Το 9ο Δημ. Σχολείο Αγ. Δημητρίου με stop motion ταινία στο 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας

23 Σεπτεμβρίου 2013 , vimaonline.gr
Η μικρού μήκους stop motion ταινία με τον πρωτότυπο τίτλο: ;;;->->?!?!(1,2,3...15)!!!, του 9ου Δημοτικού Σχολείου Αγ. Δημητρίου Αττικής θα διαγωνιστεί στο 10ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας, στο SEE Talents - Τμήμα Σπουδαστικών Ταινιών Νοτιοανατολικής Ευρώπης, στην Κατηγορία Πειραματικών Ταινιών, την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2013, στις 18:00 (Αίθουσα 3).

Η ταινία, διάρκειας 4'24'', είναι γεμάτη εκπλήξεις! Σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε από 17 μαθητές, ηλικίας 9-11 ετών και εκπονήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος των Εικαστικών του Ολοήμερου Απογευματινού Προγράμματος τη σχολική χρονιά 2011-2012, με την καθοδήγηση της εκπαιδευτικού των εικαστικών κ. Πωλίνας Ζιώγα *.

Η συμμετοχή του σχολείου στο φεστιβάλ έχει αγκαλιαστεί από μαθητές, γονείς (έχει την στήριξη του Συλλόγου Γονέων) και γεμίζει με ικανοποίηση και χαρά τους εκπαιδευτικούς του σχολείου. Ειδικότερα, η δημιουργία της ταινίας από μαθητές που παρακολούθησαν την Απογευματινή Ζώνη του Ολοήμερου Προγράμματος προσδίδει μεγαλύτερη αξία στη συμμετοχή της σε ένα διαγωνισμό με διεθνή ακτινοβολία.

Σύνοψη

2 παρά 5 λεπτά, παρά 4 λεπτά, παρά 3, παρά 2, παρά 1... Χτυπάει το κουδούνι! Τα μαθήματα τελειώσαν, μαθητές και δάσκαλοι βγαίνουν από τις αίθουσες και το σχολείο αδειάζει. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Τι συμβαίνει άραγε όταν κανείς δεν είναι εδώ;

Τεχνικές προδιαγραφές της ταινίας
Διάρκεια: 4' 24''
Εικόνα: 16:9
Είδος: animation
Έτος παραγωγής: 2012

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: 17 μαθητές του Ολοήμερου Απογευματινού Προγράμματος του 9ου Δημοτικού Σχολείου Αγ. Δημητρίου Αττικής.
Παραγωγή: Πωλίνα Ζιώγα & 9ο Δημ. Σχολείο Αγ. Δημητρίου Αττικής.
Ηχητικά εφέ & Μουσική: freesound.org - pacdv.com - soundjay.com

Ο επίσημος ιστότοπος του φεστιβάλ: www.niff.gr
Το επίσημο teaser της ταινίας: vimeo.com/56711089

- Η Πωλίνα Ζιώγα (γεν. στην Αθήνα) είναι καλλιτέχνης στο χώρο των νέων μέσων και αριστούχος απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Από το 2004 η δουλειά της παρουσιάζεται διεθνώς σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, φεστιβάλ βιντεοτέχνης και κινηματογράφου, ενώ δίνει ομιλίες και διαλέξεις για την χρήση των ψηφιακών μέσων στην τέχνη.

Είναι επίσης μέλος και συμμετέχει σε εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς και πλατφόρμες για τις εικαστικές και τις τέχνες των νέων μέσων, ενώ εργάζεται ως εκπαιδευτικός εικαστικών και animation.
www.polina-zioga.com
  

Λείπουν Μιτεράν & Ντελόρ, ο Ολάντ είναι μικρός και η Μέρκελ κυριαρχεί

Μαρία Δεναξά , aixmi.gr

   Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013

Παρόλο που προκάλεσε έκπληξη στο εξωτερικό, στη Γαλλία δεν αιφνιδίασε και πολλούς η δημοσκόπηση της εφημερίδας Figaro όπου το 64% των Γάλλων διατυπώνει  πολύ θετική εικόνα για τη Γερμανίδα καγκελάριο. Το 56% επιθυμεί την παραμονή της στην καγκελαρία, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι το 46% που είναι ψηφοφόροι του Ολάντ, σκέφτονται θετικά για αυτήν .
Σίγουρα, η μεγάλη και σχετικά γρήγορη απογοήτευση των Γάλλων από τον Φρανσουά Ολάντ, που αποδείχθηκε πως δεν έχει το ηγετικό εκτόπισμα  που οι περισσότεροι ανέμεναν, έπαιξε σημαντικό ρόλο ως προς την προτίμηση που εκφράζεται  για το πρόσωπο της Μέρκελ.
Αφήνοντας κατά μέρος το κόμπλεξ που έχουν οι Γάλλοι, αλλά και πολλοί άλλοι λαοί απέναντι στους ισχυρούς, φαίνεται ξεκάθαρα από τα παραπάνω στοιχεία η αναζήτηση από την αλλοτινή Ευρωπαϊκή υπερδύναμη ενός οράματος, μιας συνταγής που θα οδηγήσει τη χώρα σε έξοδο από την κρίση και θα την επαναφέρει στα μονοπάτια της πολυπόθητης οικονομικής και διπλωματικής ανάκαμψης .
Απουσία διανοούμενων με κύρος και μεγάλων ηγετικών φυσιογνωμιών με έμπνευση, διορατικότητα και επιρροή όπως ήταν ο Φρανσουά Μιτεράν και ο Ζάκ Ντελόρ οι οποίοι είχαν σημαία τους το κράτος δικαίου και την ισοτιμία όλων μέσα σε μια Ευρώπη των λαών, οι Γάλλοι (με πρώτους και καλύτερους τους πολιτικούς – πολιτικάντηδες, την ισχυρή γαλλική εργοδοσία και την άρχουσα τάξη των βιομηχάνων), στοιχίζονται πίσω από τον αστερισμό της Μέρκελ.
Ανήμποροι να υπερασπιστούν μια σοβαρή αντιπρόταση απέναντι στο γνώριμο και σκληρό για τους περισσότερους Ευρωπαίους γερμανικό μοντέλο, διαγράφουν την εκ φύσεως ροπή τους προς την αλλαγή και επιλέγουν ένα κλεμμένο success story που προσφέρει στην Ευρώπη η Γερμανίδα καγκελάριος, η οποία -εκτός απροόπτου- τη Δευτέρα ξεκινά την 3^η κυβερνητική θητεία της.
Γιατί, μπορεί η Γερμανία να κατέγραψε δημοσιονομικό πλεόνασμα 8,5 δισεκατομμυρίων το πρώτο εξάμηνο του 2013, το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της να αναπτύχθηκε με ρυθμό 0,7% το τρίμηνο το οποίο ολοκληρώθηκε στα τέλη του Ιουνίου και τα ποσοστά της ανεργίας να κάνουν χαμηλές πτήσεις γύρω στο 6%, αλλά, για αρκετούς πολιτικούς αναλυτές, όλα αυτά είναι ο καρπός των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων (στις πλάτες των εργαζομένων) του Γκέρχαρντ Σρέντερ.
Η Mutti (μαμά), όπως αποκαλούν χαϊδευτικά τη Μέρκελ οι Γερμανοί, το μόνο που ουσιαστικά έκανε μέχρι σήμερα ήταν μια σωστή διαχείριση της κληρονομιάς που της άφησε ο Σοσιαλδημοκράτης προκάτοχος του αξιώματος της .
Επικριτές αλλά και εταίροι της, της καταλογίζουν πέρα από τον ευρωπαϊκό ακτιβισμό της, έλλειψη οράματος για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ενώ εσωκομματικοί της αντίπαλοι της ασκούν έντονη κριτική για τη διαρκή αναζήτηση συναίνεσης που την οδηγεί να αναβάλλει επ’ αόριστον δύσκολες αποφάσεις.
Τα αντανακλαστικά της χαρακτηρίστηκαν από τον διεθνή Τύπο ιδιαίτερα αργά στη λήψη έκτακτων μέτρων στην Ευρώπη μετά την οικονομική κρίση του 2008, ενώ επέδειξε ιδιαίτερα εγωιστική συμπεριφορά προς τη δοκιμαζόμενη Ελλάδα .
Από την άλλη, ο απολογισμός της εσωτερικής της πολιτικής, δεν είναι αυτός που νομίζουμε ή φανταζόμαστε. Τα μεταρρυθμιστικά αποτελέσματα του κιτρινόμαυρου συνασπισμού της κρίνονται φτωχά, σε σημείο που η γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit κυκλοφόρησε φέτος το καλοκαίρι με τίτλο «Η Γερμανία καταρρέει».
Το γερμανικό κράτος κάθε χρόνο θα πρέπει να επενδύει επιπλέον 7,2 δις. ευρώ μόνο για την συντήρηση των σιδηροδρόμων, των δρόμων και των καναλιών, αφού μέχρι σήμερα έγιναν ελάχιστα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση .
Η χώρα είναι, πλέον, γνωστή για τα προβλήματα επί προβλημάτων που παρουσιάζουν μεγάλα κατασκευαστικά της έργα (όπως είναι το νέο αεροδρόμιο του Βερολίνου), για τα μποτιλιαρίσματα στους αυτοκινητόδρομους και τις κατεστραμμένες γέφυρες που η κυκλοφορία έχει απαγορευτεί .
Η προγραμματισμένη στροφή από την Πυρηνική Ενέργεια, ίσως η σημαντικότερη απόφαση που πήρε κατά τη διάρκεια της θητείας της η Μέρκελ, δημιουργεί επίσης πολλά προβλήματα εξαιτίας της αναβολής της μεταρρύθμισης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που όλοι στη Γερμανία ανέμεναν.
Οι μεταρρυθμίσεις για το ασφαλιστικό, τη συνταξιοδότηση, τη χρηματοδότηση των δήμων, το φορολογικό καθεστώς των επιχειρήσεων και άλλες εξίσου σημαντικές που εξαγγέλθηκαν το 2009, είτε δεν έχουν ξεκινήσει είτε δεν έχουν ολοκληρωθεί.
Το μόνο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της δεύτερης θητείας της Μέρκελ, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι η καλή πορεία της οικονομίας όπου η σιδηρά κυρία δρέπει τις δάφνες άλλων.

Μέρκελ: οι Έλληνες να συνεχίσουν την προσπάθεια...

Ριχάρδος Σωμερίτης, 23/09/2013 , metarithmisi.gr

Πρέπει να το αποφασίσουμε: εκτός απροόπτου τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα τα περάσουμε με την κ. Μέρκελ. Ευτυχώς (;) όχι μόνη. Θριάμβευσε αλλά πρέπει, ξανά, να βρει συνεταίρο, της λείπουν πέντε εδρες στο Μπούντεσταγκ. Μπορεί να τις βρεί αν συμφωνήσει με το σοσιαλδημοκρατικό SPD αλλά έχει και τη δυνατότητα μιας συμφωνίας με τους Πράσινους. Πού ήδη, από καιρό, η κ.Μέρκελ έκλεψε το πρόγραμμά τους (και να γιατί έχασαν τόσους ψήφους) αποφασίζοντας σε βάρος της οικονομίας της χώρας της, αλλά και του περιβάλλοντος, να κλείσει
γρήγορα τους πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής.

Πάντως οι εκλογές αυτές ήταν «εκλογές Μέρκελ». Οι Γερμανοί αυτήν ψήφισαν και όχι τόσο το κόμμα της. Τους αρέσει, τους ικανοποιεί, την θέλουν για «κυβερνήτη». Οι σοσιαλδημοκράτες έχασαν (κερδίζοντας μόνο ένα 2% σε σχέση με την καθοριστική ήττα τους πριν από τέσσερα χρόνια) γιατί της αντέταξαν έναν απρόσωπο, άοσμο και γκαφατζή υποψήφιο, ηγέτη της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος. Πολύ δύσκολα θα μπορέσουν τώρα να κάνουν κάτι που να μην θέλει η Μέρκελ αν αποφασίσουν να συγκυβερνήσουν. Σε όποιον αρέσουν οι (σχεδόν) αυθαίρετες συγκρίσεις ας σκεφτούν τα δικά μας με ΝΔ και ΠαΣοΚ!

Είτε μας αρέσει αυτό είτε όχι η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, ήδη έντονα γερμανόστροφη, γίνεται πλέον ξεκάθαρα μερκελική. Η Βρετανία παίζει όλο και περισσότερο με τις παραδοσιακές της γκάιντες σε κοινοτική ορχήστρα όπου ο ύμνος είναι Μπετόβεν. Και στη Γαλλία ο εσωτερικός πολιτικός
φανατισμός και ένα κατεστημένο που έχασε μερικά από τα προνόμια που του εξασφάλιζε ο Σαρμοζί αφαιρούν από τον πρόεδρο Ολάντ όχι μόνο τόσες μονάδες στις δημοσκοπήσεις αλλά και ένα σημαντικό μέρος από τη διεθνή του υπόσταση. Ένα εξωφρενικό παράδειγμα: ο Φρανσουά Φιγιόν, πρώην πρωθυπουργός και υποψήφιος για υποψηφιότητα στις προσεχείς προεδρικές εκλογές, πήγε στη Ρωσία για να ασκήσει κριτική, μπροστά στον πανευτυχή

Πούτιν, στις πρωτοβουλίες του Προέδρου για το πρόβλημα της Συρίας. Ο Ολάντ κάλεσε ήδη την κ.Μέρκελ στο Παρίσι να τα πούνε αμέσως μετά από τον σχηματισμό της κυβέρνησής της. Ο ίδιος, είχε πάει στο Βερολίνο το ίδιο το βράδυ της ορκωμοσίας του. Ελπίζει ότι τώρα η θριαμβεύουσα
Μέρκελ θα προχωρήσει σε καινοτόμες πρωτοβουλίες για την Ευρώπη, πολιτικές (πιό ενωμένη διακυβέρνηση) και κυρίως οικονομικές (ρόλος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και ευρωπαίος υπουργός Οικονομικών);
Ως προς εμάς πάντως η κ.Μέρκελ απέδειξε ότι δεν μας ξεχνά ακόμα και μέσα στην καλή χαρά του εκλογικού της θριάμβου, του πιο σημαντικού σε ποσοστά για το κόμμα της μετά από τον Αντενάουερ: βρήκε τον χρόνο για να μας συμβουλεύσει να «συνεχίσουμε απρόσκοπτοι την προσπάθεια». Υποθέτω ότι το μήνυμα αυτό το μελέτησαν και ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος
και ο Στουρνάρας. Και φυσικά ο κ.Τόμσεν...

«Έλληνες, κουράγιο» όπως μας είπαν κάποτε μετά από κοινοτικό δείπνο.Το κακό είναι ότι το κουράγιο αυτό για θυσίες αφορά τους μεν, τους περισσότερους, αλλά όχι τους δε, τους πιο λίγους. Οι μεν κλαίνε για το εισοδηματάκι τους, όταν το έχουν και οι άλλοι για επιδοτήσεις,
φορολογικές απαλλαγές και καταργήσεις «προνομίων» των όσων εργαζομένων είναι πάντα εργαζόμενοι. Στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Όπως στο Μερκελιστάν....

Ο Ριχάρδος Σωμερίτης είναι δημοσιογράφος

«Να προσέχουμε το φασισμό που κρύβουμε μέσα μας» είπε ο Γ.Αγγελάκας

Ο Γιάννης Αγγελάκας   (Φωτογραφία:  Αρχείο ΔΟΛ )
   Αθήνα , in.gr

Το δικό του μήνυμα για όσα συμβαίνουν στον απόηχο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, έστειλε ο τραγουδοποιός Γιάννης Αγγελάκας στη συναυλία που έδωσε την Κυριακή στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα. «Γενικά τραγουδάμε για τα χάλια μας. Σήμερα τραγουδάμε για τον Παύλο» είπε ο τραγουδοποιός.

Ο Γιάννης Αγγελάκας διέκοψε τη συναυλία όταν ακούστηκε το σύνθημα «φασίστες κουφ... έρχονται κρεμάλες» και μίλησε στο κοινό του.

«Εμένα δεν μου αρέσει αυτό το σύνθημα. Η απάντηση πρέπει να είναι ψύχραιμη, να είναι προϊόν ορθής σκέψης και κυρίως χρειάζεται όλοι να προσέχουμε καθημερινά τον φασισμό που κρύβουμε μέσα μας... Βεβαίως και κρύβουμε. Ακόμη και στην καθημερινότητά μας. Αλλά δεν μπορεί να είναι η βία απάντηση στη βία. Αν είναι δυνατόν. Πρέπει να φτάσουμε σε μία κοινωνία πολιτών με ευφυΐα και συνείδηση».

Ο Γιάννης Αγγελάκας συνέχισε, λέγοντας: «Λυπάμαι για όλους... Ξερνάμε την παράνοια και τον κυνισμό στα μούτρα μας».

Newsroom ΔΟΛ      

Στο «συνταγματικό τόξο» ανήκoυν όσοι μας βολεύουν κάθε φορά;

Τάσος Παππάς , aixmi.gr

   Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013

Τι είναι αυτό το περιλάλητο συνταγματικό τόξο; Όσοι χρησιμοποιούν τον όρο στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση εννοούν ότι αφορά τα κόμματα και τις συλλογικότητες που σέβονται τους θεσμούς, τους νόμους και το Σύνταγμα. Οι στόχοι τους, η δράση τους και η λειτουργία τους πρέπει να κινούνται εντός του πλαισίου μιας ευνομούμενης Πολιτείας. Αν ακολουθήσουμε τη συλλογιστική του πρωθυπουργικού συμβούλου και των συμμάχων του στη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ, τραβώντας την όμως έως τις έσχατες συνέπειες της, θα έχουμε τα εξής:
- Ο ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τους αντιπάλους του, είναι εκτός συνταγματικού τόξου γιατί υποθάλπει τη βία των ακτιβιστών, κλείνει το μάτι φιλικά στα κινήματα πολιτικής ανυπακοής, δεν καταδικάζει απερίφραστα τους προπηλακισμούς κατά πολιτικών.
-Το ΚΚΕ που αγωνίζεται κατά του καπιταλισμού και θέλει να τον ανατρέψει για να εγκαθιδρύσει τη δικτατορία του προλεταριάτου που ανήκει; Ο Μάκης Βορίδης το υπαινίχθηκε: εκτός συνταγματικού τόξου. Κατ’ αναλογία, λοιπόν, και όλες οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.
-Ο επικεφαλής των Ανεξάρτητων Ελλήνων  Πάνος Καμμένος, που προέτρεψε κατοίκους να λυντσάρουν το δήμαρχο Χρήστο Πάχτα, προφανώς είναι εκτός συνταγματικού τόξου.
- Ο πρωθυπουργός, με τη συμπεριφορά του απέναντι στους θεσμούς- συστηματική απουσία από το Κοινοβούλιο, κατάργηση επί της ουσίας του υπουργικού συμβουλίου, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που παρακάμπτουν τη Βουλή, προβάδισμα στους μη αιρετούς συνεργάτες του – που εντάσσεται; Τυπικά δεν διαπράττει κάτι παράνομο. Ωστόσο, πόσο συμβάλει στην εμπέδωση της Δημοκρατίας με την τακτική του; Περισσότερο για συνεργός στο έγκλημα του εκφυλισμού της μοιάζει.
-Το ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησε επί ένα χρόνο με την εντελώς αντίθετη πολιτική απ’ αυτήν που είχε εξαγγείλει, χωρίς να απευθυνθεί στο εκλογικό σώμα για να πάρει την έγκρισή του, που ανήκει; Ρώτησε τους πολίτες για τα Μνημόνια; Όχι. Συνεπώς υπονόμευσε την αρχή της λαικής κυριαρχίας. Άρα; Εκτός συνταγματικού τόξου κι αυτό με βάση τη στενή ερμηνεία της επίμαχης φράσης.
-Ο υπουργός, που καλεί τη διοίκηση να αγνοήσει δικαστική απόφαση η οποία χαρακτηρίζει αντισυνταγματική μια βασική επιλογή της κυβέρνησης, βρίσκεται εντός συνταγματικού τόξου; Μάλλον όχι.
- Τους υπουργούς που χλευάζουν τις προειδοποιήσεις οργάνων της Πολιτείας και των συνταγματολόγων ότι τα σχέδια που εφαρμόζουν στους τομείς ευθύνης τους πάσχουν συνταγματικά, πού πρέπει να τους τοποθετήσουμε; Εντός ή εκτός συνταγματικού τόξου;
Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Η φιλολογία περί συνταγματικού τόξου θυμίζει την αντίστοιχη συζήτηση για τη νομιμότητα. Ένας άλλος όρος που έχει αποκτήσει «ελαστικότητα». Συνήθως, οι κυβερνήσεις την επικαλούνται όταν οι πολιτικές τους συναντούν ισχυρές αντιδράσεις, αλλά την ξεχνάνε όταν οι ίδιες καταστρατηγούν με προκλητικό τρόπο τη νομική τάξη. Βεβαίως, αυτές προβάλλουν το δήθεν αποστομωτικό επιχείρημα περί «σωτηρίας της πατρίδας». Ένα επιχείρημα προδήλως μαχητό, αφού στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν [δεν πρέπει να υπάρχουν] μονόδρομοι. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά της από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Μέτωπο των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου ζητά ο Φ.Κουβέλης

21/9/2013 ,in.gr


Η Δημοκρατία πρέπει να αμυνθεί, τόνισε ο Φώτης Κουβέλης στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ.

Ο ίδιος τόνισε ότι τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου πρέπει να συμφωνήσουν στη συγκρότηση ενός μετώπου υπεράσπισης της ομαλότητας και της Δημοκρατίας, απέναντι στους δολοφόνους νεοναζιστές.

«Καμία πολιτική διαφορά και αντίθεση δεν πρέπει να εμποδίσει την ενότητα απέναντι στο 'απόλυτο κακό'. Η εφαρμογή του νόμου, η ψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου, που ματαίωσαν κύκλοι της Νέας Δημοκρατίας και η εξάρθρωση των παρακρατικών μηχανισμών της Χρυσής Αυγής, πρέπει άμεσα να υπάρξουν. Η απομόνωσή της, κοινωνικά και πολιτικά, είναι δημοκρατική υποχρέωση» σημείωσε.

Αναφερόμενος στην οικονομία, τόνισε ότι παρά τα βήματα προς τη μείωση των ελλειμμάτων και τη σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών, οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με οξυμένα προβλήματα.

«Αποφεύχθηκε η έξοδος από την ευρωζώνη, όμως η κατάσταση παραμένει κρίσιμη» υπογράμμισε.

Ιδιαίτερα επικριτικός υπήρξε έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο κατηγόρησε ότι υποσχέθηκε και υπόσχεται μαγικές λύσεις.

«Καλλιεργεί αυταπάτες για κατάργηση εν μία νυκτί των συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας. Πρόκειται για την πολιτική που θέτει σε διακινδύνευση την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Ψηφοθηρεί, τροφοδοτώντας τη δημόσια σφαίρα με λαϊκισμό και παροχολογία που θυμίζει παρωχημένες εποχές, υποσχόμενος τα πάντα στους πάντες.»

Κάλεσε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε μια ισχυρή και αποφασιστική διαπραγμάτευση με τους δανειστές-εταίρους για τη διεκδίκηση αλλαγών και τροποποιήσεων με κύριους άξονες:

• Την αποτροπή της επιβολής νέων μέτρων.
• Την τροποποίηση αναποτελεσματικών μέτρων, όπως η αύξηση φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης και οι μη αποδοτικές ρυθμίσεις διακανονισμού των υποχρεώσεων των πολιτών στο κράτος και τις τράπεζες.
• Τη διατήρηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας.
• Τη λήψη υποστηρικτικών μέτρων για τους ανέργους και τη δημιουργία ενός δικτύου κοινωνικής προστασίας, με προτεραιότητα την προώθηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και την ανεμπόδιστη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας.
• Την παροχή ρευστότητας στη πραγματική οικονομία.
• Την επανατοποθέτηση της διοικητικής μεταρρύθμισης, με αξιολόγηση δομών, επιχειρήσεων και προσωπικού και αποσύνδεση της κινητικότητας από απολύσεις.

Συνέχισε λέγοντας ότι η απαιτείται μια νέα συμφωνία με τους εταίρους που θα περιλαμβάνει:

• Μείωση των επιβαρύνσεων του χρέους με περικοπή μέρους του, μείωση των επιτοκίων και χρονική μετακύλιση των ομολόγων.
• Ενίσχυση με ένα ισχυρό πρόγραμμα αναπτυξιακών παρεμβάσεων που να στοχεύει στην ανάκαμψη, με διάχυση των ωφελειών σε όλους τους συντελεστές.
• Στήριξη για να πετύχουμε την παραγωγική ανασυγκρότηση με διαρθρωτικές αλλαγές στη διοίκηση και στο αναπτυξιακό πρότυπο, την αποδοτική διαχείριση πόρων και την προώθηση μεταρρυθμίσεων.

Newsroom ΔΟΛ

Περισσότερο «φουσκωμένα» εκκαθαριστικά για το 2014

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013 , naftemporiki.gr

Eurokinissi/ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ ΘΑΝΑΣΗΣinShare

Ακόμη πιο «φουσκωμένα» θα είναι τα εκκαθαριστικά του 2014, αφού, με τις αλλαγές που έχουν επέλθει στην ισχύουσα νομοθεσία, υπολογίζεται ότι οι περίπου 5.725.000 φορολογούμενοι θα κληθούν να πληρώσουν κατά μέσο όρο 400 ευρώ περισσότερα σε σχέση με φέτος.
Στους μεγάλους χαμένους των νέων φορολογικών διατάξεων θα είναι οι έμποροι, βιοτέχνες και ελεύθεροι επαγγελματίες με χαμηλά εισοδήματα έως 10.000 ευρώ, που θα πληρώνουν φόρο με συντελεστές 26% έως και 40,3%, αλλά και εκατομμύρια μισθωτοί και συνταξιούχοι που έχουν ετήσια εισοδήματα άνω των 9.550 ευρώ και βαρύνονται με ένα ή περισσότερα παιδιά, καθώς θα πληρώνουν σημαντικά αυξημένους φόρους από το 2014.
Υπενθυμίζεται ότι με βάση τις αλλαγές που ισχύουν ήδη στη φορολογία εισοδήματος, από το 2014 καταργείται το αφορολόγητο όριο των 5.000 ευρώ και υιοθετείται έκπτωση έως 2.100 ευρώ, οι επιτηδευματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες φορολογούνται με συντελεστές που ξεκινούν από 26%, όσοι ασκούν γεωργική δραστηριότητα με συντελεστή 13%, ενώ όσοι εισπράττουν ενοίκια φορολογούνται με συντελεστές που ξεκινούν από 10%. Από το 2014 εξάλλου ο χαμηλός συντελεστής 10% για τα ενοίκια θα αυξηθεί, μάλιστα, στο 11% για έσοδα έως 12.000 ετησίως.
Σε κάθε περίπτωση, άλλωστε, όπως έχει ήδη επισημάνει η «Ν», οι φόροι που θα κληθούν να πληρώσουν το επόμενο έτος οι φορολογούμενοι θα είναι αυξημένοι κατά 2,5 δισ. ευρώ, σύμφωνα και με το προσχέδιο του νέου κρατικού προϋπολογισμού που καταρτίζεται και θα παρουσιαστεί την επόμενη εβδομάδα στους επικεφαλής της τρόικας.
Ειδικότερα, οι παράγοντες του υπουργείου υπολογίζουν ότι το επόμενο έτος από άμεσους φόρους εισοδήματος και περιουσίας, δηλαδή το φόρο εισοδήματος, εισφορά αλληλεγγύης, τέλος επιτηδεύματος κ.λπ., θα εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία 19,5 δισ. ευρώ, έναντι 17,5 δισ. ευρώ που αναμένονται συνολικά φέτος.

Συγκέντρωση οπαδών της Βαγιεκάνο για τον Παύλο Φύσσα

    Δημοσίευση: 19/09/2013 , skai.gr


Συγκέντρωση στη μνήμη του Παύλου Φύσσα διοργανωνουν μεσω στης ιστοσελίδας τους στο facebook οι οπαδοί της Ράγιο Βαγιεκανο. Η ισπανική ομάδα, που αγωνίζεται στην primera division , εδρεύει σε εργατική συνοικία της Μαδρίτης και φημίζεται για την αντιφασιστική της δράση

Οπαδοί της Ράγιο Βαγιεκάνο μάλιστα, καλούν μέσω της ιστοσελίδας του στο Facebook τον κόσμο να δώσει το παρών στην συγκέντρωση στέλνοντας μηνύματα κατά του φασισμού. "Όλοι στον δρόμο για να μην μας πατήσουν ξανά", αναφέρει το μήνυμα, ενώ στην αφίσα γράφει: "Παύλος Φύσσας, ένας αντιφασίστας και καλλιτέχνης χιπ-χοπ "Killah P", δολοφονήθηκε από ναζί της Χρυσής Αυγής. Καμία επίθεση, χωρίς απάντηση".

Οι οπαδοί της ομάδας από την Μαδρίτη που ονομάζονται "Bukaneros" είχαν ανεβάσει post και την Τετάρτη (18/9) με την αφίσα να γράφει "Killah P Παύλος Φύσσας, εις το επανιδείν σύντροφε. Δεν υποχωρούμε".

Αξίζει να σημειωθεί πως η Ράγιο Βαγιεκάνο βρίσκεται σε μια εργατική συνοικία της Μαδρίτης, το Βαγιέκας και επί δικτατορίας του Φράνκο οι κάτοικοι φημίζονταν για την αντιστασιακή τους δράση. Γενικότερα, οι φίλαθλοι της ομάδας ασχολούνται με τα κοινά και αρκετά πολιτικοποιημένοι.

Η εντιμότητα ενός άστεγου ανταμείφθηκε με 100.000 δολάρια

19/9/2013 , epikaira.gr

Ένας Αμερικανός άστεγος που βρήκε και παρέδωσε στις αρχές ένα σακίδιο με 42.000 δολάρια ανταμείφθηκε για την καλή του πράξη με ένα ποσό που δεν θα μπορούσε να φανταστεί...

Στον έρανο που οργανώθηκε για αυτόν μέσω του Ίντερνετ είχαν συγκεντρωθεί μέχρι σήμερα περισσότερα από 100.000 δολάρια, ποσό υπερδιπλάσιο από εκείνο που επέστρεψε, χωρίς δεύτερη σκέψη, στο νόμιμο κάτοχό του. Ο 54χρονος Γκλεν Τζέιμς, που ζει στους δρόμους και σε άσυλα αστέγων από το 2005, βρήκε το σακίδιο σε ένα εμπορικό κέντρο της Βοστόνης, το περασμένο Σάββατο. Μέσα υπήρχαν 2.400 δολάρια σε μετρητά και άλλα 40.000 δολάρια σε ταξιδιωτικές επιταγές. Ο αρχηγός της αστυνομίας της Βοστόνης Εντ Ντέιβις τον ευχαρίστησε προσωπικά και τον βράβευσε για την εντιμότητά του. Ωστόσο ένας 27χρονος λογιστής από τη Βιρτζίνια, ο Ίθαν Γουίτινγκτον, έκρινε ότι η τιμητική πλακέτα δεν ήταν αρκετή επιβράβευση και οργάνωσε έναν έρανο, στην ιστοσελίδα gofundme.com, για να βοηθήσει τον άστεγο Γκλεν. Μέχρι σήμερα, το συνολικό ποσό που προσέφεραν 4.000 άνθρωποι είχε ξεπεράσει τα 100.000 δολάρια ενώ πολλοί ήταν αυτοί που πρόσφεραν στον 54χρονο "καλό Σαμαρείτη" σπίτια, ρούχα, ηλεκτρονικούς υπολογιστές. "Κύριε Τζέιμς, αν σχεδιάζετε να έρθετε στο Παρίσι, θα σας παραχωρήσω ευχαρίστως το διαμέρισμά μου", έγραψε στα σχόλια ένας Γάλλος που υπέγραψε με το όνομα Γκιλέμ Μπιζού-Ντιβάλ. Μια γυναίκα, η Σίνθια Λασπογκάτα, είπε ότι προτίθεται να του χαρίσει μια γκαρσονιέρα, δίπλα σε μια φάρμα, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ο Γκλεν Τζέιμς, που εμφανίστηκε στις κάμερες χαμογελαστός και ιδιαίτερα σεμνός, περιορίστηκε να πει ότι δεν θα άγγιζε "ούτε μια πεντάρα" από τα χρήματα που υπήρχαν στο σακίδιο, ακόμη και αν βρισκόταν σε πολύ μεγάλη ανάγκη. Μίλησε όμως τηλεφωνικά με τον Γουίτινγκτον και τον ευχαρίστησε "για τη μεγάλη καλοσύνη του" καθώς με τις δωρεές θα μπορέσει "να κάνει μια νέα αρχή". "Εσείς δικαιούστε όλους τους επαίνους", του απάντησε ο νεαρός λογιστής. "Μου χαρίσατε ξανά την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους". ΑΜΠΕ

Χάθηκαν 73 δισ. ευρώ από τη φοροδιαφυγή -Ποσό που ισοδυναμεί με το 1/5 του Χρέους

Γιώργος Παππούς , 20.09.2013 , iefimerida.gr

Την ώρα που το οικονομικό επιτελείο «καίγεται» να καλύψει τις «τρύπες» στον φοροελεγκτικό μηχανισμό πριν επιστρέψουν στην Αθήνα οι επικεφαλής της Τρόικα, δύο νέες Εκθέσεις- η πρώτη από τη Κομισιόν και η δεύτερη από το ΚΕΠΕ- προκαλούν σοκ, καθώς αναδεικνύουν το οξύ πρόβλημα της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου στη χώρα μας.
Σύμφωνα με την Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το 2011 το 39% των προσδοκώμενων εσόδων από ΦΠΑ δεν εισπράχθηκαν και αυτή η επίδοση κατατάσσει την Ελλάδα στη τρίτη θέση της μαύρης λίστας μετά από τη Ρουμανία (48%) και τη Λετονία (41%)! Όπως επισημαίνουν οι αναλυτές της Έκθεσης, οι απώλειες εσόδων από το ΦΠΑ μετά από το 2008, πέρα από τη φοροαποφυγή οφείλονται και στην συνολική κατάρρευση των εσόδων λόγω ύφεσης. Ωστόσο αν μη τι άλλο προκαλεί αίσθηση ότι από τα επίπεδα του 21% το 2001, οι απώλειες ΦΠΑ είχαν φτάσει στο 31% το 2005- δηλαδή πολύ πριν έρθει η κρίση- φτάνοντας στο 35% το 2008, δηλαδή πριν βυθιστεί η ελληνική οικονομία στη πολυετή ύφεση. Ένα επιπλέον στοιχείο είναι ότι μέσα σε αυτά τα 11 χρόνια, από το 2001 έως το 2011, η "διαρροή" ΦΠΑ εκτινάχθηκε από το 2,1% στο 4,7% του ΑΕΠ, δηλαδή από τα 3,1 δισ ευρώ στα 9,8 δισ ευρώ!
Σύμφωνα με την έρευνα του ΚΕΠΕ, η κατανάλωση λαθραίων τσιγάρων το 2013 έφτασε στο 23% από 12,6% το 2010, με αποτέλεσμα τη μείωση των εσόδων του Κράτους από την φορολόγηση των τσιγάρων, από τα 3,04 δισ ευρώ το 2011 στα 2,71 δισ ευρώ το 2012 (μείωση 11%), ενώ για το 2013 αναμένεται περαιτέρω πτώση των εσόδων. Επιπλέον, σύμφωνα με πηγές της αγοράς που επικαλείται το ΚΕΠΕ, οι απώλειες θέσεων εργασίας στο λιανεμπόριο φθάνουν έως και τις 2.000 για το έτος 2012, ενώ εκτιμάται ότι έχουν δημιουργηθεί τουλάχιστον 4.000 αδήλωτες θέσεις εργασίας στο παραεμπόριο λαθραίων τσιγάρων. Πολύ υψηλός είναι επίσης ο βαθμός λειτουργίας της χώρας ως διαμετακομιστικό κέντρο λαθραίων τσιγάρων προς άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Συγκεκριμένα υπολογίζεται ότι το 70% με 75% των λαθραίων τσιγάρων που εισέρχονται στην Ελλάδα προωθείται στο εξωτερικό.

Συνεδρίαση Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ

Tο Σάββατο 21 και την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου θα συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ. Το Σάββατο η συνεδρίαση θα πραγματοποιηθεί στο ξενοδοχείο Park (Λ. Αλεξάνδρας 10) και την Κυριακή στα γραφεία του κόμματος (Αγίου Κωνσταντίνου 40). 

Οι εργασίες θα ανοίξουν στις 10.30 π.μ. με ομιλία του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη.

διασωληνωμένη δημοκρατία

18 Sep, 2013 , ipyxida.gr

Παύλος Φύσσας, δολοφονημένος αντιφασίστας

του Δήμου Χλωπτσιούδη

Η είδηση της δολοφονίας ενός καλλιτέχνη στην Αμφιάλη, ενός νέου παιδιού που τόλμησε να αρθρώσει αντιφασιστικό λόγο και να αναπτύξει κοινωνική δράση κατά της μαυροντυμένης κοινοβουλευτικής συμμορίας, ήταν συγκλονιστική. Πόνεσε πολύ. Ήταν όμως αναμενόμενη από καιρό.
Την δημοκρατίαν απολείπει σαν έτοιμος από καιρό ο τόπος τούτος. Η φασιστική δολοφονία δεν ξαφνιάζει. Το έδαφος προετοιμάζονταν από καιρό. Ήδη από καιρό φωνές κοινοβουλευτικές και δημοσιογραφικές φωνές έδιναν έδαφος στη Χρυσή Αυγή να απλωθεί, επισημοποιούσαν την κοινοβουλευτική παρουσία του φασισμού ως κάτι φυσιολογικό ακόμα και για να αναλάβει την εξουσία σε συνεργασία με την ακροδεξιά πια Νέα Δημοκρατία ως δύο μαλωμένα ξαδέλφια που συναντήθηκαν στην εντατική πάνω από την ασθενή ελληνική δημοκρατία κι ετοιμάζονται να δώσουν την εντολή αποσύνδεσης.
Ήμασταν έτοιμοι από καιρό να χάσουμε την δημοκρατίαν. Ο θίασος δεν πέρασε απαρατήρητος. Η συμμορία, άλλωστε, πάντα έκανε αισθητή την παρουσία της, με φωνές, με μηχανές, με δεκάδες μέλη…
Εδώ και μήνες δρούσαν ανενόχλητοι. Η κυβέρνηση επιτρέπει επί έτη τους φασίστες να δρουν ανενόχλητοι, τους δίνει η ίδια όπλα να δολοφονούν ανθρώπους. Ο φασισμός δεν είναι απλά ιδεολογία ή πολιτική συσπείρωση. Είναι δολοφονικά ένστικτα ντυμένα που κυκλοφορούν ανάμεσά μας…
Η κυβέρνηση με τα λόγια διχάζει τον ελληνικό λαό. Οι φασίστες ετοιμάζαν τη σύγκρουση, σίγουροι ότι κανείς δε θα τους συλλάβει, ελεύθεροι εδώ και χρόνια πια να βιαιοπραγούν μπροστά σε κάμερες, μπροστά σε πλήθος κόσμου… 
Καμία σύλληψη στο Πέραμα. Καμία σύλληψη για τους απροστάτευτους μετανάστες που όταν καταγγέλλουν επιθέσεις κινδυνεύουν με απελάσεις. Από τους μετανάστες (για τους οποίους εμείς κλείσαμε τα μάτια επειδή ήταν φτωχοί και είχαν άλλο αίμα) μέχρι τους κομμουνιστές (δεν είμαστε κομμουνιστές για να πονέσουμε) σε έναν αθώο αντιφασίστα καλλιτέχνη (ίσως επειδή δεν είμαστε καλλιτέχνες, να μην χρειαστεί να φωνάξουμε)… Όταν έρθει η ώρα της δημοκρατίας, η δική μας ώρα…
Την ίδια στιγμή, σε μία ακροδεξιά πλειοδοσία η κυβέρνηση και η Νέα Δημοκρατία, με παρατηρητή το ΠΑΣΟΚ, προσεγγίζει εμφανώς τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής εντείνοντας τα φασιστικά ένστικτα. Τι άλλο ήταν ο καβγάς για τους γερμανοτσολιάδες προδότες του Μελιγαλά που αποκαλούσαν «ήρωες» τα δύο κόμματα;
Εξάλλου, πρώτος ο Δένδιας είχε επιδείξει τη ρατσιστική συμπεριφορά και την έκανε σχεδόν νόμο του κράτους. Ο ίδιος είναι πολιτικά υπεύθυνος που τα όργανα της τάξης επιτρέπουν βίαιες ενέργειες κατά αιρετών και πολιτών από τους φασίστες. Και ο υπουργός Δικαιοσύνης σε ίδια πλεύση επιτρέπει στην ανεξάρτητη -όταν δε δέχεται εντολές από το Γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού- να αναζητά πολίτες και αριστερούς επειδή «προτρέπουν σε πράξεις βίας», αλλά ουδέποτε κυνηγήθηκε η ίδια η φασιστική βία. Και εντελώς τυχαία, η κυβέρνηση ακόμα να φέρει τον αντιρατσιστικό νόμο στη Βουλή. Ένα νόμο που τιμωρεί αυτεπάγγελτα από το φασιστικό χαιρετισμό μέχρι μισαλλόδοξη και ρατσιστικών κινήτρων προτροπή κι ανάλυση…
Ας μην ξεχνάμε ότι οι ψηφοφόροι -καθόλου αθώοι αναφορική με την πραγματική ταυτότητα της Χρυσής Αυγής- αποτελούν την ίδια εκλογική δεξαμενή της Νέας Δημοκρατίας. Επί δεκαετίες η ΝΔ αγκάλιαζε τους πάσης φύσης ακροδεξιούς (βασιλικούς, χουντικούς, φασίστες, ακραίους εθνικιστικές. Βολεύονταν στα έγκυρα ψηφοδέλτια και επέτρεπε να παίζουν επί δεκαετίες τις ακροδεξιές θέσεις τους. Ποτέ το φιλελεύθερο και το μετριοπαθές δεν κατάφερε να κυριαρχήσει στις νεοδημοκράτικες τάσεις. Ποτέ δεν επιχείρησε να αναλάβει τα ηνία ενός κόμματος -συνασπισμού όπως αποδείχθηκε (άλλωστε η ήττα του φιλελευθερισμού στις τάξεις της ΝΔ φάνηκε με την ήττα της Μπακογιάννη από τον “λαϊκοπατριώτη” Σαμαρά). Ακόμα και σήμερα οι μετριοπαθείς στη ΝΔ δεν τοποθετούνται για την ακροδεξιά ατζέντα του κόμματος. 
Μέσα από τη θεωρία «των δύο άκρων» που υιοθέτησαν νεοφιλελεύθεροι και ακροδεξιοί συμμέτοχοι της κυβέρνησης έδιναν άλλοθι στη Χρυσή Αυγή, στις πρακτικές και τις θέσεις της. Ταύτιζαν -και αμετανόητοι ταυτίζουν- την αγωνιστικότητα της αριστεράς υπέρ της δημοκρατίας, με το φασισμό συσκοτίζοντας τη μαύρη αλήθεια και προστατεύοντας ουσιαστικά τους φασίστες. Επί χρόνια πια παίζουν με τα δεκανίκια της δημοκρατίας, προκειμένου να τρομάξουν τους πολίτες και ελέω φόβου να μαζέψουν ψήφους στα κομματικά κουφάρια της λιτότητας. Η «θεωρία των δύο άκρων» αποτέλεσε από την αρχή την εμφυλιοπολεμική νομιμοποίηση του φασισμού, με την υποστήριξη και του ΠΑΣΟΚ που σε κάθε ανακοίνωσή του χωρά και η αριστερά.
Η τακτική της ένταξης και η δημιουργία του παρακράτους δουλεύει καλά. Η ακροδεξιά κυβέρνηση και ο φασισμός αγκαλιάζονται και χωρίζουν χορεύοντας στην πίστα της εξουσίας με τον λαϊκό παράγοντα σε ρόλο θεατή… Το μόνο δίλημμα της ΝΔ για συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή είναι η επικοινωνιακή και η ψηφοθηρική. Από καιρό έδειξαν ότι δεν ενοχλούνται από τη δράση του φασισμού. Βουλευτές της ΝΔ δεν υπερψήφισαν την άρση ασυλίας του Κασιδιάρη, ο Πολυδώρας ζήτησε πολλάκις τη συνεργασία των δύο κομμάτων, ο Μπάμπης με το κύρος του “αντοιχτόμυαλου κι έγκριτου αναλυτή” (sic) και πολύ πρόσφατα ο Guardian που προβάλει το πιθανό επιχείρημα.
Το σύστημα θα κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να αποφύγει μία αναδιάταξη της ακραίας λιτότητας και μεταφορά του χρέους στις πλάτες εχόντων (αστών) και την επανεμφάνιση στο προσκήνιο (έστω και πατροναρισμένων αρχικά) μεσοαστικών δυνάμεων συνεπικουρούμενων από αριστερές πολιτικές δυνάμεις και λαϊκά στρώματα.
Το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε. Ο πολίτης -που παλεύουν από πρωταγωνιστή να τον κάνουν κομπάρσο- πώς αντιδρά όταν το σύστημα επιτρέπει δολοφόνους κι εγκληματικές συμμορίες να λυμαίνονται το πολίτευμα με τη θυσία του ιδίου;
Via : chldimos.blogspot.gr

Οι καλοσυνάτες υποχθόνιες γιαγιάδες

Ανδρέας Πετρουλάκης ,protagon.gr
Το παραμύθι έχει τελειώσει. Δεν υπάρχουν, πια, αθώοι. Η χθεσινή δολοφονία έσβησε τα τελευταία άλλοθι. Όσοι δεν είχαν πειστεί από τα ανοιγμένα κεφάλια μεταναστών και Αριστερών, τα παραστρατιωτικά τάγματα εφόδου και τους ναζιστικούς τραμπουκισμούς στο Κοινοβούλιο, χτες κέρδισαν μια τελευταία, ποτισμένη με το αίμα ενός αθώου, ευκαιρία.
Μαζί με τον Παύλο Φύσσα πέθαναν και οι παραπλανημένες γιαγιάδες που ζητούσαν λίγη προστασία, οι φοβισμένοι οικογενειάρχες που ένιωσαν ξαφνικά ασφάλεια, οι αποκλεισμένοι νέοι που έψαχναν ομάδα, οι απληροφόρητοι φτωχοί άνθρωποι που κοιτάγανε τη δουλειά τους, οι αγανακτισμένοι με τους κλέφτες πολιτικούς που ήθελαν εκδίκηση, οι άνεργοι που συντάχθηκαν με τον τιμωρό της κακής τους μοίρα. Αυτοί που έμειναν μετά τη χτεσινή μέρα είναι οι δυνάμει και οι ενσυνείδητοι φασίστες.
Οι καημένες καλοσυνάτες γιαγιούλες που δεν ανατριχιάζουν με το άγριο κυνηγητό των μεταναστών ίσως να μην είναι τόσο ενάρετες χριστιανές όσο πιστεύουμε. ΄Ισως να υπήρξαν και οι ίδιες θύτες των παιδιών τους, καταπιεστικές, στενόμυαλες και θρησκόληπτες, ίσως μεγάλωσαν κι αυτές ενοχικά κορίτσια και ευνουχισμένα αγόρια. Οι φιλήσυχοι οικογενειάρχες που δεν φοβούνται τα περιφερόμενα μπράτσα μπορεί και οι ίδιοι να κανοναρχούν την ενδοοικογενειακή βία και αγριότητα και να παραδίδουν στην κοινωνία παιδιά γεμάτα θυμό, περιφερόμενες βόμβες γηπέδων και δρόμου. Ο νέοι που σιχαίνονται τους πολιτικούς, το κράτος και τους ισχυρούς πιθανόν να σιχαίνονται πρώτα την αδυναμία τους, την καταγωγή τους, τα παιδικά τους χρόνια, τους γονείς τους. Όποιος δεν αποστρέφεται τη βία την κουβαλά μέσα του.
Ας σταματήσουμε να εξωραΐζουμε την κοινωνία μας. Ας πούμε ωμά ότι έχει ένα σκοτεινό κομμάτι. Το είχε πάντα και δεν είναι μικρό. Έναν άσβεστο πυρήνα φασισμού που φούντωνε όταν το ευνοούσαν οι εποχές και λούφαζε σε έναν καθωσπρεπικό συντηρητικό μικροαστισμό όταν απειλείτο. Είναι αυτό που πύκνωσε τα τάγματα εφόδου του Μεταξά, τους Ταγματασφαλίτες, τους Χίτες και τους δοσίλογους της κατοχής, τους παρακρατικούς της μετεμφυλιοπολεμικής Ελλάδας, τους έφεδρους ΕΣΑτζήδες βασανιστές της Χούντας. Στα μεσοδιαστήματα γινόταν αυστηρών ηθικών αρχών, πήγαινε στην εκκλησία τακτικά, έβγαζε λόγους υπέρ πατρίδος και κοίταζε τη δουλειά του. Ας το ξαναγνωρίσουμε λοιπόν αυτό το κομμάτι της κοινωνίας μας που θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή μετά τη χθεσινή δολοφονία.

Μαζί με αυτό ας ξαναγνωρίσουμε και τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και τους καλλιτέχνες που θα συνεχίζουν και αύριο να αμβλύνουν και να ασαφοποιούν τα όρια της Χρυσής Αυγής από τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, είτε γιατί γλυκοκοιτάζουν τους ψηφοφόρους της, είτε γιατί έχουν μάθει να κολακεύουν πάντα τον σοφό λαό, είτε γιατί ψάχνουν πελατεία στο 13%, είτε επειδή οι ίδιοι είναι δυνάμει φασίστες. Οι υπόλοιποι πρέπει να ξεμάθουμε τον τρόπο που μιλάμε. Όσοι έχουν δημόσιο λόγο πρέπει να βρίσκουν τη δύναμη να καταγγέλλουν το κομμάτι του λαού που παράγει, υποθάλπει και ενθαρρύνει τη ναζιστική βία. Η Χρυσή Αυγή δεν γεννήθηκε από παρθενογένεση ούτε έπεσε από τον Άρη.

«Είναι για λύπηση οι μαθητές που διαμαρτύρονται κάτω από το γραφείο μου»

• Κατσάκος Πέτρος ,18.09.2013  , avgi.gr                                   

  Είναι η πρώτη φορά που θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει με αυτήν την τεράστια πολιτική προσωπικότητα που εδώ και λίγους μήνες στεγάζεται στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και ακούει στο όνομα Εύη Χριστοφιλοπούλου. «Είναι για λύπηση οι μαθητές που διαμαρτύρονται κάτω από το γραφείο μου» απεφάνθη από ραδιοφώνου η φανατικότερη χειροκροτήτρια των Μνημονίων και δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει μαζί της. Φυσικά και είναι για λύπηση οι μαθητές που διαμαρτύρονται. Αν δεν τους είχατε καταντήσει εσείς για λύπηση. Όπως για λύπηση είναι και γονείς τους. Όπως για λύπηση είναι και οι δάσκαλοί τους. Κομμάτια όλοι αυτοί μιας κατακερματισμένης κοινωνίας που έχει καταντήσει για λύπηση στο σύνολό της, σαν αποτέλεσμα αξιοθρήνητων πολιτικών πρακτικών. Για λύπηση όλοι αυτοί που λιμοκτονούν από έλλειψη χρημάτων και δημοκρατίας. Για λύπηση και όλοι αυτοί οι «χορτάτοι» που ενοχλούνται από τις κραυγές των πεινασμένων και τους κουνούν επιτιμητικά το δάχτυλο ζητώντας τους να σωπάσουν. «Μη μιλάς, γιατί θα χάσεις και το ξεροκόμματο που σου έμεινε» είναι η μόνιμη επωδός των τηλεοπτικών εκφοβιστών που σιγοντάρουν την λύπη των κυβερνώντων.
Οι «αξιολύπητοι» μαθητές που προκάλεσαν τον πολιτικό αποτροπιασμό της κ. Χριστοφιλοπούλου είναι τα παιδιά «αξιολύπητων» γονιών που συνθλίβονται καθημερινά στην πρέσα των Μνημονίων. Είναι οι μαθητές «αξιολύπητων» δασκάλων που τεμαχίζονται κοινωνικά και επαγγελματικά στην κρεατομηχανή του κοινωνικού αυτοματισμού. Μόνο που οι κοινωνία, εμείς δηλαδή και τα παιδιά μας, δεν αρκούμαστε στη λύπη της υφυπουργού και των πολιτικών συνεταίρων της. Δεν βολευόμαστε ούτε με τη θλίψη ούτε με τον αποτροπιασμό της Εύης Χριστοφιλοπούλου για όσα αφ' υψηλού βλέπει να συμβαίνουν κάτω από το γραφείο της. Τη λύπη της μπορεί να την κρατήσει για την κατάντια τής δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Τη λύπη της μπορεί να την κρατήσει για τα «σχολεία των φτωχών», που η ίδια κατασκευάζει άλλοτε αφήνοντάς τους μαθητές πεινασμένους, άλλοτε αφήνοντάς τους μαθητές χωρίς βιβλία, άλλοτε κλείνοντας εν μια νυκτί τα σχολεία τους κι απολύοντας τους καθηγητές τους κι άλλοτε ωθώντας τούς γονείς τους στην ανεργία και την εξαθλίωση. Τη λύπη της μπορεί να την κρατήσει για στιγμές προσωπικής και πολιτικής περισυλλογής και όχι για το παιδί μου.

Η πραγματικότητα …διαψεύδει το success story!!!

www.thepaper.gr

Τουλάχιστον, μη δίνεις λεφτά

Κώστας Γιαννακίδης ,protagon.gr

Αν δεν επρόκειτο για έγκυρο πρακτορείο και γνωστό φωτογράφο, θα αμφισβητούσες τον αυθορμητισμό της εικόνας. Δηλαδή ποιος διάολος πάει και κλωτσάει ένα παιδί; Εκτός των άλλων, οι τύποι που θα κλώτσαγαν ένα παιδί, θα ανησυχούσαν για τις φθορές στα παπούτσια τους. Η φωτογραφία είναι αληθινή. Και, πιθανότατα, οι δύο πρωταγωνιστές δεν θυμούνται τη σκηνή. Για την κυρία το περιστατικό ήταν αδιάφορο. Για το παιδί θα ήταν μάλλον συνηθισμένο. Και εσύ, φυσικά, θέλεις να αρχίσεις στις κλωτσιές τους γονείς του.
Υπάρχουν δύο κατηγορίες παιδιών του δρόμου. Τα τσιγγανόπουλα και τα παιδιά, συνήθως ξένης υπηκοότητας, που ζητιανεύουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στα εστιατόρια. Τα τσιγγανόπουλα υφίστανται από τη μία τα ήθη της κοινωνίας τους και από την άλλη τον κοινωνικό αποκλεισμό-ακόμα και αν θέλουν να τα στείλουν σχολείο, δεν θα βρουν θέση. Τα άλλα παιδιά υποτίθεται ότι υπομένουν τις συνέπειες της κρίσης. Αηδίες. Δεν σε κάνει η κρίση να βγάζεις το παιδί σου στον δρόμο, απλώς εσύ είσαι τομάρι.

Στη χώρα που με κυνισμό διαπιστώνει ότι της λείπουν καμιά πεντακοσαριά παιδιά των ιδρυμάτων, δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά. Τι να κάνεις; Μη δώσεις ποτέ χρήματα σε παιδί που ζητιανεύει. Ποτέ. Και μην αγοράσεις τα χαρτομάντηλα ή τα στιλό που προσφέρει. Έτσι, επιβραβεύεις την εκμετάλλευσή του. Αν θέλεις, δώσε του φαγητό. Είναι πιθανό να υπάρχουν κοντά αστυνομικοί. Αν τους ζητήσεις να βοηθήσουν δεν αποκλείεται να κάνουν κάτι αν και ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις ποια θα ήταν η καλύτερη λύση για ένα παιδί. Ένα παιδί που βρίσκεται στον δρόμο το πιθανότερο είναι ότι θα μεγαλώσει εκεί. Και κάποια στιγμή ίσως το βρεις απέναντί σου. Αν όχι εσύ, τότε το παιδί σου.

Η αφασία ως πολιτική μέθοδος

Γιώργος Λακόπουλος ,protagon.gr
Ίσως το πιο ενοχλητικό στοιχείο του δημοσίου βίου είναι η επιμονή των κάποιων πολιτικών να μας δουλεύουν. Υπάρχει μια αφασία στον λόγο τους που μονιμοποιείται ως μέθοδος. Σαν να έχουν καταπιεί ένα μαγνητόφωνο -ένα τσιπάκι, έστω- και εκφωνούν διαφορές απίστευτες θεωρίες, απευθυνόμενοι σε λωτοφάγους. Μιλούν σαν σχολιαστές, σαν να μην έχουν καμία ευθύνη για το πρόβλημα και να έχουν μόνο τις λύσεις γι' αυτό και πρέπει να τους προτιμήσουμε.
Όσοι κυβερνούν μιλάνε για τη χώρα και το μέλλον της, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τον εαυτό τους και το παρελθόν τους. Και όσοι θέλουν να κυβερνήσουν στο μέλλον δεν δείχνουν να έχουν πάρει μαθήματα από το παρελθόν. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.
Είπε ο Αντώνης Σαμαράς ότι σε έξι χρόνια θα έχει αποκαταστήσει τα πράγματα στην προ του Μνημονίου περίοδο, ενώ από την -μίζερη- εμφάνισή του στη ΔΕΘ και μετά, η επικοινωνιακή κομπανία που τον συνεπικουρεί τσαμπουνάει διάφορες ανοησίες για να παραπλανήσει την κοινή γνώμη. Όπως ότι το Μνημόνιο τελειώνει, ότι δεν πρόκειται να δεχθεί νέα μέτρα. Προφανώς, όπως παλιότερα δεν δεχόταν το Μνημόνιο.
Σε ποια ακριβώς κατάσταση θα βρίσκεται η χώρα σε έξι χρόνια θα το διαπιστώσει κανείς αν ρίξει μια ματιά στην τελευταία έρευνα της ΓΣΕΕ, αλλά και στις προβλέψεις όλων των διεθνών οργανισμών. Θα είναι πάντα μια υπερχρεωμένη χώρα, απολύτως εξαρτημένη από τους δανειστές της και η ελληνική κοινωνία θα συνεχίζει υπόκειται τις συνέπειες της πολιτικής που ασκείται τα τελευταία χρόνια.
Αν ο Πρωθυπουργός υποσχόταν τη βελτίωση των πραγμάτων σε έξι χρόνια, θα μπορούσε να τον πάρει κάποιος στα σοβαρά. Όταν υπόσχεται αποκατάσταση στην προ Μνημονίου περίοδο,  απλώς παραπλανά για να δημιουργήσει προϋποθέσεις διαιώνισης της παρουσίας τους στην εξουσία. Γιατί εννοεί ότι η αποκατάσταση στην εξαετία, θα συμβεί μόνο εφόσον θα κυβερνάει ο ίδιος. Άλλα σχόλια δεν χρειάζονται.
Είπε ο αντιπρόεδρος Βαγγέλης Βενιζέλος ότι οι θυσίες στις όποιες υποβλήθηκε ο ελληνικός λαός ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί η οικονομία από την κρίση και πάντως νέα μέτρα δεν θα υπάρξουν. Πρόκειται για παραπλάνηση εις διπλούν. Γιατί, απλούστατα, τα μέτρα δεν εξαρτώνται ούτε από τον Πρωθυπουργό, ούτε από τον αντιπρόεδρό του. Επιβάλλονται από την τρόικα. Προς την οποία αμφότεροι έχουν δεσμευτεί ενυπογράφως. Και μη μας πουν ότι εν ανάγκη θα διώξουν και την τρόικα, γιατί θα σκάσει από τα γέλια ο Τσίπρας.
Όσο για τις θυσίες, υπάρχει μια λεπτομέρεια την οποία παρακάμπτει ο αντιπρόεδρος. Στην ανάγκη για θυσίες οδήγησαν τα δύο κόμματα που κυβερνούν σήμερα. Με άλλους επικεφαλής τότε, αλλά και με τους δυο που έχουν σήμερα στο τιμόνι μέσα στα πράγματα. Αν λοιπόν ο ελληνικός λαός δεν έχει άλλον τρόπο από το να φορτωθεί τα βάρη για να σώσει την οικονομία, γιατί έπρεπε και να φορτωθεί και όσους τα επέβαλαν; Πώς γίνεται ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος να μετείχαν στις κυβερνήσεις που οδήγησαν στην εκτροπή -που δεν είναι μόνο δημοσιονομική- αλλά να μετέχουν και στην κυβέρνηση που θα την αντιμετωπίσει;
Δεν θα ήταν καλύτερα εφόσον το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ πραγματικά πείσθηκαν ότι πρέπει να αλλάξουν νοοτροπία και πρακτική να το δείξουν αποβάλλοντας τα πρόσωπα που βαρύνονται με το παρελθόν και να δώσουν τη σκυτάλη σε άλλα στελέχη από τον χώρο του το καθένα, νεότερα και άφθαρτα; Δεν θα ήταν καλύτερο κόμμα σήμερα η ΝΔ και ακόμη καλύτερο το ΠΑΣΟΚ αν είχαν επικεφαλής πολιτικούς που δεν έχουν βάλει τις υπογραφές τους στις αποφάσεις της αποτυχίας του παρελθόντος; Τέλος, είπε ο Αλέξης Τσίπας ότι θα αποκαταστήσει όσες απώλειες έχουν υπάρξει επί Μνημονίου, τόσο στους πολίτες, όσο και στο δημόσιο. Πιο απλά, θα επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι, θα επιτρέψουν στα προγενέστερα επίπεδα οι κατώτεροι μισθοί, θα ανακτηθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις, θα κρατικοποιηθούν οι τράπεζες και αλλά ωραία και ευχάριστα.
Ας αρχίσουμε από το τελευταίο. Καμία αντίρρηση να ανακτήσει το δημόσιο τις ΔΕΚΟ που πουλήθηκαν. Υπάρχουν όμως δυο προαπαιτούμενα. Πρώτον, αυτοί που τις έχουν σήμερα να τις πουλάνε. Και δεύτερο, το κράτος να έχει τα λεφτά να τις αγοράσει. Υπάρχει τέτοια ευχέρεια και δεν το ξέραμε; Υπάρχει άλλος τρόπος σε χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μας διαφεύγει;
Όσο για τις επαναπροσλήψεις, τις μισθολογικές διορθώσεις κ.λπ. είναι άγιες ιδέες. Μόνο που δεν αρκεί να επαναπροσλάβεις κάποιον, πρέπει να τον πληρώνεις κιόλας. Θα υπάρχουν λεφτά σε μια οικονομία, η όποια ενδεχομένως να μη δανείζεται καν, αν πράγματι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα σπάσει με τους δανειστές;
Άρα, λοιπόν, όλα αυτά είναι προεκλογικές σαπουνόφουσκες που θα σκάσουν το βράδυ των εκλογών. Και είναι απορίας άξιο γιατί ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει σε κάτι που πρακτικά είναι αδύνατο να συμβεί, στα επόμενα χρόνια τουλάχιστον. Αυτοί που κυβερνούν λοιπόν πουλάνε κατασκευασμένη αισιοδοξία, αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν πουλάνε φρούδες ελπίδες. Είτε είναι άσχετοι με τα πραγματικά προβλήματα των πραγματικών ανθρώπων, είτε τα αντιμετωπίζουν με αναισθησία.
Αυτό θα ήταν μια συνηθισμένη κατάσταση στην πολιτική αν δεν συνέβαινε στις σημερινές συνθήκες να ρίχνει νερό στον μύλο του νεοναζισμού. Αν οι επικεφαλής των δυο κομμάτων που κυβερνούν ήταν ειλικρινείς με τους πολίτες και είχαν αναλάβει τις ευθύνες τους, προσωπικά ο καθένας, οι χρυσαυγίτες θα είχαν απομονωθεί. Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήξερε τι λέει όταν υπόσχεται, θα αποκτούσε χαρακτηριστικά ασφαλούς εναλλακτικής λύσης, ακόμη και για όσους δεν θα τον ψηφίσουν, και αυτό με τη σειρά του θα ήταν η καλύτερη απάντηση στην ακροδεξιά και τις απειλές της για αποσταθεροποίηση.

Συνεπώς, έστω και τώρα, οι πολιτικές δυνάμεις που διαμορφώνουν τους κανόνες του παιχνιδιού πρέπει να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους και να συνέλθουν από την αφασία που διακρίνει τη δημόσια παρουσία τους. Να πουν την αλήθεια, να μετριάσουν τους τόνους τους και να αντιληφθούν ότι απευθύνονται σε ανθρώπους με δραματική επιδείνωση της ζωής τους, αλλά και με κρίση. Θυμούνται ποιος ήταν, τι έλεγε και τι έκανε ο καθένας. Αν ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς δεν καταλάβουν ότι η συμπεριφορά τους οδηγεί σε τυφλές επιλογές τούς πολίτες περισσότερο και από την πολιτική τους και αν ο Τσίπρας δεν βάλει σε μια λογική σειρά τις πολιτικές προτάσεις του, η χώρα οδηγείται στον πολιτικό μεσαίωνα. Και το κρίμα στον λαιμό τους.

Τριάντα ένα χρόνια χωρίς τον Μάνο Λοΐζο

Πέθανε στη Μόσχα σαν σήμερα το 1982

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  , tovima.gr

Σαν σήμερα στις 17 Σεπτεμβρίου 1982 πέθανε ο Μάνος Λοΐζος, ένας ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες. Είχε γεννηθεί στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια.

Μάνος Λοΐζος - Ο δρόμος

Είχε κυπριακή καταγωγή, ο πατέρας του, Ανδρέας Λοΐζος, καταγόταν και ήταν κάτοικος των Αγιών Βαβατσινιάς -χωριό της Λάρνακας Κύπρου- και η μητέρα του, Δέσποινα Μανάκη, καταγόταν από τη Ρόδο. Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη μουσική: στην ηλικία των επτά ετών μελετά βιολί, αρχικά ερασιτεχνικά κι έπειτα στο Εθνικό Ωδείο της Αλεξάνδρειας. Αφού αποφοίτησε από το Αβερώφειο Γυμνάσιο το 1955 ήλθε στην Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει.

Μάνος Λοΐζος - Aκορντεόν

Αρχικά γράφτηκε στην Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά στις αρχές του 1956 την εγκαταλείπει με σκοπό να φοιτήσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα φοιτά στην Σχολή Βακαλό θέλοντας να σπουδάσει ζωγραφική.

Το 1960 εγκαταλείπει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο και εργάζεται περιστασιακά προκειμένου να επιβιώσει: άλλοτε σαν σερβιτόρος, άλλοτε σαν γραφίστας σε διαφημιστικές εταιρείες, άλλοτε σαν μουσικός σε μπουάτ. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Στα τέλη του 1961 αρχές του 1962 συμμετέχει σε μια πρωτοβουλία συγκρότησης του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής.  Την άνοιξη του 1962 χρησιμοποιείται από τον Μίκη Θεοδωράκη σαν διευθυντής της χορωδίας του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής στις παραστάσεις της Όμορφης Πόλης.

Ο Μάνος Λοΐζος φιλοξενείται στο σπίτι της πρώην συζύγου του καθηγητή των γαλλικών που είχε στην Αλεξάνδρεια, της Διδούς Πετροπούλου, η οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Αυτή θα συστήσει τον νεαρό μουσικό στον Μίμη Πλέσσα ο οποίος μεσολαβεί στη δισκογραφική εταιρεία Φιντέλιτυ. Το 1962 ηχογραφεί το πρώτο του σαρανταπεντάρι, «Το τραγούδι του δρόμου» σε στίχους Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και ερμηνεία από τον Γιώργο Μούτσιο

Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται την πρώτη του σύζυγο Μάρω Λύμνου. Μαζί της αποκτά και μία κόρη, την Μυρσίνη. Όταν επιβλήθηκε η Χούντα των Συνταγματαρχών έφυγε για την Αγγλία τον Σεπτέμβριο του 1967, για να επιστρέψει πάλι στην Ελλάδα στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Το 1971 γνωρίζει την δεύτερη σύζυγό του την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη.

Το 1972 θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ), που συστήνεται για την καταπολέμηση της κασετοπειρατείας και της λογοκρισίας.

Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου θα συλληφθεί στο σπίτι του στο Χολαργό και θα κρατηθεί για δέκα ημέρες. Το 1978 θα παντρευτεί την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη και την ίδια χρονιά θα γίνει πρόεδρος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος. Τον Οκτώβριο του 1981 μπήκε στο Γενικό Κρατικό νοσοσκομείο με περικαρδίτιδα και νεφρική ανεπάρκεια και στο τέλος του χρόνου ταξίδεψε στη Μόσχα για ιατρικές εξετάσεις.

Στις 8 Ιουνίου του 1982 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλεύεται για ένα μήνα σε νοσοκομείο. Τον Αύγουστο ταξίδεψε για νοσηλεία στη Μόσχα, όπου στις 7 Σεπτεμβρίου υφίσταται δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο. Πεθαίνει δέκα ημέρες αργότερα στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982.

Συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Φώντα Λάδη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη και Δημήτρη Χριστοδούλου στους στίχους και με τους ερμηνευτές Στέλιο Καζαντζίδη, Μαρία Φαραντούρη, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Καλατζή, Δήμητρα Γαλάνη κ.ά.

Τελευταίος δίσκος του ήταν τα "Γράμματα στην Αγαπημένη" σε στίχους του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ με απόδοση στα ελληνικά του Γιάννη Ρίτσου.

Στενή η σχέση μείωσης των γεννήσεων με την ύφεση και την ανεργία

• Δρεττάκης Μανόλης ,15.09.2013, avgi.gr

Το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, στις πρωτοποριακές έρευνές του για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας που έχουν δημοσιευτεί εδώ και πολλά χρόνια, έχει δείξει ότι η οικονομική κατάσταση -δηλαδή η απασχόληση και το οικογενειακό εισόδημα- αποτελούν τον σημαντικότερο παράγοντα στην απόφαση των ζευγαριών να αποκτήσουν παιδιά (όσα δεν έχουν) ή περισσότερα παιδιά (όσα έχουν).
Στο άρθρο αυτό θα δείξουμε ότι οι δραματικές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της πιστής εφαρμογής των εντολών της τρόικας των δανειστών μας, από τις διαδοχικές κυβερνήσεις μετά το 2009, ήρθαν να επιβεβαιώσουν πλήρως τα αποτελέσματα των ερευνών του ΕΚΚΕ
Με βάση τα στοιχεία της φυσικής κίνησης του πληθυσμού για το έτος 2012 που ανακοινώθηκαν από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) στις αρχές Αυγούστου και τα αντίστοιχα στοιχεία από τη βάση δεδομένων της ΕΛΣΤΑΤ για τα έτη 2010 και 2011, καθώς και τα στοιχεία της ίδιας υπηρεσίας για το ΑΕΠ σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές του 2005 και το ποσοστό ανεργίας τα ίδια έτη, εξετάζουμε στο άρθρο αυτό τη μείωση των γεννήσεων σε σχέση με τη μείωση του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές του 2005 και την αύξηση του ποσοστού ανεργίας στο Σύνολο Χώρας τα έτη 2011 και 2012.
Στο πρώτο μέρος του Πίνακα που ακολουθεί δίνονται τα στοιχεία για τις γεννήσεις, το ΑΕΠ σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές του 2005 και το ποσοστό ανεργίας στο Σύνολο Χώρας τα έτη 2010, 2011 και 2012 και στο δεύτερο οι ποσοστιαίες μεταβολές των γεννήσεων και του ΑΕΠ το 2011 σε σχέση με το 2010, το 2012 σε σχέση με το 2011 και το 2012 σε σχέση με το 2010 και η διαφορά των ποσοστών ανεργίας τα έτη αυτά.


Από τον Πίνακα αυτό φαίνεται ότι η ποσοστιαία μείωση των γεννήσεων τα έτη 2011 και 2012 ήταν σχεδόν ίση με την ποσοστιαία μείωση του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές και με την αύξηση του ποσοστού της ανεργίας τα ίδια έτη. Η μεγάλη αυτή μείωση των γεννήσεων οφείλεται στο γεγονός ότι η δραστική περικοπή μισθών και συντάξεων και η επίσης δραστική μείωση των δημόσιων επενδύσεων είχαν ως αποτέλεσμα μια πρωτοφανή μείωση του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές και εκτίναξη στα ύψη της ανεργίας, με συνέπειες τη συρρίκνωση ή την ανυπαρξία του οικογενειακού ή ατομικού εισοδήματος. Οι συνέπειες αυτές, όπως είναι φυσικό και δικαιολογημένο, αποτρέπουν τους νέους να συνάψουν γάμο και τα ζευγάρια -παρ' ότι θα ήθελαν- να αποκτήσουν ένα ή περισσότερα παιδιά.
Εκτός από τον κυρίαρχο ρόλο που παίζουν οι παράγοντες της αύξησης της ανεργίας και της μείωσης του οικογενειακού εισοδήματος, στη μείωση των γεννήσεων τα έτη 2011 και 2012 μπορεί να έπαιξαν (πολύ μικρότερο όμως ρόλο) και άλλοι συγκυριακοί παράγοντες. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την (άγνωστης έκτασης) επιστροφή ζευγαριών μεταναστών στις πατρίδες τους και την (επίσης άγνωστης έκτασης) αποδημία νέων προσοντούχων ζευγαριών Ελλήνων προς ανεύρεση εργασίας.
Ένα κρίσιμης σημασίας ερώτημα είναι αν η τάση μείωσης των γεννήσεων που εμφανίστηκε τα έτη 2011 και 2012 θα συνεχιστεί και το 2013, και αν ναι, με ποιο ρυθμό. Απάντηση στο ερώτημα αυτό θα δοθεί όταν δημοσιευτούν τα στοιχεία για τις γεννήσεις του 2013, δηλαδή γύρω στον Αύγουστο του 2014. Πολύ νωρίτερα θα έχουν γίνει γνωστά στοιχεία για τη μείωση του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές και την αύξηση της ανεργίας και, επομένως τότε, δηλαδή το καλοκαίρι του 2014, θα καταστεί δυνατόν να εξεταστεί αν και κατά πόσο η στενή σχέση που δείξαμε στο άρθρο ότι υπάρχει ανάμεσα στη μείωση των γεννήσεων και τους δύο αυτούς παράγοντες θα εξακολουθεί να ισχύει.
Ανεξάρτητα, όμως, αν συνεχιστεί ή όχι η μείωση των γεννήσεων το 2013 (και όλοι πρέπει να ευχόμαστε να μη συνεχιστεί), από τα όσα δείξαμε στο άρθρο αυτό, είναι σαφές ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη άμεσης ανατροπής της εφαρμοζόμενης καταστρεπτικής για τη χώρα πολιτικής τόσο για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους όσο για και για το πρόβλημα της μείωσης των γεννήσεων, ιδιαίτερα μάλιστα όταν το πρόβλημα αυτό συνεξεταστεί με την αύξηση των θανάτων, δηλαδή την επιδείνωση του οξύτατου δημογραφικού μας προβλήματος. Η εγκληματική αδιαφορία όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών απέναντι στο υπ' αριθμό ένα εθνικό μας πρόβλημα δεν συνεχίστηκε απλώς από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, αλλά συνοδεύτηκε και από ανάλγητα μέτρα εναντίον οικογενειών με παιδιά, και ιδιαίτερα των τρίτεκνων και πολύτεκνων.
Η ανατροπή της πολιτικής αυτής θα πρέπει να γίνει από την κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επικείμενες πρόωρες εκλογές, με την εφαρμογή ενός συγκροτημένου και ρεαλιστικού προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας, με προτεραιότητα τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος. Τα πρώτα μέτρα που θα πρέπει να εφαρμοστούν -όπως σημειώναμε σε ένα σχετικό άρθρο μας στην "Αυγή" στις 10.3.2013- είναι εκείνα τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο ομόφωνο πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος του 1993, πόρισμα το οποίο φέτος «γιορτάζει» τη θλιβερή 20ή επέτειο της ασυγχώρητης αγνόησης και παραμονής του στα συρτάρια των αρμόδιων υπουργείων.

* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι τέως αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Σύγκλιση απόψεων Κουβέλη και Λοβέρδου για τη δημιουργία κοινού μετώπου δράσης.

Σύγκλιση απόψεων Κουβέλη και Λοβέρδου για τη δημιουργία κοινού μετώπου δράσης. Τι δήλωσαν μετά τη συνάντηση

Χρήστος Δεμέτης , news247 Σεπτέμβριος 16 2013 

Μετά από μία και πλέον ώρα ολοκληρώθηκε το βράδυ της Δευτέρας η συνάντηση που είχαν ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης με τον πρόεδρο του κόμματος "Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα", Ανδρέα Λοβέρδο.

Στη συνάντηση των δύο ανδρών εξετάστηκε το ενδεχόμενο συνεργασίας για την κοινή κάθοδο των κομμάτων στις προσεχείς εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
O πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
"Συζητήσαμε με τον φίλο, κ. Ανδρέα Λοβέρδο, για τα ζητήματα που έχουν σχέση, με την ανάγκη πια, να δημιουργηθεί ο χώρος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού.
Υπήρξε σύμπτωση απόψεων ότι πρέπει να δημιουργηθεί, είναι ανάγκη για την κοινωνία, είναι ανάγκη για την πολιτική. Βεβαίως, η συγκρότηση του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού δεν μπορεί να γίνει γενικά και αόριστα αλλά στη βάση συγκεκριμένων πολιτικών και μάλιστα στη βάση συγκεκριμένου πολιτικού περιεχομένου για την παρούσα κατάσταση της Ελληνικής κοινωνίας, αλλά και για το μέλλον αυτού του τόπου που δικαιούται να βαδίσει δρόμους εξόδου από την κρίση.
Ο χώρος αυτός, πολιτικά πρέπει να προσδιορίζεται με την αντίθεσή του στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική αλλά και με την αντίθεσή του προς την δημαγωγία, τον λαϊκισμό της μονομερούς καταγγελίας ή της στάσης πληρωμών.
Το πρόγραμμα αυτό, η εναλλακτική πολιτική πρόταση, αναμφισβήτητα πρέπει να έχει ως άξονα την κοινωνική συνοχή αλλά και την ανάπτυξη του τόπου και αυτά δεν είναι γενικά και αόριστα ζητήματα. Είναι πάρα πολύ συγκεκριμένα μεγέθη, εξαιρετικά και αναγκαία προσδιοριστικά του χώρου που πρέπει να διαμορφωθεί, του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Θα συνεχίσουμε τη συζήτηση μας. Σήμερα καταγράφουμε τη συμφωνία μας σε αυτά τα ζητήματα.
Απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο κοινής καθόδου στις εκλογές, απάντησε:
Όχι, συζητήσαμε μόνο αυτά τα οποία σας είπα λίγο πριν.
Σε ότι αφορά τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στα πλαίσια της δημιουργίας του κοινού μετώπου, είπε, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο σύγκλισης με το κόμμα του Ε. Βενιζέλου:
"Θα επαναλάβω αυτό το οποίο έχω πει. Βασικό στοιχείο της πολιτικής που θα δεσμεύει θετικά αυτόν τον τρίτο πόλο, το χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, είναι η αντίθεση του προς στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική και ταυτόχρονα η αντίθεση προς κάθε λαϊκισμό και δημαγωγία. Με σταθερή και αταλάντευτη αναφορά την έξοδο της χώρας από την κρίση, αλλά και την κοινωνική συνοχή".
Ο Ανδρέας Λοβέρδος έσπευσε να σημειώσει ότι το νέο αυτό μέτωπο, η δημιουργία του τρίτου πόλου, που συζήτησε μαζί με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να συγκροτηθεί "άμεσα", προσδιορίζοντας το χρονικό σημείο εντός του 2013, ώστε "να μην προλάβουν να φουντώσουν άλλο τα άκρα".
Οι δύο άνδρες ορίστηκε να συναντηθούν στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ στην Αγίου Κωνσταντίνου, το απόγευμα της Δευτέρας, μετά από δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου στον κυριακάτικο Τύπο ότι συζητάει για "συμπόρευση των κεντροαριστερών δυνάμεων αρχίζοντας από τη Δημοκρατική Αριστερά".
"Επειδή έχουμε εκλογές τον Μάιο του 2014, όλα πρέπει να γίνουν Σεπτέμβριο - Οκτώβριο" δήλωσε ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος είχε ήδη κάνει διερευνητικές συζητήσεις με στελέχη της ΔΗΜΑΡ όπως οι Βασίλης Οικονόμου, Γιάννης Αμοιρίδης και Ανδρέας Παπαδόπουλος.

Το ελληνικό πρόβλημα

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Ελληνικό πρόβλημα υπάρχει, αν και δεν είναι μοναδικό· ως προς τους δείκτες ύφεσης και ανεργίας, απελπισίας και κατάθλιψης, σύγχυσης και μετανάστευσης, μοιάζει με το πορτογαλικό πρόβλημα, το ιρλανδικό, το ισπανικό. Υπό αυτή την έννοια, το ελληνικό πρόβλημα είναι απεικόνιση και προοικονόμηση του ευρωπαϊκού προβλήματος: ανοιχτά, επώδυνα ερωτήματα για τη διατήρηση της ευημερίας, τους δρόμους ανάπτυξης, την προστασία της δημοκρατίας, την εύρεση μιας λειτουργικής κοινής ταυτότητας. Το ελληνικό πρόβλημα έχει φυσικά και ιδιαίτερους χαρακτήρες, πηγάζοντες από γεωπολιτικά, ιστορικά, εθνικά δεδομένα. Και φανερώνεται διαφορετικά εντός και εκτός Ελλάδος. Αλλιώς το αντιλαμβάνονται οι ξένοι αναλυτές ή οι απλοί παρατηρητές, και διαφορετικά οι ζώντες εντός συνόρων, πολύ περισσότερο όσοι, πολλοί δυστυχώς, βιώνουν το πρόβλημα ως αλυσίδα καταστροφών. Για κάποιους ανήσυχους ξένους το ελληνικό πρόβλημα είναι ένα εργαστήρι μέλλοντος, από το οποίο μπορεί να βγει η δυστοπία ή η ελπίδα. Για τα πλήθη που συγκροτούν κοσμοείδωλο από τα μαζικά μέσα, η Ελλάδα υποφέρει ένα ιστορικό ατύχημα, για το οποίο ευθύνονται οι φαύλοι ηγέτες και ο αμέριμνος λαός. Για τις ξένες ηγετικές ελίτ το ελληνικό πρόβλημα είναι καινοφανές ως προς τους χειρισμούς που απαιτεί, ούτως ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί το τοπικό υποσύστημα και συμπαρασύρει το μεγάλο σύνολο, αλλά και να παραμείνει υπό αυστηρά επιτήρηση, ως οιονεί αποικία χρέους. Ενα γερμανικό think tank προ ημερών περιέγραψε ωμά πώς οι εταίροι-δανειστές ασχολούνται με την Ελλάδα για τους ενεργειακούς αγωγούς και πώς θα ωφεληθούν οι εγχώριες ελίτ, ενώ ο λαός θα συνεχίσει να υποφέρει απαράλλαχτα. Σε αυτή την οπτική, το ελληνικό πρόβλημα είναι η διαχείριση του γεωοικονομικού και γεωπολιτικού οικοπέδου. Το κύριο όμως και το προέχον είναι πώς αντιμετωπίζουμε εμείς οι Ελληνες το ελληνικό πρόβλημα, τις ποικίλες φανερώσεις του, και πώς προσπαθούμε να απαντήσουμε. Ασφαλώς, λαμβάνουμε υπ’ όψιν το διεθνές περιβάλλον. Αλλά δεν μας επιτρέπεται να δούμε το δικό μας πρόβλημα με ξένα γυαλιά. Απαιτούνται η δική μας όραση, η δική μας κρίση, η δική μας λύση. Τα δικά μας λάθη. Η διεθνής συγκυρία μπορεί οπωσδήποτε να ευνοήσει ή επισπεύσει μια καλή λύση, αλλά ώς εκεί. Τον υπόλοιπο, μακρύ και δύσβατο, δρόμο πρέπει να τον διανύσουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Συμπυκνώνω αδρά τρεις, κατά τη γνώμη μου, ταυτόχρονες απαντήσεις που απαιτεί το πρόβλημά μας. Επανίδρυση κράτους· παραγωγική ανασυγκρότηση· ψυχική ενότητα. Ξέρω, είναι κλισέ, λέξεις φθαρμένες, αλλά ας δούμε την ψίχα τους, την υλικότητά τους. Επανίδρυση κράτους, όχι εργαλειακή, όχι μόνο για τη λειτουργικότητα, αλλά και για την ανάκτηση του τρωθέντος σήμερα δημοκρατικού φρονήματος και την εμπέδωση μιας οργανικής αμοιβαίας σχέσης κράτους-πολίτη. Η υπερτριετής κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έχει τραυματίσει πολλαπλώς τους θεσμούς και βασικές λειτουργίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας· το κράτος ήταν διανομέας φαυλότητας και μεταλλάχθηκε σε λεηλάτη· θα πρέπει να γίνει εγγυητής ελευθεριών και ισότητας. Η αποσάθρωση του παραγωγικού ιστού, υπό τον μανδύα της ψευδοαναδιανομής και με την πάνδημη προπαγάνδα υπέρ καταναλωτισμού-δανεισμού, προκάλεσε αποσάθρωση συνειδήσεων και εργασιακού ήθους. Ο επιτήδειος διορισμένος, ο «γάτος» του χρηματιστηρίου, ο σαλταδόρος του μαύρου χρήματος ήταν τα υποδείγματα των περασμένων δεκαετιών. (Τα glossy media υποδείκνυαν: τα κορίτσια μοντέλα και τ’ αγόρια ντιτζέι. Καταλήξαμε να πουλάμε ο ένας στον άλλο υπερτιμημένα ακίνητα και καρτοκινητά, και να εισάγουμε καλαμάκια για τους φραπέδες.) Η παραγωγική αναδιάρθρωση προϋποθέτει ορισμό στόχων, σκοπού, μέσων, μια αποκρυστάλλωση ταυτότητας. Ποιο είναι «από την αρχή ώς το τέλος, το Κοινό και το Κύριο» – έλεγε ο Σολωμός. Δεν είναι άρα οικονομισμός και εργαλειακότητα, είναι ουσία, είναι γνώση του τόπου και των ανθρώπων, είναι θέση στον κόσμο, είναι θέαση του κόσμου και του εαυτού, είναι ταυτότητα. Ιδού: το αίτημα για ψυχική ενότητα. Οχι στατική ταύτιση, αλλά δυναμική συνύπαρξη με έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή, μια αίσθηση κοινού σκοπού: τη σωτηρία και την ανάδυση. Το αίτημα για σκέψη υπερβαίνουσα το σεσηπός παρόν. [«Σκέψου βαθιά και σταθερά (μία φορά για πάντα) τη φύση της Ιδέας, πριν πραγματοποιήσεις το ποίημα» – πάλι ο Σολωμός.] Η παρούσα διαίρεση, ο πολυκερματισμός, το διάσπαρτο μίσος συχνότατα χωρίς στόχο, ο α-τυπικός εμφύλιος χαμηλών οκτανίων, το πιθανότερο δεν οδηγούν καν σε σύγκρουση εκτόνωσης και ανασύνταξης σε άλλη πίστα, αλλά σε δομική κατάθλιψη και ενδόρρηξη, σε κοινωνική εντροπία. Τα έχουμε ξαναπεί. Τα ξαναλέμε.

Ο τιμωρός του ασφαλιστικού

 

Κέζα Λώρη  , tovima.gr

Πώς γίνεται μια έφοδος; Το ξέρουν και τα παιδιά που παίζουν πολεμικά παιχνίδια. Η έφοδος έχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Ο Γιάννης Βρούτσης, υπουργός Εργασίας έχει διαφορετική αντίληψη. Για να κάνει έφοδο, κάνει δήλωση: «θα κάνω έφοδο». Προειδοποιεί λοιπόν τώρα ότι θα κάνει «σαρωτικούς ελέγχους» για την αδήλωτη εργασία.

Τη μέθοδο αυτή την έχουμε ξαναδεί να εφαρμόζεται. Προηγούμενοι υπουργοί, ας πούμε Δημόσιας Τάξης, έλεγαν: «θα κάνω έφοδο για τις οδικές παραβάσεις». Επαιρναν κάμερες και μαζί με τους επικεφαλής των αστυνομικών υπηρεσιών έστηναν ένα θεατρικό δρώμενο στο κέντρο της Αθήνας. Μερικές κλήσεις κόβονταν on air. Τη συνέχεια την γνωρίζει οιοσδήποτε κυκλοφορεί στην πόλη. Τα ίδια.

Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την ορθότητα της πρωτοβουλίας του Γιάννη Βρούτση. Στέλνει ο υπουργός χίλια άτομα να βρουν ανασφάλιστους. Λίγοι θα διαφωνήσουν επί της ουσίας: οι εργαζόμενοι πρέπει υποχρεωτικά να παίρνουν ένσημα. Λίγοι θα διαφωνήσουν, μεταξύ των οποίων και ο Παπανδρέου Γ’ ο οποίος στην ιστορική προεκλογική ομιλία στο Λαύριο είχε προτείνει στα σοβαρά την ανασφάλιστη εργασία για τους νέους. Να πάει μπροστά η οικονομία, να πάνε πίσω οι ζωές των ανθρώπων.

Αναρωτιέται κανείς: κόπτεται ο Γιάννης Βρούτσης για τα ένσημα του κοσμάκη; Αυτό δεν το ξέρουμε. Δεν γνωρίζουμε τι κρύβει στα βάθη της καρδιάς του και μέσα στο μυαλό του. Σίγουρα υπάρχει υστέρηση εσόδων.  Η αδήλωτη εργασία έχει φθάσει στο 38% όπερ σημαίνει ότι οι απώλειες για το ασφαλιστικό σύστημα ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση.

Για το λόγο τούτο αποφασίστηκε να γίνουν έλεγχοι σε όλη την επικράτεια από τις αρμόδιες υπηρεσίες των υπουργείων Εργασίας και Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Μετέχουν άνδρες της Οικονομικής Αστυνομίας, 700 υπάλληλοι των ελεγκτικών μηχανισμών του υπουργείου Εργασίας, 450 επιθεωρητές του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας και 25 της Ειδικής Υπηρεσίας Ελέγχων Ασφάλισης του ΙΚΑ.

Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να καταλάβουμε τους λόγους που οδηγούν τον υπουργό να αποκαλύψει το σχέδιο. Δεν έχει προσδοκία εσόδων από τα πρόστιμα. Ζητεί περί τα δέκα χιλιάρικα από τον εργοδότη για κάθε αδήλωτο εργαζόμενο. Το ποσό είναι υπέρογκο σε σχέση με τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις. Υποτίθεται λοιπόν ότι τα κλιμάκια των ελέγχων θα ρίχνουν επί τόπου το πρόστιμο.  Το οποίο, φυσικά, κανείς δεν θα μπορεί να καταβάλλει. Η αγορά έχει στεγνώσει. Ετσι αντί δεκαχίλιαρου τα κλιμάκια θα εισπράξουν μούντζες.  

Η πολιτική που εφαρμόζεται δεν ενθαρρύνει την πρωτοβουλία και την επιχειρηματικότητα. Είναι πολιτική της σφαλιάρας, της τιμωρίας και των κοντόφθαλμων ιδεών. Αναρωτιόμαστε: αυτοί που τα σκέφτονται ζουν σε αυτή τη χώρα; Μήπως κατέβηκαν από δέντρο;

Σχολικά πάθη

  Του Νικόλα Σεβαστάκη , 15/9/2013, avgi.gr

Μια μέρα πριν τον αγιασμό, τηλεφωνώ στο δημοτικό σχολείο της κόρης μου. Ο διευθυντής, συμπαθής και καλοπροαίρετος άνθρωπος, πάντα πρόθυμος να μιλήσει χωρίς βιασύνες, με ενημερώνει για τα σχετικά. Τον ρωτάω για την έναρξη του ολοήμερου. «Α, δυστυχώς δεν θα ξεκινήσει ακόμα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχουμε ιδέα πότε ακριβώς θα έχουμε δασκάλους για το ολοήμερο». Αυτό σημαίνει φυσικά ότι στις εντεκάμιση για τις πρώτες μέρες και στις δωδεκάμιση από Δευτέρα -σε κανονικές συνθήκες- πρέπει να έχει βρει κανείς τον μαγικό τρόπο να παραλάβει το παιδί του.
Προχθές τώρα, στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών, στο Αριστοτέλειο, λάβαμε την απόφαση να μεταθέσουμε τις εξετάσεις εισαγωγής των μεταπτυχιακών φοιτητών για τις αρχές Οκτωβρίου. Πώς, διάολε, να γίνει εξεταστική διαδικασία με κλειστή τη γραμματεία, με μια κατάσταση όπου εκατοντάδες μέλη του διοικητικού προσωπικού δεν ξέρουν πού θα βρίσκονται σε δεκαπέντε μέρες;
Οι αναπόφευκτες «αναταράξεις» των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων, θα πουν κάποιοι. Οι ίδιοι, πάνω - κάτω, που εγκωμιάζουν ως στάση ευθύνης την αγόγγυστη αποδοχή των τετελεσμένων από τους διαθέσιμους και εν κινήσει (προς το άγνωστο) εργαζόμενους.
Είναι όμως έτσι; Ή μήπως όλα αυτά τα «κλάσματα εμπειρίας» προδιαγράφουν μια κατάσταση κατά το οποία γίνεται όλο και πιο δύσκολο να προγραμματίσει κανείς στοιχειωδώς τα του βίου του; Αυτή τη διάσταση όμως φαίνεται ότι δεν την υπολογίζουν καθόλου στις αποφάσεις τους. Καθώς έχουν πια ταυτίσει τη μεταρρύθμιση και τον εξορθολογισμό με μια διαδικασία δίχως υποκείμενο, με έναν αυτοματισμό μέτρων, γίνονται τυφλοί απέναντι στην ίδια την πραγματικότητα. Προχωρούν, ας πούμε, με το αντισηπτικό των λέξεων στις εγκυκλίους, στα νομοσχέδια και στις αλλεπάλληλες τροπολογίες τους αδιαφορώντας, όπως φαίνεται, για το βασικό ερώτημα: πως μπορούν οι άνθρωποι να είναι στοιχειωδώς λειτουργικοί μέσα στη διαρκή αβεβαιότητα, να είναι ορθολογικοί μέσα στους παραλογισμούς, να είναι υπεράνω και νηφάλιοι σε συνθήκες καταθλιπτικού μετεωρισμού;
Σκέφτομαι, όμως, ότι αυτές οι διαστάσεις της πραγματικότητας θα συρρικνωθούν πάλι τις επόμενες μέρες στα πρωτοσέλιδα και στα ρεπορτάζ για τις απεργίες των εκπαιδευτικών. Τηλεοράσεις και κοινωνικά μέσα θα πιαστούν με βουλιμία από τις τυχόν άκομψες πλευρές, τις αριστερίστικες μεγαλοστομίες, το ένα ή το άλλο χοντροκομμένο σύμπτωμα. Και φυσικά, η δύσκολη θέση του γονιού ή του παιδιού θα γίνουν αφορμή για μια άλλη επιστράτευση: όχι τη γνωστή διαδικασία της επιστράτευσης των απεργούντων από την κυβέρνηση αλλά την επιστράτευση των κοινωνικών αντανακλαστικών, την ενορχήστρωση συναισθημάτων και αντιδράσεων.
Αυτοματισμός των «μέτρων» και κοινωνικοί αυτοματισμοί πάνε πάντα μαζί. Και αυτό βέβαια υπερβαίνει τα συγκεκριμένα παραδείγματα και τις προσωπικές εμπειρίες που μεταφέρουμε στο χαρτί. Γιατί, από αυτή τη μοιραία αλληλοτροφοδότηση μέτρων και αυτοματισμών ενισχύεται ακόμα περισσότερο το μάγμα της καχυποψίας και των φόβων. Διαμορφώνεται πλέον η ολέθρια συνειρμική σύνδεση της έννοιας μεταρρύθμιση με την ένταση της ανασφάλειας, με την εργασιακή διακινδύνευση και τη απίσχναση δικαιωμάτων. Οι αλλαγές, οι αναπροσαρμογές, ο «ανασχεδιασμός των δομών», θα ερμηνεύονται όλο και συχνότερα από τους πολίτες ως κολπάκια για επιπλέον δυσάρεστες εκπλήξεις και πρόσθετες βιοτικές ταλαιπωρίες.
Η οικεία και από το παρελθόν υπόθεση εργασίας των κυβερνώντων είναι ότι αυτή η ανησυχαστική ερμηνεία είναι έργο των συνδικαλιστών και των πολιτικών της Αριστεράς. Αλλά αυτή η υπόθεση εργασίας φαίνεται να υποτιμά τα γεγονότα, θεωρώντας ότι τα πάντα είναι ή μπορούν να είναι «πολιτικώς υποκινούμενα». Πρόκειται για αφελή αντίληψη, αν δεν ήταν επικίνδυνη, όπως όλες οι απλουστεύσεις...

"Ο ρεαλισμός του ΣΥΡΙΖΑ, κριτήριο για τη σχέση μας."

Θόδωρος Μαργαρίτης, Συνέντευξη στον Π. Κορωναίο, Ελευθεροτυπία, 15/09/2013

---

- Ο Φ. Κουβέλης έχει μιλήσει για την ανάγκη δημιουργίας τρίτου πόλου και ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς, που θα λάβει χαρακτηριστικά παράταξης. Πόσο κοντά είστε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Η συγκρότηση μιας ισχυρής κεντροαριστεράς παράταξης είναι μια μεγάλη αναγκαιότητα . Αφορά τη πολιτική σταθερότητα της χώρας και τη προώθηση μεταρρυθμίσεων και κοινωνικών αλλαγών. Το νέο διπολικό σκηνικό στη χώρα -με τη ΝΔ και τη ΣΥΡΙΖΑ- περικλείει πολλούς κινδύνους για το μέλλον .

Ο τρίτος πόλος μπορεί να αποτρέψει ακραίες καταστάσεις και να εξασφαλίσει συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας. Η βασική προϋπόθεση είναι η υιοθέτηση μιας πολιτικής συμφωνίας που απορρίπτει τόσο τη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση όσο και τον αριστερό λαϊκισμό.

Όποιος λοιπόν αποδέχεται πλήρως τη σημερινή κυβερνητική πολιτική, είτε εγκλωβίζεται στη δημαγωγία του ΣΥΡΙΖΑ , προφανώς δεν μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός τρίτου πόλου. Αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως συμπληρωματική δύναμη σε διαφορετικά πολιτικά σχέδια.

- Σε μια τέτοια περίπτωση η ΔΗΜΑΡ θα εξελιχθεί σε νέο κόμμα ή θα ενσωματωθεί στη νέα παράταξη;

Η ΔΗΜΑΡ είναι ανοιχτή σε διάλογο και συνεννόηση με δυνάμεις σοσιαλιστικές, σοσιαλδημοκρατικές, οικολογικές που αντιλαμβάνονται την ανάγκη μιας τέτοιας προοδευτικής συμπαράταξης.

Θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής. Από το βαθμό πολιτικής συμφωνίας από το εύρος των δυνάμεων που θα κινηθούν σε αυτή τη κατεύθυνση θα κριθούν και οι σχετικές αποφάσεις της ΔΗΜΑΡ, η μορφή της παράταξης.

- Εντός του κόμματος φαίνεται να υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις για τα πρόσωπα, αλλά και τις κινήσεις, που θα μπορούσαν να μετέχουν, ειδικά από το ΠΑΣΟΚ. Ποιες είναι οι πολιτικές «κόκκινες γραμμές», που αποκλείουν συμμετοχές;

Είναι λογικό αυτή η συζήτηση να γίνεται μέσα στις γραμμές της ΔΗΜΑΡ. Η Εκτελεστική Επιτροπή και η Κοινοβουλευτική Ομάδα σε πρόσφατη συνεδρίαση ενέκριναν με ισχυρή πλειοψηφία το πολιτικό πλαίσιο που σας περιέγραψα.

Θα είμαι σαφής σε ένα δύσκολο ζήτημα. Το ΠΑΣΟΚ ως πολιτικός φορέας χωράει σε μια τέτοια διαμόρφωση. Η σημερινή όμως πολιτική του, οι επιλογές της ηγεσίας του δείχνουν ότι εμποδίζει μια σοβαρή Κεντροαριστερή συμπαράταξη. Με τις κινήσεις του επιβεβαιώνει τον Θ. Πάγκαλο, ο οποίος υπέδειξε την κοινή εκλογική κάθοδο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, Το σημερινό ΠΑΣΟΚ δηλαδή δείχνει ότι η συνύπαρξη του με τη ΝΔ δεν είναι μόνο για λόγους έκτακτων συνθηκών στη χώρα αλλά αποτελεί μια μονιμότερη στρατηγική επιλογή.

Θυμηθείτε ότι στις εργασιακές αλλαγές, στο φορολογικό, στο κλείσιμο της ΕΡΤ προτίμησε τη συνεννόηση με τη ΝΔ και όχι με τη ΔΗΜΑΡ. Αποδυνάμωσε τις πιέσεις που ασκούσε η ΔΗΜΑΡ. Με πρόσχημα τη "πολιτική σταθερότητα" κάνει κρίσιμες υποχωρήσεις. Επαναλαμβάνω με πρόσχημα τη πολιτική σταθερότητα...

- Εκ του αποτελέσματος, αντιμετωπίζετε περισσότερα προβλήματα εκτός κυβέρνησης, παρά εντός;

Η ΔΗΜΑΡ επέλεξε πέρσι να στηρίξει τη τρικομματική κυβέρνηση για να μην πάμε για 3η φορά σε 6 μήνες σε εκλογές και ανοίξει ο δρόμος της άτακτης χρεοκοπίας. Έπρεπε να αποτραπεί το Grexit, το οποίο βρισκόταν στο τραπέζι. Η ΔΗΜΑΡ συνέβαλε σε αυτή την προσπάθεια. Δεν έβαλε μπροστά το στενό κομματικό συμφέρον.

Η κυβέρνηση όμως είχε και μια δεύτερη δέσμευση. Την επαναδιαπραγμάτευση των δυσμενών όρων του μνημονίου. Εκεί δεν προχώρησε... Γιαυτό το κόμμα μας διατύπωνε την κριτική του . Η ΝΔ με αφορμή το λουκέτο στην ΕΡΤ ώθησε τα πράγματα στα άκρα. Υπονόμευσε τη κυβέρνηση συνεργασίας. Ήδη το είχε δείξει με την εμπλοκή στον περίφημο αντιρατσιστικό νόμο. Αυτή η κυβέρνηση δεν μας χωρούσε πια...

Προφανώς η ΔΗΜΑΡ σήμερα, εκτός κυβέρνησης έχει μεγαλύτερη άνεση να διατυπώσει τι σύνολο της στρατηγικής της, τις εναλλακτικές τις προτάσεις. Θα παραμείνει με στάση ευθύνης για τη χώρα και την κοινωνία, είτε βρέθηκε στη συμπολίτευση, είτε σήμερα στην αντιπολίτευση.

- Όπως διαμορφώνονται και σταδιακά διατυπώνονται οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρείτε ότι είναι πιο κοντά ή πιο μακριά σε αυτές της ΔΗΜΑΡ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς λειτουργεί με μοναδικό κριτήριο την εκλογικίστικη προτεραιότητα. Αντιμετωπίζει τους πολίτες ως πελάτες. Χαϊδεύει αυτιά και δίνει υποσχέσεις. Πρόκειται για μια αντίληψη που απομακρύνεται από τις αξίες της Αριστεράς. Άλλο πράγμα η προσήλωση στο λαό και άλλο πράγμα ο λαϊκισμός. Δεν μπορεί για παράδειγμα - όπως έκανε - να δίνει αμέριστη στήριξη και στην απεργία των δικαστών και στις διαμαρτυρίες των υπαλλήλων της Βουλής. Δεν γίνεται να μην συζητά την αποκρατικοποίηση της τεράστιας έκτασης του Ελληνικού.Ελπίζω πάντως να αντιληφθεί ότι για να διαμορφώσει πολιτικές κυβερνησιμότητας χρειάζεται ρεαλισμό, μεγαλύτερη υπευθυνότητα και ανοικτή πολιτική συμμαχιών. Αυτή η εξέλιξη θα κρίνει τις σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ.

- Πώς σχολιάζετε τις κινητοποιήσεις στην Παιδεία και πώς την άποψη που εξέφρασε η Μαρία Ρεπούση περί των αρχαίων στα σχολεία;

Οι εκπαιδευτικοί έχουν δίκιο. Το ίδιο ισχύει και με τους διοικητικούς υπαλλήλους στα ΑΕΙ. Εδώ δεν πρόκειται για μεταρρύθμιση αλλά για απορρύθμιση. Οι κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών όμως δεν πρέπει να εξυπηρετούν κομματικούς σχεδιασμούς και χρειάζεται κάθε φορά να εξασφαλίζουν ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις. Ας πούμε, δεν το πέτυχαν στην επιδίωξη για απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις.

Τώρα για τις απόψεις της Μ. Ρεπούση ένα μόνο σχόλιο. Συμφωνώ ότι είναι πιο χρήσιμο να διδάσκονται οι μαθητές ιστορία των θρησκειών και όχι μόνο ένα θρησκευτικό δόγμα. Είναι επίσης λογικό ότι τα αρχαία θα πρέπει να διδάσκονται με ένα πιο σύγχρονο και ελκυστικό τρόπο και όχι όπως σήμερα. Όσο για τα Λατινικά νομίζω ότι δεν χρειάζονται καθόλου!