Και από τους ίδιους. Η στάση τους, μοιάζει μ” εκείνη τριών συναδέλφων τους που συμμετείχαν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για την πώληση του ΟΛΠ, για την οποία είχαν ψηφίσει λίγες εβδομάδες πριν.
Βέβαια, όταν οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ καλούν τον κόσμο να διαδηλώσει για την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όλα μπορούν να συμβούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ να παίζει όλους τους ρόλους (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης), οι βουλευτές του να ελέγχουν την κυβέρνηση για κάτι που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει και οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ν” ανακαλύπτουν πως ακυρώνεται το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς στην κοινωνία. Αυτό το τελευταίο θα ίσχυε μόνον στην περίπτωση της παραδοχής ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την αριστερά. Το πιστεύουν ακόμα;
Via : www.liberal.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΘΕΟΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, στην ομιλία του προς τους φορείς των αγροτών στην Βουλή στην εκδήλωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας που πραγματοποιήθηκε με θέμα «Σχέδιο ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης – Ρόλος του αγροτικού τομέα» τόνισε:

«Σήμερα βρισκόμαστε όλοι εδώ για να συζητήσουμε τα ζητήματα τα οποία απασχολούν τους έλληνες αγρότες. Για να ακούσουμε όλα τα προβλήματα και να προωθήσουμε και τις κατάλληλες λύσεις.

Η Δημοκρατική Συμπαράταξη έχει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για τον αγροτικό τομέα, με θέσεις, προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις.

Εάν οι κινητοποιήσεις των αγροτών αναδεικνύουν κάτι, είναι πρωτίστως το έλλειμμα της έγκαιρης θεσμικής διαβούλευσης. Για αυτό τον λόγο εμείς στην Δημοκρατική Συμπαράταξη πήραμε πρωτοβουλία και καλέσαμε τους φορείς των αγροτών στην Βουλή για συζήτηση. Αφού δεν το κάνει η κυβέρνηση, το κάναμε εμείς για να ακούσει κάποιος τους αγρότες. Στην πρόσφατη συζήτηση στην ολομέλεια στη Βουλή σχετικά με το αγροτικό πετρέλαιο, ζητήσαμε να παραστούν περισσότεροι φορείς των αγροτών, κάτι το οποίο δεν έγινε αποδεκτό από το προεδρείο. Δεν είναι δυνατόν να νομοθετούμε χωρίς να ακούγονται οι φορείς, ούτε να φοβόμαστε τον διάλογο. Εμείς είμαστε κατεξοχήν ο χώρος που επιδιώκει τον διάλογο.

Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε ότι, το τρίτο μνημόνιο, η τελική συμφωνία είναι επώδυνη, δύσκολη και στην πορεία πρέπει να υπάρξουν διορθωτικές κινήσεις, σύμφωνα με τους κανόνες της Ε.Ε. στο πλαίσιο της ευελιξίας.

Συγκεκριμένα, υπάρχει η κατάργηση του αφορολόγητου ορίου και η αύξηση της φορολόγησης των ενισχύσεων στο 26%, που αλλοιώνει τον κοινοτικό ανταγωνισμό και πλήττει την χώρα μας σε σχέση με τις άλλες χώρες.

Και στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω ότι τα 19 δις για τον αγροτικό τομέα έχουν εξασφαλιστεί στις αρχές του 2013 με τη δική μας αποφασιστική συμβολή στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Το μόνο που κατάφερε η σημερινή κυβέρνηση είναι να μην τα χάσει.

Το τονίζω αυτό γιατί η κυβέρνηση βάζει ένα μέτρο, την αύξηση φόρου στο 26% των ενισχύσεων, το οποίο δεν υπάρχει πουθενά. Όπως δεν μπορείς να δίνεις έξτρα ενισχύσεις σε μία χώρα, έτσι δεν μπορείς να παίρνεις πίσω τα χρήματα, μέσω του φόρου, περισσότερο σε μία χώρα σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες.

 Επίσης η κυβέρνηση προωθεί αύξηση της προκαταβολής φόρους στο 100% και κατάργηση της επιστροφής του ειδικού φόρου κατανάλωσης πετρελαίου. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη κατέθεσε τροπολογία στο πολυνομοσχέδιο για αγροτικό πετρέλαιο κίνησης με βάση τα στρέμματα και το είδος της καλλιέργειας. Είπαμε στην κυβέρνηση, αφού καταργείτε την επιστροφή φόρου, θεσπίστε αγροτικό πετρέλαιο κίνησης. Απορρίφθηκε δυστυχώς η πρότασή μας.

Επιβαρύνονται τα αγροτικά εφόδια με συντελεστή Φ.Π.Α. 23% από 13%. Και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση μας εγκαλούσε γιατί δεν μειώνουμε το 13%, έρχεται τώρα και το αυξάνει στο 23%. Επισημαίνεται ότι 13% είναι ο υψηλότερος Φ.Π.Α. στην ευρωζώνη με αποτέλεσμα να υπάρχει σαφής επίπτωση στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής αγροτικής παραγωγής. Και βέβαια υπάρχει η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών οι οποίες προβλέπονται να τριπλασιασθούν.

Από το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης διαφαίνεται ότι η διαπραγματευτική ομάδα της ελληνικής κυβέρνησης δεν είχε καμία γνώση των ειδικών θεμάτων της αγροτικής οικονομίας. Ό,τι της ζητήθηκε το δέχθηκε. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε έτσι από εδώ και στο εξής. Δεν γίνεται να λέγονται άλλα λόγια πριν και άλλα μετά.

Χρειάζονται συγκεκριμένες δράσεις. Βασικός στόχος πρέπει να είναι η  μετατροπή του αρνητικού ισοζυγίου εισαγωγών-εξαγωγών στον αγροτικό τομέα σε θετικό. Τα μέτρα της κυβέρνησης το μόνο που θα καταφέρουν είναι να χειροτερεύσουν το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου με αύξηση των εισαγωγών και μείωση των εξαγωγών. Πρέπει να παράγουμε για να μπορούμε και να εξάγουμε. Αντί να βοηθηθούν οι παραγωγικές, υγιείς, εξαγωγικές επιχειρήσεις, η κυβέρνηση με αυτά τα μέτρα υπερφορολόγησης θα πετύχει ακριβώς το αντίθετο. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα καταψηφίσει τα δυσβάσταχτα αυτά μέτρα, θα καταθέσουμε όμως εναλλακτικές προτάσεις και θα είμαστε παρόντες σε όλη τη διαδικασία για να μπορέσουμε να προωθήσουμε τις προτάσεις των αγροτικών φορέων.»

Ο πραγματικός ρόλος της τρόικας στην υπόθεση των γενόσημων

του Μιχάλη Γιαννεσκή

Η ακράδαντη εμμονή των τροϊκανών για την κατάργηση της προστασίας των τιμών των φαρμάκων που έχουν χάσει την πατέντα τους (off-patent) και των γενόσημων στην Ελλάδα τελικά απέδωσε καρπούς και η κυβέρνηση συμφώνησε τη σταδιακή μείωση της προστασίας των τιμών αυτών των φαρμάκων το 2016 και την εξάλειψη της το 2017. Φαινομενικά, ο στόχος της τρόικας είναι η μείωση του κόστους της φαρμακευτικής περίθαλψης στην Ελλάδα.
Όμως, καθότι μέχρι σήμερα η τρόικα έχει αποδείξει ότι είναι παντελώς αδιάφορη για την ευημερία του ελληνικού λαού, τίθενται τρία βασικά ερωτήματα: ποιοι θα επωφεληθούν από την αλλαγή των τιμών των φαρμάκων, εάν οι τιμές θα μειωθούν ή θα αυξηθούν μετά από την άρση της προστασίας τους, και ποια θα είναι η ποιότητα των φαρμάκων που θα αντικαταστήσουν αυτά που κυκλοφορούν σήμερα.
Σε σύγκριση με άλλα κράτη, οι συνολικές ανά κεφαλή δαπάνες για την υγεία στην Ελλάδα δεν είναι υψηλές: σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, αντιστοιχούν στο 68% του μέσου όρου των δαπανών των άλλων χωρών. Το δημόσιο χρεώνεται το 66% αυτών των δαπανών, ένα ποσοστό μικρότερο του αντίστοιχου μέσου όρου των άλλων κρατών, που ανέρχεται σε 73%.
Η τρόικα εστίασε την προσοχή της στα φάρμακα, στηριζόμενη στο ότι η Ελλάδα κατέχει την τρίτη θέση στον κόσμο στις ανά κεφαλή φαρμακευτικές δαπάνες (μετά τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία), οι οποίες αυξήθηκαν από 188 ευρώ το 2000 σε 690 ευρώ το 2009 (ΟΟΣΑ, Στοιχεία Υγείας). Ταυτόχρονα, πολλά γενόσημα είναι ακριβότερα στην Ελλάδα από ότι σε άλλες χώρες της ΕΕ. Η στάνταρντ «συνταγή» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αντιμετώπιση κρατικών ελλειμμάτων συμπεριλαμβάνει τη μείωση των φαρμακευτικών δαπανών μέσω της χρήσης γενόσημων, και πρεσβεύεται εδώ και χρόνια από τον «ειδικό» της σε τέτοια θέματα, τον Giuseppe Carrone.
Επιφανειακά, μία «απελευθέρωση» των τιμών των εν λόγω φαρμάκων, εφόσον οδηγήσει σε μείωση του κόστους τους, ακούγεται λογική. Όμως η αναμενόμενη μείωση των κρατικών δαπανών δεν θα είναι τόσο σημαντική, καθότι τα γενόσημα αντιστοιχούν μόνο στο 15% της αξίας των φαρμάκων που καταναλώνονται στην Ελλάδα. Τα γενόσημα είναι σαφώς φθηνότερα από τα πρωτότυπα φάρμακα, αλλά συγκρίσεις των τιμών σε 10 κράτη μέλη της ΕΕ το 2011 έδειξαν ότι στις μισές χώρες η μέση τιμή των γενόσημων αυξήθηκε μέσα σε ένα χρόνο.
Οι τιμές των φαρμάκων επηρεάζονται επίσης από το «παράλληλο εμπόριο», μέσω του οποίου αυτά μεταπωλούνται σε άλλες χώρες. Οι έμποροι αγοράζουν φάρμακα που είναι φτηνά σε μία χώρα και τα πωλούν ακριβότερα σε μία άλλη. Η όλη διαδικασία είναι πολύπλοκη λόγω του διεθνούς συστήματος τιμολόγησης των φαρμάκων, βάσει του οποίου οι τιμές σε μία χώρα καθορίζονται με γνώμονα τις τιμές του σε άλλες χώρες. Το παράλληλο εμπόριο δεν μειώνει σημαντικά τις τιμές των φαρμάκων σε χώρες που αυτές είναι ήδη υψηλές, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του κέρδους που δημιουργείται καταλήγει στους μεσάζοντες και δεν ωφελεί τους ασθενείς, ούτε τα συστήματα υγείας των κρατών.
Οι εγχώριες φαρμακοβιομηχανίες στην Ελλάδα κατασκευάζουν σχεδόν αποκλειστικά γενόσημα φάρμακα, η συνολική αξία των οποίων το 2014 ήταν μικρότερη του 0.5% της ευρωπαϊκής παραγωγής φαρμάκων. Όταν εξαλειφθεί η προστασία των τιμών των γενόσημων, οι ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες πολύ δύσκολα θα επιβιώσουν.
Εφόσον οι εγχώριες βιομηχανίες που παράγουν τα γενόσημα γίνουν μη βιώσιμες, οι ελλείψεις φαρμάκων που θα προκύψουν θα πρέπει να καλυφθούν από εισαγόμενα προϊόντα. Οι διεθνείς φαρμακοβιομηχανίες, τόσο αυτές που παράγουν πατενταρισμένα φάρμακα, όσο και αυτές που παράγουν γενόσημα, θα σπεύσουν να καλύψουν το κενό που θα δημιουργηθεί από την έλλειψη εγχωρίων γενόσημων με αντίστοιχα φάρμακα.
Βέβαια οι φαρμακοβιομηχανίες δεν αποτελούν φιλανθρωπικά ιδρύματα. Καθότι ολοένα και περισσότερα πατενταρισμένα φάρμακα φτάνουν στο τέλος της 30ετίας κατά την οποία ισχύει η πατέντα τους (το λεγόμενο patent cliff) και μπορούν να αντικατασταθούν από φθηνότερα γενόσημα, τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών απειλούνται. Για να προστατεύσουν τα κέρδη τους, οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες πιέζουν τις κυβερνήσεις να αποδεχθούν εξωφρενικές τιμές για νέα πρωτότυπα φάρμακα, ή αυξήσεις στις τιμές των γενόσημων φαρμάκων που παράγουν οι ίδιες. Ας σημειωθεί ότι 2 από τις 5 μεγαλύτερες διεθνείς φαρμακοβιομηχανίες παράγουν επίσης γενόσημα, από τα οποία εξασφαλίζουν το 15% και 6% του τζίρου τους αντίστοιχα, ενώ μερικές κατασκευάζουν γενόσημα που έχουν τον ίδιο θεραπευτικό στόχο με πατενταρισμένα φάρμακα τους.
Οι κερδοσκοπικές προθέσεις των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών είναι πασιφανείς σε χώρες που οι περιορισμοί των τιμών των φαρμάκων είναι σχεδόν ανύπαρκτοι, όπως οι ΗΠΑ. Ο γερουσιαστής Bernie Sanders παρουσίασε πρόσφατα στοιχεία σχετικά με τις τιμές 10 ευρέως χρησιμοποιουμένων γενόσημων φαρμάκων στις ΗΠΑ: από τον Οκτώβριο 2013 μέχρι τον Απρίλιο 2014 οι τιμές τους αυξήθηκαν από 388% μέχρι 8.280%. Το καρτέλ των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών ανάγκασε το αμερικανικό κράτος και τους Αμερικανούς πολίτες να επωμιστούν την αύξηση των τιμών, καθιστώντας τα συγκεκριμένα φάρμακα μη προσιτά για πολλούς.
Στην ΕΕ οι τιμές των φαρμάκων υπόκεινται σε ελέγχους, αλλά η επιχειρηματολογία της τρόικας περί χαμηλότερων τιμών και ευρύτερης χρήσης γενόσημων δεν πρέπει να αποσπά την προσοχή από το ότι οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες αναμφίβολα προσβλέπουν στην ευρύτερη εκμετάλλευση της ελληνικής αγοράς φαρμάκων. Εξάλλου ο πρώην υπουργός υγείας είχε δηλώσει το Μάιο 2015 ότι ενώ η τρόικα του ζητούσε «να σπρώξει» τη διείσδυση των γενόσημων, όταν πήγε να το κάνει στην πράξη του λέγανε άλλα, δίνοντάς του την αίσθηση ότι παίζονταν άλλα συμφέροντα, των πολυεθνικών και του πρωτότυπου φάρμακου.
Μία εναλλακτική λύση για την παροχή φαρμάκων με προσιτές τιμές στην Ελλάδα είναι η εισαγωγή φτηνών γενόσημων από χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα. Όμως η ποιότητα μερικών τέτοιων φαρμάκων είναι αμφισβητήσιμη, καθώς οι σχετικοί έλεγχοι σε αυτές τις χώρες δεν είναι πάντα φερέγγυοι: η ινδική εταιρεία Ranbaxy υποχρεώθηκε από δικαστήριο των ΗΠΑ να πληρώσει πρόστιμο 500 εκατ. δολαρίων το 2013, λόγω της κακής ποιότητας των γενόσημων που εξήγαγε στην Αμερική. Και βέβαια στην Ελλάδα ο ΕΟΦ δεν έχει τους πόρους για να ελέγξει κάθε γενόσημο που εισάγεται.
Τα γενόσημα αποτελούν μία πολύπλοκη υπόθεση, στην οποία εμπλέκονται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και θέματα όπως η δραστική ουσία, τα πρωτότυπα και τα off-patent φάρμακα. Η τρόικα, ζητώντας την «απελευθέρωση» των τιμών των γενόσημων και off-patent φαρμάκων, υποθάλπει τη μεγαλύτερη διείσδυση των διεθνών φαρμακοβιομηχανιών στην ελληνική αγορά, αναλαμβάνοντας στην ουσία το ρόλο του καρτέλ των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών. Ποιος χρειάζεται επιχειρηματικά καρτέλ, όταν υπάλληλοι χρηματοδοτούμενοι από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους μπορούν να προσφέρουν μία εξίσου αποτελεσματική υπηρεσία;

ΠΗΓΗ : http://tvxs.gr

Επιχείρηση «Γοργοπόταμος»

Κορυφαία αντιστασιακή πράξη κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Υπήρξε αποτέλεσμα της συνεργασίας των δύο μεγαλύτερων αντιστασιακών οργανώσεων, του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, υπό την υψηλή καθοδήγηση βρετανών κομάντος.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1942 μία ομάδα αποτελούμενη από δώδεκα κομάντος, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Έντι Μάιερς και τον ελληνομαθή ταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ, έπεσε με αλεξίπτωτα στην περιοχή της Γκιώνας. Ανάμεσά τους ήταν ο Ελλαδίτης Θεμιστοκλής Μαρίνος κι ένας Κύπριος με το κωδικό όνομα «Γιάννης». Σκοπός τους, να έλθουν σε επαφή με έλληνες αντάρτες και να υλοποιήσουν την «Επιχείρηση Χάρλινγκ», που είχε σχεδιάσει το Συμμαχικό Στρατηγείο στο Κάιρο.

Το σχέδιο συνίστατο στην ανατίναξη μιας από τις τρεις γέφυρες Παπαδιάς, Ασωπού και Γοργοποτάμου (και οι τρεις βρίσκονται στον ορεινό όγκο του Μπράλλου), πάνω από τις οποίες διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αθηνών. Ήταν η μοναδική αξιόπιστη δίοδος προς τα λιμάνια της Νότιας Ελλάδας και η αχρήστευσή της θα προκαλούσε τη διακοπή του ανεφοδιασμού της γερμανικής στρατιάς του Ρόμελ στη Βόρειο Αφρική. Βρισκόμαστε λίγο πριν από την Μάχη του Ελ Αλαμέιν, που θα έκρινε πολλά για την πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή αυτή.

Τις επόμενες μέρες ο Μάιερς με τον λοχαγό Χάμσον κατόπτευσαν και τις τρεις πιθανές για σαμποτάζ περιοχές και έκριναν ότι η γέφυρα του Γεργοποτάμου ήταν ο ευκολότερος στόχος. Έπρεπε, όμως, να εξασφαλίσουν την υποστήριξη των αντάρτικων ομάδων για να έχει πιθανότητα επιτυχίας η επιχείρηση.

Στις 19 Νοεμβρίου ο Μάιερς έσπευσε προς συνάντηση του Ναπολέοντα Ζέρβα, ηγέτη του ΕΔΕΣ στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας. Την επομένη αφίχθη και ο ηγέτης του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης. Όλοι συμφώνησαν ότι στόχος του σαμποτάζ θα ήταν η γέφυρα του Γοργοποτάμου, ενός παραποτάμου του Σπερχειού ποταμού. Τρεις μέρες αργότερα έγινε η κατόπτευση του χώρου από κοινή ομάδα ανταρτών και στις 22 Νοεμβρίου καταστρώθηκε το τελικό σχέδιο. Η επιχείρηση ορίστηκε για τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου.

Τα πρώτα αντίποινα: Οι κατοχικές δυνάμεις εκτελούν στο σημείο 9 έλληνες πατριώτες.

Η γέφυρα του Γοργοποτάμου φυλασσόταν από 100 ιταλούς και 5 γερμανούς στρατιώτες. Η φρουρά διέθετε βαριά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα και η εξουδετέρωσή της απαιτούσε κεραυνοβόλα ενέργεια. Στην επιχείρηση αποφασίστηκε να λάβουν μέρος 150 άνδρες (86 του ΕΛΑΣ, 52 του ΕΔΕΣ και οι 12 κομάντος). Το σχέδιο προέβλεπε την εξουδετέρωση ή την παρενόχληση της φρουράς από τους αντάρτες, την ώρα που οι κομάντος θα τοποθετούσαν τα εκρηκτικά για την ανατίναξη της γέφυρας.

Στις 11:07 το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου εκδηλώθηκε η επίθεση εναντίον της φρουράς και στα δύο άκρα της γέφυρας. Όλα κυλούσαν σύμφωνα με το σχέδιο και στη 1:30 το πρωί της 26ης Νοεμβρίου ανατινάχθηκε ένα τμήμα της γέφυρας για να ακολουθήσει στις 2:21 η ανατίναξη ενός δεύτερου, που την έβγαλε οριστικά εκτός λειτουργίας. Εν τω μεταξύ, ένα τρένο με ιταλούς στρατιώτες εμποδίστηκε από τους αντάρτες και δεν μπόρεσε να προσφέρει ενισχύσεις.

Στις 4:30 το πρωί και ο τελευταίος αντάρτης είχε αποχωρήσει από την περιοχή του σαμποτάζ και βρισκόταν στην τοποθεσία Καλύβια, όπου ήταν το σημείο συνάντησης. Από τους 150 άνδρες που έφεραν σε πέρας την «Επιχείρηση Χάρλινγκ» μόνο τέσσερις τραυματίστηκαν, ενώ η φρουρά της γέφυρας έχασε 20 με 30 στρατιώτες. Σε αντίποινα, λίγες μέρες αργότερα στον χώρο της κατεστραμμένης γέφυρας εκτελέστηκαν 9 έλληνες πατριώτες.

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου ήταν μία από τις μεγαλύτερες πράξεις δολιοφθοράς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της κατεχόμενης Ευρώπης και έδωσε κουράγιο στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Όμως, οι επιπτώσεις της στο βορειοφρικανικό μέτωπο ήταν πολύ περιορισμένες, επειδή η εκτέλεση της επιχείρησης πραγματοποιήθηκε κατόπιν εορτής, έχοντας καθυστερήσει κατά δύο μήνες. Στο διάστημα αυτό οι δυνάμεις του Ρόμελ, έχοντας χάσει τη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, μετατοπίστηκαν δυτικότερα κι έτσι ο ανεφοδιασμός τους μέσω Ελλάδος δεν έπαιζε κανένα ρόλο.

Χρόνια αργότερα κατά τον εορτασμό της επετείου στις 29 Νοεμβρίου 1964 σημειώθηκε ένα αιματηρό περιστατικό. Από την ανατίναξη μιας ξεχασμένης βόμβας σκοτώθηκαν 13 και τραυματίστηκαν 45 άνθρωποι. Το 1982 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου καθιέρωσε την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου ως επίσημο εορτασμό της Εθνικής Αντίστασης.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr

Πώς χάσαμε τις τράπεζες

ipyxida.gr



του Γιώργου Στρατόπουλου
Αυτό που έγινε στις τράπεζες την προηγούμενη εβδομάδα δεν αφορά μόνο τους μικρομετόχους. Μας αφορά όλους, γιατί σχεδόν ακατανόητα απαξιώθηκε η περιουσία του ελληνικού Δημοσίου, κάμποσα δισ. ευρώ χάθηκαν αδικαιολόγητα και δια παντός. Τι χάσαμε; Τι έφταιξε; Τι πήγε στραβά; Ποιος ευθύνεται; Υπάρχει κάποιος που μεριμνά για την περιουσία και το μέλλον της χώρας;
Τι χάσαμε
Το ελληνικό Δημόσιο έβαλε 25 δισ. € στις τράπεζες το 2013. Έχει μεταφέρει και μελλοντικά έσοδα των φορολογούμενων, ύψους 19 δισ., μέσω αναβαλλόμενων φόρων. Εναντι αυτών έχει αποκτήσει μετοχές που σήμερα αντιστοιχούν στο 57% (μέσος όρος) του τραπεζικού τομέα. Μετοχές που μέσω της τρέχουσας ανακεφαλαιοποίησης έχουν πλέον απαξιωθεί πλήρως. (Το ελληνικό Δημόσιο το 2013 απέκτησε πλειοψηφικά πακέτα σε Εθνική, Πειραιώς, Alpha και Eurobank σε τιμές 4,29€, 1,7€, 0,44€ και 1,54€ αντιστοίχως. Οι αυξήσεις κεφαλαίου στα πλαίσια της ανακεφαλαιοποίησης θα γίνουν στα 0,02€, 0,003€, 0,04€ και 0,01€ ).
Επειδή οι μετοχές είναι χρηματιστηριακό προϊόν, δεν είναι εύκολο να καθορίσουμε την αξία των μετοχών του Δημοσίου. Εξαρτάται από το timing, το μακροοικονομικό περιβάλλον κ.λπ. Προχθές τα hedge funds αποφάσισαν πως η εν λόγω αξία είναι μηδέν. Δεν ήταν πάντα έτσι. Στην 5η αξιολόγηση του 2ου μνημονίου, όπου αναθεωρήθηκε ο στόχος για το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, τα προσδοκώμενα έσοδα από την πώληση των τραπεζικών μετοχών ήταν 12 δισ. €. Πρόβλεψη συντηρητική, όπως αρμόζει σε διεθνή οργανισμό, η οποία υπερκεράστηκε από την πραγματικότητα το 2014, όταν η αξία των μετοχών του Δημοσίου ανήλθε στα 18.5 δισ. Χάσαμε λοιπόν κάτι που είχε δυνητική αξία μεταξύ 12 και 18 δισ. Χάσαμε μερικά δισεκατομμύρια δια παντός γιατί, ακόμα και αν ανακάμψουν οι τράπεζες στο μέλλον, το ελληνικό Δημόσιο έχει πλέον πολύ μικρή συμμετοχή στο μετοχικό τους κεφάλαιο και στα μελλοντικά κέρδη.
Τι έφταιξε
Η διαδικασία ήταν εντελώς στρεβλή και λανθασμένη. Περίπου σαν να υποχρεώνεται κάποιος να πουλήσει το σπίτι του οπωσδήποτε σήμερα χωρίς όριο τιμής και με έναν μόνο ενδιαφερόμενο υποψήφιο αγοραστή. Ο αγοραστής διαθέτει ένα ευρώ, και μ” αυτό το 1€ γίνεται ο νέος ιδιοκτήτης!
Η τρέχουσα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έγινε σε πολύ κακή συγκυρία για τη χώρα και υπό πολύ αντίξοες συνθήκες. Εντός 10 ημερών, με την αξιολόγηση σε εκκρεμότητα, οι ελληνικές τράπεζες υποχρεώθηκαν να αντλήσουν από την αγορά 10 δισ. €, με αποκλεισμένο από τη διαδικασία της αύξησης τον βασικό μέτοχο, το ελληνικό Δημόσιο καθώς και τους Ελληνες μικροεπενδυτές.
Ξεκίνησε δηλαδή μια ανοιχτή διαδικασία για την άντληση κεφαλαίων, στην οποία μπορούσαν να συμμετάσχουν μόνο ξένοι θεσμικοί επενδυτές. Ωστόσο -και ήταν αναμενόμενο- δεδομένης της δεινής μακροοικονομικής αλλά και πολιτικής κατάστασης της χώρας, οι βασικοί και υγιείς θεσμικοί επενδυτές απουσίαζαν από τη διαδικασία. Για να είμαστε πιο σωστοί, η χώρα μας δεν βρίσκεται καν στον επενδυτικό τους χάρτη. Ετσι, οι μόνοι που έμειναν να συμμετάσχουν στη διαδικασία, ήταν ακραία κερδοσκοπικά hedge funds. Δεν ήταν δηλαδή μια ανοιχτή διαδικασία, όπου η ελεύθερη αγορά με τις προσφορές της καθόρισε μια δίκαιη αποτίμηση. Ήταν μια παρωδία, μια αναγκαστική και πιεστική διαδικασία, κατά την οποία τα hedge funds αφέθηκαν να οργανώσουν πάρτι με τις ευλογίες τρόικας και κυβέρνησης. Τα hedge funds με τις προσφορές τους καθόρισαν την αξία που θα έμενε στους παλαιούς μετόχους. Οσο πιο μικρή αυτή η αξία, τόσο μεγαλύτερη η αξία των νέων μετοχών που θα αποκτούσαν. Και τα hedge funds χωρίς έλεγχο, χωρίς ανταγωνισμό (το ελληνικό Δημόσιο αλλά και οι εγχώριοι επενδυτές ήταν αποκλεισμένοι από τη διαδικασία) διαμόρφωσαν έτσι τις τιμές, ώστε να μηδενίσουν την αξία που κατείχαν οι παλαιοί μέτοχοι, το ελληνικό Δημόσιο, την περιουσία δηλαδή του Ελληνα φορολογούμενου.
Οι ευθύνες της Τρόικας
Τα βασικά χαρακτηριστικά της διαδικασίας της ανακεφαλαιοποίησης καθορίστηκαν από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Η απαγόρευση-περιορισμός συμμετοχής του ελληνικού Δημοσίου στη διαδικασία της αύξησης ήταν λανθασμένη. Και ήταν η καθοριστική παράμετρος για την ατυχή αυτή εξέλιξη. Η μεθόδευση της διαδικασίας ήταν μυωπική και «φθηνή», αν ο στόχος ήταν να βάλει λιγότερα κεφάλαια στις αυξήσεις.
Ήταν άστοχη, άκαιρη και ιδεοληπτική, αν ο στόχος ήταν να ιδιωτικοποιηθούν άμεσα οι τράπεζες.
Οι ευθύνες της κυβέρνησης
Από πού να αρχίσω; Πώς φτάσαμε μέχρις εδώ; Γιατί χρειάζονται κεφάλαια οι τράπεζες; Γιατί ξαναγυρίσαμε σε ύφεση; Γιατί είχαμε capital controls; Γιατί δεν είχε κλείσει η αξιολόγηση; Γιατί δεν είχε κλείσει το θέμα των πλειστηριασμών; Γιατί η διαδικασία έτρεξε με την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ακέφαλη; Ή μήπως γιατί αποκλήθηκε success story;
Θα εστιάσω σε αυτό που έστω και την τελευταία στιγμή θα έπρεπε να είχε κάνει η κυβέρνηση: να διαπραγματευτεί για μια φορά στα σοβαρά! Να διεκδικήσει για λογαριασμό του ελληνικού Δημοσίου τη δυνατότητα συμμετοχής στις αυξήσεις κεφαλαίου με στόχο να διατηρήσει το ελληνικό Δημόσιο τα ποσοστά του στις Τράπεζες. Αν το ελληνικό Δημόσιο τοποθετούσε στις αυξήσεις 3 δισ. περισσότερα απ’ όσα τελικά έβαλε, θα μπορούσε να διατηρήσει τα ποσοστά του και να εισπράξει στο μέλλον πολλαπλάσια αξία.
Αντ’ αυτού, πριν από λίγες μέρες «διαπραγματεύονταν σκληρά» για να προστατεύσουν τη δημόσια περιουσία ως εξής: προσπαθούσαν να διασφαλίσουν ότι το Δημόσιο δεν υποχρεούται να πουλήσει τις τραπεζικές μετοχές -μέχρι το 2022 πρέπει να έχει πουλήσει τις μετοχές που κατέχει- παρά μόνον αν η τιμή πώλησης είναι υψηλότερη της τιμής κτήσης. Δηλαδή το ελληνικό Δημόσιο θα πουλήσει τις μετοχές π.χ. της Eurobank, μόνο εάν και εφόσον η μετοχή της Eurobank φτάσει σε τιμή 150 φορές μεγαλύτερη από την τιμή της τρέχουσας αύξησης, δηλαδή αν αποκτήσει κεφαλαιοποίηση περίπου 300 δισ. Δηλαδή, ποτέ. Φυσικά η τρόικα έκοψε την τροπολογία, αφού επί της ουσίας σήμαινε πως το Δημόσιο δεν θα πουλούσε τις μετοχές του ποτέ. Αναφέρω αυτό το περιστατικό διότι δείχνει την ποιότητα των προτεραιοτήτων και της επαφής της κυβέρνησης με την πραγματικότητα. Κατά τη γνώμη μου, δεν είχαν πάρει χαμπάρι.
Οι ευθύνες των διοικήσεων των τραπεζών
Οι διοικήσεις των Τραπεζών οπωσδήποτε κατάλαβαν τι γινόταν. Ενημέρωσαν την κυβέρνηση που δεν έχει λόγο να γνωρίζει τις τεχνικές λεπτομέρειες; Δούλεψαν για το συμφέρον του κύριου μετόχου τους, δηλαδή του ελληνικού Δημοσίου; Ρευστοποίησαν περιουσία για να μειώσουν τις κεφαλαιακές ανάγκες;
Ας πάρουμε την περίπτωση της Alpha Bank.
Δεν ήταν απαραίτητο να κάνει 2,5 δισ. αύξηση. Μπορούσε η αύξηση να είναι πολύ μικρότερη και να συμπληρώσει τα υπόλοιπα κεφάλαια το ΤΧΣ. Δηλαδή μέσα στα στενά πλαίσια που είχαν καθορίσει οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί υπήρχαν και άλλοι τρόποι να γίνει η αύξηση, με αποτέλεσμα πιθανότατα ευνοϊκότερο για την αξία των παλαιών μετοχών που κατείχε το ελληνικό Δημόσιο. Αυτοί οι τρόποι βέβαια απαιτούσαν μεγαλύτερη συνεισφορά στην αύξηση από τη μεριά του ελληνικού Δημοσίου. Και ίσως να ήταν το ελληνικό Δημόσιο που αρνήθηκε μια εναλλακτική διαδικασία. Αυτό δεν μπορώ να το γνωρίζω. Εγινε όμως μια τέτοια συζήτηση μεταξύ διοικήσεων τραπεζών και του κύριου μετόχου;
Ας δούμε και την περίπτωση της Εθνικής, μοιάζει με ανέκδοτο.
Η Εθνική τράπεζα έχει ένα πολύ αξιόλογο περιουσιακό στοιχείο, την Finansbank. Την έχει εκεί στα βάθη της Ανατολής και την καμαρώνει. Η τράπεζα χρεοκοπεί, οι μέτοχοι εξαϋλώνονται και οι διοικήσεις της Εθνικής αγρόν ηγόραζαν. Το σχόλιο δεν αφορά μόνο στην τωρινή διοίκηση αλλά και στην προηγούμενη καθώς και στην αύξηση του 2013.
Η στάση της Εθνικής για τη Finansbank τα χρόνια της κρίσης μοιάζει με την εξής ιστορία: ένας εργολάβος έχτισε μια πολυτελή πολυκατοικία αλλά χρωστά στην τράπεζα που απειλεί να την κατάσχει επειδή δεν εξυπηρετεί το χρέος του. Ο κατασκευαστής δεν διαθέτει κεφάλαια, υπάρχει όμως αγοραστής για το ρετιρέ που προσφέρει τόσα, ώστε να αποπληρώσει το δάνειό του. Λυπάται όμως να το πουλήσει, είναι το διαμάντι του, αν περιμένει θα πιάσει καλύτερη τιμή… Κι έρχεται η μέρα που ολόκληρη η πολυκατοικία βγαίνει σε πλειστηριασμό και την αγοράζει αντί πινακίου φακής ένα hedge fund. Φυσικά μαζί και το ρετιρέ. Οπου πολυκατοικία, βάλτε την Εθνική, όπου ρετιρέ την Finansbank, όπου κατασκευαστής το ελληνικό Δημόσιο, ο μέτοχος δηλαδή. Μόνο που την απόφαση να μην πουληθεί η Finansbank την πήρε το management της Εθνικής. Τι είπατε; Ανακοίνωσε πριν από δύο εβδομάδες η διοίκηση της Εθνικής πως ΘΑ πουλήσει το φιλέτο; Too little, too late!
Γιατί Μετατρέψιμα Ομόλογα (CoCos)
Στην ανακεφαλαιοποίηση το ελληνικό Δημόσιο έβαλε/θα βάλει 6 δισ. Λαμβάνει μετοχές όμως μόνο για το 1,3 δισ. Τα υπόλοιπα είναι ένα χρηματοοοικονομικό εργαλείο που ονομάζεται Μετατρέψιμα Ομόλογα. Για να μη σας ζαλίσω με τεχνικές λεπτομέρειες, η ουσία είναι η εξής: το ελληνικό Δημόσιο με αυτόν τον τρόπο στηρίζει κεφαλαιακά τις τράπεζες, αναλαμβάνει το ρίσκο να χάσει τα κεφάλαια αν τα πράγματα πάνε στραβά, αλλά δεν παίρνει την ενδεχόμενη υπεραξία, αν τα πράγματα πάνε καλά. Δεν είναι και τόσο συμφέρον deal όπως το περιγράφω, έχει όμως λόγο ύπαρξης αυτό το εργαλείο. Υπό κατάλληλες συνθήκες μάλιστα είναι η σωστή επιλογή διότι βοηθά τον ιδιώτη μέτοχο της τράπεζας να σταθεί όρθιος σε μια δύσκολη στιγμή και το κράτος έχει και συμφέρον και υποχρέωση να το κάνει. Με Cocos στήριξε και το πορτογαλικό Δημόσιο τις τράπεζες εκεί. Τώρα όμως στην Ελλάδα ο κύριος μέτοχος των τραπεζών δεν είναι ιδιώτης, είναι το Δημόσιο. Αυτό που συνέβη είναι σαν να μπαίνει το κράτος εγγυητής στο δάνειο μιας επιχείρησης και η επιχείρηση με το δάνειο αυτό να αγοράζει κοψοχρονιάς ακίνητο του Δημοσίου που βγαίνει σε πλειστηριασμό.
Είπαμε να στηρίζουμε την επιχειρηματικότητα, τον ιδιωτικό χαρακτήρα του τραπεζικού συστήματος κ.λπ. Αλλά λίγη λογική δεν βλάπτει.
Αναλογιζόμενος τα όσα έγιναν, συνειδητοποιώ οδυνηρά και με πίκρα τι σημαίνει «ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας».
Ποιος νοιάζεται
Η Ευρώπη φαίνεται πως είχε δική της ατζέντα. Η κυβέρνησή μας φαίνεται πως είναι άσχετη και επικίνδυνη. Οι διοικήσεις των Τραπεζών φαίνεται να πορεύονται με φτωχό management και ίσως κι εκείνοι με δική τους ατζέντα. Με δυο λόγια, «όπου φτωχός και η μοίρα του»…
Σημείωση-Επίλογος
Η κριτική και οι απόψεις μου εδράζονται στην υπόθεση πως η χώρα θα ορθοποδήσει και κατ” επέκτασιν οι τράπεζες θα ανακάμψουν και η αξία τους θα αυξηθεί. Βασισμένος σε αυτή την υπόθεση εκτιμώ πως η Ελλάδα έπρεπε σε αυτή την συγκυρία να εισφέρει 9 δισ. € αντί για 6 δισ., διατηρώντας πλειοψηφική συμμετοχή στις τράπεζες.
Αν η κυβέρνηση πιστεύει πως θα τα καταφέρουμε, ότι διεκδικούμε δηλαδή συμμετοχή σε μελλοντικά κέρδη κι όχι ζημιές, είχε νόημα και ήταν συμφέρον να μη χάσει το ελληνικό Δημόσιο την πλειοψηφική του θέση στις τράπεζες.
Αν όμως πιστεύει πως δεν θα τα καταφέρουμε, πως η χρεοκοπία έχει συνέχεια και γι’ αυτό συνέφερε να εγκαταλείψει το ρίσκο των τραπεζών και να τις «χαρίσει» στα hedge funds, τότε ας μετατρέψει τα λιγοστά κεφάλαια που υπάρχουν στα ταμεία της σε γερμανικά ομόλογα για να τα περισώσει. Θα ταιριάζει πιο πολύ και στον τίτλο του έργου που παρακολουθούμε: «Η αποτυχία ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία».
Via : www.protagon.gr

Στον κόσμο τους...

του Γιάννη Παντελάκη , liberal.gr

Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων συγκεντρώνεται έξω από μια πράσινη σιδερένια πόρτα και έχει καταλάβει το πεζοδρόμιο. Ο ένας πίσω από τον άλλο περιμένουν υπομονετικά το άνοιγμα της πόρτας. Οδός Σωκράτους, στο κέντρο της πόλης. Όσο κυλάει ο χρόνος, ο κόσμος πολλαπλασιάζεται. Δεν ανήκουν σε μια συγκεκριμένη ηλικία. Παρατηρώντας τα ρούχα πολλών από αυτούς/ες, συμπεραίνεις πως κάποτε ανήκαν σ' ενός είδους μεσαία τάξη. Απλά, έχουν φθαρεί από τον χρόνο. Τα ρούχα και μάλλον και οι άνθρωποι. Είναι νωρίς το μεσημέρι και δίπλα από τα πολύχρωμα μαγαζιά μεταναστών, η ουρά μεγαλώνει.

Την εικόνα αυτή την συναντάς κάθε μέρα, περίπου την ίδια ώρα, στο ίδιο ακριβώς μέρος. Όσοι περνάνε συχνά από το σημείο δεν εντυπωσιάζονται, γνωρίζουν. Είναι μια καθημερινή συνηθισμένη εικόνα. Αυτό συμβαίνει δυο φορές την ημέρα. Εκεί, βρίσκεται το ανοιχτό κέντρο σίτισης του δήμου της Αθήνας. Περισσότερες από 1.400 μερίδες φαγητού καθημερινά σε άπορους. Και, όπως λέει και το δημοσιογραφικό κλισέ, είναι «άνθρωποι της διπλανής πόρτας». Και έτσι είναι. Η υπεύθυνη του κέντρου επιβεβαιώνει και πως αυτοί που ζητάνε αυτήν την βοήθεια αυξάνονται και πως πρόκειται κυρίως για ανθρώπους που έως πρόσφατα είχαν μια ζωή σαν τη δική μας. Η εικόνα της οδού Σωκράτους υπάρχει σε πολλά σημεία της πόλης, σε πολλά σημεία των πόλεων.

Και τώρα, ας μιλήσουμε με αριθμούς. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (09/07/2015), το ποσοστό του πληθυσμού της Ελλάδας που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (ετήσιο εισόδημα 4.608 ευρώ για το 2014) ανέρχεται στο 36%. Υπολογίζεται, δηλαδή, πως περίπου 3.880.000 άνθρωποι βρέθηκαν σε καθεστώς φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Το 2013 αυτά, από τότε οι συνθήκες, άρα και οι αριθμοί, έχουν επιδεινωθεί.

Οι αριθμοί κουράζουν, έλεγε ένας διευθυντής μου παλιά. Ναι, αλλά λένε αλήθειες. Μερικές ακόμα. Η ανεργία στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα τελευταία καταγεγραμμένα στοιχεία, ήταν τον περασμένο Ιούλιο στο 25% (Eurostat). Οι άνεργοι- οι περισσότεροι ποσοστιαία στην Ευρώπη- φτάνουν τουλάχιστον το 1,2 εκατ. ανθρώπους. Στους νέους (κάτω των 25 χρόνων), η ανεργία στη χώρα μας έφτασε το 48,6%.

Όλοι (οι ειλικρινείς), θα παραδεχτούν ότι τους τελευταίους μήνες η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Και στους αυτούς τομείς (φτώχεια-ανεργία). Οι πειραματισμοί, η ανυπαρξία σχεδίου και επενδύσεων, η ύφεση που βάθυνε, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έκλεισαν, οι αμοιβές που εξαϋλώνονται θα μας δώσουν ακόμα πιο δυσάρεστους αριθμούς. Η επικείμενη εφαρμογή κάποιων μέτρων του μνημονίου θα επιδεινώσουν την κατάσταση.

Οι άγριες περικοπές στις συντάξεις, για παράδειγμα, υπολογίζεται πως θα πολλαπλασιάσουν το πρόβλημα. Από μια σύνταξη δεν ζει ένας άνθρωπος, από μια σύνταξη ζουν πολλές φορές ολόκληρες οικογένειες. Έρευνα της Διεύθυνσης Κοινωνικών Υποθέσεων και Ένταξης της Ε.Ε. έδειξε ότι η κρίση ήρθε να πολλαπλασιάσει τον ρόλο της οικογένειας στη χώρα μας. Και συχνά, από μια σύνταξη, επιδιώκεται να ζήσουν 5-7 άτομα. Και οι αριθμοί να μην τα έλεγαν αυτά, μια ματιά γύρω μας, στο δικό μας ή κάποιο κοντινό περιβάλλον, θα το επιβεβαίωνε.

Και τώρα που σου τα υπενθύμισα (γιατί τα γνωρίζεις), ας μου πεις εσύ που μετέχεις ενεργά σ' αυτό που ονομάζεις πολιτική ζωή, γιατί δεν αφορούν ένα συντριπτικά μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας όλα εκείνα με τα οποία ασχολείσαι. Αν θα πετύχεις Τσίπρα ευρύτερες συναινέσεις, για να παραμείνεις στην εξουσία την οποία κινδυνεύεις να χάσεις. Αν θα καταφέρεις να εκλέξεις στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, τον Τζιτζικώστα ή τον Άδωνη, για να σου δώσει μερικές ελπίδες ότι θα επανέλθεις στην εξουσία που έχασες.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί υποτίθεται ότι δημιουργούνται για να εκφράζουν κοινωνικές ομάδες και ανάγκες. Όποιος βρει έναν από τους υπάρχοντες που κυριαρχούν καθημερινά στην πολιτική ατζέντα να εκφράζει αυτό το μεγάλο, υπερβολικά μεγάλο, κομμάτι της κοινωνίας, ας το πει. Ίσως είναι από τις λίγες φορές που υπάρχει τόσο μεγάλη αναντιστοιχία...

Πορτογαλία - Ελλάδα, σήμερα πια…

του Κώστα Καλίτση , kathimerini.gr

Η Πορτογαλία είχε μπει σε πρόγραμμα διάσωσης ένα χρόνο μετά την Ελλάδα, τον Απρίλιο 2011. Δανειοδοτήθηκε με 78 δισ. ευρώ - το ένα τρίτο όσων δόθηκαν στην Ελλάδα. Μια τριετία αργότερα, κατάφερε να βγει στις αγορές. Και την περασμένη Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου, πέτυχε το πιο εντυπωσιακό: Δανείστηκε 1,1 δισ. ευρώ για διάρκεια ενός έτους και με αρνητικό επιτόκιο, ώστε το μέσο επιτόκιο να διαμορφωθεί στο 0,006%!

Δηλαδή, πολλοί θέλησαν να τη δανείσουν, θεωρώντας την τόσο ασφαλή ώστε να μη ζητούν τόκο ή, ακόμη περισσότερο, να πληρώνουν επειδή τη δανείζουν.

Βεβαίως, ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες εδώ και καιρό δανείζονται με αρνητικά επιτόκια – παράδειγμα, η Γερμανία που την ίδια μέρα εξέδωσε διετή ομόλογα με επιτόκιο -0,38%. Ομως, η πορτογαλική οικονομία δεν συγκρίνεται με τη γερμανική. Και το σοβαρότερο: Η Πορτογαλία δανείστηκε με μηδενικό κόστος παρόλο που μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου δεν διαθέτει, καν, κυβέρνηση! Καθώς ο πρόεδρος Cavaco Silva προβληματίζεται αν θα δώσει την εντολή στους σοσιαλιστές να κυβερνήσουν με το Κομμουνιστικό Κόμμα και το κόμμα της Αριστεράς, αν η εντολή θα είναι για κανονικής διάρκειας ή για μονοετή διακυβέρνηση, και στις αγορές συζητούν αν το πρόγραμμα της κυβέρνησης θα είναι βιώσιμο ή θα οδηγήσει την Πορτογαλία στα βράχια...

Κάντε μια σύγκριση με τα καθ’ ημάς, έπειτα από πέντε χρόνια.

Ο κ. Τσίπρας έχει πει ότι θα εφαρμόσει το Γ΄ Μνημόνιο και, όπως φάνηκε από την καθαίρεση ενός και τη διαγραφή άλλου βουλευτή του, το εννοεί. Κανείς δεν μπορεί να τον μεμφθεί επειδή αυτή η συμφωνία δεν του αρέσει. Αλλά, αυτό που πρέπει να ειπωθεί ρητά και κατηγορηματικά είναι άλλο: Αν πιστεύει ότι η υλοποίησή της θα οδηγήσει σε έξοδο από την κρίση. Και εφόσον το πιστεύει, ας αναθέσει την υλοποίησή της σε υπουργούς που θα τους αρέσει να κάνουν αυτό που πρέπει, με στόχο την οικονομική μεγέθυνση. Αλλιώς, δεν θα βγει η εξίσωση – έστω και χωρίς να σημειώνονται μαζικές αντιδράσεις. Γιατί η προσπάθεια θα διαβρώνεται σιωπηλά, καθώς όποιος δεν μπορεί δεν θα πληρώνει φόρο, θα διευρύνονται η φοροδιαφυγή, η ανεργία και η ανασφάλιστη εργασία.

Κι η αντιπολίτευση που ζητούσε να συμμετέχει στην κυβέρνηση για να εφαρμόσει το Μνημόνιο, δημαγωγεί ότι άλλο είναι το Μνημόνιο και άλλο τα μέτρα που περιέχει - και τα καταψηφίζει. Βεβαίως, όταν σβήνουν οι κάμερες, ψιθυρίζει ότι αν αυτή δοκίμαζε να λάβει αυτά τα (αναπόφευκτα) μέτρα, θα είχαν ξηλωθεί τα πεζοδρόμια σε όλη την επικράτεια και δηλώνει τυχερή που ο κλήρος έπεσε στον κ. Τσίπρα. Προσδοκώντας ότι αυτή, με «καθαρά χέρια», θα κληθεί «να σώσει τη χώρα» σύντομα – ευθύς μόλις ο κ. Τσίπρας βγάλει το φίδι από την τρύπα, αφού αλλάξει ασφαλιστικό και φορολογία των αγροτών. Προς τούτο, επιχειρεί να φθείρει το μόνο που διαθέτει η Ελλάδα και δεν έχει η Πορτογαλία: Την κυβερνητική σταθερότητα.

Συνέντευξη του Θανάση Θεοχαρόπουλου στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος

naousanews.gr
 

Η συνέντευξη του Ημαθιώτη Θανάση Θεοχαρόπουλου, Προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς και Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, στον Ελεύθερο Τύπο και στην δημοσιογράφο Αγγελική Σπανού.

 Άνοιξε ένας νέος κύκλος πολιτικής αστάθειας μετά την τελευταία κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή;

Ο κύκλος πολιτικής αστάθειας υπάρχει σταθερά, δεν άνοιξε τώρα. Η αναπαλαιωμένη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν μπορεί να δώσει ούτε οικονομική ούτε πολιτική σταθερότητα. Πήγαμε τους τελευταίους 10 μήνες  τρεις φορές στις κάλπες, δύο για εκλογές και μία για δημοψήφισμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σταθερά αυταπάτες. Η επτάμηνη διαπραγμάτευση ξεκίνησε από το «δεν χρειάζεται η χώρα χρήματα» και οδηγήθηκε στο τρίτο μνημόνιο. Σε κάθε επιμέρους διαπραγμάτευση κυβέρνηση κάνει το ίδιο λάθος, οδηγούμαστε χρονικά στο τελευταίο σημείο και στην συνέχεια δέχεται τα πάντα καθώς είμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Δυστυχώς δεν μαθαίνει ούτε από τα λάθη του ο ΣΥΡΙΖΑ. Με την τελευταία ψηφοφορία για πρώτη φορά επιτρέπονται οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει καταθέσει αναλυτικό σχέδιο και να μην περιμένει τις προτάσεις των εταίρων. Δυστυχώς για άλλη μία φορά δεν το έπραξε με αποτέλεσμα την αρνητική έκβαση της διαπραγμάτευσης.

Αν με το ασφαλιστικό υπάρξουν ακόμη ισχυρότεροι κραδασμοί στη συμπολίτευση, η Δημοκρατική Συμπαράταξη τι θα κάνει;

Το μείζον ζήτημα στο ασφαλιστικό είναι ότι δεν ξέρουμε επίσημα την θέση της κυβέρνησης. Ζητήσαμε να φέρει την επίσημη πρόταση της, έγκαιρα, θεσμικά και οργανωμένα, στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων ώστε να τοποθετηθούμε, να κατατεθούν προτάσεις από την αντιπολίτευση, να γίνει οργανωμένη συζήτηση με τους φορείς. Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν το πράττει. Με την πρακτική της, η ίδια δεν θέλει συναίνεση. Αντίθετα, οι αντικρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών σε συνδυασμό με το πόρισμα της «Επιτροπής Σοφών» δημιουργούν εύλογη ανησυχία και προοιωνίζουν τη πλήρη κατεδάφιση του ασφαλιστικού.Από την αλήστου μνήμης 13η σύνταξη στους χαμηλοσυνταξιούχους, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ εμφανίσθηκε να συζητά και τη χορήγηση της πενιχρής εθνικής-βασικής σύνταξης με εισοδηματικά κριτήρια. Η βιαστική κυβερνητική αναδίπλωση μετά την κατακραυγή μόνο εφησυχασμό δεν μπορεί να προκαλεί. Αντίθετα δείχνει διαθέσεις και προχειρότητα. Η κυβέρνηση θα πρέπει να καταλάβει ότι τα σημερινά προβλήματα είναι τόσο οξυμένα που απαιτούν άλλου είδους αντιμετώπιση. Δεν είναι δυνατόν να ζητάει στήριξη χωρίς να είμαστε ούτε καν ενήμεροι. Ας μην ψάχνει συνενόχους.

Στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας και με συμμετοχή στη διαπραγμάτευση δεν θα είχε νόημα η κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Εμείς σταθερά λέγαμε ότι η χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί αποτελεσματικά από οριακές πλειοψηφίες. Λέγαμε και λέμε ότι απαιτείται μία φιλοευρωπαϊκή και μεταρρυθμιστική κυβέρνηση με ευρεία πλειοψηφία. Τα προβλήματα είναι τόσο μεγάλα που δεν μπορούν να λυθούν από πλειοψηφίες των 155 ή 153 βουλευτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δημιούργησε για δεύτερη φορά μία κυβέρνηση με το κόμμα της λαϊκιστικής δεξιάς με οριακή πλειοψηφία, χωρίς μάλιστα καμία προγραμματική συμφωνία. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε καθημερινά. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να παίξουμε τον ρόλο του πάγκου. Αν μας ενδιέφεραν οι θέσεις εξουσίας θα είχαμε ακολουθήσει άλλο δρόμο.  Επιδιώκουμε σταθερά, κυβέρνηση ευρείας πλειοψηφίας που θα απαρτίζεται από τους καλύτερους, θα μπορεί να δώσει λύσεις και θα είναι σταθερή στον ορίζοντα της τετραετίας. Δεν εξαιρέσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ από αυτή τη διαδικασία.  Έχετε όμως εσείς δει καμία τέτοια διάθεση για κυβέρνηση ευρείας πλειοψηφίας; Για προγραμματικές συμφωνίες;  Έχετε μήπως δει διάθεση για ευρύτερες διαπραγματευτικές ομάδες; Μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύτηκε, υπέγραψε και έφερε  το τρίτο μνημόνιο.

Τι σημαίνουν για τη χώρα μας η "11η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης"; Μπορεί να κλείσουν σύνορα και να εγκλωβιστούν εδώ χιλιάδες πρόσφυγες;

Η επίθεση στην Γαλλία προκάλεσε παγκόσμιο αποτροπιασμό και άλλαξε τα δεδομένα. Η Ε.Ε. πρέπει να κατανοήσει ότι η αντιμετώπιση του θέματος είναι κρίσιμη για την πορεία της. Όσοι εμπνευστήκαμε από την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου. Η τρομοκρατία δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί μεμονωμένα από κάθε χώρα. Θα χρειαστεί συντονισμένη δουλειά καιαμείλικτη μάχη. Είναι απαραίτητη η επίλυση των αναταραχών στην Μέση Ανατολή με την συνδρομή των διεθνών οργανισμών. Δεν πρέπει η κάθε χώρα να περιχαρακώνεται με φράκτες τύπου Βόρειας Ευρώπης.  Πολλοί πρόσφυγες είναι θύματα των τρομοκρατών. Συνεπώς το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο. Δεν είναι δυνατόν η Ε.Ε. να αφήσει στην χώρα μας εγκλωβισμένους τους πρόσφυγες. Είμαι εξαιρετικά ανήσυχος γιατί δεν βλέπω να κυριαρχούν φωνές στην Ε.Ε. προς αυτή την κατεύθυνση. Αν δεν γίνει κατανοητό οι επιπτώσεις θα είναι επώδυνες όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ε.Ε. 

Θα γίνει κάποιο ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης; Πότε και με ποιους; Το Ποτάμι έχει αποκλείσει οποιαδήποτε συνεργασία. Υπάρχουν άλλοι για να γίνει διεύρυνση;

Το κάλεσμα μας είναι διαρκές σε κόμματα και κινήσεις της κεντροαριστεράς, του ευρύτερου προοδευτικού χώρου και της πολιτικής οικολογίας. Τα πράγματα στην πολιτική είναι δυναμικά και όχι στατικά, συνεπώς μην προτρέχετε για το εάν αποκλείονται ή όχι ευρύτερες συνεργασίες. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη μπορεί να αποτελέσει τη βάση που θα εκφράσει τους πολίτες του ευρύτερου χώρου της σοσιαλδημοκρατίας, της ανανεωτικής αριστεράς, του προοδευτικού κέντρου.  Για να αναδείξουμε την κεντροαριστερά της λογικής και της ευθύνης. Για να μην στραφεί η κοινωνία σε ακραίες λαϊκίστικες λύσεις. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητη η ανανέωση προσώπων, ιδεών και πολιτικών πρακτικών. Είναι κοινή πεποίθηση σήμερα πως η κοινωνία είναι έτοιμη. Το στοίχημα είναι να πεισθούν οι νέες και οι νέοι, αυτοί που έχουν υποστεί κυρίως τις συνέπειες της κρίσης, τα λαϊκά στρώματα, ο κόσμος που δεν ψήφισε. Αυτό το στοίχημα δεν πρέπει να χαθεί. Η προοδευτική και δημοκρατική συμπαράταξη είναι εθνική ανάγκη για να καλυφθεί το πολιτικό κενό στη χώρα. Για τον σκοπό αυτό υπάρχει η πρόθεση για τη διοργάνωση Πολιτικής και Προγραμματικής Συνδιάσκεψης την άνοιξη του 2016.

Οι Γερμανοί Πράσινοι «σέρνουν» τον Σόιμπλε στο Συνταγματικό Δικαστήριο για το προσωρινό Grexit

tvxs.gr
 
Για «παράκαμψη του γερμανικού Κοινοβουλίου» κατηγορούν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε βουλευτές των Πράσινων εξαιτίας της πρότασής του για «προσωρινό Grexit». Κατέθεσαν προσφυγή σε βάρος του στο γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο. 

«Οι βουλευτές έμαθαν για τα σχέδια του Γερμανού υπουργού Οικονομικών από τον Τύπο, ενώ η κυβέρνηση αρνείτο για μέρες να δώσει σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματά μας» αναφέρει ο εκπρόσωπος των Πράσινων για την ευρωπαϊκή πολιτική, Μανουέλ Σάρατσιν. 
«Οι βουλευτές δεν είχαν την ευκαιρία να τοποθετηθούν σε αυτήν τη συζήτηση - και μάλιστα σε μια κατάσταση κρίσης, όπου διακυβευόταν το μέλλον της Ευρώπης» προσθέτει.
Ο Σάρατσιν και ο εκπρόσωπος του κόμματος για τα δημοσιονομικά Σβεν - Κρίστιαν Κίντλερ, οι οποίοι έχουν καταθέσει την προσφυγή, κατηγορούν τον Γερμανό για «αλαζονική συμπεριφορά» έναντι του Κοινοβουλίου, όχι τόσο για το περιεχόμενο της πρότασης, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι δεν ενημέρωσε, όπως ορίζει το Σύνταγμα εγκαίρως, τη Βουλή για ένα θέμα που αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σενάρια για μια άλλη κυβέρνηση...

Του Γιάννη Παντελάκη , liberal.gr

Και οι συζητήσεις ξανα-άρχισαν. Μετά τον Σακελλαρίδη ποιος; Θα τον ακολουθήσουν και άλλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Κάποιοι από αυτούς θα ανεξαρτητοποιηθούν; Υπάρχουν άλλοι πρόθυμοι ν' ακολουθήσουν τον δρόμο του Νικολόπουλου των ΑΝΕΛ; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα και ενδεχόμενα άρχισαν ήδη να διατυπώνονται.

Με δεδομένη την εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά και τα ακόμα πιο επώδυνα μέτρα που αναμένεται να φέρει σύντομα η κυβέρνηση στη Βουλή (π.χ. ασφαλιστικό), πιθανότητες να μην συνεχίσει να κυβερνά το ίδιο σχήμα υπάρχουν. Δεν ξέρω αν είναι αρκετές ή όχι, αλλά υπάρχουν. Το ενδεχόμενο που συγκεντρώνει πολύ μικρές πιθανότητες να συμβεί είναι αυτό της επανάληψης εκλογών. Φανταζόμαστε όλοι τους λόγους.

Βέβαια, εξετάζοντας σενάρια και πιθανότητες, πάντα θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την περίοδο 1990-1993. Όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη κρατήθηκε στην εξουσία για τρία ολόκληρα χρόνια με μόλις 150 έδρες και με τον περίφημο Κατσίκη (ο οποίος εξελέγη με τη ΔΗΑΝΑ του Κ. Στεφανόπουλου και αμέσως μεταπήδησε στη Ν.Δ.)! Εννοώ ότι και μια εντελώς οριακή πλειοψηφία μπορεί να δώσει αρκετό χρόνο διακυβέρνησης.

Ωστόσο, αυτό ήταν η εξαίρεση. Ο κανόνας λέει πως ιδιαίτερα στις εποχές των μνημονίων η διατήρηση ισχυρής πλειοψηφίας είναι ζητούμενο. Μην ξεχνάμε πως στο προηγούμενο μνημόνιο σε μια μόνο ψηφοφορία, 22 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και 21 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που καταψήφισαν, απείχαν ή διαφοροποιήθηκαν, είδαν τη διαγραφή από τους αρχηγούς τους.

Αν λοιπόν, η κυβέρνηση έχανε τη σχεδόν οριακή πλειοψηφία που διαθέτει σήμερα, τι θα ήταν δυνατόν να συμβεί; Ποια σενάρια είναι τα πιο πιθανά και τι παρενέργειες θα είχαν;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει από το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι (ή και από τα δύο) να μετάσχουν στην κυβέρνηση. Μια πιθανή παρενέργεια σ' ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ήταν οι ΑΝΕΛ ν' αποχωρούσαν από την κυβέρνηση. Όχι επειδή έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα συνεργασίας με τα δυο αυτά κόμματα (ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ δεν διακρίνεται για την πολιτική του συνέπεια, θα μετείχε σε οποιοδήποτε πολιτικό σχήμα με οποιονδήποτε), αλλά επειδή θα ήθελε να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά μια τέτοια κίνηση μήπως και επιβιώσει ως πολιτικό σχήμα στο μέλλον. Ίσως και τα δυο άλλα κόμματα να έβαζαν μια τέτοια προϋπόθεση. Να συνεργαστούν, δηλαδή, με τον ΣΥΡΙΖΑ με την προϋπόθεση να έφευγαν οι ΑΝΕΛ.

Ανεξάρτητα της στάσης των ΑΝΕΛ, υποθέτουμε ότι σχηματιζόταν ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα: ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ- Ποτάμι. Μια σοβαρή παρενέργεια θα ήταν ν' αντιδράσουν πολλοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Και τα δυο αυτά κόμματα (ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι)
έχουν δαιμονοποιηθεί από την ίδια την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρώτα απ' όλα. Το ένα (ΠΑΣΟΚ) είναι κομμάτι του «παλιού διεφθαρμένου κομματικού συστήματος που μας οδήγησε ως εδώ». Το άλλο (Ποτάμι) είναι «το κόμμα που φτιάχτηκε κατ' εντολή συγκεκριμένων συμφερόντων». Πώς ο ΣΥΡΙΖΑ (που δημιούργησε ένα τέτοιο πολωτικό κλίμα) θα συνεργαζόταν κυβερνητικά με τα κόμματα αυτά; Και πόσο πιθανό θα ήταν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν υιοθετήσει μια τέτοια λογική, να συμφωνούσαν σε μια τέτοια συνεργασία;

Θεωρητικά πάντα, υποθέτουμε πως καταφέρνουν τελικά μια τέτοια συνεργασία, με όποιες παρενέργειες και αν αυτή έχει. Με βάση ποιο πρόγραμμα θα προχωρούσε μια τέτοια συνεργασία; Η προφανής απάντηση είναι το μνημόνιο, το οποίο άλλωστε έχουν ψηφίσει και τα τρία αυτά κόμματα. Ωστόσο, έως τώρα, έχουμε δει ότι ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι επικρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ για το πώς διαπραγματεύτηκε το νέο μνημόνιο, για τον τρόπο εφαρμογής του, αλλά και για τα περίφημα ισοδύναμα. Μπορεί, με βάσει όλα αυτά, να καμφθούν οι δυσκολίες και να πραγματοποιηθεί ενός τέτοιου είδους συνεργασία στο όνομα της «ευρωπαϊκής πορείας» ή ενός ανάλογου διακυβεύματος;

Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη παράμετρος που μπορεί ν' αποτρέψει μια τέτοια συνεργασία. Κόμματα που πρωταρχικό στόχο
έχουν την πολιτική επιβίωση και την αύξηση της επιρροής τους, έχουν σοβαρούς λόγους να χρεωθούν πολιτικά τις επιλογές του
ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί -θα σκεφτούν πολλά στελέχη τους- ν' αναλάβουν το κόστος εφαρμογής ενός μνημονίου το οποίο τα ίδια μεν ψήφισαν, αλλά δεν συμμετείχαν στη διαμόρφωσή του; Δεν θα υπολογίσουν επιπλέον αυτό που συνέβη με όλα σχεδόν τα μικρότερα κόμματα των κυβερνητικών σχηματισμών που εφάρμοσαν μνημόνια; Την εξαφάνισή τους δηλαδή (ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ).

Κάποιοι στη χώρα (θεσμικοί και εξωθεσμικοί) και τώρα και παλαιότερα μιλάνε για την ανάγκη ενός μεγάλου συνασπισμού κατά το πρότυπο της Γερμανίας. Είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο; Λογικά όχι. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε και τα δυο κόμματα (αλλά ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ) σε ισχυρές αναταράξεις που μπορεί να έφταναν σε διάλυση τους. Μια τέτοια επιλογή (με τη συμμετοχή και άλλων μικρότερων κομμάτων), αν ακολουθείτο, θα είχε μόνο έναν προσωρινό χαρακτήρα, κατά το πρότυπο της κυβέρνησης Παπαδήμου. Τέτοιες προϋποθέσεις για ένα ανάλογο πείραμα δεν υπάρχουν πολλές.
Σε όλες αυτές τις συζητήσεις μπορεί κάποιος να προσθέσει πολλά σενάρια ακόμα. Από οποιαδήποτε εξέλιξη, ωστόσο, δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως δεν μπορεί ν' απουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω των 50 εδρών που του έδωσε ο εκλογικός νόμος. Ενδεχομένως βέβαια, όλα αυτά να παραμείνουν υποθετικά σενάρια και τίποτα παραπάνω. Ο χρόνος θα δώσει ασφαλείς απαντήσεις...