Παρέμβαση για την Αττική – Αττική Οικολογική Απάντηση, σε κοινή κάθοδο.

Mε υποψήφια Περιφερειάρχη τη Μαρία Γιαννακάκη

Την κοινή κάθοδο με την υποψηφιότητα της Μαρίας Γιαννακάκη για την Περιφέρεια Αττικής αποφάσισαν η Παρέμβαση για την Αττική και η Αττική Οικολογική Απάντηση με επικεφαλής τον Κώστα Διάκο.
Η «Αττοικα» ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της Παρέμβασης για συνεργασία με δυνάμεις της οικολογίας και της κοινωνίας των πολιτών με στόχο την κατάθεση μιας εναλλακτικής πρότασης για την Περιφέρεια.
«Η συμπόρευση των δύο συνδυασμών σηματοδοτεί και πραγματώνει την αναγκαία συνάντηση του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου με εκείνον της πολιτικής οικολογίας. Απέναντι σε λογικές που καθιστούν την Αυτοδιοίκηση λεπτομέρεια μπροστά σε κομματικούς σχεδιασμούς και σε μια ξεπερασμένη νοοτροπία διοίκησης, ενώνουμε τις δυνάμεις μας για να φέρουμε την περιφέρεια στο κέντρο των εξελίξεων.
Ο Κώστας Διάκος και η Αττική Οικολογική Απάντηση συνέβαλαν στην ανάδειξη θεμάτων αιχμής της μεγαλύτερης περιφέρειας της χώρας, με παρεμβάσεις και προτάσεις σε όλους τους τομείς. Σε αυτή την κατεύθυνση συνεχίζουμε από κοινού την προσπάθεια για μια βιώσιμη Περιφέρεια που μπορεί να συμβάλλει στην έξοδο από την κρίση» δήλωσε η Μαρία Γιαννακάκη.

Ν.Σεβαστάκης: Το φιλελεύθερο δεν είναι εξ ορισμού φιλοκαπιταλιστικό

http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr

"Όταν ένα κόμμα της ανανεωτικής ή ακόμη και της ριζοσπαστικής Αριστεράς θέλει να κυβερνήσει σε μια χώρα του δυτικού κόσμου κινείται εξ ορισμού μέσα σε έναν ορίζοντα σοσιαλδημοκρατικό, ακόμη και αν μισεί τη λέξη"

Συνέντευξη στο ΒΗΜΑ και τον Γρηγόρη Μπέκο, του καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ και συγγραφέα, Νικόλα Σεβαστάκη

Δύο είναι οι φάσεις της κρίσης που βιώνουμε, όχι τόσο από την πλευρά της οικονομίας όσο από αυτή της πολιτικής, σύμφωνα με τον κ. Νικόλα Σεβαστάκη, καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. «Η πρώτη είναι η στιγμή της σύγκρουσης, η ώρα που χαράσσονται τα σύνορα και η αντίθεση. Η δεύτερη είναι αυτή στην οποία η αντίθεση έχει πλέον καταγραφεί και πρέπει να χτίσεις το εναλλακτικό παράδειγμα, είναι η στιγμή της κατάφασης και της αναζήτησης η οποία στην περίπτωσή μας έχει αρχίσει ήδη από τις εκλογές του 2012. Η αγανάκτηση δεν αρκεί, όπως έλεγε ο Πιέτρο Ινγκράο, δεν μπορεί από μόνη της να δώσει λύσεις στα προβλήματα» εξήγησε στο «Βήμα» ο ίδιος. Εκτίμησε ότι «o πολιτικός χρόνος έχει πυκνώσει» και ότι «επικρατεί ταυτοχρόνως ρευστότητα και στασιμότητα, η στασιμότητα που υποκρύπτει ότι τα πλαίσια με το οποία στοχαζόμαστε την κρίση έχουν μείνει αμετακίνητα». Τόσο ο μνημονιακός όσο και ο αντιμνημονιακός λόγος ακολούθησαν έναν δρόμο "στον οποίο δεν έχει υπάρξει ακόμα η αναγκαία αναστοχαστική στιγμή" τόνισε ο κ. Σεβαστάκης. «Το να επενδύσεις σε μια αντίθεση είναι εύλογο, αλλά πρέπει να αναλογιστείς πώς αυτή λειτούργησε και τι αποτέλεσμα έφερε» συμπλήρωσε.

Γιατί παρατείνεται το τέλμα, κύριε Σεβαστάκη;

Επειδή δεν έχει γίνει συνείδηση ότι είναι ανέφικτη μια ενιαία και κοινά αποδεκτή αφήγηση της κρίσης και της σωτηρίας. Το γεγονός όμως ότι δεν μπορεί να υπάρξει ενιαία αφήγηση δεν σημαίνει ότι πρέπει σώνει και καλά να συνεχιστεί αυτός ο απλοϊκός μανιχαϊσμός. Στην πολιτική πρέπει να υπάρχουν επάλληλες συναινέσεις. 

Ανεξάρτητα από τις βαθιές διαφορές χρειάζεται να σκεφτόμαστε και την πολιτική μας κοινότητα, εκείνα τα σημεία σύγκλισης που δεν αναιρούν τις διαφορές αλλά τις εγγράφουν στον ορίζοντα αυτού που έρχεται. Αυτό για εμένα αποτελεί το μείζον κενό της περιόδου. Υπήρξε μια περιχαράκωση του "φιλομνημονιακού" λόγου στη λογική της ενοχής και του στιγματισμού κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας και, από την άλλη πλευρά, η έξαρση της αντιστασιακής μυθολογίας, η κατασκευή ενός λαού ως ενιαίας και πάντοτε θετικής έννοιας. Κοντολογίς, επικράτησε το δίπολο σύστημα - αντισύστημα, το σάπιο πολιτικό κατεστημένο και το Κίνημα. 

Αυτό το δυαδικό σχήμα μπορεί να υπήρξε, σε αρκετές περιπτώσεις, αποδοτικό πολιτικά. Αλλωστε η πολιτική τείνει να απλοποιεί τα πράγματα, δεν σέβεται τις αποχρώσεις. Μπορεί όμως και να σε παγιδεύσει με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η ερμηνεία των αλλαγών που συμβαίνουν γύρω σου. 

Αυτή η διαρκής συζήτηση στην Αριστερά, ας πούμε, για έναν λαό που κατά κάποιον τρόπο θα φτιάξει ένα νέο ΕΑΜ, τις δομές αλληλεγγύης "τύπου ΕΑΜ", γίνεται πρόβλημα πλέον. Επαναφέρει εκ του πλαγίου τη νοσταλγία για ένα πολεμικό/ θυσιαστικό πνεύμα παραδοσιακού τύπου σε μια κοινωνία που, με όλες τις στρεβλώσεις και τις ιδιομορφίες της, είναι μια αστική κοινωνία. 

Η ελληνική κοινωνία έχει προχωρήσει στο επίπεδο της εξατομίκευσης, έχουν εγκαθιδρυθεί πολλαπλές διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της και δεν μπορεί να ενοποιηθεί στη βάση ενός ιδεώδους μαζικής κινητοποίησης. Επιπλέον, πρέπει να αντιληφθούμε ότι το σημερινό αντισύστημα δεν είναι ένα αλλά πολλά, δεν είναι μονάχα αριστερό, μπορεί να είναι ακροδεξιό και συνωμοσιολογικό, το είδαμε άλλωστε αυτούς τους τελευταίους μήνες.

Δεν διαφοροποιήθηκε επαρκώς, λέτε, η Αριστερά και ο λόγος της σε αυτό το πλαίσιο;

Νομίζω ότι η κοινωνία μας δεν μπορεί να ριζοσπαστικοποιηθεί με τα υλικά τού χύμα "αντιμερκελικού" αντισυστημισμού. Γιατί; Μα γιατί ακριβώς οι υβριδικές εκδοχές της δεξιάς αγανάκτησης είναι πολύ πιο διεισδυτικές στο κοινωνικό σώμα. 

Από την άλλη, υπάρχει βεβαίως στην Αριστερά και ένας αφηρημένος ταξικός λόγος ο οποίος μοιάζει με ...
"ριζοσπαστισμό αμφιθεάτρου": εξηγεί με άνεση τα πάντα στα ειδικά του κοινά ενώ συγχρόνως δυσκολεύεται να συνομιλήσει με την πραγματικότητα. 

Το ερώτημα ετέθη αναπόφευκτα και για τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά την εκλογική του εκτίναξη. Τι είσαι; Πολιτική συμπύκνωση ενός μεταβατικού θυμού ή κάτι περισσότερο; 

Θεωρώ ότι ένα κόμμα που θέλει να βρίσκεται στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει να διαθέτει κινηματική ταυτότητα αλλά να συνθέτει το "εκτός" με το "εντός", τις μη συμβατικές πρακτικές συμμετοχής με τη μέριμνα για την πολιτική αντιπροσώπευση. 

Κατά την άποψή μου δεν μπορεί να νοηθεί Αριστερά η οποία να μην περιλαμβάνει στη στρατηγική της εύλογους συμβιβασμούς. Όταν ένα κόμμα της ανανεωτικής ή ακόμη και της ριζοσπαστικής Αριστεράς θέλει να κυβερνήσει σε μια χώρα του δυτικού κόσμου κινείται εξ ορισμού μέσα σε έναν ορίζοντα σοσιαλδημοκρατικό, ακόμη και αν μισεί τη λέξη. 

Οι όροι φυσικά έχουν αλλάξει. Υπάρχει μεγάλη συζήτηση για το αν η σοσιαλδημοκρατία πέθανε ή έχει αποτύχει. Θεωρώ πράγματι ότι κάποιες μορφές της δεν μπορούν να επανέλθουν, λόγου χάρη, οι κρατικές/ κοινωνικές συμμαχίες που αναπτύχθηκαν στη χρυσή τριακονταετία του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας. Και να το ήθελε κανείς δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα.

Νομίζω, κύριε Σεβαστάκη, ότι και μόνο η λέξη σοσιαλδημοκρατία προκαλεί αλλεργία στον ΣΥΡΙΖΑ...

Υπάρχει, αναμφίβολα, μια δαιμονοποίηση κάθε σοσιαλδημοκρατίας. Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν γενικότερα προβλήματα ταυτότητας στην ελληνική Αριστερά. 

Μου έκαναν εντύπωση, για παράδειγμα, οι αντιδράσεις έναντι των πρόσφατων κρίσεων στην Ουκρανία αλλά και στη Βενεζουέλα. Ο τρόπος με τον οποίο σήμερα τοποθετείται κανείς απέναντι σε αυταρχισμούς, σε βοναπαρτισμούς, είτε αυτοί έχουν τον μανδύα της προόδου και του σοσιαλισμού είτε όχι, είναι καίριο θέμα. Δεν συνιστά πολυτέλεια ή "εποικοδόμημα". 

Σήμερα άλλωστε κάθε αθωότητα έχει χαθεί διότι γνωρίζουμε το κόστος που είχαν πολλές επιλογές οι οποίες στον εικοστό αιώνα θεωρήθηκαν απελευθερωτικές ενώ αποδείχτηκαν βάρβαρες. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, επί παραδείγματι, υπήρξε όντως ένα πρόβλημα κακής διαχείρισης από την πλευρά Ευρωπαίων και Αμερικανών, διότι κανείς δεν έθεσε όρια στην νεοναζιστικού τύπου Ακροδεξιά η οποία και αποτέλεσε τον "μαχητικό" πυρήνα της εξέγερσης κατά του καθεστώτος Γιανουκόβιτς. 

Από την άλλη μεριά όμως είναι σκανδαλώδης και ανήθικη η ταύτιση - για ένα μεγάλο και σιωπηλό κομμάτι αριστερών και δεξιών Ελλήνων - με το καθεστώς Πούτιν και τις στρατηγικές του επιλογές. Αυτή η άρνηση τήρησης των αποστάσεων εμένα με ενοχλεί πολύ. 

Τίθενται εδώ νομίζω ζητήματα ευρύτερου πολιτισμικού προσανατολισμού, ζητήματα ταυτότητας και όχι απλώς "πολιτικής". Όταν, ας πούμε, συνδέεις την κριτική σε πλευρές του σύγχρονου καπιταλισμού με έναν βαθύ αντιδυτικισμό, εκεί υπάρχει ζήτημα. 

Νομίζω ότι ένα βασικό πρόβλημα στον ελληνικό αριστερό χώρο είναι ότι δεν συζητήθηκε ποτέ στα σοβαρά η σχέση της Αριστεράς με πολλές, μη μαρξιστικές, παραδόσεις της ελευθερίας και της ισότητας (πολιτικός φιλελευθερισμός, ρεπουμπλικανισμός). 

Κριτική σημαίνει ωστόσο να μπορείς να διακρίνεις και να φτιάχνεις διαμεσολαβήσεις ανάμεσα στα διαφορετικά φαινόμενα. Ο ιμπεριαλισμός, ας πούμε, δεν είναι πλέον μόνο δυτικός. Το φιλελεύθερο δεν είναι εξ ορισμού φιλοκαπιταλιστικό.

Μπορεί να αλλάξει κάτι σε ευρωπαϊκό επίπεδο μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες ευρωεκλογές;

Μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να παίξει θετικό ρόλο, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμπέσει με το πέρασμα σε μιαν άλλη ευρωπαϊκή πολιτική στιγμή, μια στιγμή μετά τη λιτότητα ή τουλάχιστον μια νέα φάση όπου η οικονομική σταθεροποίηση δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά που βλέπουμε αυτά τα τελευταία χρόνια. 

Η συντηρητική Ευρώπη κάνει λάθος όταν φοβάται άλλες, ετερόδοξες οικονομικές πολιτικές, γιατί μια μετατόπιση θα μπορούσε ενδεχομένως να μετριάσει τα συμπτώματα απαξίωσης της ευρωπαϊκής ιδέας και των πολιτικών θεσμών. 

Πρέπει όμως και ο ριζοσπαστικός πόλος να συμφιλιωθεί με την ιδέα και την πρακτική των συγκρουσιακών συμβιβασμών και όχι των "μετωπικών" ρήξεων. Είναι μια διπλή κίνηση αυτή, δεν αφορά μόνο τον έναν παίκτη.

Τα ονόματα του Ευρωψηφοδελτίου της ΔΗΜΑΡ

iefimerida.gr

Παρουσιάζοντας το Ευρωψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική Συνεργασία ο Φώτης Κουβέλης κάλεσε τους πολίτες να το στηρίξουν ώστε να σταλεί, όπως είπε, ισχυρό μήνυμα στην Ευρώπη για αλλαγή πολιτικής και για να ισχυροποιηθεί η πρόταση που υπερβαίνει τη συντηρητική πολιτική και τον αριστερό λαϊκισμό και να προχωρήσουν παντού δημοκρατικές προοδευτικές αλλαγές.
Ο κ. Κουβέλης ανέφερε ότι στόχος είναι να συμμετέχει η ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική Συνεργασία σε κυβερνητικές λύσεις με ξεκάθαρους στόχους και διακριτές επιλογές.
"Μας ενδιαφέρει η πολιτική σταθερότητα. Πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία προϋπόθεση τόσο για την επιτυχή έξοδο από την κρίση όσο και για την μετέπειτα πορεία της ανασυγκρότησης. Όμως η σταθερότητα δεν ισοδυναμεί με συντηρητικές πολιτικές. Είμαστε υπέρ μιας σταθερότητας για τον πολίτη, την ασφάλειά του, τον προγραμματισμό της ζωής του- όχι σταθερότητα ως παγίωση των ανισοτήτων", είπε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Ο Φώτης Κουβέλης αναφέρθηκε και στην αποχώρηση από την κυβέρνηση λέγοντας ότι αυτό έγινε όταν κυριάρχησε η δεξιά ατζέντα ενώ για το αν θα ξαναέμπαινε σε κυβερνητικό σχήμα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ απάντησε: "Δεν επιλέγουμε εμείς τους κομματικούς συσχετισμούς.Εμείς επιλέγουμε τις πολιτικές με τις οποίες συμπράττουμε. Και ζητάμε να μας κάνετε ισχυρούς. Τόσο ισχυρούς που να μην μπορούν χωρίς εμάς. Τόσο ισχυρούς που να μπορούμε να συμμετάσχουμε σε κυβέρνηση με διακριτή ατζέντα και να επιβάλουμε πράγματα. Συγκεκριμένα όμως - όχι γενικά". Υπογράμμισε ότι η παρουσία της είναι χρήσιμη και απαραίτητη για την πορεία του τόπου.
"Ο τόπος χρειάζεται τον πόλο των προοδευτικών αλλαγών, τον διακριτό χώρο μεταξύ της συντηρητικής δεξιάς και της αριστεράς των παρωχημένων κρατικίστικων ιδεών. Ο τόπος χρειάζεται την προοδευτική κεντροαριστερά που δεν θα ενσωματώνεται στη συντηρητική παράταξη και δεν θα αφομοιώνεται από αυτή. Που θα προωθεί προοδευτικές λύσεις, ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες", τόνισε ο κ. Κουβέλης και επεσήμανε ακόμη ότι επιδίωξη είναι: " Μια επιτυχία που θα αναδείξει τη «Δημοκρατική Αριστερά - Προοδευτική Συνεργασία» σε κύρια δύναμη ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου, ώστε να διαδραματίσει ένα δημιουργικό και καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις".
Αναλυτικά τα ονόματα:

1. ΑΓΓΕΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ – ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΟΣ
2. ΑΚΡΙΤΙΔΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ
3. ΑΛΕΒΙΖΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
4. ΑΜΟΙΡΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ – ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ
5. ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
6. ΑΡΣΕΝΗ ΕΥΓΕΝΙΑ (ΤΖΕΝΗ), ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ – ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΟΣ
7. ΑΡΧΟΝΤΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΓΙΑΤΡΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΧΑΝΙΩΝ
8. ΒΑΡΔΑΚΑΣ ΣΙΜΟΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΜΥΚΗΝΩΝ
9. ΒΙΤΑΛΗ ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ (ΛΕΙΑ), ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
10. ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ
11. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΡΑΚΗΣ
12. ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ ΜΑΚΗΣ, ΓΙΑΤΡΟΣ – ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ
13. ΓΟΥΡΓΟΥΡΗ ΦΑΝΗ, ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
14. ΔΑΒΒΕΤΑΣ ΝΙΚΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
15. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΟΣ ΧΩΡΟΤΑΚΤΗΣ – ΠΡΩΗΝ Γ.Γ. ΥΠΕΚΑ
16. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ,  – ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ Τ.Ε.Ε. ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ
17. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΔΡ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΙΝΕ
18. ΚΑΛΛΙΠΟΛΙΤΗ ΔΩΡΑ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ Ε.Ρ.Τ.
19. ΚΑΡΑΤΖΟΛΑ ΕΛΕΝΗ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
20. ΚΑΤΣΑΜΟΥΡΗΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
21. ΚΟΛΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΑΓΡΟΤΗΣ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΕΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΒΟΙΩΤΙΑΣ
22. ΚΟΠΠΑ ΜΑΡΙΛΕΝΑ, ΕΠΙΚΟΥΡΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ – ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
23. ΚΟΡΚΟΒΕΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
24. ΚΟΣΣΥΒΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΔΡΥΑΣ ΛΑΡΙΣΑΣ
25. ΚΩΛΛΕΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
26. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ– ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ – ΠΡΩΗΝ ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
27. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΘΟΔΩΡΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ
28. ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ε.α. – ΝΟΜΙΚΟΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
29. ΜΕΛΦΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ Τ.Ε.Ι. ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
30. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΡΑΜΑΣ
31. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΕΝΝΥ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ
32. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
33. ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ –
34. ΣΑΒΒΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ – ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΝΟΤΙΑΣ ΡΟΔΟΥ
35. ΣΙΑΚΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
36. ΤΣΑΜΟΥΡΓΚΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
37. ΤΣΑΡΤΑΣ ΠΑΡΙΣ, ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
38. ΤΣΙΚΑΡΔΑΝΗ ΝΤΟΡΑ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
39. ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΘΡΑΣΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ
40. ΦΩΤΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ
41. ΧΑΤΖΗΣΩΚΡΑΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
42. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗΣ ΑΝΤΑΙΟΣ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Tι υποψήφιο θα ψώνιζες;

Γιάννης Παντελάκης , prtagon.gr

Έχω την εντύπωση, πως αρκετά πολιτικά κόμματα δεν κοιτάνε τις επικείμενες εκλογές κατάματα, αλλά μέσα απο τα μάτια των επικοινωνιολόγων και των διαφημιστών. Δεν καταθέτουν συγκεκριμένες, σαφείς, εναλλακτικές και πειστικές πολιτικές προτάσεις, που θα μπορούσαν να προσελκύσουν ψηφοφόρους. Δεν παράγουν, δηλαδή, πολιτική.    

Λειτουργούν περισσότερο με όρους μάρκετινγκ. Στην πλειονότητά τους τουλάχιστον. Οι επιλογές τους εν όψει της  εκλογικής αναμέτρησης μοιάζουν μ' εκείνες ενός διαφημιστή, που μηχανεύεται ωραίους τρόπους προώθησης ενός προϊόντος. Ενός νέου αντρικού αρώματος, που μόλις το φοράς, σε πλησιάζουν όλες οι ωραίες γυναίκες του πλανήτη! Κάπως έτσι το έχουν φανταστεί και τα κόμματα, τα περισσότερα κόμματα. Έναν γυαλιστερό υποψήφιο, που θα λειτουργήσει ως πόλος ελξης λόγω εμφάνισης ή αναγνωρισιμότητας. Ένα προϊόν προς κατανάλωση...

Να βάλουμε νέα πρόσωπα, λένε τα κομματικά επιτελεία. Ακούγεται ωραίο. Αναγκαία η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Κάποτε πρέπει να πάψουν να κυριαρχούν οι επαγγελματίες της πολιτικής. Ωστόσο, δεν επιλέγουν νέους, επειδή ανακάλυψαν κάποιους νέους με δυνατότητες. Το κάνουν απλά για να απαντήσουν στο φθαρμένο. Όμως, δεν αρκεί κάποιος να είναι νέος για να είναι ελκυστικός. Κάτι καινούργιο θα πρέπει να έχει να πεί. Δεν αρκεί να επαναλαμβάνει τον ξύλινο βαρετό λόγο των μπαμπάδων του.

Να προωθήσουμε πρόσωπα με αναγνωρισιμότητα, είναι μια ακόμα σημαντική παράμετρος επιλογής υποψηφίων για τα ίδια επιτελεία. Από μόνη της, δείχνει την αδυναμία τους. Ο ηθοποιός, ο τηλεοπτικός δημοσιογράφος, ο ποδοσφαιριστής. Απλά γνωστοί και αυτό αρκεί.
Η συγκεκριμένη συνταγή, δεν ειναι καινούργια. Μοιάζει τόσο παλιά, όσο και η πολιτική. Άρα, δοκιμασμένη και συχνά επιτυχημένη. Πετυχημένη ως προς την στόχευση, την προσέλκυση ψηφοφόρων δηλαδή. Δεν είμαι σίγουρος και για το αποτέλεσμα. Θυμάμαι στην προηγούμενη Βουλή την χαρακτηριστική περίπτωση του βουλευτή και πρώην ποδοσφαιριστή Ανατολάκη. Τον ψήφισαν οι γαύροι, βγήκε βουλευτής, δεν μίλησε ποτέ, και όταν το έκανε σ' έπιανε θλίψη. Δεν είναι ο μόνος. Σκεφτείτε πόσοι επώνυμοι μπήκαν στην Βουλή με μοναδικο εφόδιο αυτή την επωνυμία και στην πορεία απλά εξαφανίστηκαν.

Αναρωτιέμαι, αν αυτή η λογική επιλογής υποψηφίων έχει θέση στην Ελλάδα της κρίσης. Παλαιότερα, όταν η πλαστή ευημερία τα κάλυπτε όλα, το μάρκετινγκ είχε κυριαρχήσει, και δικαιολογημένα. Λίγοι είχαν υποψιαστεί το βάθος της κρίσης, οι περισσότεροι έδιναν βάρος στο φαίνεσθαι. Νομίζω, πως οι ανάγκες των (σημερινών) καιρών, δεν θέλουν κάτι τέτοιο. Θέλουν απαντήσεις σε όσα συμβαίνουν, θέλουν το συγκεκριμένο.
Είναι σίγουρο, πως ένα κομμάτι της κοινωνίας αρκείται στις επιφανειακές αυτές επιλογές. Ανταποκρίνεται σ' αυτές. Θα ψηφίσει τον αναγνωρίσιμο, ανεξάρτητα αν αυτός έχει τις δυνατότητες να ανταποκριθεί. Υποτίθεται, ωστόσο, πως τα πολιτικά κόμματα πρέπει να επηρεάζουν θετικά την κοινωνία, όχι να την χαϊδεύουν. Οφείλω να παραδεχτώ, πως σε κάθε ψηφοδέλτιο απ' όσα έχουν ανακοινωθεί έως τώρα, θα βρει κάποιος αξιόλογους υποψηφίους, ικανούς γι' αυτό που προορίζονται. Φοβάμαι, όμως, πως η σκόνη της αναγνωρισιμότητας των συνυποψηφίων τους, θα τους σκεπάσει...

Παρουσίαση ψηφοδελτίου Ευρωεκλογών

Υπερφορολογείται ο Ελληνας μισθωτός

του Κώστα Καρκαγιάννη ,kathimerini.gr

Το 2013 η Ελλάδα εξακολούθησε να έχει μια από τις υψηλότερες φορολογίες στην εργασία, κατατασσόμενη στην 11η θέση, μεταξύ των 34 χωρών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Η συνολική φορολογική επιβάρυνση που αντιμετώπισε ο μέσος Ελληνας εργαζόμενος το 2013 ανήλθε στο 41,6% του εργατικού κόστος, ενώ στο σύνολο του ΟΟΣΑ ανήλθε στο 35,9%. Παράλληλα, παραμένει το χάσμα που χωρίζει τις ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνουν οι Ελληνες σε σχέση με τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, με τους πρώτους να καταβάλουν το 34,4% του εργατικού κόστους ενώ ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι μόλις 22,5%. Αν δεν υπολογίσει κανείς τι λαμβάνει σε αντάλλαγμα γι’ αυτά που πληρώνει, τότε η σύγκριση είναι ακόμη περισσότερο εις βάρος των Ελλήνων εργαζομένων.
Φόρος εισοδήματος
Σε γενικές γραμμές ο φόρος εισοδήματος αυξήθηκε στις χώρες του ΟΟΣΑ μεταξύ του 2010 και το 2013, καθώς οι περισσότερες χώρες μείωναν τις φοροαπαλλαγές και μείωναν το αφορολόγητο εισόδημα, σύμφωνα με τη ετήσια μελέτη του ΟΟΣΑ για τη φορολογία της μισθωτής εργασίας το 2013. Τον τελευταίο χρόνο η Ελλάδα μείωσε τη συνολική φορολογία της εργασίας κατά 1,35% του συνολικού εργατικού κόστους (περιλαμβάνει μικρό μισθό συν εργοδοτικές εισφορές). Ωστόσο, σε σχέση με το 2010 η συνολική φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε για τους Ελληνες μισθωτούς κατά 1,5% του συνολικού εργατικού κόστους. Ως γνωστόν, τα τελευταία τέσσερα χρόνια η Ελλάδα προσπαθούσε να γίνει ανταγωνιστικότερη και ταυτόχρονα να καλύψει τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα και ελλείμματα στα ασφαλιστικά της Ταμεία που πλήττονταν από την αλματώδη αύξηση της ανεργίας. Ο στόχος ήταν από μόνος του δύσκολος και έγινε ακόμη δυσκολότερος από την επιμονή των ελληνικών κυβερνήσεων να καλύψουν τα ελλείμματα κυρίως μέσω της αύξησης της φορολογίας και όχι της μείωσης των δαπανών. Ενα ακόμη αξιοπερίεργο της ελληνικής φορολογικής πολιτικής στην μισθωτή εργασία είναι ότι αυξήθηκε πολύ περισσότερο η επιβάρυνση για τους Ελληνες μισθωτούς που είχαν παιδιά σε σχέση με τους άγαμους και αυτό παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα που εκτός όλων των άλλων δεινών που προκαλεί, απειλεί και με κατάρρευση τα ασφαλιστικά μας Ταμεία.
Η φορολογική επιβάρυνση για τον άγαμο μέσο μισθωτό στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 0,3% μεταξύ 2009 και 2013 και συνολικά κατά 2,5%, από το 39,1% στο 41,6%, μεταξύ 2000 και 2013. Την ίδια στιγμή μισθωτός που έχει οικογένεια με δύο παιδιά είδε τη φορολογική του επιβάρυνση ν’ αυξάνεται κατά 2,9% μεταξύ 2009 και 2013. Κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ η φορολογική επιβάρυνση ενός μισθωτού με οικογένεια και δύο παιδιά αυξανόταν κατά 1,4%. Ενδεικτικό της αντιφατικής φορολογικής πολιτικής που ακολουθεί η Ελλάδα είναι το γεγονός ότι η φορολογία του μισθωτού με οικογένεια και δύο παιδιά ανέρχεται στην Ελλάδα στο 44,4% του εργατικού κόστους, δηλαδή είναι μεγαλύτερο από οποιασδήποτε άλλης χώρας στον ΟΟΣΑ. Ακολουθούν η Γαλλία και το Βέλγιο, δηλαδή δύο χώρες που προσφέρουν πολύ περισσότερα στους φορολογούμενους τους σε υποδομές, υπηρεσίες και επιδόματα απ’ όσα προσφέρει η Ελλάδα.
Μονογονεϊκή
Ακόμη πιο δύσκολη είναι η θέση μιας μονογονεϊκής ελληνικής οικογένειας με δύο παιδιά της οποίας η φορολογία ανέρχεται στο 38,7% και είναι η βαρύτερη στον ΟΟΣΑ όπου ο μέσος όρος βρίσκεται στο 17,2%. Σε σημαντικό βαθμό αυτή η άδικη μεταχείριση των Ελλήνων εργαζομένων οφείλεται στο γεγονός ότι στην Ελλάδα οι ασφαλιστικές εισφορές ανέρχονται στο 34,4% ανεξαρτήτως του εισοδήματος του εργαζομένου.

Αύξηση φορολογίας εισοδήματος

Η μεγαλύτερη αύξηση στη φορολογία εισοδήματος μεταξύ των κρατών-μελών του ΟΟΣΑ το 2013 καταγράφεται στην Πορτογαλία 3,54% (εξαιτίας της αύξησης των φορολογικών συντελεστών), στη Σλοβακία 1,51% (εξαιτίας της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών) και στις ΗΠΑ 1,51% (εξαιτίας της λήξης ελαφρύνσεων στις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων). Κατά μέσο όρο η φορολογία της μισθωτής εργασίας αυξήθηκε κατά 0,2% στις χώρες του ΟΟΣΑ το 2013, ενώ είχε προηγηθεί μια σημαντική αύξησή της το 2011 και μια μικρότερη το 2012. Από το 2010 η φορολογική επιβάρυνση έχει αυξηθεί σε 21 χώρες του ΟΟΣΑ και έχει μειωθεί σε 9, αντιστρέφοντας εν μέρει τη μείωση της φορολογίας που είχε επιτευχθεί μεταξύ 2007 και 2010.

Η αύξηση της φορολογίας εισοδήματος ευθύνεται κατά κύριο λόγο για τη φορολογική επιβάρυνση του 2013. Στις χώρες που καταγράφεται η μεγαλύτερη μείωση της φορολογίας αυτό οφείλεται στη μείωση των εργοδοτικών εισφορών αλλά και στη μείωση της φορολογίας εισοδήματος. Η μεγαλύτερη μείωση της φορολογίας καταγράφηκε το 2013 στην Ολλανδία (-1,8%), την Ελλάδα (-1,4%) και τη Γαλλία (-1,2%). Σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ με εξαίρεση το Μεξικό και τη Χιλή οι οικογένειες με παιδιά πληρώνουν χαμηλότερο φόρο απ’ ό,τι οι άγαμοι χωρίς παιδιά με τη διαφορά να είναι ιδιαίτερα μεγάλη σε Τσεχία, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Ιρλανδία και Σλοβενία.

Φ. Κουβέλης: Η ΔΗΜΑΡ θα διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις

badiera.gr

Ένα μήνυμα στην Ευρώπη για την αλλαγή των πολιτικών, θα πρέπει να αποτελέσουν οι Ευρεκλογές, σύμφωνα με τον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη που βρέθηκε στην Ξάνθη και παραχώρησε Συνέντευξή Τύπου  το πρωί της Παρασκευής. Συνοδευόμενος από την ευρωβουλευτή και εκ νέου υποψήφια με το σχήμα “Δημοκρατική Αριστερά- Προοδευτική Συνεργασία”  Μαριλένα Κοππά και την υποψήφια από τη Θράκη Σοφία Ανδρεοπούλου αναφέρθηκε στους στοχους της ΔΗΜΑΡ και την κατάσταση στη χώρα.
Κάνοντας λόγο για ανάγκη  αλλαγής των συσχετισμών επέκρινε τη σκληρή πολιτική λιτότητας που πλήττει τη χώρα. «Αν δεν αναδιαρθρωθεί το ελληνικό χρέος και δεν υπάρξει αναπτυξιακή έκρηξη η χώρα δεν θα διαμορφώσει τις συνθήκες για την αύξηση της απασχόλησης», είπε και έκανε λόγο για πολιτικές βαθύματα συντηρητικές, ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση για τη μέχρι τώρα στάση της. «Δεν χρειάζονται θριαμβολογίες για την έξοδο στις αγορές» είπε ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ που ανέφερε ότι το επιτόκιο θα είναι υψηλό και σε κάθε περίπτωση η έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει έξοδο από την Κρίση. «Η έξοδος αυτή θα είναι υπό επιτήρηση των ίδιων των αγορών» είπε και ανέφερε ότι δεν θέλει να υποβαθμίσει την έξοδο που προήλθε από αιματηρές θυσίες: «Δεν σημαίνει ανάπτυξη και δεν σημαίνει αναδιάρθρωση του χρέους, το οποιο σε σχέση με το ΑΕΠ είναι πολύ μεγαλύτερο από το 2010″ σημείωσε.
Για τα ποσοστά της ΔΗΜΑΡ στις δημοσκοπήσεις σημείωσε ότι όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα, το κόμμα του θα επιχειρήσει να τις διαψεύσει, παρότι τις συμβουλεύεται ως φωτογραφίας της στιγμής. Απαντώντας στο ερώτημα για το κατά πόσο η ΔΗΜΑΡ  »πληρώνει» τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση ανέφερε ότι θα μπορούσε να κάθεται στα «βολικά» έδρανα της αντιπολίτευσης από τον Ιούνιο του 2012 αλλά δεν θα ήταν μια υπεύθυνη στάση. Παράλληλα, άσκησε κριτική στον τρόπο  που σχηματίστηκε η «Ελιά» λέγοντας ότι η ΔΗΜΑΡ, δεν θα μπορούσε να είναι σε ένα σχήμα υπό το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, ο οποίο στηρίζει τη σκληρή κυβερνητική πολιτική.
Σε ότι αφορά στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ ανέφερε ότι το κόμμα του στηρίζει συνεργατικά σχήματα που καθορίζονται από το προοδευτικό τους πρόγραμμα και την αξιοπιστία των προσώπων. Τέλος, αναφορικά με τις Περιφερειακές Εκλογές ανέφερε ότι είναι κρίσιμες οι επιλογές γιατί οι περιφερειακές αρχές θα διαχειριστούν το νέο ΕΣΠΑ και θα πρέπει να προσδώσουν αναπτυξιακή τροχιά, ιδιαίτερα για την Περιφέρεια ΑΜΘ, είπε παρουσιάζοντας το ψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ για την Περιφέρεια.

Ιδιαίτερη αναφορα έκανε για το θέμα της συνεργασίας στο Δήμο Ξάνθης με το Χρήστο Πούλιο. «Το πλαίσιο αυτό αφορά στη συνεργασία ενεργών πολιτών με συγκεκριμένο πρόγραμμα και πρόσωπα που έχουν βαθύ αποτύπωμα στην κοινωνία. Αυτό το αυτοδιοικητικό σχήμα έχει εξαιρετικές προοπτικές να καταγράψει ένα σημαντικό αποτέλεσμα», εκτίμησε ο Φώτης Κουβέλης, στη συνέντευξη, στην οποία παραβρέθηκε και ο Χρήστος Πούλιος καθώς και άλλα στελέχη του συνδυασμού του.

«Να σταματήσει το κλάμα ο Ψαριανός»

matrix24.gr

Ο Neo σας έχει ενημερώσει για το πόσο έχει ενοχλήσει ορισμένους στη ΔΗΜΑΡ -αλλά και την ηγεσία της- η στάση που τηρεί ο βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός, ο οποίος βγαίνει σε κανάλια και ραδιόφωνα και διαπιστώνει δημοσίως πως η ΔΗΜΑΡ έχει φτάσει «στο 1,5, στο 2 παρά τέταρτο»

Εχθές, ήταν η σειρά του πρώην υφυπουργού και νυν υποψήφιου ευρωβουλευτή, Θόδωρου Παπαθεοδώρου να στείλει ένα αυστηρό μήνυμα στον Ψαριανό, δεδομένου ότι έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο και οι στιγμές για τη ΔΗΜΑΡ είναι κρίσιμες.
Έτσι, με συνέντευξή του στο ιντερνετικό ραδιόφωνο Readyo.gr, ο Παπαθεοδώρου κάλεσε τον Ψαριανό «να σταματήσει το κλάμα». «Θα πρέπει κατ΄αρχάς να σταματήσει το κλάμα ορισμένων στελεχών. Αυτό το πράγμα που βλέπω στα ραδιόφωνα, στις τηλεοράσεις: «τι κακό που πάθαμε!», «εγώ είχα πει άλλα, κάνω άλλα», «ο πρόεδρος… τα στελέχη…που έσπρωξαν».

Όλα αυτά είναι ένα κλάμα απολιτίκ. Άρα θα πρέπει να σοβαρευτεί πολύς κόσμος και να δούμε ότι πέραν του κομματικού ακροατηρίου, υπάρχει το εκλογικό ακροατήριο, το οποίο είναι πολύ μεγάλο, το οποίο πηγαίνει από το φιλελεύθερο κέντρο έως τον ΣΥΡΙΖΑ», είπε χαρακτηριστικά και όταν ερωτήθηκε αν εννοεί τον Γρηγόρη Ψαριανό με όσα λέει, δεν είχε κανένα πρόβλημα να απαντήσει θετικά, ρισκάροντας έναν πόλεμο δηλώσεων με τον αψίκορο βουλευτή της ΔΗΜΑΡ. Μάλιστα, ο Θόδωρος Παπαθεοδώρου είπε ευθέως πως προβλέπει ότι ο Γρηγόρης Ψαριανός θα αποφασίσει αν θα μείνει ή όχι στη ΔΗΜΑΡ ανάλογα με τα ποσοστά του κόμματος, ενώ όπως πληροφορείται ο Neo, υπάρχουν κι άλλα στελέχη που προβλέπουν ότι τον Ψαριανό θα τον... πάρει το ποτάμι.

Η ΔΗΜΑΡ χαλάει την αφήγηση

Γιώργος Σιακαντάρης , metarithimisi.gr

Όσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη ΔΗΜΑΡ αποδυναμωμένη, τόσο πληθαίνει και η αρθρογραφία, η οποία «θρηνεί» τη μειωμένη απήχηση του κόμματος. Φυσικά ούτε οι δημοσκοπήσεις είναι στημένες, ούτε οι αρθρογράφοι είναι προκατειλημμένοι. Οι λόγοι της κριτικής στη ΔΗΜΑΡ είναι πολύ βαθύτεροι. Αυτή η κριτική είναι απόρροια της ιδεολογικής ήττας, που μετά το 2010 υπέστησαν στη χώρα μας εκείνες οι απόψεις, οι οποίες θεμελίωναν ή τουλάχιστον επιχειρούσαν να θεμελιώσουν ένα διαφορετικό λόγο για την υπεράσπιση του δίκαιου και κοινωνικά αποτελεσματικού δημόσιου τομέα. Στόχος είναι οι αρχές της ΔΗΜΑΡ και όχι οι επιμέρους πρακτικές της. Αυτές είναι το πρόσχημα.

Όλοι όσοι θεωρούν ότι η ΔΗΜΑΡ πληρώνει ακριβά την είσοδο-έξοδο από την κυβέρνηση, την άρνηση συμμετοχής στην Ελιά, τον τρόπο που πολιτεύτηκε (4-2-1) στο διάστημα της συμμετοχής της στην κυβέρνηση, θα μπορούσα να προσθέσω εδώ και τη διστακτικότητά της να συγκρουστεί καθαρά με το συντεχνιακό κράτος, βλέπουν το επιμέρους, αλλά τη συνολική εικόνα δεν την έχουν. Και η συνολική εικόνα είναι ότι η ΔΗΜΑΡ χαλάει τη σούπα της μετά το 2010 κυρίαρχης αφήγησης. Σ’ αυτή την αφήγηση πρωτοστατούν και κάποιοι «κεντροαριστεροί».

Από το 2010 και ύστερα έχουμε μια σαφή ιδεολογική υποχώρηση της Αριστεράς στις νεοφιλελεύθερες αξιώσεις για λιγότερο κράτος. Μια υποχώρηση που σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη ήρθε με καθυστέρηση 40 ετών. Ήρθε όμως με τόσο δριμεία χαρακτηριστικά που θα έκανε και τους αυθεντικούς νεοφιλελεύθερους να τα χάσουν με τον φανατισμό των εδώ υποστηρικτών τους. Φανατισμός που εν πολλοίς οφείλεται και στο ότι για τους περισσότερους εγχώριους και νεόκοπους θαυμαστές της ελεύθερης και ανεξέλεγκτης αγοράς οι κοινωνικές προτεραιότητες του κλασικού Φιλελευθερισμού ήταν και είναι άγνωστες λέξεις. Αυτά παθαίνει κανείς, όταν στο όνομα της ταύτισης των άκρων κινείται από το ένα άκρο στο άλλο.

Αυτή η ιδεολογική ήττα κατέστησε τη νεοφιλελεύθερη αφήγηση μοναδικό κλειδί ερμηνείας της ελληνικής παθολογίας. Στόχος αυτής της ερμηνείας δεν είναι το παρασιτικό και πελατειακό δημόσιο, αλλά το να πληγεί γενικά η έννοια του δημοσίου χώρου. Στόχος δεν είναι δαπάνες για το παρασιτικό κράτος, αλλά όλες οι δημόσιες δαπάνες. Η αντίληψη που υποστηρίζει ότι δεν οδηγούν όλες οι δαπάνες σε ελλείμματα θεωρείται ως μεγάλο παράδοξο. Υπάρχει όμως δημόσιος τομέας, οι δαπάνες του οποίου δημιουργούν εθνικό πλούτο. Οι δαπάνες για το κράτος παροχής υπηρεσιών έχουν αναπτυξιακό χαρακτήρα. Στις σημερινές συνθήκες η ανάπτυξη του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων στο χώρο της παροχής κοινωνικών υπηρεσιών αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για τη σοβαρή μείωση της ανεργίας.

Σήμερα η κυρίαρχη κεντρική αφήγηση απαξιώνει το δημόσιο χώρο και τις δημόσιες πολιτικές. Πολλοί πρώην ή και νυν «κεντροαριστεροί» με ενοχικές διαθέσεις για το παρελθόν τους ανακάλυψαν μετά το 2010 τον μεγάλο αμαρτωλό για τα δεινά της χώρας. Το δικό τους mea culpa μόνο προσχηματικά είναι το κράτος των συντεχνιών, το κράτος βιομήχανος και των επιδομάτων. Στο βάθος αυτής της αντίληψης ο μεγάλος αμαρτωλός είναι το κοινωνικό κράτος ως έκφραση του δημόσιου συμφέροντος.

Μπορεί να πει κανείς ότι εδώ προχωρώ σε δίκη προθέσεων. Θα ήταν έτσι, αν όλοι αυτοί προχωρούσαν την κριτική κατά του κρατισμού και στην αναγνώριση ότι αυτός ήταν ο μοχλός για τη στενή διαπλοκή όχι μόνο με τις συντεχνίες, αλλά και με τον κρατικοδίαιτο επιχειρηματικό τομέα. Δεν προχωρούν όμως και γι’ αυτό εδώ δεν έχουμε δίκη προθέσεων, αλλά κριτική της βαθύτερης άποψης του λεγόμενου αντισυντεχνιακού μπλοκ. Γιατί ενώ υπάρχουν οι συντεχνίες των ΔΕΚΟ που όλοι, και ορθώς, τις καταδικάζουν, ελάχιστοι και ελάχιστα μιλούν και για εκείνες τις «συντεχνίες» των καρτέλ, των τραπεζιτών, των φαρμακοβιομηχάνων, των λαθρεμπόρων που ζούσαν και ζουν από αυτό το σπάταλο κράτος και μαζί τους ζουν καλά και πολλοί οπαδοί της «ελεύθερης αγοράς». Δεν πρέπει παράλληλα να ξεχνούμε ότι υπάρχει και μια επιχειρηματικότητα που ασφυκτιά κάτω από το βάρος της κρατικοδίαιτης αστικής τάξης. Για να μιλήσει όμως κανείς γι’ όλα αυτά σημαίνει ότι κεντρικός στόχος του είναι οι ανισότητες και όχι η «απελευθέρωση των αγορών».

Για την προαναφερθείσα κυρίαρχη αντίληψη η μεταμνημονιακή εποχή πρέπει να έρθει και να μας βρει με μια Δεξιά (σ’ όλες της τις εκδοχές) η οποία τη μόνη παραχώρηση που θα κάνει στο δημόσιο είναι αυτή του ρόλου του νυκτοφύλακα και με μια Αριστερά η οποία όσο υπερασπίζει το δημόσιο ως συντεχνία, τόσο θα το απαξιώνει ως φορέα μείωσης των κοινωνικών ανισοτήτων.

Αυτή η κυρίαρχη μεταμνημονιακή αφήγηση έχει ανάγκη να υπάρχει μόνο μια λαϊκίστικη Αριστερά. Γιατί ο λόγος αυτής της Αριστεράς με τις ακρότητές του διευκολύνει να παρουσιάζονται ως «ορθολογισμός» τέτοιες «μεταρρυθμίσεις» όπως η απορύθμιση των αγορών, η διάλυση των συνδικάτων, η μείωση των εργατικών μισθών, οι λιγότεροι έλεγχοι, η μείωση της φορολογίας για τους έχοντες και η επικράτηση μεσαιωνικών εργασιακών σχέσεων.

Αυτήν λοιπόν την αφήγηση απαξίωσης του δημόσιου χώρου ως του διαμεσολαβητή ανάμεσα στις ανάγκες της κοινωνίας και του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα τη χαλάει η ύπαρξη της ΔΗΜΑΡ. Αυτή βεβαίως και χρειάζεται να ανανεώσει το ιδεολογικό και πολιτικό της οπλοστάσιο, αλλά σήμερα αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της κυρίαρχης αφήγησης, η οποία επιχειρεί να μας πείσει ότι για όλα ένας είναι ο εχθρός: ο δημόσιος χώρος και ο υπηρέτης του η ΔΗΜΑΡ.

Η ενίσχυση της ΔΗΜΑΡ δεν διευκολύνει την κυριαρχία ούτε των ιδεολογιών του «υπερφορτωμένου κράτους» ούτε αυτών του συντεχνιακού- πελατειακού κράτους. Την ενισχυμένη ΔΗΜΑΡ όμως τη χρειάζεται η ίδια η χώρα για να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις του μοντέλου παραγωγής της. Την χρειάζεται ακόμη και εκείνη η λαϊκίστικη Αριστερά, η οποία αναζητεί συμμαχίες για να μπορέσει να εξορθολογίσει τις αναφορές και τις πολιτικές της. Για όλους αυτούς τους λόγους και παρ’ όλες τις παραδοσιακές αδυναμίες της μια ισχυρή ΔΗΜΑΡ μπορεί να αποτελέσει τον εγγυητή του εξορθολογισμού των πολιτικών διαφορών στη χώρα, αλλά και τον καταλύτη για την προώθηση μιας πρότασης για εναλλακτικά της παρούσας κυβέρνησης σχήματα κεντροαριστερής διακυβέρνησης.

Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος, συγγραφέας, μέλος της συντακτικής επιτροπής της Μεταρρύθμισης

Φ. Κουβέλης: Η συμμετοχή στην κυβέρνηση δεν είναι αυτοσκοπός

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014 , naftemporiki.gr

«Δεν εστιάζουμε μόνο στην πρόθεση ψήφου αλλά και στα ευρήματα που προϊδεάζουν για το πώς μπορεί να συμπεριφερθεί η μερίδα εκείνη της κοινής γνώμης που αρνείται να τοποθετηθεί ή δηλώνει αναποφάσιστη».

«Να προωθηθούν άμεσα οι νομοθετικές παρεμβάσεις που μπλόκαρε με την παρουσία του ο Τ. Μπαλτάκος, όπως το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, και να κλείσει οριστικά η ακροδεξιά ατζέντα» ζητεί χαρακτηριστικά σε συνέντευξη στο naftemporiki.gr ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης.
Ευρύτερα, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ προκρίνει μία μέση οδό μεταξύ κυριαρχίας της αγοράς και κυριαρχίας του κράτους, τασσόμενος απέναντι στον «διπολισμό», χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει τι θα πράξει το κόμμα του στην περίπτωση που κληθεί να επιλέξει… κυβερνητικό εταίρο μεταξύ ΝΔ (ΠΑΣΟΚ) και ΣΥΡΙΖΑ. «Ακούγεται ωραία, αλλά πώς να συμπορευτείς με δυνάμεις που προωθούν και υλοποιούν τις σημερινές αδιέξοδες πολιτικές ή με νεοπαγή σχήματα που επενδύουν στη σύγχυση και την ασάφεια;», δηλώνει ως προς τις προοπτικές σύγκλισης στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Αναφορικά με τις διαφοροποιήσεις στελεχών οι οποίες εκδηλώνονται στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ, διαμηνύει: «Σεβασμός στις μειοψηφίες, σεβασμός και στις πλειοψηφίες». Κληθείς να σχολιάσει τη χαμηλή πτήση του κόμματος στις δημοσκοπήσεις, υπογραμμίζει ότι η ΔΗΜΑΡ παραμένει μετά τον ΣΥΡΙΖΑ το δεύτερο κόμμα σε δημοφιλία και κατατάσσεται επίσης δεύτερη «όταν οι πολίτες, αποφασισμένοι και αναποφάσιστοι, ερωτώνται ποιος ασκεί καλύτερη αντιπολίτευση», για να προβεί στην εκτίμηση ότι «άλλη θα είναι η τελική εκλογική εικόνα».

Ο πρωθυπουργός οφείλει να απαλλάξει την κυβέρνηση και το κόμμα του από πρόσωπα που φιλοδοξούν να διαδραματίσουν ρόλο «γεφυροποιού» με τη Χρυσή Αυγή. Στο δημοκρατικό τόξο δεν χωρούν οι νεοναζιστές.

Εκφράζετε την άποψη ότι δεν έχει «κλείσει» η υπόθεση Μπαλτάκου. Δεδομένου ότι ο ΓΓ του υπουργικού συμβουλίου και δη στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού αποσύρθηκε από τα καθήκοντά του, ποιες είναι οι περαιτέρω ενδεδειγμένες κινήσεις τις οποίες εισηγείστε; Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο Μαξίμου οι οποίοι θα πρέπει να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο; Ποιοι είναι αυτοί και γιατί;
Το καλύτερο δείγμα γραφής – ενός τύπου έμπρακτη μεταμέλεια, αν προτιμάτε – θα ήταν να προωθηθούν άμεσα οι νομοθετικές παρεμβάσεις που μπλόκαρε με την παρουσία του ο Τ. Μπαλτάκος, όπως το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, και να κλείσει οριστικά η ακροδεξιά ατζέντα. Σε κάθε περίπτωση, ο πρωθυπουργός οφείλει να απαλλάξει την κυβέρνηση και το κόμμα του από πρόσωπα που φιλοδοξούν να διαδραματίσουν ρόλο «γεφυροποιού» με τη Χρυσή Αυγή. Στο δημοκρατικό τόξο δεν χωρούν οι νεοναζιστές.
Οι τελευταίες εξελίξεις αναπόφευκτα φέρνουν στη μνήμη την εσωτερική αντιπαράθεση της -τότε- τρικομματικής κυβέρνησης με αντικείμενο το αντιραστιστικό νομοθετικό πλαίσιο. Πόσο πίεσε η ΔΗΜΑΡ εκείνη την περίοδο ώστε να υιοθετηθούν οι προτάσεις του τότε υπουργού Δικαιοσύνης κ. Αντώνη Ρουπακιώτη, οι οποίες θεωρείται ότι εκσυγχρόνιζαν το υφιστάμενο καθεστώς με βάση τα ισχύοντα ευρωπαϊκά πρότυπα; Ποιον ρόλο διαδραμάτισε ο κ. Μπαλτάκος και σε ποιον βαθμό εκτιμάτε ότι εξέφραζε τον ίδιο τον Πρωθυπουργό;
Είναι γνωστό ότι η προώθηση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου υπήρξε διαρκές αίτημα της ΔΗΜΑΡ και μόνιμη φροντίδα του Αντώνη Ρουπακιώτη. Αλλά, όπως μας είχε διαμηνύσει και με άλλη ευκαιρία, ο τέως πλέον Γ.Γ. του υπουργικού συμβουλίου δεν διέθετε σχετικές εγγραφές στο DNA του. Το αντίθετο. Έκανε ό, τι μπορούσε για να το αποτρέψει, παρά την αρχική παρότρυνση του μεγάρου Μαξίμου προς τον υπουργό Δικαιοσύνης να προωθήσει άμεσα την κατάθεση και ψήφισή του.

Ο Τ.Μπαλτάκος έκανε ό, τι μπορούσε για να αποτρέψει το αντιρατσιστικό, παρά την αρχική παρότρυνση του μεγάρου Μαξίμου προς τον υπουργό Δικαιοσύνης να προωθήσει άμεσα την κατάθεση και ψήφισή του.

Αναρωτιέται κανείς μήπως η ΔΗΜΑΡ, για λόγους ουσίας και δευτερευόντως πολιτικής επικοινωνίας, θα έπρεπε να επιμείνει στο Αντιρατσιστικό με το ίδιο σθένος που αντιθέτως επέλεξε να επιδείξει στη συνέχεια στο ζήτημα της ΕΡΤ.
Η αντιρατσιστική νομοθεσία και η θεσμοθέτηση ενός πλαισίου που θα θέτει φραγμό στην ξενοφοβία αποτελεί μόνιμη επιδίωξη της Δημοκρατικής Αριστεράς. Και τότε και σήμερα.
Δεν θεωρείτε ότι η ΔΗΜΑΡ είναι πιο αποτελεσματική ως προς την εφαρμογή των πολιτικών της θέσεων όταν βρίσκεται εντός παρά εκτός της κυβέρνησης;
Η ΔΗΜΑΡ επέλεξε να συμμετάσχει στο τρικομματικό εγχείρημα σε μια στιγμή που η χώρα ήταν με το ένα πόδι στην ευρωζώνη και με το άλλο στη χρεοκοπία. Επέλεξε επίσης να αποχωρήσει, όταν διαπίστωσε ότι η προγραμματική συμφωνία παραβιαζόταν κατάφορα από τους άλλους δύο κυβερνητικούς εταίρους. Κοιτάξτε: η συμμετοχή στην κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αυτοσκοπός. Αν δεν βασίζεται  σε ουσιαστικές συμπτώσεις και προγραμματικές συμφωνίες δεν εξυπηρετεί τίποτα…
Έχετε εκφράσει δυσαρέσκεια για την επιλογή στελεχών της ΔΗΜΑΡ να διαφοροποιούνται από κεντρικές επιλογές του κόμματος. Πώς μπορεί την ίδια ώρα να διασφαλίζεται ο πλουραλισμός των απόψεων στο εσωτερικό του κόμματος, τον οποίο ανέκαθεν ο πολιτικός σας χώρος επιζητούσε; Πού βρίσκονται τα όρια στις αντιδράσεις ενός στελέχους της ΔΗΜΑΡ;

«Η ΔΗΜΑΡ επέλεξε να αποχωρήσει (σ.σ. από το τρικομματικό εγχείρημα), όταν διαπίστωσε ότι η προγραμματική συμφωνία παραβιαζόταν κατάφορα από τους άλλους δύο κυβερνητικούς εταίρους».

Το δικαίωμα στη μειοψηφική άποψη προβλέπεται καταστατικά στο κόμμα μας και είναι γνωστό ότι στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ εκφράζονται και διαφορετικές απόψεις για μια σειρά ζητήματα. Οφείλουμε να προστατεύσουμε το δικαίωμα στην έκφραση διαφορετικής γνώμης, αλλά οφείλουμε ταυτόχρονα να περιφρουρήσουμε και τη λειτουργία μας ως συλλογικότητας. Σεβασμός στις μειοψηφίες, σεβασμός και στις πλειοψηφίες. Σας θυμίζω ότι το πρόσφατο συνέδριο μας επικύρωσε με συντριπτική πλειοψηφία τις πολιτικές που σήμερα ακολουθούμε.

Η συμμετοχή στην κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αυτοσκοπός. Αν δεν βασίζεται  σε ουσιαστικές συμπτώσεις και προγραμματικές συμφωνίες δεν εξυπηρετεί τίποτα…

Από τη μία πλευρά υπάρχουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, οι δύο πολιτικές δυνάμεις οι οποίες σε γενικές γραμμές υιοθετούν σήμερα την ατζέντα της ελεύθερης και ανταγωνιστικής λειτουργίας της αγοράς, που είναι και η επικρατούσα αντίληψη σε επίπεδο ΕΕ. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική δύναμη η οποία καταγγέλλει ακριβώς το προηγούμενο δόγμα ως νεοφιλελεύθερο και αντιλαϊκό. Ποιο από αυτά τα δύο ρεύματα οικονομικής, και κατ’ επέκταση κοινωνικής και πολιτικής σκέψης, θα επιλέξει η ΔΗΜΑΡ αν κληθεί να στηρίξει εκ νέου έναν κυβερνητικό συνασπισμό με στόχο τη διακυβέρνηση της χώρας;
Το πρόβλημα στη χώρα μας είναι αυτός ακριβώς ο διπολισμός. Οι μεν θεωρούν ότι όλα πρέπει να τα ελέγχει η αγορά, οι δε ότι όλα πρέπει να πάνε στο κράτος. Εμείς προτείνουμε τη μέση οδό: ελευθερίες στις αγορές με τη ρυθμιστική παρέμβαση του δημοσίου τομέα. Παράδειγμα, τα λιμάνια. Η εμπειρία αποδεικνύει ότι μπορούμε να εκχωρήσουμε λειτουργίες τους, χωρίς να τα εκποιήσουμε.
Η ΕΛΙΑ - ΠΑΣΟΚ δέχτηκε πλήγμα από την άρνηση της ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει στο εγχείρημα, αλλά θα επιχειρήσει την κάθοδο στις επικείμενες εκλογές, την ώρα που οι δημοσκοπικές επιδόσεις του πρωτοεμφανιζόμενου «Ποταμιού» είναι αρκετά θετικές. Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν να δρομολογηθούν εξελίξεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς προς την κατεύθυνση ενός κοινού μετώπου με τη συμμετοχή και της ΔΗΜΑΡ;
Η Δημοκρατική Αριστερά δεν επιδιώκει ούτε συμπράξεις κορυφής ούτε συμπαρατάξεις χωρίς σαφές περιεχόμενο. Λέτε κεντροαριστεράς. Ποιας κεντροαριστεράς, όμως; Το κόμμα μας, μέσω της δημιουργίας της συμπαράταξης «Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία», προβάλλει ήδη το στόχο της δημιουργίας ενός προοδευτικού πόλου, μιας προοδευτικής κεντροαριστεράς, αν προτιμάτε, που θα βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις και θα σταθεί απέναντι στον διπολισμό ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάτε για ένα προοδευτικό «μέτωπο»… Ακούγεται ωραία, αλλά πώς να συμπορευτείς με δυνάμεις που προωθούν και υλοποιούν τις σημερινές αδιέξοδες πολιτικές ή με νεοπαγή σχήματα που επενδύουν στη σύγχυση και την ασάφεια;

Η Δημοκρατική Αριστερά δεν επιδιώκει ούτε συμπράξεις κορυφής ούτε συμπαρατάξεις χωρίς σαφές περιεχόμενο. Λέτε κεντροαριστεράς. Ποιας κεντροαριστεράς, όμως;

Πώς ερμηνεύετε και πόσο σας ανησυχούν τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων τα οποία είναι μάλλον μακριά από τις προσδοκίες της ΔΗΜΑΡ;
Οι δημοσκοπήσεις στις οποίες αναφέρεστε καταγράφουν τη μεγάλη ρευστότητα του κομματικού συστήματος και την απόσπαση ευρύτατων μερίδων του εκλογικού σώματος από τον κύκλο επιρροής των πολιτικών δυνάμεων. Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, που μετά βίας ξεπερνούν αθροιστικά το 40%, την ίδια ώρα που οι αναποφάσιστοι κυμαίνονται από 20 έως και 43%.
Στη ΔΗΜΑΡ δεν εστιάζουμε μόνο στην πρόθεση ψήφου, αλλά και στα ευρήματα που προϊδεάζουν για το πώς μπορεί να συμπεριφερθεί η μερίδα εκείνη της κοινής γνώμης που αρνείται να τοποθετηθεί ή δηλώνει αναποφάσιστη. Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι η ΔΗΜΑΡ παραμένει μετά τον ΣΥΡΙΖΑ το δεύτερο κόμμα σε δημοφιλία  ή το ότι κατατάσσεται επίσης δεύτερη όταν οι πολίτες, αποφασισμένοι και αναποφάσιστοι, ερωτώνται ποιος ασκεί καλύτερη αντιπολίτευση, μας δημιουργεί την πεποίθηση ότι άλλη θα είναι η τελική εκλογική εικόνα.
Ποια είναι τα πολιτικά χαρακτηριστικά του ευρωψηφοδελτίου της ΔΗΜΑΡ και με βάση ποια κριτήρια ορίστηκαν οι υποψήφιοι;
Το ψηφοδέλτιο της συμπαράταξης «Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία» μεταδίδει την ανάγκη να υπάρξει ένα μπλοκ προοδευτικών δυνάμεων, ικανό να συγκροτήσει τον τρίτο πόλο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Προσπαθήσαμε – και κατά κοινή ομολογία των συναδέλφων σας το καταφέραμε σε μεγάλο βαθμό – να παρουσιάσουμε μία ομάδα αναγνωρίσιμων και νεώτερων υποψηφίων απ’ όλη την Ελλάδα, που έχουν αφήσει τα ίχνη τους στο χώρο της πολιτικής, της επιστήμης και των γραμμάτων. Όλοι τους διεκδικούν την ψήφο των πολιτών, που αποζητούν αλλαγή με όραμα και ευθύνη.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ

Το είπε και η Τατιάνα...

Γιάννης Παντελάκης , protagon.gr

Το είπε και η Τατιάνα άλλωστε. Για την ακρίβεια, γράφτηκε με «σούπερ» στην εκπομπή της: «Μεγάλη μέρα για την ελληνική οικονομία. Η Ελλάδα βγήκε στις ξένες αγορές μετά απο 4 χρόνια». Ενδεχομένως, βέβαια, η Τατιάνα να γνωρίζει καλά αν πρόκειται πράγματι για μια «μεγάλη μέρα για την ελληνική οικονομία». Μπορεί να ασχολείται με πονεμένους ή με διάσημους, αλλά αυτό δεν της στερεί την ικανότητα να γνωρίζει και τα spreads και όλα τα συναφή. Ίσως καλύτερα από μας. Άγνωστες οι γνώσεις της Τατιάνας.
Το ενδεχόμενο αυτό ωστόσο, δεν ακυρώνει την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί. Και ποια είναι αυτή; Ότι κυβέρνηση και πολλά μέσα ενημέρωσης, προσπαθούν να πουλήσουν αυτή την περίφημη εξοδο στις αγορές σαν ένα μεγάλο θαύμα. Ανάλογο μιας στιγμής εθνικής ανάτασης. Ίσως στο μέλλον, αν μάλιστα δανειστούν εκείνα  ή μεγαλύτερα από τα ποσά τα οποία ζητάνε από τις αγορές, να καθιερώσουν μια ακόμα εθνική επέτειο, την οποία θα γιορτάζουμε καθε χρόνο. Η «ημέρα που βγήκαμε στις αγορές»...

Δεν ξέρω αν έχει δίκιο η κυβέρνηση που πανηγυρίζει. Δεν ξέρω αν έχει δίκιο και ο Σταθάκης που επικαλείται σοβαρούς λόγους για τους οποίους η εξοδος στις αγορές δεν επρεπε να γίνει τώρα, αφού εκτός των άλλων, αποδυναμώνει την αναγκαιότητα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Επίσης δεν ξέρω, αν εχουν δίκιο διάφοροι οικονομολόγοι που λένε ότι από αυτή την εξοδο, η χώρα θα επιβαρυνθεί με περισσότερα απο 600 εκατ. ευρώ. Και εννοούν πως αν αντλήσει κεφάλαια 2,5 δισ. ευρώ, με επιτόκιο 5% και για πέντε χρόνια, το 1 δισ. σημαίνει τόκους 250 εκατ., άρα επί πέντε χρόνια 625 εκατ. ευρώ. Τέλος, δεν ξέρω αν έχουν δίκιο τα  δημοσιεύματα μερίδας του ξένου τύπου, που αναφέρουν πως πρόκειται για μια κίνηση που δεν αντικατοπτρίζει πολλά για την ελληνική οικονομία, αλλά γίνεται για προεκλογικούς λόγους. Και ότι την κίνηση αυτή της κυβέρνησης την ενισχύουν και οι δανειστές, όχι μόνο γιατί θέλουν να στηρίξουν την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και για να πείσουν πως τα προγράμματα που μας επέβαλαν, πέτυχαν.
Το μόνο που ξέρω, είναι πως γίνεται μεγάλη φασαρία από την πλευρά της κυβέρνησης επειδή θα δανειστούμε από τις αγορές, και μάλιστα μ' ένα επιτόκιο πολλαπλάσιο εκείνου που δανειζόμαστε από την τρόικα. Είναι λογικό αυτό; Ενδεχομένως ναι, να απαντήσουν κάποιοι. Θα πληρώσουμε κάτι παραπάνω, αλλά η χώρα βγαίνει από την απομόνωση 4-5 χρόνων και στέλνει ένα μήνυμα ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την οικονομία της. Ίσως. Ας μην πάρω θέση και ας δεχτώ την άποψη της ...Τατιάνας!
Αυτοί οι έξαλλοι πανηγυρισμοί που παραπέμπουν σε μια τριτοκοσμική χώρα, δικαιολογούνται για κάτι τέτοιο; Πανηγυρισμοί μάλιστα, οι οποίοι ενισχύονται απο φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα, δημοσιογράφους και σχολιαστές. Υπουργοί στα πάνελ μιλάνε για το στοίχημα που κερδήθηκε. Κυβερνητικοί βουλευτές ρωτιούνται για τον Μπαλτάκο και απαντάνε για την εξοδο στις αγορές. Κάποιοι δημοσιογράφοι που δεν κρύβουν την αγάπη τους για την κυβέρνηση, αναφέρονται σε μια πρωτοφανή επιτυχία. Και κάποιοι στο facebook δόξασαν αυτή την έξοδο με φωτογραφίες της ελληνικής σημαίας, τσολιάδων και με φόντο τον βράχο της Ακρόπολης!
Βγήκαμε στις αγορές λοιπόν, αλλά από την παρακμή μας, δεν νομίζω ότι κάναμε ούτε ένα βήμα...

Διαφορές. Του Γιώργου Λακόπουλου

badiera.gr

Εκτός των άλλων, το σκάνδαλο Μπαλτάκου έκανε και κάποιον να χαμογελάει κάτω από το μουστάκι του: ο Φώτης Κουβέλης έχει ακόμη ένα επιχείρημα ότι ορθώς πέρυσι απέσυρε τους υπουργούς του από την κυβέρνηση. Κόμμα της Αριστεράς δεν μπορεί να αναπνεύσει σε Υπουργικό Συμβούλιο η νομοθετική πρωτοβουλία του οποίου τελεί υπό την εποπτεία κάποιου που βρίσκεται σε επαφή με τους χρυσαυγίτες, τη δράση των οποίων πρέπει να αντιμετωπίσουν οι υπουργοί του. Μανιτάκης και Ρουπακιώτης είχαν εμπειρίες εισπήδησης – κατά τον εκκλησιαστικό όρο – του Μπαλτάκου στον χώρο της αρμοδιότητάς τους. Ο δεύτερος είχε και απτά δείγματα παρεμβάσεων με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.
Συνεπώς, αντί να καβγαδίζουν με έναν υφιστάμενό τους που είχε τη διαρκή κάλυψη του Πρωθυπουργού, ήταν προτιμότερο να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του. Το μόνο που δεν μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Κουβέλη είναι ότι δεν έχει αίσθηση τίνος κόμματος είναι επικεφαλής.
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι μπροστά στο συμφέρον της χώρας – που υπηρετείται ενδεχομένως καλύτερα από τη σύμπραξη τριών κόμματων ευρύτερου ιδεολογικού φάσματος, παρά από τη συγκυβέρνηση των δύο – η δραστηριότητα Μπαλτάκου είναι δευτερεύουσας σημασίας. Μπορεί. Αλλά και αυτό υπέρ του Κουβέλη είναι. Αν ο πρώην γενικός γραμματέας της Κυβέρνησης δεν ήταν σημαντικός στην κυβερνητική αρχιτεκτονική, τότε γιατί δεν τον απομάκρυνε ο Πρωθυπουργός – ακριβώς γιατί οι σχέσεις τους δεν θα έπρεπε να υπερτερούν του συμφέροντος της χώρας; Συνεπώς αν κάποιος έπρεπε να μη λαμβάνει υπόψη του τον Μπαλτάκο, αυτός δεν ήταν ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, ήταν ο Σαμαράς.
Οι εξελίξεις δείχνουν ότι ο Κουβέλης ήξερε πώς να προφυλάξει το κόμμα του από την ανάμειξη με τα πίτουρα για να μην το φάνε οι κότες. Τώρα που ξεχείλισε το – κατά Βενιζέλο – «παλιό πρόβλημα Μπαλτάκου», το χειρίσθηκε με τη συνήθη νηφαλιότητα, χωρίς όμως να κοιτάζει το δάκτυλο αντί για το φεγγάρι. Μίλησε για τις πολιτικές ευθύνες του Πρωθυπουργού, αλλά χωρίς να ζητάει – α λα Τσίπρα – παραίτηση της κυβέρνησης.
Αλλωστε και να είχε μείνει στην κυβέρνηση πέρυσι καταπίνοντας την ΕΡΤ, θα έφευγε τώρα, αδυνατώντας να τα φορτώσει στον Μπαλτάκο για να στηρίξει τον Σαμαρά, α λα Βενιζέλο – Λοβέρδο. Ετσι, και αυτή τη φορά προκύπτει ότι οι πραγματικές διαφορές του με τους πρώην εταίρους του βρίσκονται σε αυτό που έλεγε ο Τσόρτσιλ: «Εχει όλες τις αρετές που απεχθάνονται και κανένα από τα ελαττώματα που θαυμάζουν».

Παρέμβαση για την Αττική – Ιδρυτική Διακήρυξη

09 Apr, 2014

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

 Οι Περιφερειακές Εκλογές του Μαΐου 2014 πραγματοποιούνται σε μια περίοδο συνεχιζόμενης ύφεσης. Όλες και όλοι, πολίτες της Αττικής, βιώνουμε δυσβάστακτα μέτρα, ενώ το κοινωνικό κόστος της σταθεροποίησης είναι δυσανάλογα μεγάλο. Ο τρόπος δημοσιονομικής προσαρμογής δεν είναι κοινωνικά δίκαιος, ούτε οικονομικά αποτελεσματικός. Είναι άμεση η ανάγκη διαμόρφωσης ενός ολοκληρωμένου σχεδίου εξόδου από τη χώρα σε προοδευτική κατεύθυνση.

 Τόσο στη διαμόρφωση, όσο και στην εφαρμογή αυτού του σχεδίου, σημαντικό ρόλο καλείται να παίξει ο θεσμός της αιρετής Περιφέρειας και οι νέες Περιφερειακές Αρχές, που θα προκύψουν από τις ερχόμενες εκλογές. Το σχέδιο αυτό είναι αναγκαίο να αναπτύσσει πολιτικές για την Αττική, που θα περιλαμβάνουν ένα εναλλακτικό πλαίσιο προτάσεων αντιμετώπισης και εξόδου από την κρίση, θα συγκροτούν δίκτυο πολιτικών και μέτρων κοινωνικής προστασίας, που θα ανακουφίζει τους πολίτες, θα αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες οικονομικού χαρακτήρα στο πλαίσιο της προσπάθειας για την αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, θα προωθούν πολιτικές αντιμετώπισης της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης για την εξασφάλιση και εξοικονόμηση πόρων, θα τείνουν στη διαμόρφωση νέων πολιτικών απασχόλησης, αναδιάρθρωσης του παλαιωμένου παραγωγικού προτύπου με έμφαση σε πρωτοβουλίες και σε επενδύσεις πράσινης ανάπτυξης.

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συγκρότηση των αιρετών Περιφερειακών Αυτοδιοικήσεων αποτέλεσε ουσιαστικό βήμα συγχρονισμού της ελληνικής διοικητικής οργάνωσης με τα ευρωπαϊκά δεδομένα.Πώς όμως θα μπορούσε να δικαιώσει τις προσδοκίες των πολιτών, αφού από την αρχή ήταν ένας θεσμός μετέωρος, μεταξύ της Κεντρικής Διοίκησης και της Αυτοδιοίκησης Α΄ βαθμού, αφού δεν εντάχθηκε σε μια ευρύτερη μεταρρύθμιση του ελληνικού κράτους; Η διατήρηση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης αποτέλεσε ένα ακόμα ανάχωμα, μη επιτρέποντας στα νέα αιρετά περιφερειακά όργανα να σηματοδοτήσουν τον αυτοδιοικητικό τους ρόλο με προγραμματικό και επιτελικό έργο. Κατά συνέπεια, η γραφειοκρατία, η πολυνομία, η ανολοκλήρωτη αποκέντρωση αρμοδιοτήτων, η σύγχυση και οι επικαλύψεις αρμοδιοτήτων, κρατούν καθηλωμένες τις δυνατότητες του θεσμού, ο οποίος δεν έχει ακόμα ισχυρή νομιμοποίηση στη συνείδηση των πολιτών.

 Από την άλλη, θεωρούμε  λάθος την αφοριστική απόρριψη του «Καλλικράτη», που διατυπώνουν κάποιες πολιτικές δυνάμεις και την προσπάθεια να του φορτώσουν όλα τα στραβά που προέκυψαν στην Αυτοδιοίκηση από την κρίση και τα Μνημόνια.

 Η Αττική, η μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας αντανακλά με τον πιο εύγλωττο τρόπο τα προβλήματα της Ελλάδας στην κρίση.

 Ο ανύπαρκτος σχεδιασμός, η άναρχη δόμηση, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, η εγκατάλειψη των ελεύθερων χώρων, του παραλιακού μετώπου και των ορεινών όγκων, η αδιαφορία για τον φυσικό και πολιτιστικό της πλούτο, υπήρξαν κεντρικές πολιτικές επιλογές για πάνω από πενήντα χρόνια. Επιλογές που έγιναν στο όνομα μιας ανάπτυξης, που αποδείχθηκε στρεβλή και αδιέξοδη, δημιούργησαν χρόνια και διαρκώς επιδεινούμενα προβλήματα τόσο στο φυσικό περιβάλλον και στο σχεδιασμό  των πόλεων και των σχέσεών τους με την ύπαιθρο, όσο και στο πεδίο της ανάπτυξης για σταθερές παραγωγικές δομές και θέσεις απασχόλησης.

 Η Περιφέρεια Αττικής κινήθηκε αυτά τα δύσκολα χρόνια σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, στη λογική των Νομαρχιών, αδυνατώντας να κατανοήσει τον ρόλο της, χωρίς σαφές σχέδιο και πρόταση, αναπαράγοντας νοοτροπίες του παρελθόντος. Δεν προχώρησε στη χάραξη μιας ενιαίας πολιτικής που μπορεί να αντιμετωπίσει την περιβαλλοντική, κοινωνική και οικονομική υποβάθμιση της, συμβάλλοντας στην έξοδο από την κρίση. Η απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων και τα  έργα σε τοπικό επίπεδο, αν δεν είναι ενταγμένα σ΄ένα ευρύτερο σχεδιασμό, δεν ανταποκρίνονται στις κοινωνικές ανάγκες και στις αναπτυξιακές προτεραιότητες που έχουν ανάγκη η Αττική και οι πολίτες της.

 Παρά τα διαρκώς επιδεινούμενα προβλήματα, τις νέες προκλήσεις και ανάγκες, υπάρχουν δυστυχώς πολιτικές δυνάμεις που εγκλωβισμένες στα αδιέξοδα της μικροπολιτικής τους ακυρώνουν το αυτοδιοικητικό περιεχόμενο των Περιφερειακών εκλογών αυτών δίνοντας δημοψηφισματικό χαρακτήρα σε αυτές.Η επιλογή τους αυτή, εκτός του ότι αναπαράγει συντηρητικές, αναχρονιστικές λογικές και πρακτικές που μετέτρεψαν την αυτοδιοίκηση σε “μακρύ χέρι” του κράτους και την οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα, δείχνει ότι υποτάσσουν τα πάντα στο κομματικό τους συμφέρον και ότι αγνοούν τις δυνατότητες των Περιφερειών στην αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας.

 Η «Παρέμβαση για την Αττική» καταθέτει μια εναλλακτική πρόταση για το ρόλο της Περιφέρειας στην στήριξη των πολιτών, στην αναπτυξιακή διαδικασία, στην προστασία των δημόσιων αγαθών, του περιβάλλοντος και του δημόσιου χώρου, στην ανάδειξη των πλεονεκτημάτων και του κομβικού της ρόλου στην προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση.

 Παρά το ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας και τους θεσμικούς και οικονομικούς περιορισμούς, υπάρχουν οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες να αναδειχθούν προοδευτικές πολιτικές.

 Επιδιώκουμε τη συσπείρωση πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων από την αυτοδιοίκηση, τον προοδευτικό πολιτικό χώρο, την Δημοκρατική αριστερά, των οικολόγων, των συλλογικοτήτων από την κοινωνία των πολιτών, καθώς και δυνάμεων που αποδεσμεύονται από τις πολιτικές του δικομματισμού. Τους πολίτες, που οραματίζονται την Περιφέρεια Αττικής ως:

 Κινητήρια δύναμη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της Αττικής και της χώρας γενικότερα με αποτελεσματική αξιοποίηση των πόρων και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

• Σημείο αναφοράς, σχεδιασμού και υλοποίησης έργων βιώσιμης ανάπτυξης, όπου το περιβάλλον θα διαπερνά τον πυρήνα κάθε αναπτυξιακής διαδικασίας.
• Μοχλό στήριξης για την κοινωνικά και περιβαλλοντικά υπεύθυνη επιχειρηματικότητα με ενεργητικές πολιτικές στρατηγικού προσανατολισμού, εκπαίδευσης, κατάρτισης, καινοτομίας
• Φορέα στήριξης της απασχόλησης με έμφαση στην κοινωνική οικονομία και στον πολιτισμό .
• Φορέα συνεργασίας και δικτύωσης των δράσεων κοινωνικής πολιτικής σε περιφερειακό επίπεδο για την αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
• Προωθητική δύναμη για την ανάδειξη της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Αττικής και στόχο την ενίσχυση του τουρισμού καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
• Υπερασπιστή της δημοκρατίας, των ατομικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
• Ενεργό πρωταγωνιστή της προσπάθειας για επαναθεμελίωση της σχέσης της πολιτικής με τον πολίτη με θεσμούς συμμετοχής και διαφάνειας και διαρκή διαβούλευση για τις αποφάσεις.

 Καλούμε όλους τους πολίτες που συμπιέζονται από την κρίση, προβληματίζονται για τις εφαρμοζόμενες πολιτικές και αναζητούν διέξοδο, να συμμετέχουν στην προσπάθεια μας και να υποστηρίξουν στις περιφερειακές εκλογές το ψηφοδέλτιο μας με στόχο την βιώσιμη διέξοδο της Αττικής από την κρίση. 

Μαρία Γιαννακάκη

 Υποψήφια Περιφερειάρχης Αττικής

 Παρέμβαση για την Αττική

Διαψεύδεται το «success story» του Μαριάνο Ραχόι: Σοβαρός ο κίνδυνος του αποπληθωρισμού για την Ισπανία

09 Apr, 2014 , ipyxida.gr

«Η Ισπανία βγαίνει από την κρίση» ισχυρίζεται εδώ και καιρό ο πρωθυπουργός της χώρας Μαριάνο Ραχόι. Το ΔΝΤ, ωστόσο, δεν φαίνεται να συμμερίζεται και τόσο την αισιοδοξία του, καθώς θεωρεί ότι η Ισπανία είναι περισσότερο εκτεθειμένη στον κίνδυνο του αποπληθωρισμού από όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Υπάρχει βέβαια και μια αισιόδοξη πρόβλεψη: το ΔΝΤ «βλέπει» ανάπτυξη της ισπανικής οικονομίας στο 0.9% για φέτος. Ωστόσο, το καλό αυτό νέο επισκιάζεται από τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού. Συγκεκριμένα: με βάση μια κλίμακα από το 1 ως το 10, η Ισπανία τοποθετείται στο 6,5 ως προς την πιθανότητα να πέσει στη δίνη του αποπληθωρισμού, θέση η οποία θεωρείται «υψηλής επικινδυνότητας», σύμφωνα με το σύστημα μέτρησης του ΔΝΤ. Η Ισπανία, μάλιστα, εμφανίζεται περισσότερο εκτεθειμένη από την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο 4,5 της κλίμακας και την Ιρλανδία (4).
«Ο αποπληθωρισμός αποτελεί ένα από τα βασικά αίτια ανησυχίας, καθώς θα μπορούσε να επιφέρει μεγάλες δυσκολίες στην ανάκαμψη ολόκληρης της ευρωζώνης» δήλωσε ο επικεφαλής οικονομολόγος του ταμείου Ολιβιέ Μπλανσάρ, ο οποίος καλεί την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να λάβει εγκαίρως τα μέτρα της για την αποφυγή του κινδύνου.
Η υψηλή ανεργία είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Ισπανία είναι περισσότερο εκτεθειμένη στον αποπληθωρισμό, καθώς επιβραδύνει την εσωτερική κατανάλωση. Η χώρα έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη μετά την Ελλάδα (26,2%), το οποίο σκαρφαλώνει στο 55% μεταξύ των νέων. Οπως φαίνεται μάλιστα, η χώρα θα αργήσει πολύ ακόμα να ανακάμψει πραγματικά, αφού η ανάπτυξη που προβλέπεται για τα επόμενα χρόνια θα είναι αναιμική.

Η ΔΝΤ προβλέπει για το 2015 ανάπτυξη γύρω στο 1% , η οποία σύμφωνα με τους πιο αισιόδοξους υπολογισμούς, δεν πρόκειται να ξεπεράσει το 1,2% ως το 2019. Αυτό σημαίνει ότι στο τέλος αυτής της δεκαετίας η Ισπανία δεν θα έχει ακόμα ανακτήσει το ΑΕΠ που είχε πριν από το 2008, οπότε ξέσπασε η κρίση και ότι η ανεργία θα μειώνεται με πολύ αργούς ρυθμούς. Το Ταμείο υπολογίζει ότι και το 2015 το ποσοστό της θα κυμαίνεται στο 25%, ενώ θα πρέπει να παρέλθει άλλη μια πενταετία για να πέσει στο 21%. Καθόλου ενθαρρυντικά τα νέα για μια χώρα που αριθμεί σχεδόν έξι εκατομμύρια άνεργους και βλέπει τους νέους της να μεταναστεύουν μαζικά. Οι αναλυτές εντός κι εκτός Ισπανίας κάνουν λόγο για μια «χαμένη δεκαετία».
Στο μεταξύ, τα τελευταία μαντάτα του ΔΝΤ ενδέχεται να προκαλέσουν μεγάλη ψυχολογική σύγχιση στους Ισπανούς. Από εκεί που τα τελευταία χρόνια οι εγχώριοι και ξένοι παράγοντες τους είχαν ζαλίσει με το τροπάρι «ζούσατε πάνω από τις δυνατότητές σας» (η ισπανική εκδοχή του «μαζί τα φάγαμε») επιρρίπτοντάς τους τις ευθύνες για την κρίση, τώρα, εμμέσως πλην σαφώς, τους κατηγορούν ότι βλάπτουν την οικονομία επειδή δεν καταναλώνουν αρκετά!

Via : www.iefimerida.gr

«Κάντε μας κυβέρνηση και θα δείτε»!

realpolitics.gr

Του Σάκη Παπαθανασίου, Badiera

«Το Ποτάμι θα ψήφιζε το Πολυνομοσχέδιο;» Ο Θανάσης Σκόκος στέλεχος του Ποταμιού απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων στην ερώτηση «Θα ψήφιζε το κόμμα το πολυνομοσχέδιο;» απάντησε «σε υποθετικές ερωτήσεις δεν απαντάω. Το Ποτάμι δεν είναι στη Βουλή.» Για να δούμε όμως πόσο «υποθετική»  είναι η ερώτηση  του δημοσιογράφου. Το κρίσιμο θέμα πριν 10 ημέρες ήταν η ψήφιση ή όχι του Πολυνομοσχεδίου από τη Βουλή. Τα κόμματα κοινοβουλευτικά ή μη κλήθηκαν να δηλώσουν τη θέση τους. Και όπως ήταν εύλογο το έπραξαν όλα. Η θέση πως το Ποτάμι  όσο δεν είναι στη Βουλή δεν  χρειάζεται  να τοποθετείται επί των νομοσχεδίων, ενώ αυτά θα επιφέρουν  επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών, είναι παντελώς αβάσιμη και αστήρικτη. Με ποιο τρόπο δηλαδή οι πολίτες θα γνωρίζουν τις πολιτικές θέσεις του Ποταμιού, ενός νεοσύστατου κόμματος, εάν αυτό αποφεύγει να απαντήσει σε υπαρκτά πολιτικά ερωτήματα; Πολύ περισσότερο όταν δέχεται κριτική από πολλές πλευρές ότι προβαίνει σε κοινότυπες διατυπώσεις και έχει ασαφές και θολό πολιτικό στίγμα. Ως δικαιολογία τέθηκε το επιχείρημα ότι υπήρχε πολύ μικρό χρονικό διάστημα από την κατάθεση του πολυνομοσχεδίου μέχρι την ψηφοφορία. Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα που  στηλιτεύθηκε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Όμως αυτό  δεν τα εμπόδισε να έχουν άποψη και να ψηφίσουν εν τέλει. Εφόσον το Ποτάμι μπει στη Βουλή ΔΕΝ πρόκειται να υπάρξει διαφορετικός χρόνος για το ίδιο  και διαφορετικός χρόνος για όλα τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα! Η κλεψύδρα του χρόνου είναι κοινή για όλους.

Επειδή όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει και μετά την ψήφιση του,  υπάρχει περίπτωση τώρα που το Ποτάμι έχει τον χρόνο να  μελετήσει το Πολυνομοσχέδιο και να αποφανθεί εάν συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτό; Να μας πει δηλαδή εάν θα το καταψήφιζε, θα το υπερψήφιζε ή θα δήλωνε «παρόν»; Και βεβαίως και τους λόγους για το έκανε.  Εκτός κι αν μετά την ψήφισή του, το Ποτάμι θεωρεί πως δεν έχει σημασία να ασχοληθεί με το Πολυνομοσχέδιο αφού αυτό έχει ήδη ψηφιστεί!

Μήπως αυτή είναι μία στάση υπεκφυγής; Μήπως η τακτική του Ποταμιού ενόψει των Ευρωεκλογών συνίσταται στο να “κρατά χαμηλά την μπάλα”, να αποφεύγει να παίρνει θέσεις με  μοναδικό στόχο να γίνεται  αποδεκτό σε όσο το δυνατόν ετερόκλητα ακροατήρια;

Αν αυτό συμβαίνει τότε το ΠΟΤΑΜΙ δεν ξεκινά καλά για την εισαγωγή του νέου. Είναι ευρέως γνωστό ότι η ψηφοθηρία μέσω της ασάφειας είναι συστατικό στοιχείο παλαιού πολιτικού λόγου.

Υ.Γ. Τέλος καλό είναι να γνωρίζει το ΠΟΤΑΜΙ  πως στην πολιτική σχεδόν όλα τα ερωτήματα εμπεριέχουν μία υπόθεση. Π.χ το ερώτημα: ” Εάν ήσασταν κυβέρνηση τι θα κάνετε για το ζήτημα της ανεργίας, της υγείας, της εκπαίδευσης ;”,  να μας συγχωρεί  αλλά  ΔΕΝ απαντάται ως εξής : “Δεν είμαστε στην κυβέρνηση και δεν απαντούμε σε υποθετικά ερωτήματα! Κάντε μας κυβέρνηση και θα δείτε!”…

Γιάννης Μπουτάρης: Η χαμένη ευκαιρία

Ανδρέας Πετρουλάκης , protagon.gr

Είναι κοινός τόπος ότι ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένα θετικό πρότυπο στην κοινωνία μας. Δεν ξέρω αν είναι καλός δήμαρχος γιατί δεν ζω στην πόλη, όμως φαντάζομαι ότι η δημοφιλία του ανάμεσα στους συμπολίτες του δεν μπορεί να είναι αδικαιολόγητη. Δεν τον έχω γνωρίσει, αλλά η δημόσια αύρα του εκπέμπει τη γοητεία ενός ανθρώπου γήινου και υπερβατικού, κοσμοπολίτη και λαϊκού, κανονικού και εξαιρετικού ταυτοχρόνως. Οι προσωπικές του περιπέτειες δείχνουν να τον έχουν κάνει σοφότερο και ανεκτικότερο στα ανθρώπινα πάθη, χωρίς όμως να παρεκκλίνει ποτέ από τις ουμανιστικές και δημοκρατικές αρχές του, ενώ η επιτυχημένη επιχειρηματική του δραστηριότητα τού δίνει την αυτοπεποίθηση του πολιτικού που αφιερώνεται στα κοινά από το περίσσευμα της καρδιάς του. Δίνει την εντύπωση ανθρώπου χορτασμένου από ζωή και δημιουργικότητα και για αυτό το λόγο παρέχει την πολυτέλεια στον εαυτό του να επιλέγει ακόμα και τους εχθρούς του. Δεν θα τον δείτε σε σκυλοκαυγά, εκτός αν κρίνει ότι ο αντίπαλος αξίζει τον κόπο.
Πιστεύω ότι ο σοβαρότερος λόγος που ο Μπουτάρης είναι ένα θετικό πρότυπο είναι ότι είναι πρότυπο χωρίς να είναι διδακτικός. Δεν κουνά το δάκτυλο για να πει πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα, αφήνει τη ζωή του να μιλά για το πώς βλέπει τα πράγματα.΄Οπως συμβαίνει με τους περισσότερους ξεχωριστούς, έχει την επιφανειακή εικόνα του ανθρώπου που δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά ενώ στην πραγματικότητα γνωρίζει πόσο σοβαρά οφείλουν να τον παίρνουν οι άλλοι. 'Ενας σημαντικός άνθρωπος του καιρού μας.
Που όμως χτες έχασε την ευκαιρία για ένα ακόμα σπουδαίο μάθημα. Ένα μάθημα που πιστεύω ότι στο μέλλον θα γινόταν σημείο αναφοράς. Θα ήταν ο Τρόπος του Μπουτάρη.
Λόγω ενός, όχι σημαντικού, τυπικού κωλύματος προέκυψε πρόβλημα συμμετοχής του στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές. Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν θα έπαιζε κανένα ουσιαστικό ρόλο στην εκλογή του - είχε αμελήσει να παραιτηθεί εγκαίρως από μια δημόσια θέση. Προφανώς συμφωνεί και ο υπουργός Εσωτερικών ότι δεν ήταν σοβαρό και για αυτό  φρόντισε να άρει νομότυπα το κώλυμα και να δώσει δικαίωμα στον κ. Μπουτάρη να διεκδικήσει δεύτερη  θητεία στον Δήμο. Όπως όμως είναι αυτονόητο αυτό δεν θα γινόταν για έναν άγνωστο υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο των Γρεβενών, και μάλλον και για πολλούς γνωστότερους. Ο Μπουτάρης είναι ένας. Όμως και ο νόμος.
Ξέρω ότι το κόστος και για τον ίδιο και για τους Θεσσαλονικείς υποστηρικτές του θα ήταν μεγάλο. Όμως έχω την πεποίθηση ότι αν ο Γιάννης Μπουτάρης αρνείτο την διευθέτηση, αν δημοσίως αναλάμβανε τις συνέπειες της αμέλειάς του και απέσυρε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία, το κέρδος για όλους μας, το μάθημα ζωής, θα υπερέβαινε τα στενά χρονικά όρια μιας τετραετίας. Ο Μπουτάρης θα γινόταν σύμβολο ισονομίας σε μια κοινωνία που θα της ήταν πολύτιμο γιατί είναι σπάνιο, και το ισχυρό πρότυπο θα το είχε δώσει ο ίδιος με τον τρόπο που πάντα έκανε. Με το προσωπικό του παράδειγμα και όχι με διδασκαλίες. Δεν το έκανε. Στην περίπτωση αυτή φάνηκε να ακολουθεί τον βολικό  δρόμο που θα ακολουθούσαν οι πολλοί και εμείς χάσαμε μια σημαντική ευκαιρία.
΄Ισως, τώρα που το σκέφτομαι, να μην ξέρει και ο ίδιος πόσο σημαντικός είναι.

Δήλωση του Σάκη Παπαθανασίου συντονιστή της αντιπροσωπείας της ΔΗΜ.ΑΡ στη συμπαράταξη «Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία»

dimar-pros.gr

«Όσοι  προσέρχονται στη συνεργασία με τη ΔΗΜΑΡ δεν το κάνουν εκ του ασφαλούς, αφού η ΔΗΜΑΡ αντιμετωπίζει σφοδρή επίθεση από το κύκλους εκτός του κόμματος που αντιστρατεύονται τη δημιουργία  ενός αυτόνομου προοδευτικού πόλου.  Χαρακτηριστικές είναι οι ανοίκειες επιθέσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Η ΔΗΜΑΡ ως αξιόπιστο κόμμα, δεν μπορεί παρά να διαμορφώνει σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού, εκτίμησης και ουσιαστικής  συνεργασίας με όλους όσοι συμμετέχουν στη συμπαράταξη «Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία». Στο πλαίσιο αυτό, όλοι οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές είναι ισότιμοι και εκπροσωπούν τη συμπαράταξη.

Οι συνεργαζόμενοι δίνουν τη μάχη μαζί μας για ένα καλό και ελπιδοφόρο αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές. Μια τέτοια επιτυχία θα αναγορεύσει τη «Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία» σε κύρια δύναμη ανασυγκρότησης του προοδευτικού χώρου ώστε να  διαδραματίσει ένα δημιουργικό και καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις, προς όφελος της χώρας και της κοινωνίας.»

Στη ΔΗΜΑΡ προσχώρησε ο Γιώργος Σιακαντάρης

badiera.gr

Την προσχώρησή του στη ΔΗΜΑΡ- ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ανακοίνωσε ο πρώην επιστημονικός διευθυντής του ΙΣΤΑΜΕ, Γιώργος Σιακαντάρης
Στην ανακοίνωσή του επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι «η χώρα δεν έχει ανάγκη ενός δήθεν κεντροαριστερού πόλου που κρύβεται είτε πίσω από αντιπολιτικά ρεύματα, είτε πίσω από απολίτικους όρους του τύπου «ενδιάμεσος χώρος».
Ολόκληρη η δήλωση του Γιώργου Σιακαντάρη
«Ποτέ δεν αντιλήφθηκα τον αναγκαίο προοδευτικό εκσυγχρονισμό της χώρας ως μια απολίτικη διαδικασία κάποιων δυνάμεων του ενδιάμεσου χώρου. Η χώρα δεν έχει ανάγκη ενός δήθεν κεντροαριστερού πόλου που κρύβεται είτε πίσω από αντιπολιτικά ρεύματα, είτε πίσω από απολίτικους όρους του τύπου «ενδιάμεσος χώρος».
Αντιθέτως η χώρα έχει ανάγκη ενός προοδευτικού πόλου, ο οποίος δεν θα κρύβει ότι στο δίλημμα προτεραιότητα της αγοράς έναντι της κοινωνίας ή προτεραιότητα της κοινωνίας σε μια ελεύθερη και ελεγχόμενη αγορά τάσσεται ανεπιφύλακτα υπερ της δεύτερης επιλογής. Ενός χώρου για τον οποίο η σύγκρουση με τον λαϊκισμό και τον κρατισμό δεν σημαίνει και άρνηση της ανάγκης να εκφραστούν τα συμφέροντα των ανθρώπων της εργασίας.
Αυτός ο χώρος, κατά την άποψή μου, βρίσκεται πολύ κοντά σ’ εκείνες τις δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας και της Ανανεωτικής Αριστεράς, όπως αυτές σήμερα επιχειρούν μέσα από τη Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία να συνδιαμορφώσουν μια διαφορετική πρόταση εξουσίας για την επόμενη του Μνημονίου μέρα. Συντάσσομαι μαζί τους.

Είμαι σίγουρος ότι μετά τις ευρωεκλογές θα συναντηθούμε όλοι όσοι πιστεύουμε στα ίδια προτάγματα και σήμερα ανήκουμε σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και κινήσεις».

Κουβέλης: Η παρούσα Βουλή δεν μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Αθήνα , in.gr

Η ΔΗΜΑΡ δεν πρόκειται να επιστρέψει στην κυβέρνηση απαντά ο Φώτης Κουβέλης σε ενδεχόμενη πρόσκληση του πρωθυπουργού, ενώ προειδοποιεί πως αν η κυβέρνηση δεν αλλάξει πολιτική, οι Προεδρικές εκλογές είναι το απώτατο όριο του βίου της.

«Η εκλογή για την ανάδειξη νέου Προέδρου της Δημοκρατίας δεν αποτελεί ένα ξεχωριστό, διαδικαστικό θέμα. Δεν είναι αυτόνομο πολιτικά. Συνδέεται με τις ασκούμενες πολιτικές και με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Επειδή, λοιπόν, οι πολιτικές είναι αυτές που είναι, εκτιμώ ότι δεν μπορεί από την παρούσα Βουλή να συγκεντρωθεί η πλειοψηφία των 180 ψήφων για την εκλογή Προέδρου» αναφέρει ο κ. Κουβέλης στη Realnews.

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αφήνει αιχμές ότι η Ελιά προωθείται από συγκεκριμένα συμφέροντα, στην αντίληψη μίας «βολικής, διαχειριστικής Κεντροαριστεράς», και ότι το κόμμα του και ο ίδιος αντιμετωπίζονται εχθρικά «επειδή δεν δέχτηκε να συστρατευτεί στο μοντέλο της Κεντροαριστεράς που της υπεδείχθη».

Τέλος, για την υπόθεση Μπαλτάκου λέει ότι δεν αρκεί η παραίτηση για να κλείσει ο φάκελος που άνοιξε και τονίζει ότι περιμένει εξηγήσεις.

Newsroom ΔΟΛ