Γιατί δεν ζητάμε αποζημίωση;

Τάσος Τέλλογλου , protagon.gr

Η γερμανική εταιρία Ferrostaal καταδικάσθηκε από δικαστήριο του Μονάχου να πληρώσει 149 εκ. ευρώ για δωροδοκίες σε δύο συμβάσεις υποβρυχίων στην Ελλάδα και την Πορτογαλία. Τα μεγαλύτερα ποσά, σε μίζες, χορηγήθηκαν στην Ελλάδα.
Την Πέμπτη, απολογούμενος στον ανακριτή Γαβριήλ Μαλλή, ο πρώην αντιπρόσωπος της εταιρίας για την Ελλάδα Μιχάλης Ματαντός, διευκρίνισε ότι από τα 80 εκατομμύρια που έλαβε «μοίρασε» 51-52 εκατομμύρια.
Την περασμένη εβδομάδα επίσης οι συντάκτες του Spiegel, που βρέθηκαν στην Αθήνα, ρωτούσαν για τη συμμετοχή του προέδρου του συνδέσμου των γερμανικών βιομηχανιών, Ούλριχ Γκρίλο, στο σκάνδαλο του «Άτλας». Ο ίδιος, βέβαια, δεν φαίνεται να έχει εμπλοκή, όμως τουλάχιστον 15-18 στελέχη των εταιριών του φέρονται να γνώριζαν για τον χρηματισμό Ελλήνων αξιωματούχων, με ή χωρίς στολή. Μάλιστα, τρία από τα στελέχη πήραν και τμήμα των χρημάτων που είχαν κατεύθυνση προς ελληνικές, μαύρες τσέπες.
Αντίστοιχες ευθύνες πιθανά να προκύψουν και για άλλες εταιρίες σαν και εκείνες που έχει κατονομάσει ο Αντώνης Κάντας στην πολύκροτη κατάθεσή του. Εταιρίες από τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Σουηδία, τη Βραζιλία.
Μέχρι εδώ οι ευθύνες των άλλων. Το ερώτημα του γράφοντος είναι εξαιρετικά απλό: Γιατί στην υπόθεση της αγοράς των υποβρυχίων, που υπάρχει τελεσίδικη απόφαση του γερμανικού δικαστηρίου, αλλά και τα ευρήματα του ανακριτή στην Αθήνα, δεν εγείρονται από το ελληνικό υπουργείο Αμύνης αξιώσεις αποζημίωσης από τη γερμανική εταιρία; Γιατί περιμένει εδώ και δύο χρόνια η ελληνική κυβέρνηση να κάνει το αυτονόητο, υπερασπιζόμενη το δημόσιο συμφέρον; Τόσο πολύ φοβούνται τους πρώην προμηθευτές μας;

Οι ένοχοι πολιτικοί δυσφήμησαν τους δημοσίους υπαλλήλους

Τάσος Παππάς , aixmi.gr

Διαβάζω στην έκθεση του ΟΟΣΑ, με στοιχεία του 2011, ότι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα δεν είναι μεγάλος και ότι το πρόβλημα έγκειται στην αναποτελεσματικότητά του και στην κακή κατανομή του προσωπικού. Ακούω τον αρμόδιο για τα θέματα της διαφθοράς στο δημόσιο να χαρακτηρίζει εξωφρενικά τα νούμερα που κυκλοφορούν από κυβερνητικά χείλη και μεταδίδονται από Μέσα Ενημέρωσης για τον αριθμό των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η προπαγάνδα, όταν είναι συστηματική και όταν βρίσκει πρόθυμους διαύλους για να διοχετεύσει τις κατασκευασμένες αλήθειες της, μπορεί να πετύχει θαύματα.
Ποια είναι η εδραιωμένη αντίληψη σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας; Ότι ο δημόσιος τομέας είναι υπερδιογκωμένος, ότι αυτός ευθύνεται για την έκταση και την ένταση της κρίσης και ότι αν τον μειώσουμε θεαματικά θα έρθει η ανάκαμψη.
Υπήρξε περίοδος που οι περισσότεροι Έλληνες πίστευαν ότι όλες οι συντάξεις αναπηρίας ήταν μαϊμούδες, ότι η πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων προσελήφθη με πλαστά δικαιολογητικά και ότι η απαγόρευση των απολύσεων στο δημόσιο τομέα είναι η αιτία για την εκτίναξη της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα. Στη διαμόρφωση αυτού του εχθρικού κλίματος συνέβαλαν και ορισμένοι πολιτικοί με δηλώσεις του τύπου «η Ελλάδα είναι το τελευταίο κομμουνιστικό καθεστώς στην Ευρώπη»!
Έτσι, αντί να ασχοληθούμε σοβαρά με το πώς θα κάνουμε το δημόσιο τομέα πιο παραγωγικό και πιο αποτελεσματικό, πώς θα τοποθετήσουμε το προσωπικό ώστε να πετύχουμε τη λειτουργικότητα των υπηρεσιών, συζητούσαμε για το αν οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι, αν έχουν υπερβολικές απολαβές, αν κλέβουν τις θέσεις εργασίας από τους νέους, αν πρέπει να προστατεύονται από το Σύνταγμα.
Η επίθεση που δέχθηκε ο δημόσιος τομέας ήταν οργανωμένη. Επί της ουσίας δεν επιχειρήθηκε από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, καμία σοβαρή προσπάθεια εξορθολογισμού και εκσυγχρονισμού του δημόσιου τομέα.
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ανίκανο για τα δύσκολα και νιώθοντας ένοχο για τη δημιουργία του πελατειακού συστήματος, θέλησε να εξιλεωθεί δυσφημώντας συλλήβδην τους δημοσίους υπαλλήλους. Δουλικό απέναντι στους δανειστές, επέλεξε να είναι αδιάλλακτο προς τους υπηκόους του. Ο πρώην υπουργός Αντώνης Μανιτάκης, ο οποίος κατηγορήθηκε από τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ ότι συνεχώς έβαζε προσκόμματα στη διαδικασία των απολύσεων, σε συνέντευξη του στην «Εφημερίδα των  Συντακτών», ισχυρίστηκε ότι «Σαμαράς και Στουρνάρας υπονόμευσαν τη διοικητική μεταρρύθμιση για να παίρνουν τις δόσεις» και υποστήριξε ότι «την υστερία για τις απολύσεις τη μεθόδευσε η τρόικα με τη βοήθεια των φιλικών προς την κυβέρνηση Μέσων Ενημέρωσης».
Προλαβαίνω την ένσταση: Είναι όλα καλά καμωμένα στο δημόσιο; Προφανώς όχι. Ωστόσο, για να προωθήσεις ριζικές αλλαγές στη δομή και στη λειτουργία, για να αλλάξεις τη νοοτροπία  των εμπλεκομένων, πρέπει να διαθέτεις σαφή αντίληψη για τα προβλήματα του χώρου , επεξεργασμένη στρατηγική, μέθοδο και, κυρίως, υπομονή. Έτσι κερδίζονται οι συναινέσεις.
Τις κυβερνήσεις, όμως, δεν τις ενδιέφερε να εξασφαλίσουν τη συγκατάθεση των πολιτών. Αυτό που τις ενδιέφερε ήταν να μην προκαλέσουν την οργή της τρόικας. Τελικώς, απέτυχαν παντού. Ούτε τους πολίτες έχουν πείσει ούτε την τρόικα έχουν ηρεμήσει ούτε το δημόσιο τομέα έχουν αλλάξει. Τρία στα τρία. Πρόκειται για εξαιρετική επίδοση!

Θ.Μαργαρίτης: Πρόβλημα γραφειοκρατίας και όχι φόρων για τις επιχειρήσεις

Συνέντευξη στον Πασχάλη Κορωναίο , www.capital.gr

«Το στερεότυπο του κρατισμού, το οποίο κυριάρχησε στη αριστερά κατέρρευσε παταγωδώς στις χώρες του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού" και όχι μόνο», δηλώνει στο capital.gr ο Θ.Μαργαρίτης.

Το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ τάσσεται κατά των οριζόντιων απολύσεων στο δημόσιο με το σκεπτικό ότι «δεν θα μειώσουν την ανεργία», θεωρεί ότι οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το φορολογικό καθεστώς αλλά με τη γραφειοκρατία και δηλώνει ότι συμφωνεί με μεταρρυθμιστικές προσπάθειες εφόσον έχουν «προοδευτικό πρόσημο».

Παραδέχεται ότι ένα «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης» αποτελεί επείγουσα προτεραιότητα για τη χώρα, ενώ διαπιστώνει ότι η «στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στο ρεαλισμό θα κρατήσει πολύ».

* Η ΔΗΜΑΡ είναι ένα κόμμα, που δηλώνει ότι δεν είναι κατά του “επιχειρείν”. Ωστόσο, τόσο οι παρεμβάσεις κατά την περίοδο εντός της τρικομματικής, όσο και αργότερα στην αντιπολίτευση, κατά βάση αφορούν στη στήριξη του δημοσίου. Ποια η πρότασή σας με δεδομένο ότι η ανεργία στον ιδιωτικό τομέα βρίσκεται στο κόκκινο;

- Η Δημοκρατική Αριστερά δεν είναι απέναντι στην επιχειρηματικότητα. Το αντίθετο! Υποστηρίζει τη μεικτή οικονομία. Θεωρεί ότι το "επιχειρείν" αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο μιας προωθημένης οικονομικής ανάπτυξης. Το στερεότυπο του κρατισμού, το οποίο κυριάρχησε στη αριστερά κατέρρευσε παταγωδώς στις χώρες του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού" και όχι μόνο... Ωστόσο η διαιώνιση μιας αντιπαλότητας γύρω από τη προτεραιότητα στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα δεν οδηγεί πουθενά. Ούτε οι οριζόντιες απολύσεις στον δημόσιο τομέα θα μειώσουν την ανεργία. Θα τη διογκώσουν. Οδηγούν σε ένα φαύλο κύκλο μείωσης της κατανάλωσης και διεύρυνσης της ύφεσης.

Αρκετές φορές μάλιστα ακούμε "κραυγές" από κύκλους των ιδιωτικών επιχειρήσεων σε βάρους του δημοσίου τομέα ενώ συχνά είναι οι ίδιες οι επιχειρήσεις που λειτουργούν ως κερδοσκοπική "βεντούζα" πάνω στο δημόσιο. Είναι άλλο πράγμα η διευκόλυνση στην επιχειρηματικότητα, η πάταξη της γραφειοκρατίας, η κατεύθυνση για μια νέα επιχειρηματικότητα στηριγμένη στη καινοτομία, την έρευνα, την εκπαίδευση και είναι άλλο πράγμα το μίσος απέναντι σε κάθε έννοια δημοσίου χώρου.

* Πώς σχολιάζετε το φορολογικό καθεστώς για τις επιχειρήσεις στη χώρα και τι προτείνετε;

- Το φορολογικό σύστημα στις επιχειρήσεις στη Ελλάδα είναι περίπου στο μέσο όρο της Ευρώπης. Απλά στη χώρα μας οι επιχειρήσεις ταλαιπωρούνται πολύ περισσότερο από τη μεγάλη γραφειοκρατία. Η Σουηδία  για παράδειγμα έχει υψηλό συντελεστή φορολόγησης στις επιχειρήσεις με αρκετά καλή οικονομία. Το κύριο θέμα λοιπόν είναι να υπάρξει στην χώρα μας ένα σταθερό φορολογικό σύστημα με ορίζοντα δεκαετίας αντί για τις συνεχείς μεταβολές που προκαλούν γενική απορρύθμιση και αποθαρρύνουν τις οποίες επενδύσεις.

* Αποχωρήσατε από την κυβέρνηση μετά το λουκέτο στην ΕΡΤ. Κατά πόσο πιστεύετε ότι μπορούν να γίνουν μεταρρυθμίσεις με συναίνεση; Πιστεύετε ότι το δημόσιο έχει προχωρήσει σε επί της ουσίας αλλαγές και σε ποια ζητήματα εκτιμάτε ότι δεν έχει γίνει τίποτα;

- Οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες στη χώρα. Συμβάλλουν στον εκσυγχρονισμό. Η αντίθεση στις μεταρρυθμίσεις είναι στασιμότητα. Ωστόσο οφείλουμε να συνεννοηθούμε ότι οι μεταρρυθμίσεις έχουν πρόσημο. Δεν είναι ουδέτερες. Για παράδειγμα οι αλλαγές στα εργασιακά δεν αποτελούν προοδευτική μεταρρύθμιση. Είναι οδικός χάρτης προς ένα εργασιακό μεσαίωνα. Διαλύουν τη κοινωνική συνοχή. Επομένως η συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί να γίνεται γενικόλογα, χωρίς πολιτικό περιεχόμενο. Ούτε βέβαια η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων μπορεί να γίνεται με τη συνεχή προσφυγή σε πράξεις νομοθετικού περιεχομένου όπως έγινε στη περίπτωση της ΕΡΤ. Με τέτοια νοοτροπία ανοίγει η πόρτα του ολοκληρωτισμού. Η διαβούλευση, ο συμβιβασμός οφείλουν να αποτελούν κεντρικά στοιχεία στην άσκηση πολιτικής. Ιδιαίτερα της κυβερνητικής. Η εκδοχή περί "σωτηρίας" της χώρας, η "σωτηριολογική" νοοτροπία δεν έχει σχέση με την ανοιχτή δημοκρατική αντίληψη. Παραπέμπει σε άλλες λογικές. Από αυτές υπέφερε η Αριστερά με το Σταλινικό παρελθόν. Αν σήμερα εμφανίζονται και με "φιλελεύθερες" εκφωνήσεις είναι μέγα λάθος!

* Από πολλούς τίθεται θέμα για την ανάγκη κατάρτισης ενός εθνικού σχεδίου για έξοδο από την κρίση. Τι θεωρείτε ότι στέκεται εμπόδιο σε μια τέτοια προοπτική;

- Το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης αποτελεί μια επείγουσα προτεραιότητα για τη χώρα, ιδιαίτερα εάν περάσουμε σε μετα-μνημονιακή περίοδο. Η κύρια αιχμή ενός τέτοιου σχεδίου οφείλει να είναι η στροφή στην ανάπτυξη και η αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο σε μια τέτοια κατεύθυνση είναι η απουσία μια ευρύτερης πολιτικής συνεννόησης στη χώρα. Η κυριαρχία ενός είδους "κομματικού μίσους " που αναπτύσσεται ιδιαίτερα ανάμεσα στα δυο κόμματα, τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ  και αποτελεί πλέον την καθημερινότητα μας. Πρόκειται για μια καταστροφική αντιπαράθεση που βλάπτει τη χώρα. Πολλές φορές μάλιστα η ποιότητα αυτής της πόλωσης αγγίζει και κωμικοτραγικά χαρακτηριστικά που απαξιώνουν και την έννοια της ίδιας της πολιτικής. Το παράδειγμα της αντιπαράθεσης γύρω από την υπόθεση της τρομοκρατίας και το ζήτημα της θρησκευτικής συνείδησης είναι τα πιο ακραία  για την εικόνα του νέου διπολισμού. Επομένως η διερεύνηση για το σχέδιο της εθνικής ανασυγκρότησης έχει ένα minimum προαπαιτούμενο. Την προσπάθεια για την αναζήτησή συναινέσεων. Η οποία δεν σημαίνει κατάργηση των προγραμματικών διαφόρων, ούτε την υπέρβαση των διαφορετικών ιδεολογικών προσεγγίσεων. Αλλά επιδιώκει -σε δύσκολες ώρες για τη χώρα- να αναζητηθεί, όπου είναι εφικτό ο "κοινός τόπος" ώστε να ενδυναμώνεται η διαπραγματευτική θέση της χώρας απέναντι στους δανειστές.


* Την περασμένη εβδομάδα συμμετείχατε στο “Προοδευτικό Φόρουμ”. Τι είναι αυτό που μπορεί να «ενώσει» ανθρώπους από διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις;

- Το διήμερο του προοδευτικού φόρουμ ήταν μια σημαντική εκδήλωση. Στις ενδιαφέρουσες συζητήσεις άνοιξαν τα μεγάλα θέματα της κεντροαριστεράς. Εμφανίστηκαν οι γνωστές διαφορετικές προσεγγίσεις για το περιεχόμενο των πολιτικών πάνω στις οποίες θα γίνει η μεγάλη προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Αν θα είναι δηλαδή σε λογική που αμφισβητεί το διπολικό στερεότυπο ανάμεσα στα κυρίαρχα νεοφιλελεύθερα προτάγματα από τη μια και τον αριστερό λαϊκισμό από την άλλη. Ακούστηκαν και διαφορετικές απόψεις που εισηγούνται μια διαφορετική θεώρηση που βρίσκεται πιο κοντά στις ασκούμενες πολιτικές. Ο διάλογος αυτός είναι χρήσιμος και η ΔΗΜΑΡ θα είναι παρούσα.

* Κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ στρέφεται σε ένα μονοπάτι “πολιτικού ρεαλισμού” και πόσο κοντά βρίσκει τη ΔΗΜΑΡ;

- Προφανώς η πορεία των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλο ενδιαφέρον εφόσον αφορά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δυστυχώς η σχετική κουβέντα για τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στο ρεαλισμό θα κρατήσει πολύ, ώστε κάποιος να έχει καθαρά συμπεράσματα. Ο συνεχής μετεωρισμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης γύρω από το ευρώ διαιωνίζεται συστηματικά. Η ασάφεια και η σύγχυση για τις βασικές προγραμματικές κατευθύνσεις του συγκεκριμένου χώρου δυσκολεύουν την οποία πολιτική προσέγγιση. Τουλάχιστον με την ΔΗΜΑΡ εν προκειμένω...

* Η ΔΗΜΑΡ, πάντως, μοιάζει ακόμα να μην έχει βρει το βηματισμό της και η “κίνηση των 58” εξακολουθεί να προκαλεί εσωτερικές αναταράξεις. Βλέπετε αποχωρήσεις;

- Η κίνηση των 58 έχει τη ίδια αγωνία με εμάς. Την αγωνία για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς που υποεκπροσωπείται στη χώρα μας ενώ υπήρξε ως πλειοψηφικό ρεύμα μετά τη μεταπολίτευση. Η διάφορα βρίσκεται στη μέθοδο για την επιτυχία αυτής της ανασυγκρότησης. Υποστηρίζουμε ότι η ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού προϋποθέτει ένα σαφές διμέτωπο τόσο απέναντι στη Δεξιά και το νεοφιλελευθερισμό, όσο και απέναντι στην παραδοσιακή Αριστερά και τον λαϊκισμό. Ο διμέτωπος αυτός αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για τη προγραμματική και πολιτική αυτοτέλεια της κεντροαριστεράς, για μια νέα αυτοπεποίθηση που αρνείται το δίλημμα "Σαμαράς ή Τσίπρας" και οικοδομεί μια μαχόμενη σοσιαλιστική συμπαράταξη. Μια παράταξη που θα αποτελεί παράγοντα πολιτικής σταθερότητας και δύναμη προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.

Πηγή:www.capital.gr

Πώς μαθητές και δάσκαλοι κρατάνε όρθιο το δημόσιο σχολείο

Γασπαράκης Μανώλης , avgi.gr

Σε ένα μικρό επαρχιακό σχολείο, και μάλιστα δημόσιο, κατέληξε για πρώτη φορά το πρώτο βραβείο του Πανελλήνιου Μαθητικού Εργαστηριακού Διαγωνισμού Φυσικών Επιστημών για τα σχολεία της νότιας Ελλάδας. Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε την περασμένη Κυριακή από την Πανελλήνια Ένωση Υπευθύνων Εργαστηριακών Κέντρων Φυσικών Επιστημών (ΠΑΝΕΚΦΕ), με τη συμμετοχή 386 σχολείων με 427 ομάδες, που απαρτίζονταν από 1.281 μαθητές. Το λύκειο των Μολάων -περί αυτού πρόκειται-, αφού επικράτησε στον προκριματικό διαγωνισμό του νομού Λακωνίας, πέρασε στην τελική φάση για τη νότια Ελλάδα, όπου μετείχαν 49 σχολεία, και πήρε την πρώτη θέση ισοβαθμώντας με τη Σχολή Μωραΐτη. «Δεν το περιμέναμε, καθώς δεν είμαστε ούτε ιδιωτικό σχολείο, ούτε κολέγιο. Όταν νίκησαν τα παιδιά, δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας», εκμυστηρεύτηκε στην «Α» η Ολυμπία Λεμπούση, λυκειάρχης του σχολείου.

"Κλειδί" το πνεύμα συνεργατικότητας

Ο διαγωνισμός διεξάγεται υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας και απευθύνεται σε μαθητές της Α' και Β' τάξης Γενικών Λυκείων και ΕΠΑΛ. Είναι ο μοναδικός διαγωνισμός όπου οι μαθητές εξετάζονται εργαστηριακά, σε πειραματικές πρακτικές στη Φυσική, τη Χημεία και τη Βιολογία, σε τριμελείς ομάδες και όχι ως άτομα. Σκοπός του διαγωνισμού είναι η προώθηση μέσα από τα ΕΚΦΕ της ένταξης του πειράματος στη διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, η ανάπτυξη των δεξιοτήτων των μαθητών στη λειτουργία πειραματικών διατάξεων και τη λήψη μετρήσεων, καθώς και η χρήση της επιστημονικής μεθοδολογίας ως μέσο για την επίλυση αυθεντικών προβλημάτων της καθημερινής ζωής.
Ποιο ήταν όμως το «μυστικό» της επιτυχίας των τριών μαθητών της Β' Τάξης, του Γιώργου Αλειφέρη, της Αδαμαντίας Γραμματικάκη και του Γιώργου Κουσούλη, που τους οδήγησε να συγκεντρώσουν 265 βαθμούς και να ισοβαθμήσουν στην πρώτη θέση με τη Σχολή Μωραΐτη;
«Οι τρεις μαθητές συγκρότησαν μία πολύ δυνατή ομάδα και κατάφεραν να συνεργαστούν άψογα. Αυτή είναι η βασική παράμετρος επιτυχίας, η συνεργατικότητα. Δεν αρκεί μόνο το μυαλό», εξηγεί η κ. Λεμπούση, η οποία έπλεξε το εγκώμιο στον υπεύθυνο καθηγητή. «Τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τον χημικό μας, τον Παναγιώτη Καραστατήρη. Δεν ενημέρωσε απλώς τα παιδιά για τον διαγωνισμό, αλλά τα πήρε από το χέρι και τα ενέμπνευσε. Ήταν δίπλα τους για ολόκληρες ώρες, πάντα εκτός ωραρίου. Οι διαγωνισμοί υπάρχουν, όπως και τα παιδιά, αλλά αν δεν υπάρχει ο διαμεσολαβητής, αν δεν υπάρχει ο μέντορας, τίποτα δεν μπορεί να γίνει», προσθέτει. Οι μαθητές προετοιμάστηκαν για τον διαγωνισμό παραμένοντας στο εργαστήριο φυσικών επιστημών του σχολείου ώς τις 3 το μεσημέρι κάθε Πέμπτη επί δύο μήνες.

Τα παιδιά έδειξαν τον δρόμο στους συμμαθητές τους

«Τα παιδιά πήγαιναν επειδή τους άρεσε και όχι για την πρώτη θέση. Παρόλα αυτά, κατάφεραν με την αξία τους να την κερδίσουν», λέει από την πλευρά του ο Χάρης Κουσούλης, πατέρας ενός από τους μαθητές. Το μόνο μελανό σημείο, όπως σημειώνει, ήταν η κλήρωση που έγινε για τον τελικό νικητή της πρώτης θέσης. «Τα κριτήρια θα έπρεπε να ήταν πιο αυστηρά, ώστε να μην υπάρξει ισοβαθμία. Είναι κρίμα που τα παιδιά έχασαν την ευκαιρία συμμετοχής στην Ολυμπιάδα, η οποία μάλιστα θα γίνει και στη χώρα μας, με κλήρωση», τονίζει. Η ομάδα του Λυκείου Μολάων δεν θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό EUSO 2014, καθώς η τύχη «χαμογέλασε» στη Σχολή Μωραΐτη στη δημόσια κλήρωση που έγινε.
Οι τρεις μαθητές πάντως έδειξαν τον δρόμο και στους υπόλοιπους συμμαθητές τους. Μετά τη διάκρισή τους, αυξήθηκε το ενδιαφέρον συμμετοχής σε παρόμοιους διαγωνισμούς. "Την επόμενη ημέρα ένας φιλόλογός μας ενημέρωσε τα παιδιά για έναν ανάλογο διαγωνισμό, αυτή τη φορά σχετικό με τη φιλολογία. Μέσα σε μία ώρα υπήρχαν είκοσι συμμετοχές, τη στιγμή που άλλες φορές ψάχναμε να 'ψαρέψουμε παιδιά'. Είναι ένα βραβείο που εμπνέει, έχει πολλαπλασιαστικά οφέλη», σημειώνει η λυκειάρχης.

Ο πανελλήνιος διαγωνισμός ολοκληρώνεται αύριο στη Θεσσαλονίκη, όπου θα διαγωνιστούν τα σχολεία της βόρειας Ελλάδας και θα αναδειχθεί η δεύτερη ομάδα που θα συμμετέχει στον φετινό Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό EUSO 2014.

Τα σταφύλια της οργής*

 του Βασίλη Πάικου , athina984.gr

Δεν περιμέναμε βέβαια την Public Issue να μας το πει. Το ξέραμε, το ζούσαμε. Το έχουν καταγράψει εξ άλλου όλες οι έρευνες διαθέσεων της κοινής γνώμης των τελευταίων ετών. Η Public Issue (δια της «Εφημερίδας των Συντακτών») απλώς μας το θύμισε. Πως η οργή, η απελπισία, η ανασφάλεια, η απαισιοδοξία είναι τα συναισθήματα που κυριαρχούν σήμερα στην ελληνική κοινωνία.
Κατά 75%, λέει, επικρατεί κοινωνικά ανασφάλεια. Κατά 70% οι πολίτες θεωρούν ότι η Χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση. Κατά 51% εκτιμούν ότι θα χρειαστεί καμιά δεκαετία και βάλε για νάρθουμε κάπως στα ίσα μας, και αν. Ενώ δηλώνουν πως απέναντι στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Χώρα αισθάνονται οργή, αγανάκτηση, άγχος, ντροπή, λύπη. Ναι, μ' αυτήν ακριβώς τη σειρά.
Ε λοιπόν, πάνω σ' αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα, στην πραγματικότητα της οργής, ο Σαμαράς οικοδομεί το προσωπικό του success story. Κι ας διαψεύδεται από παντού. Κι ας τον διαψεύδουν όσα ο πολίτης βλέπει με τα μάτια του, όσα ζει, υφίσταται, βιώνει. Κι ας λένε αυτοί που ξέρουν πως η οικονομία (και η πολιτική) είναι προπάντων κλίμα.

Εν τω μεταξύ, το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής αποφαίνεται πως το ελληνικό χρέος δεν είναι «βιώσιμο», επ' ουδενί. Το ίδιο γραφείο το οποίο είχε «καταργήσει», αν θυμάστε, ο Βενιζέλος ως Υπουργός των Οικονομικών, επειδή -και τότε- δεν του άρεσαν τα συμπεράσματά του.

Εν τω μεταξύ, δεν υπάρχει κανείς πλέον που να μην θεωρεί με βεβαιότητα επικείμενο το νέο μνημόνιο. Με όλα τα συνεπαγόμενα νέα μέτρα, εννοείται. Μετά τις ευρωεκλογές όλ' αυτά βεβαίως, προκειμένου να μπορέσουν, με την άνεσή τους, να κάνουν το προεκλογικό τους παιγνίδι και οι δικοί μας και οι ξένοι.

Εν τω μεταξύ, θεωρείται σχεδόν αδύνατο να γεφυρωθεί το χάσμα το σχετικό με το δημοσιονομικό κενό. Να γεφυρωθεί προσεγγίζοντας τις εκτιμήσεις των Αθηνών, φυσικά.

Εν τω μεταξύ, ο στυφός κ. Γερούν Ντάισελμπλουμ δεν μάσησε τα λόγια του σε σχέση με τις τρέχουσες διαθέσεις της Τρόικας. Ζήσε Μάη μου, μας είπε, με δικά του λόγια.

Όλα τ' άλλα ευρήματα της Public Issue, έχουν πολύ σχετική σημασία. Ακόμη και η θεαματική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, με τον ΣΥΡΙΖΑ προηγούμενο κατά 3,5% της ΝΔ. Προηγούμενο κατά 17% και στην παράσταση νίκης. Ή τον Σαμαρά θεωρούμενο ως καταλληλότερο για Πρωθυπουργό, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα, με όλους τους εν ενεργεία Πρωθυπουργούς. Τους «καταλληλότερους» που, συνήθως, βλέπουν το κόμμα τους να καταποντίζεται στις εκλογές. Όπως ο Σημίτης το 2004, όπως ο Καραμανλής το 2009.
Όλ' αυτά έχουν πράγματι πολύ σχετική σημασία. Γιατί με τον Σαμαρά ή με τον Τσίπρα, ακόμη και με τον μάγο Χουντίνι, η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει βήμα. Όσο κυριαρχεί αυτή η γενικευμένη εθνική κατήφεια. Όσο δεν αναστρέφεται η καθολική εθνική κατάθλιψη. Που οδηγεί στην ηττοπάθεια, κι από κει στην οργή. Όσο  δεν παρουσιάζεται στο λαό ένα πλήρες, δυναμικό και, προπάντων, πειστικό εθνικό σχέδιο ανόρθωσης. Τέτοιο που θα τον εμπνεύσει και θα εξασφαλίσει την ενεργό συμμετοχή του στην προσπάθεια.
Για μια στάλα αισιοδοξία ρε γαμώτο...
*Τα «Σταφύλια της οργής», το κορυφαίο έργο του Τζον Στάιμπεκ περιγράφει, κατά τρόπο μοναδικό, την ανθρωπιστική τραγωδία στην Αμερική της κρίσης της δεκαετίας του '30, μετά το κραχ του 1929. Ε, δεν είναι και πολύ μακριά.


Α ναι, από κάποιους εκεί, τότε, καταγγέλθηκε ως κομμουνιστική προπαγάνδα... 

Αντέχουμε μια Ζάουζαν;

Γιάννης Παντελάκης ,protagon.gr 

Η Ζάουζαν Τζέμπλι, μια μουσουλμάνα Παλαιστινιακής καταγωγής, αναλαμβάνει θέση εκπροσώπου στο υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας. Η Ζάουζαν, δεν κρύβει το θρήσκευμά της. Και οι Γερμανοί, δεν φάνηκε να εντυπωσιάζονται από το γεγονός, το αντίθετο.

Αναρωτιέμαι, αν στη χώρα μας θα μπορούσε να συμβεί κατι τέτοιο. Ένας πρωθυπουργός ή ένας υπουργός ν' αναθέσει μια κρίσιμη δημόσια θέση σε έναν/μια που είχε διαφορετικό θρήσκευμα και καταγωγή. Αντέχουμε άραγε κάτι τέτοιο; Μια Ζάουζαν σε δημόσια θέση; Η πραγματικότητα λέει πως όχι. Αν το αντέχαμε,  θα είχαμε πολιτικούς και γενικότερα πρόσωπα σε δημόσιες θέσεις και με τέτοια χαρακτηριστικά. Δεν έχουμε.

Και όχι απλά δεν έχουμε, αλλά αντίθετα έχουμε πολιτικούς που "πουλάνε" τα ...χριστιανικά ιδεώδη που υποτίθεται τους διακατέχουν ως προτερήματα, ως πλεονεκτήματα έναντι άλλων. Το κάνουν και κόμματα, όχι μόνο πολιτικοί. Όπως μάλιστα είδαμε την περασμένη εβδομάδα από την αντιπαράθεση κατά πόσο ο Τσίπρας είναι άθεος ή όχι, τέτοια θέματα μπαίνουν συχνά στην κορυφή του δημόσιου διαλόγου. Τα αξιολογούμε ως πολύ σημαντικά, βουλευτές, υπουργοί και κυβερνητικοί εκπρόσωποι μπορούν ν' αναλώνουν ώρες και επιχειρήματα με τέτοια ζητήματα προσπαθώντας να μας πείσουν πως το θρήσκευμα, η πίστη ή η απουσία πίστης ενός πολιτικού είναι κάτι σπουδαίο για να το συζητάμε. Προφανώς στη χώρα μας δεν έχει θέση μια Ζάουζαν, ένας Ρέσλερ, ένας Οζντεμίρ.

Στις αρχές του μήνα, στην ίδια χώρα (την Γερμανία που τόσο λατρεύουμε να μισούμε), η νέα υπουργός περιβάλλοντος Μπάρμπαρα Χέντριξ, δήλωσε δημόσια πως είναι ομοφυλόφιλη. Η αλήθεια είναι πως έγινε μια μικρή φασαρία σε κάποια λαϊκής κατανάλωσης γερμανικά μέσα ενημέρωσης, αλλά κανένας δεν ζήτησε κάτι παραπάνω. Όλα κύλησαν φυσιολογικά, όπως θα έπρεπε.

Ξανά-αναρωτιέμαι, αν θα αντέχαμε εμείς μια Μπάρμπαρα; Θα αδικούσα κάποιον αν απαντούσα αρνητικά; Η ίδια πραγματικότητα που προαναφέραμε, μας λέει πως όχι. Οι Έλληνες πολιτικοί με διαφορετικές ερωτικές προτιμήσεις δεν τολμούν να τις εκφράσουν δημόσια. Και αν το μισό μερίδιο ευθύνης ανήκει σ' αυτούς, το άλλο μισό είναι δικό μας. Σκέφτομαι πως θα αντιμετώπιζαν κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, η ιεραρχία, μεγάλο μέρος της κοινωνίας και δεν ξέρω ποιος άλλος, αν ένας πολιτικός επιχειρούσε να μιλήσει δημόσια για τον ερωτικό του προσανατολισμό.

Αν ισχύει αυτό που λένε, πως ο σεβασμός στην διαφορετικότητα αποτελεί δείγμα πολιτισμού, ε μάλλον δεν έχουμε και τις καλύτερες επιδόσεις...

Φύλακες ή σκυλοπνίχτες;

Σταύρος Καπάκος , avgi.gr

Τα δεξιά κόμματα εδώ και τρεις δεκαετίες μεταλλάσσονται βαθμιαία υιοθετώντας πιο αντιδημοκρατικές πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η αναθεώρηση της "στρατηγικής της ευημερίας", τη δεκαετία του '80, τα φιλελεύθερα κόμματα άρχισαν την πολιτική και ιδεολογική τους μετάλλαξη. Με απλά λόγια, στην αρχή στράφηκαν στον νεοφιλελευθερισμό, που ήταν μια απόπειρα υπέρβασης της κρίσης του παραγωγικού καπιταλισμού σε βάρος της εργασίας, και στη συνέχεια στον αρπακτικό καπιταλισμό, στη φούσκα των παραγώγων και των χρυσών χρηματιστικών προϊόντων.

Όσο τα φιλελεύθερα κόμματα μεταλλάσσονταν πολιτικά, τόσο σκλήραιναν και τις ιδεολογικές τους επιλογές αναθεωρώντας τις θεμελιώδεις αξίες, κληρονομιά της Γαλλικής Επανάστασης, πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Κατακτήσεις που ήταν δεδομένες άρχισαν να αμφισβητούνται. Εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα περιορίζονται ή καταργούνται, ενώ οι οικονομικές ανισότητες, όχι μόνο μεταξύ χωρών, αλλά και στο εσωτερικό των λεγόμενων μητροπόλεων, παίρνουν τεράστιες διαστάσεις.

Όσο η ισότητα και η αλληλεγγύη περιθωριοποιούνται στον βωμό του κέρδους, τόσο διευρύνεται το χάσμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Προτεραιότητα αποτελεί πλέον η ελευθερία, αφυδατωμένη όμως από την αξιακή δημοκρατική της διάσταση, αφού εκλαμβάνεται ως οικονομική ασυδοσία χωρίς κανόνες και περιορισμούς.

Τα τελευταία χρόνια έρχεται να προστεθεί σε αυτή την αντιδημοκρατική μετάλλαξη ένα ακόμη πιο ανησυχητικό στοιχείο, το μεταναστευτικό, που αξιοποιείται έντονα από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις. Η έκρηξη της ανεργίας και η όξυνση των οικονομικών αντιθέσεων αποδίδεται, από τις δυνάμεις της φασίζουσας Ακροδεξιάς, στους ρακένδυτους μετανάστες, που αναζητούν στην άλλοτε "ζώνη της ευημερίας", είτε την απόδραση από την οικονομική τους εξαθλίωση είτε τη διαφυγή τους από εμπόλεμες περιοχές και αιματηρές συγκρούσεις, τις οποίες, ορισμένες φορές, πυροδότησαν οι ίδιες οι δυτικές χώρες.

Η αμφισβήτηση των ουμανιστικών αξιών στηρίζεται πάνω σε στερεότυπα μισαλλοδοξίας λες και η ιστορία της ανθρωπότητας δεν ήταν μια συνεχής ιστορία μετακινήσεων. Κάποτε ο ρεπουμπλικανός, παρακαλώ, Λίνκολν, έλεγε: "Δίνοντας ελευθερία στους σκλάβους, διασφαλίζουμε την ελευθερία των ελεύθερων". Κάποτε...

Ο ρατσιστικός κίνδυνος είναι ισχυρός, αν και οι κοινωνικές αντιστάσεις παραμένουν επίσης ισχυρές. Οι συντηρητικές κυβερνήσεις, για να αποτρέψουν την ανοδική τάση των ακροδεξιών εθνικιστικών δυνάμεων, καταφεύγουν, αν δεν υιοθετούν, σε ορισμένες από τις μεθόδους των δυνάμεων αυτών, με αποτέλεσμα να τις καταστούν συζητήσιμες ως εναλλακτικές λύσεις.

Τέτοια είναι και η αντίληψη της Ευρώπης - φρούριο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έτσι, όμως, ένα υπαρκτό πρόβλημα, το μεταναστευτικό, που πρέπει να αντιμετωπιστεί με κατανόηση, ευαισθησία και σχέδιο σε τοπικό, ευρωπαϊκό, αλλά και διεθνές επίπεδο, μετατρέπεται σε θρυαλλίδα αντιδημοκρατικής εκτροπής και ενίσχυσης των ρατσιστικών αντιλήψεων. Από εκεί και πέρα είναι πια δύσκολο να ξεχωρίσεις τους φύλακες από τους σκυλοπνίχτες...

Ομιλία του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής

http://mynima-hellas.com

Οι ευρωεκλογές πρέπει να γίνουν σταθμός και να δημιουργήσουν νέα δεδομένα για λύσεις που θα υπερβαίνουν το σημερινό συντηρητικό πλαίσιο πολιτικών. Για αυτό χρειάζεται ισχυρός προοδευτικός πόλος.

• Οι στόχοι για τη νέα χρονιά είναι συγκεκριμένοι. Η χώρα και η κοινωνία δεν αντέχει τη συνέχιση αυτών των πολιτικών. Η αποφυγή της χρεοκοπίας και η σταθεροποίηση που επιτεύχθηκε, με δυσανάλογα μεγάλο κοινωνικό κόστος, δεν οδηγεί  σε ανασυγκρότηση και ανάκαμψη. Η επιδίωξη της κυβέρνησης να πείσει πως με την ίδια πολιτική μπορεί να υπηρετήσει διαφορετικούς και νέους στόχους προσκρούει  στην κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.

Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εγκλωβιστούμε σε μία χρόνια τελμάτωση που θα παγιώνει αδικίες, φτώχεια, ανεργία. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ακολουθήσουν πολλά χρόνια στασιμότητας , όπου με ασθενική ανάπτυξη, χωρίς νέες θέσεις εργασίας, χωρίς δυναμική, χωρίς ουσιαστικές αλλαγές , θα αναπαράγεται η κρίση.

• Μείζων   στόχος είναι η αποτροπή επικράτησης συντηρητικών απόψεων, η αποτροπή συντηρητικών «λύσεων» , που θα υπόσχονται ανάκαμψη αλλά θα επιφέρουν στην πραγματικότητα παγίωση των ανισοτήτων.

Αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί  όμως και δεν πρέπει να οδηγήσει σε προσεγγίσεις λαϊκιστικές, ανεδαφικές, βασισμένες σε παροχολογία και υποσχεσεολογία. Ένα άθροισμα επιθυμιών, πολλών επιμέρους υποσχέσεων και διευθετήσεων, συντεχνιακών διεκδικήσεων,  δεν συνιστά προοδευτική πρόταση διεξόδου από την κρίση. Μία πρόταση που , στο βωμό της κοινωνικής αποδοχής και  της διείσδυσης στα πλατιά λαϊκά στρώματα , υπόσχεται μια άκοπη και ανέξοδη επιστροφή στα προ της κρίσης επίπεδα  δεν είναι ο δικός μας δρόμος. Η άρνηση βασικών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, ο παρωχημένος κρατισμός και η διακηρυγμένη ευχέρεια ανάληψης υψηλού ρίσκου στο ευρωπαϊκό πεδίο, δεν είναι η εναλλακτική λύση. Και αυτό κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

• Εμείς επιδιώκουμε, σε αυτή τη φάση, να αποτραπεί η λήψη νέων μέτρων και να δημιουργηθεί μια πραγματική  ελπίδα και προοπτική για ανάκαμψη μέσα από μια νέα συμφωνία με τους εταίρους. Βεβαίως δεν έχουμε αυταπάτες για τα περιθώρια της Νέας Δημοκρατία και του ΠΑΣΟΚ να προωθήσουν  προοδευτικές πολιτικές για την αντιμετώπιση της κρίσης.  Για αυτό είπαμε ότι αν προκύψει μια νέα συμφωνία με τους εταίρους που θα περιλαμβάνει νέα επαχθή μέτρα, αυτό θα συνιστά λόγο για προσφυγή στις κάλπες.
• Διεκδικούμε   την αλλαγή των πολιτικών μέσα από τον ανακαθορισμό  των κοινωνικών και πολιτικών στάσεων, τη συγκρότηση και ισχυροποίηση του  προοδευτικού   πόλου , του πόλου του δημοκρατικού σοσιαλισμού , και την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών. Αυτοί οι νέοι συσχετισμοί επιδιώκουμε να αποτυπωθούν  και εκλογικά στις ευρωεκλογές.

Το πραγματικό δίλημμα των ευρωεκλογών δεν είναι εντός η εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πραγματικό δίλημμα είναι με ποια πολιτική θα αντιμετωπιστεί η κρίση που μαστίζει την Ευρώπη και ειδικά τις χώρες του  Ευρωπαϊκού Νότου. Είναι το πώς θα αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης στην Ελλάδα.
Οι ευρωεκλογές πρέπει να στείλουν μήνυμα αλλαγής της πολιτικής, με άξονα τη σταθερή ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας, με δημοκρατία και κοινωνική συνοχή. Πρέπει να σταλεί ισχυρό μήνυμα για αλλαγή πολιτικής  στην Ευρώπη και στην Ελλάδα και να δημιουργηθούν πολιτικοί συσχετισμοί για την μετακίνηση του άξονα της πολιτικής σε προοδευτική κατεύθυνση.
Οι ευρωεκλογές  πρέπει να γίνουν σταθμός και να δημιουργήσουν νέα δεδομένα για  λύσεις που θα υπερβαίνουν το σημερινό συντηρητικό πλαίσιο πολιτικών. Για αυτό χρειάζεται ισχυρός προοδευτικός πόλος.

Εμείς , η Δημοκρατική Αριστερά ,  καλούμαστε να διαδραματίσουμε σημαντικό ρόλο σε αυτή την αλλαγή.
Η πολιτική μας πρόταση διεξόδου από την κρίση είναι το πλαίσιο. Έχουμε θέσεις, επικαιροποιημένο προγραμματικό λόγο που συμπεριλαμβάνει τις εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο, αποκλείοντας  εγχώριες λογικές του μονόδρομου.
Οι συμμαχίες που επιδιώκουμε και συνάπτουμε με προοδευτικές δυνάμεις , στο πλαίσιο δημιουργίας του προοδευτικού πόλου, είναι ο τρόπος με τον οποίο φιλοδοξούμε να υλοποιήσουμε αυτές τις προτάσεις προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας.

Αυτοδιοικητικές εκλογές
Τον Μάιο έχουμε μαζί με τις εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο και εκλογές για την Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Μέσα από αυτές τις εκλογές επιδιώκουμε να  κινητοποιηθούν δυνάμεις της κοινωνίας των πολιτών και αναδειχθούν αιρετοί που θα εργάζονται για μια νέα Ελλάδα.

• Οι εκλογές για την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση έχουν  ταυτόχρονα και αυτοδιοικητικά και πολιτικά χαρακτηριστικά. Δίνουμε προτεραιότητα σε αυτή τη μάχη με τη συγκρότηση  συμπαρατάξεων  στη βάση μιας πολιτικής προγραμματικής συμφωνίας, που θα αποτυπώνει την  προοδευτική και δημοκρατική αντίληψη για τα κοινωνικά και αναπτυξιακά ζητήματα της περιφέρειας και την έξοδο από την κρίση.

Μαζί με το αίτημα για ενίσχυση της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης , με επιπλέον αρμοδιότητες αλλά κυρίως με πόρους,  επιδιώκουμε να ενισχυθούν οι πρωτοβουλίες για το σχεδιασμό και την προώθηση πολιτικών μιας νέου τύπου ανάπτυξης. Στο έδαφος των αρμοδιοτήτων των Περιφερειών – υπάρχουν βεβαίως περιορισμοί αλλά και δυνατότητες  – μπορεί και πρέπει να προωθηθούν δυναμικά  πολιτικές που θα υποστηρίζουν το πέρασμα σε ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο , με αξιοποίηση των τοπικών συγκριτικών πλεονεκτημάτων, με αρμονική σύνδεση της οικονομικής δραστηριότητας , με την προστασία του περιβάλλοντος , με  αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων και τη δημιουργία  θέσεων εργασίας.
Οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να σηματοδοτήσουν την ενίσχυση των δυνάμεων που εργάζονται για τη μεταρρύθμιση και την ενίσχυση των αυτοδιοικητικών θεσμών, να κινητοποιήσουν τους  πολίτες στα τοπικά θέματα και  να αναδείξουν Δημάρχους και Δημοτικά Συμβούλια στη βάση αυτοδιοικητικών προγραμμάτων και αξιοσύνης προσώπων.
Επιδιώκουμε η Τοπική Αυτοδιοίκηση   να αναδειχθεί  πραγματικά ως ο πλησιέστερος θεσμός στον πολίτη  και να πρωταγωνιστήσει σε δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης σε τοπικό επίπεδο. Σε δράσεις  περιβαλλοντικής διαχείρισης στις μεταφορές, στην κατανάλωση ενέργειας και νερού , στα απορρίμματα. Στην  προώθηση συμπράξεων και δράσεων για την τοπική ανάπτυξη. Και βεβαίως να αγωνιστεί για τη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων και των πόρων της με την ταυτόχρονη εγκαθίδρυση συστημάτων διαφανούς και αποτελεσματικής διαχείρισης.
Υποστηρίζουμε  τη συγκρότηση, σε όλη την Ελλάδα , ανεξάρτητων αυτοδιοικητικών κινήσεων προοδευτικού προσανατολισμού, που στηρίζονται στην αυτενέργεια των ενεργών πολιτών πάνω και πέρα από κομματική προτίμηση. Η δημοκρατική λειτουργία τέτοιων σχημάτων και η προγραμματική τους συνέπεια είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανταπόκριση στους στόχους τους.
Η εξαγγελία της κυβέρνησης για την διεξαγωγή των ευρωεκλογών στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι καταφανώς αντίθετη με τον νόμο. Καλούμε την κυβέρνηση να επανεξετάσει την θέση της, εναρμονίζοντας την ημερομηνία των εκλογών με το γράμμα και τον σκοπό του νόμου. Τυχόν εμμονή στην αρχική εξαγγελία της συνιστά πρόδηλη παραβίαση της νομιμότητας στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

 Αντιμετώπιση των δυνάμεων που υπονομεύουν τη δημοκρατία.

 Η αντιμετώπιση των δυνάμεων που υπονομεύουν τη δημοκρατία αποτελεί προτεραιότητα.

• Δυστυχώς  επανήλθε το ζήτημα της τρομοκρατίας. Η αποκρουστική εικόνα των απειλών του Χριστόδουλου Ξηρού αποτελεί πρόκληση για τη δημοκρατία και την πολιτική ομαλότητα. Η μεταχείριση ενός δήθεν φιλολαϊκού λεξιλογίου δεν ξεγελά κανέναν.  Καμία ανοχή στην τρομοκρατία. Δεν πρόκειται για μορφή πολιτικής δράσης. Είναι εγκληματική δράση που επιχειρείται  να καλυφθεί με φτηνή πολιτικολογία.

Είναι χρέος όλων των πολιτικών δυνάμεων η πολιτική και κοινωνική απομόνωση της τρομοκρατίας.

• Η άλλη πλευρά της υπονόμευσης της δημοκρατίας, η λεγόμενη <<Χρυσή Αυγή>> , θα επιχειρήσει να ανασυγκροτήσει τη δράση της. Ο κίνδυνος εκφασισμού της κοινωνίας παραμένει υπαρκτός και οι προσπάθειες πρέπει να είναι συνεχείς.  Η αποδόμηση της στρατηγικής της έντασης, της βίας, της ρητορικής μίσους είναι βασικός στόχος και πρέπει να υπηρετηθεί από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου, πέρα και πάνω από οποιεσδήποτε πολιτικές διαφορές.

Η απάντηση πρέπει να δοθεί σε όλα τα επίπεδα:  ενίσχυση της   θεσμικής θωράκισης, ενεργοποίηση όλων των θεσμών του κράτους και των οργανώσεων των πολιτών, πολιτικό και ιδεολογικό μέτωπο απέναντι σε εθνικιστικές, ρατσιστικές, αντικοινοβουλευτικές ιδέες και συμπεριφορές . Η αντιμετώπιση του ναζιστικού μορφώματος  θα γίνεται αποτελεσματικότερη όσο αναβαθμίζεται η ποιότητα της δημοκρατίας, εξυγιαίνεται η πολιτική λειτουργία, αποτρέπονται συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας και δημιουργείται  αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες.

Φαρμακονήσι και μεταναστευτικό

Προ ολίγων ημερών είχαμε την τραγωδία στο Φαρμακονήσι. Για άλλη μια φορά η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, εξελίχθηκε σε τραγωδία. Οι πρόσφυγες, τα θύματα διωγμών και πολέμων, δεν είναι εγκληματίες, αλλά πρόσωπα ευάλωτα που χρήζουν υποστήριξης. Στη θάλασσα του Αιγαίου μετράται ο πολιτισμός και ο ανθρωπισμός μας. Ο δικός μας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και προφανώς κανείς δεν ζητά να ανοίξουμε τα σύνορα για όλους τους μετανάστες. Όμως πρέπει- αξιοποιώντας και την  Ελληνική Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση -  να  επαναφέρουμε  στο ευρωπαϊκό προσκήνιο το ζήτημα της μεταναστευτικής πολιτικής, στη βάση της κοινοτικής αλληλεγγύης και της συνεργασίας των χωρών-μελών.  Να αναθεωρηθεί η Συνθήκη Δουβλίνο II του 2003, η οποία εγκλωβίζει στις χώρες πρώτης εισόδου οικονομικούς μετανάστες των οποίων τελικός προορισμός είναι η Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. Απαιτείται ουσιαστική ενεργοποίηση για τη διαμόρφωση ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής με έμφαση στις διμερείς συμφωνίες με τρίτες χώρες, εμπλοκή της ΕΕ στη φύλαξη των συνόρων και στις διαδικασίες επαναπροωθήσεων, αναβάθμιση του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Επανεισδοχής σε Ευρωτουρκικό.

Οικονομικά και πρόγραμμα προσαρμογής.

Έχουμε πει πολλές φορές ότι αυτός ο τρόπος  δημοσιονομικής προσαρμογής δεν είναι ούτε κοινωνικά δίκαιος και ούτε οικονομικά αποτελεσματικός. Έχει επιτευχθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, όμως δεν υπάρχει μια πραγματική πορεία εξόδου από την κρίση. Και συνιστά  αυτοπαγίδευση της κυβέρνησης να καλλιεργεί μια υπεραισιοδοξία για τα αποτελέσματα της οικονομικής πολιτικής.
Αυτή τη  στιγμή το κοινωνικό πρόβλημα παραμένει οξύ, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στενάζουν από την  έλλειψη ρευστότητας, τα εισοδήματα μειώνονται, τα έξοδα διαβίωσης είναι πιεστικά, το κοινωνικό κράτος υποχωρεί, οι φόροι είναι δυσβάσταχτοι και εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν την πρόσβαση τους στο σύστημα υγείας.   Στην ελληνική κοινωνία η απαισιοδοξία μονιμοποιείται. Η αδυναμία του κράτους σε κρίσιμους τομείς παγιώνει μια εικόνα κατακερματισμένης κοινωνίας. Η εμφανής αναποτελεσματικότητα προς την κατεύθυνση της  ανάταξης δημιουργεί μια ροπή σε λαϊκιστικές πολιτικές και ενισχύει τον ευρωσκεπτικισμό.
Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει.
Το ύψος του δημοσίου χρέους στην Ελλάδα είναι πανθομολογούμενο πως δεν επιτρέπει σκέψεις εξυπηρέτησης και απομείωσής του στο επίπεδο που απαιτούν οι νέοι δημοσιονομικοί κανόνες αποκλειστικά μόνο με εθνικές προσπάθειες. Μια τέτοια προσέγγιση θα αποδειχθεί ατελέσφορη και αν επιχειρηθεί θα οδηγήσει σε δραματική επιδείνωση της κρίσης.
Πρέπει άμεσα να ξεκινήσει η διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης με τους εταίρους για την αντικατάσταση του μνημονίου με μια νέα συμφωνία ανάπτυξης. Η επίτευξη μιας νέας συμφωνίας είναι η  μόνη επιλογή.
Η ουσιαστική μείωση του χρέους και των επιβαρύνσεών του, η σύνδεση του  προγράμματος  δημοσιονομικής προσαρμογής με την ανάπτυξη και την κοινωνική προστασία, η παροχή μέτρων χρηματοοικονομικής  υποβοήθησης, η ενίσχυση με ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα δημιουργεί θέσεις εργασίας και τέλος η συντεταγμένη απεμπλοκή από την επίβλεψη μνημονιακού τύπου, πρέπει να αποτελέσουν βασικές παραμέτρους της συμφωνίας. Η Ελλάδα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις πρέπει να ζήσει και να παράγει.
Αντί , για παράδειγμα , μιας μεγάλης,  και δίκαιης φορολογικής μεταρρύθμισης , που πέραν της ουσιαστικής διάστασης θα αναπτέρωνε το ηθικό των πολιτών και θα επιδρούσε θετικά και στο συμβολικό πεδίο,  επιλέχθηκε το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής και της σταθεροποίησης των δημοσίων οικονομικών  της χώρας να επιβαρύνει του συνεπείς φορολογούμενους.
Στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους η κυβέρνηση πρέπει να κάνει καθαρό ότι η χώρα δεν πρόκειται να δεχθεί τη λήψη νέων μέτρων.

• Οφείλει να αποκρούσει τις απαράδεκτες αξιώσεις της τρόικας και να διεκδικήσει ουσιαστικές αλλαγές  στο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής.  Αλλαγές στο πρόγραμμα  τώρα ,  αναθεώρηση αποτυχημένων και αναποτελεσματικών ρυθμίσεων και  αποφυγή νέων μέτρων , έναρξη  διαπραγμάτευσης με στόχο την απεμπλοκή από το μνημόνιο και την  αντικατάστασή του  με νέα συμφωνία, με συγκεκριμένα βήματα και σαφή στρατηγική.

Ας μην ξεχνάμε εξάλλου την εδώ παρουσία τις επόμενες μέρες της αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που διερευνά τη λειτουργία της τρόικας στην Ελλάδα. Μια σαφής τοποθέτηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπέρ της αλλαγής του προγράμματος προσαρμογής, αλλά και της αλλαγής του τρόπου παρακολούθησης του προγράμματος θα συνιστά σημαντική εξέλιξη.
Μόνον με αλλαγές στο πρόγραμμα προσαρμογής μπορεί μια προωθημένη μεταρρυθμιστική προσπάθεια να έχει τη στήριξη των  πολιτών . Μεταρρυθμίσεις βέβαια δημοκρατικές, επωφελείς για το κοινωνικό σύνολο και απαλλαγμένες από ιδεοληψίες της τρόικας και της  κυβέρνησης.
Για παράδειγμα :  δείτε σήμερα την διολίσθηση της μεγάλης διοικητικής μεταρρύθμισης σε μία αναζήτηση δεξαμενών απολύσεων από το δημόσιο. Αντί του φιλόδοξου σχεδίου της κινητικότητας που θα αναβάθμιζε το δημόσιο , δίνοντάς του τη δυνατότητα να μεταχειριστεί και αξιοποιήσει ορθολογικά το ανθρώπινο δυναμικό, συζητείται συνεχώς ο αριθμός απομακρύνσεων και απολύσεων. Έτσι όπως υλοποιείται η διοικητική μεταρρύθμιση δεν δημιουργεί καμιά αρχή και πίστη στην ανάγκη εξορθολογισμού, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αντώνης Μανιτάκης  . Όλο το πρόγραμμα της αξιολόγησης των δομών και της αξιολόγησης της απόδοσης του προσωπικού, που είχε ξεκινήσει, πήγε στράφι, διότι κανείς πια δεν έχει εμπιστοσύνη, κανένας δημόσιος υπάλληλος δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανένα πρόγραμμα διοικητικής μεταρρύθμισης.

• Αυτό είναι το πλαίσιο που προτείνει η Δημοκρατική Αριστερά για τη διαπραγμάτευση, αυτή πρέπει να είναι η στρατηγική για τη χώρα. Αυτό είναι το πεδίο που θα καθορίσει το μεσοπρόθεσμο μέλλον στην Ελλάδα. Αυτό είναι το πεδίο το οποίο θα καθορίσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων τα επόμενα χρόνια. Εδώ καλούνται να πάρουν θέση οι πολιτικές δυνάμεις και όχι να σκιαμαχούν και να υπηρετούν μία τεχνητή πόλωση άνευ αντικειμένου.

Όλα αυτά πρέπει να αξιοποιηθούν με το μεγαλύτερο δυνατό όφελος για τη χώρα μας. Δεν πρέπει να παραμείνουν εξελίξεις ασύμπτωτες και παράλληλες που δεν θα έχουν καμία επίδραση στο ελληνικό πρόγραμμα και εν τέλει στην καθημερινότητα του πολίτη.

Διαφθορά και διαφάνεια
Το τελευταίο διάστημα σειρά σκανδάλων έχουν αποκαλυφθεί. Συνισταμένη αυτών των αποκαλύψεων είναι πως η διαλεύκανση και η δικαστική αντιμετώπιση όλων των υποθέσεων διαφθοράς και παράνομης διαχείρισης του δημόσιου χρήματος είναι μείζον ζήτημα για τη δημοκρατία. Είτε πρόκειται για περιπτώσεις που αφορούν σε άνομο πλουτισμό μέσω επιλογής οπλικών συστημάτων, είτε πρόκειται για αποκάλυψη προνομιακής πρόσβασης στο τραπεζικό σύστημα επιχειρηματιών και ημετέρων – το συμπέρασμα είναι ένα:
Πρέπει να προχωρήσει σε βάθος χρόνου ο έλεγχος των «πόθεν έσχες» όλων όσοι διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα. Η  απόφαση για την έρευνα όλων αυτών των υποθέσεων πρέπει να είναι σταθερή και χωρίς ταλαντεύσεις. Οι παρεμβάσεις και οι πρωτοβουλίες που απαιτούνται είναι συγκεκριμένες και αφορούν κυρίως στο θεσμικό πλαίσιο. Αποδεικνύεται η ανάγκη δημιουργίας ενός καθολικού συστήματος διαφάνειας που θα καταπολεμήσει ουσιαστικά  τέτοια φαινόμενα και πρακτικές. Με ανέπαφο τον πυρήνα αυτών των άνομων συμφερόντων και της διαφθοράς ναρκοθετείται , υπονομεύεται  και προσβάλλεται  το δημόσιο συμφέρον,  και παραμένει η διαφθορά .

Δυστυχώς , αντί στο επίκεντρο να τεθούν αυτά και σειρά άλλων ζητημάτων που απασχολούν την ελληνική κοινωνία, το τελευταίο διάστημα η πολιτική αντιπαράθεση επικαθορίζεται από ατυχείς ανακοινώσεις, πολεμικό λόγο, ένδεια επιχειρημάτων και υφολογική ρηχότητα. Η επαναφορά της στρατηγικής της έντασης ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση προτιμάται από τους εν λόγο << πρωταγωνιστές>> για να αποκρύψει τις υστερήσεις , τις αδυναμίες και την απουσία εναλλακτικού ρεαλιστικού σχεδίου για τη χώρα.
Αναδεικνύονται ζητήματα ήσσονος σημασίας, επιλέγονται αδιάφορα πεδία αντιπαράθεσης και επιχειρείται μέσω της  οξύτητας η δημιουργία περιβάλλοντος πόλωσης. Αυτή είναι  η ποιότητα του νέου μικρού δικομματισμού, ενός δικομματισμού καρικατούρα , όπου τα μείζονα αποσιωπώνται και αναδεικνύονται όσα εξυπηρετούν μικροπολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες .

Τρίτος πόλος
Από την μία συντηρητισμός, αναποτελεσματικότητα, υποχωρητικότητα σε ανορθολογικές επιταγές της τρόικας  και από την άλλη αριστερόστροφος λαϊκισμός, ξεπερασμένος κρατισμός, απουσία μεταρρυθμιστικής ατζέντας και υποσχεσεολογία.
Είναι  ανάγκη η δημιουργία του προοδευτικού πόλου. Μιας πολιτικής συμπαράταξης με σαφή κοινωνική αναφορά, με σαφείς προτεραιότητες, με προγραμματική πληρότητα και ισοτιμία των συμμετεχόντων.
Οι αποφάσεις του συνεδρίου μας είναι ξεκάθαρες. Προχωράμε τις επόμενες μέρες με βήματα συγκεκριμένα. Ανοιχτό κάλεσμα σε όλες τις δυνάμεις που αντιπαρατίθενται στις συντηρητικές κυβερνητικές πολιτικές και στον αριστερό λαϊκισμό.  Συμπαράταξη που απευθύνεται σε όλους τους δημοκράτες, τους προοδευτικούς πολίτες, που αγκαλιάζει, τα νέα κοινωνικά κινήματα, αλλά και τα γνωστά  ρεύματα : σοσιαλιστές , σοσιαλδημοκράτες, οικολόγους. Συμπαράταξη που  απευθύνεται στον κόσμο της εργασίας και  τον μικρό και μεσαίο επιχειρηματία. Στον κόσμο της δημιουργίας, του πνεύματος και της τέχνης. Στη νέα γενιά.

• Η Εκτελεστική Επιτροπή τις αμέσως  επόμενες μέρες  θα πάρει  τις αναγκαίες πρωτοβουλίες και θα προβεί σε όλες τις προπαρασκευαστικές ενέργειες στη βάση των αποφάσεων του συνεδρίου. Και αφού προχωρήσει τις εργασίες θα φέρει σε έκτακτη συνεδρίαση της Κ.Ε το πλήρες πλαίσιο της συγκρότησης  του προοδευτικού πόλου. Το πολιτικό πλαίσιο και το μοντέλο οργανωτικής λειτουργίας.
• Τα μηνύματα  είναι θετικά. Μπορούμε να το καταφέρουμε. Με πίστη στις ιδέες μας, χωρίς ηγεμονισμούς και μικρομεγαλισμούς .

Η προοδευτική αυτή συμπαράταξη θα παίξει ρόλο την επόμενη μέρα των εκλογών όποτε και αν αυτές γίνουν. Ρόλο σταθεροποιητικό, ρόλο που θα μετακινήσει τον άξονα προς πολιτικές προοδευτικές κατευθύνσεις.

Στο Συνέδριό μας λάβαμε τις αποφάσεις μας και διαμορφώσαμε την πολιτική που θα ακολουθήσουμε . Αυτές οι αποφάσεις μας δεσμεύουν όλους και θα εργασθούμε συλλογικά για την υλοποίησή τους .

SZ: Τα γερμανικά τανκς βύθισαν στα χρέη την Ελλάδα

thepressproject.gr

 Εκτενές άρθρο για το ότι οι Γερμανοί γνώριζαν ότι αγοράζοντας τα Leopard 2, η Ελλάδα θα βυθίζονταν σε χρέη δημοσιεύει γερμανική εφημερίδα Süddeustsche Zeitung

Στην αγορά των 170 Leopard 2 επανέρχεται σήμερα η γερμανική εφημερίδα Süddeustsche Zeitung του Μονάχου ρίχνοντας φως στο παρασκήνιο αυτής της αγοραπωλησίας, με βάση ένα - άγνωστο μέχρι σήμερα - σημείωμα του γερμανικού εξοπλιστικού κολοσσού Krauss – Maffei Wegmann από το 2001. Σύμφωνα με το περιεχόμενό του αρχές εκείνης της χρονιάς η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να πληρώσει για τα τεθωρακισμένα, κι αυτό το γνώριζε η εταιρεία.

Οι αρθρογράφοι υπενθυμίζουν τις κατηγορίες που εκτοξεύονται συνήθως σε βάρος των Ελλήνων, ότι κορόιδεψαν για να μπουν στην ευρωζώνη, ότι ζούσαν πάνω από τις δυνατοτητές τους και το συμπέρασμα ότι την αποκλειστική ευθύνη για τη σημερινή κατάντια έχουν οι ίδιοι. «Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά» επισημαίνουν. «Υπάρχουν γερμανικοί κολοσσοί που συνέβαλαν στη διαφθορά, γερμανικές τράπεζες που έδωσαν δάνεια, ενώ η γερμανική οικονομία σε ορισμένες συναλλαγές γνώριζε εκ των προτέρων ότι η Ελλάδα βυθίζονταν όλο και περισσότερο στα χρέη».

Οι δύο αρθρογράφοι συνεχίζουν κάνοντας αναφορά στις πωλήσεις των Leopard 2.
«Όταν η Krauss - Maffei Wegmann έκανε αγώνα για να εξασφαλίσει την παραγγελία, γνώριζε ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να την πληρώσει. Εκείνη την εποχή το πρόβλημα ήταν η ένταξη της χώρας στο ευρώ και οι αυστηροί όροι του Συμφώνου Σταθερότητας, όπως αναφέρεται σε σημείωμα της εταιρείας από το 2001. Μάλιστα η Γερμανία θα έπρεπε να εξασφαλίσει εγγυήσεις για την ασφάλιση των εξαγωγών προς την Ελλάδα από πιστωτικούς κινδύνους, πράγμα που δεν έκανε».

Σύμφωνα με το ίδιο εσωτερικό σημείωμα ο εξοπλιστικός κολοσσός φοβόταν ότι ελλείψει χρημάτων, η αγοραπωλησία θα καθυστερούσε, ή ακόμη και θα ακυρώνονταν, άρα η μόνη λύση θα ήταν να πληρώσει η Ελλάδα τα τεθωρακισμένα με την ανάληψη νέων χρεών. «Επτά γερμανικές τράπεζες ήταν διατεθειμένες να δώσουν το απαραίτητο δάνειο …ποιά όμως το έδωσε τελικά παραμένει ανοιχτό…το βέβαιο είναι ότι η Αθήνα πλήρωσε τα τεθωρακισμένα με δανεικά σε ποσοστό πάνω από το 90%. Αυτό προκύπτει από έγγραφα του ελληνικού κοινοβουλίου. Η Ελλάδα έχει έναν από τους πιο σύγχρονους στρατούς στην Ευρώπη, αλλά με σχεδόν κατεστραμμένα τα δημοσιονομικά της», αναφέρουν μεταξύ άλλων οι δύο αρθρογράφοι της εφημερίδας.

Στην ίδια σελίδα η εφημερίδα φιλοξενεί ένα λεπτομερές άρθρο με τον τίτλο «Οι ενωμένοι ανακριτές της Ευρώπης» όπου οι ίδιοι αρθρογράφοι αναφέρονται αναλυτικά στη συνεργασία ανακριτικών αρχών στην Ευρώπη για τον εντοπισμό κρουσμάτων διαφθοράς εξοπλιστικών εταιρειών, όπως η Rheinmetall και Krauss - Maffei Wegmann, που έδωσαν τις λεγόμενες «ωφέλιμες πληρωμές» για να εξασφαλίσουν παραγγελίες και από την Ελλάδα.

Deutsche Welle - ελληνική υπηρεσία

Σκίτσο του Στάθη

realpolitics.gr

Ο Κουβέλης θα ζητήσει εκλογές

matrix24.gr

Ως τώρα, ακόμη και μετά την αποχώρησή του από την τρικομματική κυβέρνηση, ο Φώτης Κουβέλης διαρκώς επαναλάμβανε ότι «η χώρα δεν χρειάζεται εκλογές, αλλά αλλαγή πολιτικής».

Ωστόσο, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ «βλέπει» να έρχονται νέα σκληρά μέτρα και ετοιμάζεται να αλλάξει στάση. Ο Neo πληροφορείται πως στο επόμενο «στραβοπάτημα» της κυβέρνησης, ο Φώτης Κουβέλης θα προστεθεί σ’ εκείνους που ζητούν προσφυγή στις κάλπες «εδώ και τώρα». Εξάλλου, μία φράση του από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ προϊδεάζει για την μεγάλη πολιτική στροφή που ετοιμάζει. «Αν προκύψει μια νέα συμφωνία με τους εταίρους που θα περιλαμβάνει νέα επαχθή μέτρα, αυτό θα συνιστά λόγο για προσφυγή στις κάλπες», είναι η φράση του Φώτη Κουβέλη, με την οποία ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ δείχνει πως είναι «έτοιμος για όλα»…

Τα φαρμάκια της θάλασσας

Παντελής Μπουκάλας , kathimerini.gr

Αν θέλει κάποιος να νίψει τας χείρας του, και το αλμυρό νερό κάνει τη δουλειά του. Και το Αιγαίο έχει άφθονο. Ευτυχώς ίσως γι’ αυτόν, δυστυχώς για τους ικέτες που θαλασσοπνίγονται, δυστυχέστατα για την τιμή του τόπου, που διαφέρει από την «εικόνα» του. Ας μη θίξουμε εδώ το πόσο έτοιμοι είναι να υπουργεύσουν όσοι μισοξέρουν από την εφηβεία τους πως η κληρονομικώς διοικούμενη πατρίδα θα τους προσφέρει κάποτε αξίωμα, πιθανόν αναντίστοιχο των ικανοτήτων τους. Και ας δούμε τι είπε ο υπουργός Ναυτιλίας στον ΣΚΑΪ για τη νέα τραγωδία στο Φαρμακονήσι: «Ο Μούιζνιεκς και διάφοροι άλλοι θέλουν να προκαλέσουν πολιτικό θέμα στην Ελλάδα. Κανένας, ούτε από το ΠΑΣΟΚ ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήρθε να ενημερωθεί. Δεν μπορούν όλα αυτά να αποτελούν αντικείμενο χαζής εκμετάλλευσης. Στο Αιγαίο μέχρι σήμερα δεν είχαμε καμία απώλεια. Εχουμε σώσει 3.500 ανθρώπους».

Ουδείς αμφισβητεί ότι σώσαμε ανθρώπους. Αλλά και ουδείς δέχεται άκριτα τον ισχυρισμό πως «δεν είχαμε καμία απώλεια». Πως ο ελληνικός μηχανισμός είναι απολύτως αγαθός. Γιατί, εκτός όσων λένε κάθε φορά οι λιμενικοί, υπάρχουν και τα λεγόμενα των διασωζομένων. Οφείλει ωστόσο ο κ. Βαρβιτσιώτης να εξηγήσει το εξής: Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να προκαλέσει πολιτικό θέμα. Αλλά το ΠΑΣΟΚ; Δεν συγκυβερνά; Δεν είναι και δικές του ΟΛΕΣ οι ευθύνες για οτιδήποτε κυβερνητικό; Οπότε; Μόνο για λίγα ένσημα προοδευτικότητας διαμαρτύρεται; Για να ηγεμονεύσει στην υπό ανακατασκευή Κεντροαριστερά;

Και ο κ. Μούιζνιεκς; Ο επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης; Γιατί να θέλει να προκαλέσει πολιτικό θέμα στη χώρα μας; Για να εξυπηρετήσει ποιον; Χρηματίζεται μήπως; Από ποιον; Από Τούρκους; Σκοπιανούς; Σιωνιστές; Ή είναι μέλος της εικοστής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, που τον πρόσταξε να προβεί σε «χαζή εκμετάλλευση»;

Ενίοτε είναι καλύτερη η σιωπή. Σαν αυτή με την οποία απάντησε η επίσημη Ελλάδα, προ δύο μηνών, στην έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Pro Asyl, βασισμένη σε μαρτυρίες 90 προσφύγων. Μία μόνο (από το «Ποντίκι», 5.12.13): «Ηταν επτά το απόγευμα όταν μας εντόπισε το σκάφος του Λιμενικού. Πίστευα πως θα μας βοηθούσαν, αλλά αποδείχθηκε το χειρότερο απόγευμα της ζωής μου. Κάποιος λιμενικός πήδησε στο σκάφος μας και άρχισε να ψάχνει τις γυναίκες. Τους έπιανε το στήθος. Αρχισε να ουρλιάζει και κόλλησε το όπλο στο μέτωπό μας. Ακόμα και σε γυναίκες και παιδιά! Οι γυναίκες και τα παιδιά άρχισαν να κλαίνε, αλλά οι λιμενικοί μάς φώναζαν να σωπάσουμε, αλλιώς θα μας σκότωναν όλους. Μια ηλικιωμένη γυναίκα είχε κρύψει λίγα δολάρια στο στηθόδεσμό της. Τα άρπαξαν. Μας πήραν τα κινητά, τα ρούχα, τα διαβατήρια, τις ταυτότητες και τα πέταξαν στη θάλασσα. Αφού τέλειωσαν, έδεσαν με μεταλλικούς γάντζους τα φουσκωτά στο σκάφος μας και μας ρυμούλκησαν έως τα τουρκικά παράλια, όπου μας παράτησαν». Οτιδήποτε άλλο περιττεύει.

Αφήστε τους Ελληνες να δουλέψουν!

Νίκος Ξυδάκης , http://vlemma.wordpress.com
Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν ό,τι σωρεύει η καθημερινή εμπειρία: το ρεύμα μετανάστευσης αυξάνεται εντυπωσιακά. Από το 2009 έως το 2011, η μετανάστευση Ελλήνων προς χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης αυξήθηκε κατά 170%. Το 2012, ένας στους τέσσερις Ελληνες επιθυμούσε να μεταναστεύσει μόνιμα, το 4% το σχεδίαζε για τον επόμενο χρόνο.
Μόνο στη Γερμανία, την τελευταία τριετία μετανάστευσαν 25.000 Ελληνες, πολλοί εκ των οποίων είναι γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευμένοι επιστήμονες και επαγγελματίες. Προ μηνών υπουργός του κρατιδίου Β. Ρηνανίας – Βεστφαλίας μου περιέγραφε την κατάσταση στην κοιλάδα του Ρουρ, την βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας· πώς προσπαθούν να κάνουν πιο άνετη και ενδιαφέρουσα τη ζωή στις κωμοπόλεις της περιοχής για να προσελκύσουν εργαζόμενους στη βιομηχανία. Θέλουμε πολύ να έρθουν τεχνικοί απ’ όλη την Ευρώπη, η Γερμανία αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό πρόβλημα, ο πληθυσμός της γερνάει. Παρατήρησα ότι πολλοί νέοι Ελληνες αναζητούν εργασία στη Γερμανία, ιδίως οι πολυπροσοντούχοι επιστήμονες. Αχ, θέλουμε πολύ να έρθουν! απάντησε. Και η επίσης γερασμένη Ελλάδα, με το τρύπιο ασφαλιστικό σύστημα, τι θ’ απογίνει; ρώτησα. Εχετε δίκιο, αλλά τι να κάνουμε; Κι εμείς τους χρειαζόμαστε πολύ, απάντησε. Ηταν ειλικρινής και ευγενέστατη. Εργαζόταν με θέρμη για το μέλλον της πατρίδας της.
Σκέφτηκα αν συνειδητοποιούμε το μέγεθος της δημογραφικής καταστροφής, την απειλή εθνικού μαρασμού που ορθώνεται μπροστά μας. Οι Ελληνες μεταναστεύουν μαζικά για τρίτη φορά μέσα σε έναν κύκλο αιώνα: αρχές του 20ού αιώνα προς Αμερική, 1950-60 προς Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, δεκαετία 2010 προς πάσα κατεύθυνση. Την παρούσα φάση χαρακτηρίζει η φυγή όχι ανειδίκευτων εργατών αγροτικής καταγωγής, αλλά επιστημόνων και τεχνικών με πανεπιστημιακή εκπάιδευση, η οποία έχει πληρωθεί αδρά από τις οικογένειες καταγωγής και το ελληνικό κράτος.
Επιπλέον, το brain drain διεξάγεται σε έδαφος σοβαρής από χρόνια υπογεννητικότητας, προκληθείσας από άλλους κοινωνικούς παράγοντες, η οποία όμως φαίνεται να επιδεινώνεται ραγδαία εξαιτίας της κατάρρευσης των εισοδημάτων και της γενικευόμενης ανασφάλειας των μεσοστρωμάτων. Και χειρότερα: η έκρηξη της ανεργίας φέρνει το ασφαλιστικό σύστημα ακόμη πλησιέστερα στο σημείο μηδέν, στο μέτρο που οι εργαζόμενοι είναι πια λιγότεροι από της μη εργαζόμενους. Οταν οι νέοι φεύγουν και όσοι μένουν είναι εκτός εργασίας ή σε mini jobs, ποιοι θα πληρώσουν τις συντάξεις των ηλικιωμένων και την περίθαλψη όλων;

Για να διακοπεί εγκαίρως αυτή η πολλαπλώς θανάσιμη αιμορραγία σε εθνική-ιστορική κλίμακα, δεν αρκεί προφανώς να περιμένουμε να γεννηθούν έξι-εφτά χιλιάδες θέσεις εργασίας, όταν και όπως θα αποφασίσουν κάποια funds. Οι νέοι και οι άνεργοι πρέπει να οπλιστούν με κίνητρα, διευκολύνσεις και ευκαιρίες για να μπουν τώρα, αμέσως, στην εργασία· σε μεταβατικές δουλειές που θα οργανώσει το κράτος, ως μεγάλος εργοδότης ανάγκης, αλλά και σε δουλειές που πρέπει να ξαναδημιουργηθούν επειγόντως στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, στο πεδίο που υπέστη το τρομερότερο πλήγμα, στο πεδίο που προσφέρει το 85% των θέσεων εργασίας στην Ελλάδα. Το ισχύον περιβάλλον της φοροεπιδρομής απαγορεύει σε οποιονδήποτε να ανοίξει επιχείρηση ή να εργαστεί σαν ελευθεροεπαγγελματίας έντιμα. Με 27% φόρο από το πρώτο ευρώ, με 4.000 αναγκαστική ετήσια εισφορά ΤΕΒΕ, και αβάσταχτο ΙΚΑ υπαλλήλων, κανείς δεν τολμά να σκεφτεί να ανοιχτεί στο επιχειρείν· οι Ελληνες κάθονται αδρανείς, παγωμένοι, και φυτοζωούν με συντάξεις γερόντων. Παγωμένοι γύρω από το ξόδι της Ελλάδας..

Απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου «καταδικάζει» το ελληνικό μέλι

freepen.gr

Σημαντικό αντίκτυπο στο μοναδικής ποιότητας ελληνικό μέλι και τους 20.000 Έλληνες μελισσοκόμους έχει η απόφαση της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να απορρίψει τροπολογία για την υποχρεωτική σήμανση γενετικά τροποποιημένης γύρης στο μέλι.

Έτσι, το ελληνικό μέλι εξομοιώνεται με το χαμηλής ποιότητας και βιομηχανικό άλλων χωρών κι επιπλέον, χάνεται το ποιοτικό πλεονέκτημα των ελλήνων μελισσοκόμων, έναντι μελισσοκόμων τρίτων χωρών που καλλιεργούν γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ) και εισάγονται αθρόα στην Ε.Ε.

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο καταναλωτής δε θα είναι σε θέση να γνωρίζει αν το μέλι που επιλέγει περιέχει γενετικά τροποποιημένη (ΓΤ) γύρη.

Με αφορμή την απόρριψη της τροπολογίας, ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης κατήγγειλε την απόφαση, κάνοντας την ακόλουθη δήλωση: «Είναι δυστυχώς μια μέρα ντροπής για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Ολομέλεια απέρριψε την τροπολογία για υποχρεωτική σήμανση γενετικά τροποποιημένης γύρης στο μέλι. Οι φιλελεύθεροι, η δεξιά, οι συντηρητικοί και οι αντιευρωπαϊστές συντάχθηκαν με τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών συσκευασίας και των εισαγωγέων μελιού, ενάντια στους μελισσοκόμους και τους πολίτες που ήθελαν να αναγράφεται αν το μέλι περιέχει ΓΤΟ.

Είναι θλιβερό ότι παρά το γεγονός ότι χώρα μας δεν επιτρέπει την καλλιέργεια “μεταλλαγμένων”, η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από τους Ευρωβουλευτές να ψηφίσουν ενάντια της σήμανσης. Η γραμμή της κυβέρνησης δυστυχώς ήταν ευνοϊκή για τους εισαγωγείς μελιού και όχι – ως όφειλε – για τους Έλληνες μελισσοκόμους και τους πολίτες. Χάρη στην επίμαχη τροπολογία οι Έλληνες μελισσοκόμοι θα προστατεύονταν από τον ανταγωνισμό από χώρες που παράγουν «μεταλλαγμένα» και αποτελούν βασικούς εξαγωγείς μελιού στην ΕΕ, όπως η Κίνα και ο Καναδάς. Και τα ερωτήματα προκύπτουν εύλογα: Γιατί η Κυβέρνηση στάθηκε στο πλευρό των εισαγωγέων και όχι των μελισσοκόμων; Γιατί η ελληνική κυβέρνηση συντάχθηκε με τις μεγάλες εταιρείες και όχι με τους καταναλωτές; Γιατί δεν θέλει να γνωρίζουν οι πολίτες αν καταναλώνουν “μεταλλαγμένα”»;

Το μεγαλείο της φιλίας: 5χρονος ξύρισε το κεφάλι του για να σταθεί στον καρκινοπαθή φίλο του

iefimerida.gr

Είναι μόλις 5 ετών και έχουν καταφέρει με τις πράξεις τους να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης παγκοσμίως. Ο λόγος για δύο πιστούς φίλους τον Zac Gossage και τον Vincent Butterfield. Ο Zac παλεύει με τη λευχαιμία και ο Vincent στέκεται με κάθε τρόπο δίπλα στον καλύτερό του φίλο. Απόδειξη; Ξύρισε το κεφάλι του για να συμπαρασταθεί στο Zac.
Ο εφιάλτης του Zac ξεκίνησε τον περασμένο Ιούνιο όταν οι γιατροί διέγνωσαν λεμφοβλαστική λευχαιμία. Οταν ο 5χρονος έχασε τα μαλλιά του εξαιτίας της χημειοθεραπείας, ο φίλος του Vincent αποφάσισε να ξυρίσει εντελώς το κεφάλι του για να δείξει στο φίλο του πόσο συμπάσχει.

Και παρ' ότι ο Zac συνεχίζει τις θεραπείες, εξακολουθεί να πηγαίνει ανελλιπώς στο σχολείο του στο Μισούρι. Και το βασικό του κίνητρο για αυτό είναι γιατί εκεί βλέπει τον Vincent.

Όταν ο Vincent ρωτήθηκε από το KSDK γιατί αποφάσισε να ξυρίσει το κεφάλι του απάντησε: «Για να νιώθει ο Zac ότι δεν είναι ο μόνος χωρίς μαλλιά στο σχολείο».

Ωστόσο, η έμπρακτη ένδειξη αγάπης του δεν σταμάτησε εκεί. Οπως αναφέρει η New York Daily News ο 5χρονος έφτιαξε 20 κασκόλ και τα πούλησε και μάζεψε 200 δολάρια για το Zac, επειδή έμαθε πόσο ακριβές είναι οι χημειοθεραπείες.

Επιτέλους, ως πού φτάνει η συντεχνία;

Ανδρέας Πετρουλάκης , protagon.gr

Η καταγγελία της βάναυσης σωματικής και περισσότερο ψυχολογικής κακοποίησης του οκτάχρονου μαθητή από τον δάσκαλό του στο δημοτικό σχολείο της Άρτας με μοχλό τους συμμαθητές του, ήταν ανατριχιαστική. Αλλά έλεγες μία περίπτωση είναι. ΄Ενας τέτοιος δάσκαλος, όσο και αν τρομάζεις στη ιδέα ότι υπάρχει, φαντάζεσαι ότι είναι μία πολύ σπάνια και μεμονωμένη περίπτωση, όσο δηλαδή μπορεί κανείς να συναντήσει ακραία κακούς επαγγελματίες σε όλους τους χώρους.
Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η δεύτερη έκπληξη ήταν πιό οδυνηρή από την πρώτη. Διότι αυτοί που πρώτοι έπρεπε να σπεύσουν να καταδικάσουν και να απομονώσουν αυτήν την πρωτοφανώς αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά, δηλαδή οι συνάδελφοί του εκπαιδευτικοί, έκαναν το ακριβώς αντίθετο. Ο σύλλογός τους κήρυξε  στάση εργασίας σε ένδειξη συμπαράστασης στον κυριολεκτικά επίορκο, και μάλιστα την ώρα της δίκης, για να εκδηλώσουν και έμπρακτα την αλληλεγγύη τους με την παρουσία τους δίπλα του.
Αυτη τη σκηνή, που θα μπορούσε να είχε επινοήσει ο Χάνεκε ή ο Ντίκενς, των συμμαθητών που φυλάνε τσίλιες στην πόρτα για να περάσουν ανενόχλητοι σε σειρά για να χαστουκίσουν (ή και να γρονθοκοπήσουν) το άμοιρο παιδί, με πειθαναγκασμό από τον πνευματικό τους ηγέτη, δεν βρήκαν ούτε μιά λεξη να αποδοκιμάσουν οι άνθρωποι  στους οποίους   έχουν εμπιστευτεί τα παιδιά τους οι Αρτινοί. Η διευθύντρια ψέλλισε δύο κουβέντες τους είδους ”είναι πολύ καλός δάσκαλος, σίγουρα δεν είχε κακές προθέσεις”, ενώ οι υπόλοιποι συμπαραστάτες του θεώρησαν εξ αρχής δεδομένο ότι το κακοποιημένο (με ιατροδικαστική βεβαίωση) παιδί έλεγε ψέμματα. Δεν είχαν καν την τσίπα να πουν ότι θα το καταδίκαζαν στην περίπτωση που ήταν αλήθεια.
Και αναρωτιέται κανείς τι είναι χειρότερο. Ο κακοήθης συντεχνιασμός που κουκουλώνει όλες τις κακοδαιμονίες ενός κλάδου και ασφαλώς δείχνει ότι οι πιθανότητες αυτοίασης της παθολογίας του είναι ανύπαρκτες, αφού κανείς δεν διανοείται να καταγγείλει συνάδελφο για οτιδήποτε; Και αυτό αφορά όλες τις συντεχνίες. Διότι είναι άλλο πράγμα να υπερασπίζεσαι τα εργασιακά δικαιώματα των συναδέλφων σου και άλλο να καλύπτεις τις παρανομίες τους που και εσένα δυσφημούν.
΄Η μήπως είναι χειρότερη η αδιαφορία των εκπαιδευτικών για την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας; Διότι προσέξτε τι συνέβη εδώ. Η ντροπή και τα τραύματα των μαθητών θυτών είναι πολύ χειρότερα από το ψυχικό σημάδι του θύματος. Τα παιδιά αποστερούνται από την ελεύθερη βούλησή τους και γίνονται άβουλα όργανα βίας εναντίον ενός ανυπεράσπιστου συμμαθητή τους. ΄Η, το αντίθετο, το διδασκαλικό πρότυπο νομιμοποιεί, υποδαυλίζει και απελευθερώνει τη βία που ίσως έκρυβαν μέσα τους αντί να την κατευνάσει και αποδυναμώσει μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Ο δάσκαλος, αντί να καλλιεργήσει τη νοοτροπία της αλληλέγγυης ομάδας καλλιεργεί τη νοοτροπία της αγέλης, όπου χάνεται η ατομική ευθύνη και δικαιολογείται η μαζική βία. Ο ιδανικός δάσκαλος δηλαδή να δημιουργήσει αυριανά χρυσαυγιτάκια.
Και αυτό το πράγμα είναι εντάξει, όχι για έναν κάποιο τυχαίο κακό εκπαιδευτικό αλλά για το σύνολο των συναδέλφων του της περιοχής, μέσω του συνδικαλιστικού του οργάνου μάλιστα. Τουλάχιστον για μένα αυτή η ιστορία ήταν τελείως απροσδόκητη για τον εκπαιδευτικό πολιτισμό που νόμιζα ότι είχαμε.

Η γοητεία του Κώστα Φιλίνη

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη , thepressproject.gr

 ΟΚΝΕ, ΕΠΟΝ, εμφύλιος, παρανομία, ΚΚΕ, ισόβια, φυλακή, ΕΔΑ, δικτατορία, ξανά ισόβια, φυλακή, «Θεωρία των παιγνίων και πολιτική στρατηγική». Μεταπολίτευση, ΚΚΕ εσωτερικού, Ευρωκομμουνισμός, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ.

«Θεωρία των παιγνίων και πολιτική στρατηγική». Ένα ιντριγκαδόρικο έργο που πάντα θα ’θελα να διαβάσω, αλλά για κάποιον ανεξερεύνητο λόγο δεν το αποφάσιζα. Ένα απωθημένο που μόλις χθες επανήλθε με μεγαλύτερη σφοδρότητα.

Το συγγραφέα του, τον Κώστα Φιλίνη, που το ’γραψε στη φυλακή τον καιρό της δικτατορίας, τον κηδέψαμε χθες πλήρη ημερών. Στην πολιτική αυτή τελετή συγκεντρώθηκαν γενιές αριστερών, κυρίως όμως από το ΚΚΕ εσωτερικού και το Ρήγα Φεραίο, κατεσπαρμένοι σήμερα αρκετοί απ’ αυτούς σε αρκετά σημεία του πολιτικού ορίζοντα.

Περίεργο φαινόμενο, την ώρα που ο ισχυρότερος φορέας της Αριστεράς προχωράει ορμητικά και με μεγάλη συσπείρωση για να αντιμετωπίσει την πρώτη μεγάλη ιστορική πρόκληση μετά το 1944, παλιοί σύντροφοι να συναντιούνται μ’ έναν κόμπο στα χείλη, με συγκίνηση ασφαλώς, με νοσταλγία, με κάτι κοινό να τους συνδέει στο πρόσωπο ενός ωραίου αγωνιστή και διανοούμενου που έκλεισε τον μεγάλο κύκλο της ζωής του, αλλά και μ’ ένα ρήγμα να υπογραμμίζει τη δυσκολία του δρόμου, την πολλαπλότητα των μέσων, ίσως και τη μεταβλητότητα του σκοπού. Συναπαντήματα πικρά σε μερικές περιπτώσεις, κάπως αμήχανα σε άλλες, αλλά εντέλει ελπιδοφόρα, αφού δεν είναι οι ατομικές διαδρομές που θα κρίνουν το συγκεκριμένο στρατηγικό παίγνιο, είναι η ομαδικότητα, είναι το ρεύμα που γονιμοποιεί ιδέες και όνειρα και τα συγκροτεί σε μια πλατιά, πολύπλοκη αλλά -ελπίζω- αποτελεσματική συλλογικότητα.

Θα μπορούσα ίσως να το πω και καλύτερα, αλλά μέσα στο κλίμα της σεμνής αυτής τελετής υπάρχει ακόμα μια σύγχυση στο μυαλό μου γύρω από τη συνδεσμολογία του παλιού με το νέο, και πάνω απ’ όλα μια συγκίνηση (αλλά όχι δάκρυ) που μου αφαιρεί πρόσκαιρα την επιθυμία να μιλήσω με όρους αμιγώς πολιτικούς.

Δεν υπάρχει ανάγκη να μιλήσω αναλυτικά για τον Φιλίνη, τα είπαν χθες στην κηδεία του και τα έγραψαν οι εφημερίδες. Αξίζει πάντως να διαβάσει κανείς το ποίημα που του αφιέρωσε ο Μανόλης Γλέζος (εδώ). Θα αναφερθώ μόνο σε λίγες δικές μου σκόρπιες εντυπώσεις. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα πρόσωπο που να συμπυκνώνει τα χαρακτηριστικά της ηγεσίας του ΚΚΕ εσωτερικού, θα διάλεγα οπωσδήποτε τον Φιλίνη. Ούτε τον Δρακόπουλο, ούτε τον Κύρκο, ούτε τον Παρτσαλίδη. Αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό, είναι τα νιάτα μου, εκεί απ’ όπου άρχισαν όλα. Αν έπρεπε να αναφέρω το πιο δυνατό χαρακτηριστικό του Κώστα θα προέκρινα τη γοητεία του, τη φυσική του κομψότητα που δεν είχε όμως ίχνος ναρκισσισμού. Κι αν έπρεπε να συνεχίσω θα πρόσθετα τη νεανικότητα, το εγκάρδιο χαμόγελο, τον κοσμοπολιτισμό, και μπαίνοντας λίγο παραμέσα ένα ισχυρό πείσμα και ίσως ένα είδος πονηριάς που θα την αποκαλούσα παιδιάστικη – αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Για να το θέσω αλλιώς, έφτασε η ώρα να διαβάσω επιτέλους εκείνο το βιβλίο για τη θεωρία των παιγνίων και την πολιτική.

Ένα στα τρία νοικοκυριά φοβάται για το σπίτι του

 Πέμπτη, 23 Ιανουάριος 2014 , thesstoday.gr

Στα πρόθυρα της οικονομικής ασφυξίας βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος των ελληνικών νοικοκυριών. Αυτό είναι το συμπέρασμα που προκύπτει από την ετήσια τακτική έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχείρησεων ΓΣΕΒΕΕ που έγινε σε συνεργασία με την εταιρία MARC A.E.

Σύμφωνα με την έρευνα:

 

1) Το 40,2% των νοικοκυριών, δηλαδή 1,4 εκ. νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστο άτομο σε ανεργία. Από αυτό το ποσοστό μόνο το 9,8% λαμβάνει επίδομα ανεργίας (λιγότερο από 200,000). Περισσότεροι από 1 εκ. πολίτες  έχουν μείνει ακάλυπτοι για τον κίνδυνο της ανεργίας.

 

2) Το 44,3% του πληθυσμού έχει οικονομικές υποχρεώσεις προς τις τράπεζες. Ένα στα 10 νοικοκυριά αναγκάστηκαν να ρευστοποιήσουν περιουσιακά στοιχεία για ανταπεξέλθουν στην κρίση. Οι πρόσφατοι νόμοι για τη φορολόγηση ακινήτων, τις κατασχέσεις καταθέσεων και τη μερική άρση των πλειστηριασμών αναμένεται να δημιουργήσουν συνθήκες ασφυξίας στα νοικοκυριά.

 

3) Ένα στα 3 νοικοκυριά βρίσκεται στο όριο καθυστέρησης πληρωμών προς το δημόσιο, ταμεία Δ.Ε.Κ.Ο., τράπεζες, δάνεια κ.λ.π, λόγω αδυναμίας (το 34,8% των νοικοκυριών καθυστερεί τις οφειλές για να μπορέσει να αντεπεξέλθει, ενώ το 41,7% δήλωσε ότι δε διαθέτει επαρκές εισόδημα για την κάλυψη των υποχρεώσεων

 

4) Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των νοικοκυριών συνεχίζεται αν και πλέον το φαινόμενο επιβραδύνει. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν καλύπτει φορολογικές και δανειακές υποχρεώσεις, αγοράζει αγαθά χαμηλότερης ποιότητας για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις και φοβάται ότι κάποια στιγμή θα κινδυνεύσει να χάσει το σπίτι του.

 

5) Το 94,6% των νοικοκυριών έχει υποστεί μειώσεις εισοδήματος το διάστημα της κρίσης (2010-2013). Η συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών που ανήκουν στo εισοδηματικό κλιμάκιο 10,000-25,000€ (96-97%) εμφανίζει μειώσεις στα εισοδήματά της. Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά (2012), το 82,4% του πληθυσμού αναφέρει ότι έχει υποστεί μειώσεις μέσα στο 2013, γεγονός που δείχνει ότι τα εισοδήματα διατηρούν την καθοδική τους τάση.

 

6) Ο μέσος όρος μείωσης του εισοδήματος σύμφωνα με την εκτίμηση του ΙΜΕ-ΓΣΕΒΕΕ αγγίζει το 40% (39,47%). Η Αττική είναι η περιοχή με τη μεγαλύτερη μείωση (41,06%).

 

7) Βασική, ίσως και μοναδική στήριξη των νοικοκυριών αποτελούν  τα εισοδήματα από συντάξεις (48,6%). Τα εισοδήματα από μισθωτές υπηρεσίες, ελευθέρια επαγγέλματα και επιχειρηματική δραστηριότητα έχουν υποχωρήσει ως προς τη συνεισφορά τους στην οικονομία του νοικοκυριού (35,9% των νοικοκυριών στηρίζεται σε μισθούς, 10,3% σε επιχειρηματικά κέρδη).

 

8) Κλίμα απαισιοδοξίας συνεχίζει να διακατέχει τα ελληνικά νοικοκυριά. Το 41,7% θεωρεί ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις οικονομικές υποχρεώσεις του επόμενου έτους. Αυξημένη αδυναμία δηλώνουν τα νοικοκυριά με 1 τουλάχιστο άνεργο (51%).

 

9) Η αγορά συνεχίζει να βρίσκεται σε μια παρατεταμένη ετήσια χειμερία νάρκη», δεδομένου ότι το 75,5% (από 70% στην αντίστοιχη περσινή έρευνα εισοδήματος) των νοικοκυριών αναμένει τις εκπτώσεις για να αγοράσει βασικά αγαθά.

 

10) Δραματικές εμφανίζονται οι περικοπές στην κατανάλωση λόγω της συρρίκνωσης των εισοδημάτων – Το 63,7% των νοικοκυριών έχει κάνει περικοπές στις δαπάνες ειδών διατροφής, ενώ το 90,3%, περιόρισε τις δαπάνες για ένδυση – υπόδηση και περίπου το 90% έχει περιορίσει τις εξόδους σε εστιατόρια, ταβέρνες, μπαρ, σινεμά. Άνω του 75% των νοικοκυριών έχει κάνει περικοπές στις δαπάνες για θέρμανση και μετακινήσεις, γεγονός που συνδέεται με τη διατήρηση του υψηλού και αναποτελεσματικού φόρου στην κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης.

 

11) Η τάση υποβάθμισης της ποιότητας ζωής συνεχίζεται, καθώς το 36,5% του πληθυσμού δηλώνει ότι αγοράζει προϊόντα χαμηλότερης ποιότητας. Οξυμένο είναι το πρόβλημα στις πολυμελείς οικογένειες (>5 ατόμων το ποσοστό ανέρχεται στο 44,7%) και στις χαμηλές εισοδηματικά κατηγορίες.

 

12) Από την έρευνα επιβεβαιώνεται το υψηλό ποσοστό κατοχής ακίνητης περιουσίας από τα ελληνικά νοικοκυριά. Το 86,7% του πληθυσμού κατέχει κάποιο ακίνητο. Το 28,1% των νοικοκυριών που διαμένει σε ιδιόκτητο σπίτι έχει στεγαστικό δάνειο. Αυτό σημαίνει ότι περίπου 1εκ. νοικοκυριά έχουν δανειακά βάρη στο ακίνητο που διαμένουν.

 

13) Ένα στα 3 νοικοκυριά φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του εξ αιτίας τόσο των συσσωρευμένων υποχρεώσεων όσο και των επιπρόσθετων επιβαρύνσεων (δανειακών, φορολογικών και άλλων). Η ανασφάλεια αυτή δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο αποεπένδυσης και κατάρρευσης των αξιών των ακινήτων.

 

14) Θετικό στοιχείο της έρευνας είναι η διατήρηση της εμπιστοσύνης που έχουν τα νοικοκυριά στο δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς το 55,8% θα έδειχνε περισσότερη εμπιστοσύνη στο δημόσιο νοσοκομείο για την αντιμετώπιση κάποιου σοβαρού προβλήματος, έναντι 34,2% που θα προτιμούσε το ιδιωτικό. Οι πολιτικές υγείας που ασκούνται θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους το συγκεκριμένο δεδομένο, καθώς είναι πολύ πιθανό οι χρήστες των δημόσιων υπηρεσιών υγείας να αλλάξουν προτιμήσεις αν δεν εξομαλυνθεί διοικητικά και πολιτικά η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία.

 

Η συγκεκριμένη έρευνα εντάσσεται στις ετήσιες τακτικές έρευνες του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ (συνεργασία με την εταιρία MARC AE). Έγινε σε δείγμα 1201 αντιπροσωπευτικών νοικοκυριών στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας την περίοδο Δεκεμβρίου 2013. Στόχος, η καταγραφή των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης στο εισόδημα, τις δαπάνες των νοικοκυριών, στη ζήτηση καθώς και η αποτύπωση της στάσης των νοικοκυριών σχετικά με την ποιότητα διαβίωσης και τις φορολογικές και άλλες οικονομικές υποχρεώσεις.

Πηγή:Enikos

Σκίτσο του Πάνου Μαραγκού

ethnos.gr

Το δίδυμο της επικοινωνίας στη ΔΗΜΑΡ

matrix24.gr

Δύο άνθρωποι αναλαμβάνουν εφεξής την «εικόνα» της ΔΗΜΑΡ στα ΜΜΕ και την κοινωνία.

 Ο ένας είναι γνωστός και το matrix24.gr σας ενημέρωσε πρώτο για την επιλογή του από τον Φώτη Κουβέλη: ο λόγος για τον νέο εκπρόσωπο του κόμματος, Χρήστο Μαχαίρα. Ο δεύτερος που επιφορτίστηκε από χθες, μετά την κατανομή αρμοδιοτήτων στα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής, είναι ο Θόδωρος Μαργαρίτης. Το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ ανέλαβε τον τομέα Επικοινωνίας και πλέον, συνεπικουρώντας τον Χρήστο Μαχαίρα, αναλαμβάνει τη λειτουργία του γραφείου Τύπου, την παρακολούθηση της επικαιρότητας και την συγγραφή των δελτίων Τύπου. Σημειωτέον ότι εδώ και καιρό, ο Θόδωρος Μαργαρίτης επί της ουσίας «έτρεχε» καθημερινά το γραφείο Τύπου της ΔΗΜΑΡ, καθώς εδώ και μήνες είχε αποστασιοποιηθεί από τα συγκεκριμένα καθήκοντα (και τις επιλογές Κουβέλη γενικότερα) ο πρώην εκπρόσωπος του κόμματος, Ανδρέας Παπαδόπουλος

Και λιανικής και χονδρικής

Παντελής Μπουκάλας , kathimerini.gr

Μα ναι. Υπάρχει ακόμα «ζήτημα δραχμής». Και μη προς κακοφανισμόν, δεν κηρύσσω την επιστροφή στο «εθνικό μας νόμισμα». Ποιο «εθνικό» άλλωστε, όταν και η δραχμούλα ταξικότατα διανεμόταν και κυκλοφορούσε. Εννοώ ότι πολλοί συνεχίζουμε να ψάχνουμε στα συρτάρια μας, μήπως ξαναβρούμε τους αυτόματους νομισματικούς μετατροπείς που αγοράζαμε ενθουσιωδώς ή και μανιωδώς στα φανάρια ή στα ψιλικατζίδικα τον πρώτο καιρό του ευρώ. Με τα μικρά ποσά, εντάξει, τα καταφέρνουμε. Οταν όμως ακούμε οτιδήποτε λήγον σε -μύριο, χάνουμε κάθε σχέση με την υλική πραγματικότητα, ζαλισμένοι από το άκουσμα και μόνο ενός ποσού που αδυνατούμε να το φέρουμε στα μέτρα μας. Τι νόημα να έχουν στο μυαλό μας τα δώδεκα ή τα είκοσι εκατομμύρια ευρώ, όταν η ζωή μας στρέφεται γύρω από εκατοντάδες ή το πολύ χιλιάδες, όταν μιλάμε για το εφάπαξ που ίσως δεν θα το πάρουμε ποτέ;

Να υποθέσουμε ότι το πρόβλημα το έχουν πρωτίστως όσοι πέρασαν «το μεσοστράτι της ζωής τους» ή το πλησιάζουν; Να πούμε δηλαδή ότι δεν αφορά όσους ενηλικιώθηκαν και μπήκαν στην αγορά επί ευρώ, ακριβώς όπως δεν αφορούν (ως μη νοητά) τα χιόνια στην εικόνα της τηλεόρασης μια πιτσιρικαρία που γεννήθηκε με ομφάλιο λώρο το καλώδιο του κομπιούτερ; Πιθανόν. Από την άλλη, όμως, ποια η πραγματική σχέση των εικοσάρηδων με τα μεγάλα ποσά, όταν ακόμα και τα τρακόσια ή τετρακόσια που παίρνουν οι τυχεροί στη δουλειά τους είναι της τάξεως του μυθώδους;

Να λοιπόν γιατί όσες συζητήσεις γίνονται για τις προμήθειες των εκατομμυρίων ή για τις λίστες Λαγκάρντ των εκατοντάδων χιλιάδων, γίνονται και για τα ψιλά, τα λιανά ή λιανώματα που κερδίζουν οι κουτοπόνηροι τύπου Λιάπη, ο οποίος απειλεί να εξαντλήσει τη γεωγραφία αναζητώντας τον ηδύτερο τόπο «ψυχικής ανόρθωσης από το δράμα και την τραγωδία του». Επειδή τα διακόσια ευρώ που γλίτωσε δηλώνοντας μικρότερο το καρπενησιώτικο εξοχικό του είναι ένα ποσό που έχει νόημα στ’ αυτιά μας και δεν χρειάζεται να το μετατρέψουμε σε δραχμές. Το ίδιο και το πεντακοσάρικο, από τις δαγκάνες του οποίου θα τον έσωζαν οι πλαστές πινακίδες. Είναι μεγέθη που καταλαβαίνουμε την αξία τους. Και, συνδυαστικά, καταλαβαίνουμε και την αξία όσων σωτήρων του γένους κατάντησαν να ανομούν για τέτοια λιανά. Καταλαβαίνουμε τη μικρότητά τους, την οποία ωστόσο οι ίδιοι μπορεί να τη βιώνουν σαν μεγαλείο.

Φαίνεται πάντως ότι διακρίσεις του είδους μικρό -μεγάλο, λίγο - πολύ δεν ισχύουν από τη στιγμή που αποφασίζει κανείς να πορευτεί εις την οδόν της απωλείας. Αφήνει αυτές τις μεταφυσικές ανησυχίες στους ηθικολογούντες πληβείους και ο ίδιος, με τη συνείδησή του ελαφριά όσο και το απροβλημάτιστο μυαλό του, βολεύει μια χαρά τα πράγματα. Ποντάροντας δε στη δυσθεράπευτη νόσο της λήθης, ελπίζει ότι κάποια στιγμή η πατρίς θα αντιληφθεί και πάλι το μέγεθός του και θα τον καλέσει να την υπηρετήσει εκ νέου. Ανιδιοτελώς. Οπως πριν. Οπως πάντοτε.

Γ. Πανούσης: Η κίνηση των 58 είναι κεντροδεξιά

epikaira.gr

   Μία "ενδιαφέρουσα" δήλωση για τις ζυμώσεις που γίνονται στο χώρο της κεντροαριστεράς έκανε ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, καθηγητής Γιάννης Πανούσης...  

«Η κίνηση των 58 δεν είναι κεντροαριστερά, αλλά κεντροδεξιά», ανέφερε ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης, μιλώντας στο «Κόκκινο».
Ο κ. Πανούσης εκτίμησε ότι «το μέλλον βρίσκεται στην κυβερνώσα Αριστερά» και πρόσθεσε: «Η κίνηση των 58 έχει χάσει το timing της ιστορίας, θα σκάσει με δύναμη κάτω. Τώρα ποιός είναι ο στόχος τους, να αναγεννηθεί το ΠΑΣΟΚ, να σωθεί ο Βενιζέλος ή να χτυπήσουν το ΣΥΡΙΖΑ;».
Αναφορικά με τη συζήτηση για την κυβερνώσα αριστερά ο κ. Πανούσης δήλωσε ότι κάτι τέτοιο απαιτεί «δουλειά από σήμερα και όχι μετά τις εκλογές. Πρέπει αυτές οι πλευρές να αρχίσουν να μιλούν μεταξύ τους. Είναι ηθικό και πολιτικό δικαίωμα της αριστεράς να δείξει τον άλλο δρόμο, να κυβερνήσει και να δείξει πως αλλιώς γίνονται τα πράγματα».   

Προαναγγελία θανάτου

Κέζα Λώρη , tovima.gr

Το θέλει κανείς το ΠαΣοΚ ή μήπως τού έχουν γυρίσει όλοι την πλάτη; Ιστορικά στελέχη, που διετέλεσαν υπουργοί, που τρίβονταν στις πρωθυπουργικές πορφύρες και άλλοι, πιο χαμηλότονοι, φέρονται σαν συγγενείς ασθενούς στην εντατική. Αναμένουν το μοιραίο. Εχουν συμβιβαστεί με την κατηφορική πορεία του κόμματος. Ιστορικά στελέχη στοιχηματίζουν για το τέλος, για τον τρόπο με τον οποίο θα επέλθει. Δυο σενάρια: θα απορροφηθεί ή θα εξαφανιστεί.

Το πρώτο σενάριο αφορά την επιμήκυνση της ζωής με διασωλήνωση. Το ΠαΣοΚ θα κατέλθει στις ευρωεκλογές με τους «58» για να διασώσει την υπόληψή του, να δείξει ότι συμμορφώνεται με την ανάγκη της εποχής για συνεργασίες, να αισθανθεί την ασφάλεια στον ίσκιο μιας «ελιάς» . Το δεύτερο σενάριο αφορά την ανεξάρτητη υποψηφιότητα, με κίνδυνο να μην εκλεγεί ούτε ένας εκπρόσωπος στις Βρυξέλλες, δηλαδή να μην πιάσει το όριο του 4,5%. Ορατός κίνδυνος, υπάρχει δημοσκόπηση που καταγράφει τέτοια πιθανότητα.

Σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζονται οι πρόδρομοι, οι βαπτιστές. Οι «58» θέλουν και το ΠαΣοΚ υπό τη σκέπη της  Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης που τώρα συγκροτείται. Λέγει ομιλητής τους: «η παράταξη ή θα σηματοδοτήσει το νέο και θα σώσει τον χώρο ή το παλιό θα μας πάρει όλους μαζί του προς τα κάτω». Κι απαντά η Χαριλάου Τρικούπη: «Το ΠΑΣΟΚ αξιώνει σεβασμό στην ιστορική του διαδρομή και στον σημερινό του ρόλο για τη σταθερότητα της χώρας».

Αυτό που είχαμε καταλάβει για τους «58» είναι ότι επιχειρούσαν πραγματικά να στηρίξουν το νέο. Πλην όμως μέχρι τώρα επιδίδονται στην ανακύκλωση του παλαιού. Προσελκύουν πρώην από εδώ, πρώην από εκεί_ σε κάθε περίπτωση μεταχειρισμένους. Ο μέσος όρος ηλικίας των συμμετεχόντων παραπέμπει σε τρίτη ηλικία. Αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτε: οι επιφανείς νέοι τους είναι συνταξιούχοι του πολιτικού οπορτουνισμού. Πέρα από τα πρόσωπα υπάρχει και το ζήτημα των θέσεων. Εκτός από την κριτική του παρελθόντος, θα ακούσουμε καμιά πρόταση για το μέλλον;

Στο δια ταύτα: ο θάνατος του παλαιού έρχεται. Τα γεννητούρια αναβάλλονται για το απώτερο μέλλον. Η κεντροαριστερά πάει στις ευρωεκλογές με ανεμογκάστρι. 

Tρία στελέχη της ΔΗΜΑΡ εξηγούν γιατί πήγαν στην εκδήλωση των «58» και επιτίθενται στον Φώτη Κουβέλη

iefimerida.gr

Η εμφάνιση των τριών κορυφαίων στελεχών της ΔΗΜΑΡ κκ. Σπύρου Λυκούδη, Νίκου Ψαριανού και Ανδρέα Παπαδόπουλου στην εκδήλωση των 58 για την νέα κεντροαριστερά προκάλεσε σεισμό στο ΠΑΣΟΚ αλλά και στον Φώτη Κουβέλη. Οι τρεις εξηγούν σήμερα τα κίνητρά τους.

Με δηλώσεις τους στο «Εθνος» τα τρία στελέχη της ΔΗΜΑΡ στέλνουν σαφή μηνύματα προς την ηγεσία του κόμματος για στροφή προς τη συνεργασία.

Λέει χαρακτηριστικά ο Σπύρος Λυκούδης:
Υποστήριξα από την αρχή την πρωτοβουλία των «58» ως μία μεγάλη πρόσκληση διαλόγου προς τα κόμματα, τις κινήσεις και τα πρόσωπα του χώρου για την ανασυγκρότηση της παράταξης.
Προσπάθησα να πείσω από την αρχή το κόμμα μου να αντιμετωπίσουμε θετικά αυτήν την πρωτοβουλία διαλόγου και να μετάσχει σ' αυτήν, επειδή η άποψή μου είναι ότι αυτός ο διάλογος πρέπει να γίνει χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς ηγεμονισμούς - αν θέλουμε να έχει επιτυχές αποτέλεσμα.
Η πλειοψηφία της ΔΗΜΑΡ δεν συμφώνησε με αυτήν την άποψη, που ήταν μία βασική διαφωνία με τους συντρόφους μου στο Συνέδριο. Σήμερα βρίσκομαι συνολικά σε μια πολιτική απογοήτευση πρώτον, γιατί δεν έπεισα το κόμμα μου να μετάσχει σε αυτόν τον διάλογο και δεύτερον γιατί μετά την άρνηση της ΔΗΜΑΡ, η Κεντροαριστερά των «58» μετατρέπεται εν όψει των ευρωεκλογών σε παράταξη, με μόνη πιθανή υποστήριξη από το ΠΑΣΟΚ.
Είναι για μένα μια συνολικά αρνητική εξέλιξη. Και αυτό που θα ήθελα να συνεχίσω να επιδιώκω -με βάση τη γενική μου αντίληψη για την ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς- είναι η ΔΗΜΑΡ, το κόμμα μου, να αναπροσανατολιστεί και να μπει με αποφασιστικές πρωτοβουλίες σ' αυτόν τον διάλογο.
Οι δηλώσεις του Ανδρέα Παπαδόπουλου
O χώρος της Kεντροαριστεράς δεν έχει την πολυτέλεια της πολυδιάσπασης. Για αυτό και είναι σωστή η λογική των «58». Aπευθύνονται σε όλα τα κόμματα, τις κινήσεις, τους φορείς και τα πρόσωπα της Kεντροαριστεράς χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς. Tο πείραμα για να πετύχει χρειάζονται «όλοι» και πρωτίστως η ΔHMAP.
Θεωρώ ότι πρέπει να εξαντληθούν όλα τα χρονικά και πολιτικά περιθώρια ώστε το κόμμα που γέννησε τόσες προσδοκίες με την ίδρυσή του να αγκαλιάσει την Kίνηση, όπως αρχικώς δήλωνε! H ακραία πόλωση NΔ-ΣYPIZA, αλλά και η κρισιμότητα των στιγμών της χώρας δεν αφήνουν περιθώρια για μαγαζάκια, συμπλεγματικές λογικές και ατομικές στρατηγικές. Στην εκδήλωση στο Περιστέρι ο Γιάννης Bούλγαρης κατέθεσε με εξαιρετικό τρόπο τους προγραμματικούς άξονες των «58». Eνα κείμενο βγαλμένο από τις καλύτερες παραδόσεις της ευρωπαϊκης Aριστεράς και σοσιαλδημοκρατίας. Mε ιδεολογικά σύνορα, πολιτικά μέτωπα και κοινωνικά προτάγματα. Oποιος μπορεί, ας το αντικρούσει με πολιτικά επιχειρήματα και όχι με ψευτοδιλήμματα και προσωποποιημένα προσχήματα.
Οι δηλώσεις του Γρηγόρη Ψαριανού
Η προσωπική μου στάση είναι γνωστή, συμμετέχω σε όλες τις διαδικασίες διαλόγου για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, όπως ο Φ. Κουβέλης είχε ορίσει από την ημέρα ίδρυσης της ΔΗΜΑΡ. Και είχε χρησιμοποιήσει μάλιστα μια φράση που προτιμώ και εγώ: «Βασικός στόχος είναι η ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού». Αυτό δεν σημαίνει ότι «ανοίξαμε και σας περιμένουμε στη ΔΗΜΑΡ», αλλά ότι η ΔΗΜΑΡ θα συμμετέχει -και είναι αυτονόητο στη λογική της ανανεωτικής Αριστεράς- στον διάλογο.
Υπό αυτήν την έννοια και εγώ προσωπικά αλλά και η πλειοψηφία πιστεύω των ψηφοφόρων και των μελών πανελλαδικά της ΔΗΜΑΡ είναι υπέρ του διαλόγου.
Και δεν είναι μόνο η κίνηση των «58», είναι και η Κίνηση των «5» Δημάρχων και το «Προοδευτικό Φόρουμ» και αυτό θα συνεχιστεί...
Ευτυχώς ξεκίνησε αυτός ο διάλογος και πρέπει να στοχεύει στη συγκρότηση ενός πλειοψηφικού ρεύματος στον χώρο της Κεντροαριστεράς, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς ηγεμονισμούς.
Και δεν αφορά μόνο στις επερχόμενες ευρωεκλογές και αυτoδιοικητικές αλλά και στο μέλλον της ανασυγκρότησης των μηχανισμών συνολικά στη χώρα.
Τα κόμματα, πολύ σύντομα, δεν θα είναι τα ίδια, θα γίνουν σοβαρές αλλαγές σε όλους τους χώρους. Και οι δυνάμεις που είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων και της ασφαλούς πορείας της χώρας στην Ευρώπη έχουν μόνο έναν δρόμο: συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα και όχι διαφοροποιήσεις, αντεγκλήσεις και ανταγωνισμούς για μικρό ή μεγαλο-μάγαζα.
Πρέπει να υπάρξουν συγκλίσεις που να προτείνουν και να δίνουν λύση στα αδιέξοδα. Ειδικά στην Κεντροαριστερά πρέπει να συνεργαστούμε, όχι να συγκροτήσουμε ενιαίο κόμμα, αλλά παράταξη.
Ετσι δεν μπορείς να λες όχι, εγώ δεν θέλω αυτόν δεν θέλω τον άλλον - αλλά να αναζητάς τρόπους να πάμε όλοι μαζί σε μια κατεύθυνση.
Περιμένω ότι η ΔΗΜΑΡ θα εφαρμόσει αυτό που έλεγε στην ίδρυσή της.
Ηγετικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ προχώρησαν σε μια κοινή σύσκεψη με διάφορους προερχόμενους «κατ' επιλογήν» από το ΠΑΣΟΚ. Γιατί αυτό δεν γίνεται με όλους τους ενδιαφερόμενους;... Δεν θέλω να πω ονόματα...
Δεν θέλουμε αποχωρήσεις από τη ΔΗΜΑΡ, αλλά συνεργασίες. Εμείς την ιδρύσαμε - δεν ζητήσαμε πολιτικό καταφύγιο. Δεν θα φύγουμε από το σπίτι μας. Η φωτογραφία είναι από το Εθνος.

Το απόλυτο μπάχαλο με τις αποδείξεις -Τι αλλάζει με supermarket και καύσιμα

Γιώργος Παππούς , iefimerida.gr
πασμωδικές κινήσεις, που φανερώνουν για μια ακόμα φορά έλλειψη σχεδιασμού και στόχευσης, κάνει το υπουργείο Οικονομικών, αναδεικνύοντας αυτή τη φορά ως... μείζον θέμα το νέο πλαίσιο συλλογής αποδείξεων από μισθωτούς και συνταξιούχους.
Πέρα από τη προφανή καθυστέρηση στην υπογραφή της επίμαχης απόφασης- υπήρχαν διαβεβαιώσεις ότι θα υπογραφεί έως το τέλος του 2013- αλλά και το "πίσω- μπρος" στο εάν θα συνδέονται ή όχι οι αποδείξεις με το αφορολόγητο ή στο εάν θα δίνονται ή όχι κίνητρα για αποδείξεις από συγκεκριμένες κατηγορίες επαγγελματιών, το υπουργείο Οικονομικών παίζει τώρα με τη "φωτιά" σχεδιάζοντας να βάλει χαμηλότερο συντελεστή βαρύτητας στις αποδείξεις από αγορές τροφίμων και καυσίμων!
Όταν το υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε τη τελευταία στιγμή να φέρει τροπολογία στο νόμο για τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, προκειμένου να συνδέσει τις αποδείξεις με τη μείωση φόρου των 2.100 ευρώ (το έμμεσο αφορολόγητο), προέβλεψε ότι οι αποδείξεις θα έπρεπε να αντιστοιχούν στο 10% του εισοδήματος και όχι στο 25%, με τη λογική ότι θα εξαιρούνταν οι αγορές τροφίμων και καυσίμων, αφού η φοροδιαφυγή εκεί είναι σχεδόν μηδενική.
Αφού σηκώθηκε κύμα αντιδράσεων, κυρίως από χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους που φώναξαν το αυτονόητο, ότι δηλαδή χωρίς αυτές τις δαπάνες δεν μπορούν να καλύψουν τις απαιτούμενες αποδείξεις, με κίνδυνο να "φάνε" ποινή 22%, το υπουργείο Οικονομικών, "μαζεύτηκε" και φάνηκε να κάνει δεύτερες σκέψεις.
Ωστόσο, κάποιοι... φωστήρες φαίνεται ότι επιμένουν και προτείνουν διαφορετικούς συντελεστές βαρύτητας, καθώς σύμφωνα με την άποψη τους, σε διαφορετική περίπτωση το μέτρο της συλλογής αποδείξεων δεν θα έχει πρακτική αξία! Έτσι αντί μια απόδειξη από supermarket να "μετράει" στο σύνολο της αξίας της, θα μετράει λιγότερο και οι φορολογούμενοι θα πρέπει να φέρνουν κάθε μήνα στο σπίτι τους τον... ηλεκτρολόγο ή τον υδραυλικό, ευελπιστώντας να καλύψουν το αναγκαίο ποσό αποδείξεων!