«Να επιστρέψουμε στην κοινωνία»

→Πρέπει να συζητήσουμε σε βάθος για τη νέα φάση της ΔΗΜΑΡ και να βγάλουμε συμπεράσματα από την παρουσία μας στην κυβέρνηση. Πρέπει να επιστρέψουμε στην κοινωνία. Η θέση μας είναι δίπλα στους πολίτες και την κοινωνία που φτωχοποιείται. Δίπλα σ’ αυτούς που δεν καταφέραμε να υπερασπιστούμε όσο θέλαμε μέσα από την κυβέρνηση και περιμένουν ακόμα να ακούσουν προτάσεις που θα λειτουργούν υπέρ της κοινωνίας

 
Του Μάκη Διόγου* , 24/7/13 , ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Δυστυχώς αργήσαμε ως Δημοκρατική Αριστερά να αντιληφθούμε ότι ο Σαμαράς και το στενό του επιτελείο χρησιμοποιούσαν την τρικομματική κυβέρνηση ως όχημα για την εκπόνηση του πολιτικού σχεδίου που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων έναν διπολισμό-δικομματισμό (που σωστά έχουμε χαρακτηρίσει καρικατούρα), με τη Ν.Δ. από τη μια πλευρά, τον ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, με υγειονομική ζώνη ενδιάμεσα στους δύο αυτούς πόλους του νέου δικομματισμού. Ο Σαμαράς θέλει με όχημα την κυβέρνηση συνεργασίας να φτιάξει τον νέο συντηρητικό πόλο, έχοντας ανοιχτό ορίζοντα προς τους ψεκασμένους του Καμμένου και τη Χρυσή Αυγή.

Πολλοί σύντροφοι διαφώνησαν με την αποχώρηση από την κυβέρνηση και υποστηρίζουν ότι χάνουμε το μεταρρυθμιστικό στίγμα θεωρώντας a priori ότι η κυβέρνηση Σαμαρά είναι μεταρρυθμιστική. Γιά να δούμε λοιπόν στον έναν χρόνο που μείναμε και στηρίξαμε την κυβέρνηση τι συνέβη. Γιατί τελικά ποια «μεταρρύθμιση» εμπόδισε η ΔΗΜΑΡ; Εμποδίσαμε την πώληση του ΟΠΑΠ στον φίλο του πρωθυπουργού Μελισσανίδη; Εμποδίσαμε την πώληση της ΔΕΣΦΑ στους Αζέρους; Εμποδίσαμε την πώληση, που δεν έγινε τελικά (αλλά από το βήμα του συνεδρίου της Ν.Δ. ο Σαμαράς είπε ότι θα γίνει…), της ΔΕΠΑ στους Ρώσους;

Εμποδίσαμε, λένε, τις απολύσεις στο Δημόσιο. Σωστά. Γι’ αυτό κατηγορούν τον Αντώνη Μανιτάκη ότι δεν προχώρησε στη μείωση προσωπικού στο Δημόσιο. Πρώτα απ’ όλα, είναι οι απολύσεις μεταρρύθμιση; Αλλά και ας υποθέσουμε ότι είναι (για μένα δεν είναι…). Εστειλαν οι υπουργοί της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ τους υπό απόλυση υπαλλήλους των υπουργείων τους; Οχι βέβαια. Επρεπε ο αριστερός Μανιτάκης να κάνει και φυσικά να χρεωθεί τις απολύσεις. Επρεπε ο Μανιτάκης που πρότεινε η ΔΗΜΑΡ να κάνει τη βρόμικη δουλειά και ο Σαμαράς να διορίζει από το παράθυρο στην ΕΡΤ «συμβούλους» με 3.500 ευρώ τον μήνα μισθό. Αυτή τη μεταρρύθμιση ήθελαν και θέλουν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Ομως υπάρχουν και άλλα που η ΔΗΜΑΡ δυστυχώς δεν εμπόδισε και ουσιαστικά δεν ανταποκρίθηκε στους λόγους για τους οποίους πριν από έναν χρόνο μπήκε στην κυβέρνηση. Δεν εμποδίσαμε τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα.

Μπορεί να μην ψηφίσαμε το Μνημόνιο τον Δεκέμβριο, αλλά ψηφίσαμε τον προϋπολογισμό που εφάρμοσε το Μνημόνιο και ουσιαστικά καταργήσαμε τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και κάθε προστατευτικό δίχτυ για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα. Και είναι υποκριτικό να μας κουνάνε ορισμένοι το δάχτυλο και να μας λένε «φύγατε από την κυβέρνηση για την ΕΡΤ και δεν είπατε τίποτα π.χ. για τους απολυμένους του Κατσέλη» τη στιγμή που η κυβέρνηση Σαμαρά, δυστυχώς και με τη δική μας σιωπή, έχει αφήσει απροστάτευτους τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν εμποδίσαμε την επέκταση του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ και συμφωνήσαμε να μειωθεί 10% και να αλλάξει όνομα. Ενας κεφαλικός φόρος που με τα ίδια κριτήρια πληρώνουν ο άνεργος, ο μισθωτός και ο επιχειρηματίας. Δεν εμποδίσαμε την «παραμονή» του 23% στο πετρέλαιο θέρμανσης. Δεν εμποδίσαμε την ακροδεξιά εκτροπή.

Τον περασμένο Δεκέμβριο στην Κεντρική Επιτροπή εξέφρασα την αντίθεσή μου στην πολιτική του Δένδια στις καταλήψεις στέγης, τότε κάποιοι σύντροφοι έλεγαν ότι απλά εφαρμόζεται ο νόμος. Οι ίδιοι σύντροφοι σφυρίζουν αδιάφορα για τη μη συμμόρφωση της κυβέρνησης με την απόφαση του ΣτΕ για την ΕΡΤ. Δύο μέτρα και δύο σταθμά στη νομιμότητα;

Η Δημοκρατική Αριστερά εξάντλησε τις αντοχές της, αλλά και την ανοχή των πολιτών που την έβλεπαν να δίνει άλλοθι σε μια νεοσυντηρητική πολιτική. Η αποχώρηση από την κυβέρνηση ήταν σοφή επιλογή. Προφανώς δεν τελειώνει εδώ η πορεία μας. Εχουμε μπροστά μας δύσκολο δρόμο, καθώς βρισκόμαστε ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που εκ των πραγμάτων θα αναγκαστεί να πάρει νέα επώδυνα μέτρα και σε μια αξιωματική αντιπολίτευση που εξαντλεί τη ρητορική της στην αέναη καταγγελία του Μνημονίου, αναζητώντας (;) έναν πειστικό εναλλακτικό δρόμο διακυβέρνησης.

Ο ρόλος του κόμματος δεν μπορεί (και δεν πρέπει…) να εξαντληθεί στη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Πρέπει να συζητήσουμε σε βάθος για τη νέα φάση της ΔΗΜΑΡ και να βγάλουμε συμπεράσματα από την παρουσία μας στην κυβέρνηση. Πρέπει να επιστρέψουμε στην κοινωνία. Η θέση μας είναι δίπλα στους πολίτες και την κοινωνία που φτωχοποιείται.

Δίπλα σ’ αυτούς που δεν καταφέραμε να υπερασπιστούμε όσο θέλαμε μέσα από την κυβέρνηση και περιμένουν ακόμα να ακούσουν προτάσεις που θα λειτουργούν υπέρ της κοινωνίας. Πρέπει με την πολιτική μας να στηρίξουμε τα εκατομμύρια των πολιτών που πλήττονται καθημερινά από την πρωτοφανή οικονομική, πολιτική και πολιτισμική κρίση η οποία, όπως φαίνεται πλέον καθαρά, δεν ξεπερνιέται με επιλογές «σκληρής» λιτότητας.


*Δημοσιογράφος, μέλος Κ.Ε. της Δημοκρατικής Αριστεράς

Το Σκίτσο της ημέρας

Κώστας Κουφογιώργος , enet.gr

Η ΔΗΜΑΡ για την επέτειο

enikos.gr

«Ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και ισονομία, παραμένει επίκαιρος», τονίζει η ΔΗΜΑΡ σε ανακοίνωσή της για την 39η επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας.
«Σήμερα, στις δύσκολες μέρες που περνάει η πατρίδα μας, με την οικονομική κρίση, την άνοδο της ακροδεξιάς και τις συνεχιζόμενες ρατσιστικές επιθέσεις, ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και ισονομία, παραμένει επίκαιρος. Όλοι μαζί πρέπει να αγωνιστούμε, για να προασπίσουμε το αγαθό της Δημοκρατίας», επισημαίνει και αποτίει φόρο τιμής σε όλους εκείνους «που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δραγασάκης παραδίδων μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου

Άφωνους άφησε χθες τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Γιάννης Δραγασάκης, που προήδρευε την ώρα που η Ελένη Καρούλια προανήγγειλε ότι το νεοναζιστικό μόρφωμα θα αγνοήσει την απαγόρευση του δημάρχου Αθηναίων, Γιώργου Καμίνη και θα μοιράσει τρόφιμα «μόνο για Έλληνες».
matrix24.gr

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τη διέκοψε και τής ζήτησε να… μην παραβιάζει άρθρα του Συντάγματος εντός της αιθούσης της Βουλής, διευκρινίζοντας ότι το Σύνταγμα δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ Ελλήνων και μη. «Δεν υπάρχει καμία παραβίαση του Συντάγματος, να μου φέρετε το νόμο», τού απάντησε η σύζυγος Μιχαλολιάκου και τότε ο Δραγασάκης, άνοιξε το Σύνταγμα και άρχισε να… της διαβάζει:
«Αρθρο 2 παρ. 1: “ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας. Βλέπετε λέει του ανθρώπου, όχι του Έλληνα ανθρώπου», τής επισήμανε και στη συνέχεια τής διάβασε και την παράγραφο 5 του άρθρου 2, η οποία αναφέρει: «όλοι όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων».
Αμέσως, επιχείρησε να «ενισχύσει» την Ελένη Ζαρούλια ο βουλευτής της Χ.Α., Ηλίας Παναγιώταρος, που τόνισε στον Δραγασάκη πως όταν γράφτηκε το Σύνταγμα, «δεν υπήρχε ψήγμα λαθρομετανάστη (sic) στη χώρα μας και ο νομοθέτης δεν είχε υπόψη του ότι στην πατρίδα μας θα είχαμε 3 εκατομμύρια τώρα». Όμως, η απάντηση Δραγασάκη ήταν αυτό που λέμε «πληρωμένη»; «Δεν είχε υπόψη του και ότι μέσα στη Βουλή θα υπήρχε ένα κόμμα που θα υπονόμευε το Σύνταγμα», τού απάντησε και το επεισόδιο έληξε εκεί.

Η μελαγχολία της αποκατεστημένης δημοκρατίας

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Με όσες νότες αισιοδοξίας κι αν εμπλουτιστούν τα φετινά διαγγέλματα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, μελαγχολικός θα παραμείνει ο τόνος τους. Ακόμα κι αν αυτοεκβιαζόμενοι προσεγγίσουμε τα πράγματα με «θετική σκέψη», και πάλι θα μετρήσουμε περισσότερα προβλήματα παρά παρηγορητικά σημάδια. Κατά κοινή ομολογία, δεν βρισκόμαστε πια στην περίοδο που η μείωση της δημοκρατίας οφειλόταν πρωτίστως στη δράση εξωθεσμικών κέντρων. Σήμερα, στα χρόνια των Μνημονίων, η επίσημη Ελλάδα, όπως αναγνωρίζουν και οι κρατούντες, έχει συνυπογράψει τη μείωση της εθνικής της κυριαρχίας, άρα και την κολόβωση της δημοκρατίας της. Με αντάλλαγμα μια οικονομική σωτηρία ίδια με τον ορίζοντα: απομακρύνεται πάνω που νομίζουμε ότι τη φτάνουμε· πάλι και πάλι. Αλλά δεν είναι μόνο εξωγενής η σμίκρυνση της δημοκρατίας. Η οικονομική καταβαράθρωση, η διεθνής επιτροπεία, η φθορά του πολιτικού συστήματος και η διαφθορά ορισμένων στυλοβατών του λειτούργησαν σαν εκκολαπτήριο. Και το φιδάκι ξεμύτισε και πια δαγκώνει - Ελληνες και ξένους. Η μιλιταριστική Χρυσή Αυγή, όλο και πιο επιθετική, όσο βλέπει να την προβάλλουν κάμποσα ΜΜΕ και να την κανακεύει ψηφοθηρώντας μερίδα του πολιτικού προσωπικού, έχει επιβάλει το «δίκαιο» της βίας, της χυδαιότητας, του μίσους και του τρόμου· ακόμα και η Βουλή δέχεται αμήχανη τη μία προσβολή μετά την άλλη. Καμία δημοκρατία όμως δεν είναι πλήρης όταν οι πολίτες της φοβούνται και οι θεσμοί της υπολειτουργούν. Παρά ένα τεσσαράκοντα χρόνια από «την επιστροφή της δημοκρατίας στον τόπο που γεννήθηκε» (όπως συνηθίζουμε να λέμε με καμάρι, χωρίς να κατανοούμε πάντοτε πόσο βαριά είναι η σημασία των λεγομένων μας και ποια καθήκοντα υπαγορεύουν), θα βρεθούν αρκετοί να κηρύξουν για πολλοστή φορά το «τέλος της μεταπολίτευσης»· οι περισσότερο είρωνες μάλιστα ίσως ευχηθούν χλευαστικά «καλά σαράντα», υποθέτοντας ότι έχουν να κάνουν με οργανισμό σεσηπότα και όχι ζώντα. Παρότι ο όρος «τέλος της μεταπολίτευσης» συγκαταλέγεται από καιρό στα πλέον κοινόχρηστα κλισέ, δεν του αποδίδουν όλοι το ίδιο νόημα. Παραμένει σημείο αμφιλεγόμενο, μολονότι επί του παρόντος επικρατεί η αντίληψη που θεωρεί τη μεταπολίτευση υπεύθυνη για όλα τα κακά της μοίρας μας. Λησμονούν προφανώς οι «τελεολόγοι» ότι διαφθορά υπήρχε και προ μεταπολιτεύσεως (με πλέον διεφθαρμένη τη χούντα, που την παριστάνουν άμωμη οι φανεροί και κρυφοί νοσταλγοί της), και λαϊκισμός επίσης, και διαπλοκή, και δεσποτικοί εξωθεσμικοί παράγοντες, και αναξιοκρατία, και νεποτισμός. Δεν τα επινόησε η μεταπολίτευση όλα αυτά. Λησμονούν επίσης οι κήρυκες του τέλους ότι στη μεταπολίτευση πιστώνονται πάρα πολλά θετικά, τόσα που ενδεχομένως θα είχαν αλλάξει το τοπίο αν δεν ήταν ιδιαίτερα γερές οι προχουντικές ρίζες του πελατειακού κράτους, της οικογενειοκρατίας και του παλαιοκομματισμού. Πιθανόν όσοι βιάζονται να ξεμπερδέψουν με τη μεταπολίτευση, βιάζονται να ξεμπερδέψουν όχι με τα αρνητικά της γνωρίσματα, αλλά με όσα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες κατοχυρώθηκαν στη διάρκειά της, επειδή τα θεωρούν πλέον «αντιπαραγωγικά». Αλλά δημοκρατία δίχως αυτά δεν νοείται. Είναι ανάπηρη.

Κανόνες ρύθμισης της αγοράς

Σταθάκης Γιώργος , 23.07.2013 , avgi.gr  

 

  Το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είναι μια πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η οποία δεν εκπορεύεται από μνημονιακή δέσμευση. Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές είναι μοντέλο το οποίο στη Βόρεια Ευρώπη εφαρμόστηκε επί 20 χρόνια και απέτυχε. Απέτυχε παταγωδώς και μεταφέρεται τα τελευταία δύο - τρία χρόνια, μέσα στην κρίση, στις χώρες του Νότου, στην Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία.
Έρχομαι τώρα στα προβλήματα που έχει η συγκεκριμένη ρύθμιση. Πρώτο πρόβλημα είναι η αδυναμία να προσδιορίσει γιατί επιλέχθηκαν τα 250 τετραγωνικά μέτρα. Υπενθυμίζω ότι συγκριτικά στον ευρωπαϊκό χώρο το μέτρο έχει από 100 έως 400 κατά περίπτωση. Δεύτερον, το σημείο αυτό έχει προσωρινό χαρακτήρα, διότι υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις αναφορικά με τη διάρκεια του μέτρου και με τον περιορισμό του μόνο στις μικρές επιχειρήσεις. Δηλαδή, υπάρχει έντονη φοβία και μάλλον για θεμιτούς λόγους ότι μια οποιαδήποτε προσφυγή των μεγαλύτερων καταστημάτων, τα οποία θα διεκδικήσουν την ιδέα ότι προσβάλλεται ο αθέμιτος ανταγωνισμός, θα οδηγήσει σε μια γενίκευση του μέτρου, άρα το άνοιγμα τις Κυριακές και των μεγάλων καταστημάτων με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Το τρίτο θέμα αφορά το ποιος αποφασίζει. Με το νομοσχέδιο αυτό, όλη η αρμοδιότητα για το πόσες Κυριακές θα δουλεύουν τα μαγαζιά σε κάθε νομό μεταφέρεται στον αντιπεριφερειάρχη.
Το τέταρτο σημείο είναι ο μη προσδιορισμός του ωραρίου της Κυριακής. Έχουμε πολλές ώρες ανοικτά τα καταστήματα συγκριτικά με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και προστίθεται ένα ωράριο, το οποίο θα μπορούσε να είναι δώδεκα επιπρόσθετες ώρες την Κυριακή.
Πέμπτον, είναι αδιανόητο να ανοίξουν τα καταστήματα τις Κυριακές από τη σκοπιά των εργαζομένων. Έκτον, εάν για οποιοδήποτε λόγο επεκταθεί το μέτρο στα μεγάλα καταστήματα όπως έγινε στο σύνολο των χωρών του Βορρά όπου εφαρμόστηκε η Κυριακή και εφαρμόστηκε στη συνέχεια για το σύνολο των καταστημάτων, ο ανταγωνισμός από τα μεγάλα καταστήματα ήταν προφανώς υπέρ αυτών.

Μια δύσκολη επιστροφή

Ριχάρδος Σωμερίτης, 23/07/2013,metarithmisi.gr

Για ένα διάστημα αρκετών εβδομάδων απουσίασα από τη στήλη. Επισήμως, ζήτησα «άδεια». Η αλήθεια όμως είναι πολιτική. Την συνοψίζει ένα ερώτημα : Η «Μ» άλλαξε, ή εγώ;

Όσοι έχουν την καλοσύνη να με παρακολουθούν, γνωρίζουν ότι τον Νοέμβρη του 2011 παραιτήθηκα από το «Βήμα» για λόγους προσωπικούς, αλλά και γιατί διαπίστωνα ότι η εφημερίδα αυτή άλλαζε και αυτό με προβλημάτιζε. Έχασα τότε σχεδόν το μισό μηνιαίο εισόδημά μου, όπως είκοσι χρόνια πριν και για ανάλογους λόγους είχα χάσει ένα 20% παραιτούμενος από την «Καθημερινή». Η αρθρογραφία μου στη «Μ» (από την πρώτη ημέρα) είναι απολύτως εθελοντική.

Με την κρίση που ξέσπασε στις 11 του Ιούνη και το πραξικόπημα Σαμαρά, το «μαύρο» στην ΕΡΤ και την δυστυχώς καθυστερημένη απόφαση της ΔΗΜΑΡ να μην προσυπογράψει το πραξικόπημα αυτό κι ας αναγκάστηκε, πριν, πατριωτικά, να προσυπογράψει τόσα άλλα (ιθαγένεια, αντιρατσιστικό, αιφνίδιες αλλαγές στη διοίκηση), διαπίστωσα ότι χωρίς καμιά προηγούμενη συζήτηση, η «Μ» μετατράπηκε σε μαχητικό όργανο αντιπολίτευσης προς την ηγεσία της Δημοκρατικής Αριστεράς. Θα σημειώσω για την ιστορία ότι η ΔΗΜΑΡ, σε αντίθεση με το ΠαΣοΚ, τη ΝΔ και εν μέρει τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει καμιά ευθύνη για τα όσα προβλήματα της ΕΡΤ που ΔΕΝ πρόκειται να λύσει ο νόμος-εξάμβλωμα που ψηφίστηκε την περασμένη εβδομάδα.

Σε αντίθεση με άλλους φίλους, δεν είμαι μέλος της ΔΗΜΑΡ, αλλά συμφωνώ με τη δραματική της απόφαση να μην πάρει μέρος στη νέα κυβέρνηση και τις προάλλες να μην ψηφίσει τον νόμο Καψή. Μια κυβέρνηση που, με την εξέλιξη του Βενιζέλου, είναι πια ξεκάθαρα κεντροδεξιά και λόγω Σαμαρά και συνεργατών του με ακροδεξιές «ιδεολογικές» τάσεις. Και συμφωνώ επίσης (δέχομαι την αντίφαση) με την πρόθεσή της να μην προκαλέσει χάος στις σχέσεις της χώρας μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ερώτημα, όμως: Πέρα από το μνημόνιο, χρειάζεται η χώρα ένα κόμμα

αριστερό, ευρωπαϊκό και δημοκρατικό, ή πρέπει να παραδοθεί αμαχητί στη σκληρή δεξιά και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (ας μην ξεχνάμε ότι οι εκλογείς του έχουν αριστερή και κεντροαριστερή προέλευση); Ο κάθε υποψήφιος μικροσωτήρας -ας μην αναφέρουμε ονόματα…- μας προτείνει πρώτα τον εαυτό του, δεύτερον τις «κεντροαριστερές δυνάμεις» (ποιές;) και τρίτον, την άμεση ή έμμεση υποταγή στον Σαμαρά. Μερικοί ανακάλυψαν μάλιστα (τώρα!) το παντέρμο ΠαΣοΚ, που περιφέρεται από δάνειο σε δάνειο και από πολιτική σε πολιτική. Με έναν αντιπρόεδρο της κυβέρνησης-υπουργό εξωτερικών, που για μιαν ακόμα φορά άφησε τον υπόλογο για το μακεδονικό αδιέξοδο πρωθυπουργό του να επαναλαμβάνει τα στείρα βέτο του.

Σε αντίθεση με μερικούς φίλους, δεν είμαι καφετζού για να προδικάσω με κωμική σιγουριά το μέλλον. Μπορώ όμως να προδικάσω ότι χωρίς μια

δημοκρατική σοσιαλιστική αριστερά, χώρα και λαός θα χάσουν πολλά. Δεν μου προξενούν εντύπωση οι δημοσκοπήσεις. Εντύπωση μου προξενεί το πάθος της κριτικής που όλα τα ΜΜΕ ασκούν σε βάρος της ΔΗΜΑΡ και προσωπικά στον Κουβέλη. Γιατί κάτι σημαίνει.

Μολοντούτο, ξαναγυρίζω σήμερα σε αυτή τη στήλη. Χωρίς να ζητήσω από κανέναν να με «αμνηστεύσει» για τις απόψεις που καθημερινά διατύπωσα στη σελίδα μου στο FB και χωρίς να αμνηστεύσω κανέναν από όσους, κυρίως αλλού, αποπειράθηκαν να με υποβιβάσουν, καταγγέλλοντάς με για… συριζικές προθέσεις!

Ο Ριχάρδος Σωμερίτης είναι δημοσιογράφος

Το Statesmanship του Κουβέλη

Γιάννης Σακιώτης, Protagon, 28/06/2013

Μετά από την πρόσφατη διαφωνία και αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, που σχηματίσθηκε τον Ιούνιο του 2012, με στόχο τη διάσωση της χώρας, ο Φώτης Κουβέλης και η πλειοψηφία του κόμματος που έλαβε την απόφαση βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας εντυπωσιακά ογκώδους και οξείας κριτικής στη δημόσια σφαίρα, που αν συμπυκνωνόταν σε έναν τίτλο θα μπορούσε να είναι: «Για όλα τα δεινά του τόπου φταίνε ο Κουβέλης και οι κομματάρχες του!».

Στην εποχή της «fast food δημοκρατίας», με τα like-dislike, την αυθόρμητη και χωρίς δεύτερη σκέψη «έκφραση» με ποταμούς σχολίων από οποιονδήποτε, παντού, δεν θα πρέπει να εκπλήσσεται κανείς για το φαινόμενο αυτό. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα άμεσης και αβασάνιστης εκτόξευσης κατηγοριών στη σφαίρα του διαδικτύου και των ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Είναι να αναρωτιέται όμως κανείς γιατί ο δημοκρατικός και προοδευτικός κόσμος δεν προβληματίζεται για όλα αυτά, αλλά αφήνεται να παρασυρθεί από την ορμή της προχειρολογικής (εγχώριας και αλλοδαπής) μεταδημοκρατίας, όπου το τελικό αποτέλεσμα είναι οι εξουσίες να καταφέρνουν να χειραγωγούν πανεύκολα (ας αναλογιστούμε την προπαγάνδα που οργάνωσαν τα γερμανικά ΜΜΕ επί διετία για να πείσουν τους Γερμανούς πολίτες ότι είναι ανόητοι φορολογούμενοι που πληρώνουν τις αμαρτίες άλλων λαών).

Η δημοκρατία για να είναι ουσιαστική πρέπει να βασίζεται σε εγγυήσεις δικαιωμάτων, καλής πίστης και ειλικρινούς συνεργασίας. Αντί αυτών όμως, από ένα σημείο της κυβερνητικής διαδρομής μέχρι και την ΕΡΤ είχαμε ομοβροντίες από Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, πρακτικές αδειάσματος και ετσιθελικής επιβολής μέτρων μεγάλης κλίμακας στους πολιτικούς συνεταίρους, μέθοδο συλλογικής ευθύνης (μαζικές απολύσεις χωρίς τεκμηρίωση και αξιολόγηση) και περιφρόνηση του ευρωπαϊκού πολιτικού κεκτημένου. Διαβάζοντας τους λίβελους των ημερών, ένας εξωτερικός παρατηρητής θα έβγαζε το αβίαστο συμπέρασμα ότι τελικά όλα αυτά τα έκανε ο Κουβέλης...

Αντιθέτως, όμως, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ (και το κόμμα με τις αποφάσεις του) όχι μόνο δεν έκανε τίποτε από αυτά, αλλά σε όλη τη διάρκεια της κρίσης επέδειξε υψηλού επιπέδου statesmanship*. Πέρυσι, σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, δέχθηκε να μπει στην κυβέρνηση, ενώ θα μπορούσε να σχηματισθεί κυβερνητική πλειοψηφία μόνο με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, υπέδειξε υπουργούς, γενικούς και ειδικούς γραμματείς στελέχη από τον χώρο της ΔΗΜΑΡ, τα οποία έχουν αναδειχθεί από την κοινωνία (αντί να προτείνει αποκλειστικά κομματικά στελέχη, όπως η ΝΔ), υπογραμμίζοντας την ανάγκη για ευρύτερη στράτευση και αξιοποίηση προσώπων από την κοινωνία πολιτών, υπέστη τη βάσανον της αναγκαστικής αποδοχής βάναυσων μέτρων που επιβλήθηκαν από τους δανειστές μας για να μην καταρρεύσει η χώρα, έκανε το ευρωπαϊκό και εθνικό καθήκον να εισαγάγει και να προτείνει το πλέον αυτονόητο, τη νομοθέτηση ενός αντιρατσιστικού νόμου που βασίζεται πλήρως σε μια ευρωπαϊκή απόφαση πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (και τον οποίο μπλόκαρε η ΝΔ) και είπε όχι στην απερίγραπτη, από κάθε πλευρά, πρωτοβουλία και εμμονή διάλυσης της ΕΡΤ.

Το λιγότερο που οφείλουν να αναγνωρίσουν άπαντες στον Φώτη Κουβέλη και τη ΔΗΜΑΡ είναι ότι διαφώνησαν αξιοπρεπώς, διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει πλέον βάση εμπιστοσύνης για συνέχιση της κυβερνητικής συνεργασίας και αποχώρησαν. Η «λεπτομέρεια» ότι δήθεν ο Σαμαράς έκανε πίσω και δέχθηκε «μεγαλόψυχα» να επαναπροσλάβει 2.000 από τους 2.700 εργαζόμενους της ΕΡΤ και, συνεπώς, η ΔΗΜΑΡ όφειλε να «συμβιβασθεί», δεν απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: «ποιοι και στη βάση ποιας αξιολόγησης θα επαναπροσλαμβάνονταν». Χωρίς τη διασφάλιση μιας δίκαιης μεθόδου διαχείρισης της αναδιοργάνωσης της ΕΡΤ, το αποτέλεσμα ποιοτικά θα ήταν το ίδιο: κάποιοι θα έπεφταν θύματα πολύ μεγάλης αδικίας, σε μια τρομακτικά δύσκολη εποχή, όπου ήδη πολλά εκατομμύρια εργαζόμενων (και πρώην εργαζόμενων) έχουν αδικηθεί άγρια, με τις αλλεπάλληλες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, τους εξωπραγματικούς φόρους και τη συνακόλουθη βαριά ύφεση που οδήγησε και συνεχίζει να οδηγεί χιλιάδες επιχειρήσεις -ακόμη και υγιείς και χωρίς χρέη πριν από την κρίση- στη χρεοκοπία. Επίσης, θα παρέμενε εξαιρετικά ακατανόητο γιατί έπρεπε να απολυθούν 2.000 άνθρωποι και να καταβληθούν σημαντικά ποσά αποζημιώσεων από ένα χειμαζόμενο δημοσιονομικά κράτος (πώς θα το αιτιολογούσαν, αλήθεια, στην τρόικα;), προσφέροντας ένα ουρανόσταλτο μπόνους σε κάποιους που τους «τιμωρούν» για την κακή ΕΡΤ...

Για όποιον έχει ακόμη αμφιβολίες παραθέτω ορισμένες «λεπτομέρειες» για το θέμα της ΕΡΤ.

Μάρτιν Σουλτς, Πρόεδρος Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: «Θα ήμασταν ανακουφισμένοι εάν βλέπαμε την ελληνική κυβέρνηση να αναθεωρεί την απόφασή της για ολικό κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και να προσφέρει εναλλακτικές αναφορικά με την αναγκαία αναδιοργάνωση αυτής» (πηγή: ΣΚΑΪ)

Κομισιόν: «Δεν ζητήσαμε κλείσιμο της ΕΡΤ, όλα να γίνουν όπως ορίζει ο νόμος» (πηγή: Καθημερινή)

ΔΝΤ: «Δεν ήταν δική μας σύσταση το κλείσιμο της ΕΡΤ» (πηγή: Capital.gr)

Δήλωση του Ιταλού Επιτρόπου και αντιπροέδρου της Κομισιόν Αντόνιο Ταγιάνι: «Αρκετά με τις θυσίες για την Ελλάδα» (πηγή: Το Βήμα)

Δήλωση του επικεφαλής των Σοσιαλιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Χάνες Σβόμποντα: «Η λειτουργία της ΕΡΤ είναι απαραίτητη και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, διότι αλλιώς μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλοι» (πηγή: Ελευθεροτυπία)

Πέραν των «λεπτομερειών» υπάρχει και κάτι αδρό: τη χώρα την έφεραν στη σημερινή κατάντια οι δύο πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν στη Μεταπολίτευση, με το υπερογκώδες πελατειακό κράτος, την ημετεροκρατία, τη φαυλότητα, την κλοπή του δημόσιου πλούτου (είτε με τη μορφή του μαύρου πολιτικού χρήματος είτε με τη «φορολογική προστασία» των μεγαλοφοροκλεφτών από τους εκάστοτε κυβερνώντες ) και την κρατική γραφειοκρατία που πολεμούσε λυσσαλέα κάθε προσπάθεια για υγιή επιχειρηματικότητα.

Το μέλλον της ΔΗΜΑΡ δεν είναι σήμερα ευκρινές. Αλλά δεν είναι καθόλου αναγκαστικό να εξελιχθεί σε «παρακλάδι» του ΣΥΡΙΖΑ. Βοούν και επί αυτού του ερωτήματος οι fast food αναλύσεις, αβασάνιστα και ανόητα. Τι θα γίνει; Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι η χώρα είναι σε μια πολύ δύσκολη και κρίσιμη περίοδο και οι πολιτικές δυνάμεις του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου βρίσκονται σε κινητικότητα για τη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής πρότασης διαχείρισης και ανάκαμψης της χώρας. Ο διάλογος έχει ξεκινήσει αλλά η τελική διάταξη σχημάτων και προσώπων στη μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν έχει ακόμη αναδειχθεί. Το μόνο βέβαιο ζητούμενο είναι ότι για να αναδειχθεί αξιόπιστη πρόταση απαιτείται πολύ statesmanship.

*Προχείρως, από τη wikipedia: Statesmanship είναι η πολιτική ικανότητα που επιδεικνύει ένας πολιτικός ή ένα δημόσιο πρόσωπο που έχει μακρά και σεβαστή καριέρα στην πολιτική ή την κυβέρνηση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Ο Γιάννης Σακιώτης είναι Πολιτικός επιστήμων- διεθνολόγος. Εργάζεται σε διεθνή οργανισμό.

Το Σκίτσο της ημέρας

Κώστας Κουφογιώργος, enet.gr

Μανιφέστο πέντε δημάρχων κατά των απολύσεων στους Δήμους: «Μας αντιμετωπίζετε σαν επαίτες»

23/7/2013, iefimerida.gr

Πέντε δήμαρχοι της κεντροαριστεράς οι Γιώργος Καμίνης, Γιάννης Μπουτάρης, Γιάννης Δημαράς, Πάνος Σκοτινιώτης, Φίλιππος Φίλιος με νέα κοινή ανακοίνωση τους τάσσονται κατά της απόφασης για την κατάργηση υπηρεσιών και της απόλυση εργαζομένων τόσο από τη δημοτική αστυνομία, όσο και από τους σχολικούς φύλακες στους δήμους και με ανακοίνωση τους επιτίθενται στην κυβέρνηση υποστηρίζοντας πως η Τοπική Αυτοδιοίκηση αντιμετωπίζεται σαν επαίτης, σαν φτωχός συγγενής του Κεντρικού Κράτους».
Τονίζουν μάλιστα πως η κυβέρνηση χωρίς κανένα σχέδιο υφαρπάζει αρμοδιότητες, αφαιρεί πόρους, απολύει εργαζόμενους. Το Κράτος αμφισβητεί απροκάλυπτα την Τοπική Αυτοδιοίκηση ως θεσμό δημόσιας τοπικής εξουσίας. Από την άλλη πλευρά, ανθεί ο λαϊκισμός και η αντιμεταρρυθμιστική στάση πολιτικών δυνάμεων που χαϊδεύουν αυτιά και ενώ κόπτονται υπέρ των μεταρρυθμίσεων, στην πραγματικότητα δεν τις θέλουν και βάζουν φραγμούς σε οποιαδήποτε αλλαγή. Είναι οι κήρυκες της στασιμότητας», επισημαίνουν οι πέντε δήμαρχοι, οι οποίοι δεν αρνούνται τα λάθη που έχει κάνει η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως σήμερα.
Ολόκληρο το κείμενο των πέντε δημάρχων:
«ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΡΑ!
Tην ώρα που τα προβλήματα της καθημερινής λειτουργίας των πόλεων πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο σύνθετα, ο σύγχρονος διεθνής τρόπος διακυβέρνησης και πολιτικής αντιπροσώπευσης υποδεικνύει την ενδυνάμωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Με περισσότερες αρμοδιότητες, πόρους και μεγαλύτερη αυτονομία. Κυρίως γιατί η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ο εγγύτερος, ο πιο προσβάσιμος και ο αποτελεσματικότερος θεσμός για τον πολίτη και τα προβλήματά του.
»Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στη χώρα μας, με τελευταίο παράδειγμα την απόφαση για την κατάργηση υπηρεσιών και την απόλυση εργαζομένων (δημοτική αστυνομία, σχολικοί φύλακες), που θίγει τον σκληρό πυρήνα των αποκλειστικών αρμοδιοτήτων των Δήμων και προσδίδει νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στην επίθεση που δέχεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση από την κυβέρνηση. Ο τρόπος αντιμετώπισης των Δήμων και των Δημάρχων από την κεντρική εκτελεστική εξουσία αποτελεί συντηρητική αναδίπλωση και γεννά έντονες ανησυχίες για τις επιδιώξεις και τους στόχους της.
»Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αντιμετωπίζεται σαν επαίτης, σαν φτωχός συγγενής του Κεντρικού Κράτους, το οποίο αυθαίρετα και αιφνιδιαστικά, χωρίς κανένα σχέδιο, υφαρπάζει αρμοδιότητες, αφαιρεί πόρους, απολύει εργαζόμενους. Το Κράτος αμφισβητεί απροκάλυπτα την Τοπική Αυτοδιοίκηση ως θεσμό δημόσιας τοπικής εξουσίας. Από την άλλη πλευρά, ανθεί ο λαϊκισμός και η αντιμεταρρυθμιστική στάση πολιτικών δυνάμεων που χαϊδεύουν αυτιά και ενώ κόπτονται υπέρ των μεταρρυθμίσεων, στην πραγματικότητα δεν τις θέλουν και βάζουν φραγμούς σε οποιαδήποτε αλλαγή. Είναι οι κήρυκες της στασιμότητας.
»Όμως, και η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι εκπρόσωποί της δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Συχνά οι ΟΤΑ ενεπλάκησαν σε σχέσεις πολιτικής πατρωνείας, πελατειασμού και κομματικής ιδιοτέλειας.
»Απότοκο αυτών των σχέσεων είναι και μια ακραία εκδοχή συνδικαλισμού, που μετέρχεται τη βία και τον τσαμπουκά και ενθαρρύνεται από ένα τμήμα της ηγεσίας του, που επιχειρεί και αυτή να διαιωνίσει την ακινησία προκειμένου να διατηρήσει τα μικροσυμφέροντα μιας μικρής μερίδας σε βάρος των πολλών εργαζομένων και του κοινωνικού συνόλου γενικότερα.
»Τώρα και όχι αργότερα, σήμερα και όχι αύριο, πρέπει με σύνεση, υπευθυνότητα, σχεδιασμό και αγωνιστικότητα να αντιμετωπίσουμε την εχθρική και απαξιωτική στάση της κυβέρνησης, αλλά και τη λαϊκιστική, αντι-μεταρρυθμιστική ακινησία στον οικείο για μας χώρο της αυτοδιοίκησης.
»Τώρα είναι η ώρα για τη δημιουργία ενός τολμηρού μεταρρυθμιστικού σχεδίου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση προς όφελος των πολιτών, των εργαζομένων, της ίδιας της λειτουργίας των πόλεων και της χώρας μας. Ένα τέτοιο σχέδιο, που θα αποκαθιστά θεσμικά την αξιοπρέπεια και την αυτοτέλεια της Αυτοδιοίκησης, αποτελεί προϋπόθεση για την επανεκκίνηση της οικονομίας σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
»Προς αυτή την κατεύθυνση πυκνώνουμε τις επαφές και τις επεξεργασίες μας, αναλαμβάνουμε αμέσως πρωτοβουλίες ώστε να συμβάλουμε με ολοκληρωμένες προτάσεις στην αντιμετώπιση κρίσιμων προβλημάτων των πόλεών μας, με προτεραιότητα αυτά της κοινωνικής πολιτικής, της βελτίωσης της παροχής υπηρεσιών προς τον πολίτη και των νέων εναλλακτικών μορφών χρηματοδότησης των δήμων.
Γιώργος Καμίνης, δήμαρχος Αθηναίων
Γιάννης Μπουτάρης, δήμαρχος Θεσσαλονίκης
Γιάννης Δημαράς, δήμαρχος Πατρέων
Πάνος Σκοτινιώτης, δήμαρχος Βόλου
Φίλιππος Φίλιος, δήμαρχος Ιωαννιτών

Βιβλία για το καλοκαίρι του '13

• Χρυσοστομίδης Ανταίος , 21.07.2013 , Η ΑΥΓΗ                                    

Ο εξωτερικός τουρισμός, λένε, θα πάει φέτος πολύ καλά. Άφθονο συνάλλαγμα θα εισρεύσει στα άδεια ελληνικά ταμεία - αν, βεβαίως, οι ασχολούμενοι με τα τουριστικά (ξενοδόχοι, εστιάτορες, μαγαζάτορες, τουριστικά γραφεία, πλοία) δεν αρχίσουν πάλι τις μαϊμουδιές, και συνεχίσουν να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες: δηλαδή κάκιστες υπηρεσίες σε ακριβές τιμές.
Ο εσωτερικός τουρισμός, όμως, λένε οι ίδιες επίσημες πηγές, θα είναι πολύ, πολύ πεσμένος. Οι Έλληνες ανοίγουν τα φωτογραφικά τους άλμπουμ, θυμούνται ξεχασμένους συγγενείς και φίλους που έχουν ένα σπιτάκι στο βουνό ή στη θάλασσα και πασχίζουν να αναθερμάνουν σχέσεις. Λιγότερες διακοπές, λιγότερα χρήματα, σχέδια άμυνας.
Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία και πολλές φορές η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο ελαστική, πιο βατή, πιο ανεκτική και πιο τολμηρή από ό,τι συχνά νομίζουμε. Όπου λοιπόν κι αν πάτε, σε όποιο ταξίδι της πραγματικότητας ή του μυαλού σας, ένα βιβλίο είναι και πάλι απαραίτητος συνοδός και φίλος. Πάμε λοιπόν και φέτος για τα νέα βιβλία που κυκλοφόρησαν εν όψει καλοκαιριού.
Νόμπελ λογοτεχνίας Το μυθιστόρημα «Η θεία Χούλια και ο γραφιάς», από τα γνωστότερα και πιο δημοφιλή βιβλία του Μάριο Βάργκας Λιόσα, έλειπε σχεδόν τρεις δεκαετίες από την ελληνική αγορά. Έτσι, η νέα έκδοσή του, σε νέα μετάφραση (μτφρ. Μαργαρίτα Μπονάτσου, εκδ. Καστανιώτη) έχει τη σημασία όχι πλέον μιας επανέκδοσης, αλλά μιας από την αρχή γνωριμίας με το ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Μια αληθινή ιστορία (ο γάμος του Λιόσα με τη θεία του, όταν ο ίδιος ήταν εικοσάχρονος επίδοξος "γραφιάς") δίνει την ευκαιρία στον νομπελίστα συγγραφέα να δημοσιεύσει ένα εξαιρετικό, διασκεδαστικό αλλά και γεμάτο λογοτεχνικές, πολιτικές και κοινωνικές αναφορές μυθιστόρημα - ό,τι πρέπει για το φετινό σας καλοκαίρι.
Αυστριακό μυθιστόρημα Δεκαετία του '30. Ο σταλινισμός σκοτώνει τα καλύτερα παιδιά του, αλλά οι κομμουνιστές όλου του κόσμου θεωρούν ότι το δηλητήριο είναι κάτι σαν βάλσαμο. Ο Μανές Σπέρμπερ, Αυστριακός κομμουνιστής, είναι από τους λίγους που καταλαβαίνουν σχετικά νωρίς την εγκληματική πορεία του Στάλιν και αποφασίζει να γράψει μια τριλογία γι' αυτήν. Το πρώτο μέρος της ανέκδοτης μέχρι τώρα στα ελληνικά τριλογίας με τίτλο «Η καμένη βάτος» (μτφρ. Έμη Βαϊκούση, εκδ. Καστανιώτη) είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα που βάζει τον αναγνώστη του σε σκέψεις κυρίως γύρω από το δόγμα "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" και προκάλεσε τα ενθουσιώδη σχόλια πολλών μεγάλων της λογοτεχνίας. Αναγκαστική στάση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, για όσους φίλους της ανάγνωσης προβληματίζονται για την Αριστερά.
Ιταλικό μυθιστόρημα Κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο Πάολο ντι Πάολο, συγγραφέας με ταλέντο ενός αφηγητή ράτσας (ο χαρακτηρισμός είναι του Αντόνιο Ταμπούκι) γεννήθηκε το 1983. Το «Πού ήσασταν όλοι» (εκδ. Ίκαρος) είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Ο ήρωάς του, γιος ενός καθηγητή που περνάει τραυματικά στη σύνταξη και μιας νοικοκυράς που αποφασίζει επιτέλους να κάνει την επανάστασή της, είναι εκπρόσωπος μιας γενιάς που μεγάλωσε με μόνο πρωθυπουργό της χώρας τον Μπερλουσκόνι. Ένα σύγχρονο, διασκεδαστικό, με πρωτότυπη δομή και έντονες πολιτικές νύξεις μυθιστόρημα που προσπαθεί να δώσει ένα όνομα στη σύγχυση των ημερών μας.
Χιλιανό μυθιστόρημα Από τους σημαντικούς συγγραφείς του καιρού μας, ο Χιλιανός Ρομπέρτο Μπολάνιο πέθανε σε ηλικία πενήντα χρόνων (1953-2003) και το έργο του γίνεται μόλις τώρα γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο. Μετά τα πολύ γνωστά «Άγριοι ντετέκτιβ» και «2666», αυτό το νεοαφιχθέν στην ελληνική αγορά, «Το τρίτο Ράιχ» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος, εκδ. Άγρα), θεωρείται από τα καλύτερά του. Όλα ξεκινάνε από ένα επιτραπέζιο παιχνίδι και από τις στρατηγικές που καλείται να ακολουθήσει ο 25χρονος πρωταγωνιστής του βιβλίου. Μυθιστόρημα παράξενο, με μια υπόγεια γοητεία, με κύριο θέμα του τη σχέση λογοτεχνίας και πραγματικότητας.
Γαλλικό μυθιστόρημα Ο Ζαν-Μισέλ Γκενασιά στο προηγούμενο μυθιστόρημά του «Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων» έγραψε για τους εμιγκρέδες από τις σοσιαλιστικές χώρες που έφτασαν στο Παρίσι αναζητώντας λίγο χώρο για να ζήσουν. Τώρα, με το νέο του μυθιστόρημα «Η ζωή που ονειρεύτηκε ο Ερνέστο Γκ.» (μτφρ. Βάνα Χατζάκη-Ανδρέας Παππάς, εκδ. Πόλις) επανέρχεται στα ίδια λίγο-πολύ θέματα, μόνο που τώρα το τοπίο διευρύνεται και αγκαλιάζει σχεδόν ολόκληρο τον 20ό αιώνα. Ανάμεσα στα πρόσωπα και ο Τσε, ο οποίος, άρρωστος και απογοητευμένος, πηγαίνει στην Τσεχοσλοβακία για να γιατρευτεί. Γλυκόπικρο, διαβαστερό.
Ελληνικό μυθιστόρημα Ένας αριστερός κι ένας αστυνομικός. Ένα έγκλημα. Ο διώκτης και ο διωκόμενος, τα ελληνικά τραύματα, το παρελθόν και το παρόν, οι λίγες αλήθειες και τα πολλά ψέματα, η απουσία, οι μύθοι, οι ρόλοι, οι έρωτες, τα μαύρα γυαλιά που κρύβουν κόκκινα μάτια. Με αυτό «Το ψέμα του λύκου» (εκδ. Καστανιώτη), ο Γιώργος Μπράμος παραδίδει ένα από τα καλύτερα έργα της ελληνικής βιβλιοπαραγωγής των τελευταίων χρόνων, ανακατεύοντας την τράπουλα μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και προσπαθώντας να δει τι χρώμα έχει η σημερινή ασχήμια που ζούμε, πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, ποιοι είναι οι φταίχτες και ποιοι οι αθώοι - αν υπάρχουν αθώοι.
Αγγλικό μυθιστόρημα Κανείς δεν το περίμενε, ούτε η ίδια, αλλά μόλις αποφάσισε να ασχοληθεί με τον Ερρίκο Η', τις γυναίκες του και τον πρωθυπουργό του Τόμας Κρόμγουελ, η Χίλαρι Μαντέλ, ήδη συγγραφέας αρκετών μυθιστορημάτων που δεν είχαν ιδιαίτερη επιτυχία, ξαφνικά κέρδισε δύο Μπούκερ στη σειρά και αυτή τη στιγμή θεωρείται από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης βρετανικής λογοτεχνίας. Τα «Γεράκια» (μτφρ. Εριφύλη Μαρωνίτη, εκδ. Πάπυρος), βραβευμένα λοιπόν με Μπούκερ, επικεντρώνονται αφενός στην ιστορία της Άννας Μπόλεϊν και αφετέρου στην άνοδο και την πτώση του Κρόμγουελ. Η Μαντέλ είναι πολύ καλή συγγραφέας, ξέρει να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να αναβιώνει μια ολόκληρη εποχή κάνοντάς σε να πιστέψεις ότι αφηγείται μια σημερινή ιστορία.
Αγγλικό αυτοβιογραφικό Δεν ταξινομείται εύκολα το νέο βιβλίο του Γκράχαμ Σουίφτ «Φτιάχνοντας έναν ελέφαντα» (μτφρ. Θωμάς Σκάσσης. εκδ. Εστίας). Δεν είναι αυτοβιογραφία, δεν είναι συλλογή δοκιμίων, δεν είναι πεζογραφήματα μαζεμένα ώστε να δημιουργούν μια ενότητα. Είναι μια σειρά από αυτοβιογραφικά κείμενα, σκέψεις, αναμνήσεις, συνεντεύξεις, ποιήματα - κάτι σαν σημειωματάριο συγγραφέα που βλέπει ξαφνικά το φως της δημοσιότητας. Όσοι ξέρουν τον πολύ καλό αυτό Βρετανό μυθιστοριογράφο θα χαρούν ιδιαίτερα τούτο το γοητευτικό, χαμηλών τόνων, βιβλίο. Κι όσοι δεν τον ξέρουν, ευκαιρία να τον γνωρίσουν πριν πάνε σε ένα από τα γνωστά μυθιστορήματά του.
Κλασικό αστυνομικό Ο επιθεωρητής Μαιγκρέ πηγαίνει διακοπές με τη γυναίκα του σε μια παραθαλάσσια πόλη στην πλευρά του Ατλαντικού. Ονειρεύεται, φυσικά, να χαρεί ήρεμος κι ευτυχής τη θάλασσα, αλλά ο Ζορζ Σιμενόν δεν θα τον αφήσει: θα του φορτώσει την υποχρέωση να βρει τον δολοφόνο μιας διπλής στυγερής δολοφονίας. Το μυθιστόρημα «Οι διακοπές του Μαιγκρέ» (μτφρ. Αργυρώ Μακάρωφ, εκδ. Άγρα) κυκλοφόρησε το 1948 κι αποδείχτηκε ένα από τα πιο δημοφιλή έργα της σειράς.
Σύγχρονο αστυνομικό Ο συγγραφέας είναι μισός Μαυριτανός και μισός Γάλλος. Το μυθιστόρημά του, με τίτλο «Arab Jazz» (μτφρ. Αγγελική Τσέλιου, εκδ. Πόλις) διαδραματίζεται σε εκείνες τις φτωχικές συνοικίες του Παρισιού στις οποίες ζουν Αλγερινοί και Τούρκοι, Εβραίοι και Αρμένιοι, Γάλλοι και Αλβανοί. Κι όπου οι θρησκευτικές προλήψεις αναμειγνύονται με τον υποσχόμενο παράδεισο των ναρκωτικών. Όλα, φυσικά, θα ξεκινήσουν με ένα πτώμα κρεμασμένο σε ένα μπαλκόνι. Το μυθιστόρημα του Καρίμ Μισκέ βραβεύτηκε ως το καλύτερο γαλλικό μυθιστόρημα του 2012.
Συλλογή άρθρων Κάθε φορά που φτάνει στα χέρια μου ένα νέο βιβλίο του Έρικ Χομπσμπάουμ, ακριβώς επειδή φοβάμαι ότι θα είναι το τελευταίο του (ο Χομπσμπάουμ πέθανε, όπως είναι γνωστό, πέρυσι) νιώθω μια ιδιαίτερη συγκίνηση. Κι αυτοί οι «Θρυμματισμένοι καιροί. Κουλτούρα και κοινωνία στον 20ό αιώνα» (μτφρ. Νίκος Κούρκουλος, εκδ. Θεμέλιο) είναι μια συλλογή άρθρων που προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση έτσι όπως, με τον απλό λόγο του μεγάλου Βρετανού ιστορικού, σε περιδιαβαίνει στους διάφορους δρόμους που πήραν οι τέχνες και τα γράμματα στον προηγούμενο αιώνα με έναν πιο εξειδικευμένο τρόπο. Έτσι, μαθαίνεις τις απόψεις του Χομπσμπάουν π.χ., για την Art nouveau ή για τον ρόλο των Εβραίων στη γερμανική κουλτούρα ή για τις διάφορες πρωτοπορίες που μοίρασαν υποσχέσεις και αποτυχίες, και αποκτάς μια πιο ολοκληρωμένη πρόσβαση στο έτσι κι αλλιώς μοναδικό σύμπαν αυτού του έξοχου ερευνητή.

Πρόταση ρύθμισης των οφειλών, ασφαλισμένων στον ΟΑΕΕ

Μαρία Γιαννακάκη, 22/07/2013

---

Από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η οικονομία μας είναι η δραματική μείωση της κατανάλωσης. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση αλλά και η συνεπαγόμενη πολιτική της λιτότητας έχει συμπιέσει σε τέτοιο βαθμό τα εισοδήματα, που οι δείκτες της κατανάλωσης βρίσκονται στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων ετών.

Είναι προφανές ότι στην ελληνική οικονομία που βασίζεται κατεξοχήν στην αλληλεξάρτηση μεταξύ ζήτησης και επιπέδου μισθών, η πτώση του ενός οικονομικού παράγοντα οδηγεί αναγκαστικά και στην πτώση του άλλου.

Σε αυτό το νοσηρό οικονομικό κλίμα οι επιχειρηματίες βρίσκονται αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο της χρεωκοπίας. Η δυσμενής τους οικονομική θέση, επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο και από το σύστημα των ασφαλιστικών εισφορών, το οποίο επιβάλλει υψηλότατες εισφορές ακόμα και όταν οι επιχειρηματικοί τζίροι μειώνονται δραματικά.

Οι ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ με μηδενικό ή σχεδόν μηδενικό εισόδημα, καλούνται να καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές ούτως ώστε να έχουν υγειονομική περίθαλψη και για να διατηρήσουν το συνταξιοδοτικό τους δικαίωμα. Έτσι, δημιουργούνται οφειλές, τις οποίες δεν μπορούν να αποπληρώσουν.

Το συγκεκριμένο πρόβλημα οδηγεί πολλούς συμπολίτες μας να χάνουν οι ίδιοι και οι οικογένειες τους τη βασική παροχή του κράτους πρόνοιας όπως είναι η, υγειονομική περίθαλψη.

Αναφορικά με τον ΟΑΕΕ, οι ανωτέρω οφειλές προσμετρούνται μεν στα έσοδα του Οργανισμού, αλλά είναι αυτονόητο ότι δεν είναι δυνατόν να εισπραχθούν στο προσεχές μέλλον.

Με βάση τον ισχύοντα Νόμο, οι οφειλέτες έχουν την δυνατότητα υπαγωγής των χρεών τους σε ρύθμιση, με άμεση όμως αποπληρωμή. Επομένως, δεν μπορούν να κάνουν χρήση των υφιστάμενων διατάξεων.

Οδηγούμαστε έτσι σε ανακύκλωση του προβλήματος αλλά και σε ακραίες καταστάσεις όπως κλείσιμο καταστημάτων.

Είναι προφανές ότι πρέπει να δοθεί η δυνατότητα σε αυτούς τους ασφαλισμένους να ρυθμίσουν τις οφειλές τους με τρόπο που να αντιμετωπίζει την σημερινή οικονομική κατάσταση αλλά και για τη βιωσιμότητα του ΟΑΕΕ. Έτσι, η Δημοκρατική Αριστερά θα καταθέσει πρόταση Νόμου με αντικείμενο τη δυνατότητα ευνοϊκής ρύθμισης οφειλών.

Συγκεκριμένα οφειλές μέχρι 5.000 ευρώ, με προσαύξηση 1.000 ευρώ για κάθε προστατευόμενο μέλος, υπάγονται σε ρύθμιση κατά την οποία καταβάλλονται σε διμηνιαίες δόσεις, με πρώτη δόση τον Φεβρουάριο του 2015. Το φορολογητέο εισόδημα των αιτούντων, όπως διαμορφώθηκε κατά το τελευταίο έτος, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 20.000 ευρώ, με προσαύξηση 2.000 ευρώ για κάθε προστατευόμενο μέλος, ούτως ώστε να αποφευχθεί η μαζική υπαγωγή ασφαλισμένων στην ρύθμιση, την οποία δεν δικαιούνται.

Κατά αυτόν τον τρόπο δίνεται στους ασφαλισμένους ένα σημαντικό χρονικό περιθώριο, ώστε να μπορέσουν να αποδεσμευθούν από τις οφειλές τους, χωρίς να προσβάλλεται το δικαίωμά τους για πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.

Η ίδια δυνατότητα προβλέπεται και για τους ασφαλισμένους οι οφειλές των οποίων υπερβαίνουν τα 5.000 ευρώ, υπό την προϋπόθεση ότι θα καταβάλλουν το υπερβάλλον ποσό εφάπαξ. Κατά αυτόν τον τρόπο ενδέχεται να υπάρξουν κάποια έσοδα για τον ΟΑΕΕ, στα οποία πιθανότατα, ο Οργανισμός, δεν θα μπορούσε να υπολογίζει.

Οι διαδικασίες υπαγωγής στην ρύθμιση είναι απλές και αυτοματοποιημένες, καθώς τα καταστήματα του ΟΑΕΕ δεν θα προβαίνουν σε έλεγχο σκοπιμότητας, αλλά νομιμότητας. Όσοι υπαχθούν σε ρύθμιση θα καθίστανται αυτομάτως ασφαλιστικά ενήμεροι, η οποία ενημερότητα θα αναπροσαρμόζεται κατά την διάρκεια αποπληρωμής των οφειλών, ανάλογα με την πρόοδο αυτής.

Δεδομένης της πρόθεσής μας να υπάρχει για όλους πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, η θεώρηση του βιβλιαρίου Υγείας του ασφαλισμένου και των προστατευόμενων μελών αυτού, αποσυνδέεται από ενδεχόμενες οφειλές προς τον Οργανισμό, έως 1/1/2016. Ομοίως ισχύει και για τους προαιρετικώς ασφαλισμένους, στους οποίους δίδεται, επίσης, η δυνατότητα να ενταχθούν στην αμέσως κατώτερη, της υφιστάμενης, κλίμακα.

Είναι σαφές ότι η συγκεκριμένη πρόταση δεν αποσκοπεί στη συνολική μεταρρύθμιση του ΟΑΕΕ, αλλά στο να δώσει τη δυνατότητα για υγειονομική περίθαλψη σε επαγγελματίες που σήμερα τη στερούνται αλλά και να αποτρέψει δυσμενείς εξελίξεις που εξαρτώνται από τις ασφαλιστικές εισφορές.

Η Δημοκρατική Αριστερά με τη συγκεκριμένη πρόταση Νόμου μεριμνά για τους συνανθρώπους μας που πλήττονται καθημερινά από την κρίση αλλά και προσφέρει μια αξιόπιστη, βιώσιμη πρόταση για τον Οργανισμό Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών

Μαύρη οικονομία, μαύρη εργασία

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Η προσωρινή μείωση του ΦΠΑ εστίασης είναι η μοναδική είδηση αναστολής φορομπηχτικού μέτρου, από τα αμέτρητα που επεβλήθησαν μετά το πρώτο μνημόνιο. Η επαναφορά λοιπόν στον πρότερο συντελεστή κρίθηκε τόσο σημαντική, μέσα στον γενικότερο ζόφο της ύφεσης, της αποεπένδυσης και του αρνητικού πληθωρισμού, ώστε οδήγησε τον πρωθυπουργό σε ειδικό διάγγελμα – αμήχανο και μελαγχολικό. Η απεγνωσμένη ανάγκη για καλά νέα υπερκέρασε τη σταθερή ανάγκη για σοβαρότητα και πραγματισμό. Εστω. Τι μπορούμε να περιμένουμε από τον χαμηλότερο ΦΠΑ; Μήπως μείωση των τιμών; Αποκλείεται, οι επιχειρήσεις εστίασης έχουν εξαντλήσει προ πολλού τα περιθώρια συμπίεσης τιμών. Αλλά κι αν ακόμη μειώνονταν κάποιες τιμές, η ανακούφιση για τον εγχώριο πληθυσμό θα ήταν ελάχιστη: ο προϋπολογισμός του εξαντλημένου ελληνικού νοικοκυριού δεν βαρύνεται από τα εστιατόρια, αλλά από βασικά αγαθά παγίας κατανάλωσης. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι πλέον οι επιχειρηματίες θα αποδίδουν τον ΦΠΑ και θα κόβουν αποδείξεις, ώστε το κράτος να έχει έσοδα. Αυτό είναι το μόνο προσδοκώμενο όφελος. Διότι ταυτοχρόνως τα νέα από τα τουριστικά μέτωπα είναι μαύρα: η φοροδιαφυγή, από 50% έως 85%, είναι η βασιλική οδός για επιβίωση και κάποιο, μαύρο, εισόδημα. Η κρίση επιδείνωσε θεαματικά τη φοροδιαφυγή στις εποχικές επιχειρήσεις. Και πολλαπλασίασε τη μαύρη εργασία. Στις τουριστικές περιοχές και τις επιχειρήσεις φιλοξενίας-εστίασης, ένας στους τρεις εργαζόμενους είναι ανασφάλιστος. Η προκύπτουσα εισφοροδιαφυγή επιβαρύνει περαιτέρω το ναυαγισμένο ασφαλιστικό, ενώ ταυτόχρονα εγκαθιδρύεται μια νέα συνθήκη εργασίας: το πουργατόριο των «μαύρων», των αδήλωτων, πλάι στους χιλιάδες απλήρωτους ή κακοπληρωμένους μαθητευόμενους. Μαύρη οικονομία, μαύρη εργασία, μαύρα ρεκόρ ύφεσης και ανεργίας. Μαζί με τον φορολογικό-ασφαλιστικό δεινόσαυρο, οι υπερτριετείς βεβιασμένες μεταρρυθμίσεις επέτυχαν αυτό: να κατεδαφίσουν την εθνική οικονομία, την υγιή επιχειρηματικότητα και τους πολίτες.

Το Σκίτσο της ημέρας

Του Πάνου Μαραγκού, ethnos.gr

Η Ελλάδα των νεόπτωχων -Κάτω από το όριο της φτώχειας ζουν ένα εκατομμύριο άτομα

22.07.2013 , iefimerida.gr

Εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας δήλωσαν το 2012 στην εφορία 1.098.510 άτομα. Mάλιστα 65.185 φορολογούμενοι αναγκάζονται να επιβιώσουν με λιγότερα από τρία ευρώ την ημέρα, ενώ εισόδημα το οποίο κυμαίνεται από 1.000 έως 2.000 ευρώ το χρόνο δηλώνουν 102.984 νοικοκυριά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου Οικονομικών (ΓΓΠΣ), τα εισοδήματα που δήλωσαν οι Ελληνες το 2012 στην εφορία είναι αποκαλυπτικά της ζοφερής οικονομικής κρίσης.
Την μεγαλύτερη μείωση των εισοδημάτων έχουν υποστεί οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι καθώς υποχώρησαν στα 65 δισ. ευρώ το 2012 από 66,65 δισ. ευρώ που είχαν δηλωθεί το 2010. Μέσα σε δύο χρόνια, δηλαδή, εξαϋλώθηκαν εισοδήματα από μισθωτές εργασίες ύψους 1,65 δισ. ευρώ που αντιστοιχούν σχεδόν στο 1% του ΑΕΠ.
Επί συνόλου 4.804.160 φορολογουμένων οι 737.468 μισθωτοί δήλωσαν πέρυσι εισόδημα μέχρι το ύψος του αφορολόγητου ποσού το οποίο για το 2012 έφθανε στα 5.000 ευρώ. Επίσης, οι περικοπές μισθών που έκαναν οι εργοδότες είχαν ως αποτέλεσμα 361.042 υπόχρεοι να δηλώσουν εισόδημα μεταξύ 5.000 και 6.000 ευρώ. Πρόκειται για το μοναδικό κλιμάκιο εισοδήματος το οποίο συσπειρώνει έναν τόσο μεγάλο αριθμό φορολογουμένων.
Ο μέσος φόρος που πλήρωσαν το 2012 στην εφορία έφτασε τα 1.653 ευρώ έναντι 1.471 ευρώ που κατέβαλαν πέρυσι.
Οι 7.011 «κροίσοι»
Οι ανισότητες, βέβαια, είναι κάτι περισσότερο από εμφανείς, καθώς για 7.011 μισθωτούς, τα εισοδήματα που δηλώθηκαν κυμαίνονται από 100.000 ευρώ έως 1,5 δισ. ευρώ. Οι 7.011 «κροίσοι» δήλωσαν συνολικά 1,135 δισ. ευρώ από μισθωτές εργασίες ή 162.002 ευρώ κατά μέσο όρο ο καθένας.
Αν στα εισοδήματα προστεθούν και αυτά που είχαν από ενοίκια, συμμετοχές σε επιχειρήσεις αλλά και αυτά που αποκτήθηκαν στο εξωτερικό πλην όμως φορολογήθηκαν στην Ελλάδα τότε αυτά φτάνουν στο 1,168 δισ. ευρώ.
Οι συνολικοί φόροι που πλήρωσαν στην εφορία ανήλθαν σε 418,391 εκατ. ευρώ που σε μέσα επίπεδα ανέρχονται σε 59.676 ευρώ.
Υπάρχουν και 648 άτομα με εισοδήματα έως 98.000 το χρόνο, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από συμμετοχές τους σε εμπορικές δραστηριότητες.
Ιδού, κωδικοποιημένα τα δέκα σημαντικότερα συμπεράσματα:
1.Την κατηφόρα έχει πάρει το εισόδημα των 4.804.160 μισθωτών και των συνταξιούχων. Το 2012 δήλωσαν συνολικό εισόδημα 65 δισ. ευρώ ή κατά μέσο όρο 13.321 ευρώ ο καθένας, έναντι 18.360 ευρώ που είχαν δηλώσει το 2011.
2. Η κρίση έχει περικόψει τα εισοδήματα χιλιάδων μισθωτών και συνταξιούχων. Στους 737.468 ανέρχονται όσοι δήλωσαν εισόδημα μέχρι το ύψος του αφορολόγητου ορίου, ήτοι 5.000 ευρώ, και 1.098.510 άτομα που πλησιάζουν το όριο της φτώχειας. Οι περικοπές μισθών που έκαναν οι εργοδότες είχε αποτέλεσμα 361.042 φορολογούμενοι να δηλώσουν εισόδημα μεταξύ 5.000 και 6.000 ευρώ. Πρόκειται για το μοναδικό κλιμάκιο εισοδήματος το οποίο συσπειρώνει έναν τόσο μεγάλο αριθμό φορολογουμένων. Ενώ εισοδήματα από 4.000 μέχρι 5.000 ευρώ τον χρόνο δήλωσαν 307.896 φορολογούμενοι. Εισοδήματα από 10.000 έως 20.000 ευρώ 1.839.095 άτομα. Στο κλιμάκιο εισοδήματος από 21.000 ευρώ μέχρι 44.000 ευρώ βρίσκονται 703.504 φορολογούμενοι. Εισοδήματα από 45.000 ευρώ μέχρι 86.000 ευρώ δηλώνουν στην εφορία 69.724 μισθωτοί και από 86.000 έως 98.000 ευρώ 3.201 φορολογούμενοι.
3. Οι μισθωτοί πληρώνουν μέσο φόρο 1.653 ευρώ έναντι 1.471 ευρώ που κατέβαλαν πέρυσι.
4. Αντιθέτως, ανοδικά κινήθηκαν τα εισοδήματα που δήλωσαν οι 347.304 ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι χρόνο με τον χρόνο μειώνονται ελαφρώς αριθμητικά ένεκα της οικονομικής κρίσης, που τους οδηγεί εκτός επαγγέλματος. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η επιβολή του «κεφαλικού» φόρου σε όσους διατηρούσαν δελτίο παροχής υπηρεσιών (ΔΠΥ). Οι ελεύθεροι επαγγελματίες δήλωσαν συνολικά εισοδήματα 3,75 δισ. ευρώ ή κατά μέσο όρο 10.803 ευρώ .
5. Αν στο δηλωθέν από ελευθέρια επαγγέλματα εισόδημα προστεθεί και αυτό που έχουν από άλλες πηγές, τότε τα εισοδήματα των επιτηδευματιών για το 2012 ανέρχονται σε 6,9 δισ. ευρώ. Αξίζει να αναφερθεί ότι από τα πρόσθετα εισοδήματα, περίπου 2,35 δισ. προέρχονται από μισθωτή εργασία. Στοιχείο που καταδεικνύει πως αρκετοί φορολογούμενοι κάνουν δεύτερη ή και τρίτη δουλειά για να επιβιώσουν.
6. Έντεκα είναι οι «κροίσοι» ελεύθεροι επαγγελματίες στην Ελλάδα, εκ των οποίων οι δύο δήλωσαν εισόδημα από 721.000 έως 726.000 ευρώ και 9 μέχρι 1,451 εκατ. Ευρώ.
7. Οι 998.976 αγρότες δήλωσαν αγροτικά εισοδήματα 1,16 δισ. ή κατά μέσο όρο 1.165,09 ευρώ και συνολικό εισόδημα 8,99 δισ. (συμπεριλαμβάνεται και από άλλες πηγές). Εξ αυτών τα 5,92 δισ. προέρχονται από μισθωτή εργασία. Τους 715.746 φτάνουν οι αγρότες, οι οποίοι παράλληλα με τη δραστηριότητά τους είχαν και εισοδήματα από ακίνητα 781,54 εκατ. ευρώ, ενώ 103 αγρότες είχαν ετήσια εισοδήματα έως 200.000 ευρώ ο καθένας.
8. Οι 65.185 άτομα έχουν ετήσιο εισόδημα έως 1.000 ευρώ από μισθωτές εργασίες.
9. Στους 7.011 ανέρχονται οι φορολογούμενοι που κατοικούν στα ανώτερα «πατώματα» της φορολογικής κλίμακας αφού αποκτούν εισοδήματα έως 150 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Παρά τον έκτο χρόνο της κρίσης που διανύει η ελληνική οικονομία, το 2012 δήλωσαν συνολικά 1,16 δισ. ευρώ, στα οποία περιλαμβάνονται εισοδήματα και από άλλες πηγές, όπως ενοίκια, συμμετοχές σε επιχειρήσεις, αποκτηθέντα στο εξωτερικό και φορολογούμενα στην Ελλάδα κ.ά. Ο συνολικός φόρος που πλήρωσαν φτάνει τα 418,39 εκατ. ευρώ.
10. Σε 2.443 ανέρχονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες που δηλώνουν εισοδήματα από 100.000 ευρώ έως 1,5 εκατ. ευρώ στην εφορία

Τι σημαίνει χρεοκοπία; Δείτε την καταστροφή του Ντιτρόιτ, θα καταλάβετε

Γράφει: Μαρία Δεναξά , aixmi.gr

Στις 18 Ιουλίου, το Ντιτρόιτ έγινε η μεγαλύτερη πόλη στην ιστορία των ΗΠΑ που κήρυξε πτώχευση. Η αίτηση υπαγωγής σε καθεστώς προστασίας από τους πιστωτές είναι η τελευταία πράξη ενός αργού θανάτου που ξεκίνησε δεκαετίες πριν με την κατάρρευση της αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία παρέσυρε την άλλοτε κραταιά πρωτεύουσα της παγκόσμιας βιομηχανίας, που είχε συνδέσει την τύχη της με τις τρεις κορυφαίες επιχειρήσεις -τη Ford, την Chrysler και την General Motors.
Με το συσσωρευμένο χρέος να έχει εκτοξευθεί στο δυσθεώρητο ύψος των 18,5 δισ δολαρίων περίπου (14 δισ ευρώ) για 700,000 κατοίκους, ο κυβερνήτης του Μίσιγκαν Ρικ Σνάιντερ δεν είχε άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει τις συμβουλές του διαχειριστή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, Κέβιν Όρ, που είχε αναλάβει τον περασμένο Μάρτιο να διαπραγματευτεί με τους πιστωτές μια εθελοντική αναδιάρθρωση του χρέους.
Οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε ναυάγιο και ο Κέβιν Όρ επέλεξε την αίτηση πτώχευσης για να πιέσει τους 100.000 πιστωτές να αποδεχθούν να μειώσουν τις απαιτήσεις τους αντί να χάσουν όλα τα χρήματα που προορίζονταν για τις ήδη προβληματικές, εξαιτίας των αλλεπάλληλων περικοπών, δημοτικές υπηρεσίες.
Ο αργός θάνατος του Ντιτρόιτ συνοδεύτηκε από παρακμή σε όλα τα επίπεδα. Τα τελευταία 60 χρόνια ο πληθυσμός του συρρικνώθηκε κατά το ήμισυ, εκατοντάδες επιχειρήσεις είτε έκλεισαν είτε το εγκατέλειψαν, η ανεργία σε πολλές περιοχές αγγίζει το 50%, οι δημόσιες υπηρεσίες υποβαθμίστηκαν, το {1/3} των νοικοκυριών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το {40%} του δημόσιου φωτισμού έχει τεθεί εκτός λειτουργίας, όπως και το 25% των ασθενοφόρων που οι αρχές αδυνατούν να αντικαταστήσουν.
Τα μισά δημοτικά πάρκα έχουν κλείσει ενώ καταγράφεται ρεκόρ εγκληματικότητας. Η αστυνομία, η οποία στις υπόλοιπες Πολιτείες χρειάζεται κατά μέσο όρο 11 λεπτά για να φθάσει όπου την καλούν, στο Ντιτρόιτ θέλει 58 ολόκληρα λεπτά.
Χαρακτηριστικά μιας χρεοκοπημένης κοινωνίας δηλαδή…
Σε ανακοίνωσή του, ο κυβερνήτης του Μίσιγκαν υπογραμμίζει ότι πήρε αυτή τη δύσκολη απόφαση «προκειμένου οι κάτοικοι του Ντιτρόιτ να εξακολουθήσουν να έχουν πρόσβαση σε βασικές δημόσιες υπηρεσίες και η πόλη να ξεκινήσει από το μηδέν σε σταθερή οικονομική βάση που θα της επιτρέψει να αναπτυχθεί στο μέλλον».
Στον ίδιο τόνο και οι δηλώσεις από τον Λευκό Οίκο. Η εκπρόσωπος τύπου Έιμι Μπράντετζ διαβεβαίωσε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα «παρακολουθεί στενά την κατάσταση» αλλά σε αντίθεση με το 2008 που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε διαθέσει χρήματα για την General Motors και την Chrysler, αυτή τη φορά δεν έδωσε καμία υπόσχεση στις αρχές του Ντιτρόιτ.
Πώς, όμως, έφθασε να βαρέσει «κανόνι» ένα από τα πιο ακμάζοντα κέντρα αυτοκινητοβιομηχανίας στον κόσμο;
Οι αιτίες πηγάζουν από την οικονομική κακοδιαχείριση του δήμου, τη ραγδαία μείωση του πληθυσμού και την απώλεια φορολογικών εσόδων.
Σήμερα το Ντιτρόιτ μετρά περισσότερους από δύο συνταξιούχους για κάθε εργαζόμενο πολίτη. Η πόλη συγκλονίστηκε από σκάνδαλα διαφθοράς επί σειρά ετών.
Ο πρώτος δήμαρχος της πόλης, Κουάμι Κιλπάτρικ -πρώην ανερχόμενο αστέρι του Δημοκρατικού Κόμματος- είναι στη φυλακή μετά από καταδίκες για πολλές υποθέσεις απευθείας ανάθεσης δημόσιων έργων απ’ όπου λάμβανε προμήθειες.
Τη χαριστική βολή έδωσε η κρίση του 2008 και τα τοξικά δάνεια που έδιωξαν από τα σπίτια τους όσους κατοίκους το ‘’πάλευαν’’ ακόμη. Τότε καταστράφηκαν κι άλλες θέσεις εργασίας και μειώθηκαν περισσότερο τα φορολογικά έσοδα.

To 2008 o Μιτ Ρόμνεϊ, o υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών με καταγωγή από το Ντιτρόιτ, είχε δηλώσει στην εφημερίδα New York Times το εξής προκλητικό: » Ας αφήσουμε το δήμο να χρεοκοπήσει. Με μια αναδιάρθρωση του χρέους και βοηθώντας την αυτοκινητοβιομηχανία να ξαναβρεί την ανταγωνιστικότητά της, η πόλη θα μπορούσε να κάνει νέο ξεκίνημα».
Η ευχή του Ρόμνεϊ σήμερα πραγματοποιήθηκε, όμως η αβεβαιότητα για το μέλλον εντείνεται όσο ποτέ άλλοτε, καθώς δεν διαφαίνεται καμία μεταβολή στην σκληρή λιτότητα που ακολουθείται εδώ και πολλά χρόνια στο Ντιτρόιτ.
Συνέπεια της πτώχευσης θα είναι περισσότερες περικοπές σε μισθούς δημοτικών υπαλλήλων, συντάξεις, επιδόματα, περαιτέρω συρρίκνωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και {πάγωμα} των επενδύσεων και προσλήψεων.
Από το 1950 περίπου 60 πόλεις έχουν κηρύξει πτώχευση στις ΗΠΑ, ενώ από το 2010 μέχρι σήμερα άλλες οκτώ. Νέα Υόρκη και Φιλαδέλφεια έφθασαν στο χείλος της καταστροφής, ενώ πολλές άλλες βρίσκονται σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση και θα μπορούσαν να ακολουθήσουν.
Η πτώχευση στον μονόδρομο της λιτότητας, με μειώσεις κάθε είδους και ένα υπερτιμημένο χρέος, θα μπορούσε να παγιδεύσει το Ντιτρόιτ σε μια ακόμα πιο ακραία υφεσιακή περιδίνηση. Εκτός κι αν η πρώην πρωτεύουσα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας δεν αποτελεί μόνο τη μεγαλύτερη πόλη στην ιστορία των ΗΠΑ που χρεοκόπησε, αλλά είναι κι ένα μεγάλο πείραμα για το τι θα επακολουθήσει σε γονατισμένες και ανεπανόρθωτα χτυπημένες από την λιτότητα οικονομίες.

Μίλτος Πασχαλίδης: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ‘λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου’»

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Λιακόγκονα

   Δευτέρα 22 Ιουλίου 2013 , aixmi.gr

Συνάντησα τον Μίλτο Πασχαλίδη, τον καλλιτέχνη – συνοδοιοπόρο της γενιάς μου, στη Ραφήνα, ένα καλοκαιρινό απόγευμα που φυσούσε και στο λιμάνι τα πλοία «ζαλίζονταν», μέχρι να ανέβει ο ίδιος στη σκηνή και να «πείσει» τον άνεμο να κοπάσει, γλυκαίνοντας μουσικά τη βαριά καλοκαιρινή επικαιρότητα…

Μαζί δεν αναζητήσαμε τις «βυθισμένες άγκυρές μας», τις ελπίδες μας δηλαδή, μα μου μίλησε για τη νέα κυβέρνηση, τον νέο μεγάλο ΣΥΡΙΖΑ, το «κουτσουρεμένο» ΚΚΕ, τη Χρυσή Αυγή, το «μαύρο» της ΕΡΤ, τη σημερινή νεολαία…

Μου εξέφρασε τις φοβίες του, την οργή του, όμως άφησε μια «χαραμάδα» ελπίδας. Έκλεισε το πρόγραμμά του τραγουδώντας παρηγορητικά μαζί με το κοινό του: «Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα ‘σαν όλα αληθινά».

Καθόλου τυχαίο…

- Η τρικομματική κυβέρνηση έγινε προσφάτως δικομματική. Άλλαξε κάτι σημαντικό;
Η κυβέρνηση, πλέον, δεν έχει «αριστερό» άλλοθι. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι τι γίνεται με τις δημοσκοπήσεις. Πιστεύουν ότι δεν αντικατοπτρίζουν την κοινή λογική, τον κοινό νου. Δηλαδή, η ΔΗΜΑΡ έκανε την κίνηση να αποχωρήσει (και νομίζω πως μόνο θετικά θα μπορούσε να τη δει κανείς) και στις δημοσκοπήσεις καταποντίζεται.

Καλά έκανε και έφυγε ο Κουβέλης απ’ την κυβέρνηση

- Ο Φώτης Κουβέλης έπραξε σωστά και αποχώρησε από την κυβέρνηση συνεργασίας;
Νομίζω ναι. Βέβαια, κατά τη γνώμη μου κακώς μπήκε στην κυβέρνηση εξ αρχής, αλλά από τη στιγμή που μπήκε και έφτασε μέχρι εκεί και έγινε αυτό που έγινε και μας «μούδιασε» όλους, εννοώ το «μαύρο» στην Δημόσια Τηλεόραση, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Μου φαίνεται πολύ περίεργο που ιδιαίτερα ο αριστερός κόσμος δεν το επικροτεί αυτό. Εκτός κι αν επικρατεί η άποψη που ακούω συχνά, ότι δηλαδή «ψήφισες όλα τα επώδυνα μέτρα, η ΕΡΤ σε μάρανε;».
Εν πάσει περιπτώσει, έκανε μια κίνηση που συνάδει περισσότερο με το αριστερό προφίλ που θέλει να περάσει η ΔΗΜΑΡ.
- Στον τηλεοπτικό «αέρα» βρίσκεται ήδη η μεταβατική Δημόσια Τηλεόραση. Το «μαύρο» εξόργισε μεγάλο μέρος του λαού και οδήγησε ανθρώπους στην ανεργία. Τι θα ακολουθήσει;
Κάνουν το ένα καραγκιοζιλίκι μετά το άλλο… Αυτή τη ΕΔΤ (Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση) είναι ό,τι πιο πρόχειρο, χαζό και κακοστημένο θα μπορούσε να υπάρξει. Είναι «μαύρη σελίδα» για την Τηλεόραση. Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία, και αυτό που δείχνει πανικό και ραγιαδισμό -σε όλες τις αποφάσεις τις τρόικας- είναι ότι δεν υπάρχει κανένα σχέδιο, κάτι που με την ΕΡΤ φάνηκε ολοκάθαρα.
Αν το σχέδιο είναι να την αναμορφώσεις να την αναδιαρθρώσεις και να τη μεταρρυθμίσεις, υποτίθεται ότι με το που αποφασίζεις να κατεβάσεις τον διακόπτη έχεις στο μυαλό σου πώς θα τον ξανασηκώσεις. Αυτοί δεν είχαν κάνει κανένα πλάνο, καμία πρόβλεψη. Όπως δεν βλέπω καμία πρόβλεψη πίσω και από την κατάργηση των σχολικών φυλάκων, της δημοτικής αστυνομίας, των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ. Δεν βλέπω ούτε καν το σκληρότερο καπιταλιστικό σχέδιο…

Παπατζιλίκι, όχι συμάζεμα οι απολύσεις στο δημόσιο

– Προ ημερών πέρασε το νέο πολυνομοσχέδιο στη Βουλή, βασικές διατάξεις του οποίου οδηγούν στην έξοδο από το Δημόσιο πολλών υπαλλήλων του. Είναι μια αρχή για το «συμμάζεμα» της πολύπαθης σημερινής Ελλάδας;
Κατ’ αρχήν, χωρίς να χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος, μπορείς να δεις ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν, είτε διώξεις αυτούς τους ανθρώπους είτε όχι. Αυτό σημαίνει ότι δεν το κάνεις για να εξοικονομήσεις χρήματα, άρα λες ψέματα. Όσον αφορά το «συμμάζεμα», εγώ ξέρω ότι σε μια επιχείρηση αν τα πράγματα δεν πάνε καλά και έχεις λ.χ. 10 υπαλλήλους, σκέφτεσαι «πώς μπορώ να λειτουργήσω την επιχείρηση με 7 υπαλλήλους και πώς δεν θα μείνουν στο δρόμο με τελείως αναξιοκρατικά κριτήρια οι υπόλοιποι 3″.
Το να κλείσω την επιχείρηση οριστικά, απολύοντας και τους 10 και λέγοντας ότι θα συνεχίσω με 10 ή 3 άλλους με τον μισό μισθό, δεν μου κάνει και πολύ για «συμμάζεμα», αλλά για «παπατζιλίκι» να σου πω την αλήθεια.
- Οι διάλογοι ορισμένων βουλευτών, τις τελευταίες ημέρες, παραπέμπει σε στιχομυθίες νονών της νύχτας. Μετά την οικονομική και κοινωνική κάθοδο της χώρας, ακολουθεί και η πολιτισμική;
Η πολιτισμική έχει προηγηθεί. Αυτούς τους ανθρώπους κάποιος τους έστειλε στη Βουλή. Από τη μία αρνούμαι να πιστέψω ότι ο κόσμος είναι φιλοναζιστής, απ’ την άλλη δεν πιστεύω ότι ο κόσμος αυτός είναι καλυμμένος, γιατί τους έστειλε στη Βουλή δύο απανωτές φορές, σε ένα μήνα. Υπ’ αυτή την έννοια θεωρώ ότι ο Πολιτισμός έχει υποστεί τρομακτικό πλήγμα, η Παιδεία τρομακτικότερο ακόμα, και αυτά τα φαινόμενα του να θέλουν όλοι οι μέτριοι, «κουτσαβάκηδες» και οι μυστήριοι να είναι στη Βουλή δεν πρέπει να μας εκπλήσσει.
Γενικότερα, αν δει κανείς με πόση προχειρότητα θεσπίζονται οι νόμοι, θα καταλάβει… Π.χ. με το νόμο Βενιζέλου παλαιότερα έμπαινε ασυμβίβαστο μεταξύ επαγγέλματος και βουλευτή, κάτι το οποίο έστειλε στη Βουλή επί μια δεκαετία όλους τους ανεπάγγελτους και τους γόνους «τζακιών». Στη συνέχεια αυτό αναιρέθηκε, πάλι όμως από ό,τι φαίνεται μπαίνουν παρόμοια στοιχεία. Οι σοβαροί άνθρωποι, επιστήμονες και επαγγελματίες έχουν αποστροφή στο να συμμετάσχουν σε αυτό το πράγμα.
- Πώς κρίνεις τη συνύπαρξη Σαμαρά – Βενιζέλου στην κυβέρνηση;
Πρόκειται για την απόδειξη αυτού που λέγαμε πάντα στην Αριστερά, ότι δηλαδή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν διαφέρουν πλέον ούτε στους τύπους. Δεν μιλάω για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα και τη ΝΔ του Καραμανλή, μιλάω για τα κόμματα μετά το 2000. Και είναι τραγικό ότι τα δύο κόμματα που έχουν «πηδήξει» την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, σήμερα  συγκυβερνούν για να τη βγάλουν από το αδιέξοδο που τα ίδια δημιούργησαν. Η χώρα είναι σαν το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του και δεν θα την πιάσει ποτέ…  Κι έχεις έναν πρωθυπουργό της «χώρας – σκύλου» να λέει πως για το χάλι της κυβέρνησης φταίει η Αριστερά που… δεν κυβέρνησε. Τότε είναι που λες: «Μου κάνει πλάκα, έτσι δεν είναι;».

Δεν αντιπαθώ τον Σαμαρά ούτε τον Τσίπρα

- Έχοντας να επιλέξεις μεταξύ Σαμαρά και Τσίπρα για ηγέτη της χώρας, ποιόν θα προτιμούσες;
Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη Δημοκρατία, άρα δεν έχω να διαλέξω εκ των δύο. Σαν πρόσωπα και οι δύο δεν μου είναι αντιπαθείς. Κανείς από τους δύο δεν είναι αντιπαθής. Όμως, τα πρόσωπα δεν έχουν καμία σημασία, οι πολιτικές είναι που μετράνε. Τι να το κάνω εγώ αν θα μπορούσα να συνομιλήσω με κάποιον, ή να πιω καφέ μαζί του σε προσωπικό επίπεδο, αν η πολιτική που εφαρμόζει είναι η πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη και στα όρια της ακροδεξιάς, πολιτική;
Με τον Τσίπρα, πάντως, πρέπει να είμαστε πιο επιεικείς, με την έννοια ότι δεν έχει κυβερνήσει, ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του. Ανεκεφαλαιώνοντας, ο Σαμαράς έχει κυβερνήσει και δεν πανηγυρίζω με αυτά που βλέπω, ο δε Τσίπρας δεν έχει δοκιμαστεί.
- Είναι ο Αλέξης Τσίπρας έτοιμος για πρωθυπουργός;
Πιθανόν να πρέπει να του δοθεί μια ευκαιρία. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα τα πήγαινε καλύτερα, αλλά δεν μπορώ και να το προεξοφλήσω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζαλίστηκε από το 4% στο 27%

- Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ένας μεγάλος αντιπολιτευτικός αριστερός πόλος με κυβερνητικές βλέψεις. Κάποιοι κάνουν λόγο για νέο ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις του για έξοδο από το Μνημόνιο δίχως χρεωκοπία;
Πρόκειται για κόμμα που «ζαλίστηκε» γιατί πήγε από 4% στο 27% και δεν το έχει πολυσυνειδητοποιήσει ακόμα. Αν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν είμαι οικονομολόγος. Ωστόσο ξέρω ότι παρόλο που στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν φωνές με τις οποίες συμφωνώ, και υπάρχουν και πρόσωπα τα οποία εκτιμώ πολύ, μεμονωμένα πάντα, το κόμμα μου φαίνεται να είναι «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου». Βλέπω να έχει βάλει πολύ νερό στο κρασί του σε σχέση με την αριστερή του καταγωγή. Τώρα για το αν θα γίνει ή όχι νέο ΠΑΣΟΚ δεν μπορώ να το προβλέψω.

Το ΚΚΕ είναι αμήχανο – Ο Κουτσούμπας θέλει χρόνο

- Ένας παραδοσιακός πυλώνας της Αριστεράς, το ΚΚΕ, φαίνεται να αποδυναμώνεται. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ήταν καλή επιλογή ο νέος Γενικός Γραμματέας του κόμματος;
Τα πρόσωπα, ξαναλέω, έχουν σημασία, αλλά όχι τόσο μεγάλη όσο έχουν οι πολιτικές. Και η Αλέκα Παπαρήγα όταν εξελέγη, πριν πολλά χρόνια, ως πρόσωπο θυμηδία προκαλούσε στον αριστερό κόσμο, και επιπλέον ήταν παντελώς άγνωστη, όπως είναι τώρα ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Δεν πρέπει να βιαζόμαστε. Εγώ περιμένω από το ΚΚΕ να είναι στην πρωτοπορία της αντίστασης απέναντι σε αυτό που ζούμε, και το βρίσκω λίγο αμήχανο. Νομίζω ότι δεν χειρίστηκε καλά το θέμα των εκλογών, το πλήρωσε και δεν έχει πλέον συνέλθει απ’ αυτό. Παρ’ όλα αυτά ακόμα ελπίζω ότι μπορεί να «βάλει πλάτη» στον εργασιακό μεσαίωνα με έναν τρόπο. Το ελπίζω πραγματικά.
- Ευθυνόμαστε, τελικά, όλοι για τα δεινά της χώρας, συμμετέχοντας σε παρατυπίες ή υπομένοντάς τις και μη παίρνοντας θέση για αυτές;
Είναι σαφές ότι «δεν τα φάγαμε μαζί». Καταρχήν είμαι εναντίον της συλλογικής ευθύνης αλλά και της συλλογικής ενοχής. Αυτό το πράγμα, δηλαδή, που μας έχουν βάλει να φαγωθούμε μεταξύ μας πάλι με βρίσκει παγερά αδιάφορο. Δεν πιστεύω π.χ. ότι ένα παιδάκι κλέβοντας μια τσίχλα από ένα περίπτερο κι ένας τύπος ο οποίος «βαπτίζει» οικόπεδα τις λίμνες, έχουν την ίδια ευθύνη. Και τα δύο με ηθικούς κανόνες είναι κλοπές, αλλά δεν έχουν την ίδια βαρύτητα, ούτε το ίδιο ειδικό και ηθικό βάρος. Ένα κράτος, λοιπόν, το οποίο έχει φανεί εχθρικό απέναντι στον πολίτη και παντελώς αναξιόπιστο σε ο,τιδήποτε, μοιραία σε προκαλεί να μην του’ χεις καμία εμπιστοσύνη και ει δυνατόν να προσπαθείς να «τη σκαπουλάρεις» και να τη γλιτώσεις σε κάθε επίπεδο. Μου φαίνεται λογική μέθοδος αυτοάμυνας αυτό. Όταν λ.χ. το φορολογικό νομοσχέδιο είχε αλλάξει σε δύο χρόνια 20 φορές, δεν ξέρω αν θα πειστεί ο κόσμος να πληρώνει φόρους ή θα πει «να πάτε να γ@μ__ – δεν πληρώνω τίποτα…». Γιατί να είναι συνεπής ο πολίτης; Απέναντι σε ποιόν; «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα για να είμαι κι εγώ μετά συνεπής», αυτό λέει ο πολίτης.
- Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου παραπέμφθηκε στο Δικαστικό Συμβούλιο ως βασικός υπεύθυνος για σειρά αδικημάτων που αφορούν στην αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ. Είναι, όπως ο ίδιος διατείνεται, εξιλαστήριο θύμα;
Τον λαϊκό κόσμο δεν νομίζω ότι τον ικανοποιεί να πάει φυλακή ο Α ή ο Β. Δεν είναι αυτό το μείζον ζήτημα, αλλά να βρεθούν τα λεφτά, να φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο, ήτοι να αξιοποιηθεί η λίστα Λαγκάρντ. Για την «ταμπακιέρα» δεν ακούμε τίποτα. Σίγουρα ισχύει αυτό που είπε και ο Τσοχατζόπουλος, ότι δηλαδή δεν ήταν μόνος του. Όμως δεν νομίζω ότι μπορεί ένας υπουργός να δρα χωρίς να το ξέρουν οι προϊστάμενοί του ή οι υφιστάμενοί του. Πιθανόν να φταίνε τα πρόσωπα όπως ο Παπακωνσταντίνου, αλλά δεν μπορεί να φταίνει μόνοι τους. Εξιλαστήριο θύμα όμως, όχι, δεν νομίζω ότι είναι, αφού έτσι ορίζεται αυτός που δεν φταίει σε κάτι και την πληρώνει… Σίγουρα, τέλος, δεν καθαρίζει ο τόπος έτσι. Άνθρωποι τέτοιοι είναι απλά το προπέτασμα καπνού.

Οι Χρυσαυγίτες είναι επικίνδυνοι

- Σε αντιπαράθεση βουλευτή της Χρυσής Αυγής με συνάδελφό του της Αριστεράς, ο πρώτος επέστησε την προσοχή στα λεγόμενά του δεύτερου, τονίζοντάς του: «Δεν έχετε να κάνετε με την ελαφροδεξιούλα εδώ πέρα». Είναι επικίνδυνη η συγκεκριμένη παράταξη ή απλώς καρπώνεται την δημοσκοπική της άνοδο και τρομοκρατεί λεκτικά «αρθρώνοντας ανάστημα» για εντυπωσιασμό;
Αυτή η παράταξη, ναί είναι επικίνδυνη. Δεν πρόκειται για κάτι γραφικούς τύπους οι οποίοι απλώς βρίζουν και κάνουν τσαμπουκάδες. Είναι επικίνδυνοι. Έχουν συγκεκριμένο σχέδιο στο μυαλό τους, δεν είναι καθόλου αντισυστημικοί όπως πλασάρονται, είναι 100% ενσωματωμένοι στο σύστημα. Φυσικά είναι νόμιμα εκλεγμένοι, δεν μπορείς να πεις κάτι γι’ αυτό. Όμως, επειδή πάντα με απωθούσε και με πάγωνε αυτή η μεθοδολογία, θα πω το εξής: Τους λ.χ. Πακιστανούς στην Αθήνα δεν τους φοβάμαι, ενώ αυτούς (χρυσαυγίτες) τους φοβάμαι. Αν είναι να ταχθώ με το μέρος κάποιου μάλλον θα πάω να με σώσουν οι αλλοδαποί. Τελειώς ενδόμυχα, δηλαδή, αν δω 5 έγχρωμους μαζεμένους και απέναντι 5 χρυσαυγίτες μαζεμένους, θα πάω στους πρώτους να με σώσουν, τους άλλους τους φοβάμαι. Και δεν έχει να κάνει καθόλου με το αν είναι μετανάστες. Τους άλλους φοβάμαι..

Οι Γερμανοί θα μας δώσουν πίσω το κατοχικό δάνειο; Πλάκα κάνεις;

- Την Πέμπτη ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επισκέφθηκε τη χώρα μας αφήνοντας για πρώτη φορά «ανοιχτό παράθυρο» σε συζήτηση για το κατοχικό δάνειο.. Τι να περιμένουμε;
Πλάκα κάνεις, έτσι; Γενικότερα για τη στάση της Γερμανίας, εγώ πιστεύω ότι με το που γίνουν οι εκλογές στη Γερμανία και βγει η Μέρκελ, οι εξελίξεις εδώ θα είναι ραγδαίες. Και δεν εννοώ τις εδώ εκλογές. Όπως έλεγαν παλιά κάτι συνθήματα στα Εξάρχεια: «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες». Αυτή τη στιγμή μας συντηρούν με «τεχνητές αναπνοές» μέχρι να γίνουν οι εκλογές στη Γερμανία. Μετά δεν μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει, αλλά δεν μυρίζομαι και κάτι πολύ καλό…
- Πως φαντάζεσαι την Ελλάδα σε 3 χρόνια από σήμερα;
Τι να πω; Αν με ρώταγες π.χ. πριν 3 χρόνια δεν θα φανταζόμουν το σημερινό χάλι. Δεν θα φανταζόμουν π.χ. ότι θα ήταν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι, ότι θα έκλειναν παντού μαγαζιά και θα άνοιγαν ενεχυροδανειστήρια, ότι ο κόσμος θα έκαιγε τα έπιπλά του για να ζεσταθεί το χειμώνα. Με λίγα λόγια, ο Θεός –αν υπάρχει- φέτος ήταν καλός με την Ελλάδα. Δεν έκανε ούτε σκληρό χειμώνα, ούτε σκληρό καλοκαίρι. Δεν βλέπω, πάντως κάτι ωραίο που μπορώ να προβλέψω για το άμεσο μέλλον μας…

Όλα τα σκυλάδικα είναι γεμάτα

- Εκτίμησή μου είναι ότι η οικονομική δυσπραγία ωθεί την κοινωνία στην αναζήτηση αξιών, ακόμη και πολιτιστικών προϊόντων που είχε παραμερήσει είτε δεν εκτιμούσε. Μας έκανε η κρίση περισσότερο σκεπτόμενους;
Δεν το πιστεύω. Όλα τα σκυλάδικα γεμάτα είναι ακόμα. Δεν πιστεύω καθόλου ότι ένας λαός που φτωχαίνει οικονομικά ξαφνικά σκέφτεται και διαβάζει Μαγιακόφσκι ή ακούει Ραχμάνινοφ, κάθε άλλο… Ο Πολιτισμός αναπτύσσεται πιο πολύ στην ευημερία παρά στη δυστυχία. Μην κοιτάς τον αντίκτυπο που είχε το πολιτικό τραγούδι μετά τη χούντα. Αντιθέτως, η σημερινή κατάσταση πιστεύω ότι έχει οδηγήσει τον κόσμο στα πιο ζωώδη και πιο ευτελή του ένστικτα. Καθόλου στο καλύτερο τραγούδι, θέατρο, μουσική…
- Έχεις πει σε συνέντευξή σου ότι γράφεις τραγούδια και κείμενα για να μην… τρελαθείς. Τι συστήνεις σε κάποιον που δεν γράφει μουσική, στίχους και κείμενα για να προστατευθεί κι αυτός;
Να έχει αλληλεγγύη και αγάπη με τους φίλους του. Να έχει παρέες, φίλους, να συζητά για ό,τι τον προβληματίζει. Οι άνθρωποί μας είναι αυτοί που μας σώζουν από τη δυστυχία μας.

Οι ίδιοι, παλιοί φόβοι, είναι εδώ

- Στο μυθιστόρημά σου, τον «Επόπτη» καταπιάνεσαι με «ποικιλία φόβων» ενός ενήλικα. Τελικά οι φόβοι μάλλον δεν ξορκίζονται. Τουλάχιστον, απαλύνονται με κάποιον τρόπο;
Όπως λέει καιο «θείος» Roger Waters στο «Wish you where here»: What have you found? The same old fears… Δηλαδή, όλοι οι ίδιοι παλιοί φόβοι είναι εδώ, ούτε απαλύνονται, ούτε αλλάζουν. Οι φόβοι είναι φόβοι. Μπορείς μεν να τους ξεγελάσεις, να τους κοροϊδέψεις, μπορείς να ζήσεις για λίγο ξέγνοιαστος, αλλά αν φοβάσαι κάτι το φοβάσαι για πάντα.
- «Μου έμαθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ – και μια ζωή στα πόδια να το βάζω». (από τις ‘Κακές Συνήθειες’). Η νέα γενιά συνήθισε  να μην εμπιστεύεται και να φοβάται, κι έτσι μένει αμέτοχη. Ετοιμάζει, άραγε, τη δική της επανάσταση;
Η τελευταία επανάσταση που θυμάμαι στην Ελλάδα, ήταν της γενιάς του Πολυτεχνείου. Από το 1973 και μετά δεν θυμάμαι καμία γενιά, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου, να έχει κάνει μια πολύ μεγάλη επανάσταση, ακόμη κι αν αυτή είναι αισθητικής φύσεως. Δεν οσμίζομαι κάτι πολύ βαθιά επαναστατικό. Ωστόσο, αυτό δεν είναι απαραίτητα αυτό που πρέπει να αναζητηθεί στη νεολαία. Η νεολαία θα βρεί τους τρόπους της και θα μας δείξει και τον δρόμο, πιθανότατα.

Δεν θέλω να καθοδηγώ κανένα. Τον εαυτό μου να φέρνω βόλτα…

- Κάνεις φέτος το καλοκαίρι μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα. Το βλέμμα των ανθρώπων που σε χειροκροτούν είναι διαφορετικό;
Για πρώτη φορά αισθάνομαι τρομερή ευθύνη πάνω στη σκηνή, κάτι που παλαιότερα δεν ένιωθα. Ο κόσμος ζητά να ταυτιστεί πάρα πολύ με αυτό που βλέπει. Επειδή δεν έχει ο ίδιος μικρόφωνο, ζητά να τα πεις εσύ γι’ αυτόν. Αυτό είναι κάτι πολύ βαρύ. Σε βάζει σε έναν ρόλο που εγώ δεν τον θέλω. Δεν θέλω να καθοδηγώ κανέναν. Εγώ τον εαυτό μου θέλω να «φέρνω βόλτα». Βλέπω, όμως, ότι το κοινό είναι πολύ αγχωμένο, κουμπωμένο, αλλά απορημένο δεν το βλέπω. Το βλέπω θυμωμένο, αγχωμένο και διατεθιμένο να ταυτιστεί έντονα με έναν παρηγορητικό λόγο.
- Τι λείπει στον Μίλτο του 2013 από τον Μίλτο του 1993;
Μου λείπει η αναμελειά και η αφέλεια. Πλέον είμαι πιο αγχωμένος, είμαι υποχρεωτικά υπεύθυνος γιατί είμαι και πατέρας, και ευτυχώς γνωρίζω πια αρκετά που το 1993 δεν γνώριζα…
** Ο Μίλτος Πασχαλίδης στο πλαίσιο της καλοκαιρινής του περιοδείας ανά την Ελλάδα, θα εμφανιστεί στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι, την Τετάρτη 28 Αυγούστου. Το χειμώνα θα συνεχίσει σε Αθηναϊκή μουσική σκηνή συνεργαζόμενος μετά από 8 χρόνια με τον Χρήστο Θηβαίο [διαβάστε τη συνέντευξή του στο aixmi.gr].

Η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να δει το γίγνεσθαι σήμερα τώρα το νέο ορίζοντα να τον δηλώσει και να δηλωθεί.

Κώστας Αρχοντάκης, 22/07/2013 , metarithmisi.gr

Μηδέν άγαν
Η ΔΗΜΑΡ προεκλογικά εμφάνισε πρόθεση ψήφου με διψήφιο αριθμό ενώ σήμερα είναι στο όριο εισόδου στη βουλή.
Η συζήτηση περί αυτού δεν παράγει εσωστρέφεια άλλα αναζητά ισορροπία.

Γνώθει σαυτόν
Α.Τοποθετείται στο θρόνο της πολιτικής ηθικής, του καθωσπρεπισμού
και της διεκδίκησης του νόμιμου και του εφικτού, από την πλειοψηφία των στελεχών της ,
καθότι :
1.δεν προβλήθηκε προεκλογικά με λαϊκισμό.
2. ανέλαβε μετεκλογική ευθύνη μεγαλύτερη απ ότι της αντιστοιχούσε.
3. προσπάθησε να μη κοινοποιεί ενδοκυβερνητικές συγκρούσεις
προς όφελος της σταθερότητας της τρικομματικής.
4. επέλεξε την αποχώρηση της όταν το ποτήρι ξεχείλησε.
5. με τη στάση της έσωσε την Ελλάδα από την έξωση τόσο από το ευρώ όσο
και από την Ευρώπη.
6. σήμερα ακολουθεί με σωφροσύνη την πολιτική της προγραμματικής αντιπολίτευσης
και
7. θα γίνει ο τρίτος πόλος, δηλαδή η ήρεμη δύναμη της προόδου εν μέσω του ακραίου.

B. Παραμένουν όμως και αναπάντητα ερωτήματα όπως:
1.τι πρόσφερε η τακτική της τελευταίας στιγμής όταν προεκλογικά  συμπληρώθηκαν
τα ψηφοδέλτια της με άτομα από άλλους χώρους;
2.όταν αναλάμβανε μεγαλύτερη ευθύνη από αυτή που της αντιστοιχούσε γιατί
δεν διεκδίκησε περισσότερες προσβάσεις στη κυβέρνηση για να υπερασπίσει τις απόψεις της;
3. όταν οι κόκκινες γραμμές έσβηναν η μια μετά την άλλη γιατί αντιδρούσε παθητικά ;
4. όταν της έκρουαν τον κώδωνα κινδύνου για την ενδυνάμωση του κυβερνητικού μονοκομματισμού
και το ρόλο της ως κακού κομπάρσου τι και πως απαντούσε;
5. είναι αλήθεια ότι παρατάθηκε ο χρόνος της Ελλάδας εντός εύρω και ευρωζώνης,
και η ΔΗΜΑΡ δίκαια διεκδικεί την προσφορά της, όμως αν η ιστορία συνεχίσει να γράφεται μόνο με απολύσεις
για ποιά Ελλάδα θα μιλάμε;
6. γιατί κατά την έξοδο της από την κυβέρνηση έδειξε επικοινωνιακή ανεπάρκεια;
7. με ποιές προϋποθέσεις θα επαναλάμβανε μια νέα κυβερνητική εμπλοκή πριν από νέα εκλογική αναμέτρηση;

Λέξεις κλειδιά για σωστές απαντήσεις είναι ο ρεαλισμός,η ενότητα,η προετοιμασία, η δράση,η ευθύνη,η ανάπτυξη και οι μεταρρυθμίσεις έννοιες που αναφέρονται στην  υπέρβαση μιας πρωτόγνωρης κρίσης.
Επί του πρακτέου
Άμεσος σχηματισμός ενός ενδιάμεσου οργάνου, ως συμβουλευτικού,από φίλους και μέλη που συνεχίζουν να στύβουν το μυαλό τους για τη ΔΗΜΑΡ, από επώνυμους που έχουν ξοδέψει πολύ χρόνο και μελάνι για την σύσταση του δημοκρατικού σοσιαλισμού, από προσωπικότητες και απλούς πολίτες που αισθάνονται τη κοινωνική υποχρέωση να δράσουν γιατί δεν ανέχονται την πολιτική ατιμία ,την υποκρισία  και τα διλήμματα του δικομματισμού καθώς και από στοχαστές και χειρώνακτες που είναι  σε επαφή με την οικονομία  και τις ανάγκες για αξιοπρεπή  ζωή.
Με άλλα λόγια,ένα όργανο χωρίς τιτουλάριους, με δυνατότητα συμβουλευτικής παρέμβασης στη Κ.Ε. και το Ε.Ε,
ένα διαφορετικό φίλτρο επαφής της καθημερινότητας και προπομπό της δημιουργίας  της Ευρύτερης Μεταρρυθμιστικής,Οικολογικής και Δημοκρατικής Αριστεράς.Ας γίνει το κάλεσμα.

Τέλος, αυτοί που κατά πλειοψηφία διαμόρφωσαν την μέχρι τώρα πολιτική γραμμή, που καθοδηγούν την υλοποίηση του άμεσου πολιτικού σχεδιασμού και πιθανά την κρίσιμη πορεία προς το 2ο συνέδριο, πρέπει να διορθώσουν πορεία, ώστε η Δημοκρατική Αριστερά να μετασχηματιστή σε Αριστερά της Ευθύνης, καταλύτης της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ανόρθωσης της χώρας.

O Κώστας Αρχοντάκης είναι Ιατρός και μέλος της Κ.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ.

www.kostasarchontakis.gr