Αποχωρούν(;) οι «μεταρρυθμιστές» από τη ΔΗΜΑΡ

matrix24.gr

Ακόμη βαθύτερο θα γίνει το ρήγμα στη ΔΗΜΑΡ κατά τη σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, καθώς πλειοψηφία και μειοψηφία επιμένουν στις απόψεις τους, ενώ η εσωκομματική αντιπολίτευση δεν αποκλείεται να ανακοινώσει την αποχώρησή της από το κόμμα.

Επί της ουσίας, θα πρόκειται για το χρονικό μίας... προαναγγελθείσης αποχώρησης, καθώς ακόμη κι αν η Μεταρρυθμιστική Τάση επιλέξει να μην δημοσιοποιήσει σήμερα τις προθέσεις της, έχει ήδη ανοίξει περπατησιά εξόδου από την Αγίου Κωνσταντίνου. Είναι χαρακτηριστικό πως οι «μεταρρυθμιστές» έχουν ήδη ανακοινώσει πως δεν μετέχουν στις επιτροπές που θα οδηγήσουν το κόμμα στο Συνέδριο του Σεπτεμβρίου, ενώ κατά τα φαινόμενα δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία εκλογής συνέδρων κατά τις προσυνεδριακές διαδικασίες.
Καταγγελίες
Εξάλλου, σε κλειστή σύσκεψη αργά το βράδυ της Πέμπτης, τα στελέχη της Μεταρρυθμιστικής Τάσης συζήτησαν σοβαρά το ενδεχόμενο να ανακοινώσουν σήμερα την απουσία τους από το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ -και, άρα, την αποχώρησή τους από το κόμμα- αν και οριστικές αποφάσεις δεν έχουν ληφθεί. Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστοι εκ της μειοψηφίας θα παραβρεθούν σήμερα στην συνεδρίαση του οργάνου, ενώ ο Γρηγόρης Ψαριανός έχει ήδη δηλώσει πως η παρουσία του «δεν έχει κανένα νόημα».
Άλλωστε, η Μεταρρυθμιστική Τάση θα μετάσχει στη διαδικασία μόνο με την κατάθεση ενός κειμένου, με το οποίο θα καταγγέλλει την ηγεσία πως οδηγεί τη ΔΗΜΑΡ «σε ένα συνέδριο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών».
Πάντως, ο Φώτης Κουβέλης θα επιμείνει πως πρόθεσή του είναι να διεξαχθεί ένα συνέδριο «σύνθεσης και επανεκκίνησης», ενώ θα ζητήσει από τα στελέχη της μειοψηφίας να επιδείξουν μετριοπάθεια και εν τοις πράγμασι ενωτική διάθεση.

Κείμενο 10 σημείων από πέντε βουλευτές της ΔΗΜΑΡ

real.gr

Με νέο κείμενο δέκα σημείων για την επανεκκίνηση της «Νέας ΔΗΜΑΡ», όπως την ονομάζουν, επανέρχονται οι πέντε βουλευτές Δημήτρης Αναγνωστάκης, Γιώργος Κυρίτσης, Γιάννης Πανούσης, Νίκη Φούντα και Θωμάς Ψύρρας.

Ζητούν ένα κόμμα δημοκρατικό, αριστερό, αρχών και αξιών, μεταρρυθμιστικό-υπεύθυνο-υπόλογο, ανοικτό, ευρωπαϊκό, δομημένο, δικτυωμένο, μη εξαρτημένο και ανανεωμένο και εξηγούν τι ακριβώς εννοούν. Ζητούν τέλος τα δέκα αυτά σημεία να αποτυπωθούν και στη νέα οργανωτική δομή του κόμματος, προκειμένου να υπάρξει επανεκκίνηση και να ανοίξει ο δρόμος για τη «Νέα ΔΗΜΑΡ».

Ολόκληρο το κείμενο των πέντε βουλευτών έχει ως εξής :

10 σημεία επανεκκίνησης για τη Νέα ΔΗΜΑΡ

Ενόψει των εργασιών της ΚΕ (21.6.14) θέλοντας να συμβάλλουμε στους προβληματισμούς των μελών της, προτείνουμε 10 σημεία – αρχές τα οποία κατά τη γνώμη μας δημιουργούν τις βάσεις μιας Νέας ΔΗΜΑΡ. Χρειαζόμαστε – και χρειάζεται ο τόπος μας – ένα κόμμα:
• δημοκρατικό
• αριστερό
• αρχών και αξιών
• μεταρρυθμιστικό/υπεύθυνο/υπόλογο
• ανοικτό
• ευρωπαϊκό
• δομημένο
• δικτυωμένο
• μη-εξαρτημένο
• ανανεωμένο

Εξηγούμαστε:

- Το «δημοκρατικό» δεν ταυτίζεται με τη δημοκρατικότητα των στελεχών και των μελών ή τη δημοκρατικοφάνεια των διαδικασιών αλλά υιοθετεί (από τη βάση ως την κορυφή) τις αρχές της διαφάνειας, της συλλογικότητας, της συνδιαμόρφωσης των αποφάσεων.

- Το «αριστερό» δεν αντιπαρατίθεται απλώς προς το «δεξιό» αλλά εκφράζει και υλοποιεί πολιτικές και κοινωνικές ιδέες και πράξεις που στοχεύουν στην κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα και την κοινή ευημερία και συγκρούονται με τα κατεστημένα συμφέροντα.

- Το «αξιακό» δεν αφορά μόνο σε ζητήματα πολιτικής ηθικής και ιστορικών αρχών και παραδόσεων της Αριστεράς αλλά οφείλει να καλύπτει όλες τις ενέργειες των στελεχών και μελών που κινούνται στο δημόσιο χώρο μακριά από πελατειασμούς, αναξιοκρατία, διαφθορά κλπ.

- Το «μεταρρυθμιστικό/υπεύθυνο/υπόλογο» δεν απευθύνεται τόσο στο κάθε στέλεχος/μέλος χωριστά αλλά αφορά στη δράση όλου του κόμματος, το οποίο οφείλει να λαμβάνει υπόψη το εθνικό και δημόσιο συμφέρον, να προβάλλει το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα και να λογοδοτεί για κάθε του κίνηση (σωστή ή λάθος), προβαίνοντας σε έντιμη αυτοκριτική.

- Το «ανοικτό» δεν σημαίνει «ξέφραγο αμπέλι» όπου μπαινοβγαίνει ο καθένας αλλά σηματοδοτεί τη φιλοσοφία, δόμηση και λειτουργία ενός κόμματος όπου όλοι οι συναγωνιστές μπορούν να βρουν θέση και ρόλο.

- Το «ευρωπαϊκό» δεν αναφέρεται απλώς στην ένταξη στα σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης αλλά στη συνεχή επαφή, ενημέρωση και παρέμβαση στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και στην επίτευξη του ευρωπαϊκού οράματος.

- Το «δομημένο» δεν αντιδιαστέλλεται με το «χύμα» ή το προσωπικό σύστημα αλλά προϋποθέτει σταθερή δομή και λειτουργία του κόμματος, με ιεραρχία, ηγετική ομάδα και σαφείς αρμοδιότητες.

- Το «δικτυωμένο» δεν παραπέμπει σε πληροφοριακά συστήματα ή σε τηλεδημοκρατία αλλά επισημαίνει ότι τα σύγχρονα κόμματα οφείλουν να χρησιμοποιούν τα Νέα Μέσα για να διαχέουν τις ιδέες τους και να συνομιλούν με το κοινό (ιδίως το νεανικό).

- Το «μη-εξαρτημένο» δεν αποτελεί κάποιου είδους μομφή για το παρελθόν αλλά υπογραμμίζει την ανάγκη πλήρους διαφάνειας ως προς τα οικονομικά, τους χρηματοδότες, τη διαχείριση αλλά και τις σχέσεις με τα κέντρα εξουσίας.

- Το «ανανεωμένο» δεν σχετίζεται μόνο με τις ηλικίες της ηγετικής ομάδας αλλά πρέπει να σηματοδοτεί τόσο την εγγραφή νέων μελών όσο και την ανάδειξη σε υπεύθυνες θέσεις νέων ανθρώπων.

Τα προηγούμενα 10 σημεία – αρχές πρέπει να αποτυπωθούν στη νέα οργανωτική δομή της ΔΗΜΑΡ. Τα θεωρούμε ως προϋπόθεση. Ας σκεφτούμε, ας συζητήσουμε και ας αποφασίσουμε πώς θα υλοποιηθούν ώστε να επανεκκινήσουμε μια Νέα ΔΗΜΑΡ.

Οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ
Αναγνωστάκης Δημήτρης
Κυρίτσης Γεώργιος
Πανούσης Γιάννης
Φούντα Νίκη
Ψύρρας Θωμάς

Συνεδρίαση Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ

badiera.gr

Ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ με την συμμετοχή και των βουλευτών του κόμματος. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου που εκδόθηκε:

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς με τη συμμετοχή και βουλευτών του κόμματος, συζήτησε κατά τη σημερινή συνεδρίαση το σχέδιο εισήγησης προς την Κεντρική Επιτροπή για το εκλογικό αποτέλεσμα και την πορεία της ΔΗΜΑΡ προς το συνέδριο.

Όπως αποφασίστηκε, στη συνεδρίαση της Κ.Ε το Σάββατο 21 Ιουνίου θα κληθούν να παραβρεθούν και τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής της Προοδευτικής Συνεργασίας. Αποφασίστηκε, επίσης, τη Δημοκρατική Αριστερά στο συνέδριο του «Ποταμιού» να εκπροσωπήσει ο Γραμματέας της Κ.Ε. της ΔΗΜΑΡ, Θ. Θεοχαρόπουλος.

Στη σημερινή συνεδρίαση της Ε.Ε σύμφωνα με το καταστατικό του κόμματος έγινε η αντικατάσταση των παραιτηθέντων μελών του οργάνου από τους:

• Δώρα Καλλιπολίτη
• Ελένη Καραντζόλα
• Γιώργος Μπουλμπασάκος
• Ευγενία Μπουρνόβα
• Γιάννης Παπαθεοδώρου
• Αντώνης Σχετάκης

Γρηγόρης Ψαριανός: Η ΔΗΜΑΡ έχει φύγει από μένα, θα πάω στο Ποτάμι

iefimerida.gr

Αποκλίνουσες είναι πλέον οι γραμμές της ΔΗΜΑΡ και του βουλευτή του κόμματος Γρηγόρη Ψαριανού. Οι δηλώσεις του τελευταίου, την Πέμπτη, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο, καθώς σημείωσε πως δεν θα πάρει μέρος στις κομματικές διεργασίες, ενώ αντιθέτως θα πάρει μέρος στο συνέδριο του Ποταμιού.
Συγκεκριμένα, μιλώντας στο ρ/σ Βήμα Fm είπε: «Η ΔΗΜΑΡ έχει φύγει από μένα και όχι εγώ από τη ΔΗΜΑΡ. Θα συμμετέχω στο συνέδριο Του Ποταμιού και όχι στις δικές μας κομματικές διεργασίες. Να αναλάβει κάποιος τις πολιτικές ευθύνες πραγματικά και όχι με παραιτήσεις επί ψηφοφορίας.
Προαναγγέλοντας πολιτικές εξελίξεις τόνισε με νόημα: «Η ΔΗΜΑΡ έχει φύγει από μένα, όχι εγώ από τη ΔΗΜΑΡ» προσθέτοντας πως δεν θα συμμετέχει στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος το Σάββατο και ότι δεν έχει «λόγο ύπαρξης στο κόμμα» αφήνοντας ταυτόχρονα να εννοηθεί ότι θα αποχωρήσουν κι άλλοι βουλευτές από το κόμμα.
«Δε θα συμμετάσχω στις κομματικές συνεργασίες γιατί αυτό το πράγμα το θεωρώ νεκρό. Συνάδελφοί μου από τους οποίους ζητάω συγγνώμη για το χαρακτηρισμό "νεκρό" έχουν κηρύξει στρατηγικό σχέδιο συμμαχίας με το ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε χαρακτηριστικά διαχωρίζοντας τη θέση του και προαναγγέλλοντας ότι θα συμμετάσχει στο ιδρυτικό συνέδριο του Ποταμιού στο τέλος στο μήνα χωρίς όμως να ξεκαθαρίζει αν θα ενταχθεί ως μέλος στο νεοσύστατο κόμμα.
«Μέχρι τώρα δεν μιλάγαμε με κανέναν και το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε στο 1%, ενώ τώρα ξαφνικά μιλάμε με όλους, με Το Ποτάμι, την Κεντροαριστερά, την Ελιά, το ΠΑΣΟΚ, με την προϋπόθεση ότι θα συστρατευτούμε όλοι με τον ΣΥΡΙΖΑ», τόνισε χαρακτηριστικά.
Επιπρόσθετα, ο Γρ. Ψαριανός άσκησε εκ νέου ευθεία επίθεση στο Φ. Κουβέλη, τονίζοντας την ανάγκη να αναληφθεί η πολιτική ευθύνη ενώ σε ερώτηση για το αν θα τον ψήφιζε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ τόνισε ότι είναι "κατάλληλος για το αξίωμα". «Να αναλάβει κάποιος τις πολιτικές ευθύνες πραγματικά και όχι με παραιτήσεις επί ψηφοφορίας», δήλωσε με επικριτικό ύφος ο Γρ. Ψαριανός.

Πόσες ψήφους πήραν οι υποψήφιοι Ευρωβουλευτές

iefimerida.gr

Μπορεί η ΔΗΜΑΡ να βυθίστηκε στις Ευρωεκλογές του Μαΐου, ωστόσο εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατάταξη των υποψηφίων ευρωβουλευτών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που έδωσε το Πρωτοδικείο.
Στην πρώτη τριάδα των σταυρών προτίμησης όσων ψήφισαν ΔΗΜΑΡ, πρώτος ήρθε το στέλεχος του κόμματος Δημήτρης Χατζησωκράτης, και ακολουθούν η Μαριλένα Κοππά και ο Θόδωρος Μαργαρίτης. Τη δεκάδα συμπληρώνουν οι Γιάννης Αμοιρίδης, Ανδρέας Παπδόπουλος, Θοδωρής Παπαθεοδώρου, Αργύρης Λαφαζάνης και Ευγενία Αρσένη.
ΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΕΞΗΣ:
ΧΑΤΖΗΣΩΚΡΑΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ 10746
ΚΟΠΠΑ ΜΑΡΙΛΕΝΑ, ΕΠΙΚΟΥΡΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ – ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ 9260
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΘΟΔΩΡΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ 6524
ΑΜΟΙΡΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ – ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 5663
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ 4105
ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ – ΠΡΩΗΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ – ΠΡΩΗΝ ΠΡΥΤΑΝΗΣ 3891
ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ, ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ – ΠΡΩΗΝ ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ 3498
ΑΡΣΕΝΗ ΕΥΓΕΝΙΑ (ΤΖΕΝΗ), ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ – ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΟΣ 3326
ΑΡΧΟΝΤΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΓΙΑΤΡΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΧΑΝΙΩΝ 2806
ΑΛΕΒΙΖΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 2596
ΑΓΓΕΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ – ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΟΣ 2584
ΤΣΑΜΟΥΡΓΚΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ 2541
ΒΙΤΑΛΗ ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ (ΛΕΙΑ), ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 2360
ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ 2281
ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΡΑΜΑΣ 2281
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗΣ ΑΝΤΑΙΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 2235
ΑΚΡΙΤΙΔΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ 2084
ΚΑΡΑΤΖΟΛΑ ΕΛΕΝΗ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΠΡΩΗΝ Γ.Γ. ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΥΠΑΙΘ 1892
ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ε.α. – ΝΟΜΙΚΟΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ 1883
ΚΑΤΣΑΜΟΥΡΗΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1840
ΚΩΛΛΕΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ 1829
ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΟΣ ΧΩΡΟΤΑΚΤΗΣ – ΠΡΩΗΝ Γ.Γ. ΥΠΕΚΑ 1807
ΤΣΙΚΑΡΔΑΝΗ ΝΤΟΡΑ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ1785
ΒΑΡΔΑΚΑΣ ΣΙΜΟΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΜΥΚΗΝΩΝ 1586
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΔΡ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΙΝΕ1572
ΓΟΥΡΓΟΥΡΗ ΦΑΝΗ, ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ 1564
ΜΕΛΦΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ Τ.Ε.Ι. ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 1550
ΦΩΤΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ 1530
ΚΑΛΛΙΠΟΛΙΤΗ ΔΩΡΑ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ Ε.Ρ.Τ. 1474
ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ 1439
ΚΟΣΣΥΒΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΔΡΥΑΣ ΛΑΡΙΣΑΣ 1388
ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ, ΤΟΠΟΓΡΑΦΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ Τ.Ε.Ε. ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ 1338
ΚΟΛΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΑΓΡΟΤΗΣ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΕΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΒΟΙΩΤΙΑΣ 1239
ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ ΜΑΚΗΣ, ΓΙΑΤΡΟΣ – ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ 1129
ΣΙΑΚΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 1120
ΤΣΑΡΤΑΣ ΠΑΡΙΣ, ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ1109
ΔΑΒΒΕΤΑΣ ΝΙΚΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ 1099
ΣΑΒΒΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΝΟΤΙΑΣ ΡΟΔΟΥ 1084
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΡΑΚΗΣ 987
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΕΝΝΥ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ 945
ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΘΡΑΣΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ 863
ΚΟΡΚΟΒΕΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ 807

ΔΗΜΑΡ: μια ιστορία πολιτικών αντιφάσεων και προσωπικών τακτοποιήσεων

Γεράσιμος Γεωργάτος , metarithmisi.gr

Το εγχείρημα φαίνεται πως ήταν από την αρχή ναρκοθετημένο. Η ΔΗΜΑΡ ήθελε να είναι κάτι που δεν μπορούσε να γίνει, όπερ και η σημερινή της κατάληξη. Στο ιδρυτικό συνέδριο (2011), απορρίπτονται μετ` επαίνων η πρόταση Ματσαγγάνη για «δίκαιη λιτότητα» και η συμβιβαστική - βελτιωτική πρόταση για «δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης». Οι αριστερές αγκυλώσεις του τύπου, «οι εργαζόμενοι δεν θα πληρώσουν για την κρίση», με συνέπεια να πληρώσουν περισσότερα, ενυπήρχαν ήδη.

Η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το συνέδριο του ΣΥΝ ( 2010), πραγματοποιήθηκε μετά από ένα περίπου χρόνο διαβουλεύσεων και συζητήσεων του ηγετικού της πυρήνα και αφού ο επικεφαλής και ο στενός κύκλος των στελεχών πείστηκαν ότι δεν έχουν εκεί κανένα πολιτικό μέλλον. Η κατάσταση είχε γίνει τόσο ασφυκτική που ούτε ο ίδιος ο Φ. Κουβέλης δεν εξελέγη σύνεδρος από την οργάνωσή του στο 10ο συνέδριο του ΣΥΝ.

Οι πολιτικές αποσκευές όμως της ηγετικής ομάδας ήταν, όπως και αποδείχτηκε, κατώτερες από τις απαιτήσεις του νέου εγχειρήματος. Παρά τον αρχικό ενθουσιασμό του κόσμου της ανανεωτικής αριστεράς και τα υψηλά ποσοστά σε δημοσκοπήσεις, οι αριστερές αγκυλώσεις, η αρχηγική και ιδιοκτησιακή νοοτροπία, η αντίληψη της πολιτικής ως διαδικασίας διαρκών ελιγμών ανάλογα με την περίσταση, στέρησαν από την ΔΗΜΑΡ τον σταθερό προσανατολισμό και το σταθερό και διευρυνόμενο ακροατήριο.

Έτσι η ΔΗΜ.ΑΡ τοποθετήθηκε κατά της κυβέρνησης Παπαδήμου, αδράνησε μετά τις πρώτες εκλογές (Μάιος 2012) και ευτυχώς αποφάσισε τη συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση μετά τις δεύτερες (Ιούνιος 2012), που την εγκατέλειψε όμως μόλις βρήκε ευκαιρία. Τάχθηκε κατά της απελευθέρωσης επαγγελμάτων, ο υπεύθυνος ευρωπαϊκής και εξωτερικής πολιτικής πιέστηκε να παραιτηθεί όταν κατήγγειλε το Die Linke για την καταψήφιση στη γερμανική βουλή της ελληνικής χρηματοδότησης (αλίμονο, να καταγγείλουμε αριστερό κόμμα;!) και ακολούθησαν η υπεράσπιση κάθε συντεχνίας, από την αμυντική βιομηχανία μέχρι τους φαρμακοποιούς, τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, κλπ, η άρνηση δηλαδή επί της ουσίας κάθε αλλαγής status, πάντα με κομψό ομολογουμένως τρόπο.

Επέμεινε επιπλέον η ΔΗΜΑΡ σε μια ξεπερασμένη αντίληψη του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, αλλά την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενη από την διαφαινόμενη εκλογική συντριβή, μετά από σύσταση επικοινωνιολόγου, υιοθέτησε προεκλογικά και την κεντροαριστερά, για να επιστρέψει ωστόσο σήμερα στην αδιάφορη για τους πολίτες προτεραιότητα του δημοκρατικού σοσιαλισμού, προκειμένου να διευκολύνει πολιτικά τη συμβατότητα και τη συνάντηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και διασωθεί η ηγετική ομάδα.

Η παραδοσιακή αριστερή αντιπάθεια προς τη σοσιαλδημοκρατία ήταν διαρκώς παρούσα. Πρέπει να την κάνουμε πιο «αριστερή», να την φέρουμε στα μέτρα μας. Το αποπνέει ρητά η διακήρυξη για τις ευρωεκλογές. Έτσι επέστρεψε και ο αριστερός ευρωσκεπτικισμός, για μια άλλη Ευρώπη σε έναν άλλο κόσμο, ενώ στο εγχώριο πολιτικό τοπίο η διακριτική αντιμνημονιακή στάση, «εμείς δεν ψηφήσαμε κανένα μνημόνιο», από ένα κόμμα που συμμετείχε στην κυβέρνηση για τη σωτηρία της χώρας, μπέρδευε τους πάντες.

Το κόμμα οργανώθηκε εντελώς προεδροκεντρικά με τυπικές δημοκρατικές διαδικασίες επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων. Κάθε έκφραση διαφωνίας οδηγούσε στο περιθώριο και έτσι η ΔΗΜΑΡ πολύ γρήγορα στερήθηκε πολλούς αξιόλογους και ικανούς ανθρώπους. Η ηγετική ομάδα διαμορφωνόταν κάθε φορά με όρους θρησκευτικής πίστης προς τον Πρόεδρο και όχι με όρους πολιτικής συμφωνίας και όσοι την συναπάρτιζαν φρόντισαν για τις απαραίτητες συναλλαγές, εξαρτήσεις και ανταλλάγματα, με αποκορύφωμα τις επιλογές προσώπων κυρίως με «αριστερό πρόσημο» και κατά κανόνα ήδη βολεμένους, στο πλαίσιο του 4-2-1 και όχι μόνο.

Ακολούθησε η εκλογική καταβαράθρωση, η έλλειψη κάθε αυτοκριτικής και ανάληψης ευθύνης και όλο αυτό το επιεικώς γελοίο σήριαλ περί παραίτησης του Προέδρου που απαξιώνει και ευτελίζει περεταίρω και τον ίδιο και τη ΔΗΜ.ΑΡ. Αντί για εκτεταμένο διάλογο για τα αίτια της εκλογικής συντριβής, προκηρύσσεται συνέδριο εξπρές για αναβάπτιση της ηγεσίας, ξεκαθάρισμα εσωκομματικών λογαριασμών και με τη νέα γραμμή να έχει ήδη διαμορφωθεί: να διασωθούμε μέσω ΣΥΡΙΖΑ και παίζε και κάμποση κεντροαριστερά «με προοδευτικό πρόσημο», με έμφαση κυρίως στον δημοκρατικό σοσιαλισμό και ολίγη από πολιτική οικολογία, γιατί με τη ρευστότητα που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό δεν ξέρεις που θα κάτσει η μπίλια. Μόνο που όταν προσπαθείς να είσαι παντού δεν είσαι πουθενά. Είσαι απλά αναξιόπιστος.

Το εγχείρημα ήταν εξ αρχής εμποτισμένο με όλη την παλαιοκομματική νοοτροπία και παθογένεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος, του άλλα λέω κι άλλα κάνω: διακηρυκτική επιμονή σε μεταρρυθμίσεις – φρένο στην πράξη, αλλαγή του κράτους στα λόγια – υπεράσπιση του status quo στην πράξη, καταγγελία του πελατειακού συστήματος και των συντεχνιών – υπεράσπισή τους στην πράξη, σταθερός ευρωπαϊκός προσανατολισμός από την πόρτα – ευρωσκεπτικισμός από το παράθυρο, με κορυφαίο το παραιτούμαι αλλά δεν παραιτούμαι. Είναι ολοφάνερες οι ευθύνες.

Και όσοι τα αντιλαμβανόμασταν; Δυστυχώς αντιδρούσαμε συνήθως μεμονωμένα, γι` αυτό αναποτελεσματικά. Κανένα συνέδριο και καμιά απόπειρα επανεκκίνησης δεν πρόκειται να διασώσουν και να οδηγήσουν σε ανάκαμψη τη ΔΗΜ.ΑΡ. Ιδίως όταν επιχειρείται με τα ίδια πρόσωπα. Η βλάβη είναι ανήκεστος. Όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι και ακίνητοι – και εννοώ τη Μεταρρυθμιστική Τάση – χάνουμε πολύτιμο χρόνο, εκτός από αυτόν που έχει χαθεί ήδη, και, κυρίως, χάνουμε σε πολιτική αξιοπιστία και προσωπική αξιοπρέπεια, στοιχεία που βαραίνουν σημαντικά στους πολίτες που παρακολουθούν και αγωνιούν για τις εξελίξεις στην υπόθεση της ανασυγκρότησης μιας ευρύχωρης αυτόνομης και αυτοκαθοριζόμενης κεντροαριστεράς. Οι πρωτοβουλίες πρέπει να είναι άμεσες.

Ο Γεράσιμος Γεωργάτος, είναι Φιλόλογος, Μέλος της Κ.Ε της ΔΗΜ.ΑΡ, υποψήφιος ευρωβουλευτής.

Το σχέδιο Ρέντσι για χαλάρωση Συμφώνου Σταθερότητας

euro2day.gr

Με πρωτεργάτη το Ματέο Ρέντσι, οι κεντροαριστερές δυνάμεις της Ευρώπης ζητούν χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας σε αντάλλαγμα για την στήριξη της υποψηφιότητας Γιούνκερ στην Κομισιόν. Το σχέδιο για τις δημόσιες επενδύσεις

Οι κεντροαριστερές δυνάμεις της Ευρώπης, με πρωταγωνιστή τον πρωθυπουργό της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι, θέτουν τη χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας στο επίκεντρο της συζήτησης για το διορισμό του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στην προεδρία της Κομισιόν. Ο ηγέτης της ομάδας των Σοσιαλιστών του Ευρωκοινοβουλίου Hannes Swoboda δήλωσε πως θα μπορούσε να στηρίξει τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα που προωθεί το Βερολίνο λέγοντας:«Θα διαπραγματευτούμε ένα πρόγραμμα  με το Γιούνκερ».

Δήλωσε συγκεκριμένα, πως το βασικό ζητούμενο της κεντροαριστεράς έχει διατυπωθεί από την Ιταλία και δεν είναι άλλο από τη χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας.  «Είναι η προϋπόθεση του Ρέντσι για να συμφωνήσει με οποιονδήποτε υποψήφιο» δήλωσε ο κ. Swoboda.

Σημειώνεται ότι βάσει του Συμφώνου Σταθερότητας, οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν έλλειμμα κάτω του 3% του ΑΕΠ και χρέος κάτω του 60%. Μετά από χρόνια λιτότητας όμως, πολλές χώρες της ΕΕ απέχουν πολύ από τα όρια, ενώ παράλληλα ζητούν να προχωρήσουν σε αναπτυξιακά μέτρα.

«Δεν ζητάμε αλλαγή στο Σύμφωνο, αλλά στην εφαρμογή του» συμπλήρωσε ο Swoboda προσθέτοντας ότι οι προτάσεις δεν αποτελούν «λευκή επιταγή» για δημόσιες δαπάνες αλλά «εξαίρεση συγκεκριμένων παραγωγικών επενδύσεων από τους στόχους του προϋπολογισμού»

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Sueddeutsche Zeitung, ο κ. Ρέντσι έχοντας την στήριξη της γαλλικής κυβέρνησης, θα ζητήσει νέα «ανάγνωση» του Συμφώνου Σταθερότητας, ώστε να μην συνυπολογίζονται στο δημοσιονομικό έλλειμμα όσες κρατικές επιδοτήσεις χρηματοδοτούνται με δανεισμό. Σε αντάλλαγμα, οι χώρες που θα κάνουν χρήση αυτού του περιθωρίου θα υποχρεούνται σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Ο Ματέο Ρέντσι θα συναντηθεί σήμερα Τετάρτη με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι, με βασικό θέμα συζήτησης εάν θα γίνει η ψηφοφορία για την προεδρία της Κομισιόν κατά τη σύνοδο Κορυφής της επόμενη εβδομάδα. Η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ φαίνεται πως αλλάζει στρατηγική και επισπεύδει διαδικασίες προκειμένου να αιφνιδιάσει την Βρετανία που διαφωνεί ρητά με την υποψηφιότητα Γιούνκερ.

Τη Δευτέρα συναντήθηκε ο Γάλλος Αρνο Μοντεμπούρ με τον Γερμανό υπουργό Οικονομίας Σίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να υπάρξει η στήριξη του Βερολίνου σε αυτό το σχέδιο λέγοντας ότι «κανείς δεν θέλει υψηλότερο χρέος, αλλά ο μόνος τρόπος να μειωθεί το έλλειμμα είναι με την σταδιακή επιστροφή στην ανάπτυξη».

«Ο πιο κομπλεξικός λαός στον κόσμο»...

του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Προφανώς και δεν «είμαστε ο πιο κομπλεξικός λαός στον κόσμο». Για τον απλούστατο λόγο ότι τέτοια ανάποδα καλλιστεία ούτε έχουν γίνει ποτέ, ώστε να μας δοθούν τα πρωτεία, ούτε είναι εφικτό να γίνουν. Και, εννοείται, όχι επειδή λείπει η τεχνογνωσία, αλλά επειδή η ανθρωπογνωσία δεν έχει καμία σχέση με τέτοιους αφελείς διαγωνισμούς. Αλλο τώρα αν εμείς συνηθίσαμε -βασισμένοι σε μια ψευδαισθησιογόνο «πατριδογνωσία»- να πιστεύουμε πως αριστεύουμε σε όλα, αφήνοντας πολλούς παρασάγγες πίσω μας τους υπόλοιπους λαούς.

Ο εθνικός μας σκόρερ Αγγελος Χαριστέας, στο τιτίβισμά του λίγο μετά την ήττα της Εθνικής μας από την Κολομβία, εύλογα ενοχλημένος από τη σωρεία των ειρωνικών σχολίων, απέδωσε την πρωτιά της κομπλεξικότητας στον ελληνικό λαό. Πάρα πολύ γρήγορα όμως, και μάλλον απελπισμένος από τον εναντίον του επικοινωνιακό βομβαρδισμό, υποχρεώθηκε να παλινωδήσει και, με δεύτερο τουίτ, να πει ότι απέσυρε το αρχικό γιατί ουδείς κατάλαβε τι εννοούσε έτσι όπως το είχε γράψει. Αλλά συνήθως η μισή αλήθεια είναι ένα μισαδάκι που δεν είναι καθόλου αληθινό. Αν ο ποδοσφαιριστής της Εθνικής του 2004 ήθελε να φανεί ωφέλιμος, ίσως περισσότερο κι απ’ ό,τι με το νικηφόρο γκολ του στον τελικό του Γιούρο στην Πορτογαλία, θα έπρεπε να επιμείνει. Οχι στην αρχική του διάγνωση περί πρωταθλήτριας χώρας στο κόμπλεξ, αλλά στην υποκείμενη άποψή του ότι ναι, δεν είμαστε λαός άμωμος, ανεπίληπτος, ιδανικός. Οτι τα προβληματάκια μας τα έχουμε. Και ότι, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν έχουμε κόμπλεξ ανωτερότητας ή κόμπλεξ κατωτερότητας, αλλά ότι αυτά τα δύο συνυπάρχουν, κι όχι για να αλληλοεξουδετερωθούν αλλά για να αλληλοτροφοδοτηθούν· ότι, συνήθως, συναισθηματικά μετακινούμαστε ταχύτατα από το ύψος στο βάθος και τούμπαλιν· πως ό,τι μας συναρπάζει τη μια στιγμή και το αποθεώνουμε, αμέσως έπειτα το περιγελούμε με σχεδόν μαζοχιστική αγριότητα· πως υψώνουμε αγάλματα μόνο και μόνο για να έχουμε τη μάλλον φτηνή χαρά να τα γκρεμίσουμε όταν τα βαρεθούμε ή πάψουν να μας κάνουν τη δουλειά για την οποία τα προορίσαμε. Ενα παράδειγμα και ο Χαριστέας: Οποτε σκόραρε ήταν Αγγελος, οιονεί θεϊκός απεσταλμένος. Και όποτε -σαν άνθρωπος κι αυτός- έχανε κάποια ευκαιρία, ήταν άμπαλος· ο πιο άμπαλος απ’ όλους τους άμπαλους.

Αν ψάχνουμε να εντοπίσουμε καλά και σώνει εθνικά γνωρίσματα, ιδού ένα: Αυτολατρευόμαστε και σχεδόν ταυτόχρονα αυτοχλευαζόμαστε. Πάντοτε -και για οτιδήποτε- επιλέγουμε τον υπερθετικό. Γράφουμε τους ύμνους μας για την ιστορία μας, τη γλώσσα μας κ.λπ., κι ύστερα πιάνουμε τα μοιρολόγια. Λέμε πως η πάστα μας είναι τέτοια που μας επιβάλλει να πολεμάμε κατά της μοίρας και συγχρόνως μεμψιμοιρούμε ατέλειωτα. Ισως επειδή ποτέ δεν κοπιάζουμε στ’ αλήθεια ώστε να μάθουμε τι ακριβώς είμαστε και ποιες οι απαιτήσεις μας από τον εαυτό μας και τους άλλους. Μας βόλεψαν τα υπνωτιστικά σχήματα της κληρονομιάς, της συνέχειας, του περιούσιου λαού και τα παρεμφερή. Αρπαζόμαστε από αυτά χωρίς να συνειδητοποιούμε πως είναι φασματικά. Και πως είναι αυτοκαταστροφικό να τα χρησιμοποιούμε σαν μοναδικό στήριγμά μας.

Η μεσαία τάξη ψάχνει εκπροσώπηση

Χρήστος Μαχαίρας, Τα Νέα, 17/06/2014

Στον δημόσιο διάλογο η Κεντροαριστερά - η όποια Κεντροαριστερά, μεγάλη, μικρή, κυβερνώσα ή όπως αλλιώς προσδιορίζεται - αντιμετωπίζεται, κατά κανόνα, ως πολιτικό Ελντοράντο. Η μέση αίσθηση τη θέλει, εφόσον ενωθεί, μαζική και ανταγωνιστική, ικανή να σπάσει την πολιτική κυριαρχία του νέου διπολισμού και να συγκροτήσει έναν τρίτο - γιατί όχι; - πλειοψηφικό πόλο.

Η αλήθεια είναι ότι, μεταπολιτευτικά, οι κοινωνικές δυνάμεις που συνέθεσαν το μείγμα της Κεντροαριστεράς και εκπροσωπήθηκαν κομματικά από το ΠαΣοΚ συγκρότησαν πράγματι πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία, η οποία παρέμενε ζωντανή και συνεκτική μέχρι τις παραμονές της κρίσης. Οι πολίτες που στεγάστηκαν κάτω από την ευρύχωρη ομπρέλα της, ασχέτως κομματικής προϊστορίας, διαμόρφωσαν σταδιακά μία κοινωνική συνείδηση διαρκούς ανέλιξης, η οποία στηριζόταν στο βελτιούμενο επίπεδο ζωής της μεσαίας τάξης.

Ειδικά, μάλιστα, την οκταετία διακυβέρνησης της χώρας από τον Κ. Σημίτη, πολλές από αυτές τις κοινωνικές μερίδες, καθώς είχαν το προνόμιο να ανέβουν από τις πρώτες στο τρένο της ανάπτυξης και να απολαύσουν τις «ανέσεις» του, διεκδίκησαν ένα νέο κοινωνικό status, προσχώρησαν στην αντίληψη του κυβερνητικού πραγματισμού και ασπάστηκαν τις δημοφιλείς εκείνη την εποχή και στην Ευρώπη ιδεολογίες του εκσυγχρονισμού, της αποτελεσματικότητας και της τεχνοκρατίας. Ισως κι αυτός να ήταν ένας επιπλέον λόγος που μεγάλα τμήματα αυτών των στρωμάτων δεν επέδειξαν μεγάλη δυσκολία να μεταναστεύσουν εκλογικά κάποια στιγμή στη ΝΔ του Καραμανλή του νεότερου ή να επανέλθουν, αργότερα, στο ΠαΣοΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Η απόσταση Κεντροδεξιάς - Κεντροαριστεράς είχε αρχίσει να μειώνεται...

Και ύστερα ήρθε το Μνημόνιο... Η ανθηρή μέχρι τότε μεσαία τάξη που αιμοδοτούσε εκλογικά κυρίως το ΠαΣοΚ και στήριζε την κατανάλωση είδε το κοινωνικό της όνειρο να σωριάζεται. Ακόμα περισσότερο κι από τους μη έχοντες πού την κεφαλήν κλίναι, ο λαός του μεσαίου χώρου υπέστη το σοκ της μετάβασης σε μια εποχή στερήσεων και δυσπραγίας, άγριας φορολόγησης και οικονομικών αδιεξόδων.

Αυτός ο χώρος που πλήρωσε με βαρύ τίμημα τις τιμωρητικές εμμονές του Βερολίνου, της Κομισιόν και του ΔΝΤ δεν είναι πλέον ενιαίος. Ενα τμήμα του, με την ελπίδα ότι θα πάρει πίσω τα χαμένα, προσανατολίστηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα άλλο, φοβούμενο τα χειρότερα, ακούμπησε στη ΝΔ. Απέμεινε ένα τρίτο, ουσιαστικά ανέστιο, να βολοδέρνει μεταξύ των διαφορετικών αντιλήψεων για την ανασύσταση της Κεντροαριστεράς που εκφράζονται στον χώρο του ΠαΣοΚ και της ΔΗΜΑΡ.

Πολλές από τις αναφορές - ή και τις εκκλήσεις που απευθύνονται σήμερα - στην Κεντροαριστερά μοιάζει να αγνοούν τόσο αυτή την επώδυνη για τη μεσαία τάξη επιδείνωση της θέσης της όσο και την πραγματικότητα του πολιτικού κατακερματισμού της. Παράγοντες του χώρου, υποβαθμίζοντας τις τεκτονικού χαρακτήρα αλλαγές που έχει επιφέρει η οικονομική κρίση στην κοινωνική (και εκλογική) βάση της Κεντροαριστεράς, εξακολουθούν να προσεγγίζουν το ζήτημα της δημιουργίας ενός τρίτου πόλου με όρους της κλασικής κομματικής γεωγραφίας, λες και το συγκεκριμένο ακροατήριο έρχεται οικονομικά αλώβητο και κοινωνικά ανέπαφο από την εποχή του Σημίτη στην εποχή των Μνημονίων.

Οποια θέση κι αν έχει κανείς για τη σύγκλιση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί παρά να πάρει υπόψη του ότι ο κοινωνικός χώρος που όλοι απευθύνονται χτυπήθηκε από καταιγίδα. Δεν μπορεί, με άλλα λόγια, να εκφωνεί απλώς και μόνο ελπιδοφόρες πολιτικές για ένα λαμπρό αύριο. Χρειάζεται να μιλήσει - όλοι να μιλήσουμε - και για το σήμερα, που παραμένει ζοφερό και κοινωνικά απαράδεκτο.

Φταίει που μπήκαμε ή που βγήκαμε από την κυβέρνηση;

Του Σάκη Παπαθανασίου , badiera.gr

Το εκλογικό αποτέλεσμα οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Μια ορθή ανάλυσή του προϋποθέτει : νηφαλιότητα, εξέταση όλων των πτυχών και σωστή στάθμιση της επίδρασης κάθε παράγοντα. Βασική επιδίωξη πρέπει να είναι η εξαγωγή συμπερασμάτων που δε θα έχουν εκ προοιμίου σκοπό να επιβεβαιώσουν τη μια ή την άλλη άποψη.

Πολλοί θεωρούν ως μια βασική αιτία της ήττας είτε την είσοδο είτε την έξοδο από την κυβέρνηση και εξαντλούν την κριτική τους στα δύο αυτά κομβικά σημεία.

Α. Η κριτική όσων υποστηρίζουν ότι η αιτία της ήττας ήταν η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση

Όσοι θεωρούν ότι η εκλογική ήττα προήλθε κυρίως από την είσοδο της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, επικαλούνται ότι το 21-23% των ψηφοφόρων μας του 2012 έφυγε προς τα Αριστερά στις ευρωεκλογές του 2014. Όμως:

• Παραβλέπουν ότι η απώλεια εκλογικής μας επιρροής καταγράφηκε στις δημοσκοπήσεις ουσιαστικά μετά την παρέλευση οκταμήνου από τη συγκρότηση της κυβέρνησης, γεγονός που δείχνει ότι και όσοι είχαν επιφυλάξεις για τη συμμετοχή αυτή, κράτησαν στάση αναμονής.

• Ξεχνούν ότι η σύνθεση των ψηφοφόρων μας του Ιουνίου του 2012είχε αλλάξει   κατά 45% σε σχέση με αυτήν του Μαΐου του 2012, αφού το ποσοστό που χάσαμε προς τα αριστερά, το αντικαταστήσαμεμε προερχόμενους, κυρίως, από κόμματα που δεν είχαν πετύχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση (Δράση, Οικολόγοι κ.α) και που ανταποκρίθηκαν στο σύνθημα μας: «Εντολή για λύση» καθώς και στη διαβεβαίωσή μας ότι θα συμβάλλουμε στο να σχηματισθεί κυβέρνηση. Ο κόσμος αυτός δεν θα μπορούσε να παραμείνει στη ΔΗΜΑΡ χωρίς συμμετοχή της στις κυβερνητικές λύσεις.(Είναι βέβαια άλλης τάξης ζήτημα η κριτική ότι αυτή η αλλαγή της γραμμής από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 στις εκλογές του Ιουνίου του 2012, έγινε εν πλω και χωρίς ουσιαστική συζήτηση στα όργανα).

• Αποσιωπούν το γεγονός ότι ένα τμήμα των ψηφοφόρων μας ψήφισε       κόμματα της κυβέρνησης (6-7% Ν.Δ και 8% ΕΛΙΑ) και ακόμη ένα μεγαλύτερο τμήμα ψήφισε το ΠΟΤΑΜΙ (23-25% ) και τον Χατζημαρκάκη (5%), κόμματα και εκλογικοί συνδυασμοί που κατατάσσονται στα «δεξιά» της ΔΗΜΑΡ με τη συμβατική πολιτική γεωγραφία. Δηλαδή αποσιωπούν ότι χάσαμε όχι μόνο προς τα αριστερά αλλά και προς τα δεξιά μας.

Β. Η κριτική όσων υποστηρίζουν ότι η αιτία της ήττας ήταν η έξοδος μας από την κυβέρνηση

Όσοι υποστηρίζουν ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα μέχρι την ημέρα της εξόδου της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, επικαλούνται τη μείωση της εκλογικής επιρροής που καταγράφηκε στις δημοσκοπήσεις αμέσως μετά την αποχώρηση μας από την κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2013. Όμως:

• Αποσιωπούν το γεγονός ότιήδη είχε συντελεστεί, σταδιακά, έως το Μάιο του 2013, σημαντική μείωση της εκλογικής μας επιρροής, ενόσω ήμασταν δηλαδή στην κυβέρνηση (ενδεικτικά ο μέσος όρος των περισσότερων από 15 δημοσκοπήσεων       μας έδινε 4,5% πριν την έξοδο και 3,5% μετά την έξοδο από την κυβέρνηση)

• Παραβλέπουν ότι στις ευρωεκλογές του 2014 – όπως ήδη έχει αναφερθεί – είχαμε μεγάλη απώλεια ψήφων και προς τα κόμματα της Αριστεράς που αντιτίθενται κάθετα στην κυβερνητική πολιτική.

• Αρνούνται να δουν ότι η απώλεια ψήφων που είχαμε προς το ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ (που παρέμεινε στην κυβέρνηση), ήταν ελάχιστη καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιακής μείωσης της επιρροής μας. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει πως μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων μας που δεν ήταν ικανοποιημένο από την αποχώρηση μας από την κυβέρνηση ταυτόχρονα δεν ήταν       ικανοποιημένο και από την κυβερνητική πολιτική. Επιπρόσθετα το ίδιο αυτό τμήμα των ψηφοφόρων μας εκτιμούσε αρνητικά τη σύνδεση με το ΠΑΣΟΚ και αρνιόταν να υποστηρίξει το εγχείρημα της ΕΛΙΑΣ παρά τη γιγάντια υπεράσπιση και προβολή του εγχειρήματος αυτού από τα ΜΜΕ.

• Αφήνουν ανερμήνευτη τη μεγάλη απώλεια προς το ΠΟΤΑΜΙ, το οποίο και δεν επαγγέλονταν τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Σαμαρά και προέβαλλε τη δική του τρίτη πρόταση ως υπέρβαση του παλαιού πολιτικού συστήματος. Μάλιστα προς το ΠΟΤΑΜΙ είχαμε όχι μόνο απώλεια ψήφων από τους ψηφοφόρους του 2012 αλλά και απώλεια δυνητικών ψηφοφόρων από άλλα κόμματα που σκέπτονταν να ψηφίσουν ΔΗΜΑΡ και τελικά επέλεξαν το ΠΟΤΑΜΙ.

Γ. Δε φταίει η είσοδος και η έξοδος από την κυβέρνηση αλλά το τι    καταφέραμε όταν μετείχαμε αυτής  Πιστεύω ότι πρέπει να απεγκλωβιστούμε από μία σημαντική μεν, μονοδιάστατη δε, συζήτηση περί της εισόδου και της εξόδου από την κυβέρνηση. Αυτό που έκρινε εν τέλει την  τοποθέτηση των πολιτών έναντι της ΔΗΜΑΡ ήταν τα παραχθέντα αποτελέσματα από τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση και η  εικόνα που διαμόρφωσαν οι πολίτες για αυτά  και όχι μια γενική στάση αρχών για συμμετοχή ή μη στην κυβέρνηση μαζί με τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ.
Μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων μας του 2012 εκτίμησε ως ανεπιτυχή τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση αφού δεν κατορθώσαμε να προωθήσουμε την τροποποίηση των επαχθών όρων του μνημονίου και να αποτρέψουμε τη λήψη δυσβάσταχτων μέτρων. Στη συνέχεια ένα εξίσου σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων μας, εξέλαβε την αποχώρηση μας από την κυβέρνηση ως εγκατάλειψη της προσπάθειας συμμετοχής  στο πεδίο των λύσεων και των μεταρρυθμίσεων.

Η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση ήταν μια μεγάλη πολιτική πράξη ευθύνης έναντι της χώρας και επέδρασε καθοριστικά στη σταθεροποίηση και την παραμονή της στο ευρώ.  Όμως δε συνοδεύτηκε από τις απαραίτητες και αναγκαίες επιλογές και παρεμβάσεις για να στεφθεί με επιτυχία έτσι ώστε να καταστεί αποδοτική  σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα που παρήγαγε στη ζωή των πολιτών.

Υπήρχαν βεβαίως αντικειμενικοί περιορισμοί. Ωστόσο δεν πείσαμε ότι η παρέμβασή μας αξιοποίησε όλα τα περιθώρια. Δεν πείσαμε για την ικανότητα μας ως κόμμα εφαρμοσμένης προοδευτικής πολιτικής (φρένο για τα κοινωνικά άδικα μέτρα και γκάζι για τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις). Αυτή είναι η προσλαμβάνουσα εικόνα που είχαν οι ψηφοφόροι μας για τη συμμετοχή μας στην κυβέρνηση και αυτή η εικόνα δεν δικαιώνει ούτε όσους υποστήριζαν την πάση θυσία συμμετοχή στην κυβέρνηση ούτε όσους υποστήριζαν τη θέση ότι πρέπει η ΔΗΜΑΡ να καθίσει στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Μας υποχρεώνει να εμβαθύνουμε στην ανεπιτυχή συμμετοχή  της ΔΗΜΑΡ κυβέρνηση, τις σημαντικές υστερήσεις και ολιγωρίες του κόμματος σε κάθε φάση. Αυτό αφορά όλους μας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και πρωτίστως όσους βρεθήκαμε στην πλειοψηφία σε οποιαδήποτε φάση της εξέλιξης της σχέσης μας με την κυβέρνηση.

Όσοι πιστεύουν ότι έγιναν όλα σωστά όσο ήμασταν στην κυβέρνηση και πως η συμμετοχή τους στην ηγετική ομάδα του κόμματος την περίοδο αυτή ήταν χωρίς ελλείψεις και λάθη, προφανώς αποφεύγουν να δουν ότι η απώλεια της εκλογικής μας επιρροής ήταν βαθμιαία και σταδιακή και έφτασε στο 50% μέσα σε ένα χρόνο (από τον Ιούνιο του 2012 έως τον Ιούλιο του 2013). Αν θεωρήσουμε   ότι σωστά πολιτευτήκαμε και αυτό που φταίει είναι μόνο οι αντικειμενικοί περιορισμοί και  οι ενέργειες τρίτων και δε σταθούμε κριτικά και αυτοκριτικά τότε απλώς στρουθοκαμηλίζουμε.

Πολλοί βιάζονται να προχωρήσουν στην επόμενη ημέρα. Χωρίς όμως την ολόπλευρη εξέταση των αιτιών που μας οδήγησαν στην ήττα δεν μπορεί να υπάρξει ορθή επιλογή των αλλαγών και προσαρμογών στην πολιτική και τη λειτουργία της ΔΗΜΑΡ

*Στο επόμενο άρθρο θα παρουσιάσω την αποτίμηση που κάνω για την παρέμβαση της ΔΗΜΑΡ στο κυβερνητικό έργο.

O Σάκης Παπαθανασίου είναι  μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ

Σε διάλυση η ΔΡΑΣΗ, ρέει προς το Ποτάμι

martix.gr

Βαρύ ήταν το πλήγμα που δέχθηκε στις ευρωεκλογές το ευρωψηφοδέλτιο που συγκρότησαν Δράση και Δημιουργία Ξανά.

Μετά την ευκαιρία που χάθηκε, το Μάιο του 2012, και την συμπίεση του κόμματος στις εκλογές του Ιουνίου του ίδιου έτους, το τραγικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών φαίνεται να οδηγεί στο τέλος του βίου του το κόμμα του φιλελεύθερου χώρου.

Ήδη σημαντικό ρεύμα στελεχών της Δράσης κινείται προς το Ποτάμι και, όπως μαθαίνει ο ΝΕΟ, δεν αποκλείεται πρώτη από όλους να διαβεί... τον Ποταμό η μέχρι πρότινος αντιπρόεδρος της Δράσης Αντιγόνη Λυμπεράκη.

Η Αριστερά έχει ρόλο βλέποντας στο μέλλον

Του Θράσου Φωτεινού* , efsyn.gr

 

Η διαμορφούμενη πραγματικότητα, μετά και τις τελευταίες εκλογές, δείχνει μια κοινωνία ταλαιπωρημένη από τις πολιτικές λιτότητας που ασκούνται. Μια κοινωνία σε πλήρες αδιέξοδο. Σ’ αυτό το τοπίο το μεγάλο ερώτημα είναι τι ρόλο θέλει να παίξει η Αριστερά· Ας δούμε όμως ποια είναι η ταυτότητα της Αριστεράς σήμερα στη χώρα μας. Κατ’ αρχάς το ΚΚΕ, ένα κόμμα αυτοπεριθωριοποιημένο από τα τεκταινόμενα της χώρας, λειτουργώντας με λογικές παρωχημένες, άλλων εποχών, βαθύτατα δογματικό. Δεν το αναφέρω τυχαία πρώτο. Είναι το κόμμα που ηγεμόνευσε μεταπολιτευτικά στον χώρο της Αριστεράς μέχρι και το 2010. Δυστυχώς διαμόρφωσε συνειδήσεις, νοοτροπίες, αλλά και τακτικές στους αριστερούς πολίτες, που τους περιθωριοποίησαν. Φαίνεται ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να παίξει κανένα ρόλο.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα με πολυετή παρουσία, έφτασε να είναι πρώτο κόμμα σαν αντίπαλον δέος της κυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ. Αυτό έχει τη δική του αξία, δεν είναι όμως αποτέλεσμα μονιμότερης κοινωνικής συσπείρωσης, δομημένης σε ένα στρατηγικό πολιτικό σχέδιο, που θα εμπνέει τον πολίτη. Είναι περισσότερο ψήφος ανάγκης για να φύγει αυτή η κυβέρνηση.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αντικειμενικές δυσκολίες. Παρ’ όλη την ενοποίηση του σε ενιαίο κόμμα αποτελείται από τρεις διαφορετικές και αντίπαλες μεταξύ τους ιδεολογικές και πολιτικές προσεγγίσεις, πράγμα που καθιστά δύσκολο έως και ακατόρθωτο να αποκτήσει ενιαίο πολιτικό-στρατηγικό σχέδιο για το πώς θα κυβερνήσει τη χώρα. Εξ αυτού του γεγονότος συμπεριφέρεται με τακτικισμούς και γι’ αυτό μεταλλάσσεται συγκυριακά, με κύριο ενοποιητικό στοιχείο την προσδοκία κατάληψης της κυβέρνησης.

 Η Δημοκρατική Αριστερά. Την άφησα τελευταία, όχι γιατί είναι το μικρότερο κόμμα, αλλά γιατί είναι το νεότερο με πολύ λίγα χρόνια παρουσίας. Ηρθε μέσα στην κρίση να εκφράσει πολιτικά, καταρχήν ένα ιστορικό ρεύμα την ανανεωτική Αριστερά. Ηρθε σαν απάντηση από μεριάς της Αριστεράς, με πολιτικό σχέδιο για να απαντήσει στα προβλήματα της κρίσης. Δηλώνει την παρουσία της στη διακυβέρνηση του τόπου με το δικό της πρόγραμμα.

 Η παρουσία της Δημοκρατικής Αριστεράς τη συγκεκριμένη στιγμή ήταν αναγκαιότητα. Η κοινωνία βρίσκεται σε αποσύνθεση. Κύριοι υπεύθυνοι το πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του, που ρευστοποιούνται κι αυτά.

 Η αναδιαμόρφωση των κομμάτων στη χώρα γίνεται στον χώρο της Δεξιάς, στον χώρο του κέντρου που έχει χάσει οριστικά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη διακυβέρνηση του τόπου και φυσικά δεν μπορεί να μην υπάρχει απάντηση από μεριάς της Αριστεράς με κάτι νέο, διαφορετικό, σύγχρονο στον 21ο αιώνα.

 Αυτή την αναγκαιότητα ήρθε να καλύψει η Δημοκρατική Αριστερά. Αποτέλεσε κατ’ αρχάς ελπίδα για τη χώρα. Η συνέχεια ήταν αντιστρόφως ανάλογη. Μια διαχείριση από το πολιτικό προσωπικό που ηγεμόνευσε, την έφερε να ερίζει στον προβληματικό χώρο του κέντρου, όπου αναίτια έγινε μέρος του προβλήματος. Μετατόπισε την πολιτική της σε συντηρητικές κατευθύνσεις. Διαμόρφωσε σύγχυση και ασάφεια για το ιδεολογικοπολιτικό της στίγμα και τις κοινωνικές της αναφορές.

 Παρ’ όλα αυτά η επαναφορά της στον χώρο της Αριστεράς μπορεί να της δώσει τον ιστορικό της ρόλο, δηλαδή της έκφρασης της νέας Αριστεράς και πολιτικής οικολογίας στη χώρα. Αυτό δηλαδή που δεν μπορούν να εκφράσουν η παλαιά Αριστερά με το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

 Τούτων δοθέντων, η Αριστερά μπορεί εν δυνάμει να γίνει πόλος, μαζί με άλλες προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις, μιας νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας που θα διαδεχτεί τη σημερινή κυβέρνηση, εκπληρώνοντας το αίτημα των πολιτών για αλλαγή. Προϋποθέσεις γι’ αυτή την αλλαγή είναι:

 * Να απαντάει για το πώς θα αλλάξει το πολιτικό σύστημα. Δεν μπορεί τα κόμματα και οι πολίτες να είναι «δύο ξένοι στην ίδια χώρα». Τα κόμματα να επιδιώκουν την κατάληψη της κυβέρνησης με στόχο το κράτος ως λάφυρο, οι δε πολίτες να βλέπουν τους πολιτικούς ως ομάδες που συσπειρώνονται για ίδιον όφελος κι όχι για να εκπροσωπήσουν τα κοινωνικά συμφέροντα.

*Να αλλάξουμε τη διοίκηση της χώρας για ένα σύγχρονο κράτος αντιγραφειοκρατικό, ανταγωνιστικό προς όφελος του πολίτη.

* Κράτος δικαίου που με ισονομία θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών έναντι των θεσμών και του κράτους.

* Ανασυγκρότηση των παραγωγικών δυνάμεων με στόχο ένα νέο αναπτυξιακό βιώσιμο μοντέλο που θα στοχεύει στην απασχόληση.

*Ενα σχέδιο κοινωνικής συνοχής που θα αποκαθιστά το κοινωνικό κράτος και θα στοχεύει στο κράτος κοινωνίας, στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

 Μία προγραμματική συμφωνία προοδευτικών, αριστερών και οικολογικών δυνάμεων μπορεί να δημιουργήσει μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία και να πείσει την κοινωνία ότι δεν έχει στόχο τη νομή της εξουσίας αλλά να αλλάξει τη χώρα. Προϋπόθεση είναι η δημιουργία μιας συμμαχίας χωρίς ηγεμονισμούς και αλαζονεία, ανεξάρτητα από τον χρόνο διεξαγωγής των επόμενων εκλογών.

 Ενα τέτοιο σχέδιο μπορεί να δημιουργήσει σταθερότητα, ελπίδα και προοπτική.

 ……………………………………………………………………………………………………………….

 *O Θράσος Φωτεινός είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ

«Οχι εκλογές πριν από το πλιάτσικο»

Τρέμουν την ανατροπή της κυβέρνησης ξένα κεφάλαια που εποφθαλμιούν δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο

Του ΜΙΧΑΗΛ ΓΕΛΑΝΤΑΛΙ , enet.gr

Βρήκαν σωστές τιμές, έπειτα από έξι χρόνια ύφεσης, επενδυτές του εξωτερικού, που μετά το πλιάτσικο στις τράπεζες ετοιμάζονται για ακίνητα και επιχειρήσεις

 
 Κυβέρνηση ανάθεσης έργων. Σχέδια προκειμένου να μην οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές και που θα διασφαλίζουν τη με κάθε τρόπο παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία φέρεται να επεργάζονται πανίσχυρα ξένα κέντρα.
Επιδίωξή τους η στήριξή της (υπό τον Αντ. Σαμαρά) προκειμένου να συνεχιστεί η εκχώρηση «δημόσιου πλούτου», να συμφωνηθούν 3-4 big deals σε κλάδους-κλειδιά, να «αξιοποιηθούν» νευραλγικές υποδομές.
Παράλληλα με τη δημιουργία βιώσιμου πολιτικού περιβάλλοντος τα «ξένα κεφάλαια» επιχειρούν να αποκομίσουν πολλαπλάσια οφέλη από το αρχικό χαμηλό κόστος της επένδυσής τους, κάτι που σημειώνεται ήδη με τη συμμετοχή τους στο μετοχικό κεφάλαιο των τεσσάρων συστημικών τραπεζών.
Οι τράπεζες
Για αυτό τον σκοπό, σημειώνουν καλά ενημερωμένες πηγές, προωθούνται τις τελευταίες μέρες συντονισμένα συγκεκριμένοι άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά (στην Τράπεζα της Ελλάδος, στις συστημικές τράπεζες Alpha Bank, Eurobank) θυμίζοντας ενδεικτικά πως η θητεία του νέου διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα είναι 6ετούς διάρκειας.
Συν τω χρόνω τα «ξένα κεφάλαια» (από τα επιθετικά χαρτοφυλάκια τύπου G. Soros, Paulson μέχρι τα πιο επενδυτικά όπως το Fairfax ή το York Capital) «χτίζουν» θέσεις στο μετοχικό κεφάλαιο τραπεζών και εταιρειών που θεωρείται βέβαιον πως θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο την επόμενη ημέρα.
Οι ίδιες πηγές σημειώνουν πως ήδη οι ξένοι μετρούν χρηματιστηριακές υπεραξίες δεκάδων εκατ. από τη συμμετοχή τους στις τελευταίες αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου των Alpha Bank, Πειραιώς, Eurobank και Εθνικής. Παράλληλα ξένα επενδυτικά χαρτοφυλάκια έχουν λάβει ήδη θέσεις σε ελληνικές εταιρείες (η Fairfax στην Eurobank Properties και τον Μυτιληναίο, η York Capital στον όμιλο ΓΕΚ κ.α.).
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ολοκληρώθηκε ένας σημαντικός κύκλος τοποθετήσεων/διορισμών που περιλαμβάνουν από τον ορισμό του υπουργού Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη, τις νέες διοικήσεις σε Alpha Bank (Βασ. Ράπανος), Eurobank (Παν. Θωμόπουλος) μέχρι τον νέο διοικητή της ΤτΕ (Γιάννης Στουρνάρας). Μάλιστα θέμα ωρών θεωρείται η συμπλήρωση θέσεων στην Κεντρική Τράπεζα (2-3 θέσεις υποδιοικητών), ενώ σε δεύτερο χρόνο θα ακολουθήσουν αλλαγές σε 2-4 ΔΕΚΟ.
Νερά, λιμάνια
Ισχυρά ξένα κέντρα, που έχουν στοχοποιήσει δημόσιους Οργανισμούς (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ), υποδομές (ΟΛΠ, ΟΛΘ), εμπορευματικά κέντρα/logistics, δίκτυα μεταφορών έχουν εδώ και καιρό ομάδες εργασίας στην Αθήνα. Επιχειρηματικοί κύκλοι υποστηρίζουν πως σειρά επαφών προς αυτή την κατεύθυνση έγινε στο παρασκήνιο του διήμερου Road Show των Ελληνικών Χρηματιστηρίων (11-12 Ιουνίου στη Νέα Υόρκη).
Η ενέργεια
Την ίδια στιγμή εντείνονται οι διεργασίες για το άνοιγμα της αγοράς ενέργειας που επιχειρείται να γίνει μέσω της λεγόμενης «μικρής ΔΕΗ». Σε σχετική ανακοίνωση του Συνδέσμου ΕΣΑΗ, στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης, η πρόσβαση τρίτων μέσω δημοπρασιών στο προϊόν της λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής παραγωγής «δεν συνιστά βελτίωση των συνθηκών ανταγωνισμού στην παραγωγή ηλεκτρισμού. Ο πραγματικός ανταγωνισμός στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας δημιουργείται μόνο όταν οι συμμετέχοντες στην αγορά έχουν απευθείας πρόσβαση στους λιγνίτες και τα υδροηλεκτρικά με έλεγχο του κόστους παραγωγής». Σύμφωνα με τον ΕΣΑΗ η εφαρμογή διαδικασίας διαγωνισμών για πώληση «πακέτων» ηλεκτρικής ενέργειας εκ μέρους της ΔΕΗ, που διαθέτει την αποκλειστική πρόσβαση σε φθηνή ηλεκτρική ενέργεια, υιοθετήθηκε ως μεταβατική φάση προς την εφαρμογή του ενιαίου μοντέλου της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, σε συνδυασμό με τη μεταβίβαση σε ιδιωτικά κεφάλαια του 30% του παραγωγικού δυναμικού της ΔΕΗ και του πελατολογίου της («Μικρή ΔΕΗ»), ώστε έτσι να αρχίσει να αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός.
Ο τουρισμός
Στον έλεγχο ισχυρών ξένων ομίλων περνά με γοργούς ρυθμούς η κερδοφόρα «βιτρίνα» του ελληνικού τουρισμού.
Το ενδιαφέρον μνηστήρων που καταγράφηκε στο διαγωνισμό για την εξαγορά του Αστέρα Βουλιαγμένης είναι μία μόνο ένδειξη για το ότι η Ελλάδα θεωρείται... Ελντοράντο από ποικίλα οικονομικά συμφέροντα, στη συγκεκριμένη συγκυρία.
Αυτό γιατί σε έρευνες (Global Hotel and Lodging Industry 2013) εκτιμάται ότι ο τζίρος των ξενοδοχείων παγκοσμίως θα αγγίξει το 2015 το μισό τρις $ για την ακρίβεια, υπολογίζεται ότι θα φθάσει τα 480 δισ. $ (περί τα 360-365 δισ. ευρώ). Την ίδια περίοδο, οι προβλέψεις-στόχοι για τον ελληνικό τουρισμό κάνουν λόγο για 24 εκατ. τουρίστες και για τουριστικές εισπράξεις περί τα 20 δισ. το 2020. Αυτές βασίζονται στην εκτίμηση ότι η κατάσταση στην Ελλάδα σταθεροποιείται και η χώρα θα αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα, με δεδομένη την αστάθεια που αναμένεται στις χώρες της ευρύτερης περιοχής με αφορμή τις εξελίξεις στην Αίγυπτο, στη Συρία και τελευταία στο Ιράκ.
Ενας από τους κυριότερους λόγους που η Ελλάδα έχει «εγκλωβιστεί» στο στόχαστρο όλων αυτών των ισχυρών κεφαλαίων είναι οι υπεραξίες δημόσιων και ιδιωτικών ακινήτων και επιχειρήσεων, που φέρεται να αποτελούν τον «κρυμμένο» θησαυρό του ελληνικού «πειραματόζωου».
Δεν είναι τυχαίο πως σε αυτή τη συγκυρία με σταθερό ρυθμό εξακολουθούν να περνούν στη δικαιοδοσία και τον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ από περιοχές ονειρεμένου κάλλους μέχρι ολόκληρα νησιά και εγκαταστάσεις, κτήρια σε μαγευτικά σημεία της χώρας.
Κοινή συνισταμένη όλων αυτών και ισχυρό δέλεαρ για τους ξένους οι πολύ χαμηλές τιμές που έχουν δημιουργηθεί έπειτα από 6 χρόνια δραματικής ύφεσης.

Tο παραλήρημα για την «κεντροαριστερά»

του Στάθη Λουκά *

Από τον περασμένο φθινόπωρο ακούω – και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση τις τελευταίες ημέρες – σε μεγεθυντικούς τόνους, το παραλήρημα για τις θαυματουργικές ιδιότητες της «κεντροαριστεράς». Τα ερωτηματικά που μου έρχονται στις βιοηλεκτρονικές σελίδες της σκέψης μου είναι αρκετά. Θα παραθέσω μερικά. Πρώτον: Ο όρος κεντροαριστερά υπονοεί την συνάντηση πολιτικών δυνάμεων του κέντρου και της αριστεράς. Και προέκυψε σε μεγάλο βαθμό από την ιταλική εμπειρία για να «καλύψει» την συνάντηση δύο διαφορετικών πολιτικών παραδόσεων, που είχαν σημαντική όσμωση με την δημιουργία της μεταφασιστικής Ιταλίας. Το ιταλικό κόμμα D.C (Χριστ. Δημοκρ.) ήταν βασικά ένα κεντρώο κόμμα. Η Ηγετική του ομάδα έλαβε μέρος στην αντίσταση ενάντια στο Φασισμό καθώς και σημαντικό μέρος της κοινωνικής της βάσης (στο κέντρο και στο βορά). Διαμόρφωσαν μαζί με τους κομμουνιστικές και του σοσιαλιστές το Ιταλικό Σύνταγμα. Το δε πρώτο άρθρο του «Η Ιταλία είναι μια Δημοκρατία που έχει δομηθεί επάνω στην Εργασία», ήταν πρόταση δυο ηγετικών της στελεχών Fanfani και Dossetti (συνάντηση Dossetti με Τogliatti) . Αυτοί οι δύο μαζί με τον La Pira – επί πολλά χρόνια Δήμαρχο της Φλωρεντίας- είχαν δημιουργήσει το καθολικό κίνημα “Civitas humana” . Και αυτό για να συνεχίσουν τη την δουλειά στον καθολικό κόσμο προς μια μεταρρύθμιση της πολιτικής που να εμπνέεται από τις αρχές της ισότητας και της συμμετοχής. Kαι δεν είναι τυχαίο, ότι όρος «Προοδευτικών» στην Σοσιαλιστική Παράταξη, μπήκε για διευκολυνθεί η συμμετοχή του P.D (Δημοκρατικού Κόμματος), που είναι η συνάντηση των δύο πολιτικών παραδόσεων. Στην πρόταση για την «ελληνική κεντροαριστερά» καλό θα είναι για να διευκολυνθεί η διαδικασία να διευκρινισθεί ποιο είναι το κέντρο και πια η αριστερά μια και το ΠΑΣΟΚ θεωρεί τον εαυτόν του «σοσιαλιστικό κόμμα». Δεύτερον: Δεν έχω ακούσει μια περίσκεψη για την φάση που άρχισε με την κρίση 2007-2008. Η οποία εξελίχθηκε κάτω από την ταμπέλα της ηγεμονίας, όχι μόνον οικονομικής αλλά και πολιτισμικής, του νεοφιλελευθερισμού και του άκρατου ατομικισμού. Αυτή η φάση άρχισε και προωθήθηκε με την πρωτοβουλία των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων της Θάτσερ και του Ρήγκαν που χαρακτηρίστηκε από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις απορρυθμίσεις. Βασίστηκε δε στην ανατροπή του αξιώματος του Κεϋνες: ότι η χρηματιστηριακή οικονομία έπρεπε να ρυθμίζεται και να ελέγχεται σε εθνικό επίπεδο, ενώ η άλλη οικονομία έπρεπε να παγκοσμιοποιηθεί. Η κυριαρχία της χρηματιστηριακής οικονομίας τα τελευταία 30 χρόνια είχε σαν συνέπεια: την αποδυνάμωση του Κράτους-Έθνους, τον περιορισμό των δημοκρατικών διαδικασιών και του ρόλου των εθνικών κοινοβουλίων, την αποδυνάμωση και απολίθωση των συνδικάτων με την περιθωριοποίηση τους και την εξώθηση στον συντεχνιασμό, την πολιτική συναλλαγή και διαφθορά του πολιτικού κόσμου,, μια τεράστια αναδιανομή εισοδήματος από τα μεσαία –κύρια- και κατώτερα κοινωνικά στρώματα προς όφελος της κοινωνικής πυραμίδας και του πλούτου, μια ατέλειωτη συνέχεια χρηματιστηριακών κρίσεων και μνημονίων κλπ. Δεν άκουσα κάτι που να λέγει ότι η θέση που πρέπει να κρατηθεί στο επίπεδο της πολιτικής κουλτούρας και του πολιτικού αγώνα πρέπει να είναι ξεκάθαρη ριζική και ασυμβίβαστη: στην πραγματικότητα πρέπει να προβληθεί η θεώρηση ενός διαφορετικού κόσμου με διαφορετικές αξίες. Και κάτω από αυτή τη σκοπιά η κριτική στον Μπλεϊρισμό, σαν αποδοχή της ύπαρξης της αριστεράς στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού και πολύ περισσότερο σαν πολιτισμική υποταγή σε αυτόν, είναι σωστή και πρέπει να γίνεται. Και πρέπει να συνοδεύεται από την πλήρη απόρριψη του Χωρίς να διατρέχεται ο κίνδυνος για μια πολιτισμική οπισθοδρόμηση σε ένα παρελθόν που δεν μπορεί να υπάρξει. Τρίτον: Δεν έχω ακούσει καμιά τοποθέτηση που να πλησιάζει σε περιεχόμενο την συνέντευξη του Αlain Touraine (στην Unità) « Η αριστερά ή αλλάζει ή θα σμπαραλιαστεί», μετά την ήττα των Γάλλων Σοσιαλιστών. Σύμφωνα με τον Αlain Touraine: η αριστερά θα ξαναγυρίσει σε νίκες μόνον αν μπορέσει να τοποθετήσει το πρόβλημα ενός σύγχρονου νεωτερισμού (modernità), ενός νέου σχεδίου ανάπτυξης που να είναι ικανό να αναμετρηθεί με την παγκοσμιοποίηση, την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου και την οικολογική κρίση. Ενώ η Αριστερά θα εξακολουθεί να ηττάται αν παραμένει αγκυροβολημένη σε αντιλήψεις της εικοσαετίας πριν την κρίση (κάτι που χαρακτηρίζει ορισμένους που μονοπωλούν «την ανανέωση»). Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινείται και ο Massimo D’Alema με το τελευταίο του πόνημα “Non solo euro , Όχι μόνον το ευρώ” (Rubbettino). « Η Ευρώπη έχει ανάγκη από μια ριζική και τολμηρή αλλαγή»

Τέταρτον: Δεν έχω ακούσει καμιά πρόταση για την αντιμετώπιση της σε εξέλιξη τεράστιας κοινωνικής κρίσης. Και η όποια προσπάθεια απάντησης δεν μπορεί παρά ξεκινήσει από ότι σχετίζεται με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας. Τοποθετώντας στο τραπέζι της πραγματικότητας μια καινούργια μεγάλη ιδέα για την ποιοτική ανάπτυξη της χώρας. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι αυτό μοντέλο ανάπτυξης, που επικρατεί ακόμα τώρα – και με μια χειρότερη εκδοχή στον ορίζοντα – δεν μπορεί να λειτουργήσει. Δεν μπορεί να ενισχυθεί η ζήτηση με το φάσμα και την ποιότητα της κατανάλωσης που επικρατούσε μέχρι την κρίση και ακόμα επικρατεί στους βασικούς της άξονες. Αυτό δεν θα συμβάλλει στην δόμηση ενός «πολιτισμού» της εργασίας και στην δημιουργία πραγματικής απασχόλησης. Ένα πραγματικό ξεκίνημα της οικονομίας απαιτεί την ανάπτυξη νέων καταναλώσεων και παραγωγών και κατά συνέπεια μια μεγάλη μεταρρύθμιση κοινωνικής και ανθρώπινης ανάπτυξης. Πέφτει στην αριστερά ο κλήρος να εντοπίσει μια καινούργια σχέση μεταξύ της αύξησης και της αξιοποίησης της ανθρώπινης εργασίας στα πλαίσια των νέων αναγκών για ελευθερία και προστασία του ανθρώπινου και φυσικού περιβάλλοντος. Κάτι παρόμοιο όμως προϋποθέτει τον επανακαθορισμό του πραγματικού ρόλου του Κράτους-Έθνους, δηλ. να μπουν σε καινούργιες βάσεις ο μεταξύ μας σχέσεις σαν ‘Έλληνες. Αλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από πάνω χωρίς την κινητοποίηση και συμμετοχή μεγάλων κοινωνικών ομάδων, χωρίς την αλλαγή των κοινωνικών συμπεριφορών και της κουλτούρας των Ελλήνων. Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να γίνει χωρίς να ονομάζουμε τα πράγματα και τις καταστάσεις με το πραγματικό τους όνομα δηλ. ποιά συμφέροντα και ποιες πραγματικές δυνάμεις είναι στο παιχνίδι και χωρίς να κάνουμε καμιά προσπάθεια να κινητοποιήσουμε άλλα συμφέροντα και άλλες κοινωνικές δυνάμεις. Ενδεικτικά τα παραδείγματα των Σκουριών, του Πειραιά, του εξανδραποδισμού του ενεργειακού συστήματος της Χώρας, που σχετίζονται με την- σε εξέλιξη – αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού που προέκυψε μετά τον Β! Παγκόσιο πόλεμο Και βέβαια δεν μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγές στην Ε.Ε και στα επί μέρους εθνικά κράτη που να ανατρέπουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Και αυτό σε συμπόρευση με τον τίτλο- ενός από τα κεφάλαια του βιβλίου του Martin Schultz (Il Gigante incantenato. Ιταλική μετάφραση) «Να δαμασθεί ο ληστρικός Διεθνής καπιταλισμός».
-4. Και μια και μιλάμε για ανάπτυξη δεν έχω ακούσει το παραμικρό για το τεράστιο θέμα των δημόσιων συλλογικών ή κοινωνικών αγαθών . Συμφωνούν ή όχι ότι πρέπει να μπει – με την αναγκαία δύναμη – στη δημόσια συζήτηση το ότι υπάρχουν πράγματα-αγαθά που το χρήμα δεν πρέπει να εκπορθήσει. «Είναι εκείνα τα αγαθά που είναι λειτουργικά για την άσκηση των βασικών δικαιωμάτων και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου. Τα οποία πρέπει να διασωθούν, απελευθερώνοντάς τα από την καταστρεπτική λογική της άμεσης και βραχυπρόθεσμης εκμετάλλευσης, προβάλλοντας την προστασία τους στον πιο μακρινό κόσμο, που θα κατοικείται από τις μελλοντικές γενιές». Αν τα Δημόσια συλλογικά ή κοινοτικά αγαθά τοποθετηθούν κάτω από τον έλεγχο της επιδίωξης του κέρδους, αυξάνει η απόσταση μεταξύ εκείνων που σ’αυτά έχουν πρόσβαση και εκείνων που σταδιακά και προοδευτικά θα τα αποστερούνται. Αυξάνονται, κατά συνέπεια, οι ανισότητες, και οι δηλώσεις περί ίσων ευκαιριών και αξιοκρατίας καταντάνε κενές περιεχομένου. Αποτελούν λοιπόν τα Δημόσια συλλογικά ή κοινοτικά αγαθά ένα διακριτό σύνορο μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Είναι πολύ δύσκολο να υπάρξουν ίσες ευκαιρίες χωρίς μια Ευρώπη που θα πορεύεται, χωρίς να φωτίζεται από τον πολικό αστέρα της ισότητας και καταπολέμησης των ανισοτήτων, και μάλιστα όταν διανύουμε μια ιστορική εποχή παγκοσμιοποίησης και έντονης οικολογικής κρίσης, όπως υπογραμμίζει και η τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την κλιματική αλλαγή (Ipcc) του Ο.Η.Ε. Οικολογική κρίση που επαυξάνει χωρίς άλλο τις ανισότητες. -5. Μέχρι τη στιγμή η συζήτηση για την «κεντροαριστερά» είναι χωρίς περιεχόμενο και προσανατολισμό και γι’ αυτό καταντάει μια συζήτηση γύρω από ένα γεωμετρικό τόπο, αμφίσημων αποκλίσεων.
*Ο Στάθης Λουκάς είναι μέλος της Κ.Ε της ΔΗΜΑΡ

Ώσπου ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος...

του Βασίλη Πάικου , avgi.gr

Ε, ναι λοιπόν, είναι αυτό που όλοι σκεφτήκαμε, αυτό που όλοι καταλάβαμε άμα τω ακούσματι. Ότι η παρακμή έπρεπε να αποτυπωθεί και στο κυβερνητικό σχήμα. Η έσχατη πολιτική παρακμή. Είναι εκεί ακριβώς που οι συγκυβερνώντες ηγέτες απέδειξαν ότι αδυνατούν και να αντιληφθούν ακόμη το γελοίον του πράγματος. Ως συνέπεια της ραγδαίας πτώσης. Της πτώσης, που δεν είναι μονάχα αριθμητική ή ποσοστιαία. Είναι πτώση, ή μάλλον έκπτωση αρχών, αξιών, έκπτωση στα κριτήρια επιλογής, έκπτωση στα πάντα. Μαζί με την απώλεια συνείδησης της πραγματικότητας...

Έτσι το κατάλαβε το μήνυμα ο Αντώνης Σαμαράς. Το μήνυμα της κάλπης. Να επιχειρήσει το «άλμα προς τα εμπρός», παρουσιάζοντας στον λαό υλικά κατεδαφίσεως σε συσκευασία υπουργικού συμβουλίου. Ότι τάχαμου κάτι διορθώνει, κάτι αλλάζει, κάτι βελτιώνει. Αν τελικά ο σημερινός πρωθυπουργός έχει τέτοια ιδέα για τη νοημοσύνη (και για την αισθητική) των Ελλήνων, τότε εντάξει, πάσο. Τότε πράγματι μας χρειάζονται ο Ντινόπουλος, ο Κικίλιας, ηΒούλτεψη, ο Γιακουμάτος, η Παπακώστα, ο Κουκοδήμος, ο Βορίδης, ο Λοβέρδος και τ' άλλα παιδιά. Και καλά να πάθουμε.

Μα είναι δυνατόν να κατατάσσεται ο Λοβέρδος μαζί με τους άλλους; θα πει κανείς. Μαζί μ' όλες αυτές τις τηλεπαραθυράτες ασημαντότητες. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για εντελώς διαφορετική, για απολύτως ιδιαίτερη περίπτωση. Και για να προσπεράσουμε τα όσα «διέπραξε» στα υπουργεία απ' όπου πέρασε, πρόκειται επιπλέον για 'κείνον που την έκανε εν ψυχρώ από το ΠΑΣΟΚ, που έστησε δικό του κόμμα. Κόμμα που δεν ανιχνεύτηκε ποτέ στις δημοσκοπήσεις. Για να προσπαθήσει στη συνέχεια, όταν είδε τα ζόρικα, να συνεργαστεί με τη ΔΗΜ.ΑΡ. Κι όταν σχεδόν είχε κλείσει η συμφωνία, και πάλι την έκανε. Και κατευθύνθηκε προς την Ελιά, αφού προηγουμένως την είχε απαξιώσει στην εντέλεια. Επιχειρώντας, στο μεταξύ, να το παίξει και ολίγον αντιπολίτευση, τόσο ώστε δεν έχει ψηφίσει τον προϋπολογισμό τον οποίον σήμερα καλείται να υλοποιήσει στο υπουργείο του. Ε, και τώρα, βρέθηκε πρώτο τραπέζι πίστα στη δικομματική Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Γι' αυτό σου λέω, πρόκειται για πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Μην τον φοβάσαι λοιπόν, είναι από κείνες τις περιπτώσεις, που ποτέ δεν χάνονται...

 Εικόνα τους είναι και τους μοιάζει

Ως «σχήμα εκλογών» χαρακτηρίστηκε από πολλούς σχολιαστές το νέο υπουργικό συμβούλιο. Όμως και «σχήμα πανικού» να το πεις, μέσα είσαι. Εκείνου του πανικού που θολώνει το μυαλό, σκοτίζει τη σκέψη και κάνεις τη μια κουτουράδα μετά την άλλη. Δεδομένου ότι εδώ δεν μπορούμε να μιλάμε καν για «τα ρούχα αλλιώς του Μανωλιού». Ποια ρούχα, ποιου Μανωλιού και πώς αλλιώς; Εδώ μιλάμε για χοντροκομμένη φάρσα. Όπου ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδέψουν το άπαν σύμπαν. Ότι και καλά πήραν το μήνυμα, το αποκωδικοποίησαν και αλλάζουν πολιτική επί το φιλολαϊκότερον. Ή επί το ορθολογικότερον, έστω. Και δεν ακούν τον κόσμο που καγχάζει. Για να μην μελαγχολήσει άχρι θανάτου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει εν προκειμένω η στάση του ΠΑΣΟΚ. Του οποίου ο αρχηγός αποφάσισε να εντάξει το κόμμα, πάση δυνάμει αυτή τη φορά, στο κεντροδεξιό σχήμα. Για να δικαιώσει απολύτως όλους εκείνους που επιμένουν πως δεν είναι ευκαιριακή, αλλά στρατηγικού χαρακτήρα η συνεργασία του με τη Δεξιά. Επιλογή που, απ' όποια όψη κι αν τη δεις, δεν βοηθάει στο ελάχιστο το εν εξελίξει(;) εγχείρημα της Κεντροαριστεράς, κάθε άλλο. Αναμένεται όθεν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αντίδραση των συμμάχων του Βενιζέλου στην Ελιά, στους 58, ή όπου αλλού τέλος πάντων. Αναμένεται με μεγαλύτερο ενδιαφέρον η στάση των στελεχών της ΔΗΜ.ΑΡ. που βλέπουν το μέλλον του κόμματός τους σε συνεργασία μ' αυτήν την Κεντροαριστερά, του Βενιζέλου. Ως τον φυσικό τους πολιτικό χώρο, λέει.

Όσο για τον Γκίκα Χαρδούβελη, τον άξονα περί τον οποίο περιεστράφη ο ανασχηματισμός, πρόκειται, χωρίς αμφιβολία, για σοβαρό άνθρωπο. Της απολύτως δεδομένης πάντως κατεύθυνσης, των απολύτως δεδομένων επιλογών. Των ίδιων κι απαράλλαχτων επιλογών μ' εκείνες του Στουρνάρα. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, εδώ που τα λέμε; Όπως κι ο ίδιος είπε, ακολουθεί την ίδια ακριβώς φιλοσοφία μ' αυτήν του προκατόχου του. Οπότε δεν κομίζουν γλαύκα στην Αθήνα όσοι εκ των αντιπολιτευομένων μιλούν για μία απ' τα ίδια. Άντε, το πολύ-πολύ να πλασάρει ο Χαρδούβελης επιτυχέστερη επικοινωνιακή φόρμα από κείνη -την όντως ατυχέστατη- του Στουρνάρα. Να είναι, ας πούμε, πιο προσεκτικός στον δημόσιο λόγο του. Και να προκαλεί λιγότερο. Το πολύ-πολύ.

Είναι προφανές πως ο Σαμαράς επενδύει, διά του Γκίκα Χαρδούβελη, μονάχα στο φαίνεσθαι. Ή, αν προτιμάτε, στο θεαθήναι. Στο περιτύλιγμα. Κάτι που, εξάλλου, χαρακτηρίζει ολόκληρο το εγχείρημα. Μόνο που οι εντυπώσεις από τους ανασχηματισμούς και οι συζητήσεις που τους ακολουθούν κρατάνε - δεν κρατάνε μια εβδομάδα. Για να 'ρθει μετά η προσγείωση, η απότομη. Πόσο μάλλον που, στην περίπτωσή μας, με την εξαίρεση ίσως του Χαρδούβελη, και οι εντυπώσεις, και το περιτύλιγμα είναι άσ' τα να πάνε, για τα μπάζα, κανονικά. Αλλά τελικά μη νομίζεις, αυτός είναι ο Σαμαράς, αυτός κι ο Βενιζέλος. Και το καινούργιο κυβερνητικό σχήμα, «εικόνα τους είναι και τους μοιάζει»...

Κουβέλης υπέρ συνεργασίας Κεντροαριστεράς και Αριστεράς

tvxs.gr

«Χρειαζόμαστε ένα νέο μπλοκ εξουσίας της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς. Μίας Αριστεράς που θα είναι απαλλαγμένη από το λαϊκισμό και μίας Κεντροαριστεράς που θα είναι σε αντιπαράθεση με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές», δηλώνει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης.

Σε ό, τι αφορά την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Φώτης Κουβέλης, μιλώντας στην εφημερίδα Realnews, επαναλαμβάνει τη θέση του ότι δεν πρόκειται για διαδικαστικό ζήτημα, αλλά πρέπει να αντιμετωπίζεται σε συνάρτηση με το πολιτικό κλίμα εκείνης της περιόδου και το περιεχόμενο των ασκούμενων πολιτικών.

«Χωρίς αλλαγή αυτών των πολιτικών, πάντως, ο σχηματισμός προεδρικής πλειοψηφίας θα είναι εξαιρετικά δυσχερής», σημειώνει.

Για το ΠΑΣΟΚ ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αναφέρει ότι «ακροβατεί μεταξύ της επιλογής της ηγεσίας να συνεργάζεται με τη ΝΔ και της αυτοτοποθέτησής του στον χώρο της Κεντροαριστεράς», ενώ χαρακτηρίζει τη νέα κυβέρνηση ως «κυβέρνηση εσωκομματισμού και εκλογικού σκοπού».

Σε ό, τι αφορά το επερχόμενο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ σημειώνει ότι «πρόθεσή μου είναι να αναζητήσουμε συνθέσεις και να μην διευρύνουμε τις αντιθέσεις. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι ένας κοινός στόχος».

Οι Ινδιάνοι και ο Φουλέκο

του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr


Από χθες η υφήλιος έχει το σχήμα μπάλας. Της Μπραζούκα, που αντικατέστησε την Τζαμπουλάνι της Νότιας Αφρικής. Ετσι γίνεται με κάθε Μουντιάλ. Η καθημερινή υπερδημοσιότητα, οι μυριάδες χάρτινες και ψηφιακές σελίδες που αφιερώνονται στους αστέρες, σκοπό έχουν -πέραν του ετήσιου Τσάμπιονς Λιγκ- το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το Κύπελλο των Κυπέλλων. Κάτι σαν άγιο δισκοπότηρο του ποδοσφαίρου. Βλάσφημος ο συσχετισμός; Οσο και η εμφάνιση του τεράστιου Βραζιλιάνου Χριστού με φανέλα της Ιταλίας και της Αυστραλίας. Οσο βλάσφημα και τα σταυροκοπήματα ή οι προσευχές άλλων θρησκειών με τα οποία οι παίκτες παρακαλούν τον Θεό του δόγματός τους (της εθνικότητάς τους μάλλον, αφού όλοι θέλουν τον όποιο Θεό στρατευμένο στην Εθνική τους) να κατευοδώνει την μπάλα όταν σουτάρουν.

Στη χώρα που έκανε αναρίθμητους ανθρώπους να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο, αλλά πια δεν το παίζει ούτε η ίδια, μασκότ είναι ο Fuleco, ένα αρμαδίλο: το Ful από το Futebol, το Eco από το Ecologia. Φούτμπολ θα ’χουμε βέβαια, μέχρι κόρου, έστω κι αν πολλοί σπουδαίοι παίκτες θα λείψουν, επειδή δεν άντεξαν την υπερκαταπόνηση που επιβάλλουν ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ για να προκόβουν οι δουλειές τους· να υπάρχει ανελλιπώς θέαμα προς τηλεοπτική εξαγορά, διαφημιστική εκμετάλλευση, χημειοφαρμακευτική αρωγή κτλ. Αλλά οικολογία;

Μάλλον χωρίς να ερωτηθεί ο Φουλέκο, και σίγουρα χωρίς να ερωτηθούν οι αμέσως ενδιαφερόμενοι, η βραζιλιάνικη κυβέρνηση έδιωξε από την παμπάλαιη πλην άνευ ιδιοκτησιακών τίτλων εστία της μια από τις εναπομείνασες φυλές Ινδιάνων για να χτίσει Μουσείο της Ολυμπιακής Επιτροπής. Γιατί στη Βραζιλία το καλό (ή το κακό) είναι διπλό: Ακολουθούν, το 2016, οι Ολυμπιακοί. Λίγοι ήταν βέβαια οι Ινδιάνοι. Πάντοτε λίγοι μπροστά στα λευκά στίφη του «εκπολιτισμού», του «εκχριστιανισμού», της «ανάπτυξης». Ορισμένοι διαδήλωσαν λίγες μέρες πριν με τόξα, δόρατα και πολεμικούς χορούς. Το φολκλόρ είδαμε οι περισσότεροι, ένα αλατοπίπερο στο πρόγευμα ώσπoυ ν’ αρχίσει το πλούσιο ποδοσφαιρικό γεύμα. Στο οποίο δεν θα συμμετάσχουν δεκάδες χιλιάδες εκδιωχθέντες από τις φαβέλες. Εκτός και δώσουν τόπο στην οργή και πάψουν να «γκρινιάζουν». «Τέτοιες μέρες».

«Γκρίνιαζαν» πάντως πολλοί επί μήνες. Ξεσπιτωμένοι, Ινδιάνοι, δάσκαλοι, γιατροί, οδηγοί. Για τα συνήθη: την υπέρμετρη σπατάλη. Και για την υπέρμετρη διαφθορά που τρέφεται από τη σπατάλη. Περίπου όπως κι εδώ. Μόνο που εδώ οι διαμαρτυρίες κατά των Ολυμπιακών ήταν λίγες και από λιγοστούς. Το χάπι «εθνική περηφάνια» είχε δουλέψει μαζικά. Και αποδείχθηκε κίβδηλο γενόσημο.

Η ΦΙΦΑ πάντως πήρε τα μέτρα της. Για τώρα και για το μέλλον. Για τώρα επέβαλε την κυκλική «ζώνη ΦΙΦΑ», ακτίνας δύο χλμ. γύρω από κάθε γήπεδο, όπου δεν θα τρυπώνει κανείς «ταραξίας» για να χαλάει τη εικόνα. Και για το μέλλον: Το Μουντιάλ του 2022 το προσέφερε στο δημοκρατικό Κατάρ. Για να ’χει την ησυχία της.

Φ. Κουβέλης: "Το Νερό Είναι Δημόσιο Αγαθό Και Δεν Ιδιωτικοποιείται!"

Την ανάγκη να περιφρουρηθούν τα δημόσια αγαθά και να μην ιδιωτικοποιηθεί η ύδρευση στη Θεσσαλονίκη, τόνισε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, κατά τη διάρκεια συνάντησης του με  τα μέλη της  αντιπροσωπείας της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας, που οργάνωσαν και το σχετικό δημοψήφισμα. Παρόντες στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ ήταν οι δήμαρχοι Σ. Δανιηλίδης (Νεάπολης-Συκέων), Θ. Παπαδόπουλος (θέρμης), Λ. Κυριζόγλου (Αμπελοκήπων – Μενεμένης) και οι βουλευτές Α’ και Β΄ Θεσσαλονίκης της ΔΗΜΑΡ Ασ. Ξηροτύρη και  Κ. Μάρκου. Αμέσως, μετά το τέλος της συνάντησης, ο κ. Κουβέλης, δήλωσε:

«Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης με την πρωτοβουλία της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων της Κεντρικής Μακεδονίας μαζί με τους εργαζόμενους και κινήσεις πολιτών στο πλαίσιο ενός τοπικού δημοψηφίσματος, είπαν, όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Το νερό είναι δημόσιο αγαθό και σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται η ιδιωτικοποίηση του.

Η κυβέρνηση οφείλει, πρώτον, να λάβει υπόψη τη θέληση των πολιτών που εκφράστηκαν κυριαρχικά στο πλαίσιο ενός δημοψηφίσματος. Και δεύτερον, να λάβει υπόψη και να σεβαστεί απόλυτα την απόφαση της ολομέλειας  του Συμβουλίου της Επικρατείας που είπε: ότι δεν επιτρέπεται η ιδιωτικοποίηση του νερού, καθώς απαγορεύεται από τα άρθρα 5 και 21 του Συντάγματος. Σεβασμός κατά συνέπεια και στο Σύνταγμα.

Η ΔΗΜΑΡ, από την πρώτη στιγμή, όρθωσε την αντίθεση της, απέναντι στην προωθούμενη ιδιωτικοποίηση του νερού, τόσο στην Θεσσαλονίκη, όσο και στην Αθήνα. Σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί το νερό. Είναι δημόσιο αγαθό και ως δημόσιο αγαθό πρέπει να μένει σταθερά έξω από κάθε συναλλαγή και ιδιωτικοποίηση. Εμείς, μαζί με τους δημάρχους, τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, τους πολίτες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας θα αγωνιστούμε, έτσι ώστε το νερό να μείνει δημόσιο αγαθό και να μην εκχωρηθεί στα ιδιωτικά συμφέροντα».   

Ανακοίνωση από τη ΔΗΜΑΡ Θεσσαλονίκης

matrix24.gr

Ενόσω η ενότητα της ΔΗΜΑΡ βαδίζει σε τεντωμένοι σχοινί, χθες προκάλεσε αίσθηση σε πολλά στελέχη του κόμματος η επιλογή της ΔΗΜΑΡ Θεσσαλονίκης να εκδώσει μία «περίεργη» ανακοίνωση στην οποία στοχοποιεί ονομαστικά την «εσωκομματική αντιπολίτευση» και, συγκεκριμένα, τους βουλευτές Σπύρο Λυκούδη και Γρηγόρη Ψαριανό.

Η ανακοίνωση, που προκάλεσε τη μήνιν των «μεταρρυθμιστών» της ΔΗΜΑΡ έχει ως εξής:
«Ο ανασχηματισμός εξασφαλίζει την συνέχεια της οικονομικής πολιτικής, Χαρδούβελης στο Οικονομίας, Στουρνάρας στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Διανθίστηκε με τηλεπερσόνες της λαϊκής δεξιάς, με το βλέμμα στις βουλευτικές εκλογές και χρησιμοποιήθηκε από τον Σαμαρά –Βενιζέλο για τη λύση των εσωκομματικών ισορροπιών.
Αποτέλεσμα, έχουμε το μεγαλύτερο Υπουργικό Συμβούλιο, ενώ 20 χρόνια όλοι λένε ότι πρέπει να μειωθεί. Το μη Υπουργείο Μακεδονίας– Θράκης, δόθηκε σε άλλο βουλευτή της Ν.Δ. προς συνέχιση της αναπαραγωγής της εκλογικής της βάσης, για το μόνο που χρειάζεται.
Ο παλαιοκομματισμός καλά κρατεί.
Οι μεταρρυθμιστές 58-Ελιάς και η εσωκομματική αντιπολίτευση Ψαριανός, Λυκούδης, κατάπιαν την γλώσσα τους, ούτε είδαν, ούτε άκουσαν.
Αλήθεια, μην ξεχάσουμε τον κ. Λοβέρδο, ο οποίος αμείφθηκε για την συνεισφορά του στην “κεντροαριστερή Ελιά„, με το Υπουργείο Παιδείας για να εφαρμόσει δεξιές πολιτικές. “Όλα όμορφα, αγγελικά πλασμένα„ με τις ευλογίες και της δεξιάς και της παραδομένης κεντροαριστεράς.
Γραφείο Τύπου



ΔΗ.ΜΑΡ. Θεσσαλονίκης»

"Δεν θα γίνει Μουντιάλ"!

Κάκη Μπαλή , avgi.gr

Οι Βραζιλιάνοι αγαπούν το ποδόσφαιρο. Όχι μόνο όταν το παρακολουθούν από την κερκίδα ή από τον καναπέ τους. Από την ξακουστή παραλία της Κόπα Καμπάνα στο Ρίο ντε Τζανέιρο μέχρι την τελευταία αμμουδιά του πιο μικρού χωριού στην απέραντη Βραζιλία, βλέπει κανείς κάθε ώρα της ημέρας αμέτρητους άνδρες κι αγόρια, συχνά και κορίτσια, να στήνουν αυτοσχέδια ματς, γυμνά πόδια πάνω στην άμμο να κάνουν μαγικά ακροβατικά με την μπάλα...
Αλλά και στις απέραντες φαβέλες, που κρέμονται σαν τα τσαμπιά πάνω από τις παραλίες του Ρίο, οι πιτσιρικάδες αγνοούν τον κίνδυνο από τις αδέσποτες σφαίρες στον πόλεμο μεταξύ των συμμοριών ή στις συγκρούσεις της αστυνομίας με τις συμμορίες και περνούν ώρες ατέλειωτες δοκιμάζοντας τάκλιν, κεφαλιές και μαρκαρίσματα...
Ακόμη κι οι εντελώς αδιάφοροι δεν μπορούν να μείνουν ανεπηρέαστοι από μια επίσκεψη στο Μαρακανά, με τη γιορταστική του ατμόσφαιρα.
Ήταν, λοιπόν, κάτι παραπάνω από λογικό να διοργανωθεί το φετινό Μουντιάλ στη Βραζιλία - καμία σχέση με την πληρωμένη ανάθεση του παγκόσμιου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου το 2022 στο Κατάρ. Ήταν λογικό οι ποδοσφαιρόφιλοι του πλανήτη να περιμένουν με ενθουσιασμό τη μεγάλη γιορτή στη χώρα της σάμπα...
Μόνο που όλοι έκαναν τον λογαριασμό χωρίς τη Fifa, χωρίς το αποικιοκρατικό συμβόλαιο που υπέγραψαν οι σκοτεινοί -και κατά τα φαινόμενα ιδιαίτερα επιρρεπείς στα λαδώματα- ιδιοκτήτες της βιομηχανίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου με την κυβέρνηση της Βραζιλίας. Ένα συμβόλαιο που επέβαλε μεταξύ άλλων, όχι μόνο τον εκσυγχρονισμό υφιστάμενων γηπέδων, αλλά και την κατασκευή νέων τεράστιων εγκαταστάσεων στην Μπραζίλια και το Μανάους, οι οποίες πιθανότατα μετά το τέλος της διοργάνωσης θα έχουν τη μοίρα των περισσότερων ελληνικών ολυμπιακών εγκαταστάσεων: θα μείνουν πανάκριβα κουφάρια.
Ήδη εδώ και πάνω από ένα χρόνο, όταν φάνηκε σε όλο του το μεγαλείο το αβάσταχτο οικονομικό κόστος των αγώνων, οι ποδοσφαιρόφιλοι Βραζιλιάνοι πήραν θέσεις στα χαρακώματα. Δισεκατομμύρια ρεάις διοχετεύτηκαν σε φαραωνικά γήπεδα, σε πανάκριβα μέτρα ασφαλείας, ακόμη και σε πολυτελή αθλητικά χωριά κάτω από κοκοφοίνικες για να φιλοξενήσουν τις εθνικές ομάδες, ενώ σταμάτησαν οι απαραίτητες επενδύσεις στην Παιδεία και την Υγεία.
Η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί έργα υποδομής και για τους κοινούς θνητούς, βελτίωση των δρόμων και των μέσων μαζικής μεταφοράς. Αντ' αυτού αύξησε τις τιμές των εισιτηρίων, βελτιώνοντας μόνο εκείνες τις γραμμές που οδηγούσαν στα στάδια. Κι έκανε τη ζωή των απλών ανθρώπων ακόμη πιο δύσκολη.
Έτσι, το πολυαναμενόμενο Μουντιάλ έχει πλέον τη στήριξη μόλις του 48% των Βραζιλιάνων, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση. Τώρα το σύνθημα στη χώρα που λατρεύει το ποδόσφαιρο είναι «Nao vai ter copa», «Δεν θα γίνει Μουντιάλ». Και στις φαβέλες οι καλλιτέχνες των γκράφιτι δεν ζωγραφίζουν πια παίκτες να κάνουν τα μαγικά τους, αλλά πεινασμένα παιδιά να κλαίνε μπροστά σ' ένα πιάτο... "γεμάτο" με την επίσημη μπάλα της Fifa...
Ακόμη κι ο Πελέ είδε τη λάμψη του να σβήνει στα μάτια των συμπατριωτών του, αφού ήταν ο πρώτος που βγήκε ήδη το 2013 να βρίσει τους διαδηλωτές, επειδή τάχα ήθελαν να χαλάσουν τη "γιορτή του ποδοσφαίρου".
Στον αντίποδα, ο Ρονάλντο είχε βγει τότε να στηρίξει τους διαδηλωτές, τα πρωτοσέλιδα των βραζιλιάνικων εφημερίδων ήταν γεμάτα με την κόντρα μεταξύ των δύο θρύλων. Όμως το τελευταίο διάστημα κι ο Ρονάλντο τα γύρισε. Και βγήκε με τη σειρά του να καταδικάσει τους «βανδάλους», που κρύβονται μέσα στο πλήθος αυτών που «δίκαια» διαδηλώνουν. Τουλάχιστον, αυτός είχε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να πει ότι «ντρέπεται» που η χώρα δεν τήρησε τις υποσχέσεις της να επενδύσει χρήματα και για τη βελτίωση της ζωής των κοινών θνητών.
Όσο για την πρόεδρο της χώρας, Ντίλμα Ρουσέφ, υπόσχεται το καλύτερο παγκόσμιο πρωτάθλημα όλων των εποχών. Κι ελπίζει να σηκώσει το κύπελλο η Βραζιλία, μήπως και η χαρά της νίκης εξευμενίσει τους Βραζιλιάνους - και την ξαναψηφίσουν στις εκλογές του Οκτωβρίου...