Κουβέλης: Συμφωνία γρήγορα με συγκερασμό θέσεων

badiera.gr
 

Να βιαστεί η κυβέρνηση και να προχωρήσει το γρηγορότερο σε συμφωνία με τους εταίρους- δανειστές μέσα από τον συγκερασμό των θέσεων των δυο πλευρών , επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ , ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης.

Ο κ. Κουβέλης προσθέτει ότι είναι επείγουσα η ανάγκη να επανέλθει η χώρα σε κανονικούς ρυθμούς για να ξεκινήσει η ανάπτυξη , ασκεί κριτική για μεγάλης διάρκειας καθυστερήσεις για τη συμφωνία γέφυρα ενώ εκτιμά ότι εφ όσον επιτευχθεί θα έχει δύο στάδια. Το πρώτο τις προσεχείς μέρες, με την ανάληψη από την κυβέρνηση μέτρων για να εκταμιευτεί ένα μέρος από τη δόση των 7,2 δις και το δεύτερο το Φθινόπωρο όπου θα ανοίξουν τα μεγάλα θέματα των εργασικών σχέσεων και του Ασφαλιστικού.

Ο πρόεδρος τη ΔΗΜΑΡ τονίζει ότι η συμφωνία πρέπει να εγκριθεί από το σύνολο ή τον μέγιστο αριθμό βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ γιατί σε διαφορετική περίπτωση, «βλέπω εξελίξεις», όπως αναφέρει. Σχετικά με τίς διαφορετικές απόψεις και τίς διαφοροποιήσεις κορυφαίων υπουργών και θεσμικών παραγόντων ο κ. Κουβέλης σημειώνει ότι συνιστούν πρόβλημα στη κυβέρνηση αλλά υποστηρίζει ότι «η ίδια η πραγματικότητα θα διαμορφώσει τις συνθήκες για να ψηφισθεί».

Οσον αφορά στο μέλλον της ΔΗΜΑΡ ο Φώτης Κουβέλης επανέλαβε ότι δεν θα έιναι υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος στο επικείμενο Συνέδριο και πώς προωθεί την ανανέωση , τονιζει ότι ηττήθηκε βαρύτατα η ΔΗΜΑΡ ως κόμμα όχι όμως το πρόγραμμα και η πολιτική της που παραμένουν επικαιρα.

Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

του Νίκου Γραικούση * , ipyxida.gr




Στο προηγούμενο άρθρο, που ταυτόχρονα είναι και η δημόσια συμμετοχή μου στον προσυνεδριακό διάλογο της ΔΑ, αναφέρθηκα στην αναδιανομή του εισοδήματος μέσω του θεσμού των κοινωνικών, των δημόσιων και των ανθρωπιστικών αγαθών.
Φυσικά τα παραπάνω αγαθά δεν συντελούν μόνο στην αναδιανομή του εισοδήματος, αλλά στην ουσία στερεώνουν την κοινωνική οργάνωση πάνω στη βάση της ελευθερίας, της ευημερίας και της δημοκρατίας.
Η διανομή όμως του πλούτου, είναι μια διαδικασία που προηγείται της αναδιανομής και έχει να κάνει με το εισόδημα, τις συνθήκες, τον τρόπο και τον τόπο που παράγεται ο πλούτος.
Το κλειδί για μια δικαιότερη διανομή του πλούτου, βρίσκεται στις παραγωγικές σχέσεις που διέπουν την ίδια την παραγωγή.
Το γνωστό καπιταλιστικό μοντέλο, διαχωρίζει πλήρως και ρητά το κεφάλαιο από την εργασία, ορίζει με σαφήνεια τα σύνορα και τις σχέσεις που παράγουν οι δύο αυτοί παραγωγικοί συντελεστές, με τρόπο καθαρό και αδιαμφισβήτητο.
Η Αριστερά του περασμένου αιώνα, δεν είχε αντίρρηση σε αυτόν τον διαχωρισμό, αρκεί το κεφάλαιο να μην είχε ατομική αλλά κρατική ιδιοκτησία.
Η Νέα Αριστερά του 21ου αιώνα οφείλει να κάνει ένα άλμα προς τα εμπρός στην κατεύθυνση της κοινωνικοποίησης και όχι της κρατικοποίησης του κεφαλαίου.
Η ιδέα δεν είναι νέα, νέα οφείλουν να είναι τα εργαλεία που θα πλαισιώσουν την πολιτική για την πραγματοποίηση της ιδέας.
Και εργαλείο είναι μια νέα μορφή παραγωγικής σχέσης που θα ενσωματώνει την εργασία στο κεφάλαιο.
Όχι μόνο ως ανθρώπινο κεφάλαιο, δηλαδή ενσωματώνοντας τις δεξιότητες και την εμπειρία των εργαζομένων, αλλά ενσωματώνοντας την ίδια την εργατική δύναμη και παρουσία ως τέτοια.
Εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση και την προσοχή μας, για να μην μπερδέψουμε τον ‘’λαϊκό καπιταλισμό’’ με το κοινωνικοποιημένο κεφάλαιο.
Ο ‘’Λαϊκός καπιταλισμός’’ δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ελεύθερη πρόσβαση του οποιουδήποτε στο μετοχικό κεφάλαιο μιας εταιρείας και συνακόλουθα στο δικαίωμα για μέρισμα.
Είναι στην ουσία το άπλωμα του χεριού, μέσω της χρηματιστηριακής πρακτικής, στις ιδιωτικές μικροαποταμιεύσεις, με σκοπό τη τζάμπα χρηματοδότηση του κεφαλαίου για επέκταση.
Ο μικρομέτοχος είναι αδύνατο να λάβει μέρος στις καθημερινές αποφάσεις της εταιρείας που ‘’επενδύει’’ ενώ είναι παντελώς αδύναμος, στην ουσία ανύπαρκτος, στη Γενική συνέλευση των μετόχων της, γιατί στις μετοχικές εταιρείες εκπροσωπείται το κεφάλαιο σύμφωνα με το ποσοστό της συμμετοχής του.
Αφού λοιπόν απορρίψουμε ιστορικά τον κρατικό καπιταλισμό (με τη μορφή του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη τον 20ο αιώνα) και τον λαϊκό καπιταλισμό ως απάτη, μόνη ορατή διέξοδος για την Νέα Αριστερά στον αιώνα που ζούμε, είναι ένα νέο μοντέλο παραγωγικής ανάπτυξης (1 )* και παραγωγικών σχέσεων (2)* που θα βασίζεται στο κοινωνικοποιημένο κεφάλαιο.
Τι σημαίνει όμως κοινωνικοποιημένο κεφάλαιο;
Είναι το κάθε είδους κεφάλαιο το οποίο σχηματίζει και θέτει σε κίνηση μια παραγωγική δομή, το οποίο δεν τέμνεται σε μετοχές αλλά σε μερίδια.
Δεν τέμνεται σε μετόχους αλλά σε πρόσωπα.
Μια κοινωνική εταιρεία δεν είναι ένωση κεφαλαίων, αλλά ένωση προσώπων.
Ένα πρόσωπο κατέχει ένα ή ελάχιστα μερίδια.
Αλλά το κυριότερο ένα πρόσωπο, μία ψήφος.
Η κοινωνική εταιρεία που είναι η παραγωγική έκφραση του κοινωνικοποιημένου κεφαλαίου, θέλει δε θέλει λειτουργεί σε συνθήκες άμεσης δημοκρατίας.
Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται από την πλειοψηφία των μεριδίων, αλλά από την πλειοψηφία των μεριδιούχων δηλαδή των προσώπων ιδιοκτητών.
Αυτός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος που αλλάζει τα πράγματα στη διανομή του πλούτου.
Η αλλαγή της σύνθεσης του κεφαλαίου και του τρόπου αποφάσεων σε μια παραγωγική μονάδα.
Η παραπάνω μορφή ιδιοκτησίας θα μπορούσε να διατυπωθεί με την έκφραση: ‘’Δεν είναι ούτε κρατικό ούτε ιδιωτικό. Είναι απλά δικό μας.’’
Η Κοινωνική Οικονομία που κατ’ ανάγκη είναι και αλληλέγγυα οικονομία, είναι η απάντηση της Νέας Αριστεράς στη μελλοντική αναπτυξιακή και διανεμητική διαδικασία.
Αυτό θα συμβεί είτε μέσω της ανάπτυξης του συνεταιριστικού – συνεργατικού κινήματος είτε μέσα από τη θέσπιση μιας άλλης εταιρικής μορφής που θα ενσωματώνει την εργασία στο κεφάλαιο με τη συμμετοχή της σε ορισμένο, δεσμευτικά καθορισμένο ποσοστό επί των κερδών και φυσικά με τη συμμετοχής της στη διοίκηση.
Η ενσωμάτωση με τον τρόπο αυτό της ιδιοκτησίας των στοιχείων του ενεργητικού στην υπηρεσία της κοινωνίας καθώς και ο κοινωνικός έλεγχος πάνω στη διανομή των πλεονασμάτων, είναι το νέο εργαλείο που φέρνει η Νέα Αριστερά, στην πρόταση για μια άλλη διανομή του πλούτου.
Όμως ακόμα και αν εφαρμόσουμε τους δύο παραπάνω τύπους εταιρειών στην παραγωγική διαδικασία δεν εξαντλείται η ενσωμάτωση του συντελεστεί εργασία στο συντελεστή κεφάλαιο.
Η πλήρη ενσωμάτωση δεν θα συμβεί ποτέ και ούτε πρέπει να συμβεί.
Η ατομική και μεμονωμένη πρωτοβουλία θα συνεχίσει να υπάρχει και θα πρέπει να υπάρχει, σε ένα ελεύθερο περιβάλλον όπου ο καθένας θα μπορεί να αναπτύξει τον εαυτό του όπως επιθυμεί. Η στήριξη της μικρής, της μικρομεσαίας και της μεσαίας επιχείρησης με τις ήδη υπάρχουσες εταιρικές μορφές είναι αναγκαία για την ισορροπία του συστήματος και τη δίκαιη ανταμοιβή των συντελεστών της παραγωγής.
Με τον παραπάνω τρόπο συμπεριφοράς δεν χρειάζεται να επέμβουμε σε όρους όπως αυτοί της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας ή της επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας.
Τους έχουμε ήδη βάλει να υπηρετούν το ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον χωρίς καν να τους αγγίξουμε.
Πολύ σωστά όμως μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι με τον παραπάνω τρόπο παραγωγής, ενδεχομένως να μην καλύπτεται η περίπτωση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που απαιτούν μεγάλης έντασης κεφάλαιο ή είναι από τη φύση τους μονοπώλια. Είναι η μόνη περίπτωση όπου πρέπει να δανειστούμε όρους και τρόπους της ‘’μικτής οικονομίας’’ και να βάλουμε στο παιχνίδι το κράτος. Αλλά πιο κράτος; Σίγουρα όχι αυτό της σοσιαλδημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους, αλλά ενός άλλου που θα εγγυάται την ύπαρξη του Κράτους της Κοινωνίας.
Για το λόγο αυτό η περιγραφή αυτής της περίπτωσης ανάγεται σε επόμενο άρθρο με τίτλο η ‘’Νέα Αριστερά και το Κράτος της Κοινωνίας’’
Εν κατακλείδι μπορούμε να συνοψίσουμε λέγοντας ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε καμιά άλλη οικονομική θεωρία. Χρειάζεται να εφαρμόσουμε στην πράξη για άλλη ιδεολογία για το πώς θέλουμε να παράγουμε και να ζούμε.
Παραπομπές
(1)* Ανάπτυξη δεν εννοούμε μόνο τη συνεχή μεγέθυνση της οικονομίας προς ικανοποίηση του συντελεστή ‘’κεφάλαιο,’’ αλλά την ανάπτυξη και τη μεγέθυνση της ευημερίας του καθενός ξεχωριστά. Ανάπτυξη που σέβεται το περιβάλλον και τους περιορισμένους φυσικούς πόρους και λαμβάνει υπόψη το οικολογικό αποτύπωμα κάθε αναπτυξιακής ενέργειας. Η εισαγωγή του θεσμού των συμπληρωματικών, πολυεπίπεδων ‘’νομισμάτων’’, της Τράπεζας χρόνου και του θεσμού των Τοπικών Επενδυτικών Κεφαλαίων, θεωρούνται από τη Νέα Αριστερά ως αναπτυξιακά εργαλεία.
(2)* Απασχόλησηδεν εννοούμε τη μισθωτή εργασία του βασικού μισθού και ημερομισθίου, αλλά ένα ολοκληρωμένο σύνολο πολιτικών για την ανάπτυξη των ατομικών ιδιαιτεροτήτων, πρωτοβουλιών και δραστηριοτήτων, κάθε πολίτη ξεχωριστά ικανοποιώντας τις δημιουργικές του ανάγκες μέσα στο περιβάλλον της πραγματικής οικονομίας.
* Ο Νίκος Γραικούσης είναι μέλος της Ε.Ε της ΔΗΜΑΡ

«Τσεκούρι» 40% στις αμοιβές του ΤΧΣ

efsyn.gr
 

Κατά 40% μειωμένες θα δουν τις αμοιβές τους τα μέλη της διοίκησης (πρόεδρος, διευθ. σύμβουλος, αναπλ. διευθ. Σύμβουλος κλπ) του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, έπειτα από την απόφαση του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη. 

Από τις μειώσεις των μισθών αναμένεται να εξοικονομηθούν πάνω από τριακόσιες χιλιάδες ευρώ ετησίως. 

Όπως σημείωσε ο υπουργός Οικονομικών, αντιλαμβάνεται ότι οι θέσεις υψηλής ευθύνης πρέπει να ανταμείβονται αντίστοιχα, όμως «οι ισχύουσες αμοιβές στο ΤΧΣ, σε μια περίοδο που τα εισοδήματα των εργαζομένων τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα έχουν συρρικνωθεί, αποτελούν πρόκληση για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας». 

Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο (3864/2010, άρθρο 4) - που δυστυχώς απαιτεί διαβούλευση με τους θεσμούς ώστε να οριστικοποιηθεί απόφαση που αφορά το ύψος των μισθών που καταβάλλει το ελληνικό δημόσιο στη διοίκηση του ΤΧΣ - ο υπουργός Οικονομικών πληροφόρησε τον κ. Τόμας Βίζερ, πρόεδρο του Euro Working Group, σχετικά.

Η π. βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και νυν υποψήφια για την Προεδρία του κόμματος Μαρία Γιαννακάκη

www.paratiritis-news.gr


«Εγώ είμαι με τη ΔΗΜΑΡ και δεν πολιτεύομαι απλά με τη ΔΗΜΑΡ» - «Το “έντιμος συμβιβασμός”, δεν αφορά μόνο στην κυβέρνηση, αφορά και στην πλευρά των θεσμών»
Το ενδιαφέρον που εκδηλώνεται για την πορεία του διαλόγου στη ΔΗΜΑΡ, σημείωσε η υποψήφια για την προεδρία της Δημοκρατικής Αριστεράς, πρώην βουλευτής κ. Μαρία Γιαννακάκη, ύστερα από επαφές της στην περιοχή, στο πλαίσιο της περιφερειακής προσυνεδριακής συνδιάσκεψης που διεξήχθη στην Καβάλα, ενόψει του συνεδρίου του κόμματος στις 4 και 5 Ιουνίου.
Η κ. Μαρία Γιαννακάκη, μιλώντας στον «ΠτΘ» αναφέρθηκε εξάλλου στην ανάγκη άμεσης επίτευξης συμφωνίας, «με έναν έντιμο συμβιβασμό» που θα αφορά τόσο την πλευρά της κυβέρνησης όσο και τους θεσμούς. Η πρώην βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, σχολιάζει το έργο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αναφέρεται στον ρόλο της Δημοκρατικής Αριστεράς σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία για τη χώρα ενώ εστιάζει και στους λόγους που την ώθησαν να διεκδικήσει την προεδρία του κόμματος.

«Η κυβέρνηση κάνει πολύ καλά που δεν υποχωρεί στο θέμα της απελευθέρωσης των συλλογικών συμβάσεων, στη μείωση μισθών και συντάξεων»

ΠτΘ: Πώς σχολιάζετε την πορεία της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με τους εταίρους;
Μ.Γ: Η κυβέρνηση πρέπει να κλείσει τη συμφωνία με έναν έντιμο τρόπο, με έναν έντιμο συμβιβασμό, όσο το δυνατό γρηγορότερα. Κάθε μέρα που χάνεται, έχει πάρα πολύ αρνητικές συνέπειες στην πραγματική οικονομία. Το «έντιμος συμβιβασμός», δεν αφορά μόνο στην κυβέρνηση, αφορά και στην πλευρά των θεσμών. Από κει και πέρα, χρειάζεται η εφαρμογή της συμφωνίας της 20ης Φλεβάρη, την οποία υπέγραψε η ίδια η κυβέρνηση, προκειμένου να υπάρξει η απαραίτητη ρευστότητα. Τις τελευταίες ημέρες, παρατηρούμε ότι εισάγονται δύο καινούρια στοιχεία αναφορικά με τη συμφωνία. Έχουμε καταρχήν μια πρόγευση για τη συνολική διαχείριση του χρέους, που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είναι βιώσιμο. Η ΔΗΜΑΡ, πρώτη από όλους έθεσε το ζήτημα ότι το χρέος της Ελλάδας, δεν είναι βιώσιμο. Ένα ακόμη στοιχείο, είναι το αναπτυξιακό πακέτο που χρειάζεται η χώρα. Η κυβέρνηση, οφείλει κι η ίδια να έχει καταρτίσει ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα, προκειμένου αυτά τα χρήματα στοχευμένα να αξιοποιηθούν για την ανάπτυξη, χωρίς την οποία ο τόπος δεν μπορεί να προχωρήσει.
Η κυβέρνηση κάνει πολύ καλά που δεν υποχωρεί στο θέμα της απελευθέρωσης των συλλογικών συμβάσεων, στη μείωση μισθών και συντάξεων. Ως ΔΗΜΑΡ θυμίζω, ότι δεν έχουμε ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, τον Οκτώβριο του 2012, παρότι ήμασταν στην κυβέρνηση, γιατί ακριβώς θα οδηγούσε σε περαιτέρω αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων. 

«Δυσάρεστη έκπληξη, η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ»

ΠτΘ: Πώς αξιολογείτε το πρώτο τρίμηνο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το έργο της;
Μ.Γ.: Στις 25 Γενάρη έγινε μια αλλαγή στην πολιτική σελίδα της χώρας. Βέβαια πολύ γρήγορα είχαμε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη, τη συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες που είναι ένα κόμμα βαθιά συντηρητικό και με εθνικιστικές ιδέες. Έχουν γίνει και σημαντικά πράγματα, όπως για παράδειγμα, χαιρετίζουμε το νόμο πλέον, του κράτους, που αφορά στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, δεν έχουν προχωρήσει άλλα ζητήματα τα οποία αποτελούν πάγια αιτήματα της αριστεράς, όπως είναι, να ανοίξει ο διάλογος για το διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας ή για την απλή αναλογική. Βέβαια, πρέπει να αναγνωρίσουμε, πως το συνολικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης είναι στραμμένο στις διαπραγματεύσεις τώρα. 

«Δεν είναι στην παράδοση της αριστεράς να μιλάμε για πρόσωπα, πρέπει να μιλήσουμε επί πολιτικών»

ΠτΘ: Ποιος βλέπετε να είναι ο ρόλος της ΔΗΜΑΡ σήμερα, σε μια εξαιρετικά δυσμενή συγκυρία για τη χώρα κι ύστερα από το κακό εκλογικό αποτέλεσμα για το κόμμα σας;
Μ.Γ.: Η ΔΗΜΑΡ είχε μια μεγάλη ήττα, στα όρια της εξαφάνισης που καταγράφηκε με ένα ποσοστό 0,48% στις εκλογές του Γενάρη. Όμως οι ιδέες της ΔΗΜΑΡ στην Ελλάδα της κρίσης μετά από 6 χρόνια και στην Ελλάδα των μνημονίων, είναι ίσως πιο χρήσιμες παρά ποτέ. Προχωράμε σε ένα συνέδριο στο οποίο πρέπει να καθορίσουμε το δικό μας στίγμα και να προσπαθήσουμε, να ανασυγκροτηθούμε οργανωτικά επί πολιτικών θέσεων και βάσεων. Είναι ένα συνέδριο, στο οποίο θα τεθεί και θέμα ηγεσίας μετά την απόφαση του Φώτη Κουβέλη να μη θέσει υποψηφιότητα εκ νέου. Όμως, θα αδικούσαμε και το συνέδριο και τα μέλη της ΔΗΜΑΡ, αν εξαντλούνταν σε μια μονομαχία, δύο, μέχρι στιγμής βέβαια, υποψηφιοτήτων. Δεν πρέπει να μιλάμε για πρόσωπα, δεν είναι στην παράδοση της αριστεράς να μιλάμε για πρόσωπα, πρέπει να μιλήσουμε επί πολιτικών. Ο καθένας από εμάς να δείξει πάνω σε ποιο πολιτικό σχέδιο δουλεύει, ποιες είναι πολιτικές του θέσεις, βάσει των οποίων θα ανασυγκροτηθεί η Δημοκρατική Αριστερά. 

«Οφείλω με το σύνολο των θέσεων και των απόψεων μου, να βάλω πλάτη, σε αυτή τη δυσμενή συγκυρία για τη χώρα και το κόμμα»

ΠτΘ: Γιατί θέσατε υποψηφιότητα για την Προεδρία της Δημοκρατικής Αριστεράς;
Μ.Γ.: Ως ιδρυτικό μέλος της ΔΗΜΑΡ, ως ένας άνθρωπος που οι συντρόφισσες κι οι σύντροφοι μου με τίμησαν κάνοντας με βουλευτή και στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Επειδή, εγώ είμαι με τη ΔΗΜΑΡ και δεν πολιτεύομαι απλά με τη ΔΗΜΑΡ. Θεωρώ όπως και με το να δώσω την μάχη της περιφέρειας, το Μάιο του 2014, αλλά και με την υποψηφιότητά μου το Γενάρη του 2015, πως σε μια δύσκολη στιγμή, οφείλω με το σύνολο των θέσεων και των απόψεων μου, να βάλω πλάτη, σε αυτή τη δυσμενή συγκυρία για τη χώρα και το κόμμα.

Θ. Θεοχαρόπουλος: Τι λέει για το μέλλον της ΔΗΜΑΡ, τον ΣΥΡΙΖΑ, την συμφωνία

www.presspublica.g

 Συνέντευξη στον ΧΡΗΣΤΟ ΖΕΡΒΑ

ΦΩΤΟ: ΙΝ ΤΙΜΕ

Υπάρχει comeback για την ΔΗΜΑΡ; Το κόμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς υπέστη στις πρόσφατες εθνικές εκλογές μια δεινή ήττα. Από τη μιά η συμμετοχή του στην κυβέρνηση Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ και από την άλλη οι παλινωδίες του όσον αφορά την τήρηση μιας καθαρής πολιτικής γραμμής, δυνάμωσαν τις φυγόκεντρες και δεξιόστροφες τάσεις στο εσωτερικό του κόμματος και το οδήγησαν τελικά σε ουσιαστική πολιτική αφάνεια.

Κι όμως, κάποιοι εκεί στην Αγίου Κωνσταντίνου επιμένουν ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Και επιχειρούν να ξανα-οργανωθούν για να διεκδικήσουν τον αυτόνομο, δημιουργικό και μεταρρυθμιστικό ρόλο που όπως λένε αξίζει στην Δημοκρατική Αριστερά. Ο ιστορικός ηγέτης της ΔΗΜΑΡ, ο Φ. Κουβέλης αποχωρεί στο επόμενο συνέδριο και σειρά παίρνουν τα νέα στελέχη του κόμματος. Ο τελευταίος Γραμματέας της ΔΗΜΑΡ, ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος και υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου,  δηλώνει αισιόδοξος.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Press Publica αναπτύσσει τις θέσεις και τις απόψεις του για το πως μπορεί να ανακάμψει το πολιτικό ρεύμα “της ανανεωτικής οικολογικής αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού” και που βρίσκεται ο ζωτικός του χώρος.

Μιλά για αναγκαία “ρήξη του ευρύτερου χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού με τον νεοφιλελευθερισμό και με τις συντηρητικές πολιτικές” και ασκεί κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί όπως λέει αμφιταλαντεύεται και δεν έχει αποφασίσει ακόμη ποια πολιτική θα ακολουθήσει. “Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρήσει σε οριστική συμφωνία με τους εταίρους, σε ρήξη με τον αριστερισμό και τον εθνικολαϊκισμό, τότε μπορεί να εκφράσει και την ευρύτερη κεντροαριστερά. Αλλά αυτό δεν διαφαίνεται έως σήμερα”, επισημαίνει.

Ζητά τέλος από την κυβέρνηση “να προχωρήσει άμεσα σε μία οριστική και έντιμη συμφωνία με τους εταίρους εντός του μηνός. Το αδιέξοδο πρέπει να αποφευχθεί. Η αβεβαιότητα πρέπει να τελειώσει. Η κυβέρνηση πήρε εντολή για λύση με πιο αποτελεσματική διαπραγμάτευση και όχι για ρήξη” τονίζει και προσθέτει ότι “ορθά η κυβέρνηση δεν δέχεται μειώσεις μισθών και άρση του περιορισμού των ομαδικών απολύσεων. Αλλά δεν τολμά να εφαρμόσει ούτε καν αυτά που έχει υπογράψει η ίδια στην συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου όπως η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και η κατάργηση των υπερβολικών κινήτρων για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις“. Ειδικά για τον ΕΝΦΙΑ λέει ότι είναι άδικος και πρέπει να αντικατασταθεί άμεσα με ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.

Η συνέντευξη:

Eίστε υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της ΔΗΜΑΡ. Πως θεωρείτε ότι μπορεί να ανακάμψει ο χώρος σας μετά το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα;

Με την επανασύνδεση μας με τις ιδρυτικές μας αρχές ώστε να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία. Η ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς προσπάθησε να εκφράσει τους πολίτες, που αναζητούσαν ένα κόμμα σύγχρονο στη δράση του, τολμηρό στις επιλογές του, ανανεωτικό στην πολιτική του, που πιστεύει στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και χωρίς αμφισημίες στον πολιτικό του λόγο απαντάει στις προκλήσεις της εποχής, αγνοώντας τις βεβαιότητες του παρελθόντος. Με τα στοιχεία αυτά πρέπει να ξανασυναντηθούμε σήμερα. Η πορεία των πολιτικών εξελίξεων δείχνει ότι αξίζει η Δημοκρατική Αριστερά να ξαναπροσπαθήσει. Να είναι συστατικό στοιχείο νέων πολιτικών λύσεων.  Αρκεί να πορευτούμε συλλογικά. Να ενισχύσουμε την ιδρυτική ταυτότητα μας ως δύναμη της ανανεωτικής αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Ποια στρατηγική προτείνετε για την ανασύνθεση της Δημοκρατικής Αριστεράς, στις σημερινές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες;

Αρχικά η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να αποκτήσει ξανά το διακριτό της πολιτικό πλαίσιο. Η ύπαρξη αυτού του διακριτού στίγματος είναι προϋπόθεση για οποιαδήποτε ανασύνθεση. Το πλαίσιο περιλαμβάνει την επαναφορά του ανανεωτικού και μεταρρυθμιστικού χαρακτήρα του κόμματος. Οι καθημερινές παρεμβάσεις και οι συστηματικές δράσεις θα βοηθήσουν στην κατεύθυνση αυτή. Απαιτείται η ενίσχυση της ιδρυτικής μας ταυτότητας, της ανανεωτικής οικολογικής αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Με το τολμηρό βήμα προς μία προοδευτική πολιτική και όχι προς την συντήρηση κατεστημένων δομών. Σε αυτή την πρόκληση πρέπει να απαντήσουμε θετικά με στόχο να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία. Η προηγούμενη κυβέρνηση προχώρησε σε απορυθμίσεις, η νέα κυβέρνηση έχει πολλά αντιμεταρυθμιστικά στοιχεία στην πολιτική της. Εδώ ακριβώς είναι ο ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς, ως μεταρρυθμιστική δύναμη της αριστεράς.

Υπάρχει ζωτικός πολιτικός χώρος για έναν αμιγώς σοσιαλδημοκρατικό πόλο, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι πολιτικοί συσχετισμοί; Και αν ναι, με ποιούς θα πάτε και ποιους θα αφήσετε; Χωράνε όλοι στη νέα προσπάθεια;

Υπάρχει ζωτικός χώρος για την ανανεωτική αριστερά και τον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Πρώτα από όλα όμως πρέπει να ανασυντάξουμε τον χώρο μας, τον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς. Στη νέα προσπάθεια δεν χωράνε όσοι δεν διαφοροποιούνται από τις συντηρητικές πολιτικές. Το περιθώριο των ευρύτερρων συνεργασιών μας συναρτάται με το βαθμό που θα διαφοροποιηθούν άλλες δυνάμεις από τις συντηρητικές πολιτικές και θα αντιπαρατεθούν στον νεοφιλελευθερισμό. Απαιτείται ρήξη του ευρύτερου χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού με τον νεοφιλελευθερισμό και με τις συντηρητικές πολιτικές. Η διάκριση μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών πολιτικών είναι βασική για την πορεία του κόμματος. Αρκεί να συμφωνήσουμε στο τι είναι προοδευτικό και τι συντηρητικό. Η Δημοκρατική Αριστερά δεν δέχεται την άσκηση μίας αδιέξοδης και νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Δεν έχει θέση ένα πρόγραμμα συντηρητικών λύσεων που μετακυλύει το βάρος της προσαρμογής στους αδύναμους. Αλλά είναι βαθιά συντηρητικός και καθόλου προοδευτικός και ο λαϊκισμός, δεξιός και αριστερός, που καλλιέργησε και καλλιεργεί αυταπάτες για επαναφορά χωρίς αλλαγές και δημιουργεί διακινδύνευση για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Προοδευτική πολιτική είναι αυτή που δεν δέχεται νέες μειώσεις μισθών. Συντηρητική πολιτική είναι να προσπαθείς με πόλωση να συσπειρώσεις κομματικά ακροατήρια. Δεν αξίζει στην Ελλάδα και στους Έλληνες μία συντηρητική πολιτική που εγκλωβίζει δυνάμεις και κρατά δέσμια τη χώρα. Δεν φτάνει η καταδίκη του πολιτικού συστήματος που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Το ζητούμενο είναι η θετική πρόταση αλλαγής του. Προοδευτικό είναι να επιδιώκεις ευρύτερες συναινέσεις, να διεκδικείς την ύπαρξη ενός σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και ενός υγιούς παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης. Προοδευτικό είναι να κρατήσεις την χώρα εντός Ε.Ε. και ευρωζώνης. Συντηρητικό είναι να προτάσσεις τον κρατισμό, να υιοθετείς όλα ανεξαιρέτως τα αιτήματα ακόμη και αν είναι απλώς συντεχνιακά και όχι κοινωνικά δίκαια. Σήμερα, όχι αύριο, πρέπει να ξεφύγουμε οριστικά από αυτές τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού και κομματικού συστήματος, γιατί σε αντίθετη περίπτωση η κρίση δεν θα ξεπεραστεί. Όσοι συμφωνούν με το παραπάνω πλαίσιο χωρούν στη νέα προσπάθεια

  Για τον ΣΥΡΙΖΑ και την κεντροαριστερά

Ποιες σχέσεις θέλετε να έχετε με τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει αποκτήσει την πολιτική ηγεμονία και δείχνει ότι θέλει να κάνει βήματα-ανοίγματα προς την κεντρο-αριστερά;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δείχνει ακόμη να έχει αποφασίσει ποια πολιτική τελικά θα ακολουθήσει. Υπάρχουν παλινδρομήσεις και μπρος-πίσω στην πολιτική του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εναλλασσόμενες δηλώσεις για ρήξη και συμφωνία με τους εταίρους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρήσει σε οριστική συμφωνία με τους εταίρους, σε ρήξη με τον αριστερισμό και τον εθνικολαϊκισμό, τότε μπορεί να εκφράσει και την ευρύτερη κεντροαριστερά. Αλλά αυτό δεν διαφαίνεται έως σήμερα. Αν αντίθετα ενταθούν τα αντιμεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά της νέας κυβέρνησης με νέες ζημιές στην πραγματική οικονομία και με “περιπέτειες” εντός ή εκτός ευρωζώνης, τότε εμείς, η ανανεωτική και μεταρρυθμιστική αριστερά, δεν μπορεί παρά να διαφωνούμε με αυτή την πολιτική. Μέχρι στιγμής, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά φαινόμενα η συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, τα εθνικολαϊκιστικά φαινόμενα  στη νέα κυβερνητική πολιτική, οι αντιφάσεις  στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και οι παλινδρομήσεις στη διαπραγμάτευση που οδηγούν σε χειροτέρευση της πραγματικής οικονομίας και ενισχύουν την αβεβαιότητα και την έλλειψη εμπιστοσύνης τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Ως Δημοκρατική Αριστερά είχαμε αρκετές διαφορές με τις θέσεις  του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουμε και σήμερα διαφορές. Πρέπει να διατυπώνουμε αντιρρήσεις, διαφορετικές προτάσεις, επισημάνσεις, υπό την οπτική της επιτυχίας της διαπραγμάτευσης. Επιδιώκουμε μια νέα συμφωνία εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.

Έχετε κάνει αυτοκριτική για την προηγούμενη πορεία σας; Τι κάνατε λάθος; Τι έφταιξε για το απογοητευτικό εκλογικό αποτέλεσμα; Τι δεν θα επαναλάβετε;

Έχουμε προχωρήσει ως κόμμα σε γενναία αυτοκριτική σε 3 προηγούμενα συνέδρια από τον Δεκέμβριο του 2013 έως και τον Ιανουάριο του 2015. Το ίδιο πράττουμε και στο επερχόμενο Συνέδριο. Αλλά θα ήθελα να επισημάνω κάτι. Αυτό πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Λέμε ναι στην αυτοκριτική αλλά όχι στο αυτομαστίγωμα. Γιατί αλλιώς θα συζητάμε και το 2018 γιατί μπήκαμε το 2012 στην τρικομματική τότε κυβέρνηση και γιατί βγήκαμε το 2013. Με ρωτάτε τι έγινε λάθος. Κοιτάξτε, από τον Ιούνιο του 2012 έως και τις ευρωεκλογές του Μαϊου του 2014 έγιναν πολλά λάθη, με αποτέλεσμα το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, το οποίο ήταν πλέον μη αναστρέψιμο. Η Δημοκρατική Αριστερά αρχικά επεδίωκε την επαναδιαπραγμάτευση δυσμενών όρων των μνημονίων. Παρά την παραμονή στο ευρώ και την αποφυγή της χρεοκοπίας το 2012, δεν επιτεύχθηκε στη συνέχεια η ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση. Ο σχεδιασμός δε της αποχώρησης από την κυβέρνηση ήταν ανύπαρκτος.  Με την είσοδο στην κυβέρνηση χάθηκε δυστυχώς το μισό ακροατήριο και με την έξοδο το υπόλοιπο. Με ρωτάτε τι δεν θα επαναλαμβάναμε. Πολλά. Αν και δεν ήμουν Γραμματέας σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, θα σας έλεγα: διαφορετικός τρόπος συμμετοχής στην κυβέρνηση, επιτακτική διεκδίκηση της επαναδιαπραγμάτευσης, αποχώρηση με προετοιμασία της κοινής γνώμης για τα προβλήματα διακυβέρνησης καθώς και για λόγους που τους αντιλαμβάνεται η κοινωνία όπως η άδικη φορολόγηση. Έλειψε και η αποφασιστική αντιμετώπιση συνεχιζόμενων δημόσιων  διαφοροποιήσεων στελεχών του κόμματος. Το αποτέλεσμα ήταν να θολώνει το στίγμα μας.

 Για τη συμφωνία και το εθνικό σχέδιο 

Πως βλέπετε τη προοπτική των συνεχιζόμενων διαπραγματεύσεων κυβέρνησης-«θεσμών»; Είστε υπέρ μιάς συμφωνίας και με ποιους όρους;

Η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει άμεσα σε μία οριστική και έντιμη συμφωνία με τους εταίρους εντός του μηνός. Το αδιέξοδο πρέπει να αποφευχθεί. Η αβεβαιότητα πρέπει να τελειώσει. Η κυβέρνηση πήρε εντολή για λύση με πιο αποτελεσματική διαπραγμάτευση και όχι για ρήξη. Ιδεολογικές εμμονές των εταίρων και παλινδρομήσεις της κυβέρνησης έχουν οδηγήσει σε αβεβαιότητα και χειροτέρευση της πραγματικής οικονομίας. Η αδιάλλακτη στάση των εταίρων και το διαπραγματευτικό λάθος της κυβέρνησης να μην εξασφαλίσει χρηματοδότηση για το τετράμηνο οδήγησε σε ασφυκτικές συνθήκες έλλειψης ρευστότητας. Η συμφωνία που είχε επιτευχθεί στις 20 Φεβρουαρίου ήταν προς θετική κατεύθυνση αλλά μέχρι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την υλοποιεί. Ορθά η κυβέρνηση δεν δέχεται μειώσεις μισθών και άρση του περιορισμού των ομαδικών απολύσεων. Αλλά δεν τολμά να εφαρμόσει ούτε καν αυτά που έχει υπογράψει η ίδια στην συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου όπως η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και η κατάργηση των υπερβολικών κινήτρων για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.  Χαρακηριστικό παράδειγμα είναι ο ΕΝΦΙΑ που είναι ένας άδικος φόρος. Πρέπει να υπάρχει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα με προοδευτική κλίμακα. Αυτούς τους τρεις μήνες έπρεπε να υπάρχει ήδη μία κοστολογημένη μεταρρύθμιση του φορολογικού για να αντικαταστήσει τον ΕΝΦΙΑ. Δεν αντέχει η ελληνική οικονομία και κοινωνία τον ΕΝΦΙΑ, αλλά επειδή δεν μπορεί να υπάρξει πλήρη κατάργησή του, λόγω των 2,65 δις που φέρνει ετησίως, θα πρέπει άμεσα να υπάρχει αυτό το δίκαιο φορολογικό σύστημα, που θα τον αντικαταστήσει. Οι αυταπάτες περί πλήρους κατάργησης όμως χωρίς αντικατάσταση μπορεί να οδηγήσουν στην διατήρηση του. Απαιτείται μία τολμηρή απόφαση για να υπάρξει διέξοδος από το αδιέξοδο. Μία απόφαση που μακροπρόθεσμα θα είναι προς όφελος της χώρας και της κοινωνίας.

Μπορεί να συνεχισθούν επ’ αόριστον οι πολιτικές λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης; Έχουμε ολοκληρωμένο σχέδιο να αντιτείνουμε;

Όχι δεν γίνεται να συνεχιστούν. Για δύο λόγους. Πρώτον δεν τις αντέχει η ελληνική κοινωνία. Έχει ήδη φτωχοποιηθεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Δεύτερον είναι οικονομικά αναποτελεσματικές, δημιουργούν φαύλο κύκλο ύφεσης, μειώνουν την αγοραστική δύναμη, στεγνώνουν την αγορά.  Για να σταματήσουν όμως, πράγματι απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο εξειδικευμένων κοστολογημένων μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς, για το οποίο μέχρι στιγμής δεν ενδιαφέρονται οι εταίροι αλλά κυρίως δεν παρουσιάζεται από την ελληνική κυβέρνηση. Μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό, στους τομείς υγείας και παιδείας, στη λειτουργία του κράτους, στο αναπτυξιακό σχέδιο και στην ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης, στον τουρισμό, στην αγροτική οικονομία. Τα παραπάνω είναι ενδεικτικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η προηγούμενη κυβέρνηση δεν παρουσίασε ποτέ ένα τέτοιο σχέδιο, με αποτέλεσμα η κοινωνία να απαιτήσει πολιτική αλλαγή στις προηγούμενες εκλογές. Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται ανέτοιμη. Όμως αν δεν υπάρξει άμεσα ένα τέτοιο ολοκληρωμένο σχέδιο η κρίση μακροπρόθεσμα δεν θα ξεπεραστεί.

Δ. ΧΑΤΖΗΣΩΚΡΑΤΗΣ: «ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

Tρεις εβδομάδες υπολείπονται για την έναρξη του Εκτάκτου,  4^ου Συνεδρίου μας.

Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, τα πολιτικά δρώμενα στη χώρα αυτούς τους πρώτους μήνες, η διάψευση προσδοκιών από τις πολιτικές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και η κινητικότητα για εναλλακτικές διεξόδους δείχνουν ξεκάθαρα ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ αξίζει να ξαναπροσπαθήσει. Να είναι συντελεστής  νέων πολιτικών εξελίξεων. Χωρίς να είμαστε  δεδομένοι για κανέναν.

Αρκεί να πορευτούμε συλλογικά. Να ενισχύσουμε την ιδρυτική ταυτότητα μας ως δύναμη της ευρωπαϊκής, δημοκρατικής, ανανεωτικής και μεταρρυθμιστικής αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Να αντιληφθούμε ότι, μαζί με τα πολιτικά διακυβεύματα, η οργανωτική ανασυγκρότηση του κόμματος αποτελεί σήμερα μείζονα αναγκαιότητα.

Ηττηθήκαμε. Δεν διαλυθήκαμε. Όσοι/ες το εννοούμε αυτό και είμαστε αποφασισμένοι/ες να προχωρήσουμε, καταλαβαίνουμε ότι  αυτή μας η προσπάθεια πρέπει να έχει το χαρακτήρα της ΑΝΑΤΑΞΗΣ. Ανάταξης όμως ενός κομματικού σχήματος στις νέες συνθήκες, που έχει πάντα την αίσθηση  των μεγεθών, της μετεκλογικής του εμβέλειας και της σημερινής αντιμετώπισής του από τους  πολίτες.

Χρειαζόμαστε ένα κόμμα, που έστω και αν είναι πιο μικρό από το παρελθόν, θα είναι μαχόμενο και αποτελεσματικό.

Αυτό σημαίνει πρώτα απ΄όλα  να γίνουμε εξωστρεφείς. «Παραιτημένοι», χωρίς την εξωστρέφεια και την διαρκή παρουσία μας, χωρίς δράσεις  που θα  συμπυκνώνονται σε εκδηλώσεις, σε πρωτοβουλίες, σε επαφές με τους κοινωνικούς χώρους, δεν πρόκειται να αναστρέψουμε την κατάσταση. Μας χρειάζονται καθημερινές δημόσιες παρεμβάσεις, αξιοποίηση των social media για να νικήσουμε το κλίμα «αποσιώπησης».  Μια τέτοια πρακτική μας είναι βέβαιο ότι  στην αρχή θα ξαφνιάσει, μετά από πέντε μήνες πορείας με… περίπου σβησμένες τις μηχανές.

Οφείλουμε να αποφασίσουμε μια ενεργό παρουσία, αποφεύγοντας με επιμέλεια είτε τη λειτουργία μας ως «σέχτα» είτε ως «λέσχη».

Οργανωτικά, πρώτα απ΄όλα, οφείλουμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα.

Στο 4^ο Συνέδριο πρέπει να προχωρήσουμε σε εκλογή νέας Κεντρικής Επιτροπής μειωμένης τουλάχιστον κατά 30%. (Αντιστοίχως και η Εκτελεστική Επιτροπή να μην υπερβαίνει τα 13 άτομα).

Το Συνέδριό μας πρέπει να εκλέξει έναν ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ.  Ο τίτλος ΠΡΟΕΔΡΟΣ δεν αντιστοιχεί στο σημερινό μέγεθος του κόμματος καθώς και στην εικόνα που έχουν οι πολίτες για εμάς. Ως  τίτλος αξιώματος μάλιστα, είναι πολύ πιο κοντά στη συλλογική βούληση για μια κορυφή της ηγεσίας που θα πραγματώνει το αιτούμενο «πρώτος μεταξύ ίσων».

Μας χρειάζονται λιγότερα οργανωτικά σχήματα καθώς και μια συνεχής μέριμνα για λιγότερες συνεδριάσεις. Ταυτοχρόνως όμως περισσότερη πρόνοια για συμμετοχή των μελών, στήριξη των τοπικών πυρήνων, καθιέρωση της συμμετοχής των φίλων στη λήψη των αποφάσεων σε ζητήματα που θα ορίζονται τακτικά, δηλαδή ένα ανοικτό διαρκές βήμα διαλόγου.

Τώρα μπορούμε να «θεραπεύσουμε» και ουσιαστικές ελλείψεις των προηγούμενων πέντε  χρόνων λειτουργίας μας. Ελλείψεις, που όλοι/ες τις εντοπίζαμε αλλά  τις υποτιμήσαμε και τις παραβλέψαμε μπροστά στην απάντηση  σε πολιτικές προτεραιότητες και υποχρεώσεις ενός κόμματος που ήταν μεν στα σπάργανα αλλά όφειλε και να ανταποκριθεί   για δράσεις εθνικής εμβέλειας.  Εννοώ την φροντίδα για τη διασφάλιση κάθετων και οριζόντιων μορφών επικοινωνίας με τακτικές ευρείες συσκέψεις σε νομαρχιακό επίπεδο,  τη συγκρότηση θεματικών  οργανώσεων, την ανασυγκρότηση εκ βάθρων επιλεγμένων Τομέων  της Κ.Ε. , όπου και οφείλουμε να επικεντρώσουμε την πολιτική παρέμβασή μας. Αναφέρομαι στους Τομείς: Οικονομία, Παιδεία, Πολιτισμός, Δικαιώματα, Υγεία.

Ανατρέχοντας στα ταυτοτικά- ιδρυτικά στοιχεία του κόμματος στάθηκα  στην κατακλείδα των Θέσεων του 1^ου Συνεδρίου μας, πριν τέσσερα χρόνια: «Η ΔΗΜΑΡ, στηριγμένη στις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της πολυφωνίας και της αποτελεσματικότητας, συνδυάζοντας συλλογικότητα με ατομική ευθύνη στη λειτουργία και τη δράση, διεκδικεί να κερδίζει ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ: να επιβεβαιώνει καθημερινά την αντιστοιχία της με τα οράματα που επαγγέλλεται».

Είμαι βέβαιος ότι όσοι και όσες επιμένουμε  στη ΔΗΜΑΡ, αυτό το στοίχημα οφείλουμε να προσπαθήσουμε να μην το χάσουμε.

Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ

21 May, 2015 , ipyxida.gr

του Νίκου Γραικούση *



Ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο θα στηθεί η πολιτική της Νέας Αριστεράς του 21ου αιώνα είναι η περιγραφή, η κατάταξη και η προστασία των κοινών και των δημόσιων αγαθών μιας κοινωνίας.
Αφού όμως μιλάμε για μια Νέα Αριστερά, καλό θα είναι να αναφερθούμε στον ορισμό της, ο οποίος θα μας χρειαστεί ως εργαλείο και ως μπούσουλας για την ανάπτυξη των επί μέρους πολιτικών που απαιτούνται για την υλοποίησή του.
Αριστερά λοιπόν είναι το ιδεολογικό και πολιτικό σύστημα που θέλει την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών σε περιβάλλον ελευθερίας και ευημερίας, με τη διάχυση του πλούτου, υλικού και πνευματικού, σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας, ανάλογα με τις ανάγκες αλλά και τη συμμετοχή του καθενός, σεβόμενο τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και αναγνωρίζοντας την περατότητα τους.
Είναι αυτονόητο από τον παραπάνω ορισμό ότι η Αριστερά μόνο σε ένα δημοκρατικά οργανωμένο πολιτικό περιβάλλον μπορεί να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί.
Στον αιώνα που διανύουμε, σε αντίθεση με τον προηγούμενο, Αριστερά και Δημοκρατία θα είναι έννοιες ταυτόσημα συνδεδεμένες.
Τα κοινά ή κοινωνικά και τα δημόσια αγαθά θα είναι το πρώτο και σοβαρότερο πεδίο σύγκρουσης με την αντίπαλη θεωρία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού τρίτης γενιάς, ο οποίος θεωρεί τα πάντα ως εμπόρευμα.
Στο πεδίο αυτό έχει ήδη στηθεί το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο, με σαφές προβάδισμα, που όχι μόνο απαιτεί θεωρητικά την εμπορευματοποίηση κάθε κοινωνικού αγαθού, αλλά έχει ήδη προχωρήσει στην προώθηση και επεξεργασία πράξεων διεθνών συμφωνιών που θα αποτελέσουν αύριο μέρος του Διεθνούς Δικαίου (Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων , γνωστή ως TTIP)
Η παραπάνω προωθούμενη συμφωνία παγκόσμιας εμβέλειας, είναι μια χάρτα απορρύθμισης, επίθεσης στην εργασία και κατάλυσης κάθε έννοιας δημοκρατίας.
Η απάντηση εκ μέρους του κόσμου της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, του κόσμου της Αριστεράς δηλαδή, πρέπει να είναι οργανωμένη, συντονισμένη, συγκεκριμένη και βαθιά πολιτική.
Απαιτεί πρώτα την κατανόηση των εννοιών και την πεποίθηση ότι ο κόσμος γίνεται καλύτερος μέσα από τη χρήση συλλογικών αγαθών, συλλογικά παραχθέντων, χωρίς να δαιμονοποιείται η αγορά και η ιδιωτική πρωτοβουλία, στοιχεία που σαφώς προϋπήρχαν του καπιταλισμού.
Η ύπαρξη και παροχή συγκεκριμένων αγαθών σε μια κοινωνία, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ελευθερία των ανθρώπων και φυσικά με την ευημερία τους. Τα αγαθά αυτά είναι τα κοινά ή κοινωνικά αγαθά και τα δημόσια αγαθά.
Κοινωνικό αγαθό είναι αυτό που μας προσφέρει η φύση, ανήκει δικαιωματικά σε όλους, χρησιμοποιείται από όσους το έχουν ανάγκη, είναι απαραίτητο για τη ζωή και εξυπηρετεί τη γενική ευημερία.
Κοινά ή κοινωνικά αγαθά είναι ο αέρας, ο ήλιος, οι υδάτινοι πόροι, η θάλασσα, ο αιγιαλός, τα δάση και το περιβάλλον γενικότερα, το υπέδαφος και ο ορυκτός πλούτος και γενικά τα αγαθά που προσφέρονται στον άνθρωπο με φυσικό τρόπο και είναι απαραίτητα για την ικανοποίηση φυσικών αναγκών του.
Δημόσια αγαθά και υπηρεσίες είναι αυτά τα οποία έχουν κριθεί με συμβατικό (Δημοκρατικό) τρόπο ότι πρέπει να ανήκουν στον καθένα και η οργανωμένη κοινωνία (Πολιτεία) υποχρεούται να τα παρέχει σε ίσες ποσότητες σε όλους ανεξαιρέτως.
Δημόσια αγαθά είναι η Παιδεία, η Υγεία, η Άμυνα, η Ασφάλεια, η Απονομή της Δικαιοσύνης, αλλά και άλλου τύπου αγαθά όπως το δικαίωμα στην πρόσβαση διαδικτυακών πληροφοριών, στην ενέργεια κλπ.
Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία αγαθών όπως η τροφή, η στέγαση, η θέρμανση η έλλειψη των οποίων σε μια ελάχιστη ποσότητα, δημιουργεί ανθρωπιστικό πρόβλημα.
Λόγο της ιδιαιτερότητας τους τα αγαθά αυτά, ας τα ονομάσουμε ανθρωπιστικά και ας τα βάλουμε δίπλα στα κοινά και στα δημόσια.
Τον επιστημονικό ορισμό των παραπάνω εννοιών θα τον βρείτε διάχυτο στη βιβλιογραφία.
Εδώ δεν επιχειρείται τέτοιου είδους ορισμός, αλλά σκοπός είναι η κατανόηση της αναγκαιότητας των παραπάνω αγαθών για να λειτουργήσει η κοινωνία πάνω σε ένα ελεύθερο υπόβαθρο και να πετύχει την καλύτερη διάχυση του πλούτου σε ολόκληρο το φάσμα της.
Ελευθερία και ευημερία περνούν μέσα από την παγίωση των κοινών, δημόσιων και ανθρωπιστικών αγαθών ως συστατικό μέρος της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης.
Για το λόγο αυτό η προστασία των παραπάνω αγαθών επιβάλλεται να είναι νομικά κατοχυρωμένη στον υπέρτατο βαθμό, μέσα από το Διεθνές Δίκαιο και τα εθνικά συντάγματα.
Η καλύτερη όμως προστασία των αγαθών αυτών είναι η εμπέδωση στο μυαλό του καθένα, για τη χρησιμότητα και το όφελος που παρέχουν και ότι η ύπαρξή τους είναι το ανάχωμα σε κάθε αντιδημοκρατική και μισάνθρωπη συμπεριφορά.
Η πολιτική αυτή βρίσκεται στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης πρακτικής και στρατηγικής, που θέλει την εμπορευματοποίηση των πάντων, την όσο δυνατό μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου σε ελάχιστα χέρια, την χειραγώγηση κάθε ανθρώπινης συμπεριφοράς, την υποταγή σε αγοραίους νόμους και την απόλυτη πολιτική εξουσία που δίνει η οικονομική κυριαρχία.
Ένα τέτοιο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον δεν μπορεί να σταθεί και να λειτουργήσει με όρους Δημοκρατίας.
Η εμπορευματοποίηση ή η κοινωνικοποίηση των παραπάνω αγαθών είναι το πολιτικό διακύβευμα του σήμερα που θα καθορίσει τον τρόπο της ζωής μας αύριο.
Η πολιτική διαδικασία κάθε Αριστερής στρατηγικής για την επίτευξη των παραπάνω, πρέπει να ξεπεράσει τη σοσιαλδημοκρατία και το γνωστό εργαλείο της που λέγεται κοινωνικό κράτος.
Το μέλλον ανήκει σε μια Αριστερά όπου η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών θα ιεραρχηθεί προς όφελος όλων, με τα κοινά, δημόσια και ανθρωπιστικά αγαθά στην κορυφή της πυραμίδας και με εργαλείο ένα νέο κράτος, το Κράτος της Κοινωνίας.

*Ο Νίκος Γραικούσης είναι μέλος της Ε.Ε της ΔΗΜΑΡ

Εκδήλωση: Έξι χρόνια χωρίς τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη

badiera.gr

 Φέτος συμπληρώνονται έξι χρόνια από το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και οι «Φίλοι των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας» διοργανώνουν τη Δευτέρα 25 Μαΐου και ώρα 19.30, στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138), μια εκδήλωση στην μνήμη του.

Θα μιλήσουν οι:

Σάκης Κουρουζίδης, Διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αθηνών, για το πρόταγμα της Οικολογίας στη σκέψη και τη δράση του

Ηλίας Νικολακόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, για τη διαχρονική πορεία του στην Αριστερά

Δημήτρης Παπαδημούλης, Ευρωβουλευτής, Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την ευρωπαϊκή διάσταση της πολιτικής παρουσίας του.

 Η Αμαλία Παππά, Αναπληρώτρια Διευθύντρια ΓΑΚ, θα παρουσιάσει το Αρχείο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη ως Ευρωβουλευτή, που απόκειται στα ΑΣΚΙ.

Συντονισμός: Νίκος Βαφέας, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας  Πανεπιστήμιο Κρήτης

Φέτος συμπληρώνονται έξι χρόνια από το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και οι «Φίλοι των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας» διοργανώνουν τη Δευτέρα 25 Μαΐου και ώρα 19.30, στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138), μια εκδήλωση στην μνήμη του.
Θα μιλήσουν οι:
Σάκης Κουρουζίδης, Διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αθηνών, για το πρόταγμα της Οικολογίας στη σκέψη και τη δράση του
Ηλίας Νικολακόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, για τη διαχρονική πορεία του στην Αριστερά
Δημήτρης Παπαδημούλης, Ευρωβουλευτής, Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την ευρωπαϊκή διάσταση της πολιτικής παρουσίας του.
 Η Αμαλία Παππά, Αναπληρώτρια Διευθύντρια ΓΑΚ, θα παρουσιάσει το Αρχείο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη ως Ευρωβουλευτή, που απόκειται στα ΑΣΚΙ.
Συντονισμός: Νίκος Βαφέας, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας  Πανεπιστήμιο Κρήτης
- See more at: http://www.badiera.gr/?p=41976#sthash.viwoEzYa.FMwWDYQK.dpuf

Νάρκη στις διαπραγματεύσεις φοβάται ο Τσίπρας

του Χρήστου Φράγκου , sofokleusin.gr

Την ώρα που το Brussels Group φαίνεται να καταλήγει σε συμφωνία επί των ανοιχτών ζητημάτων δημιουργώντας μια ιδιαίτερα θετική δυναμική στις διαπραγματεύσεις, καλά πληροφορημένες πηγές με γνώση του πολιτικού παρασκηνίου επισημαίνουν ότι μια σκληροπυρηνική ομάδα εταίρων δεν αποκλείεται να δυναμιτίσει ενδεχόμενη συμφωνία, ακόμα και την τελευταία στιγμή. Τα μηνύματα αυτά έχουν φτάσει και το Μέγαρο Μαξίμου, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το sofokleousin.gr, γεγονός που ερμηνεύει την επιμονή του Αλέξη Τσίπρα να επισφραγίζει κάθε βήμα στις διαπραγματεύσεις με προσωπικές επικοινωνίες τόσο με τους επικεφαλής των θεσμών όσο και με τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, την Άνγκελα Μέρκελ και τον Φρανσουά Ολάντ.

Δεν είναι άλλωστε τυχαία η επιμονή του Αλέξη Τσίπρα και του περιβάλλοντός του στη μια και ενιαία συμφωνία, θέση που στα αγγλικά μπορεί κάλλιστα να μεταφραστεί ως foul and comprehensive deal, αυτό ακριβώς που ζητούν οι εταίροι με μόνη διαφορά ότι αυτοί το βαφτίζουν «αξιολόγηση» και το Μαξίμου «συμφωνία».

Ο φόβος για ναρκοθετημένο σκηνικό στις διαπραγματεύσεις είναι αυτός που αναγκάζει τον Αλέξη Τσίπρα να αναλαμβάνει διαρκώς πρωτοβουλίες εκτιθέμενος ο ίδιος σε κινδύνους και στερούμενος την προστασία που θα μπορούσε να είχε υπό κανονικές συνθήκες. Παράλληλα ο Αλέξης Τσίπρας διαπίστωσε ότι η διαπραγμάτευση δεν μπορούσε να εξελιχθεί αρκετά γρήγορα καθώς υπουργοί μπλόκαραν ζητήματα ώστε να μην αναλάβουν το πολιτικό κόστος.

Για να ξεπεραστεί το έμφραγμα αυτό ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τον Γιώργο Χουλιαράκη να διεξάγει την τηλεδιάσκεψη της προηγούμενης εβδομάδας από το Μαξίμου και όχι από το υπουργείο Οικονομικών ή την Τράπεζα της Ελλάδος. Ετσι εστάλη το μήνυμα τόσο προς τους εταίρους όσο και προς τους υπουργούς, το κόμμα και την κοινωνία ότι ο πρωθυπουργός χειρίζεται πλέον ακόμα και τις τεχνικές διαπραγματεύσεις.

Με αυτό τον τρόπο αναβαθμίστηκε και η διαδικασία του Brussels Group καθώς και η θέση του Γιώργου Χουλιαράκη, ο οποίος έχει πλέον διασφαλισμένη και θεσμοθετημένη απευθείας γραμμή επικοινωνίας με τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Την ελληνική πλευρά προβληματίζει η διαχείριση της στάσης του ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις, το οποίο επιμένει στη σκληρή γραμμή στα εργασιακά, καθώς και οι εμπλοκές με τον ΦΠΑ και το πλεόνασμα καθώς μπορεί να μεταβάλουν αισθητά το τελικό μείγμα της συμφωνίας σε βαθμό που να κινείται εκτός των αποδεκτών από το κόμμα και την ΚΟ ορίων.

Ιδιαίτερα προβληματισμένος εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρας και για τη στάση που τηρούν αρκετοί υπουργοί στο κυβερνητικό συμβούλιο, καθώς επιμένουν σε θέματα παρωνυχίδες μπλοκάροντας την εξέλιξη της συζήτησης ώστε να εξαχθούν σαφή και ενιαία αποτελέσματα στη βάση της διαμόρφωσης κυβερνητικής πολιτικής.

Ετσι ο πρωθυπουργός καλείται να αποφασίζει σε διμερείς συναντήσεις με κάθε υπουργό και με τη διαπραγματευτική ομάδα. Στην πραγματικότητα αυτό που διαπιστώνεται είναι η επιμονή συγκεκριμένων υπουργών σε προσωπικές στρατηγικές και η άρνησή τους να αναλάβουν το πολιτικό κόστος που απορρέει από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα.

Σε αυτή τη φάση τόσο οι δανειστές όσο και η ελληνική κυβέρνηση προσπαθούν με κινήσεις καλής θέλησης και «συμβιβαστικές» προτάσεις να καθαρίσουν τα αποτυπώματά τους από το όπλο του φόνου. Στόχος είναι –για όλες τις πλευρές- να διαμορφώσουν συμβιβαστικό προφίλ, ώστε να κερδίσουν στο επικοινωνιακό παιχνίδι και να διαχειριστούν από καλύτερη θέση την επόμενη ημέρα.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται τα δημοσιεύματα και οι διαρροές για ελεγχόμενη χρεοκοπία, δημοψήφισμα, εκλογές και οι απειλές για στραγγαλισμό των τραπεζών. Για την υπέρβαση αυτών το Μαξίμου αντιτείνει την επιμονή του στη διαμόρφωση ενιαίας συμφωνίας, θέση όμως που συνάδει με την ολοκλήρωση της πλήρους και ενιαίας αξιολόγησης.

Αρα το μήνυμα που στέλνει το Μαξίμου μιλώντας για μια ενιαία συμφωνία είναι άλλο και όχι αυτό που ερμηνεύεται από το ελληνικό κείμενο. Η μετάφραση των δηλώσεων του πρωθυπουργού και των non paper δείχνει επιμονή στην ολοκλήρωση του full comprehensive review, προβάλλοντας έτσι την πολιτική βούληση για τήρηση των συμφωνηθέντων. Ο πρωθυπουργός χρησιμοποιεί την πολιτική ρητορική για να επιτύχει μια στροφή που εκτιμάται ότι αφοπλίζει νάρκες και δίνει δυναμική ουσιαστικής συμφωνίας στις διαπραγματεύσεις.