Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015

Τετ-α-τετ Ολάντ-Θεοχαρόπουλου

efsyn.gr

Σύντομη συνομιλία σε εγκάρδιο κλίμα είχαν ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, Θανάση Θεοχαρόπουλο.
Η συνάντηση έγινε μετά το τέλος της τελετής ανακήρυξης του κ. Ολάντ σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών και σύμφωνα με πληροφορίες είχε ως βασικό θέμα τη σοσιαλδημοκρατία.
Μάλιστα, ο κ. Θεοχαρόπουλος υπενθύμισε τους δεσμούς της ΔΗΜΑΡ με το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, οι οποίοι θα έπαιρναν χαρακτήρα οργανικής ένταξης στην περίπτωση που η Αγίου Κωνσταντίνου εξέλεγε τον Ιούνιο του 2014 ευρωβουλευτή.

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2015

Θεοχαρόπoυλος στη Βουλή για ΜΜΕ: Δεσμευτική η γνώμη του ΕΣΡ για να μην αυθαιρετεί ο εκάστοτε υπουργός

badiera.gr
 
O πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, τοποθετήθηκε στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής επί του Νομοσχεδίου για την αδειοδότηση των ΜΜΕ.

 Αναλυτικά η ομιλία του κ. Θεοχαρόπουλου:
Όποιος πιστεύει πραγματικά στην αναγκαιότητα ενός σαφούς, ισχυρού και λειτουργικού θεσμικού πλαισίου για τον καθορισμό του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, που θα διασφαλίζει τη νομιμότητα, την διαφάνεια και την πολυφωνία, δε μπορεί να είναι ικανοποιημένος ούτε με την μέχρι σήμερα κατάσταση αλλά ούτε και με το νομοθέτημα που συζητούμε σήμερα. Όποιος έχει ταχθεί δημόσια και κατηγορηματικά υπέρ του οριστικού τέλους της πολυετούς άναρχης χρήσης των συχνοτήτων και της υπεύθυνης μετάβασης της χώρας μας στην ψηφιακή εποχή δεν μπορεί παρά να έχει σοβαρές επιφυλάξεις και για το νομοσχέδιο αυτό.
Η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμπαράταξη έχουν τοποθετηθεί υπέρ της δημιουργίας ενός νέου πλαισίου που διασφαλίζει την νομιμότητα και την διαφάνεια στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Με σεβασμό των προβλέψεων της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας και των κανονισμών και με προσαρμογή στις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις.
Το ζήτημα όμως είναι αν αυτό το νομοσχέδιο αναδεικνύει αυτούς τους αναγκαίους κανόνες με βάση και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Το θέμα είναι κατά πόσο το νομοσχέδιο αυτό πληροί αυτές τις προϋποθέσεις ώστε να υπάρχουν κανόνες διαφάνειας ή θα δημιουργήσει νέα προβλήματα. Θα πρέπει να δημιουργήσουμε ξεκάθαρες διαφανείς διαδικασίες από εδώ και στο εξής.
Προσπερνώντας το ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο της συζήτησης ενός τόσο κρίσιμου νομοσχεδίου -που άλλοτε βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε-, αλλά και τη μη ουσιαστική αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της δημόσιας διαβούλευσης, η Κυβέρνηση έφερε προς ψήφιση ένα νομοθέτημα που  ορίζει τη διαδικασία αδειοδότησης χωρίς αυστηρές προϋποθέσεις, που να διασφαλίζουν την πολυπόθητη διαφάνεια και την πολυμέρεια. Χωρίς να έχει ληφθεί υπόψη η διαρκής μεταβολή του οπτικοακουστικού τοπίου των Μέσων Επικοινωνίας και η πραγματικότητα της αγοράς, το νομοσχέδιο -με μια αναχρονιστική λογική- προβλέπει μόνο την αδειοδότηση παροχών γραμμικών οπτικοακουστικών υπηρεσιών, επαναλαμβάνοντας διατάξεις, που ρύθμιζαν την αναλογική τηλεόραση και το ραδιόφωνο την δεκαετία του ‘90. Είναι λοιπόν περισσότερο από αναγκαία η προσαρμογή των διατάξεων στις νέες τεχνολογικές εξελίξεις, όπως αναφέρει η ίδια η έκθεση της αρμόδιας Ανεξάρτητης Αρχής, του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.
Ως Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς και νέος βουλευτής, θα ήθελα να επισημάνω το εξής: Δεν συμφωνώ με το πλαίσιο έλλειψης ουσιαστικών κανόνων και τάξης στον χώρο που υπάρχει έως σήμερα. Αλλά με ενδιαφέρει κυρίως τι κάνουμε από εδώ και στο εξής: Με ενδιαφέρει αν μπαίνουν κανόνες διαφάνειας. Δεν μπορεί η κυβέρνηση να απαντά συνεχώς με όρους παρελθόντος. Ρωτάμε γιατί δεν κάνετε διάλογο; Απαντάτε μα και παλιά δεν γινόταν. Γιατί δεν κάνετε διαβούλευση; Η ίδια απάντηση. Γιατί δεν προχωρείτε σε νέο πλαίσιο διαφανές και με σημαντικό ρόλο των ανεξάρτητων αρχών. Μα οι ανεξάρτητες αρχές και παλιά…. Δεν προχωράμε μπροστά έτσι. Εμένα με ενδιαφέρει τι γίνεται από εδώ και στο εξής: Δεν μπορεί να νομοθετείτε πρόχειρα αποσπασματικά, χωρίς σεβασμό των ανεξάρτητων αρχών και με τρόπο που επιτρέπει την αδιαφάνεια και να απαντάτε συνεχώς με όρους παρελθόντος. Δεν οδηγεί πουθενά αυτό.
Πώς ακριβώς θα διασφαλίσετε την διαφάνεια, την οποία εξαιρετικά συχνά επικαλείστε; Διότι η ανάθεση υπερεξουσιών στον εκάστοτε αρμόδιο Υπουργό, όπως ο αριθμός των δημοπρατούμενων αδειών, η τιμή εκκίνησης ανά κατηγορία αδειών αλλά και το ύψος του ελάχιστου καταβεβλημένου κεφαλαίου, συνηγορεί για το αντίθετο. Και τελικά, με ποιο τρόπο επιχειρεί η Κυβέρνηση να βάλει τάξη στα ΜΜΕ; Φέρνοντας την ενημέρωση στα μέτρα της;
Τα ζητήματα αυτά πρέπει να καθορίζονται με δεσμευτική γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, ώστε να μην υφίσταται η δυνατότητα αυθαιρεσίας του εκάστοτε Υπουργού.  Αυτή είναι η πρόταση μας.
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη έχει διατυπώσει την αντίθεσή της σε διατάξεις που θεωρεί άδικες, όπως αυτές που υπονομεύουν τη συμβολή των περιφερειακών σταθμών στην ενημέρωση, την ψυχαγωγία και την τοπική ανάπτυξη ή δεν διασφαλίζουν την προστασία του κύρους των Ανεξάρτητων Αρχών από τη δυνατότητα αυθαίρετων παρεμβάσεων. Γιατί άραγε ακόμη και η ένωση ενημερωτικών τηλεοράσεων ελληνικής περιφέρειας, οι μικροί περιφερειακοί σταθμοί είναι απέναντι στο νέο καθεστώς που δημιουργείτε και τονίζουν ότι όχι μόνο διάλογος δεν έγινε αλλά ούτε ενημέρωση δεν είχαν;
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ δήλωσε την πρόθεση της να στηρίξει επί της αρχής το νομοσχέδιο, εφόσον όμως με σαφήνεια γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές, οι οποίες θα πείθουν για την ειλικρίνεια των προθέσεών σας. Ζητήσαμε συγκεκριμένες αλλαγές που αφορούν:
  1. Την προσαρμογή των διατάξεων του νομοσχεδίου στο πλαίσιο που θέτει η αρμόδια ανεξάρτητη αρχή- το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης- ώστε να μην υφίσταται η δυνατότητα αυθαιρεσίας του εκάστοτε Υπουργού, για τον καθορισμό των αδειών.
  2. Την προσαρμογή των διατάξεων στις νέες τεχνολογικές εξελίξεις
  3. Την προστασία του κύρους των ανεξάρτητων αρχών από τη δυνατότητα αυθαίρετων παρεμβάσεων.
Σας καλέσαμε και σας καλούμε να αποδείξετε την ειλικρίνεια των προθέσεών σας. Μέχρι τώρα δεν το έχετε κάνει. Αν αυτές οι ουσιαστικά αυτονόητες αλλαγές, για όποιον πραγματικά πιστεύει ότι πρέπει να μπει τάξη στα ΜΜΕ, δεν γίνουν αποδεκτές, γίνεται σαφές ότι η πραγματική σας πρόθεση δεν είναι να υπάρχουν κανόνες διαφάνειας.
Εμείς έτσι αντιλαμβανόμαστε την αντιπολίτευση, όχι στείρα αλλά προγραμματική και εποικοδομητική. Με προτάσεις.
Προχωρήστε έστω και τώρα σε αυτές τις απαραίτητες αλλαγές και εμείς θα στηρίξουμε το νέο πλαίσιο.
Σε αντίθετη περίπτωση μην ψάχνετε συνενόχους σε ένα νέο αναχρονιστικό πλαίσιο που θα επιτρέπει μάλιστα και την αδιαφάνεια.

Η πολιτεία ζητάει €43.000 από το «Χαμόγελο του Παιδιού» για ΕΝΦΙΑ…

taxcoach.gr
Η πολιτεία ζητάει €43.000 από το «Χαμόγελο του Παιδιού» για ΕΝΦΙΑ… 

Το ποσό των €43.000 (!) καλείται να πληρώσει το «Χαμόγελο του Παιδιού» για ΕΝΦΙΑ, όπως αναφέρει ο πρόεδρος του Οργανισμού, Κώστας Γιαννόπουλος.

Ο φόρος αφορά στα σπίτια όπου φιλοξενούνται τα παιδιά του «Χαμόγελου του Παιδιού», αλλά και σε ακίνητα και αγροτεμάχια που έχουν κληροδοτήσει ιδιώτες στον οργανισμό και που στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν είναι αξιοποιημένα, εξήγησε ο κ. Γιαννόπουλος.
Πέρσι ο ΕΝΦΙΑ για το «Χαμόγελο του Παιδιού» ανήλθε σχεδόν σε €90.000 και έπειτα από παρέμβαση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, που είχε κάνει λόγο για λάθος και την υποβολή τροποποιητικής δήλωσης από τον Οργανισμό, το τελικό ποσό πληρωμής διαμορφώθηκε σε €30.000.
Μάλιστα, πέρσι, η επιβολή ΕΝΦΙΑ στο «Χαμόγελο του Παιδιού» θεωρήθηκε άδικη από μέλη της τότε κυβέρνησης και από την αντιπολίτευση αναφέρει ο κ. Γιαννόπουλος, και τα κόμματα υποσχέθηκαν στον Οργανισμό ότι θα τον απαλλάξουν από το φόρο.
Επιπλέον, αρκετά από τα ακίνητα που διαθέτει ο Οργανισμός,  παραχωρούνται στα ενήλικα «παιδιά» του «Χαμόγελου του Παιδιού», δηλαδή σε νέους που μεγάλωσαν στα σπίτια του Οργανισμού και αναγκάζονται να μετακομίσουν σε άλλη πόλη για να σπουδάσουν σε πανεπιστημιακές σχολές.
Ο κ. Γιαννόπουλος προσθέτει ότι: «Έχουμε να στηρίξουμε τόσα παιδιά και αναρωτιόμαστε πώς θα εκταμιεύσουμε ένα τόσο μεγάλο ποσό που είναι προορισμένο να καλύψει τις άμεσες ανάγκες των παιδιών. Είναι άδικο να παίρνουν τα χρήματα αυτά που προέρχονται από το υστέρημα των ανθρώπων, όπως είναι άδικο να επιβάλλεται ΕΝΦΙΑ σε ένα φορέα που το μόνο που κάνει, είναι να προσφέρει στην κοινωνία».
Όπως συμπληρώνει τέλος, από τα έξοδα του Οργανισμού, μόλις το 11% αφορούν σε διοικητικά έξοδα και το υπόλοιπο ποσό, διοχετεύεται για την κάλυψη των οργανικών αναγκών των παιδιών, ενώ η υποστήριξη από την πολιτεία είναι ελάχιστη.

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015

Η ηθική διάσταση της κρίσης της πολιτικής [Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (συνέντευξη στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα», 28.07.1981)]

ipyxida.gr

https://ecoleft.files.wordpress.com/2012/01/berling.jpg
Ημερομηνία δημοσίευσης: 02/04/2010 Αυγή

Μετάφραση – επιλογή: Στάθης ΛΟΥΚΑΣ
Το κείμενο που ακολουθεί είναι συνέντευξη του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Λόγω έλλειψης χώρου έχουν αφαιρεθεί οι ερωτήσεις τού Ε. Σκάλφαρι. Έγινε προσπάθεια το κείμενο να διατηρήσει τη λογική του συνέχεια, χωρίς παρεμβάσεις και με ελάχιστες αφαιρέσεις, που αφορούσαν θέματα δευτερεύοντα σε σχέση με τα κυρίαρχα, τα οποία είναι: η ηθική διάσταση της κρίσης της πολιτικής, η εγκρατής, έλλογη διαχείριση των πόρων και η ανάγκη να κατανοηθεί και να μεθοδευτεί διαφορετικά η «ανάπτυξη». Αυτή η προβληματική έχει σχέση και με τη συζήτηση που γίνεται -όσο και όπως γίνεται- και στη χώρα μας και εντός του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Μερικά από τα προβλήματα που ο Μπερλινγκουέρ διείδε, εδώ και τριάντα σχεδόν χρόνια, σήμερα ανακύπτουν πιεστικά: οι κοσμοϊστορικές αλλαγές τα ανέδειξαν. Ίσως έχει δίκιο λοιπόν ο Πιέτρο Ινγκράο: «Ο Μπερλινγκουέρ είχε το μεγάλο προτέρημα να κατανοήσει βαθιά το κομβικό σημείο, το πρόβλημα προοπτικής που είχαμε μπροστά μας» (P. Sansonetti, Ti ricordi Berlinguer, «Unità», 2004). Και η πρόκληση για μας είναι να αναδεχτούμε, να αξιοποιήσουμε και να υπερβούμε αυτήν την παρακαταθήκη – κι όχι να επιστρέψουμε στους Έλληνες επίγονους του Μπορντίγκα.
Η καπηλεία του κράτους από τα κόμματα
Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (συνέντευξη στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα», 28.07.1981)
«…Τα σημερινά κόμματα είναι πάνω απ’ όλα μηχανές εξουσίας και πελατειακών σχέσεων: τα χαρακτηρίζει ελλιπής και αλλοιωμένη γνώση της ζωής και των προβλημάτων της κοινωνίας και του κόσμου, διαθέτουν λιγοστές ιδέες, λειψά ή ασαφή ιδανικά και προγράμματα και στερούνται παντελώς αισθημάτων και κοινωνικο-πολιτικού πάθους. Διαχειρίζονται συμφέροντα, ποικίλα, αντιφατικά, αμφίβολα κάποτε, πάντως χωρίς την παραμικρή σχέση με τις απαιτήσεις και τις αναδυόμενες ανάγκες των ανθρώπων, ή, πάλι, τις διαστρεβλώνουν χωρίς να επιδιώκεται το κοινό καλό. Η ίδια η οργανωτική δομή τους προσαρμόστηκε σ’ αυτό το μοντέλο, και δεν είναι πια οργανωτές του λαού, σχηματισμοί που προωθούν την πολιτικο-κοινωνική ωριμότητα και πρωτοβουλία: είναι μάλλον ομοσπονδίες ρευμάτων, που αποπνέουν καμαρίλα, καθένα με αρχηγό, υπαρχηγό κ.λπ. […]
Τα κόμματα έχουν καταλάβει το κράτος και τους θεσμούς του, ξεκινώντας από την κυβέρνηση. Έχουν καταλάβει τους ΟΤΑ, τους οργανισμούς προνοίας, το πανεπιστήμιο, τη ραδιοτηλεόραση, κάποιες μεγάλες εφημερίδες […].Τέλος πάντων, όλα έχουν πια διαμοιρασθεί, ή θα ήθελαν να τα διαμοιράσουν. Η κατάσταση είναι δραματική. Οτιδήποτε καλούνται να διαχειριστούν ή να διεκπεραιώσουν οι ποικίλοι θεσμοί και οι σημερινοί διοικητές τους αντιμετωπίζεται κυρίως σε συνάρτηση με τα συμφέροντα του κόμματος ή του ρεύματος ή της φατρίας η οποία διεκδικεί το αξίωμα. Ένα τραπεζικό δάνειο παραχωρείται αν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό, αν είναι επωφελές και καλλιεργεί τις πελατειακές σχέσεις. Μια διοικητική έγκριση δίνεται, μια εργολαβία κατακυρώνεται, μια πανεπιστημιακή έδρα εκχωρείται, ένας εργαστηριακός εξοπλισμός χρηματοδοτείται, εάν οι ευεργετούμενοι κάνουν δήλωση πίστης στο κόμμα που τους εξασφαλίζει αυτά τα οφέλη, ακόμα και όταν απλώς δικαιούνται τη θέση, την αναγνώριση, την έγκριση. […]
Κατά τη γνώμη μου, πολλοί Ιταλοί κατανοούν αυτήν την καπηλεία του κράτους, τις καταπιέσεις, τα ρουσφέτια, τις διακρίσεις. Αλλά αρκετοί απ’ αυτούς τελούν υπό καθεστώς εκβιασμού. Εξασφάλισαν ωφελήματα (που ίσως τα δικαιούνταν κιόλας, αλλά που τα εξασφάλισαν μόνο δια μέσου των κομμάτων και των ρευμάτων τους) και είτε ελπίζουν να ωφεληθούν κι άλλο είτε φοβούνται πως δεν θα ωφελούνται πια […]
Λοιπόν: πρώτον, εμείς θέλουμε να πάψουν τα κόμματα να καταλαμβάνουν το κράτος. Τα κόμματα πρέπει, όπως λέει το Σύνταγμά μας, να συμβάλλουν στη δημιουργία της πολιτικής βούλησης του έθνους. Κι αυτό μπορεί να το κάνουν όχι καταλαμβάνοντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του κράτους, όλο και περισσότερα κέντρα εξουσίας σε κάθε χώρο, αλλά ερμηνεύοντας τα μεγάλα ρεύματα θεώρησης των πραγμάτων, οργανώνοντας τις ευγενείς επιδιώξεις του λαού, ελέγχοντας δημοκρατικά τις ενέργειες των θεσμών. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίο εμείς διαφέρουμε. […]
Να καταπολεμηθούν τα προνόμια, να προστατευθούν οι αδύναμοι
Εμείς σκεπτόμαστε ότι τα προνόμια πρέπει να καταπολεμηθούν και να καταργηθούν όπου κι αν φωλιάζουν, ότι οι φτωχοί και οι περιθωριοποιημένοι, οι μη προνομιούχοι, πρέπει να προστατευθούν και να τους δοθεί φωνή και συγκεκριμένη δυνατότητα να μετρούν περισσότερο στις αποφάσεις, για να αλλάξουν την κατάστασή τους. Ότι ορισμένες ανθρώπινες και κοινωνικές ανάγκες, που σήμερα αγνοούνται, πρέπει να ικανοποιηθούν κατά προτεραιότητα σε σχέση με άλλες· ότι ο επαγγελματισμός και η αξιοσύνη πρέπει να επιβραβεύονται, ότι πρέπει να είναι εξασφαλισμένη η συμμετοχή κάθε πολίτη -άντρα ή γυναίκας- στα δημόσια πράγματα.
Αναγκαία η υπέρβαση του καπιταλισμού
Κανένα από τα κυβερνητικά κόμματα δεν τα έκανε αυτά. Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε εξήντα χρόνια στις πλάτες μας και αποδείξαμε ότι αυτά τα επιδιώκαμε και τα κάναμε στα σοβαρά. Στη φυλακή με τους εργάτες ήμαστε εμείς, στα βουνά με τους αντάρτες ήμαστε εμείς, στις λαϊκές συνοικίες με τους ανέργους ήμαστε εμείς, με τις γυναίκες, με το περιθωριοποιημένο προλεταριάτο, με τους νέους ήμαστε εμείς, σε ορισμένους δήμους και ορισμένες περιφέρειες που διακυβερνήθηκαν έντιμα ήμαστε εμείς.
Υπήρχαν και άλλοι, αλλά κυρίως εμείς. Kαι ας περάσουμε στο τρίτο σημείο στο οποίο διαφέρουμε: Εμείς σκεπτόμαστε ότι ο τύπος της οικονομικής και κοινωνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι αιτία μεγάλων στρεβλώσεων, ανυπολόγιστων δαπανών και κοινωνικών ανισοτήτων, τεράστιας σπατάλης πλούτου. Δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε τα μοντέλα του σοσιαλισμού που πραγματοποιήθηκαν μέχρι τώρα, απορρίπτουμε τον κεντρικό προγραμματισμό της οικονομίας, νομίζουμε ότι η αγορά μπορεί να έχει ουσιαστικό ρόλο, ότι η ατομική πρωτοβουλία είναι αναντικατάστατη, ότι η ιδιωτική επιχείρηση έχει δικό της χώρο και ότι μπορεί να διατηρήσει δικό της, σημαντικό ρόλο. Όμως είμαστε πεπεισμένοι ότι όλες αυτές οι πραγματικότητες δεν λειτουργούν πια μέσα στις καπιταλιστικές μορφές […]. Κι είμαστε πεπεισμένοι επίσης ότι πρέπει και μπορεί να γίνει συζήτηση για τον τρόπο υπέρβασης του καπιταλισμού ως μηχανισμού και συστήματος, μια κι αυτός, σήμερα, δημιουργεί όλο και μεγαλύτερες μάζες ανέργων, περιθωριοποιημένων, ανθρώπων υπό καθεστώς εκμετάλλευσης. Κι αυτή είναι, κατά βάσιν, η αιτία, όχι μόνο της σημερινής οικονομικής κρίσης, αλλά και των φαινομένων βαρβαρότητας, της διάδοσης των ναρκωτικών, της άρνησης της εργασίας, της δυσπιστίας, της πλήξης, της απελπισίας. Είναι έγκλημα να έχει κανείς αυτές τις ιδέες;
Οι σοσιαλδημοκράτες “ξέχασαν” τους υποπρολεταίρους και τους μη συνδικαλισμένους
(σ.σ.: Απαντώντας στον ισχυρισμό του Σκάλφαρι ότι δεν υπάρχει διαφορά με όσα σκέπτεται ένας πεπεισμένος Ευρωπαίος σοσιαλδημοκράτης, συνεχίζει: )
Υπάρχει ουσιαστική διαφορά. Η σοσιαλδημοκρατία (μιλάω, βέβαια, για τη σοβαρή σοσιαλδημοκρατία) πάντοτε μεριμνούσε ιδιαίτερα για τους εργάτες, για τους συνδικαλισμένους εργαζόμενους, και λίγο ή καθόλου για τους περιθωριακούς, τους υποπρολετάριους, τις γυναίκες. Πράγματι, τώρα που εξαντλήθηκαν τα παλιά όρια της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τα οποία επέτρεπαν τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική, τώρα που σε όλη την καπιταλιστική Δύση τα προβλήματα τα οποία προηγουμένως υπενθύμιζα εξερράγησαν, υπάρχουν σημεία κρίσης στον αγγλικό εργατισμό και στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία. Ακριβώς γιατί τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βρίσκονται μπροστά σε προβλήματα άγνωστα μέχρι τώρα ή που τα είχαν αγνοήσει.
[….]Η ηθική διάσταση της κρίσης της πολιτικής δεν εξαντλείται στο γεγονός ότι, επειδή υπάρχουν κλέφτες, διεφθαρμένοι, καταχραστές στις υψηλές σφαίρες της πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης, πρέπει να ξεσκεπαστούν, να καταγγελθούν και να πάνε φυλακή. Η ηθική διάσταση της κρίσης της πολιτικής, στην Ιταλία, σήμερα, είναι αδιαχώριστη από την κατάληψη του κράτους εκ μέρους των κυβερνητικών κομμάτων και των ρευμάτων τους, είναι αδιαχώριστη από τον πόλεμο μεταξύ διαφόρων ομάδων, είναι αδιαχώριστη από την τρέχουσα αντίληψη για την πολιτική και τις μεθόδους διακυβέρνησης, που απλώς πρέπει να εγκαταλειφθούν και να ξεπεραστούν. Να γιατί λέω ότι η ηθική διάσταση της κρίσης της πολιτικής βρίσκεται στο κέντρο του ιταλικού προβλήματος. Νά γιατί τα άλλα κόμματα μπορούν να αποδείξουν ότι είναι δυνάμεις ανανέωσης μόνο αν αποκαλύψουν πλήρως την ηθική κρίση, φθάνοντας μέχρι τα πολιτικά αίτια της. Εκείνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει στ’ αλήθεια είναι η τύχη της χώρας. Αν συνεχίσουμε μ’ αυτό τον τρόπο, υπάρχει κίνδυνος η δημοκρατία να περιοριστεί, αντί να απλωθεί και να αναπτυχθεί· να βουλιάξει στο τέλμα.
[….]Υπέρ της εγκράτειας, κατά του άκρατου ατομικού καταναλωτισμού
Εμείς [το 1977] υποστηρίξαμε ότι ο άκρατος ατομικός καταναλωτισμός παράγει μόνο διασπάθιση πλούτου και στρεβλώσεις της παραγωγής, αλλά, πέραν αυτών, και δυσφορία, αποπροσανατολισμό, δυστυχία. Υποστηρίζουμε επίσης ότι -καθώς η απόσταση, εντός των βιομηχανικών χωρών, ανάμεσα σε ζώνες ανεπτυγμένες και καθυστερημένες μεγάλωνε και, παράλληλα, οι πρώην αποικίες αφυπνίζονταν, εξελίσσονταν και ανεξαρτητοποιούνταν- η οικονομική κατάσταση στις εν λόγω βιομηχανικές χώρες δεν εξασφάλιζε πια την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, διατηρούσε τον «πολιτισμό της κατανάλωσης», με όλες τις εγγενείς επιβλαβείς επιπτώσεις, ακόμα και ηθικές. Η διάδοση των ναρκωτικών στους νέους, λόγου χάρη, είναι ένα από τα σοβαρά σημάδια αυτών των επιπτώσεων και, στην πραγματικότητα, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη… Μιλούσαμε όμως περί αυστηρής εγκράτειας. Είμαστε οι μόνοι που υπογραμμίσαμε την ανάγκη να καταπολεμήσουμε τις σπατάλες, να εξοικονομήσουμε πόρους, να περιορίσουμε την περιττή ιδιωτική κατανάλωση, να επιβραδύνουμε τη διεστραμμένη δυναμική των δημοσίων δαπανών, να δημιουργήσουμε καινούργιες πηγές πλούτου και καινούργιες πηγές εργασίας. Είπαμε ότι ακόμα και οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να συμβάλουν, από τη μεριά τους, σ’ αυτή τη μεγάλη προσπάθεια αναπροσανατολισμού της οικονομίας. Είπαμε επίσης ότι όλες οι θυσίες έπρεπε να γίνουν υπό τον όρο αυστηρής ισότητας κι ο στόχος να είναι να δοθεί το έναυσμα για ένα διαφορετικό πρότυπο ανάπτυξης και για διαφορετικούς τρόπους ζωής (πιο φειδωλούς και πιο ανθρώπινους). Αυτός υπήρξε ο δικός μας τρόπος να τοποθετήσουμε το πρόβλημα της αυστηρής εγκράτειας και του ταυτόχρονου αγώνα κατά του πληθωρισμού και της ύφεσης, δηλαδή της ανεργίας. Αποσαφηνίσαμε και αναπτύξαμε τις θέσεις μας αυτές στο ΧV Συνέδριό μας, τον Μάρτιο του 1979. Δεν εισακουστήκαμε.
[…]Πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το κόστος της εργασίας, και να το συγκρατήσουμε εν συνόλω, επεμβαίνοντας κυρίως όσον αφορά στην αύξηση της παραγωγικότητας. Θέλω όμως να υπογραμμίσω ότι όταν ζητάς θυσίες από τη χώρα και τις ζητάς πρώτ’ απ’ όλα -όπως συνήθως- από τους εργαζόμενους, ενώ έχουμε πίσω μας ένα πρόβλημα σαν την P2 (σ.σ.: παράνομη μασονική στοά), είναι πολύ δύσκολο να εισακουστείς και να γίνεις πιστευτός. Όταν ζητούνται θυσίες από τον κόσμο της εργασίας χρειάζεται ευρεία συναίνεση, υψηλή πολιτική αξιοπιστία και ικανότητα να παταχθούν υπερβολικά και απαράδεκτα προνόμια. Εάν αυτά τα στοιχεία δεν υπάρχουν, το εγχείρημα δεν θα έχει αίσιο τέλος, θα αποτύχει.
Via : https://ecoleft.wordpress.com

ΔΗΜΑΡ: Κοινωνική ευαισθησία a la carte από την κυβέρνηση

badiera.gr
xvqkZUUlppjF82vtT0d0M.jpg.pagespeed.ic.awXyS7UkyU 
«Η συνεχιζόμενη τακτική του υπουργού Εργασίας για τη διαμόρφωση κλίματος βίαιης μεταβολής των αποδοχών των συνταξιούχων προς τα κάτω, -ακόμη και όσων δικαιούνται ΕΚΑΣ- η δήλωση του υπουργού Παιδείας για “επιβάρυνση των γονιών με πενταροδεκάρες” καθώς και η επιβολή ΦΠΑ 23% στα γηροκομεία δείχνουν ξεκάθαρα πως ορισμένοι υπουργοί έχουν κοινωνική ευαισθησία a la carte ανάλογα με το αξίωμα τους», αναφέρει σε σχόλιό της η Δημοκρατική Αριστερά.
Όπως σημειώνει ακόμη, «ως βουλευτές με παλιότερες δηλώσεις τους για μέτρα δύσκολα αλλά όχι τόσο επώδυνα, έκαναν λόγο περί κοινωνικής αναλγησίας και φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Τώρα αυτές οι δηλώσεις φαντάζουν πλέον τραγική ειρωνεία.
Οι συνεχείς επικλήσεις αποφάσεων με δήθεν ταξικά κριτήρια υπέρ των φτωχότερων προκαλούν γέλια όταν φορολογούν μέσω ΕΝΦΙΑ ακόμη και από το πρώτο ευρώ και η φτωχοποίηση του λαού συνεχίζεται με ένταση όπως οι ίδιοι σχολίαζαν πριν πάρουν κυβερνητικούς θώκους».

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2015

Επίσκεψη Ολάντ: Tα ψεύτικα, τα λόγια τα μεγάλα…


Γράφει: Μαρία Δεναξά , aixmi.gr
Μαρία Δεναξά

Στις 22 και 23 του Οκτώβρη την Ελλάδα δεν θα επισκεφθεί ο Μεσσίας, αλλά ο Φρανσουά Ολάντ. Ωστόσο, τα τελευταία 24ωρα αρκετά δημοσιεύματα επιχειρούν, χωρίς ιδιαίτερα τεκμηριωμένη ανάλυση, να παρουσιάσουν τον Γάλλο πρόεδρο σαν το ευρωπαϊκό αντίπαλο δέος της Μέρκελ, επειδή έτσι ενδεχομένως διαρρέουν από το Μαξίμου.
Στην αποκορύφωση της εθνικής μας απόγνωσης τον Ιούλιο είδαμε τον «καλοπροαίρετο» Γάλλο πρόεδρο, σαν από μηχανής θεό που μας έσωσε στο παραπέντε από την καταστροφή την οποία εν τέλει μας πούλησε – με το Γ’μνημόνιο- ενεργώντας σαν πλασιέ της Γερμανίδας καγκελαρίου.
Στη χώρα που πάντα περιμένει έναν αλλοδαπό σωτήρα για να ξελασπώσει κι έχει συνηθίσει την εκ του εξωτερικού κηδεμονία όταν η αγριάδα του σαρδόνιου Σόιμπλε απέτυχε, τότε η Μέρκελ ενεργοποίησε το δικό της Plan B.
Τη γνωστή μελιστάλαχτη γαλλική διπλωματική διγλωσσία  που τόσο καλά κατέχει ο Φρανσουά Ολάντ, όχι όμως και οξυδέρκεια για να αντιληφθεί ότι την ίδια στιγμή η Γερμανίδα καγκελάριος χρησιμοποιώντας τον, έσκαβε μακροπρόθεσμα δυο τάφους κι όχι έναν…
Για να επανέλθω στην πολυδιαφημιζόμενη επίσκεψη του Φρανσουά Ολαντ στη χώρα μας,  οι πραγματικοί λόγοι της  επίσκεψης του είναι οι εξής:
1)   Η παροχή φραστικής -και μόνο- στήριξης στον Αλέξη Τσίπρα, λίγο πριν αρχίσει για τους Έλληνες ο πιο δύσκολος χειμώνας των τελευταίων ετών.
Τα “Θα” και τα ευχολόγιά του, θα δράσουν (πιστεύουν στην κυβέρνηση), σαν αναισθητικό σε έναν λαό που με σοκ και δέος παρακολουθεί την ταινία τρόμου με τίτλο “Αλλάζουμε τα φώτα στο αύριο” με την ευγενή συμβολή και προσφορά και του Γάλλου φίλου μας, μην το ξεχνάμε.
2)   «Για να εξασφαλίσει το κομμάτι της πίτας που πιστεύει ότι αντιστοιχεί στη χώρα του από τοελληνικό ξεπούλημα, λιμανιών, τρένων, ενέργειας, κτηματολογίου, εξοπλιστικών, τουρισμού, κτλ» που συνεχίζονται και στην εποχή της “πρώτης φοράς αριστερά.”
Ένα ξεπούλημα που ονόμασαν ιδιωτικοποιήσεις και επενδύσεις πολλά υποσχόμενες, αλλά που στο τέλος οι αυτόχθονες θα βρεθούν να γλύφουν ένα αποστεωμένο κόκαλο.
3)   Ο Ολάντ ελπίζει πως η “στήριξή” του στον Τσίπρα, του οποίου η «μπογιά» περνάει ακόμη στο εξωτερικό -όχι όμως για πολύ, γιατί αρχίζουν και καταλαβαίνουν την μετάλλαξη που έχει επέλθει εις βάρος του ελληνικού λαού-  θα τον ενισχύσει τη στιγμή που η δημοτικότητα του Γάλλου προέδρου λιώνει όπως ο πάγος στον ήλιο. Πλέον διολίσθησε στο 20%,  σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την Κυριακή 18/10 -γεγονός που τον καθιστά πιο αποδυναμωμένο από ποτέ στην ευρωπαϊκή αλλά και γαλλική πολιτική σκηνή.
4)   Και φθάσαμε στο ψητό ή αλλιώς «φόβου τον Ολάντ και δώρα φέροντα». Πρωταρχικός σκοπός του Γάλλου προέδρου είναι να μεταφέρει, σύμφωνα με διπλωματικούς κύκλους, τη δυσαρέσκεια της Άνγκελα Μέρκελ, για τις αντιρρήσεις που έχει εκφράσει η ελληνική πλευρά για τις κοινές ελληνο-τουρκικές περιπολίες στο Αιγαίο, ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η προσφυγική/μεταναστευτική κρίση που προκαλεί ιδιαίτερα πονοκέφαλο στην Γερμανίδα καγκελάριο. Ο Ολάντ, που έχει ευθυγραμμιστεί στη γραμμή Μέρκελ, και πάνω σ αυτό το θέμα θα πιέσει μέσω Βερολίνου και Βρυξελλών για υπαγορευμένη συνεργασία στο Αιγαίο με την Τουρκία, βαφτίζοντας την ενδεχομένως FRONTEX, για να βουλώσουν στόματα, σε αντάλλαγμα μερικής χαλάρωσης  στα οικονομικά μέτρα.
Κι επειδή το θέαμα και οι υποσχέσεις δρουν πάντα ευεργετικά σε έναν λαό στον οποίο στερείς τον άρτο, στο θέμα του χρέους ο Ολάντ αναμένεται  όπως διαρρέουν απο το Ελιζέ να επαναλάβει στην Αθήνα τη στήριξή του για διευθέτηση μετά την αξιολόγηση των τροικανών τον Δεκέμβριο και την αναδιάρθρωση των τραπεζών.
Στην επιθυμία, όμως, της ελληνικής κυβέρνησης να προστεθεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στους θεσμούς, ώστε να υπάρχει ένα εκλεγμένο όργανο που να λογοδοτεί στους Ευρωπαίους εταίρους, ο Ολάντ μπορεί να φαίνεται υποστηρικτικός, παρασκηνιακά όμως αναμένεται  να υπενθυμίσει τον γερμανικό σκόπελο.
Η Γερμανία θα δεχόταν κάτι τέτοιο μόνο αν γνώριζε ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο του Ευρωκοινοβουλίου, πράγμα αδύνατο, σε αντίθεση με το Εurogroup που το έχει στο τσεπάκι της. Απο την άλλη, δεν έχει κανένα λόγο να μειώσει το εύρος της ευρωπαϊκής της εξουσίας. Γι’αυτό  οι καλά γνωρίζοντες υποστηρίζουν  ότι προωθεί τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που θα απαρτίζεται μόνο από τις χώρες της Ευρωζώνης, και το οποίο θα βρίσκεται κάτω από τον πολιτικό έλεγχο των υπουργών Οικονομικών!
 

Στο 1,5 δισ. ευρώ «εκτοξεύτηκαν» τα ληξιπρόθεσμα τον Σεπτέμβριο

Του Γιώργου Κούρου , naftemporiki.gr
 gkouros@naftemporiki.gr
Η μη πληρωμή φόρων και προστίμων, που στο εννεάμηνο ξεπερνά συνολικά τα 84 δισ. ευρώ, είναι η «δαμόκλειος σπάθη» που επικρέμεται πλέον πάνω από το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και την επιτυχή υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί έναντι των δανειστών, αφού πριν καν αρχίσει η αποστολή των εκκαθαριστικώνΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ, εισοδήματος και τελών κυκλοφορίας με στόχο την είσπραξη ποσού άνω των 4 δισ. ευρώ, φυσικά και νομικά πρόσωπα κηρύσσουν «στάση πληρωμών».
Λόγω της οικονομικής ασφυξίας των νοικοκυριών, αλλά και της έλλειψης ρευστότητας που μαστίζει την αγορά και τις επιχειρήσεις, η κυβέρνηση για πρώτη φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με το «κίνημα δεν πληρώνω», τη στιγμή μάλιστα που ξεκινά τις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των δανειστών, οι οποίοι ήδη έχουν εκφράσει έντονες αμφιβολίες για την επίτευξη των φετινών στόχων όσον αφορά τα έσοδα, υπό την «απειλή» της υποχρεωτικής λήψης νέων εισπρακτικών μέτρων έως το τέλος του έτους.
Παρά το γεγονός δε ότι οι υπόχρεοι που δεν πληρώνουν βρίσκονται αντιμέτωποι με «μπαράζ» κατασχέσεων μισθών, συντάξεων, καταθέσεων αλλά και περιουσιακών στοιχείων με βάση τις επιταγές του τρίτου μνημονίου, τον Σεπτέμβριο άφησαν χρέη στην εφορία ύψους 1,469 δισ. ευρώ, που αποτελεί το μεγαλύτερο ποσό από την αρχή του τρέχοντος έτους, όταν και τα νέα χρέη έχουν εκτοξευτεί κατά 8,392 δισ. ευρώ.
Θα πρέπει μάλιστα να αναφερθεί ότι εάν στο ανωτέρω ποσό προστεθούν τα παλαιά χρέη που τον προηγούμενο μήνα ανέρχονταν στο ποσό των 72,028 δισ. ευρώ, τότε το συνολικό ποσό φθάνει στα 80,420 δισ. ευρώ και εάν σε αυτά προστεθούν και τα χρέη των τελωνείων, ύψους 3,7 δισ. ευρώ, το συνολικό «πακέτο» που μένει απλήρωτο προς την εφορία ανέρχεται στα 84,120 δισ. ευρώ.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι από τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη των 8,392 δισ. ευρώ, το 1,317 δισ. ευρώ αφορά χρέη του Ιανουαρίου, το 1,163 δισ. ευρώ χρέη του Φεβρουαρίου, τα 989 εκατ. ευρώ είναι τα χρέη του Μαρτίου, τα 737 εκατ. ευρώ του Απριλίου, το 1,028 δισ. χρέη του Μαΐου, τα 656 εκατ. ευρώ του Ιουνίου, τα 388 εκατ. ευρώ του Ιουλίου, τα 645 εκατ. ευρώ χρέη του Αυγούστου και 1,469 δισ. ευρώ είναι τα χρέη του Σεπτεμβρίου.
Ποσά τα οποία αναμφισβήτητα πιστοποιούν, όπως έχει ήδη επισημάνει η «Ν», ότι το «χτύπημα» που έχουν δεχθεί οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, από τα εφαρμοζόμενα μέτρα λιτότητας και την πολυετή ύφεση, η οποία μάλιστα έχει επανέλθει, είναι τόσο ισχυρό, που όποιες ρυθμίσεις χρεών και αν εφαρμόζονταν ή και εφαρμόζονται μοιάζουν με «σταγόνα» στον ωκεανό.

Τα ποσά

  • 8,392 δισ. ευρώ τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη
  • 72,028 δισ. ευρώ τα παλαιά χρέη τον μήνα Αύγουστο
  • 3,7 δισ. ευρώ τα χρέη των τελωνείων
  • 84,120 δισ. ευρώ το σύνολο των παλαιών και νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών
  • 1,469 δισ. ευρώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές μόνο του Σεπτεμβρίου
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στο υπουργείο Οικονομικών επικρατεί «πανικός» για το τι μέλλει γενέσθαι, καθώς φοβούνται ότι το επόμενο διάστημα η εικόνα μπορεί να γίνει περισσότερο εφιαλτική, εάν ληφθεί υπ’ όψιν ότι έρχονται αυτές τις ημέρες τα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ με την πρώτη δόση να πρέπει να πληρωθεί έως το τέλος του μήνα και συνολικά απαιτεί την καταβολή από τους ιδιοκτήτες 2,65 δισ. ευρώ, έρχεται ο ΦΠΑ μετά την υποβολή των περιοδικών δηλώσεων, για αρκετούς υπάρχει η δόση του φόρου εισοδήματος και έπονται τα νέα τέλη κυκλοφορίας του 2016, από τα οποία αναμένονται έσοδα κατ’ ελάχιστο 1,1 δισ. ευρώ.
Εξάλλου, δεν είναι λίγοι και οι φορολογούμενοι που πρέπει να πληρώσουν τη δόση της ρύθμισής τους, αλλά και αυτοί που έχουν λάβει νέα εκκαθαριστικά με τον πρόσθετο φόρο πολυτελούς διαβίωσης επειδή είχαν σκάφη αναψυχής άνω των πέντε μέτρων, Ι.Χ. άνω των 2.500 κυβικών, αλλά και ακίνητα με πισίνα.
Παρελθόν οι 100 δόσεις- 12 και υπό προϋποθέσεις
Ενας ακόμη παράγοντας που ανησυχεί ιδιαίτερα το υπουργείο Οικονομικών είναι ότι πλέον έχει κλείσει η «πόρτα» της ρύθμισης των 100 δόσεων, ενώ ακόμη και όσοι έχουν ενταχθεί σε αυτή μπορεί με τις αλλαγές που τέθηκαν σε ισχύ (την αύξηση του επιτοκίου στο 5,05% και τις λιγότερες δόσεις) να σταματήσουν να πληρώνουν.
Από την άλλη βέβαια πλευρά, όσοι επιθυμούν να ρυθμίσουν πλέον τις οφειλές τους θα πρέπει να ενταχθούν στην πάγια ρύθμιση των 12, ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις, 24 δόσεων, η οποία πάντως από τις 14 Οκτωβρίου έχει γίνει ελκυστικότερη καθώς μειώθηκε το επιτόκιο από 8,05% στο 5,05%.
Υπενθυμίζεται ότι για να υπαχθεί κάποιος οφειλέτης στην πάγια ρύθμιση θα πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις:
* Να αποδεικνύεται τη δεδομένη χρονική στιγμή η αδυναμία εξόφλησης της οφειλής, καθώς και η βιωσιμότητα του διακανονισμού.
* Να έχει υποβάλει τις δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος και τις εκκαθαριστικές δηλώσεις ΦΠΑ της τελευταίας πενταετίας, καθώς και τις περιοδικές δηλώσεις του ΦΠΑ που έπονται της τελευταίας εκκαθαριστικής.
* Να έχει εξοφλήσει ή τακτοποιήσει κατά νόμιμο τρόπο τις οφειλές οι οποίες δεν υπάγονται στη συγκεκριμένη ρύθμιση.
Ταυτόχρονα όμως με την υποβολή της αίτησης, ο οφειλέτης πρέπει:
α) Να δηλώσει με υπεύθυνη δήλωση το σύνολο των περιουσιακών του στοιχείων, καθώς και πληροφορίες που θα περιλαμβάνουν οφειλές του σε ασφαλιστικά ταμεία ή άλλες υπηρεσίες του δημοσίου τομέα και άλλες πάγιες υποχρεώσεις προς τρίτους, το τρέχον και το αναμενόμενο (επιπλέον) εισόδημά του.
β) Για ποσό βασικής οφειλής άνω των 50.000 ευρώ, να προσκομίσει υποχρεωτικά βεβαίωση, από τρίτο ανεξάρτητο εκτιμητή, περί της ορθότητας των οικονομικών στοιχείων, καθώς και των λοιπών δικαιολογητικών που αποδεικνύουν την αδυναμία εξόφλησης της οφειλής αλλά και τη βιωσιμότητα του διακανονισμού.
γ) Για ποσό βασικής οφειλής άνω των 150.000 ευρώ, εκτός από όλα τα ανωτέρω στοιχεία, απαιτείται να παρέχει εγγυήσεις ή εμπράγματες ασφάλειες για τη διασφάλιση της οφειλής.

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015

Σημειώσεις για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς

20 Οκτ, 2015 , ipyxida.gr

από ανάρτηση του Χριστόφορου Κάσδαγλη στο facebook
Κάσδαγλης Χριστόφορος
1.Το ηθικό πλεονέκτημα δεν είναι αυταπόδεικτο. Απεναντίας, πρέπει να επιβεβαιώνεται συνεχώς.
2.Άπαξ και το ηθικό πλεονέκτημα αμφισβητηθεί βασίμως σε μία περίπτωση, αυτομάτως τίθεται εν αμφιβόλω εφ’ όλης της ύλης, συνολικά και αναδρομικά.
3.Γίνεται συζήτηση για ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, επειδή προϋποτίθεται ότι οι άλλες πολιτικές δυνάμεις έχουν προ πολλού απολέσει αυτό το προνόμιο – εάν και όσες το είχαν ποτέ. Αυτό πάντως ουδόλως προεξοφλεί ότι η Αριστερά εξακολουθεί να το διατηρεί.
4.Το (όποιο) ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς αποτελεί απόθεμα στο οποίο οφείλουν να συνεισφέρουν όλοι οι Αριστεροί, αλλά κανείς δεν δικαιούται να το καρπωθεί.
5.Το ηθικό πλεονέκτημα δεν επιτρέπεται να το επικαλεστείς για τον εαυτό σου, αλλά μονάχα για τρίτους. Γενικά όταν γίνεται συζήτηση περί ηθικής, ισχύει η ρήση «αυτό άστο να το πει κάποιος άλλος».
6.Εξίσου αναρμόδιος για να καταρρίψει το ηθικό πλεονέκτημα κάποιου είναι ο [πολιτικός] αντίπαλός του. Ισχύει κι εδώ η ίδια λαϊκή ρήση.
7.Το ηθικό πλεονέκτημα δεν αποτελεί αυτοσκοπό της πολιτικής δράσης. Μπορεί αποκλειστικά να είναι αυθόρμητο υποπροϊόν πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας.
8.Το ηθικό πλεονέκτημα δύσκολα συσσωρεύεται και πολύ εύκολα εξανεμίζεται.
9.Δεν είναι κεφάλαιο που το τοποθετείς στην τράπεζα ή κάτω απ’ το στρώμα, που το δανείζεις ή το καταναλώνεις κατά το δοκούν.
9. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να το βάλεις στην πάντα και να ζεις εσαεί από τους τόκους του.
10.Δεν γίνεται να ξοδέψεις ένα μέρος απ’ αυτό, χωρίς να τεθεί εν αμφιβόλω συνολικά η ύπαρξή του.
11. Το ηθικό πλεονέκτημα δεν αφορά μόνο θέματα διαχείρισης χρημάτων. Αφορά επίσης τη δημοκρατικότητα, την αξιοκρατία, την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, τη σεμνότητα, την αυταπάρνηση και πλήθος άλλων αρετών.
12.Η εξουσία αλλάζει άρδην τους όρους αξιολόγησης του ηθικού πλεονεκτήματος και θέτει σε σκληρή δοκιμασία την αναγνώρισή του – ακόμα και αναδρομικά.

Via : https://www.facebook.com/CKasdaglis?fref=nf

Ο… ΣΥΡΙΖΑ της κεντροαριστεράς ρίχνει δίχτυα στο Ποτάμι

tvxs.gr
 
Το εγχείρημα ξεκινά από την περιφέρεια του ΠΑΣΟΚ, ρίχνει δίχτυα στο Ποτάμι και αναμένει το «νεύμα» του Σταύρου Θεοδωράκη: Είναι το νέο πείραμα για τη δημιουργία του… ΣΥΡΙΖΑ της κεντροαριστεράς – ένα πείραμα που θυμίζει, σ’ έναν βαθμό, ημέρες «Ελιάς» και «58» και, σ’ αυτή τη συγκυρία τουλάχιστον, ενώνει τις αγωνίες πολιτικής επιβίωσης μέρους του ΠΑΣΟΚ - Δημοκρατικής Συμπαράταξης και τμημάτων του Ποταμιού.
Το αμφιλεγόμενο πολιτικό φλερτ ξεκίνησε από τους, εκ ΔΗΜΑΡ προερχόμενους Σπύρο Λυκούδη του Ποταμιού και Θεόδωρο Μαργαρίτη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, βρήκε υποστήριξη από τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο του ΠΑΣΟΚ και τροφοδοτήθηκε περαιτέρω από την κοινή πρόταση των δύο κομμάτων για ονομαστική ψηφοφορία σε πέντε άρθρα του πολυνομοσχεδίου.
Χθες, το θέμα επανέφερε εκ νέου ηχηρά ο Θεόδωρος Μαργαρίτης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ, λέγοντας ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη για τη σύσταση «του τρίτου πόλου της Αριστεράς» και προτείνοντας να γίνουν το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ και το Ποτάμι «οι συνιστώσες του νέου ΣΥΡΙΖΑ της κεντροαριστεράς».
Με άλλα λόγια το είχε πει και ο Σπύρος Λυκούδης, υποστηρίζοντας ότι τα δύο κόμματα (ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι) δεν απέχουν και τόσο πολύ και θα μπορούσαν να συναντηθούν στον χώρο της «λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης».
Το εγχείρημα βρίσκεται στις σκέψεις και άλλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ τα οποία δείχνουν με νόημα τη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης που έχει προαναγγείλει για τον Μάιο η Φώφη Γεννηματά, η απάντηση όμως και οι προθέσεις του Σταύρου Θεοδωράκη παραμένουν μέχρι στιγμής θολές.
Ο ίδιος, σε διαδικτυακή συζήτηση στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου του Ποταμιού, απέρριψε το ενδεχόμενο «συγκόλλησης» ή «ενσωμάτωσης» στο ΠΑΣΟΚ, άφησε όμως ανοιχτό πεδίο συνεργασιών και συναινέσεων: «Γίναμε κόμμα, επειδή δεν θέλουμε να είμαστε ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. ή ΣΥΡΙΖΑ», είπε προσθέτοντας:  «Το να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ σε επιμέρους θέματα  – στον εκλογικό νόμο επί παραδείγματι – μπορεί να γίνει… Το να πάμε να σταθούμε δίπλα τους και να συζητήσουμε για το πώς θα γίνουμε ένα, δεν υπάρχει καν στο μυαλό μας».
Στο μυαλό, ωστόσο, στελεχών του Ποταμιού φαίνονται να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Στελέχη προερχόμενα και πολιτικά «συγγενή» με το ΠΑΣΟΚ δείχνουν το συνέδριο του Ποταμιού τον Δεκέμβριο ως πεδίο ζυμώσεων, αποφάσεων και εξελίξεων. Άλλες πηγές, που βρίσκονται κοντά στον Σταύρο Θεοδωράκη, επισημαίνουν πως κάθε συζήτηση είναι πρώιμη και υπενθυμίζουν πως στο Ποτάμι δεν υπάρχουν μόνον κεντρογενείς και πασοκογενείς, αλλά και στελέχη με φιλελεύθερες καταβολές και απόψεις. Και για τα στελέχη αυτά κάθε συζήτηση «συγκόλλησης» με το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εύκολα να μετατραπεί σε βήμα αποκόλλησης από το Ποτάμι…
 

Ξαναμοιράζεται η τράπουλα στα ΜΜΕ

efsyn.gr

Ορισμένοι, πριν από μια δεκαετία, έγραφαν για τη χρήση της «χύδην γλώσσας στην πολιτική ζωή της χώρας που σηματοδοτεί μια παρακμή», τώρα όμως στο άρθρο της έγκριτης εφημερίδας τους άρχισαν να αναρωτιούνται «ποιοι είναι οι νταβατζήδες».
Κάποιοι άλλοι βρήκαν ευκαιρία να δείξουν τους προαναφερόμενους ως «νταβατζήδες της ενημέρωσης». Και όλα αυτά, την ώρα που η κυβέρνηση προωθεί με τη διαδικασία του επείγοντος το νομοσχέδιο για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί το Σάββατο.
Η κυβέρνηση για την ώρα δεν ανοίγει τελείως τα χαρτιά της. Δεν ανακοινώνει πόσες άδειες περιεχομένου θα δοθούν, ούτε ποιο θα είναι το ποσό εκκίνησης της δημοπρασίας. Ολα αυτά θα... εκτιμηθούν προσεχώς. Ηδη φαίνεται να υπάρχει ενδιαφέρον από νέους παίκτες - εντός και εκτός συνόρων.
Από τον εφοπλιστικό χώρο, κυρίως, αλλά και από άλλους οι οποίοι ήδη ασχολούνται με εφημερίδες και ραδιόφωνα. Κι αυτοί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν διασυνδέσεις με εφοπλιστικά συμφέροντα. Υπάρχει φημολογία και για ορισμένα ξένα funds που δείχνουν ενδιαφέρον για τον χώρο των μέσων ενημέρωσης.
Παραμένει αναπάντητο ερώτημα, για την ώρα, τι θα πράξουν οι σημερινοί μεγαλομέτοχοι τηλεοπτικών και άλλων ομίλων, οι οποίοι βρίσκονται φορτωμένοι με εξαιρετικά υψηλό τραπεζικό δανεισμό, που αγγίζει τα 941 εκατ. ευρώ! Το παιχνίδι «ανάβει» για τα καλά στον λεγόμενο χώρο της διαπλοκής: μέσα ενημέρωσης, τράπεζες, εξουσία των πολιτικών. Και η «τράπουλα» ετοιμάζεται να ξαναμοιραστεί...
Η κυβέρνηση «ρίχνει... άδειες» και ορισμένοι επιμένουν ότι αυτό είναι το «παραγάδι» για να πιάσει... γεμάτα. Αναζητεί ένα πιο διαφανές περιβάλλον στα ΜΜΕ - προφανώς και κάποια έσοδα. Μπορεί να έχει τις καλύτερες προθέσεις, αλλά σαφέστατα αναζητεί και μια άλλη σχέση στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται. Κι αυτό το «μονοπάτι» είναι επικίνδυνα ολισθηρό.
Σε κάθε περίπτωση, όλες οι πλευρές σε αυτό το «παιχνίδι» πρέπει να θυμούνται ότι «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις». Και ειδικά στην κυβέρνηση δεν πρέπει να ξεχνούν ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται...».

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2015

«Ασυλία» επεδίωκε η Κατερίνα Σαββαΐδου

efsyn.gr
H Αικατερίνη Σαββαΐδου 
Τροπολογία για να «αυτοπροστατευτεί» από τις δικαστικές περιπέτειές της είχε προτείνει η Κατερίνα Σαββαΐδου, η οποία κατηγορείται για απιστία περί την υπηρεσία, σε χρόνο σχεδόν παράλληλο με την κλήση της σε απολογία από την Εισαγγελία.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», δύο ημέρες πριν από την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου με τα πρώτα προαπαιτούμενα εστάλη από τη Γενική ΓραμματείαΔημοσίων Εσόδων προς Μαξίμου το σχέδιο της σχετικής τροπολογίας.
Αυτό προέβλεπε ο γ.γ. Δημοσίων Εσόδων, οι υπάλληλοι της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών και οι υπάλληλοι της Γενικής Γραμματείας, που κάνουν τους ελέγχους περιουσιακής κατάστασης, να μην παραπέμπονται στη δικαιοσύνη, να μη διώκονται και να μην ενάγονται για γνώμη, εισήγηση ή απόφαση που εκδίδουν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και μάλιστα αυτό να ισχύει και για τις εκκρεμείς υποθέσεις.
Η κυβέρνηση απέρριψε το σχέδιο τροπολογίας που επιχείρησε να προωθηθεί η κ. Σαββαΐδου ζητώντας το «ακαταδίωκτο» για πράξεις και αποφάσεις που έγιναν κατά την άσκηση των καθηκόντων της.
Από τη δική της πλευρά, η γενική γραμματέας Δημοσίων Εσόδων, ως βασικό της επιχείρημα, ισχυρίστηκε ότι η τροπολογία αυτή ήταν παραδοτέα δράση στο πλαίσιο της συνεργασίας με τους θεσμούς.
Κατηγορείται για κακούργημα γιατί αντί να επισπεύσει την είσπραξη φόρων και προστίμων συγκεκριμένης εταιρείας, είχε ζητήσει δεύτερο επανέλεγχο.

Υπάρχει οικονομία πέρα από το Μνημόνιο;

19 Οκτ, 2015 , ipyxida.gr

Ελεάννα Ιωαννίδου

Μετά από πέντε χρόνια πολύπλευρης χρεοκοπίας, βαθιάς ύφεσης και άγονης δημόσιας αντιπαράθεσης για το χρέος (στο βωμό του οποίου θυσιάστηκε και εξακολουθεί να θυσιάζεται η κοινωνική συνοχή, η περιβαλλοντική βιωσιμότητα, ακόμα και η ίδια η επιβίωση), μετά την επιβεβαίωση της ανησυχίας πως θα έχουμε και μνημόνιο και αριστερά και αφού εμπεδώθηκε η συνειδητοποίηση πως ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι απλά μια ιδεολογία, αλλά μια κυρίαρχη παγκοσμίως -και στην Ευρώπη- κατάσταση, επιτέλους φαίνεται να αρχίζει (και) στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς η συζήτηση για μια εναλλακτική παραγωγική ανασυγκρότηση στη χώρα μας.
Η κοινωνική οικονομία έχει γίνει το νέο trend, από την αριστερή αρθρογραφία μέχρι τα χείλη του πρωθυπουργού, χωρίς όμως να γίνεται σαφές πώς την αντιλαμβάνονται, καθώς ο όποιος δημόσιος διάλογος περιορίζεται σε αοριστολογίες, ευχολόγια και διαβεβαιώσεις των καλών προθέσεων. Ο κίνδυνος να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνική οικονομία ό,τι έχει εφαρμόσει ως τώρα στα περισσότερα κινήματα, από τις Σκουριές ως τη διαχείριση των απορριμμάτων κι από το αντί-ΤΑΙΠΕΔ ως το γήπεδο της ΑΕΚ, είναι δυστυχώς ορατός. Ο ηγεμονισμός, ο μανιχαϊσμός και η άρνηση δίχως εστίαση στις εναλλακτικές (“ΟΧΙ”) είναι παιδικές ασθένειες που η αριστερά, ως κυβέρνηση, οφείλει να ξεπεράσει.
Η φαστ-τρακ ενηλικίωσή της δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από την συνειδητοποίηση πως πλέον ό,τι ανήκει στο δημόσιο ανήκει στους δανειστές και πως ο ιδεολογικοποιημένος κρατισμός δεν αποτελεί παρά δίαυλο παράδοσης (και) συλλογικών αγαθών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μετοχές της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ που, μετά από 6 μήνες “αριστερής” διακυβέρνησης, παρέμειναν στην περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ με την υπόσχεση της διατήρησης του κρατικού ελέγχου τους, για να ενωθούν, τελικά, με τα υπόλοιπα ελληνικά “ασημικά”, παρά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την Αθήνα και παρά το δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης.
Είναι, παράλληλα, προφανές πως, ακόμα κι αν γινόταν πλήρης κάθαρση του κρατικοδίαιτου και διαπλεκόμενου ελληνικού καπιταλισμού, η αειφόρος παραγωγική ανασυγκρότηση δείχνει απίθανο να θεμελιωθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία, όχι μόνο εξαιτίας των συνθηκών επιταχυνόμενης ύφεσης, αλλά και εξαιτίας του ότι η επιχειρηματικότητα που παγκόσμια προωθείται εργαλειοποιεί την περιβαλλοντική και κοινωνική λεηλασία. Ακόμα και η ήπια ανάπτυξη της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας μικρής κλίμακας είναι δέσμια της βαρύτατης οριζόντιας φορολόγησης της εργασίας και των εισοδημάτων, κατ” επιταγή των δανειστών, με τα όποια της έσοδα να καταλήγουν στο άπατο βαρέλι του χρέους. Για παράδειγμα, με τις περισσότερες από τις υπό θεσμοθέτηση “μεταρρυθμίσεις” για την αγροτική παραγωγή, όχι μόνο απομακρύνεται ο στόχος της διατροφικής αυτάρκειας, αλλά γίνονται ακόμα πιο συμφέρουσες για τους μεταπράτες οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων.
Σ” αυτές τις συνθήκες, η περίφημη έννοια της κυριαρχίας, με όποιο ιδεολογικό πρόσημο κι αν συνηθίζεται να συνοδεύεται, λαϊκή ή εθνική, είναι κενή περιεχομένου, καθώς, στην υπάρχουσα ευρωπαϊκή αλληλεξάρτηση, όλοι οι δρόμοι που περνούν μέσα από την κεντρική εξουσία καταλήγουν στους δανειστές και τις δικές τους επιλογές. Κυριαρχία σήμερα σημαίνει να είσαι σε θέση να σπας τις δομές που εγκλωβίζουν την κοινωνία στην αυτοκαταστροφή, σημαίνει πρωτίστως διατροφική και στη συνέχεια ενεργειακή κυριαρχία, κυριαρχία στα συλλογικά αγαθά με το βλέμμα στο μέλλον. Στο πλαίσιο αυτό, το νόμισμα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μόνο εργαλείο για τη διαμόρφωση οικονομικής πολιτικής (αφού βεβαίως πρώτα τη βρούμε και τη συμφωνήσουμε). Ακόμα, όμως, και ο στόχος του απεγκλωβισμού από το ευρώ περνάει μέσα από τη νέα έννοια της κυριαρχίας.
Έτσι, η κοινωνική οικονομία είναι συγχρόνως μέσο, όχι μόνο για να ξεπεράσουμε το δίπολο κρατική-ιδιωτική οικονομία, δίνοντας χώρο στην κοινωνική πρωτοβουλία, αλλά και για να σώσουμε ό,τι σώζεται, επενδύοντας πρωτίστως στην επιβίωση. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται ταυτόχρονη διέξοδος από την οικονομική, κοινωνική, αξιακή και περιβαλλοντική κρίση.
Κατά την άποψή μας, τρεις είναι οι βασικές προτεραιότητες για την επιβίωση που μπορούν να αποτελέσουν θεμέλιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και μπορούν να σωθούν από τους δανειστές, περνώντας από το κράτος ή τους ιδιώτες στην κοινωνία, μέσα από θεσμούς συλλογικής διαχείρισης: νερό, τροφή και ανανεώσιμη ενέργεια.
Πτυχές της οικονομίας, οι οποίες μπορούν να παράξουν ουσιαστικό πλούτο και συνεπακόλουθα βιώσιμη ευημερία, όπως ο ήπιος τουρισμός ή οι νέες τεχνολογίες, και επίσης μπορούν να οργανωθούν (και) στη βάση της κοινωνικής οικονομίας, βρίσκονται σε απόλυτη εξάρτηση από την εξυπηρέτηση αυτών των τριών βασικών αναγκών. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμος τουρισμός, χωρίς διασύνδεση με τα τοπικά αγροτικά προϊόντα. Η διασύνδεση αυτή προϋποθέτει τοπική διατροφική αυτάρκεια και εξυπηρετείται καλύτερα μέσα από την άμεση, συνεργατική δικτύωση ξενοδόχων, εστιατόρων και τοπικών παραγωγών, ενώ ενισχύεται από την ταυτόχρονη τοπική ενεργειακή αυτάρκεια της περιοχής που δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τις οποίες συνδιαχειρίζονται οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής.
Σε επόμενο άρθρο μας καταθέτουμε προτάσεις για θεσμικές αλλαγές που θα επιτρέψουν -συνεπώς θα ενθαρρύνουν- την εναλλακτική οργάνωση της οικονομίας στη βάση της κοινωνίας στους τρεις αυτούς τομείς. Οι περισσότερες δεν είναι καινοφανείς. Στηρίζονται σε πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί ή εφαρμόζονται. Προϋποθέτουν, όμως, συμμετοχή κι εγρήγορση των πολιτών, οι οποίοι, με αυτόν τον τρόπο, γίνονται θεματοφύλακες του μη εκφυλισμού τους στα χέρια επιτήδειων, όπως, δυστυχώς, έχουμε δει πολλές φορές να γίνεται στο παρελθόν.
Προϋποθέτουν, ταυτόχρονα, μια κεντρική εξουσία που, με διάθεση αυτοκριτικής, εκχωρεί στην κοινωνία κομμάτια της, απορρίπτοντας στην πράξη -και όχι μόνο στα λόγια- τόσο τη νοοτροπία της ανάθεσης και τη συνεπακόλουθη δημιουργία ή συντήρηση πελατειακών δικτύων, όσο και την αναπαραγωγή του μοντέλου “ανάπτυξης” που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Αν όντως θέλουμε να απεμπλακούμε από τα μνημόνια, οφείλουμε στις επόμενες γενιές να επενδύσουμε εδώ και τώρα στη δημοκρατία, την ελευθερία, την αλληλεξάρτηση και την αλληλεγγύη, με τη γη, τον αέρα και το νερό θεμέλια ευημερίας και όχι αντικείμενα λεηλασίας.
Το παρόν κείμενο συνυπογράφουν οι:
Ελεάννα Ιωαννίδου, δικηγόρος, δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης
Τζέννυ Γκιουγκή, σύμβουλος κοινωνικής επιχειρηματικότητας, ακτιβίστρια της διατροφικής κυριαρχίας
Ανδρέας Βασιλείου, ιστορικός, μεταπτυχιακός φοιτητής πολιτικών επιστημών
Γειτονιές σε δράση, Οικολογία-Αλληλεγγύη-Πολιτισμός

Via : http://tvxs.gr

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

Γιατί απέτυχαν τα μνημόνια

Γράφει : Δημήτριος Γκιόκας , οικονομικός αναλυτής , ipyxida.gr
 
Έχουν περάσει 5,5 χρόνια από την είσοδο της Ελλάδας στο μνημόνιο και η χώρα παραμένει σε καθεστώς αυστηρής επιτήρησης και οικονομικής εξάρτησης από τους δανειστές της. Παρ” ότι: 1) εφάρμοσε ένα υπέρογκο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, 2) εξορθολόγισε σε μεγάλο βαθμό το τεράστιο έλλειμμα των €34 δισ. του 2009, 3) απομείωσε το χρέος της κατά €103 δισ., 4) αναχρηματοδότησε τα λήγοντα ομόλογα με δάνεια από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης πολύ μεγαλύτερης διάρκειας και πολύ χαμηλότερου επιτοκίου και 5) προέβη σε 2 ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, δυστυχώς δεν κατάφερε να εγγυηθεί ένα ασφαλές, σταθερό οικονομικό περιβάλλον και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των αγορών. Ως συνέπεια, στη λήξη του 2ου προγράμματος διάσωσης δεν μπόρεσε να αντλήσει χρήματα από τους επενδυτές, καθώς το επιτόκιο δανεισμού ήταν σε δυσθεώρητα ύψη, και μοιραία κατέληξε να συρθεί στην υπογραφή και 3ου μνημονίου για να αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία.
Το τίμημα μάλιστα της ημιτελούς εφαρμογής του προγράμματος, αλλά και του λανθασμένου μείγματος μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής που υιοθετήθηκε, ήταν ιδιαίτερα βαρύ για την Ελλάδα. Όπως βλέπουμε στον παρακάτω πίνακα, η χώρα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει πάρει μέτρα συνολικού ύψους €61 δισ., με αποτέλεσμα το εισόδημα της να έχει μειωθεί κατά €63 δις (το ΑΕΠ κυμαίνεται πλέον στα €174 δις έναντι €23σ. δις το 2009). Ως συνέπεια της πτώσης του ΑΕΠ, το χρέος παρότι αυξήθηκε λίγο σε απόλυτους αριθμούς (κατά €27 δισ.), το κλάσμα Χρέος / ΑΕΠ εκτινάχθηκε στο 187%. Επιπλέον, οι τράπεζες κατέρρευσαν λόγω της εκροής €120 δισ. καταθέσεων, οι επενδύσεις μειώθηκαν στο 1/3 και η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 25%.
2015-10-14-1444850667-3487479-image001.jpg

Σε πλήρη αντίθεση με εμάς, όλες οι υπόλοιπες χώρες που βρέθηκαν υπό καθεστώς μνημονίου (Ιρλανδία, Πορτογαλία και τώρα η Κύπρος) κατόρθωσαν να ολοκληρώσουν επιτυχώς το πρόγραμμα και να δανειστούν κατόπιν από τις αγορές με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια. Οι επιπτώσεις δε της εφαρμογής του προγράμματος στην οικονομία τους ήταν πολύ λιγότερο αρνητικές σε σύγκριση με την Ελλάδα. Μάλιστα η Ιρλανδία παρουσίασε θετικές μεταβολές στα βασικά οικονομικά της μεγέθη.
Το παρακάτω διάγραμμα είναι διαφωτιστικό:
2015-10-14-1444850726-4605315-image002.jpg
Τα αίτια αυτής της πρωτοφανούς αποτυχίας της χώρας μας είναι τα εξής:
1. Η υπερφορολόγηση. Η συνεχής αύξηση φόρων δεν είχε θετικό αντίκρισμα στα δημόσια έσοδα, λόγω της οικονομικής ασφυξίας, των συνθηκών ύφεσης και της εκτεταμένης φοροδιαφυγής. Δημιούργησε μάλιστα αντιαναπτυξιακό κλίμα και πυρπόλησε τις προοπτικές ανάκαμψης. Παρότι έχουν παρθεί φορολογικά μέτρα ύψους €31 δισ. από το 2010 μέχρι σήμερα, τα έσοδα όχι μόνο δεν αυξήθηκαν, αλλά επιπλέον έχουν μειωθεί κατά €5 δισ. (-11%) σε σχέση με το 2009.
2. Η αποτυχία πάταξης της φοροδιαφυγής ήταν παταγώδης. Το κράτος χάνει ετησίως περί τα €10 δισ. έσοδα λόγω της παραοικονομίας, ενώ υπάρχει μια κατάσταση γενικευμένης ανομίας και ασυδοσίας που δηλητηριάζει την καλλιέργεια κλίματος φορολογικής συνείδησης στους πολίτες.
3. Προτιμήθηκαν οι οριζόντιες, τυφλές περικοπές, από τη στοχευμένη μείωση των δαπανών του δημοσίου. Όχι μόνο κάτι τέτοιο ήταν άδικο, αλλά τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά, διότι η Ελλάδα συνεχίζει να κατέχει το υψηλότερο ποσοστό δαπανών κεντρικής κυβέρνησης ως προς το ΑΕΠ της ανάμεσα στα κράτη της ΕΕ. Πιο συγκεκριμένα:
2015-10-14-1444851487-1955479-image003.jpg
Φαίνεται ξεκάθαρα ότι ενώ υπολειπόμαστε έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών σε κοινωνική πολιτική, αφού οι δαπάνες για υγεία, πρόνοια και εκπαίδευση είναι κάτω του μέσου όρου της ΕΕ, το κράτος μας εκτός από αναποτελεσματικό είναι και υπερτροφικό. Προφανώς, δεν έγινε η απαιτούμενη αναδιάρθρωση των δημόσιων υπηρεσιών με: συγχωνεύσεις και καταργήσεις οργανισμών, έλεγχο και εξορθολογισμό της λειτουργίας τους, εξοικονόμηση πόρων μέσω οικονομιών κλίμακας κτλ.
4. Παρότι προβλεπόταν στο μνημόνιο, δεν δημιουργήθηκε ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας των πιο αδύνατων. Πχ. η παροχή ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στο φτωχότερο κομμάτι του πληθυσμού ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί.
5. Η μη πραγματοποίηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων(αποκομματικοποίηση του δημοσίου, διαφθορά, γραφειοκρατία, χρόνος απονομής δικαιοσύνης, μαύρη εργασία, απελευθέρωση επαγγελμάτων, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας κτλ). Το πολιτικό προσωπικό δεν τόλμησε να προχωρήσει σε βαθιές τομές φοβούμενο το πολιτικό κόστος και τον κίνδυνο να απωλέσει τη σχέση εξάρτησης και συναλλαγής που είχε χτίσει τα προηγούμενα χρόνια με μεγάλες μερίδες ψηφοφόρων.
6. Δε δόθηκε βάρος στην ενίσχυση της παραγωγής, της καινοτομίας και των εξαγωγών. Επίσης, δεν καλλιεργήθηκε φιλικό επενδυτικό περιβάλλον που θα προσέλκυε επενδύσεις και θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας. Παρά την εσωτερική υποτίμηση που έλαβε χώρα από το 2010 και έπειτα, η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας όχι απλά δε βελτιώθηκε, αλλά επιπλέον η Ελλάδα κατρακύλησε από την 71η θέση της παγκόσμιας κατάταξης που κατείχε το 2009 στην 81η σήμερα.
2015-10-14-1444850859-8961184-image004.jpg
7. Δε συντάχθηκε κανένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Η μόνη πρόταση που εμφανίζεται στο τραπέζι όλα αυτά τα χρόνια είναι το μνημόνιο, λόγω της πρωτοφανούς ανικανότητας και έλλειψης προετοιμασίας της πολιτικής ηγεσίας να συντάξει ένα εναλλακτικό μακροπρόθεσμο πλάνο. Ακόμα και οι υποστηρικτές της επιστροφής στη δραχμή εμφανίστηκαν τελείως απροετοίμαστοι μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να χάσουν την αξιοπιστία και το έρεισμά τους στην κοινωνία.
8. Δεν υπήρξε κλίμα εθνικής ομοψυχίας. Ούτε καν μια minimum πολιτική συνεννόηση, ώστε να εφαρμοστούν τουλάχιστον τα θετικά σημεία της συμφωνίας. Από την αρχή της κρίσης τα εκάστοτε κόμματα της αντιπολίτευσης προσπάθησαν με κυνικό τρόπο να εκμεταλλευτούν πολιτικά την οργή των πολιτών, αντί να συνεισφέρουν στη λύση του προβλήματος με ρεαλιστικές προτάσεις.
Μετά από σχεδόν 6 χρόνια ατελέσφορων προσπαθειών και λανθασμένων επιλογών χρειάζεται να διδαχτούμε από τα λάθη μας και να προσεγγίσουμε επιτέλους το πρόβλημα στη σωστή του βάση. Ιδιαίτερα η πολιτική ηγεσία έστω και καθυστερημένα πρέπει να βρει το θάρρος να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ώστε να δώσει ώθηση στην οικονομία και να αμβλύνει τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα του 3ου μνημονίου. Αν για μικροπολιτικούς λόγους επιλέξει να μη συγκρουστεί με τις διαφόρων ειδών συντεχνίες και απλά συνεχίσει την πεπατημένη των προηγούμενων ετών περιοριζόμενη μόνο στην αύξηση φόρων, η αποτυχία και αυτού του προγράμματος είναι δεδομένη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εθνικός μας στόχος είναι στα επόμενα 3 χρόνια η οικονομία να σταθεί στα πόδια της και η χώρα να βγει να δανειστεί στις αγορές. Μόνο τότε θα κατορθώσουμε να απεμπλακούμε από μνημόνια και επιτηρήσεις. Είναι στο χέρι μας να το πετύχουμε.
Via : www.huffingtonpost.gr