Καλώς Ήλθατε στο blog της Δημοκρατικής Αριστεράς του Δήμου Αγίου Δημητρίου Αττικής. ΕΔΩ Η ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ
Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014
Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2014
Περού: Πάνω από 100.000 παιδιά στο Περού εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί
tovima.gr
Εκθεση στο πλαίσιο της εκστρατείας για «Να σταματήσει η παιδική δουλεία»
Ως οικιακοί βοηθοί εργάζονται πάνω από 100.000 παιδιά ηλικίας από 5 έως 17 ετών στο Περού, γεγονός που επηρεάζει τα δικαιώματά τους στην εκπαίδευση, την υγεία και την ατομική ελευθερία, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας στη Λίμα.
Το 79% των παιδιών που εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί είναι κορίτσια, το 21% αγόρια, ενώ το 74% είναι ηλικίας από 12 έως 17 ετών και το 26% ηλικίας από 5 έως 11 ετών, σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας που δημοσιεύτηκε ως μέρος της εκστρατείας για «Να σταματήσει η παιδική δουλεία».
Τα περισσότερα από τα κορίτσια που εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί προέρχονται από την υποβαθμισμένη ύπαιθρο των Άνδεων και δουλεύουν σε μεγάλα παράκτια αστικά κέντρα, όπως είναι η πρωτεύουσα Λίμα.
«Η εργασία ως οικιακοί βοηθοί είναι μια πρακτική ιστορικά ριζωμένη στο Περού, όπου τα παιδιά και οι έφηβοι ασχολούνται σε σπιτικές εργασίες, όχι στην δική τους οικεία αλλά σε ένα τρίτο πρόσωπο ή εργοδότη, και είναι συχνά θύματα εκμετάλλευσης» σημειώνει ηΚάρμεν Μορένο επικεφαλής της ΔΟΕ για τις χώρες των Άνδεων.
«Αυτά τα παιδιά χαρακτηρίζονται ως " αόρατοι εργαζόμενοι "επειδή δουλεύουν μέσα σε σπίτια που δεν είναι δικά τους» σημειώνει η Μορένο, προσθέτοντας ότι η εκστρατεία έχει την υποστήριξη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, του τοπικού υπουργείου Εργασίας και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.
Η εκστρατεία αυτή είναι μέρος παγκόσμιας πρωτοβουλίας που στοχεύει στην πρόληψη και την εξάλειψη της παιδικής δουλείας, καθώς σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς περίπου 5,5 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι σε όλο τον κόσμο εργάζονται σε συνθήκες δουλείας.
Εκθεση στο πλαίσιο της εκστρατείας για «Να σταματήσει η παιδική δουλεία»
Ως οικιακοί βοηθοί εργάζονται πάνω από 100.000 παιδιά ηλικίας από 5 έως 17 ετών στο Περού, γεγονός που επηρεάζει τα δικαιώματά τους στην εκπαίδευση, την υγεία και την ατομική ελευθερία, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας στη Λίμα.
Το 79% των παιδιών που εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί είναι κορίτσια, το 21% αγόρια, ενώ το 74% είναι ηλικίας από 12 έως 17 ετών και το 26% ηλικίας από 5 έως 11 ετών, σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας που δημοσιεύτηκε ως μέρος της εκστρατείας για «Να σταματήσει η παιδική δουλεία».
Τα περισσότερα από τα κορίτσια που εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί προέρχονται από την υποβαθμισμένη ύπαιθρο των Άνδεων και δουλεύουν σε μεγάλα παράκτια αστικά κέντρα, όπως είναι η πρωτεύουσα Λίμα.
«Η εργασία ως οικιακοί βοηθοί είναι μια πρακτική ιστορικά ριζωμένη στο Περού, όπου τα παιδιά και οι έφηβοι ασχολούνται σε σπιτικές εργασίες, όχι στην δική τους οικεία αλλά σε ένα τρίτο πρόσωπο ή εργοδότη, και είναι συχνά θύματα εκμετάλλευσης» σημειώνει ηΚάρμεν Μορένο επικεφαλής της ΔΟΕ για τις χώρες των Άνδεων.
«Αυτά τα παιδιά χαρακτηρίζονται ως " αόρατοι εργαζόμενοι "επειδή δουλεύουν μέσα σε σπίτια που δεν είναι δικά τους» σημειώνει η Μορένο, προσθέτοντας ότι η εκστρατεία έχει την υποστήριξη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, του τοπικού υπουργείου Εργασίας και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.
Η εκστρατεία αυτή είναι μέρος παγκόσμιας πρωτοβουλίας που στοχεύει στην πρόληψη και την εξάλειψη της παιδικής δουλείας, καθώς σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς περίπου 5,5 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι σε όλο τον κόσμο εργάζονται σε συνθήκες δουλείας.
Εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ για την αναδιάρθρωση του χρέους
badiera.gr
Εκδήλωση συζήτηση για την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους οργανώνει απόψε στις 18: 30 η ΔΗΜΑΡ στην αίθουσα του ΕΒΕΑ, ,Ακαδημίας 7
Ομιλητές:
- Σπ. Λαπατσιώρας, επίκουρος καθηγητής Παν/μίου Κρήτης
– Ασ. Ξηροτύρη, κοινοβουλευτική εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ
-Παν. Πετράκης, καθηγητής Παν/μίου Αθήνας
– Δ. Χατζησωκράτης, μέλος ΕΕ της ΔΗΜΑΡ, υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής
– Ν. Χριστοδουλάκης, καθηγητής Οικονομικού Παν/μίου Αθήνας
Συντονιστής: Χρ. Μέγας, δημοσιογράφος
Νόμος είναι το δίκιο του Τραπεζίτη!
του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr
Έως τώρα, σε μια πτωχευτική διαδικασία ή έναν πλειστηριασμό, οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης που πτώχευε, το δημόσιο και τ' ασφαλιστικά ταμεία, είχαν προτεραιότητα. Προηγούντο δηλαδή έναντι των υπόλοιπων πιστωτών. Αυτό, δεν είναι απλά δίκαιο, είναι αυτονόητο ιδιαίτερα για τις ημέρες που διανύουμε, όπου χιλιάδες επιχειρήσεις αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους, το δημόσιο και τ' ασφαλιστικά ταμεία. Οι υπόλοιποι πιστωτές, όπως οι Τράπεζες, ακολουθούσαν, έπαιρναν δηλαδή ό,τι περίσσευε από μια εκπληστηριαζόμενη περιουσία.
Αυτό το αυτονόητο, η... καλή μας κυβέρνηση αποφάσισε να το αλλάξει. Για την ακρίβεια, αποφάσισε σ' αυτές τις περιπτώσεις, να προηγούνται οι τράπεζες έναντι όλων των υπόλοιπων πιστωτών! Τι σημαίνει αυτό; Να το περιγράψουμε μ' ένα παράδειγμα, προσωπική γνώση του οποίου έχει ο υπογράφων αυτό το σημείωμα. Δυο αδελφές που κατείχαν την επιχείρηση που εξέδιδε την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (Μάνια Τεγοπούλου και Λένα Μακρή), οδήγησαν την επιχείρηση σε πτώχευση. Οι δυο πρώην ιδιοκτήτριες δεν είχαν την παραμικρή επίπτωση από αυτό. Ζουν ανάμεσά μας, ανέμελες, άθικτες και χωρίς καμία νομική επίπτωση. Οι -περισσότεροι από 850- εργαζόμενοι προσπαθούν, χρόνια τώρα, μέσα από πολύπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες, να διεκδικήσουν κάποια έστω από τα χρήματα που τους οφείλουν. Και η αλήθεια είναι πως είχαν κάποιες ελπίδες έως τώρα. Η διαδικασία της πτώχευσης έχει ξεκινήσει πρόσφατα, η επιχείρηση έχει περιουσιακά στοιχεία, άρα από την πώλησή τους θα ικανοποιούντο και οι ίδιοι και το δημόσιο και τ' ασφαλιστικά ταμεία. Έστω σε κάποιον βαθμό.
Οι ελπίδες αυτές, τείνουν να χαθούν. Ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε τη φαεινή ιδέα ν' αλλάξει τον «κώδικα πολιτικής δικονομίας» και ουσιαστικά ν' αλλάξει και τις προτεραιότητες στις πτωχεύσεις και τους πλειστηριασμούς. Προφανώς θεωρεί πως οι Τράπεζες έχουν πληγεί περισσότερο από κάθε άλλον. Και από τους εργαζόμενους και από το δημόσιο και από τ’ ασφαλιστικά ταμεία. Οι «πολύπαθες τράπεζες υποφέρουν», εικάζω πως σκέφτηκε ο υπουργός. Και έφερε τις τράπεζες σε προνομιακή θέση έναντι όλων των άλλων πιστωτών.
Η σχετική αλλαγή του κώδικα κατατέθηκε την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή. Ήδη οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, αντιδρώντας και σ' αυτή την απαράδεκτη ρύθμιση, έχουν κηρύξει τριήμερη αποχή. Αναμένεται κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, αλλά αναμένεται και κάτι άλλο. Ν' αποδείξει η κυβέρνηση πως δεν νομοθετεί κατ' επιταγή των αγαπημένων της τραπεζιτών. Δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία μνημονιακή υποχρέωση που να την οδηγεί σε μια τέτοια επιλογή. Το μόνο που υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση για την κυβέρνηση, είναι «το δίκιο του Τραπεζίτη»! Το οποίο μάλιστα η κυβέρνηση, θεωρεί ισχυρότερο και από εκείνο των εργαζομένων και από εκείνο του δημοσίου και από εκείνο των πολύπαθων ασφαλιστικών ταμείων. Γνωρίζω πως λέξεις όπως «ντροπή» είναι τόσο χρησιμοποιημένες που έχουν χάσει και την αξία τους. Δεν βρίσκω ωστόσο καταλληλότερη για να περιγράψω αυτή τη ρύθμιση...
Υ.Γ.: Ναι, τη συγκεκριμένη είδηση δεν θα τη συναντήσετε σε πολλά μέσα ενημέρωσης. Έχουν, πολλά από αυτά, μεγάλα δάνεια σε Τράπεζες, ας μην τα παρεξηγούμε...
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014
Χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε δημοκρατία: Επιστολή στη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ.
Του Γιώργου Σιακαντάρη
Αγαπητοί νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ «χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε δημοκρατία», αναφέρετε σε μια ανακοίνωσή σας, με αφορμή την απόφαση των πρυτανικών αρχών του ΕΚΠΑ και της ΑΣΟΕΕ να ζητήσουν τη φύλαξη των χώρων τους από αστυνομικές δυνάμεις εν όψει της επετείου του Πολυτεχνείου. Επιτρέψτε μου να σας εκθέσω την άποψή μου γι’ αυτή τη θέση σας.
Στον ελληνικό δημόσιο διάλογο δεν γίνεται καθαρό τι είναι και τι εννοούμε με τον όρο Δημοκρατία, γι’ αυτό και βρίσκουν ανταπόκριση τέτοια συνθήματα όπως «η χούντα δεν τελείωσε το 73», «χούντα είναι θα περάσει», «χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε δημοκρατία». Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό, γιατί αν και αυτή η άποψη προωθείται από αριστερούς, βλάπτει πολύ σοβαρά την ίδια την Αριστερά, όποιες εκφάνσεις και αν έχει αυτή. Η άρνηση της διάκρισης της δικτατορίας από τη δημοκρατία διευκολύνει το έργο εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που μπορούν να ζήσουν και χωρίς δημοκρατία. Και αυτές οι δυνάμεις είναι εκείνες που φαντάζονται πως οι κοινωνίες προοδεύουν, μόνο όταν το κράτος και η δημοκρατία δεν παρεμβάλλουν εμπόδια στην απρόσκοπτη λειτουργία των αγορών.
Η δημοκρατία, ακόμη και όταν έχει ελλείμματα, όπως στις σημερινές δυτικές δημοκρατίες, αποτελεί το ανάχωμα κατά των δυνάμεων της ιδεολογίας των δήθεν αποιδεολογικοποιήμενων και απολιτικοποιημένων αγορών. Είναι διαφορετικό πράγμα να ασκεί κανείς κριτική, επειδή παραγκωνίζεται η κοινωνική διάσταση της δημοκρατίας και διαφορετικό να εξαφανίζεται η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας. Όπως έλεγε ο Κάρλ Πόπερ «δημοκρατία έχουμε όταν για να αλλάξουμε κυβέρνηση, δεν πρέπει να καταφεύγουμε σε αιματοχυσία». Ισχυρίζομαι ότι σήμερα δεν χρειάζεται να καταφύγει κανείς στη βία για να αλλάξει την παρούσα και την όποια αυριανή κυβέρνηση. Αυτό είναι η Δημοκρατία και αυτό οφείλετε να το γνωρίζετε.
Η βία, παρόλες τις κοινοτοπίες που ακούγονται γι’ αυτήν, είναι απαραίτητο στοιχείο για τη μετάβαση από τις προδημοκρατικές στις δημοκρατικές κοινωνίες, αλλά και για την υπεράσπιση των δημοκρατικών κοινωνιών από κάθε ολοκληρωτισμό. Αποτελεί όμως μεγάλο εμπόδιο για τη στήριξη των συμφερόντων του μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνίας των πολιτών, όταν αυτή ασκείται στο πλαίσιο πολιτικών συστημάτων τα οποία μπορεί να αλλάζουν «χωρίς αιματοχυσία». Όπου δεν γίνεται σαφής αυτή η διαφορά, εκεί οι διάφοροι Μιχαλολιάκοι από τη μια και η «αναρχική ομάδα αντικαπιταλιστικής δράσης» από την άλλη, θα καίνε, από διαφορετικές αφετηρίες, τις ιδέες του Σοσιαλισμού και της Δημοκρατίας. Τα άκρα υπάρχουν, είναι δυο και δεν ταυτίζονται. Η θεωρία που υποστηρίζει ότι μόνο η Δεξιά έχει άκρα είναι εξίσου απολιτική με τη θεωρία της ταύτισής τους. Ο ολοκληρωτισμός και ο φανατισμός είναι άκρα με όποιο «καρύκευμα δεξιό ή αριστερό» και αν προσφέρονται.
Δεν είναι όμως το ίδιο φαγητό. Όταν θεωρούνται ίδιο φαγητό, ανοίγουν το δρόμο για απόψεις που ταυτίζουν το γιουχάισμα ή το γιαούρτωμα με τον φασισμό, απαλύνοντας έτσι το αποκρουστικό αντιανθρωπιστικό φορτίο που φέρνει η έννοια του φασισμού, αλλά και κάθε ολοκληρωτισμού. Εκεί, άκουσον άκουσον, θα υπάρχουν και τέτοιες περισπούδαστες απόψεις οι οποίες μέσα από το απλοϊκό σχήμα «βία στον φασισμό, βία και στη Γαλλική Επανάσταση», άρα η Γαλλική Επανάσταση εμπεριείχε μέσα της το σπέρμα του φασισμού.
Μια τέτοια βαθύτατα αντιεπιστημονική αναγωγή, εντοπίζει δυο ίδια στοιχεία σε δυο εντελώς διαφορετικές καταστάσεις και ταυτίζει με αυτόν τον τρόπο ιστορικά γεγονότα τόσο διαφορετικών εποχών, διαφορετικών ταξικών και κοινωνικών συσχετισμών και κυρίως διαφορετικών κοινωνικών αποτελεσμάτων. Μια τέτοια αναγωγή μπορεί να προκαλεί «θύελλα ενθουσιασμού» σ’ αριστερούς που αισθάνονται ενοχή για τις προηγούμενες ιδέες τους, αλλά ουσιαστικά συμβάλλει στην απολιτικοποίηση και αποιδεολογικοποίηση της συζήτησης για την ειδοποιό διαφορά της δημοκρατίας από τη δικτατορία.
Από την άλλη έχουμε και την άποψη της κυρίας Έλλης Παπαγγελή, μέλους της ΟΝΝΕΔ και υποψήφιας περιφερειακής συμβούλου Αττικής με τον Γιώργο Κουμουτσάκο. Αυτή χαρακτήρισε την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου το 1973 ως «μυθολογία της αριστεράς». Γύρω από το Πολυτεχνείο έγραψε «στήθηκε ένα πλέγμα θρύλων, ρητορικών υπερβολών και ασύστολων ψευδών, που μόνο σκοπό είχε να ξεπλύνει το βαρύ ποινικό μητρώο της κομμουνιστικής αριστεράς και να την νομιμοποιήσει πολιτικά». Αυτοί οι αριστεροί «μας επέβαλαν να προσκυνάμε νέα τοτέμ και να συμμετέχουμε σε γιορτές μνήμης και πορείες για «δημοκρατία», μόνο για να διαιωνίσουν τη δική τους κυριαρχία. Φτάνει πια. Τέσσερις δεκαετίες αρλούμπας αρκούν».
Πολλές δεκαετίες «αριστερής» και «δεξιάς» αρλούμπας θα έλεγα κυρία Παπαγγελή. Αν όμως, επανέρχομαι σ’ εσάς, φίλοι της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, θέλετε να ακούσετε και κάτι που καθόλου δεν είναι αρλούμπα, ας προσέξετε αυτά που είπε ο Νίκος Παππάς, στενός συνεργάτης του Προέδρου του κόμματός σας, στον ραδιοφωνικό Σκάι στην εκπομπή bras de fer του δημοσιογράφου Σταμάτη Μαλέλη. Εκεί ο Νίκος Παππάς, αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ, είπε κατά λέξη «εμείς είμαστε μιας σχολής που θεωρεί τον Φιλελευθερισμό προϋπόθεση του Σοσιαλισμού». Βασική ιδεολογική μας αρχή είναι ότι η Αριστερά «ήρθε να προσθέσει στον Φιλελευθερισμό προτάγματα όπως το ζήτημα της ισότητας». Άποψη πολύ πιο προχωρημένη και απ’ αυτά που εκφράζει ο πολιτικός χώρος της ΔΗΜΑΡ, στον οποίο πολιτικά και ιδεολογικά ανήκω. Αγαπητοί νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ αυτή η άποψη βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη πλευρά του συνθήματός σας «χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε δημοκρατία». Ψάξτε το λίγο.
Πρέπει επίσης να γνωρίζετε ότι η Αριστερά αποτελείται από πολλούς Σίσυφους. Ο καθένας απ’ αυτούς κουβαλάει στην πλάτη του ένα σακίδιο- καμία σχέση με αυτό του Σταύρου Θεοδωράκη- με τις ίδιες αξίες (ισότητα, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή, κράτος πρόνοιας). Κάποιοι απ’ αυτούς τους Σίσυφους επιλέγουν να μην ανέβουν καθόλου το βουνό που λέγεται κυβερνητική διαχείριση για να φυτέψουν εκεί αυτές τις αξίες. Κάποιοι άλλοι επιλέγουν να το ανέβουν, αλλά εκεί βλέπουν διάφορους Σόιμπλε και αποφασίζουν να τις πάρουν και να γυρίζουν πίσω για να μη δεχτούν προαπαιτούμενα. Κάποιοι τρίτοι τέλος επιλέγουν « να συμβιβαστούν» με τους Σόιμπλε για να μπορέσουν να αφήσουν μερικές – όχι όλες- τις αξίες τους στην κορυφή αυτού του βουνού. Η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, συνέχεια και εμπλουτισμός του κλασικού Φιλελευθερισμού κύριε Παππά και φίλοι νεολαίοι, διάλεξε την τρίτη λύση. Είναι θέμα επιλογής σας.
του Βασίλη Βενιζέλου , protagon.gr
«Είναι σαφές ότι η Ελλάδα και τα ΑΕΙ του 2014 βρίσκονται πια στους αντίποδες του πνεύματος και των διεκδικήσεων του Πολυτεχνείου του 1973. Τη θέση μιας πραγματικής επιθυμίας επαναφοράς της δημοκρατίας και στήριξης της γνώσης ως εργαλείου φωτισμού του λαού έχει πάρει στα χέρια ορισμένων θλιβερών (σ.σ. η υπογράμμιση δική μας) δήθεν απογόνων εκείνων των αγωνιστών η προσπάθεια ανάσχεσης κάθε πορείας προς τα εμπρός και κάθε πραγματικής δημοκρατικής διαδικασίας. Δεν τους ενδιαφέρει κανένας γνήσιος διάλογος, κανενός είδους συναναζήτηση λύσεων στα υπαρκτά προβλήματα. Κραυγάζουν άρα υπάρχουν, παρεμποδίζουν άρα (αυτο)δικαιώνονται, ενώ η ανώτατη παιδεία αυτοχειριάζεται όσο τους αφορά».
Πρόκειται για απόσπασμα από την ανακοίνωση την οποία εξέδωσε την Τρίτη 18 Νοεμβρίου η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία προκύπτει η πρόταση για κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων και αντικατάστασή τους με τακτικά ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα μεταξύ των φοιτητών για κρίσιμα θέματα του πανεπιστημίου.
Λυπάμαι, αλλά η αντίφαση είναι οφθαλμοφανής και καταγράφεται: Η Σύγκλητος μιλά στην ανακοίνωσή της για "ορισμένους θλιβερούς", αλλά επιθυμεί να καταργήσει όλους τους φοιτητικούς συλλόγους και για όλους!
Λυπάμαι, αλλά μία τόσο εμπρηστική κίνηση θα μπορούσε να σταματήσει τη λειτουργία του πανεπιστημίου για πολύ καιρό, αλλά το κυριότερο είναι ότι η επιθυμία για την κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων δεν συνάδει με τη δημοκρατία, όπως και να θέλει να την περιγράψει κανείς, ενώ τσουβαλιάζει στο delete την πλειονότητα των φοιτητικών συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη λειτουργία τους.
Εάν ήθελε, πραγματικά, να εκθέσει την καθημερινή πραγματικότητα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Σύγκλητος του ιδρύματος θα αναρτούσε ηλεκτρονικά τα πρακτικά κάθε συνεδρίασης γενικής συνέλευσης τομέα ή τμήματος και θα μας έδινε δια της ηλεκτρονικής οδού τη δυνατότητα να παρακολουθούμε όλοι οι φορολογούμενοι πολίτες τους τρόπους με τους οποίους οι διδάσκοντες μοιράζονται κονδύλια ερευνητικών προγραμμάτων και καθιερώνουν τα πονήματά τους ως υποχρεωτικά μαθήματα στα διάφορα τμήματα των σχολών του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ, την ίδια στιγμή, θα διακρίναμε όλοι μας ποιοι εκπρόσωποι φοιτητών και ποιοι φοιτητικοί σύλλογοι καταθέτουν απόψεις τεκμηριωμένες για την κατεύθυνση των σπουδών τους, για τα προγράμματα σπουδών στα τμήματά τους, για τους τρόπους διδασκαλίας, για την ανάπτυξη των οπτικοακουστικών μέσων και την εισαγωγή ξενόγλωσσων μαθημάτων στα προγράμματα σπουδών, για την καθημερινή αξιολόγηση διδασκόντων και διδασκομένων.
Λυπάμαι, αλλά η ανακοίνωση της Συγκλήτου επιχειρεί να κλείσει με αυταρχισμό ένα θέμα το οποίο οφείλει να συζητηθεί με ακαδημαϊκό πάθος. Αντί να προτείνει την ηλεκτρονική λεωφόρο της ενημέρωσης και της διαφάνειας, προτείνει, αντιθέτως, τα ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα, με κίνδυνο να συκοφαντήσει ακόμη και αυτά τα τελευταία.
Όπως ακριβώς, όμως, όλοι οι δημοσιογράφοι δεν είναι ίδιοι, όπως όλα τα ΜΜΕ δεν είναι ίδια, έτσι δεν είναι ίδιοι όλοι οι φοιτητές και δεν είναι ίδιοι όλοι οι φοιτητικοί σύλλογοι.
Κύριοι Συγκλητικοί, με όλον τον σεβασμό, στο όνομα "ορισμένων θλιβερών" δεν είναι δυνατόν να προτείνετε την κατάργηση της δημοκρατίας στο πανεπιστήμιο. Γιατί, εδώ που τα λέμε, τα κόμματα είναι χειρότερα από τους φοιτητικούς συλλόγους... Δεν βρίσκετε;
Περισσότερα νοικοκυριά αδυνατούν να προσφέρουν στα παιδιά βασικά αγαθά
enikos.gr
Την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών με παιδιά από το 2009 έως το 2013 αποτυπώνει η Ερευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών, που εκπόνησε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ερευνας για τις υλικές στερήσεις των παιδιών προκύπτει ότι εκτός από τη μείωση των δραστηριοτήτων αναψυχής κατά τη διάρκεια της κρίσης, έχουν αυξηθεί τα νοικοκυριά που αδυνατούν να παράσχουν στα παιδιά τους ένα γεύμα με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι σε καθημερινή βάση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται στο ποσοστό των νοικοκυριών που δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα συμμετοχής των παιδιών τους σε σχολικές εκδρομές, το οποίο ανέρχεται σε 25,4% το 2013 από 7,6% που ήταν το 2009. Αντίστοιχα, κατάλληλο χώρο για σχολική μελέτη δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους, για οικονομικούς λόγους, τα νοικοκυριά σε ποσοστό 18,4%, όταν το 2009 το ποσοστό ήταν 11,7%.
Αύξηση παρατηρείται και στα ποσοστά των νοικοκυριών που δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα γεύμα με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι σε καθημερινή βάση (7,4% το 2013 από 4,0% το 2009), καθώς και τη δυνατότητα να καταναλώνουν νωπά φρούτα και λαχανικά μία φορά την ημέρα (4,4% το 2013 από 1,1% το 2009).
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται στο ποσοστό των νοικοκυριών που δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα συμμετοχής των παιδιών τους σε σχολικές εκδρομές, το οποίο ανέρχεται σε 25,4% το 2013 από 7,6% που ήταν το 2009. Αντίστοιχα, κατάλληλο χώρο για σχολική μελέτη δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους, για οικονομικούς λόγους, τα νοικοκυριά σε ποσοστό 18,4%, όταν το 2009 το ποσοστό ήταν 11,7%.
Αύξηση παρατηρείται και στα ποσοστά των νοικοκυριών που δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα γεύμα με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι σε καθημερινή βάση (7,4% το 2013 από 4,0% το 2009), καθώς και τη δυνατότητα να καταναλώνουν νωπά φρούτα και λαχανικά μία φορά την ημέρα (4,4% το 2013 από 1,1% το 2009).
Νίκη των “”Ποδέμος”” βλέπουν οι Ισπανικές ελίτ...
www.521news.com
«Δεν μας αντιπροσωπεύουν». Αυτό ήταν το σύνθημα των «Ποδέμος» στην προεκλογική εκστρατεία του περασμένου Μαΐου. Το τρίτο πληθυντικό αναφέρεται στην «κάστα», μια λέξη που έχει περάσει πλέον στο ισπανικό πολιτικό λεξιλόγιο. Και το «μας» παραπέμπει στον λαό.
Η κάστα είναι το ισπανικό κατεστημένο, οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες που - σύμφωνα με το «Ποδέμος» - κυβερνούν τη χώρα τα τελευταία 25 χρόνια. Οι δύο αυτές κατηγορίες εναλλάσσονται στα πολιτικά αξιώματα και τα διοικητικά συμβούλια των επιχειρήσεων.
Δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο Φελίπε Γκονθάλεθ και ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ, είναι μέλη των ΔΣ δύο μεγάλων επιχειρήσεων. Ο μόνος εν ζωή πρώην πρωθυπουργός που αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα είναι ο Θαπατέρο. Και ο κατάλογος δεν περιλαμβάνει μόνο πρώην πρωθυπουργούς, αλλά επεκτείνεται σε πρώην υπουργούς, πρώην γενικούς διευθυντές κ.λπ. Αυτά τα γνωρίζουν όλοι στην Ισπανία. Όπως γράφει όμως στον ιστότοπο Open Democracy ο ισπανός καθηγητής Αντόνιο Εστέγια, μόνο το «Ποδέμος» τα έφερε δυναμικά στην επιφάνεια.
Στις τελευταίες ευρωεκλογές, το κόμμα αυτό έλαβε 5%. Καμιά δημοσκόπηση δεν είχε προβλέψει ένα τόσο καλό αποτέλεσμα. Από τότε, ένα τμήμα της ισπανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ έχει κηρύξει πόλεμο στο «Ποδέμος», κατηγορώντας το για λαϊκισμό, προσωπολατρία, μεσιανισμό, μαρξισμό, λενινισμό και αναρχισμό ταυτοχρόνως. Η κριτική αυτή δείχνει τη σημασία που έχει λάβει το κόμμα στην ισπανική πολιτική ζωή. Αλλά το ερώτημα παραμένει: είναι πραγματικά το «Ποδέμος» ένα λαϊκιστικό κίνημα;
Ο ισπανός καθηγητής κάνει μια διάκριση ανάμεσα στον λαϊκισμό (populism), που σημαίνει να δίνεις πολιτικές υποσχέσεις με στόχο να κερδίσεις τις εκλογές αν και γνωρίζεις ότι δεν μπορούν να εκπληρωθούν, και στην προώθηση πολιτικών προτάσεων που γνωρίζεις ότι είναι δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο να πραγματοποιηθούν (popular-ism). Το «Ποδέμος» ανήκει, κατά την άποψή του, στη δεύτερη κατηγορία.
Τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες, το κίνημα αυτό αποφάσισε μέσα από μια ανοιχτή ψηφοφορία στην ιστοσελίδα του να επικεντρωθεί σε πέντε συγκεκριμένες προτάσεις. 1) Υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης. 2) Μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς. 3) Δικαίωμα στη στέγη και τερματισμός των εξώσεων. 4) Υπεράσπιση της δημόσιας υγείας. 5) Λογιστικός έλεγχος του χρέους και μέτρα για την αναδιάρθρωσή του.
Όλες αυτές οι προτάσεις χαίρουν μεγάλης δημοτικότητας στην Ισπανία. Αν όμως οι τέσσερις πρώτες υποστηρίζονται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και από την κεντροαριστερά, η πέμπτη αποτελεί βασικά πρόταση του «Ποδέμος».
Ο νέος ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Πέδρο Σάντσεθ έχει δηλώσει ότι αν το «Ποδέμος» έρθει στην εξουσία, η Ισπανία θα επιστρέψει στη Μεγάλη Ύφεση του '29. Ένας από τους βασικούς οικονομικούς γκουρού του κόμματος, ο Χοσέ Κάρλος Ντίεθ, έχει προειδοποιήσει ότι με το «Ποδέμος» η Ισπανία θα γίνει «η Αργεντινή του 2002». Όμως οι σοσιαλιστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ύφεση του '29, όπως και η σημερινή κρίση, ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και από εκεί διαδόθηκε στις ευρωπαϊκές χώρες. Όσο για τον Ντίεθ, ο ίδιος έχει προτείνει την αναδιάρθρωση του χρέους σε ένα βιβλίο του που εκδόθηκε πρόσφατα. Δεν πρόκειται άλλωστε για κάτι πρωτότυπο ή ριζοσπαστικό: το ίδιο λένε σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι που μελετούν τη σημερινή ευρωκρίση. Και κανείς από αυτούς δεν έχει χαρακτηριστεί «επικίνδυνος λαϊκιστής».
Αυτό που πραγματικά προκάλεσε αναταραχή στην ισπανική πολιτική ζωή είναι δύο πρόσφατες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι το «Ποδέμος» μπορεί να αποτελέσει μια από τις κύριες πολιτικές δυνάμεις σε διάστημα λίγων μηνών. Μία δημοσκόπηση μάλιστα το φέρνει στην πρώτη θέση. Θα υπέθετε λοιπόν κανείς ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ θα διπλασιάσουν τώρα τις επιθέσεις τους. Αλλά αυτό είναι εν μέρει μόνο σωστό. Η Άνα Πατρίθια Μποτίν, για παράδειγμα, διάδοχος του Εμίλιο Μποτίν στη διοίκηση της Τράπεζας Σανταντέρ, δήλωσε ότι «το Ποδέμος, όπως και άλλα πολιτικά κόμματα, υποστηρίζει την οικονομική ανάπτυξη της Ισπανίας». Ο Χαβιέρ Μαρτίν, διευθύνων σύμβουλος της ίδιας τράπεζας, δήλωσε ότι είναι πρόθυμος να συναντήσει την ηγεσία του «Ποδέμος».
Το συμπέρασμα του αρθρογράφου είναι ότι οι ισπανικές ελίτ φτάνουν στο συμπέρασμα πως δεν αποκλείεται το «Ποδέμος» να κερδίσει τις εκλογές. Και προτιμούν να κολυμπήσουν με το ρεύμα, παρά εναντίον του.
«Δεν μας αντιπροσωπεύουν». Αυτό ήταν το σύνθημα των «Ποδέμος» στην προεκλογική εκστρατεία του περασμένου Μαΐου. Το τρίτο πληθυντικό αναφέρεται στην «κάστα», μια λέξη που έχει περάσει πλέον στο ισπανικό πολιτικό λεξιλόγιο. Και το «μας» παραπέμπει στον λαό.
Η κάστα είναι το ισπανικό κατεστημένο, οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες που - σύμφωνα με το «Ποδέμος» - κυβερνούν τη χώρα τα τελευταία 25 χρόνια. Οι δύο αυτές κατηγορίες εναλλάσσονται στα πολιτικά αξιώματα και τα διοικητικά συμβούλια των επιχειρήσεων.
Δύο πρώην πρωθυπουργοί, ο Φελίπε Γκονθάλεθ και ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ, είναι μέλη των ΔΣ δύο μεγάλων επιχειρήσεων. Ο μόνος εν ζωή πρώην πρωθυπουργός που αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα είναι ο Θαπατέρο. Και ο κατάλογος δεν περιλαμβάνει μόνο πρώην πρωθυπουργούς, αλλά επεκτείνεται σε πρώην υπουργούς, πρώην γενικούς διευθυντές κ.λπ. Αυτά τα γνωρίζουν όλοι στην Ισπανία. Όπως γράφει όμως στον ιστότοπο Open Democracy ο ισπανός καθηγητής Αντόνιο Εστέγια, μόνο το «Ποδέμος» τα έφερε δυναμικά στην επιφάνεια.
Στις τελευταίες ευρωεκλογές, το κόμμα αυτό έλαβε 5%. Καμιά δημοσκόπηση δεν είχε προβλέψει ένα τόσο καλό αποτέλεσμα. Από τότε, ένα τμήμα της ισπανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ έχει κηρύξει πόλεμο στο «Ποδέμος», κατηγορώντας το για λαϊκισμό, προσωπολατρία, μεσιανισμό, μαρξισμό, λενινισμό και αναρχισμό ταυτοχρόνως. Η κριτική αυτή δείχνει τη σημασία που έχει λάβει το κόμμα στην ισπανική πολιτική ζωή. Αλλά το ερώτημα παραμένει: είναι πραγματικά το «Ποδέμος» ένα λαϊκιστικό κίνημα;
Ο ισπανός καθηγητής κάνει μια διάκριση ανάμεσα στον λαϊκισμό (populism), που σημαίνει να δίνεις πολιτικές υποσχέσεις με στόχο να κερδίσεις τις εκλογές αν και γνωρίζεις ότι δεν μπορούν να εκπληρωθούν, και στην προώθηση πολιτικών προτάσεων που γνωρίζεις ότι είναι δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο να πραγματοποιηθούν (popular-ism). Το «Ποδέμος» ανήκει, κατά την άποψή του, στη δεύτερη κατηγορία.
Τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες, το κίνημα αυτό αποφάσισε μέσα από μια ανοιχτή ψηφοφορία στην ιστοσελίδα του να επικεντρωθεί σε πέντε συγκεκριμένες προτάσεις. 1) Υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης. 2) Μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς. 3) Δικαίωμα στη στέγη και τερματισμός των εξώσεων. 4) Υπεράσπιση της δημόσιας υγείας. 5) Λογιστικός έλεγχος του χρέους και μέτρα για την αναδιάρθρωσή του.
Όλες αυτές οι προτάσεις χαίρουν μεγάλης δημοτικότητας στην Ισπανία. Αν όμως οι τέσσερις πρώτες υποστηρίζονται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και από την κεντροαριστερά, η πέμπτη αποτελεί βασικά πρόταση του «Ποδέμος».
Ο νέος ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Πέδρο Σάντσεθ έχει δηλώσει ότι αν το «Ποδέμος» έρθει στην εξουσία, η Ισπανία θα επιστρέψει στη Μεγάλη Ύφεση του '29. Ένας από τους βασικούς οικονομικούς γκουρού του κόμματος, ο Χοσέ Κάρλος Ντίεθ, έχει προειδοποιήσει ότι με το «Ποδέμος» η Ισπανία θα γίνει «η Αργεντινή του 2002». Όμως οι σοσιαλιστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ύφεση του '29, όπως και η σημερινή κρίση, ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και από εκεί διαδόθηκε στις ευρωπαϊκές χώρες. Όσο για τον Ντίεθ, ο ίδιος έχει προτείνει την αναδιάρθρωση του χρέους σε ένα βιβλίο του που εκδόθηκε πρόσφατα. Δεν πρόκειται άλλωστε για κάτι πρωτότυπο ή ριζοσπαστικό: το ίδιο λένε σχεδόν όλοι οι οικονομολόγοι που μελετούν τη σημερινή ευρωκρίση. Και κανείς από αυτούς δεν έχει χαρακτηριστεί «επικίνδυνος λαϊκιστής».
Αυτό που πραγματικά προκάλεσε αναταραχή στην ισπανική πολιτική ζωή είναι δύο πρόσφατες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι το «Ποδέμος» μπορεί να αποτελέσει μια από τις κύριες πολιτικές δυνάμεις σε διάστημα λίγων μηνών. Μία δημοσκόπηση μάλιστα το φέρνει στην πρώτη θέση. Θα υπέθετε λοιπόν κανείς ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ θα διπλασιάσουν τώρα τις επιθέσεις τους. Αλλά αυτό είναι εν μέρει μόνο σωστό. Η Άνα Πατρίθια Μποτίν, για παράδειγμα, διάδοχος του Εμίλιο Μποτίν στη διοίκηση της Τράπεζας Σανταντέρ, δήλωσε ότι «το Ποδέμος, όπως και άλλα πολιτικά κόμματα, υποστηρίζει την οικονομική ανάπτυξη της Ισπανίας». Ο Χαβιέρ Μαρτίν, διευθύνων σύμβουλος της ίδιας τράπεζας, δήλωσε ότι είναι πρόθυμος να συναντήσει την ηγεσία του «Ποδέμος».
Το συμπέρασμα του αρθρογράφου είναι ότι οι ισπανικές ελίτ φτάνουν στο συμπέρασμα πως δεν αποκλείεται το «Ποδέμος» να κερδίσει τις εκλογές. Και προτιμούν να κολυμπήσουν με το ρεύμα, παρά εναντίον του.
Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2014
Σκηνές από επίκαιρα του ’60 – ’70
του Νίκου Ξυδάκη ,vlemma.wordpress.com
Παράπλευρα οφέλη επετείων. Με αφορμή την 17η Νοεμβρίου στην τηλεόραση, ιδίως στο κανάλι της Βουλής, προβλήθηκαν μερικές ταινίες, κυρίως ντοκυμαντέρ, για τα χρόνια της απριλιανής δικτατορίας με κατάληξη στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και στην τραγωδία της Κύπρου.
Ωφέλιμη η αναδρομή στα χρόνια του ’60 και του ’70, με πολλούς τρόπους. Για τόνωση της ιστορικής γνώσης και της πολιτικής κατανόησης, πρώτα πρώτα. Αλλά και για βαθύτερη επανασύνδεση με την ανθρωπολογία και την ψυχολογία των Ελλήνων εκείνα τα χρόνια, τα τόσο κρίσιμα από πολλές σκοπιές. Παρατηρώντας ατυπικά στιγμιότυπα συχνά ξανασκέφτεσαι βαθύτερα την κοινωνία, την ιστορική κίνηση, τις προσδοκίες, τους ανθρώπινους τύπους.
Στα κινηματογραφημένα επίκαιρα και μόνο ο χαρακτηριστικός τόνος των εκφωνητών, μαζί με την μιξοκαθαρεύουσα, αρκούν για να σε μεταφέρουν σε ένα κόσμο οικείο, αλλά τόσο πολύ μακρινό. Η αισθητική της χούντας βρίσκεται στη ρητορική του γελοίου Παττακού και του ημιπαράφρονος Παπαδόπουλου, αλλά και στα τσάμικα των στρατοπέδων: ανακαλύπτεις ότι όσο γελοία και νεκρή ήταν η ξύλινη καθαρεύουσα στα χείλη των κολονέλων, άλλο τόσο γελοία ήταν τα αρκουδιάρικα τρεκλίσματα τους. Δεν ήξεραν να μιλήσουν, δεν ένιωθαν να χορέψουν. Κατάφεραν όμως να να κυριαρχήσουν, να εκφοβίσουν και να αποκοιμίσουν.
Ευτυχώς υπήρχαν κινηματογραφιστές στη δίκη των πρωταιτίων της δικτατορίας, το καλοκαίρι του 1975. Για να θυμόμαστε το τρελό βλέμμα και το παραλήρημα του βασανιστή Ιωαννίδη. Για να θυμόμαστε τα δειλά ψελλίσματα συνωμοτών και επίορκων στρατηγών, ψοφοδεή ανθρωπάκια που δεν ενθυμούνται, δεν απαντούν και δεν έχουν άλλον τι να προσθέσουν. Για να θυμόμαστε την ανάδειξη ξενοκίνητων πρακτόρων στην κορυφή της τυραννίας, την διαρκή επίκληση του ερυθρού κινδύνου και των ρωσικών όπλων από τους ανθρώπους που πρόδωσαν την Κύπρο, τη φάμπρικα εθνικοφροσύνης από αυτούς που ταπείνωσαν τη χώρα τους. Για να ανασυνθέτουμε ψηφίδα-ψηφίδα ό,τι προηγήθηκε: τις συνωμοσίες των Ανακτόρων και των στρατηγών, τα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα που είχαν προηγηθεί, κυρίως την ιστορική έκρηξη του Ιουλίου 1965.
Μόνο όταν βλέπεις τις λαοθάλασσες του ’65, τη λαχτάρα των υποτελών για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, ανθρώπους με τα πουκάμισα στο χέρι σαν λάβαρα να διεκδικούν τον σεβασμό της ψήφου τους και τον σεβασμό του Συντάγματος, να διεκδικούν μοίρα στον ήλιο και στην ιστορία, μόνο τότε κατανοείς βαθύτερα τις καθαρευουσιάνικες υλακές των δικτατόρων. Τότε η φόρμα, ο τρόπος, αποκτούν βαθύτερο νόημα. Ο λαός του ’60 τραγουδούσε ήδη Ελύτη, Ρίτσο, Σεφέρη, Γκάτσο, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και Τσιτσάνη· ένας νέος κόσμος ανέβλυζε. Αυτός ο κόσμος διακόπηκε και συντρίφτηκε την 21η Απριλίου 1967.
Μα και αργότερα, όταν ανέβλυζαν παράλληλα η ποπ και το ροκ, οι απόηχοι του Μάη, συγκροτείτο ένας κόσμος ελευθερίας και οραμάτων που πάλι ήταν ασύμβατος και ενάντιος στον γύψο των δικτατόρων. Κι ήταν αυτός ο κόσμος των παιδιών «με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα», με μπαγκράουντ μικτό αλλά νόμιμο, Ξυλούρη, Σαββόπουλο και Ρόλινγκ Στόουνς, που έφτασε ώς την υπέρβαση του Πολυτεχνείου.
Οπως κι αν δεις τα κινηματογραφημένα αποσπάσματα, θα αντικρίσεις ασύμβατους κόσμους, πολιτικά και πολιτισμικά, ψυχογεωγραφίες ασύμπτωτες και συγκρουσιακές, θα δεις τον λαό να προσπαθεί να ξεχυθεί προς την ελευθερία και την ισότητα, και τις δυνάμεις της φεουδαρχίας να συνωμοτούν και να επιβάλλουν τυραννία. Υπό αυτή την έννοια, η άρνηση του τυραννοκτόνου και απελευθερωτικού χαρακτήρα του συμβάντος «Πολυτεχνείο ’73» πλησιάζει, αναλογικά, την άρνηση του Ολοκαυτώματος.
Αγώνες και Αγωνίες της Δημοκρατικής Αριστεράς
17 Nov, 2014, ipyxida.gr
του Κώστα ΑρχοντάκηΈνας βίαιος κύκλος επίθεσης του κεφαλαίου κατά των δυνάμεων της εργασίας αλλά και επί των δημοκρατικών θεμελίων του κράτους είναι το γεγονός σήμερα. Η αριστερή πολιτική σκέψη ήταν αυτή που άλλη μια φορά αντιλήφθηκε ορθά την εκδήλωση, την κίνηση, και τις επιπτώσεις της κρίσης, που στο πέρασμα της καταρρακώνει τα μεσαία και φτωχά στρώματα και τις χώρες του νότου στην Ευρώπη.
Οι Έλληνες κατονόμασαν ήδη τις κυβερνήσεις που τους οδήγησαν σε αδύναμη θέση. Το έδειξαν στις εκλογές του 2012, όταν οι πολιτικές δυνάμεις τις μεταπολίτευσης που κυβέρνησαν, υπέστησαν εκλογική αποδοκιμασία.
Η ανάδειξη και η πτώση της ΔΗΜΑΡ
Η ΔΗΜΑΡ αναδείχτηκε εκλογικά για πρώτη φορά το 2012 ως πολιτική δύναμη σύμμαχος των αδύναμων στρωμάτων, για να υπερασπιστεί τους αγώνες και τις αγωνίες τους μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Η συμμετοχή της στη διαχείριση της κρίσης, αμέσως μετά την εμφάνιση της στον πολιτικό στίβο, είχε στόχο την υπέρβαση της κρίσης με λιγότερες πληγές. Δεν κατόρθωσε να επιτύχει ως κυβερνώσα το “συμβιβασμό” με θετικό πρόσημο. Σε αντίθεση έδρασε με ασάφεια, παθητικότητα και τελικά οδηγήθηκε σε ήττα.
Η ΜΕΤΑρρυθμιστική άποψη
Η αντίληψη της ΜΕΤΑρρυθμιστικής τάσης, των πρώην μελών που αποχώρησαν, δείχνει να υπάρχει ακόμα, αν και σε υποχώρηση εντός της ΔΗΜΑΡ. Είναι τα μέλη εκείνα τα οποία αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η επ’αόριστο παραμονή της ΔΗΜΑΡ στο κυβερνητικό σχήμα, δεν υπηρετούσε την απαγκίστρωση της χώρας από το μνημόνιο αλλά συντηρούσε αυτούς που την οδήγησαν στην οικονομική και ηθική έκπτωση.
Τι θα υπηρετούσε η παράταση ενός διετούς και πλέον πολιτικού διάλογου με το ΠΑΣΟΚ πλην την απώθηση των μελών και φίλων που ελπίζουν στη νικηφόρα διεύρυνση της αριστεράς. Όλες οι παραπάνω σκέψεις με πισωγυρίσματα και μηρυκασμούς είναι η τροχοπέδη προς τα μπρος . Ουσιώδης η αδυναμία κατανόησης από στελέχη μας ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ είναι μία.
Οι δυνάμεις της εργασίας και τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα
Σήμερα οι εκφραστές των οικονομικά ισχυρών συμφερόντων συνεχίζουν να κατηγορούν τις δυνάμεις της εργασίας ως υπεύθυνες για την κρίση, και για να τις επαναφέρουν στο σωστό δρόμο, μείωσαν μισθούς, συντάξεις, εργατικά δικαιώματα και το κράτος πρόνοιας. Επιπλέον, συνεχίζει να υλοποιείται μια διαδικασία διάρρηξης του συμβιβασμού μεταξύ α) της εργασίας και β) του κεφαλαίου (ιδιαίτερα του χρηματιστηριακού) με το δεύτερο να κυριαρχεί, καθώς και τη διάβρωση της Δημοκρατίας στο Νότο από τον νέο-φιλελευθερισμό. Ο Ευρωπαϊκός νότος, βιώνει το ισχυρό αυτό σοκ με την Ελλάδα στη πρώτη γραμμή. Τα λαϊκά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη παραμένουν σε εναγκαλισμό και υπερασπίζονται την άνιση ανάπτυξη και την άνιση διανομή του πλούτου. Είναι οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που σπρώχνουν προοδευτικά κόμματα στον έλεγχο τους.
Η εκλογική ανάταξη της ΔΗΜΑΡ
Είναι χρέος να αξιολογηθεί αν η εκλογική ανάταξη της ΔΗΜΑΡ είναι εφικτή με όρους την πολιτική της αυτονομία και το δικό της ψηφοδέλτιο, καθώς είναι πλέον αργά να οικοδομηθεί η πολιτική αυτονομία, μέσα από ένα κόμμα σε κρίση και την αριστερά να βαδίζει σε πρωτόγνωρα μονοπάτια.
Και τώρα τι κάνουμε
Διάλογο στη βάση για κοινές διεκδικήσεις της αριστεράς, καθώς η απόφαση του 3ου συνεδρίου της ΔΗΜΑΡ αναφέρει ότι η διαδικασία (του διαλόγου) δεν μπορεί να εξαντλείται μόνο σε πρωτοβουλίες κορυφής αλλά θα πρέπει να προκύπτει από διαδικασίες κοινής πολιτικής δράσης στη βάση. Να υλοποιήσουμε τη συνεργασία με τις πολιτικές δυνάμεις που αναζητούν τη μετακίνηση του άξονα από τη συντηρητική στην προοδευτική κατεύθυνση. Πρέπει να αναδείξουμε τα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας, που είναι ικανά να προκαλέσουν κινητοποίηση στο κόμμα και ελπίδα στην κοινωνία, αλλά πρωτίστως να επεξεργαστούμε μια πρόταση που θα οδηγεί στη νικηφόρα διεύρυνση της αριστεράς και της οικολογίας μέσα από σημεία σύγκλισης.
(Ο Κώστας Αρχοντάκης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς)
Θόδωρος Μαργαρίτης: «Ενα βιβλίο του Αλτουσέρ γροθιά στο στομάχι»
badiera.gr
Είχα καιρό στη βιβλιοθήκη μου το βιβλίο του Λουί Αλτουσέρ “ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΙΑΡΚΕΙ ΠΟΛΥ -ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ”(αυτοβιογραφιες-έκδοση του 1992 απο τον ΠΟΛΙΤΗ).Συχνά το ξεφύλλιζα αλλά δεν το είχα διαβάσει κανονικά.Πρόσφατα το διάβασα.Κανονική γροθιά στο στομάχι!!! Ξεκινά απο το γεγόνος τού στραγγαλισμου της ίδιας του της γυναίκας με τα δικά του χέρια.Από εκεί και πέρα είναι μια σκληρή εξομολόγηση που σου κόβει την ανάσα.Ο μεγάλος μαρξιστής,κομμουνιστής, φιλόσοφος “απογυμνωνεται”.Μιλά για τις περιπέτειες του στα ψυχιατρεία- πριν και μετά το φόνο-μιλά για τη σεξουαλικοτητα του,για τις σχέσεις με την οικογένεια,μιλά για τη δράση του στο κομμουνιστικο κόμμα,για τον μαρξισμό,για τη φιλοσοφία.Μιλά ακόμα για πράγματα πιο απλά όπως για την αγάπη, για τη μοναξιά, για το φόβο. Ο Λουί Αλτουσέρ εξομολογειται για την ίδια του τη φύση.”Το ενοχλητικό ειναι ότι υπάρχουν σώματα και ακόμα χειρότερα ότι υπάρχουν γεννητικά όργανα”γράφει χαρακτηριστικα. Μας εξηγεί τις μορφές ευνουχισμού του απο το οικογενειακό περιβάλλον από την ίδια τη “προστατευτικη ” του μητέρα.Αναφέρεται χωρίς πλέγματα σε πιθανές νεανικές ομοφυλοφιλικες διαθέσεις,δεν κρύβει τις δύσκολες σχέσεις που είχε με τις γυναίκες,δεν αρνείται τις απιστίες. Ο ίδιος διευκρινίζει οτι η πρώτη του “ένταξη” ηταν στη ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΔΡΑΣΗ,ενα κίνημα θρησκευτικό από το οποίο μετά, στα χρόνια της αιχμαλωσίας του από τους Γερμανούς, μεταπηδά στην αριστερά και οργανώνεται στο ΚΚΓ. Αναφέρεται στις εσωκομματικες συγκρούσεις ,στις σχεσεις με τον ηγετικό πυρήνα της εποχής(Μαρσαι,Καζανοβά,Λερουά,Γκαρωντυ) αλλά και στη φοβία του να οδηγηθεί-παρά τις συγκρούσεις-σε έξοδο από το κόμμα. Καθηγητής με κύρος και αναγνώριση γράφει για τον Μαρξ και επιμένει οτι “η φιλοσοφία αντιπροσωπευει την επιστήμη στο πλευρό της πολιτικής και τη πολιτική στο πλευρό της επιστήμης.Η φιλοσοφία είναι σε τελευταία ανάλυση πάλη των τάξεων μέσα στη θεωρία”.Ωστόσο μας αποκαλύπτει την έλλειψη εμπιστοσύνης που είχε στις ίδιες του τις μελέτες,την αίσθηση του ότι ήταν κατά βάση ανεπαρκής και “λίγος”.Θαυμάζει τον Σπινοζα,τον Μακιαβέλι,τον Ρουσω. Αντιπαρατειθεται με τον Λακάν.Είναι ο εκπρόσωπος της θεωρίας για τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους ως φορεις της κυριαρχίας ιδεολογιας των ισχυρών κοινωνικών τάξεων Ο Αλτουσέρ μάς τρομάζει με τις διαδρομές του στη κατάθλιψη,την υπομανια.Αναφέρεται εξαντλητικά στη ψυχοθεραπεία, στην ανάλυση του.Προσπαθεί να εξηγήσει το φονικό.Είναι πραγματικά δυσκολο! Επικαλείται την αυτοκαταστοφικη του διάθεση,την μετεξέλιξη της πρός στα αγαπημένα του πρόσωπα… άρα και πρός στην γυναικα του. Περιπλανειται στα αντίστοιχα δράματα φίλων του διαννοουμενων.Του Ζακ Μαρτέν,του Νίκου Πουλαντζα.Στις αυτοκτονίες .Δυσκολο…… Ο Αλτουσέρ μάλλον στο σημείο αυτό δεν τα καταφέρνει…. Άλλωστε ομολογεί….”Πάντα ήμουν ολομόναχος ως φιλόσοφος ακόμα και αν στην απάντηση μου στον Τζων Λιούις έγραφα ότι ένας κομμουνιστής δεν ειναι πότε μόνος”!!!
Είχα καιρό στη βιβλιοθήκη μου το βιβλίο του Λουί Αλτουσέρ “ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΙΑΡΚΕΙ ΠΟΛΥ -ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ”(αυτοβιογραφιες-έκδοση του 1992 απο τον ΠΟΛΙΤΗ).Συχνά το ξεφύλλιζα αλλά δεν το είχα διαβάσει κανονικά.Πρόσφατα το διάβασα.Κανονική γροθιά στο στομάχι!!! Ξεκινά απο το γεγόνος τού στραγγαλισμου της ίδιας του της γυναίκας με τα δικά του χέρια.Από εκεί και πέρα είναι μια σκληρή εξομολόγηση που σου κόβει την ανάσα.Ο μεγάλος μαρξιστής,κομμουνιστής, φιλόσοφος “απογυμνωνεται”.Μιλά για τις περιπέτειες του στα ψυχιατρεία- πριν και μετά το φόνο-μιλά για τη σεξουαλικοτητα του,για τις σχέσεις με την οικογένεια,μιλά για τη δράση του στο κομμουνιστικο κόμμα,για τον μαρξισμό,για τη φιλοσοφία.Μιλά ακόμα για πράγματα πιο απλά όπως για την αγάπη, για τη μοναξιά, για το φόβο. Ο Λουί Αλτουσέρ εξομολογειται για την ίδια του τη φύση.”Το ενοχλητικό ειναι ότι υπάρχουν σώματα και ακόμα χειρότερα ότι υπάρχουν γεννητικά όργανα”γράφει χαρακτηριστικα. Μας εξηγεί τις μορφές ευνουχισμού του απο το οικογενειακό περιβάλλον από την ίδια τη “προστατευτικη ” του μητέρα.Αναφέρεται χωρίς πλέγματα σε πιθανές νεανικές ομοφυλοφιλικες διαθέσεις,δεν κρύβει τις δύσκολες σχέσεις που είχε με τις γυναίκες,δεν αρνείται τις απιστίες. Ο ίδιος διευκρινίζει οτι η πρώτη του “ένταξη” ηταν στη ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΔΡΑΣΗ,ενα κίνημα θρησκευτικό από το οποίο μετά, στα χρόνια της αιχμαλωσίας του από τους Γερμανούς, μεταπηδά στην αριστερά και οργανώνεται στο ΚΚΓ. Αναφέρεται στις εσωκομματικες συγκρούσεις ,στις σχεσεις με τον ηγετικό πυρήνα της εποχής(Μαρσαι,Καζανοβά,Λερουά,Γκαρωντυ) αλλά και στη φοβία του να οδηγηθεί-παρά τις συγκρούσεις-σε έξοδο από το κόμμα. Καθηγητής με κύρος και αναγνώριση γράφει για τον Μαρξ και επιμένει οτι “η φιλοσοφία αντιπροσωπευει την επιστήμη στο πλευρό της πολιτικής και τη πολιτική στο πλευρό της επιστήμης.Η φιλοσοφία είναι σε τελευταία ανάλυση πάλη των τάξεων μέσα στη θεωρία”.Ωστόσο μας αποκαλύπτει την έλλειψη εμπιστοσύνης που είχε στις ίδιες του τις μελέτες,την αίσθηση του ότι ήταν κατά βάση ανεπαρκής και “λίγος”.Θαυμάζει τον Σπινοζα,τον Μακιαβέλι,τον Ρουσω. Αντιπαρατειθεται με τον Λακάν.Είναι ο εκπρόσωπος της θεωρίας για τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους ως φορεις της κυριαρχίας ιδεολογιας των ισχυρών κοινωνικών τάξεων Ο Αλτουσέρ μάς τρομάζει με τις διαδρομές του στη κατάθλιψη,την υπομανια.Αναφέρεται εξαντλητικά στη ψυχοθεραπεία, στην ανάλυση του.Προσπαθεί να εξηγήσει το φονικό.Είναι πραγματικά δυσκολο! Επικαλείται την αυτοκαταστοφικη του διάθεση,την μετεξέλιξη της πρός στα αγαπημένα του πρόσωπα… άρα και πρός στην γυναικα του. Περιπλανειται στα αντίστοιχα δράματα φίλων του διαννοουμενων.Του Ζακ Μαρτέν,του Νίκου Πουλαντζα.Στις αυτοκτονίες .Δυσκολο…… Ο Αλτουσέρ μάλλον στο σημείο αυτό δεν τα καταφέρνει…. Άλλωστε ομολογεί….”Πάντα ήμουν ολομόναχος ως φιλόσοφος ακόμα και αν στην απάντηση μου στον Τζων Λιούις έγραφα ότι ένας κομμουνιστής δεν ειναι πότε μόνος”!!!
Γιατί παραιτήθηκε ο Ψυχάρης...
του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr
Kάποιοι, τη χαρακτήρισαν «παραίτηση-βόμβα» ή «παραίτηση-σοκ»! Κάποιοι άλλοι είδαν το θέμα πιο... βαθειά: «η παραίτηση Ψυχάρη, σηματοδοτεί και αλλαγή πολιτικής πλεύσης από τον ΔΟΛ»! Προφανώς εννοούσαν πως ενδεχόμενη και πιθανή κυβερνητική αλλαγή με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία αναγκάζει το μεγάλο δημοσιογραφικό συγκρότημα ν' αλλάξει την πολιτική του γραμμή, αποσύροντας τον έως προχθές βουλευτή της Ν.Δ.
Φυσικά οργίασαν και άλλου τύπου ερμηνείες, αναφορικά με το θέμα, οι οποίες δόθηκαν με τις γνωστές βεβαιότητες σε συνδυασμό με πολλές δόσεις συνομωσιολογίας, αλλά ας μην αναφερθούμε αναλυτικά σε όλες αυτές, έχει γεμίσει το διαδίκτυο.
Εγώ, χωρίς να γνωρίζω ούτε τον Ψυχάρη, ούτε το περιβάλλον του, ούτε καμία επιπλέον πληροφορία, έχω μια άλλη, πολύ πιο απλή ερμηνεία γι' αυτήν την παραίτηση. Το έκανε επειδή πολύ απλά δεν θα επανεκλεγόταν βουλευτής! Και προτίμησε μια αποχώρηση, την οποία μπορεί ο ίδιος να «πουλήσει» και ως κίνηση «αυτοθυσίας», «γενναιότητας» ή δεν ξέρω τι άλλο, παρά μια ταπεινωτική ήττα σε λίγους μήνες.
Η αλήθεια είναι, πως δεν μπορώ όλα αυτά να τα υποστηρίξω με βεβαιότητα. Ανάλογη ενός, γραφικού μάλλον, τύπου, ο οποίος έγραψε περίπου πως η παραίτηση του Αν. Ψυχάρη είναι μια κίνηση άρσης της στήριξης της αστικής τάξης απέναντι στη Ν.Δ.! Αυτός, προφανώς, ξέρει κατι περισσότερο. Εγώ το μόνο που ξέρω, είναι πως ο συγκεκριμένος πρώην βουλευτής, είχε εκλεγεί οριακά, στην τελευταία θέση στο ψηφοδέλτιο Α' Αθηνών της Ν.Δ. Και αυτό, παρά την αυτονόητη και μεγάλη στήριξη που είχε από το μεγάλο δημοσιογραφικό συγκρότημα.
Επίσης ξέρω, πως στα χρόνια αυτά παρέμεινε βουλευτής, δεν υπουργοποιήθηκε δηλαδή (όπως οι συνάδελφοί του στην ίδια περιφέρεια Κικίλιας, Κεφαλογιάννη κ.α.), κάτι που σημαίνει περισσότερες «διευκολύνσεις» προς ψηφοφόρους, άρα περισσότερες ψήφοι στις επόμενες εκλογές. Επίσης ξερω όλες τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η Ν.Δ. θα υποστεί μείωση των ποσοστών της, άρα ο τελευταίος σε εκλογικότητα βουλευτής των εκλογών του 2012 έχει απειροελάχιστες πιθανότητες επανεκλογής. Επίσης γνωρίζω πως στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια, η Ν.Δ. εκλέγει στελέχη πρώτης γραμμής τα οποία έχουν μεγάλη εκλογική πελατεία και δύσκολα δεν θα επανεκλεγούν (Κακλαμάνης, Παυλόπουλος κ.α.).
Αυτά τα λίγα γνωρίζω και με αυτά τα λίγα εκτιμώ πως πρέπει να πάψουμε ή να βγάζουμε αστήρικτες ερμηνείες και να έχουμε φαντασιώσεις ή να θεωρούμε το αυτονόητο «πράξη ευθύνης» και να ηρωοποιούμε χωρίς λόγο.
Άλλωστε, ο κ. Ψυχάρης, αυτοακυρώθηκε προσπαθώντας να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος ενός υγιούς πολιτικού προσωπικού. Λίγη ώρα πριν παραιτηθεί, είχε ψηφίσει υπέρ της ρύθμισης για τον ΕΝΦΙΑ, χαρακτηριστικό παράδειγμα του παλιού και άρρωστου πολιτικού συστήματος.
Ο Χατζησωκράτης θυμάται...
matrix24.gr
Ο Χατζησωκράτης θυμάται...
Μπορεί ο Σταύρος Θεοδωράκης, ως νεότερος από τη γενιά του Πολυτεχνείου, να αγνοεί την ιστορία ορισμένων πολιτικών στελεχών -ακόμη και συνεργατών του- ωστόσο ο Δημήτρης Χατζησωκράτης, που ήταν από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης στις 17 Νοεμβρίου του 1973, έχει μνήμη και θυμάται.
Εξ ου και χθες, μετά τον Χρήστο Μαχαίρα που «κάρφωσε» (http://www.matrix24.gr/2014/11/karfi-tou-machera-gia-potami/) τον επικεφαλής του «Ποταμιού» για τη φράση του «αν το '73 ήταν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ στο Πολυτεχνείο, η εξέγερση δε θα γινόταν ποτέ», ήταν η σειρά του υπεύθυνου Οικονομικής Πολιτικής της ΔΗΜΑΡ να... θυμίσει ορισμένα πράγματα στον Σταύρο Θεοδωράκη. «Ο Σταύρος δίπλα του έχει τον Τσακυράκη, γραμματέα της ΚΟΣ του ΚΚΕεσωτερικού και του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ Διάβασα και ξαναδιάβασα την αποστροφή του Σταύρου Θεοδωράκη για το Πολυτεχνείο στη Βέροια: «Οι φοιτητές, όμως, τότε, ευτυχώς, δεν είχαν κομματικές οργανώσεις. Αν υπήρχαν κομματικές οργανώσεις το '73, θα είχαν αποτρέψει το Πολυτεχνείο.» Μα, ο Σταύρος δίπλα του έχει τον Σταύρο Τσακυράκη, γραμματέα τότε της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Σπουδαστών(ΚΟΣ) του ΚΚΕεσωτερικού και του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ και μέσα στην κατάληψη … ! Ας τον ρωτήσει τι ακριβώς συνέβαινε τότε», έγραψε στο facebook ο Χατζησωκράτης, αναφερόμενος στον διαπρεπή συνταγματολόγο Σταύρο Τσακυράκη, ο οποίος, ως στέλεχος του «Ποταμιού», μπορεί να πληροφορήσει τον Σταύρο Θεοδωράκη αν υπήρχαν ή όχι κομματικές οργανώσεις στην εξέγερση του Πολυτεχνείου...
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014
Η 7η Επέτειος του «Πολυτεχνείου»
enikos.gr
Με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ προ των πυλών της εξουσίας, και τη Νέα Δημοκρατία σε νευρική κρίση, γιορτάστηκε η 7η επέτειος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το 1980, που ήταν και η πλέον αιματηρή της ιστορίας.
Οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώθηκαν στις 16 Νοεμβρίου, ημέρα Κυριακή, με την καθιερωμένη πορεία, όχι προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία, αφού η κυβέρνηση Ράλλη την είχε απαγορεύσει. Οι διαδηλωτές θα έφθαναν ως το Σύνταγμα, όπου και θα έπρεπε να διαλυθούν.
Έξω από τη Βουλή 2.000 αριστεριστές και αναρχικοί προσπάθησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό. Ακολούθησαν εκτεταμένα και σφοδρής έντασης επεισόδια, από την Πλατεία Συντάγματος ως την Πατησίων και τους γύρω δρόμους, με καταστροφές, λεηλασίες καταστημάτων, εμπρησμούς και δεκάδες συλλήψεις διαδηλωτών. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταστολή των επεισοδίων έπαιξε το μηχανοκίνητο της αστυνομίας, με τις γνωστές και αποκρουστικές «αύρες», που από εκείνη τη διαδήλωση δεν ξαναφάνηκαν στους δρόμους της Αθήνας.
Τραυματίες υπήρξαν πολλοί και από τις δύο πλευρές. Δύο, όμως ήταν σε σοβαρή κατάσταση. Η 20χρονη εργάτρια Σταματία Κανελλοπούλου βρέθηκε πεσμένη σε πεζοδρόμιο της οδού Πανεπιστημίου. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο», όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί προλάβουν να τις προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Πέθανε από χτύπημα γκλομπ. Με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από γκλομπ διακομίστηκε στο «Λαϊκό» ο 26χρονος κύπριος φοιτητής της Νομικής, Ιάκωβος Κουμής, που άφησε την τελευταία του πνοή λίγες μέρες αργότερα.
Τα επεισόδια και τις βιαιότητες καταδίκασαν όλα τα πολιτικά κόμματα και οι φοιτητικές παρατάξεις. Ο συνήθως καταγγελτικός Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε διακριτικός απέναντι στην αστυνομική βία, ίσως γιατί «αισθάνθηκε την κρυφή αλληλεγγύη του συμμέτοχου στην εξουσία, όταν κάλυπτε χωρίς όρους τη βαρβαρότητα των ΜΑΤ», όπως έγραψε στο περιοδικό «Αντιθέσεις» ο δημοσιογράφος Πέτρος Ευθυμίου, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τα επόμενα χρόνια.
Οι δράστες των δύο θανάτων έμειναν ατιμώρητοι, καθώς όσοι από τους αστυνομικούς κατηγορήθηκαν για τα συμβάντα της 16ης Νοεμβρίου 1980 αθωώθηκαν επτά χρόνια αργότερα.
Πηγή: sansimera.gr
Ούτε σουβλάκι, ούτε Κόκα Κόλα
του Γιώργου Καρελιά , protagon.gr
Λίγες αλήθειες.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν «παλλαϊκό». Τέτοιο έγινε μετά το 1974. Το 1973 ο (πολύς) λαός ήταν αλλού, όχι στο Πολυτεχνείο.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια «ουδέτερη» πράξη, όπως εδώ και χρόνια επιχειρούν να πλασάρουν κάποιοι επιτήδειοι.
Το Πολυτεχνείο δεν το ήθελε η τότε Δεξιά. Μάλιστα, πολλά χρόνια αργότερα ήθελε να καταργήσει την επέτειο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και αρκετά φωτισμένα πρόσωπα της Δεξιάς που αντιστάθηκαν στη χούντα.
Το Πολυτεχνείο έγινε από φοιτητές που ανήκαν στην ευρεία Αριστερά. Κόμματα και οργανώσεις υπήρχαν (ο Ρήγας, η Αντι-ΕΦΕΕ και άλλες μικρότερες), αλλά η εξέγερση δεν έγινε με καμιά κομματική γραμμή. Πολλοί πρωταγωνιστές ήταν ανένταχτοι της Αριστεράς.
Η «γενιά του Πολυτεχνείου» δεν κατέστρεψε τη χώρα, όπως θέλουν διάφοροι επιτήδειοι και αναπαράγουν κάποιοι αφελείς. Όσοι κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο προστίθενται σε εκείνους που μέχρι τότε ήταν στα ξερονήσια και στις φυλακές. Δεν αποτελούν άλλοθι για όσους κάθονταν ήσυχοι στα σπίτια τους και, μόλις πέρασαν τα δύσκολα, έπαιξαν στο παλλαϊκό παιχνίδι «αντίσταση».
Τέλος, για το σήμερα: μπορεί έξω από το Πολυτεχνείο να ευωδιάζει η τσίκνα, αλλά το Πολυτεχνείο δεν είναι σουβλάκι που τρώγεται απ’ όλους. Ούτε Κόκα Κόλα που πάει με όλα. Συμβολίζει την αντίσταση στον αυταρχισμό και στην αυθαιρεσία. Λέει όχι στο εφησυχασμό, ναι στην αξιοπρέπεια. Ναι στη συνειδητή -και γι’ αυτό δύσκολη- πράξη, όχι στα εύκολα λόγια.
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014
«Δένει» η σχέση ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ
του Νίκου Παπαδημητρίου , thetoc.gr
Ειλημμένη είναι, για παράδειγμα, σύμφωνα με πληροφορίες, η απόφαση το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να στηρίξει το αίτημα του Φώτη Κουβέλη για ειδική συνεδρίαση της Βουλής,με αντικείμενο το θέμα του χρέους. Ενώ, επιπλέον, διαπιστώθηκε σύγκλιση μεταξύ των δύο κομμάτων στις τροπολογίες για τους μικροομολογιούχους.
Επίσης μόνο τυχαία δεν θα είναι η παρουσία, δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες, εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ: έτσι, στις 20 Νοεμβρίου σε εκδήλωση για την αναδιάρθρωση του χρέους, θα συμμετέχει - στο πάνελ μάλιστα - το μέλος του οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ καθηγητής Σπύρος Λαπατσιώρας -μαζί με τους με τους Νίκο Χριστοδουλάκη, Ασημίνα Ξηροτύρη, Δημήτρη Χατζησωκράτη και Παναγιώτη Πετράκη.
Ενώ σε δημόσια συζήτηση της Αγίου Κωνσταντίνου, προ ημερών, για την ανεργία, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (Πρέβεζας) Κώστας Μπάρκας παρέστη και παρενέβη, εκπροσωπώντας την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.
Ενώ σε δημόσια συζήτηση της Αγίου Κωνσταντίνου, προ ημερών, για την ανεργία, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (Πρέβεζας) Κώστας Μπάρκας παρέστη και παρενέβη, εκπροσωπώντας την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.
Σήμα Σκουρλέτη
Είχε προηγηθεί, ασφαλώς, το ολοκάθαρο σήμα από τονεκπρόσωπο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, όταν στο briefing της περασμένης εβδομάδας και σε ερώτηση του theTOC.gr. θύμιζε ότι εκκρεμεί πάντα ένα ραντεβού Τσίπρα –Κουβέλη, αλλά και συνάντηση των αντιπροσωπειών των δύο κομμάτων. Εξελίξεις που «πάγωσαν», όπως ο ίδιος ο Πάνος Σκουρλέτης είχε σπεύσει να εξηγήσει, επειδή μεσολάβησε το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ.
Αλλά ακόμη και αυτό το συνέδριο συνέβαλε με τις θέσεις του στο να συνεχιστεί ο διάλογος των δύο μερών, είναι η -διατυπωθείσα- άποψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά δε, και την αναφορά, χθες, του Φώτη Κουβέλη για την ανάγκη «πολιτικής αλλαγής και προοδευτικής διακυβέρνησης», στην Κουμουνδούρου πιστεύουν ότι αντίστοιχες είναι οι διαθέσεις και της άλλης πλευράς....
Αλλά ακόμη και αυτό το συνέδριο συνέβαλε με τις θέσεις του στο να συνεχιστεί ο διάλογος των δύο μερών, είναι η -διατυπωθείσα- άποψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά δε, και την αναφορά, χθες, του Φώτη Κουβέλη για την ανάγκη «πολιτικής αλλαγής και προοδευτικής διακυβέρνησης», στην Κουμουνδούρου πιστεύουν ότι αντίστοιχες είναι οι διαθέσεις και της άλλης πλευράς....
Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014
Νυν και ΑΕΙ
του Χριστόφορου Κάσδαγλη, thepressproject.gr
Κάτω από τον ήχο των κλομπ και των χειροβομβίδων κρότου λάμψης, μια αυστηρή ματιά στη σύγκρουση που διεξάγεται και πάλι στα ΑΕΙ, παραμονές της μεγάλης επετείου.
Δεν είμαι από εκείνους που καμαρώνουν για την πορεία του φοιτητικού κινήματος τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Δεν πιστεύω στις μειοψηφικές κινητοποιήσεις, ούτε στην άσκηση βίας μέσα στα πανεπιστήμια, ούτε στη συνδιαλλαγή των φοιτητικών παρατάξεων με τους καθηγητές, ούτε στους αιώνιους φοιτητές, ούτε στην απόρριψη της σύνδεσης των ΑΕΙ και των ΤΕΙ με την παραγωγή και την αγορά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μπορώ να αποδεχτώ την αστυνομική λογική, τον τσαμπουκά και τον αυταρχισμό του κ. Φορτσάκη και των ομοίων του. Δεν μπορώ να δεχτώ την απαξίωση της δημόσιας παιδείας, το μποτιλιάρισμα των φοιτητών στις αίθουσες, την απογύμνωση των πανεπιστημίων από το διοικητικό προσωπικό, τους σεκιουριτάδες, τους πολυθεσίτες εκπροσώπους της εξουσίας, την αναδιοργάνωση της παιδείας με όρους φάμπρικας. Δεν μπορώ να δεχτώ την ανεξέλεγκτη βία των ΜΑΤ, την αλητεία να αποκαλείται νόμος και τάξις, τις ασκήσεις αστυνομικής γυμναστικής που οργανώνονται για λόγους σωφρονισμού της κοινής γνώμης, με προεκλογικό ορίζοντα. Και φυσικά δεν μπορώ να ανεχθώ την αποσιώπηση όλων αυτών από τα ΜΜΕ, την επιλεκτική προβολή του λόγου της εξουσίας, την προβολή των φοιτητών και της νεολαίας ως προβληματικών και αποσυνάγωγων. γι' αυτό και είμαι μαζί τους.
Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν εύλογη την εθιμικώ δικαίω κατάληψη του πανεπιστημίου λόγω της επετείου του Πολυτεχνείου. Δεν πιστεύω ότι καλό πανεπιστήμιο είναι το πανεπιστήμιο που καίγεται, καλό πανεπιστήμιο θεωρώ το ανοιχτό πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο όπου ο διάλογος, η έρευνα και η αναζήτηση της γνώσης ανθίζουν ανεμπόδιστα, όπου η δημοκρατία και η συλλογικότητα εφαρμόζονται στην πράξη.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορώ να διανοηθώ ένα πανεπιστήμιο όπου θα κυριαρχούν ο φόβος, η καταστολή και η στυγνή πειθαρχία, η ηθικολογία και ο ρεβανσισμός.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι η παιδεία είναι υπόθεση κυρίως υλικών πόρων, πιστεύω ότι είναι πρωτίστως θέμα έμπνευσης και δημιουργικότητας, υπόθεση κινητοποίησης όλων των διαθέσιμων πόρων, των ηθικών πρώτα πρώτα, ώστε το πανεπιστήμιο να λάμψει, να ανοιχτεί στην κοινωνία και στην αγορά και να γίνει ο μοχλός μιας μεγάλης πολιτιστικής επανάστασης που θα αντιστρέψει αξίες και προτεραιότητες, που θα βάλει τον άνθρωπο και τη γνώση πάνω από τα κέρδη, τους αριθμούς και τις ψυχρές επιστημονικές τεχνικές. Μονάχα μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, νομίζω, θα υπερβούμε και την κρίση που μας ταλανίζει. Όλα τα άλλα αποτελούν λογιστικές ρυθμίσεις υπέρ των δανειστών του κράτους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορώ να συναινέσω σε προκρούστιες μνημονιακές πολιτικές για την παιδεία, στην εξαθλίωση διδασκόντων και φοιτητών, στη λογιστική προσέγγιση της επιστήμης και της έρευνας, σε ανάλγητες ταξικές επιλογές, στην αποθέωση μιας ψευτοτεχνοκρατικής λογικής που θέλει να κόψει και να ράψει το πανεπιστήμιο στα μέτρα μιας στενής τεχνικής εξειδίκευσης.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που δεν τους πειράζει το πανεπιστήμιο να είναι βρώμικο, άγονο και κλεισμένο αυτιστικά στη λογική των φοιτητικών παρατάξεων, της πελατειακής αποκέντρωσης και της επιστημονικής ευκολίας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο μπορεί ν’ αλλάξει με όρους Σχολής Ευελπίδων, ότι μπορεί να καταλύεται η αυτονομία του κατά το δοκούν, ότι μπορεί να υφίσταται αμαχητί της αλλεπάλληλες δήθεν μεταρρυθμίσεις που απεργάζονται οι κυβερνώντες, άλλοτε γιατί προσπαθούν να μεταφυτεύσουν με άκριτο τρόπο ξένα πρότυπα, άλλοτε γιατί απλώς θέλουν να επιβάλουν οικονομίες και άλλοτε γιατί επιδιώκουν να ξηλώσουν τα δημόσια πανεπιστήμια, να τα απαξιώσουν στα μάτια φοιτητών και γονέων και να εφαρμόσουν τα αγοραία σχέδιά τους.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που θεοποιούν τις εθνικές επετείους, ακόμα και αυτήν του Πολυτεχνείου. Παρακολουθώ χρόνια τώρα την τυποποίηση των αγωνιστικών εκδηλώσεων και ακούω με επιφύλαξη τα συνθήματα των ημερών, αναγνωρίζοντας σ’ αυτά στοιχεία ενός μνημόσυνου μάλλον, παρά μιας επίκαιρης αγωνιστικής συνέχειας. Μιας μίμησης περισσότερο παρά μιας επανεφεύρεσης του μαχητικού πνεύματος, όπως συνέβη το ’72-’73. Ενός κινήματος που δεν το λες εύκολα κίνημα, γιατί βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση και έχει χάσει μεγάλο μέρος από την καθολικότητα και τον ενωτικό χαρακτήρα που πρέπει να χαρακτηρίζει ένα μαζικό κίνημα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα συμπαραταχθώ ποτέ με τους αιώνιους απόντες, με τους ρεβανσιστές που ουδέποτε χώνεψαν το Πολυτεχνείο και το νόημά του, που σ’ αυτό έβλεπαν μονάχα την αναταραχή και όχι το μεγαλείο, την πρόσκαιρη καταστολή του και όχι τον καταλυτικό του ρόλο στην πτώση της χούντας. Σε όλους εκείνους που σαράντα ένα χρόνια τώρα προσπαθούν να ροκανίσουν μία προς μία τις κατακτήσεις του Πολυτεχνείου και να ακυρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που χαϊδεύουν τα αφτιά της νεολαίας αποθεώνοντας την αθωότητά της, ούτε απ’ αυτούς που κλαυθμυρίζουν νύχτα-μέρα για το κακό που τη βρήκε, και αυτομαστιγώνονται επειδή τους παραδίδουμε τη χώρα σε χειρότερη μοίρα από ό,τι την παραλάβαμε. Όχι γιατί δεν συμμερίζομαι -εν μέρει τουλάχιστον- τις διαπιστώσεις, αλλά γιατί είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η δημόσια ρητορική αδρανοποιεί εντέλει τη νεολαία, κινδυνεύει να την οδηγήσει σε παθητικότητα ή και σε παραίτηση – στο βαθμό βέβαια που η νεολαία παίρνει υπόψη της όσα λένε οι μεγάλοι ή παρακολουθεί την ατζέντα της τηλεόρασης, πράγμα που ευτυχώς δεν συμβαίνει.
Βλέπω όμως αυτά τα παιδιά που βγήκαν από ένα υποβαθμισμένο σχολείο για να περάσουν σε ένα υποβαθμισμένο πανεπιστήμιο, που τρώνε στη μάπα ό,τι μεταρρύθμιση κατέβει στο κεφάλι των εκάστοτε υπουργών Παιδείας, που για να δημιουργήσουν και για να απογειωθούν -επιστημονικά και προσωπικά- χρειάζονται ένα οργανωμένο πλαίσιο, όραμα, έμπνευση και προσανατολισμό, αλλά τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, κι όταν υπάρχει στερείται αξιοπιστίας και νομιμοποίησης. Που βιώνουν στο πετσί τους την κατάθλιψη των μεγάλων -μαζί με τη δική τους εφηβική κατάθλιψη-, αλλά που δυσκολεύονται ακόμα και να τους αμφισβητήσουν πλέον, γιατί η εφηβική αμφισβήτηση χάνει μεγάλο μέρος από το νόημά της όταν στρέφεται εναντίον καθημαγμένων γονέων. Βλέπω παιδιά που αναζητούν ίσως νέες μορφές αγώνα και κίνητρο για να μορφωθούν και να δημιουργήσουν, αλλά δεν τα έχουν βρει ακόμα. Να τα αναζητήσουμε μαζί - χωρίς πατερναλισμούς.
Ξέρω βέβαια την ένσταση: Συζητήσιμα όλ’ αυτά, αλλά γιατί τα λες τώρα, την ώρα που χτυπάνε τα κλομπ πάνω στις ασπίδες ή σε κεφάλια, γιατί ασκείς αυτή την κριτική κάτω από τον ήχο των χειροβομβίδων κρότου λάμψης, μέσα στη θολούρα και την ασφυξία των χημικών.
Τα λέω ακριβώς τώρα, γιατί ποτέ δεν είναι άκαιρη αυτή η κριτική, γιατί έχουμε ήδη καθυστερήσει να αναμετρηθούμε με τα αγωνιστικά στερεότυπά μας και με τα φαντάσματα ενός κινήματος που έχασε προ πολλού την ακτινοβολία του και έγινε υπόθεση περισσότερο μειοψηφιών, παρά των ίδιων των φοιτητών. Τα λέω όλ' αυτά τώρα γιατί έχουμε καθυστερήσει να ανοίξουμε μια σοβαρή κουβέντα σχετικά με το είδος των πανεπιστημίων που θέλουμε - μιλάμε περισσότερο γύρω από το τι δεν θέλουμε. Τα λέω όλ’ αυτά τώρα, γιατί το επίκαιρο νόημα του Πολυτεχνείου είναι, κατά την άποψή μου, να ξεφύγουμε από τις ευκολίες της μεταπολίτευσης και να ξαναδούμε από την αρχή τους σκοπούς, τις προτεραιότητες και τις μεθόδους.
Κι ακόμα, τα λέω όλ’ αυτά τώρα γιατί πιστεύω στη νεολαία και στη δυναμική της, άρα πιστεύω και στην ανάγκη να μιλάει κανείς μαζί της με ευθύτητα, ίσος προς ίσον. Ούτε να την κανακεύει, και ούτε, πολύ περισσότερο, να τη νανουρίζει.
Κάτω από τον ήχο των κλομπ και των χειροβομβίδων κρότου λάμψης, μια αυστηρή ματιά στη σύγκρουση που διεξάγεται και πάλι στα ΑΕΙ, παραμονές της μεγάλης επετείου.
Δεν είμαι από εκείνους που καμαρώνουν για την πορεία του φοιτητικού κινήματος τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Δεν πιστεύω στις μειοψηφικές κινητοποιήσεις, ούτε στην άσκηση βίας μέσα στα πανεπιστήμια, ούτε στη συνδιαλλαγή των φοιτητικών παρατάξεων με τους καθηγητές, ούτε στους αιώνιους φοιτητές, ούτε στην απόρριψη της σύνδεσης των ΑΕΙ και των ΤΕΙ με την παραγωγή και την αγορά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μπορώ να αποδεχτώ την αστυνομική λογική, τον τσαμπουκά και τον αυταρχισμό του κ. Φορτσάκη και των ομοίων του. Δεν μπορώ να δεχτώ την απαξίωση της δημόσιας παιδείας, το μποτιλιάρισμα των φοιτητών στις αίθουσες, την απογύμνωση των πανεπιστημίων από το διοικητικό προσωπικό, τους σεκιουριτάδες, τους πολυθεσίτες εκπροσώπους της εξουσίας, την αναδιοργάνωση της παιδείας με όρους φάμπρικας. Δεν μπορώ να δεχτώ την ανεξέλεγκτη βία των ΜΑΤ, την αλητεία να αποκαλείται νόμος και τάξις, τις ασκήσεις αστυνομικής γυμναστικής που οργανώνονται για λόγους σωφρονισμού της κοινής γνώμης, με προεκλογικό ορίζοντα. Και φυσικά δεν μπορώ να ανεχθώ την αποσιώπηση όλων αυτών από τα ΜΜΕ, την επιλεκτική προβολή του λόγου της εξουσίας, την προβολή των φοιτητών και της νεολαίας ως προβληματικών και αποσυνάγωγων. γι' αυτό και είμαι μαζί τους.
Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν εύλογη την εθιμικώ δικαίω κατάληψη του πανεπιστημίου λόγω της επετείου του Πολυτεχνείου. Δεν πιστεύω ότι καλό πανεπιστήμιο είναι το πανεπιστήμιο που καίγεται, καλό πανεπιστήμιο θεωρώ το ανοιχτό πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο όπου ο διάλογος, η έρευνα και η αναζήτηση της γνώσης ανθίζουν ανεμπόδιστα, όπου η δημοκρατία και η συλλογικότητα εφαρμόζονται στην πράξη.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορώ να διανοηθώ ένα πανεπιστήμιο όπου θα κυριαρχούν ο φόβος, η καταστολή και η στυγνή πειθαρχία, η ηθικολογία και ο ρεβανσισμός.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι η παιδεία είναι υπόθεση κυρίως υλικών πόρων, πιστεύω ότι είναι πρωτίστως θέμα έμπνευσης και δημιουργικότητας, υπόθεση κινητοποίησης όλων των διαθέσιμων πόρων, των ηθικών πρώτα πρώτα, ώστε το πανεπιστήμιο να λάμψει, να ανοιχτεί στην κοινωνία και στην αγορά και να γίνει ο μοχλός μιας μεγάλης πολιτιστικής επανάστασης που θα αντιστρέψει αξίες και προτεραιότητες, που θα βάλει τον άνθρωπο και τη γνώση πάνω από τα κέρδη, τους αριθμούς και τις ψυχρές επιστημονικές τεχνικές. Μονάχα μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, νομίζω, θα υπερβούμε και την κρίση που μας ταλανίζει. Όλα τα άλλα αποτελούν λογιστικές ρυθμίσεις υπέρ των δανειστών του κράτους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορώ να συναινέσω σε προκρούστιες μνημονιακές πολιτικές για την παιδεία, στην εξαθλίωση διδασκόντων και φοιτητών, στη λογιστική προσέγγιση της επιστήμης και της έρευνας, σε ανάλγητες ταξικές επιλογές, στην αποθέωση μιας ψευτοτεχνοκρατικής λογικής που θέλει να κόψει και να ράψει το πανεπιστήμιο στα μέτρα μιας στενής τεχνικής εξειδίκευσης.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που δεν τους πειράζει το πανεπιστήμιο να είναι βρώμικο, άγονο και κλεισμένο αυτιστικά στη λογική των φοιτητικών παρατάξεων, της πελατειακής αποκέντρωσης και της επιστημονικής ευκολίας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο μπορεί ν’ αλλάξει με όρους Σχολής Ευελπίδων, ότι μπορεί να καταλύεται η αυτονομία του κατά το δοκούν, ότι μπορεί να υφίσταται αμαχητί της αλλεπάλληλες δήθεν μεταρρυθμίσεις που απεργάζονται οι κυβερνώντες, άλλοτε γιατί προσπαθούν να μεταφυτεύσουν με άκριτο τρόπο ξένα πρότυπα, άλλοτε γιατί απλώς θέλουν να επιβάλουν οικονομίες και άλλοτε γιατί επιδιώκουν να ξηλώσουν τα δημόσια πανεπιστήμια, να τα απαξιώσουν στα μάτια φοιτητών και γονέων και να εφαρμόσουν τα αγοραία σχέδιά τους.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που θεοποιούν τις εθνικές επετείους, ακόμα και αυτήν του Πολυτεχνείου. Παρακολουθώ χρόνια τώρα την τυποποίηση των αγωνιστικών εκδηλώσεων και ακούω με επιφύλαξη τα συνθήματα των ημερών, αναγνωρίζοντας σ’ αυτά στοιχεία ενός μνημόσυνου μάλλον, παρά μιας επίκαιρης αγωνιστικής συνέχειας. Μιας μίμησης περισσότερο παρά μιας επανεφεύρεσης του μαχητικού πνεύματος, όπως συνέβη το ’72-’73. Ενός κινήματος που δεν το λες εύκολα κίνημα, γιατί βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση και έχει χάσει μεγάλο μέρος από την καθολικότητα και τον ενωτικό χαρακτήρα που πρέπει να χαρακτηρίζει ένα μαζικό κίνημα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα συμπαραταχθώ ποτέ με τους αιώνιους απόντες, με τους ρεβανσιστές που ουδέποτε χώνεψαν το Πολυτεχνείο και το νόημά του, που σ’ αυτό έβλεπαν μονάχα την αναταραχή και όχι το μεγαλείο, την πρόσκαιρη καταστολή του και όχι τον καταλυτικό του ρόλο στην πτώση της χούντας. Σε όλους εκείνους που σαράντα ένα χρόνια τώρα προσπαθούν να ροκανίσουν μία προς μία τις κατακτήσεις του Πολυτεχνείου και να ακυρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που χαϊδεύουν τα αφτιά της νεολαίας αποθεώνοντας την αθωότητά της, ούτε απ’ αυτούς που κλαυθμυρίζουν νύχτα-μέρα για το κακό που τη βρήκε, και αυτομαστιγώνονται επειδή τους παραδίδουμε τη χώρα σε χειρότερη μοίρα από ό,τι την παραλάβαμε. Όχι γιατί δεν συμμερίζομαι -εν μέρει τουλάχιστον- τις διαπιστώσεις, αλλά γιατί είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η δημόσια ρητορική αδρανοποιεί εντέλει τη νεολαία, κινδυνεύει να την οδηγήσει σε παθητικότητα ή και σε παραίτηση – στο βαθμό βέβαια που η νεολαία παίρνει υπόψη της όσα λένε οι μεγάλοι ή παρακολουθεί την ατζέντα της τηλεόρασης, πράγμα που ευτυχώς δεν συμβαίνει.
Βλέπω όμως αυτά τα παιδιά που βγήκαν από ένα υποβαθμισμένο σχολείο για να περάσουν σε ένα υποβαθμισμένο πανεπιστήμιο, που τρώνε στη μάπα ό,τι μεταρρύθμιση κατέβει στο κεφάλι των εκάστοτε υπουργών Παιδείας, που για να δημιουργήσουν και για να απογειωθούν -επιστημονικά και προσωπικά- χρειάζονται ένα οργανωμένο πλαίσιο, όραμα, έμπνευση και προσανατολισμό, αλλά τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, κι όταν υπάρχει στερείται αξιοπιστίας και νομιμοποίησης. Που βιώνουν στο πετσί τους την κατάθλιψη των μεγάλων -μαζί με τη δική τους εφηβική κατάθλιψη-, αλλά που δυσκολεύονται ακόμα και να τους αμφισβητήσουν πλέον, γιατί η εφηβική αμφισβήτηση χάνει μεγάλο μέρος από το νόημά της όταν στρέφεται εναντίον καθημαγμένων γονέων. Βλέπω παιδιά που αναζητούν ίσως νέες μορφές αγώνα και κίνητρο για να μορφωθούν και να δημιουργήσουν, αλλά δεν τα έχουν βρει ακόμα. Να τα αναζητήσουμε μαζί - χωρίς πατερναλισμούς.
Ξέρω βέβαια την ένσταση: Συζητήσιμα όλ’ αυτά, αλλά γιατί τα λες τώρα, την ώρα που χτυπάνε τα κλομπ πάνω στις ασπίδες ή σε κεφάλια, γιατί ασκείς αυτή την κριτική κάτω από τον ήχο των χειροβομβίδων κρότου λάμψης, μέσα στη θολούρα και την ασφυξία των χημικών.
Τα λέω ακριβώς τώρα, γιατί ποτέ δεν είναι άκαιρη αυτή η κριτική, γιατί έχουμε ήδη καθυστερήσει να αναμετρηθούμε με τα αγωνιστικά στερεότυπά μας και με τα φαντάσματα ενός κινήματος που έχασε προ πολλού την ακτινοβολία του και έγινε υπόθεση περισσότερο μειοψηφιών, παρά των ίδιων των φοιτητών. Τα λέω όλ' αυτά τώρα γιατί έχουμε καθυστερήσει να ανοίξουμε μια σοβαρή κουβέντα σχετικά με το είδος των πανεπιστημίων που θέλουμε - μιλάμε περισσότερο γύρω από το τι δεν θέλουμε. Τα λέω όλ’ αυτά τώρα, γιατί το επίκαιρο νόημα του Πολυτεχνείου είναι, κατά την άποψή μου, να ξεφύγουμε από τις ευκολίες της μεταπολίτευσης και να ξαναδούμε από την αρχή τους σκοπούς, τις προτεραιότητες και τις μεθόδους.
Κι ακόμα, τα λέω όλ’ αυτά τώρα γιατί πιστεύω στη νεολαία και στη δυναμική της, άρα πιστεύω και στην ανάγκη να μιλάει κανείς μαζί της με ευθύτητα, ίσος προς ίσον. Ούτε να την κανακεύει, και ούτε, πολύ περισσότερο, να τη νανουρίζει.
ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
41 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι μνήμες και τα μηνύματα της εξέγερσης προβάλλουν στο προσκήνιο επίκαιρα και ανθεκτικά. Σήμερα, που η χώρα, η κοινωνία και η νέα γενιά βρίσκονται αντιμέτωπες με μια πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση, η παρακαταθήκη του αγώνα για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια είναι ο οδηγός για ένα ελπιδοφόρο αύριο.
Η γενιά της κρίσης δεν πρέπει να αποδειχθεί μια χαμένη γενιά. Πρέπει, αντίθετα, αξιοποιώντας όλη την εμπειρία της μεταπολίτευσης, να σταθεί όρθια, απέναντι στο κλίμα της γενικευμένης απαξίωσης, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον, που δεν θα σφραγίζουν η απόγνωση της ανεργίας, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η περιθωριοποίηση.
Στις μέρες μας, όπου τα φαντάσματα του φασισμού απειλούν να πάρουν πάλι σάρκα και οστά, η διαφύλαξη του δημοκρατικού κεκτημένου και ο ασυμβίβαστος αγώνας ενάντια στις νεοναζιστικές πρακτικές και σε όσους επιδιώκουν να δηλητηριάσουν την κοινωνία με τον ρατσισμό, αποτελούν απόδοση τιμής στο Πολυτεχνείο και έμπρακτη αναγνώριση της συμβολής του στη δημοκρατική ιστορία της χώρας.
Η έκβαση της αναμέτρησης ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη σφραγίζει πάντοτε τις κοινωνίες και προσδιορίζει το μέλλον τους. Στην περίπτωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, χρέος όλων μας είναι η μνήμη να νικά πάντοτε τη λήθη.
ΝΕΟΛΑΙΑ ΔΗΜΑΡ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
Σε μια κατακερματισμένη κοινωνία και λίγες μόλις μέρες πριν τον εορτασμό της 41ης επετείου του Πολυτεχνείου, ο κλιμακούμενος αυταρχισμός για τα θέματα της Παιδείας και η σκληρή απάντηση των δυνάμεων καταστολής στη σπουδάζουσα νεολαία αποτελούν ακόμη ένα βήμα προς τον διχασμό της κοινωνίας.
Η νεολαία της Δημοκρατικής Αριστεράς Θεσσαλονίκης καταγγέλλει την παρουσία και την απρόκλητη βία των ΜΑΤ στα Πανεπιστήμια και απαιτεί την αποχώρησή τους. Καταδικάζει τη βία. Απαιτεί λύσεις συναινετικέςστα προβλήματα του τόπου και φωνές ενισχυμένες που δε θα πνίγονται σε μια διχαστική σύγκρουση που οδηγεί την χώρα σε επικίνδυνες για την δημοκρατία εξελίξεις.
Παιδιά στα «κλουβιά» της ντροπής στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών
tovima.gr
Σκηρές εικόνες παιδιών με ειδικές ανάγκες έφερε στο φως ρεπορτάζ του βρετανικού δίκτυου BBC
Σκηρές εικόνες παιδιών με ειδικές ανάγκες έφερε στο φως ρεπορτάζ του βρετανικού δίκτυου BBC
Το βρετανικό δίκτυο BBC ασχολείται με τα «κλουβιά της ντροπής», τα ειδικά, αυτοσχέδια κρεβάτια που φιλοξενούν πάνω από 65 παιδιά με ειδικές ανάγκες στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών. Οι εικόνες με τα μικρά παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές που είναι περιορισμένα και εγκλωβισμένα μέσα σε ξύλινα κλουβιά, είναι γροθιά στο στομάχι.
«Η εννιάχρονη Τζένη κάθεται μέσα στο ξύλινο κλουβί της και κουνιέται μπρος-πίσω χαζεύοντας τις ξύλινες μπάρες. Είναι συνηθισμένη σε αυτού του τύπου την καθημερινότητα, καθώς μένει στο ίδιο αυτό κλουβί από τα δυο της χρόνια» αναφέρει το BBC, περιγράφοντας μια κατάσταση όπου τα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας σε χώρους και κρεβάτια περιοριζόμενα από ξύλινες διαχωριστικές μπάρες.
«Στην Ελλάδα, τα άτομα με νοητική αναπηρία είναι στιγματισμένα και πρέπει να παλεύουν με νύχια και με δόντια προκειμένου να λάβουν την υποστήριξη και τη βοήθεια που χρειάζονται» αναφέρει το δημοσίευμα, που ειδικά για το ΚΕΠΕΠ Λεχαινών σημειώνει πως προσωπικό αναφέρει ότι οι συνθήκες πρέπει να βελτιωθούν, αλλά δεν υπάρχουν επαρκή χρήματα.
Έξι μέλη προσωπικού φροντίζουν περισσότερα από 65 παιδιά με ειδικές ανάγκες, υπάρχει μόνο ένας νοσηλευτής και ένας βοηθός ανά όροφο, με ευθύνη για πάνω από 20 παιδιά, ενώ δεν υπάρχει μόνιμος γιατρός στο κέντρο.
«Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα ήμασταν μάρτυρες μιας τέτοιας κατάστασης σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά μου προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη ότι το προσωπικό συμπεριφερόταν σαν να ήταν κάτι συνηθισμένο» λέει η εθελόντρια ψυχολόγος Καταρίνα Νέβες από την Πορτογαλία, προσθέτοντας πως την πρώτη μέρα που αντίκρισε αυτό το θέαμα είχε σοκαριστεί.
Μάλιστα, η ίδια η Νέβες καθώς και υπόλοιποι εθελοντές είχαν στείλει από το 2010 μια επιστολή σε έλληνες πολιτικούς, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέχρι και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση, καταθέτοντας τους την εμπειρία τους από το κέντρο περίθαλψης.
Το μόνο που εισέπραξαν, σημειώνει το BBC, ήταν ευχαριστήρια σημειώματα κι υποσχέσεις για άμεση διευθέτηση του ζητήματος. Τότε, η έκθεση των εθελοντών υπέπεσε στην αντίληψη του έλληνα Συνηγόρου του Πολίτη, ο οποίος συνέταξε μία καταδικαστική έκθεση όπου γινόταν αναφορά και σε αρκετούς θανάτους λόγω ελλιπούς επίβλεψης.
Η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη είχε χαρακτηρίσει τα κλουβιά αυτά ως «μια ξεκάθαρα παράνομη πρακτική, που έρχεται σε απευθείας αντιδιαστολή με την υποχρέωση σεβασμού και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Ο αντίλογος έρχεται από τον Γιώργο Γώτη, που εργάζεται εδώ και είκοσι χρόνια ως εθελοντής γιατρός στο κέντρο.
«Το κέντρο περίθαλψης στα Λεχαινά είναι ένα από τα καλύτερα ιδρύματα για παιδιά με ειδικές ανάγκες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Πολλά από τα παιδιά που φιλοξενούνται εδώ, κατάφεραν να ξεπεράσουν κατά πολύ το προσδόκιμο ζωής τους. Τα ειδικά αυτά, πανάκριβα κλουβιά κατασκευάστηκαν για να προφυλάσσουν τα παιδιά από αυτοτραυματισμούς».
«Προφανώς και δεν θα έπρεπε να έχουμε κλουβιά, αλλά είναι αδύνατο για εμάς να τα καταφέρουμε χωρίς αυτά με τόσο λίγο προσωπικό. Κάποια απ’ αυτά τα παιδιά έχουν εκδηλώσει αυτοκαταστροφικές τάσεις ή μπλέκουν σε καυγάδες και έτσι -πάντα κατόπιν συμβουλής γιατρού- πρέπει να χρησιμοποιούμε αυτά τα ξύλινα διαχωριστικά.
Αλλά τα παιδιά παρόλα αυτά είναι ελεύθερα να επικοινωνούν και σε κάποιο βαθμό να αλληλεπιδρούν, δηλώνει στο BBC η νέα διευθύντρια του κέντρου Τζίνα Τσουκαλά που επισημαίνει πως η ίδια δεν έχει πληρωθεί εδώ και έναν χρόνο, αλλά ούτε και θέλει να υποβάλει την παραίτησή της λόγω της «υποχρέωσης που αισθάνεται έναντι των παιδιών που διαμένουν εκεί».
Ταυτόχρονα καταγγέλλει πως «τα 2/3 των παιδιών που μένουν στο κέντρο περίθαλψης έχουν εγκαταλειφθεί από τους γονείς τους κι εμείς τους προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή ψυχολογική υποστήριξη» ενώ παραπονιέται πως «κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό, αλλά διαθέτουμε ελάχιστο υπαλληλικό προσωπικό και πενιχρά οικονομικά μέσα».
Εικόνα από το ρεπορτάζ του BBC
«Τα κλουβιά αυτά δεν προορίζονται για την προστασία των παιδιών, αλλά του προσωπικού. Βασίζονται σε ένα μοντέλο φροντίδας που έχει να κάνει με τον εξαναγκασμό και τον περιορισμό των ατόμων με αναπηρία, κι όχι με τη μεταχείρισή τους ως ανθρώπινα όντα με ίσα δικαιώματα», λέει στο BBC ο Στίβεν Άλεν, εκπρόσωπος του MDAC, μιας διεθνούς οργάνωσης για την προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων με νοητική υστέρηση.
«Ο εγκλεισμός σε ένα κλουβί δημιουργεί ψυχολογικά και ενδεχομένως σωματικά προβλήματα, ενώ δεν έχει απολύτως καμία θεραπευτική αξία. Υπάρχουν δε περιπτώσεις όπου παρόμοια κλουβιά έσπασαν και τα δοκάρια τους τραυμάτισαν σοβαρά τους ασθενείς που βρίσκονταν μέσα σε αυτά», προσθέτει ο Άλεν, καταλήγοντας πως οι μόνες άλλες χώρες που χρησιμοποιούν παρόμοια κλουβιά είναι η Τσεχία και η Ρουμανία.
Το άρθρο καταλήγει με την επισήμανση πως έκανε αίτηση να κάνει ρεπορτάζ σε κάποιο από τα υπόλοιπα δώδεκα αντίστοιχα κέντρα περίθαλψης παιδιών στην Ελλάδα, όπως στην Αθήνα και το Σιδηρόκαστρο, αλλά το αίτημα τους δεν έγινε δεκτό.
«Η εννιάχρονη Τζένη κάθεται μέσα στο ξύλινο κλουβί της και κουνιέται μπρος-πίσω χαζεύοντας τις ξύλινες μπάρες. Είναι συνηθισμένη σε αυτού του τύπου την καθημερινότητα, καθώς μένει στο ίδιο αυτό κλουβί από τα δυο της χρόνια» αναφέρει το BBC, περιγράφοντας μια κατάσταση όπου τα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας σε χώρους και κρεβάτια περιοριζόμενα από ξύλινες διαχωριστικές μπάρες.
«Στην Ελλάδα, τα άτομα με νοητική αναπηρία είναι στιγματισμένα και πρέπει να παλεύουν με νύχια και με δόντια προκειμένου να λάβουν την υποστήριξη και τη βοήθεια που χρειάζονται» αναφέρει το δημοσίευμα, που ειδικά για το ΚΕΠΕΠ Λεχαινών σημειώνει πως προσωπικό αναφέρει ότι οι συνθήκες πρέπει να βελτιωθούν, αλλά δεν υπάρχουν επαρκή χρήματα.
Έξι μέλη προσωπικού φροντίζουν περισσότερα από 65 παιδιά με ειδικές ανάγκες, υπάρχει μόνο ένας νοσηλευτής και ένας βοηθός ανά όροφο, με ευθύνη για πάνω από 20 παιδιά, ενώ δεν υπάρχει μόνιμος γιατρός στο κέντρο.
«Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα ήμασταν μάρτυρες μιας τέτοιας κατάστασης σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά μου προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη ότι το προσωπικό συμπεριφερόταν σαν να ήταν κάτι συνηθισμένο» λέει η εθελόντρια ψυχολόγος Καταρίνα Νέβες από την Πορτογαλία, προσθέτοντας πως την πρώτη μέρα που αντίκρισε αυτό το θέαμα είχε σοκαριστεί.
Μάλιστα, η ίδια η Νέβες καθώς και υπόλοιποι εθελοντές είχαν στείλει από το 2010 μια επιστολή σε έλληνες πολιτικούς, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέχρι και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση, καταθέτοντας τους την εμπειρία τους από το κέντρο περίθαλψης.
Το μόνο που εισέπραξαν, σημειώνει το BBC, ήταν ευχαριστήρια σημειώματα κι υποσχέσεις για άμεση διευθέτηση του ζητήματος. Τότε, η έκθεση των εθελοντών υπέπεσε στην αντίληψη του έλληνα Συνηγόρου του Πολίτη, ο οποίος συνέταξε μία καταδικαστική έκθεση όπου γινόταν αναφορά και σε αρκετούς θανάτους λόγω ελλιπούς επίβλεψης.
Η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη είχε χαρακτηρίσει τα κλουβιά αυτά ως «μια ξεκάθαρα παράνομη πρακτική, που έρχεται σε απευθείας αντιδιαστολή με την υποχρέωση σεβασμού και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Ο αντίλογος έρχεται από τον Γιώργο Γώτη, που εργάζεται εδώ και είκοσι χρόνια ως εθελοντής γιατρός στο κέντρο.
«Το κέντρο περίθαλψης στα Λεχαινά είναι ένα από τα καλύτερα ιδρύματα για παιδιά με ειδικές ανάγκες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Πολλά από τα παιδιά που φιλοξενούνται εδώ, κατάφεραν να ξεπεράσουν κατά πολύ το προσδόκιμο ζωής τους. Τα ειδικά αυτά, πανάκριβα κλουβιά κατασκευάστηκαν για να προφυλάσσουν τα παιδιά από αυτοτραυματισμούς».
«Προφανώς και δεν θα έπρεπε να έχουμε κλουβιά, αλλά είναι αδύνατο για εμάς να τα καταφέρουμε χωρίς αυτά με τόσο λίγο προσωπικό. Κάποια απ’ αυτά τα παιδιά έχουν εκδηλώσει αυτοκαταστροφικές τάσεις ή μπλέκουν σε καυγάδες και έτσι -πάντα κατόπιν συμβουλής γιατρού- πρέπει να χρησιμοποιούμε αυτά τα ξύλινα διαχωριστικά.
Αλλά τα παιδιά παρόλα αυτά είναι ελεύθερα να επικοινωνούν και σε κάποιο βαθμό να αλληλεπιδρούν, δηλώνει στο BBC η νέα διευθύντρια του κέντρου Τζίνα Τσουκαλά που επισημαίνει πως η ίδια δεν έχει πληρωθεί εδώ και έναν χρόνο, αλλά ούτε και θέλει να υποβάλει την παραίτησή της λόγω της «υποχρέωσης που αισθάνεται έναντι των παιδιών που διαμένουν εκεί».
Ταυτόχρονα καταγγέλλει πως «τα 2/3 των παιδιών που μένουν στο κέντρο περίθαλψης έχουν εγκαταλειφθεί από τους γονείς τους κι εμείς τους προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή ψυχολογική υποστήριξη» ενώ παραπονιέται πως «κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό, αλλά διαθέτουμε ελάχιστο υπαλληλικό προσωπικό και πενιχρά οικονομικά μέσα».
Εικόνα από το ρεπορτάζ του BBC
«Τα κλουβιά αυτά δεν προορίζονται για την προστασία των παιδιών, αλλά του προσωπικού. Βασίζονται σε ένα μοντέλο φροντίδας που έχει να κάνει με τον εξαναγκασμό και τον περιορισμό των ατόμων με αναπηρία, κι όχι με τη μεταχείρισή τους ως ανθρώπινα όντα με ίσα δικαιώματα», λέει στο BBC ο Στίβεν Άλεν, εκπρόσωπος του MDAC, μιας διεθνούς οργάνωσης για την προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων με νοητική υστέρηση.
«Ο εγκλεισμός σε ένα κλουβί δημιουργεί ψυχολογικά και ενδεχομένως σωματικά προβλήματα, ενώ δεν έχει απολύτως καμία θεραπευτική αξία. Υπάρχουν δε περιπτώσεις όπου παρόμοια κλουβιά έσπασαν και τα δοκάρια τους τραυμάτισαν σοβαρά τους ασθενείς που βρίσκονταν μέσα σε αυτά», προσθέτει ο Άλεν, καταλήγοντας πως οι μόνες άλλες χώρες που χρησιμοποιούν παρόμοια κλουβιά είναι η Τσεχία και η Ρουμανία.
Το άρθρο καταλήγει με την επισήμανση πως έκανε αίτηση να κάνει ρεπορτάζ σε κάποιο από τα υπόλοιπα δώδεκα αντίστοιχα κέντρα περίθαλψης παιδιών στην Ελλάδα, όπως στην Αθήνα και το Σιδηρόκαστρο, αλλά το αίτημα τους δεν έγινε δεκτό.
Συντρίψτε τους Έλληνες!
του Γιάννη Βαρουφάκη , protagon.gr
Ο τ. υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Timothy Geithner το επιβεβαίωσε σε μια μαγνητοφωνημένη συζήτηση που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας(*):
Τον Φεβρουάριο του 2010, οι βορειοευρωπαίοι ηγέτες, αγνοώντας την λαίλαπα που θα συμπαρέσυρε ολόκληρη την ευρωζώνη, παραδόθηκαν στην οργή εναντίον της «άσωτης» Ελλάδας και ήταν αποφασισμένοι να «συνθλίψουν τους Έλληνες», καθώς η Ελλάδα κατάφερε να χρεοκοπήσει εντός μιας νομισματικής ένωσης η αρχιτεκτονική της οποίας δεν προέβλεπε (και για αυτό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει) μια τέτοια χρεοκοπία.
Τον Φεβρουάριο του 2010, οι βορειοευρωπαίοι ηγέτες, αγνοώντας την λαίλαπα που θα συμπαρέσυρε ολόκληρη την ευρωζώνη, παραδόθηκαν στην οργή εναντίον της «άσωτης» Ελλάδας και ήταν αποφασισμένοι να «συνθλίψουν τους Έλληνες», καθώς η Ελλάδα κατάφερε να χρεοκοπήσει εντός μιας νομισματικής ένωσης η αρχιτεκτονική της οποίας δεν προέβλεπε (και για αυτό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει) μια τέτοια χρεοκοπία.
Σε συνάντηση των G7 στον Καναδά, ο Geithner άκουγε εμβρόντητος τους βορειοευρωπαίους συναδέλφους του να λένε:
«Θα τους μάθουμε ένα μάθημα. Είναι απαίσιοι. Μας είπαν ψέμματα. Είναι καθήκια, άσωτοι και εκμεταλλεύτηκαν τους θεσμούς. Θα τους συνθλίψουμε. Αυτή ήταν, βασικά, η στάση τους. Όλων τους.»
Η αντίδραση του Geithner ακούγοντας αυτές τις έξαλλες κουβέντες δεν ήταν να ανησυχήσει για το μέλλον των ελλήνων. Όχι, ο αμερικανός ανησύχησε ότι, στην πρεμούρα τους να «σκοτώσουν» τους έλληνες, οι βοριεοευρωπαίοι θα πυροβολούσαν, άθελά τους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Όπως έγραφα εδώ στο protagon τον Μάιο του 2010, παρομοιάζοντας το Μνημόνιο με την Συνθήκη των Βερσαλλιών:
παρασυρμένοι από την ισχύ τους, οι ισχυροί μπορεί κάλλιστα να επιβάλουν στους ανίσχυρους συνθήκες και όρους που αποδυναμώνουν όλους. Αυτός ακριβώς είναι ο φόβος μου για την συμφωνία που επέβαλε η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ στην ηττημένη χώρα μας…. Αυτά έχουν οι Συνθήκες τύπου Βερσαλλιών: Σπαταλούν την ισχύ των ισχυρών με αποτέλεσμα (τόσο το 1919 όσο και το 2010) την ένδεια όλων μας - ισχυρών και αδύναμων.
Ο Geithner πρέπει να ήταν ο μόνος σε εκείνη την συνάντηση που καταλάβαινε πως οι Ευρωπαίοι, στην προσπάθειά τους να τιμωρήσουν τους έλληνες, θα έθεταν την Ευρώπη ολόκληρη σε μια σκοτοδίνη δεκαετίας και άνω.
Τα υπόλοιπα έχουν περάσει στην ιστορία. Η Ελλάς συνεθλίβη. Και συνεθλίβη όχι επειδή αφέθηκε να χρεοκοπήσει επισήμως αλλά επειδή δεν της επετράπη να αγκαλιάσει την αναπόφευκτη χρεοκοπία της. Συνεθλίβη επειδή επιβλήθηκε το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία στην πιο πτωχευμένη χώρα υπό τον όρο της συρρίκνωσης των (σε ευρώ) εισοδημάτων της κατά 30%, την ώρα που καλείται να αποπληρώσει όλα τα παλιά δάνεια (που την γονάτισαν) συν τα καινούργια. Με αυτή την κίνηση των βορειοευρωπαΐων, την οποία η εγχώρια κλεπτοκρατία αγκάλιασε με ενθουσιασμό, όχι μόνο συνεθλίβη η Ελλάδα αλλά έγινε και κάτι άλλο: Η υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια (όπου εξήχθη το μοντέλο «Συντρίψτε την Ελλάδα», σε λίγο πιο ήπια μορφή) πέρασε σε κατάσταση μόνιμης ασφυξίας με αποτέλεσμα ολόκληρη η Ευρωζώνη να βρίσκεται, σήμερα, σε κατάσταση μόνιμης ύφεσης αποπληθωρισμού και γοργής απώλειας της πολιτικής της νομιμοποίησης στα μάτια της πλειοψηφίας των ευρωπαίων.
Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις Geithner, εκείνοι που το 2010 υποστήριζαν πως το μνημονιακό δάνειο ήταν μονόδρομος (μαζί με εκείνους που διαφωνούσαν αλλά που, κάποια στιμγή, άλλαξαν γνώμη για να αναρριχηθούν στην εξουσία) σήμερα μου λένε με αυταρέσκεια: «Είδες ποια ήταν η ατμόσφαιρα στην Ευρώπη τότε; Αν κάναμε αυτά που έλεγες, θα μας είχαν συνθλίψει!»
Απαντώ: Μα, μας συνέθλιψαν! Η μέγγενη με την οποία το κατάφεραν ήταν ακριβώς αυτό το μνημονιακό δάνειο που οι κυβερνήσεις μας υπέγραψαν το 2010 και το 2012 και προσποιούνται ότι τηρούν από τότε έως σήμερα. Ακριβώς όπως η Γερμανία συνεθλίβη το 1919 υπογράφοντας την Συνθήκη των Βερσαλλιών, έτσι κι η Ελλάς συνεθλίβη υπογράφοντας τις μνημονιακές, δανειακές συμφωνίες – την πρώτη ώστε να διασωθούν οι βορειοευρωπαϊκές τράπεζες, την δεύτερη για να διασωθούν οι έλληνες τραπεζίτες, ο πολιτικός τους περίγυρος και τα ΜΜΕ που ταΐζονται από τα δάνεια αυτά (δηλαδή την κλεπτοκρατία που ποτέ δεν συνθλίβη βεβαίως βεβαίως!).
Η επιλογή της Ελλάδας στις αρχές του 2010, τότε που ο κ. Geithner είχε τις εν λόγω επαφές, ήταν απλή: Αποδοχή της χρεοκοπίας της ή επέκτασή της στο διηνεκές. Η δεύτερη εναλλακτική, μέσω μνημονιακών δανείων, ήταν εκείνη που σύναδε τα μέγιστα με την συντριβή της χώρας, όπως την ήθελαν οι βορειοευρωπαίοι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σαν να μην αρκούσε η επέκταση της χρεοκοπίας της χώρας στο διηνεκές (κάτι που αποτελεί την μέγιστη, την πιο απάνθρωπη, ταπεινωτική συντριβή ενός λαού), η καθεστηκυία μας τάξη δεν παύει να μας ζητά να την δοξάσουμε που μας έσωσε από την συντριβή, που μας έβγαλε από την χρεοκοπία.
Τότε, το 2010, σε εκείνο το άρθρο όπου (όπως ο Geithner σήμερα) αναφερόμουν στην άφρονα μανία της Γερμανίας να υποβάλει ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε συλλογική τιμωρία (όπως είχαν κάνει οι σύμμαχοι στην Γερμανία το 1919), με σίγουρο αποτέλεσμα την επέκταση της κρίσης σε ολόκληρη την Ευρώπη, δανείστηκα μια φράση από τον Keynes με την οποία ο άγγλος οικονομολόγος, σχολιάζοντας την Συνθήκη των Βερσαλλιών, έγραφε:
"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την Ελλάδα(**) το ίδιο ένοχη με την τρόικα(***) οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν."
Τέσσερα τώρα χρόνια η πιο πάνω φράση εξακολουθεί να συνοψίζει την ελληνική πραγματικότητα. Η Ελλάς, όντως, συνθλίβη. Μαζί της, δυστυχώς, συνθλίβη και η ιδέα μιας ενωμένης, προοδευτικής Ευρώπης.
(*) Βλ. τις απομαγνητοφωνημένες δηλώσεις του κ. Geithner που έδωσε στην δημοσιότητα ο δημοσιογράφος των Financial Times Peter Spiegel.
(**) Εδώ αντικατέστησα την «Γερμανία» με την «Ελλάδα» κι εδώ (***) αντικατέστησα «τους Συμμάχους» με «την τρόικα»
(**) Εδώ αντικατέστησα την «Γερμανία» με την «Ελλάδα» κι εδώ (***) αντικατέστησα «τους Συμμάχους» με «την τρόικα»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)