Μία χώρα στη γυάλα

 Κώστας Γιαννακίδης ,protagon.gr

Photo: Theo knight/Flickr

Στην Κύπρο δεν είναι παράλογο ένας βιομήχανος να πάρει υπό μάλης το αντίστοιχο χαρτοφυλάκιο που εποπτεύει, επίσης, το εμπόριο και τον τουρισμό. Αυτό που στην Ελλάδα θα προκαλούσε σοκ, εκεί θεωρείται μία αυτονόητη επιλογή. Ούτως ή άλλως η χώρα είναι τόσο μικρή που αν αποφασίσεις να ασχοληθείς με τα κοινά, κάποια στιγμή θα δεις τον εαυτό σου πίσω από κρατικό γραφείο. Ομοίως, δεν είναι ξένη προς τα κυπριακά ήθη η τοποθέτηση πρώην τραπεζίτη στο υπουργείο Οικονομίας. Ο Στουρνάρας συχνά εγκαλείται για τη θητεία του στην τράπεζα. Στην Κύπρο ο Μ. Σαρρής εθεωρείτο μία φυσιολογική επιλογή για το υπουργείο Οικονομίας. Και εδώ, αρχίζουν τα περίεργα. Ο Μ. Σαρρής ήταν μέχρι τον Αύγουστο πρόεδρος της Λαϊκής Τράπεζας. Ο Ν. Αναστασιάδης είπε χθες ότι η κυβέρνηση Χριστόφια άφησε τη Λαϊκή να καταρρεύσει. Ο ίδιος, όμως, διατηρεί στο υπουργικό του συμβούλιο τον άνθρωπο που ήταν πρόεδρος της Τράπεζας κατά το επίμαχο διάστημα. Δεν αποκλείεται ο Μ. Σαρρής να ελεγχθεί αν αποδειχθεί ότι, κατά τη θητεία του, διεγράφησαν δάνεια που χορήγησε η τράπεζα σε πρόσωπα της κυπριακής ελίτ.
Στην Κύπρο τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα και από σενάριο τούρκικου σίριαλ. Όλοι της εγχώριας ελίτ γνωρίζονται μεταξύ τους, κάνουν δουλειές και μπλέκουν τις ουρές τους μέσα στα ίδια σκάνδαλα. Ήταν η ευμάρεια που διατηρούσε το απόστημα στεγανό. Λογικά, τώρα, θα πνιγούν στο πύον. Όμως, μακροπρόθεσμα, θα προσφέρουν υπηρεσίες στο έθνος. Ίσως και στην ανθρωπότητα.
Στις δύσκολες ώρες των διαπραγματεύσεων λέγαμε ότι το Βερολίνο θα προτιμούσε την Κύπρο σε κατάσταση άτακτης χρεοκοπίας. Να πάρει μία φωτογραφία του νησιού και να τη δείχνει στις συνόδους του Eurogroup. Νομίζω ότι αυτό θα γίνει, όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα. Η Κύπρος μετατρέπεται σε δοκιμαστικό σωλήνα. Σε ενυδρείο. Σε ένα κλειστό σύστημα που λειτουργεί κάτω από γυάλα. Σε μακέτα. Εκεί, όλα, συμβαίνουν πιο γρήγορα. Όσα έγιναν εδώ μέσα σε χρόνια, εκεί χρειάστηκαν δέκα μέρες. Δείτε πού κατέληξαν τα περί σκληρής διαπραγμάτευσης, Ρώσων, Ισραηλινών και φυσικού αερίου. Η μισή επιχειρηματολογία του Καμμένου σκίστηκε σε μερικές ώρες. Και μετά, είναι το μικρό μέγεθος της κοινωνίας.
Η πρώτη λίστα βγήκε σαν σαλιγκάρι μετά την καταιγίδα. Λένε ότι θα εμφανιστεί κι άλλη, με τα ονόματα αυτών που έστειλαν χρήματα στο εξωτερικό. Οι άνθρωποι των media έχασαν πολλά χρήματα, θα κατασπαράξουν τους υπευθύνους. Το ίδιο θα κάνουν και οι πολιτικοί που δεν θα αντιμετωπίσουν μομφή προς το πρόσωπό τους. Και στο νησί οι πολίτες δεν βλέπουν τους πολιτικούς στην τηλεόραση. Τους συναντούν στον δρόμο. Από τη μία η οργή των ανθρώπων και από την άλλη το ένστικτο της επιβίωσης όσων φαίνονται ή είναι «καθαροί». Η Κύπρος θα μετατραπεί σε μία αρένα για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με διεφθαρμένους πολιτικούς, εξαγριωμένο λαό, θυμωμένους Ρώσους και πολλά μυστικά που θα ανοίξουν σαν κουφάρια ζώων σε προχωρημένη σήψη.

Δήλωση του βουλευτή Εύβοιας Δημήτρη Αναγνωστάκη, σχετικά με την ανακοίνωση κλεισίματος του Εργοστασίου Τσιμέντου Χαλκίδας

Με μια ανακοίνωση, η  εταιρεία LAFARGE ανήγγειλε την οριστική παύση εργασιών του εργοστασίου στη Χαλκίδα. Κάλεσε δε τους 236 εναπομείναντες εργαζομένους, να προσέλθουν για «διαβούλευση» με την εταιρεία, σε μια προσπάθεια εξεύρεσης κάθε δυνατής λύσης που θα περιορίσει τις προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις από την διακοπή λειτουργίας του εργοστασίου. 

 Η ανακοίνωση της εταιρείας μας δημιούργησε έντονους προβληματισμούς, ιδιαίτερα σήμερα που η χώρα βιώνει τη δύσκολη οικονομική και κοινωνική συγκύρια. 

Επειδή το τσιμεντάδικο Χαλκίδας, ανέπτυξε μια παράλληλη ιστορία με την πόλη και τους κατοίκους της από το 1926, αποτέλεσε το 2ο παραγωγικό πόλο τσιμέντου στη χώρα και συσσώρευσε σοβαρή κερδοφορία κατά την διάρκεια των χρόνων, θέλουμε και απαιτούμε η εταιρεία, να γνωστοποιήσει στους πολίτες της Χαλκίδας τους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς της. 

Εμείς και η κοινωνία της Χαλκίδας, θα παραμείνουμε δίπλα στους εργαζομένους που οδηγούνται στην ανεργία. 

Θα παρακολουθούμε από κοντά τις εξελίξεις συμπορευόμενοι με τους εργαζόμενους  στην προσπάθεια να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας και η συνέχεια της λειτουργίας του εργοστασίου.

Ανακοίνωση του Τομέα Πολιτισμού της ΔΗΜΑΡ σχετικά με τα θέατρα που λειτουργούν χωρίς άδεια

28.03.2013

Τα θέατρα, όπως και όλοι οι χώροι συνάθροισης, οφείλουν να τηρούν τον νόμο και τους σχετικούς κανονισμούς, όχι μόνο για λόγους τύπου αλλά κυρίως ουσίας: για την ασφάλεια του κοινού. Το πρόβλημα των θεατρικών χώρων που λειτουργούν χωρίς άδεια είναι χρόνιο και ορθώς η δημοτική αρχή το αντιμετωπίζει.

 Λόγω της κρίσης, τα προβλήματα στο χώρο του πολιτισμού είναι μεγάλα, με σημαντικότερο, ίσως, την ανεργία που μαστίζει όλους τους επαγγελματικούς κλάδους που σχετίζονται με το θέατρο. Με δεδομένο ότι η θεατρική σεζόν ούτως ή άλλως τελειώνει σε περίπου ένα μήνα, η Δημοκρατική Αριστερά ζητά να δοθεί μια μικρή χρονική παράταση στη λειτουργία θεατρικών χώρων που απειλούνται με άμεσο κλείσιμο. Σε αυτό το χρονικό διάστημα μπορεί και πρέπει να κωδικοποιηθεί και να εκσυγχρονιστεί το νομικό πλαίσιο και το σύνολο των κανόνων λειτουργίας (ασφάλειας, εξόδων κινδύνου, πυρασφάλειας κ.λπ.) και να αντιμετωπιστούν ορθολογικά επιμέρους ζητήματα, όπως η διαβάθμιση των κανόνων ασφαλείας ανάλογα με τον αριθμό θέσεων του κάθε χώρου, οι περιορισμοί αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων σε νεοκλασικά κτίρια κ.ο.κ. Προφανώς, το νέο αυτό νομικό πλαίσιο θα πρέπει να τεθεί άμεσα σε εφαρμογή.

 Η Δημοκρατική Αριστερά θα αναλάβει πρωτοβουλία να ανοίξει η συζήτηση με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, επιχειρηματίες και εργαζόμενους για τον εξορθολογισμό του νομικού πλαισίου αδειοδότησης θεατρικών χώρων.

Το ατύχημα της Κύπρου αφυπνίζει την Ελλάδα

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Τo κυπριακό δράμα δεν εκτυλίσσεται μόνο στις πτωχευμένες τράπεζες με τις «κουρεμένες» καταθέσεις και την ελεγχόμενη εκροή χρήματος· αυτή είναι μια μερική όψη. Πλάι στα στεγνά ATM, μια ολόκληρη κοινωνία αλαφιάζεται μπροστά στο ενδεχόμενο να μην έχει βενζίνη, τρόφιμα και φάρμακα. Και πιο πέρα από τον προφανή τρόμο της θραυσμένης καθημερινότητας, ο κυπριακός ελληνισμός βυθίζεται αίφνης στη ζώνη της γεωπολιτικής αβεβαιότητας: την ώρα της πτώχευσης υπό την πίεση των εταίρων της Ευρωζώνης, ο συσχετισμός δυνάμεων και συμμαχιών στη ΝΑ Μεσόγειο ανατρέπεται άρδην. Η Τουρκία απαιτεί μερίδιο στους υπό εξόρυξη υδρογονάνθρακες, ενώ προσεγγίζει Κούρδους και Ισραηλινούς, η Ρωσία αποστασιοποιείται και καραδοκεί, οι ΗΠΑ επισήμως σιωπούν, όσο ο Εκτος Στόλος ελέγχει την περιοχή. Η Κύπρος φαίνεται να είναι γυμνή και ανυπεράσπιστη, όσο τις μέρες της τουρκικής εισβολής του ’74. Οπως τότε, έτσι και σήμερα, η Ελλάδα είναι αναλόγως αδύναμη και αποδιοργανωμένη. Επιπλέον σήμερα, η Ελλάδα δεν βρίσκεται ενώπιον μιας πολιτικής αλλαγής που ενισχύει τον συλλογικό ψυχισμό, αντιθέτως βρίσκεται σε πτώση, σε μια εν εξελίξει οικονομική και κοινωνική καταστροφή που έχει καταρρακώσει το φρόνημα και τη συλλογική διάνοια. H πτώση διαρκεί τρία χρόνια και συνεχίζεται. Το σοκ της υπνώττουσας Κύπρου από το Βlitzkrieg του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου μπορεί να περιέχει και τη θεραπεία: οι συζητήσεις στη νήσο είναι περισσότερο ανοιχτές και απενοχοποιημένες, περιέχουν όλα τα σενάρια, διότι το προέχον είναι η σωτηρία με μακρά προοπτική. Και επειδή η πτώση της Κύπρου είναι ακαριαία και απότομη, ενδέχεται και η ανάκαμψή της να είναι ταχύτερη και με τολμηρότερους τρόπους. Η Κύπρος ίσως είναι το «ατύχημα» που φοβόμασταν στην Ελλάδα· μπορεί όμως και να σημαίνει το πέρας της αδράνειας και της παθητικότητας. Ισως να είναι το αποφασιστικό πλήγμα για να συνειδητοποιήσουμε πόσο επείγει ένα εθνικό σχέδιο ανόρθωσης. Επί τρία χρόνια η χώρα πορεύεται με μόνο σχέδιο τα Μνημόνια· αλλά τα Μνημόνια σκοπεύουν πρωτίστως στην εξασφάλιση των δανειστών. Τα Μνημόνια δεν κομίζουν όραμα για τη χώρα· συμβολικά, κομίζουν έξωθεν πόνο, και ουσιαστικά βρίθουν αντιφάσεων. Υπό αυτήν την έννοια, οι ηγέτες, σε όλους τους χώρους, οφείλουν να πάψουν να κρύβονται πίσω από τα Μνημόνια των δανειστών, είτε ως άβουλοι εφαρμοστές είτε ως λάβροι ενάντιοι· οφείλουν να αναλάβουν την ιστορική ευθύνη ενός σχεδίου ανάταξης. Ολοι: πολιτικοί οργανισμοί, ακαδημαϊκές δεξαμενές σκέψης, συνδικάτα, κοινότητες, άτυπες συλλογικότητες, πολίτες. Η επανίδρυση του ελληνικού κράτους δεν μπορεί να αφεθεί στην καλή θέληση των Γάλλων ή Γερμανών τεχνοκρατών· η επανίδρυση του δημοκρατικού κράτους είναι καθήκον και όρος επιβίωσης των Ελλήνων. Το ίδιο ισχύει για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού και την επινόηση ενός αναπτυξιακού μοντέλου που θα αξιοποιεί πόρους και ταλέντα. Οποιος αξιώνει δημόσιο λόγο, οφείλει να συμβάλλει με προτάσεις επί των συγκεκριμένων, ανοιχτά, τεκμηριωμένα, χωρίς ταμπού. Μόνο έτσι θα συσπειρωθεί ο καταπτοημένος σήμερα πληθυσμός και θα εκδιπλωθούν οι δυνάμεις του. Τα ιστορικά ατυχήματα θα πληθαίνουν. Πολλά δεν μπορούμε να τα αποτρέψουμε· μπορούμε όμως να αποτινάξουμε επιτέλους τη σύγχυση, την ηττοπάθεια, τη μοιρολατρία, την κλάψα. Δεν μπορούμε παρά να αναλάβουμε τις ιστορικές μας ευθύνες.

Το Σκίτσο της ημέρας

  O Κώστας Μητρόπουλος σατιρίζει την επικαιρότητα , tanea.gr

Παγκόσμιο μάθημα αξιοπρέπειας

 Ανδρέας Πετρουλάκης , protagon.gr

Όποιος έχει δει την επέλαση εξάλλων πελατών την πρώτη μέρα των εκπτώσεων στο Harrods. Όποιος θυμάται τους αλαλάζοντες καταναλωτές που καλπάζουν αλληλοσυγκρουόμενοι όταν τα μεγάλα καταστήματα Ευρώπης και Αμερικής δίνουν προσφορές στους πρώτους εκατό. Όποιος έχει την εικόνα των οργισμένων με το κράτος Ελλήνων στην ουρά για να πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας που τα θυμήθηκαν την τελευταία ημέρα προθεσμίας. Όποιος είδε τα αντίσκηνα όπου διανυκτέρευσαν εκστασιασμένοι ρέκτες για να ξεχυθούν με το ξημέρωμα σαν αγέλη αγριμιών και να εξασφαλίσουν πρώτοι το νέο iPad. Όποιος έχει ακούσει την ποικιλία βρισιών σε στριμωξίδι διαγκωνιζομένων για να εξασφαλίσουν το μαγικό χαρτάκι του τελικού. Αυτός καταλαβαίνει καλύτερα τι έγινε χτες στην Κύπρο.
Η καρτερικότητα, η ηρεμία και ο πολιτισμός με τον οποίον άνθρωποι που έχασαν τις περιουσίες τους, συνταξιούχοι που είδαν την ασφάλειά τους να εξανεμίζεται, νέοι που είδαν το μέλλον τους να σκοτεινιάζει, πολίτες που είδαν τις ζωές τους να γίνονται συντρίμμια περίμεναν τη σειρά τους, για να μπουν στον χώρο που συντελέστηκε το έγκλημα και να πάρουν λίγα ευρώ, ήταν στην κυριολεξία παγκόσμιο μάθημα αξιοπρέπειας.
Φαίνεται ότι στο DNA των Κυπρίων έχει εγγραφεί η αντίληψη των πραγματικών μεγεθών της ζωής. Και ακόμα και αν για ένα διάστημα ο καταναλωτισμός και το εύκολο χρήμα έκανε τον πρόσφυγα, σερ Πάμπο, όπως προσφυώς έγραψε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο χαρακτήρας της κυπριακης κοινωνίας είναι πιο συμπαγής από ό,τι όλοι μας πιστεύαμε. Ίσως όταν έχεις αφήσει το πατρογονικό σου σπίτι στην Κερύνεια έχεις άλλο εξοπλισμό να αντιμετωπίσεις τη φούσκα των ακινήτων. Πιθανόν όταν προέρχεσαι από τα κατεχόμενα έχεις άλλη αντίληψη για τα κεκτημένα. Ενδεχομένως όταν έχεις μάθει να ζείς δίπλα στα Φυλακισμένα Μνήματα δεν δίνεις τη σημασία που δίνουν οι υπόλοιποι στα φυλακισμένα χρήματα.

Ουδέτεροι (;) τεχνοκράτες μυστικοσύμβουλοι

Γιάννης Πανούσης, 29/03/2013 , metarithmisi.gr

---

Κατεβείτε γρήγορα Μεγαλειότατε
Θα πέσετε
Το ξύλινο αλογάκι
Σας είναι πια μικρό.
Έλσα Κορνέτη, Ο λαίμαργος αυτοκράτορας.

Χωρίς να εκτίθεται πολιτικά ο «κυβερνητικοποιημένος τεχνοκράτης», διατυπώνει γνώμη, εκφέρει άποψη, τηλεφωνεί μυστικά, αναλύει προφορικά… και δεν δεσμεύεται από τίποτα. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, οι (μυστικο)σύμβουλοι μένουν. Τρανή απόδειξη της διαχρονικής σηψαιμίας της εξουσίας που δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις ίντριγκες για ν’ ανοιχτεί στον αναζωογονητικό αέρα της άμεσης επαφής με το λαό και τα προβλήματά του.
Αρριβίστας ή ιδεαλιστής, αριστερίζων ή παντός καιρού, της προμήθειας ή της κολακείας, ο (μυστικο)σύμβουλος, ο παρακοιμώμενος, το «μέσο», το αυτί και το μάτι του κάθε Αρχηγού, δεν είναι παρά ένα τείχος που υψώθηκε ανάμεσα στην αλήθεια και την εικόνα της.
Όσοι όμως πιστεύουν ότι η αλήθεια δεν έχει ανάγκη από πολλά κάτοπτρα, ότι δεν είναι δυνατόν άλλος να ηγείται δημοσίως και άλλος να εισηγείται υπογείως, απορούν με την επιβίωση αυτών των  παρασίτων. Τόσο πολλών και τόσο αλόγιστων, που όλοι αρχίσαμε να αναπολούμε όσους έδιναν συμβουλές για τη ζωή μας και όχι για την εξουσία τους (ή καλύτερα, για τη ζωή μας που κινδυνεύει από την αδηφάγο εξουσία τους).
Η Ιστορία όμως είναι ανελέητη. Και ο λαός τιμωρός.
Τα σκήπτρα των «υψιπετώντων χαρταετών» - υπουργών, τα λύτρα των οικονομολόγων μάγων – αετονύχηδων πρέπει να δημευθούν.
Ας συνετισθούν όσοι ανέβηκαν ψηλά χωρίς να’ ναι πραγματικοί αϊτοί της αλήθειας και του αγώνα. Η πτώση όσων απέτυχαν στους μεγάλους στόχους, θα ’ναι πιο μαλακή από την πτώση όσων πέτυχαν τους δικούς τους μόνο στόχους.
Υ.Γ: Τελευταία ειδοποίηση για τα «παπαγαλάκια» των διαρροών, τους αριστερούς νέο-γιάπηδες που νομίζουν ότι θα κάνουν καριέρα δίνοντας πληροφορίες στα διαπλεκόμενα μαζί τους έντυπα. Το επόμενο πρωτοσέλιδο για την πολιτική τους ηθική, θα είναι «αφιερωμένο εξαιρετικά».
* Ο Καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι Βουλευτής ΔΗΜΑΡ.

Tο Σκίτσο της ημέρας

Κώστας Κουφογιώργος , enet.gr

Ο Καμμένος στηρίζει τον (αντιμνημονιακό) Κουρή

28/3/2013 , matrix24.gr

Δήλωση υποστήριξης στον εκδότη Γ. Κουρή και τον γιό του Ανδρέα που προφυλακίστηκαν για τη μη απόδοση 1,5 εκατ. ευρώ από Φόρο Μισθωτών Υπηρεσιών για το διάστημα 1/2011 έως 30/9/2011 εξέδωσε ο Πάνος Καμμένος.

Εννοείται πώς για τον πρόεδρο των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, η κίνηση του ανακριτή δεν εξηγείται από τα χρέη του καναλιού, τις οφειλές σε προμηθευτές, υπαλλήλους και Δημόσιο αλλά εντάσσεται στην προσπάθεια των μνημονιακών δυνάμεων να καταπνίξουν κάθε αντιστασιακή φωνή στη χώρα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατατείνει η ανακοίνωσή του: «Την ώρα που οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της πτώχευσης των Ελλήνων κυκλοφορούν ελεύθεροι και περιφέρονται σε συνέδρια προστατευμένοι από τη συγκυβέρνηση, την ώρα που τα e-mail στην προανακριτική επιβάλλουν τη σύλληψή τους, προφυλακίζονται ως ηθικοί αυτουργοί εκδότες που δεν σταματούν να καταγγέλλουν την προδοσία της χώρας».

Ο Ρεχάγκελ και ο Χέγκελ

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Δηλαδή τι. Πιστεύει κανείς, στην Ελλάδα ή τη Γερμανία, ότι σιτιζόμαστε ακόμα μαζικά με τον θρύλο του κ. Ρεχάγκελ και ότι θα ξαναρχίσουμε τα «Ρεχακλής» και τα λοιπά της υπερβολής για να πάρουμε κουράγιο; Πιστεύει κανείς ότι με τόσα και τόσα να μας συνθλίβουν, παραμένουμε μέχρις αποβλακώσεως ζαλισμένοι από την αίγλη του Γιούρο ή των Ολυμπιακών, για να μην προσθέσω και τους άθλους της Γιουροβίζιον, που τους μετρούσαν κι αυτούς τω καιρώ εκείνω κοτζάμ πρόεδροι της Βουλής, για να αποδείξουν ότι πετάμε στα ουράνια της δόξας; Πιστεύει κανείς ότι δεν φταίει για τον βαρύ τωρινό χειμώνα μας το φημισμένο «καλοκαίρι της Ελλάδας», προπάντων οι «Ολυμπιακοί του μέτρου» (κατά τον κάποτε υπουργό Πολιτισμού κ. Βενιζέλο), οι Ολυμπιακοί της ξιπασιάς δηλαδή και της φαραωνικής σπατάλης; Κι ωστόσο, ναι. Φαίνεται ότι κάποιοι πιστεύουν πως το άστρο του κ. Ρεχάγκελ θα ξαναζεστάνει με τη λάμψη του τις σχέσεις Ελλάδας και Γερμανίας· θα αλλάξει την κρατούσα άποψη των Νοτίων για τους Βόρειους, και αντιστρόφως· θα μας φέρει τουρίστες, ακόμα περισσότερους τουρίστες, αφού άλλο πλάνο ή «βαριά βιομηχανία» ή όραμα, σαν πολιτεία και σαν κοινωνία, δεν έχουμε. Εντάξει, είπαμε πως είμαστε αισθηματίες, αγαπητοί συνευρωπαίοι του Βορρά, αλλά η αγαθότητα ή το αυθόρμητο των αισθημάτων δεν σημαίνει καλά και σώνει ανωριμότητα πνεύματος. Καλός κι άγιος ο κ. Ρεχάγκελ, αλλά για τη δουλειά που του είχε ανατεθεί, και για την οποία αμείφθηκε με τη συνήθη ελληνική γαλαντομία. Οχι σαν μερκελαπόστολος. Αν όντως «ματώνει η καρδιά» της κ. Μέρκελ με όσα ταλανίζουν τους Ελληνες (σε λίγο θ’ ακούσουμε κάτι ανάλογο και για τους Κύπριους), θα την παρακαλούσαμε, μετά τον κ. Ρεχάγκελ που επέλεξε σαν πρέσβη φιλίας, να ενισχύσει το νέο κύμα φιλελληνισμού στέλνοντάς μας και τους ιθύνοντες της Ζίμενς. Για να μας πουν χαρτί και καλαμάρι ποιους Ελληνες της πολιτικής ή της οικονομίας λάδωσαν, πότε και πόσο. Και να μας εξηγήσουν φιλοσοφικά αν στη σχέση διαφθείρων - διαφθειρόμενος ο διαφθείρων (που συνήθως κερδίζει τα πολλά) διατηρεί αλώβητη την ηθική του και επιπλέον άθικτο το δικαίωμά του να καταγγείλει κάποια στιγμή σαν ανήθικο αυτόν που ο ίδιος διέφθειρε. Για να μάθουμε κι εμείς. Να μας στείλει επίσης τους συμπατριώτες της που, ξεφτέρια σωστά, κατάφεραν να πλασάρουν σαν καλοτάξιδα τα κεκλιμένα υποβρύχιά τους. Για να μάθουμε κι εμείς την εμπορική τεχνική τους. Γιατί ναι, μπορεί να καθόμαστε στο τελευταίο θρανίο του ευρωπαϊκού σχολείου, δεν είμαστε όμως ζηλιάρηδες, όπως μας επιτίμησε ο κ. Σόιμπλε σαν αυστηρός επιθεωρητής, ή μάλλον σαν ιδιοκτήτης του ιδιωτικού σχολείου «Ευρωγερμανική Ενωση». Φιλομαθείς είμαστε. Και δεν είναι απίθανο εκτός απ’ τον Ρεχάγκελ να ξέρουμε και τον Χέγκελ, μπορεί και τον Ενγκελς. Απίθανο είναι να φουσκώσουν τα μυαλά μας, σαν μπάλα, επειδή μας επισκέπτεται ο πρώην ομοσπονδιακός.

Μεταφέρεται η αργία της Πρωτομαγιάς 28/03/2013 , epikaira.gr Tη σύμφωνη γνώμη του υπουργείου Ανάπτυξης στην πρόταση της ΕΣΕΕ για μεταφορά της αργίας της Πρωτομαγιάς από τη Μεγάλη Τετάρτη στην Τρίτη του Πάσχα...

Tη σύμφωνη γνώμη του υπουργείου Ανάπτυξης στην πρόταση της ΕΣΕΕ για μεταφορά της αργίας της Πρωτομαγιάς από τη Μεγάλη Τετάρτη στην Τρίτη του Πάσχα ανακοίνωσε το υπουργείο. Έτσι, τα καταστήματα θα είναι ανοικτά τη Μεγάλη Τετάρτη και κλειστά την Τρίτη του Πάσχα. Η σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση βρίσκεται για υπογραφή στο υπουργείο Εργασίας. ΑΜΠΕ

Η Ευρώπη ως εχθρός

 Κώστας Γιαννακίδης , protagon.gr

Photo: Council of Europe

Πριν από μερικούς αιώνες μια ζωή δεν έφτανε για να αλλάξεις εποχή. Στον εικοστό αιώνα, ναι, η ζωή μεγάλωσε και μίκρυνε ο ιστορικός χρόνος - μέσα σε μια ζωή έβλεπες τον κόσμο να αλλάζει θεαματικά. Τώρα ο ιστορικός χρόνος γίνεται τηλεοπτικός. Και ακόμα πιο δύσκολο: ακόμα κι αν δεν παράγουμε εμείς την ιστορία, καλούμαστε να την καταναλώσουμε. Ζεις με βάση τις αποφάσεις άλλων. Πάντα ήταν έτσι, τώρα είναι πιο άμεσο και πιο κυνικό.
Και το σοκ είναι, πλέον, ισχυρότερο. Οι κοινωνίες αλλάζουν άποψη λες και γυρίζουν το κεφάλι σε άλλη κατεύθυνση. Τόσο γρήγορα, τόσο απλά. Αρκεί το ερέθισμα να είναι ισχυρό. Θυμηθείτε τις δημοσκοπήσεις πριν από την κρίση. Οι Έλληνες ήταν ο λαός που δημοσκοπικά όριζε την έννοια του ευρωπαϊσμού, ενώ εμφάνιζε τα χαμηλότερα ποσοστά ευρωσκεπτικισμού. Εννοείται ότι το κίνητρο δεν ήταν πολιτισμικό. Η ευμάρεια φώτιζε τα αστεράκια στις μπλε σημαίες, ενώ ένα ανομολόγητο απωθημένο έβρισκε εκπλήρωση με την πλήρη και λειτουργική ένταξή μας στη Δύση.
Χρειάστηκαν λιγότερες από χίλιες νύχτες μέχρι να ξημερώσει η μέρα που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μίλησε για Ευρωπαϊκή Ένωση που επιλέγει τα θύματά της. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποκαλεί gangsters τους εν δυνάμει συνομιλητές του, ενώ ούτε λόγος να γίνεται για τις θέσεις και τη διαλεκτική των άλλων κομμάτων που βρίσκονται εκτός του κυβερνητικού συνασπισμού. Δεν αυθαιρετούν. Στο λαϊκό θυμικό απευθύνονται. Ειδικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν πρέπει να έχει κάνει πιο πετυχημένη δήλωση ως προς το βαθμό αποδοχής της. Μία ατυχής δήλωση, με αποδοτικό αποτέλεσμα - συμβαίνει συχνά.
Η εποχή άλλαξε μέσα σε λίγα χρόνια. Η Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως δυνάστης, ως κάποιος που επιλέγει θύματα. Η ανάλυση είναι, πλέον, δεδομένη: ο πλούσιος βορράς λεηλατεί τον ασθενικό νότο. Σωστή ή λάθος, δεν μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Δημιουργεί, όμως, ένα νέο πολιτισμικό δεδομένο: τον αντιευρωπαϊσμό που θρέφεται και από παραδοσιακές μνήμες με τον λαιμό που στρέφει προς τη Δύση και τη ψυχή που μένει στην Ανατολή. Δεν χρειάζονται πολλά. Αρκεί μία είδηση, μία εξέλιξη εδώ ή εκεί και η απόσταση μεγαλώνει. Ο κίνδυνος να πάρουμε σαφείς αποστάσεις είναι εμφανής. Αλλά δεν τον αντιλαμβανόμαστε όλοι ως κίνδυνο και αυτό είναι το πρόβλημά μας.  

    Με το κομπιουτεράκι στο χέρι...

Τσουκνίδας Λάμπρος

Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/03/2013 , avgi.gr

Είναι μάλλον αμφίβολο, ο 44χρονος Πέδρο Κουεζάντα, μετανάστης από τη Δομινικανή Δημοκρατία, πατέρας πέντε παιδιών, αμέσως μόλις κέρδισε 338 εκατομμύρια δολάρια στην αμερικανική λοταρία, να έσπευσε να παρακολουθήσει στο twitter τον λογαριασμό του δυσπρόφερτου επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντέισελμπλουμ για να καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνει με τις αποταμιεύσεις του.

Το νέο μοντέλο θέλει το άτομο επενδυτή, μακριά από κάθε συλλογική διαδικασία, απ' αυτές που έφεραν τις αλλαγές μες στους αιώνες

Και όμως, αν, εκτός από τα social media των κατ’ όνομα και τίτλο υπευθύνων, μπει στον κόπο να παρακολουθήσει μερικές δηλώσεις τους στα παραδοσιακά media, θα αντιλαμβανόταν αυτό που ήδη βιώνουν οι δήμοι της Κύπρου, που ψάχνουν τα χρήματα των κρατικών επιχορηγήσεων ακριβώς όπως τα πανεπιστήμια αναζητούν τις κουρεμένες χορηγίες των ερευνητικών τους προγραμμάτων: ότι δηλαδή, ακόμα και αν δεν ανήκεις στην κατηγορία των ολιγαρχών που ξεπλένουν χρήμα, οφείλεις να απευθύνεσαι σε μια στρατιά λογιστών και οικονομικών συμβούλων για να διαχειριστείς την αποταμίευσή σου ως επένδυση...
Βέβαια, αφού εισπράξει 152 εκατομμύρια (μετά την καταβολή των ομοσπονδιακών φόρων) και αγοράσει το αυτοκίνητο των ονείρων του -γιατί αυτά είναι τα όνειρα που μαθαίνει το american way of life σε έναν φτωχό μετανάστη ντελιβερά-, ο Πέδρο Κουεζάντα δεν θα προβληματιστεί ιδιαίτερα -για την ακρίβεια, θα προβληματιστεί λιγότερο από πριν- που στην αχανή χώρα του η κοινωνική ασφάλιση είναι όνειρο θερινής νυκτός. Θα προσλάβει μια εταιρία συμβούλων και θα περιμένει (αλλά αυτό δεν το ξέρει ακόμα) την επόμενη κρίση, το επόμενο κούρεμα για να ψυχανεμιστεί ότι στο νέο μοντέλο καπιταλισμού η ιδιοκτησία δεν είναι τόσο ιερή αν είσαι μικρός και ασθενής - κράτος, λαός, άτομο...
Το νέο μοντέλο "αποταμίευσης - επένδυσης" που επιβάλλεται και που ούτε καν οι Γερμανοί καταθέτες δεν πιστεύουν ότι θα έχει όριο τα 100.000 ευρώ, θέλει ανθρώπους με το τάμπλετ, το κινητό, τον φορητό δικτυωμένα σε σελίδες οικονομικών συμβούλων, στοιχείων τραπεζών και χρηματιστηρίων, θέλει ανθρώπους που θα κινούνται με το κομπιουτεράκι στο χέρι. Και μη σπεύσει κανείς να φανταστεί πως αυτή είναι η συμπεριφορά όποιου θα έχει τη δυνατότητα να διαθέτει καταθέσεις. Και όλοι οι υπόλοιποι, με τους μισθούς Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Λετονίας που προοιωνίζεται το εργασιακό και μισθολογικό μοντέλο των Μνημονίων, το ίδιο θα κληθούν να κάνουν: αναζητώντας κάθε μέρα το σούπερ μάρκετ που θα έχει προσφορές σε -παρεμπιπτόντως: αμφίβολης προέλευσης- αλλαντικά, υπολογίζοντας πόσα χρήματα θα εξοικονομήσουν αν αγοράσουν την τάδε εφημερίδα με το κουπόνι της δείνα εταιρείας πετρελαιοειδών ή μετέχοντας στην κληρωτίδα του τάδε ραδιοσταθμού για ένα δείπνο, μια συναυλία, ένα βιβλίο.
Διότι, εκτός από τον άρτον ημών τον επιούσιον, χρειάζεται και λίγη πνευματική τροφή συν κάποια θεάματα για να αντέχεται ο βίος τούτος. Άσε που καθένας ατομικά θα κληθεί να υπολογίζει πού "παίζει" το ασφαλιστικό του ταμείο ώστε να ξέρει μήπως τυχόν, διεκδικώντας λ.χ. την επιβολή του προβλεπόμενου από τον νόμο θηριώδους προστίμου στην "χ" εταιρεία που ρύπανε τη θάλασσά του, αλλά, ωιμέ, έχει μετόχους τα ασφαλιστικά ταμεία, κινδυνεύει να μείνει χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σύνταξη...
Με το κομπιουτεράκι στο χέρι, μόνος του ο καθένας, μακριά από κάθε συλλογική διαδικασία σαν αυτές που έφεραν τις αλλαγές μες στους αιώνες: αυτό είναι το νέο μοντέλο επιβίωσης. Νέο; Τόσο που αν του αφαιρέσεις τα τεχνολογικά γκατζετάκια σε στέλνει κάτι χιλιάδες χρόνια πριν, στο "Έπος του Γκίλγκαμες", να δεις από πόσο παλιά συνήθιζαν οι ηγεμόνες να παίρνουν στο κρεβάτι τους τις γυναίκες την πρώτη νύχτα του γάμου τους. Ο ρεαλισμός της εποχής το επέβαλλε. Μέχρι που κάποιοι είπαν "όχι"...

Σε εφαρμογή το νέο σύστημα αποζημίωσης φαρμάκων

  (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα , in.gr

Από σήμερα Πέμπτη τίθεται σε εφαρμογή η «θετική» λίστα φαρμάκων και η ασφαλιστική τιμή. Ο νέος τρόπος αποζημίωσης των φαρμάκων, από τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) και από τους ασφαλισμένους είχε ανακοινωθεί ότι θα ξεκινούσε την Τρίτη, αλλά η Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης (ΗΔΙΚΑ), ζήτησε παράταση προκειμένου να προσαρμοστεί το σύστημα της «θετικής» λίστας στα φαρμακεία.
Εφεξής τα φάρμακα που περιλαμβάνονται στη θετική λίστα (πρωτότυπα ή γενόσημα) και αποζημιώνονται από τα ασφαλιστικά ταμεία θα έχουν διπλή τιμή, την ασφαλιστική και τη λιανική, και οι ασφαλισμένοι του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) θα καλούνται να πληρώνουν δύο συμμετοχές εφόσον το σκεύασμα που επιλέγουν έχει τιμή υψηλότερη από την ασφαλιστική τιμή.

Εάν η τιμή του φαρμάκου συμπίπτει µε την ασφαλιστική τιμή, τότε ο ασθενής θα πληρώνει µόνο τη συμμετοχή του, που είναι 25%. Εάν ο ασθενής επιλέξει ακριβότερο φάρμακο, τότε θα πληρώνει τη συμμετοχή του και επιπλέον το 50% της διαφοράς. Τo υπόλοιπο 50% θα καταβάλλει ο ΕΟΠΥΥ.

Όπως διευκρινίζει το υπουργείο, στις περιπτώσεις που για μια δραστική ουσία τα σκευάσματα που κυκλοφορούν σε μια συγκεκριμένη περιεκτικότητα έχουν λιανική μεγαλύτερη από την ασφαλιστική θα επανεξεταστεί η λιανική τιμή του φαρμάκου, προκειμένου να συγκλίνουν στις ασφαλιστικές τιμές.

Με το νέο σύστημα αποζημίωσης ο ασθενής έχει πρόσβαση και στο πρωτότυπο και στο γενόσημο φάρμακο, αναφέρει το υπουργείο, ενώ μέχρι τώρα εάν επέλεγε το πρωτότυπο σε όποια δραστική ουσία επιβαρύνονταν με τη διαφορά, την οποία πλήρωνε εξ ολοκλήρου. «Με το νέο σύστημα μπορεί να παίρνει είτε πρωτότυπο είτε γενόσημο, αρκεί το κόστος ημερήσιας θεραπείας να είναι στα επίπεδα της ασφαλιστικής τιμής».

Το υπουργείο εξηγεί ότι για τη σωστή εφαρμογή του μέτρου ο ασθενής πρέπει να ζητά από τον γιατρό του και τον φαρμακοποιό, το φαρμακευτικό εκείνο σκεύασμα που η λιανική του τιμή ταυτίζεται με την ασφαλιστική τιμή, προσδοκώντας ότι με αυτό τον τρόπο οι εταιρείες θα οδηγηθούν να μειώσουν τις τιμές των φαρμάκων που έχουν λιανική τιμή μεγαλύτερη της ασφαλιστικής, για να πάρουν μερίδιο στην αγορά, και τότε ο ασθενής θα έχει πρόσβαση σχεδόν σε όλα τα φάρμακα χωρίς επιβάρυνση, μιας και οι λιανικές τιμές στην πορεία θα διαμορφωθούν κοντά στις ασφαλιστικές.

Ο γιατρός από την πλευρά του, σύμφωνα με το υπουργείο, οφείλει να προσαρμόσει τη συνταγογραφική συμπεριφορά του, συνταγογραφώντας δραστική ουσία και φάρμακα που δεν επιβαρύνουν τον ασθενή για τη θεραπευτική κατηγορία και την πάθησή του. Ο φαρμακοποιός οφείλει να χορηγήσει το φάρμακο εκείνο, με τη δραστική που έχει συνταγογραφηθεί, που η λιανική του τιμή ταυτίζεται με την ασφαλιστική.

Ακόμη και στην περίπτωση που ο γιατρός επιλέγει να συνταγογραφήσει τη δραστική ουσία που η λιανική του τιμή είναι μεγαλύτερη από την ασφαλιστική, οφείλει να ενημερώσει τον ασθενή για την εναλλακτική λύση που έχει να συνταγογραφήσει σκεύασμα που η λιανική του τιμή είναι ίδια με την ασφαλιστική, δηλαδή δεν επιβαρύνει τον ασθενή. Στην περίπτωση που συμφωνήσει και ο ασθενής να συνταγογραφηθεί η δραστική με τη μεγαλύτερη λιανική τιμή -σε σχέση με την ασφαλιστική- τη διαφορά την καλύπτει κατά 50% ο ΕΟΠΥΥ και κατά 50% ο ασθενής, ενώ σε όλες τις χώρες που εφαρμόζεται αυτό το μέτρο τη διαφορά την πληρώνει εξ ‘ολοκλήρου ο ασθενής.

Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας, η εφαρμογή της θετικής λίστας με ασφαλιστική τιμή είναι ένα μέτρο που εφαρμόζεται στις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν ασφαλιστικό σύστημα, πλην της Ελλάδος. «Είναι ένα μέτρο που αποζημιώνει τα φάρμακα στη βάση του θεραπευτικού οφέλους τού κάθε σκευάσματος σε σχέση με το κόστος -και όχι μόνο με βάση το κόστος, όπως ήταν η μέχρι τώρα αποζημίωση, με βάση το φθηνότερο γενόσημο.

Στόχος του υπουργείου Υγείας είναι η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και σύμφωνα με υπολογισμούς, όταν λειτουργήσει ολοκληρωμένα το σύστημα, θα μειώσει τη δαπάνη από την τσέπη των ασθενών κατά περίπου 50 εκατ. ευρώ ετησίως.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εκτός στόχου το έλλειμμα στην Πορτογαλία, ανήλθε στο 6,4% το 2012

28/3/2013 , in.gr

Το δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας ανήλθε στο 123,6% του ΑΕΠ (204,4 δισ. ευρώ), έναντι 108,3% το 2011   (Φωτογραφία:  Associated Press )

Λισαβόνα, Πορτογαλία

Στο 6,4% του ΑΕΠ ανήλθε το δημοσιονομικό έλλειμμα της Πορτογαλίας το 2012, έναντι 4,4% το 2011, ποσοστό που υπερβαίνει σε σημαντικό βαθμό τους στόχους που είχαν θέσει η κυβέρνηση και η τρόικα, όπως ανακοίνωσε την Πέμπτη ο Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της χώρας.

Υπολογισμένο σύμφωνα με τους κανονισμούς της Eurostat, το έλλειμμα δεν περιλαμβάνει τα έσοδα από την παραχώρηση χρήσης των πορτογαλικών αερολιμένων και είναι αρκετά υψηλότερο από το 5% που είχε τεθεί αρχικά ως στόχος.

Ο υπουργός Οικονομικών Βίτορ Γκάσπαρ είχε δηλώσει πως εάν η Εurostat συνυπολόγιζε τα έσοδα από τα αεροδρόμια, θα υποχωρούσε στο 4,9% του ΑΕΠ.

Το 2011, η κυβέρνηση είχε κατορθώσει να μειώσει το έλλειμμα στο 4,4% χάρη στην εφαρμογή ενός άνευ προηγουμένου προγράμματος λιτότητας, ενόψει του δανείου ύψους 78 δισ. ευρώ που συνήψε με την τρόικα των δανειστών (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ).

Σύμφωνα με το ΙΝΕ, το 2012 το δημόσιο χρέος ανήλθε στο 123,6% του ΑΕΠ (204,4 δισ. ευρώ), έναντι 108,3% το προηγούμενο έτος

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

Το Σκίτσο της ημέρας

Ο Κώστας Μητρόπουλος σατιρίζει την επικαιρότητα , tanea.gr

Τρίτη φτωχότερη χώρα της ΕΕ η Ελλάδα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: tanea.gr

Ελλάδα συγκαταλέγεται στις φτωχότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης των «27», όπως δείχνει συγκριτική έρευνα του Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας (IW) και ξεπερνά μόνον τις Βουλγαρία και     Ρουμανία. 

Σύμφωνα με την Deutsche Welle συγκριτική έρευνα του Ινστιτούτου Γερμανικής Οικονομίας για τη φτώχεια στις «27» χώρες της ΕΕ κατατάσσει την Γερμανία στην 7η θέση της σχετικής κατάταξης. Ενώ στις λιγότερο φτωχές χώρες περιλαμβάνονται οι Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, αλλά και το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και η Αυστρία. Στην 25η θέση βρίσκεται η Ελλάδα και στις δύο τελευταίες η Βουλγαρία και η Ρουμανία.

Η έρευνα του IW προσδιόρισε τη φτώχεια βασιζόμενη σε τέσσερις βασικούς δείκτες: τη σχετική εισοδηματική φτώχεια, η οποία πλήττει όσους διαθέτουν εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου όρου της χώρας στην οποία ζουν, την υποκειμενική εισοδηματική φτώχεια, που βασίζεται στην ατομική εκτίμηση, τον λεγόμενο παράγοντα της στέρησης (χαμηλό επίπεδο διαβίωσης) και τέλος την οικονομική στενότητα, η οποία δείχνει το βαθμό επάρκειας του εισοδήματος ενός νοικοκυριού.

Βάσει της έρευνας πιο έντονο είναι το πρόβλημα της φτώχειας στις νεότερες χώρες-μέλη της ΕΕ, Λετονία, Βουλγαρία και Ρουμανία, στις οποίες έρχεται να προστεθεί η Ελλάδα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, μία πολύ σημαντική μέθοδος καταπολέμησης του φαινομένου της φτώχειας είναι η λήψη μέτρων στον εργασιακό τομέα, αλλά και η κοινωνική στήριξη ομάδων όπως, για παράδειγμα, οι ανύπαντροι γονείς, ώστε να μπορούν να διεκδικήσουν με αξιώσεις μία πλήρη απασχόληση.

H Αθηνά δοκιμάζει την αν(τ)οχή Πανούση

matrix24.gr

Μήνυμα στην τρικομματική κυβέρνηση στέλνει ο Γιάννης Πανούσης, ζητώντας την απόσυρση του «μαυρογυαλούρικου τέρατος» του σχεδίου Αθηνά για την ανώτατη εκπαίδευση.

• •  
  •  
  •  
• 
• 

Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και καθηγητής Πανεπιστημίου προειδοποιεί την κυβέρνηση πως «αν δεν ανακοπεί [το σχέδιο Αθηνά], όχι μόνο θα δημιουργήσει χάος στα ελληνικά ΑΕΙ/ ΤΕΙ αλλά θα θέσει σε σκληρή δοκιμασία τις αν(τ)οχές των βουλευτών της λεγόμενης συμπολίτευσης».

Η εμπειρία δείχνει ότι δεν πρόκειται για άδεια απειλή -τουλάχιστον όσον αφορά στον ίδιο- αφού έχει και στο παρελθόν παρεκκλίνει στη Βουλή από την επίσημη κομματική γραμμή. Το ερώτημα είναι αν εκτός από τον εαυτό του εκπροσωπεί σε αυτό το ζήτημα και άλλους.

Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για το ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών μέσω του ESM

Το μοντέλο της βίαιης  εξυγίανσης του τραπεζικού συστήματος στην Κύπρο, που ευρωπαϊκά κέντρα φαίνεται ότι επιδιώκουν τη γενίκευση του, πρέπει να αποκρουστεί.

Ο κίνδυνος να τιναχτεί στον αέρα η ευρωπαϊκή τραπεζική πίστη είναι υπαρκτός και μεγάλος,  όπως επίσης και ο κίνδυνος μεταφοράς κεφαλαίων από τον ελλειμματικό Νότο στον πλεονασματικό Βορρά της Ευρώπης.

Εκείνο που επιβάλλεται είναι η ανακεφαλαιοποίηση μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM), χωρίς επιβάρυνση του χρέους των κρατών.

Έτσι μόνο θα αποφευχθεί η αύξηση των αποκλίσεων, θα αντιμετωπιστούν οι φυγόκεντρες τάσεις και θα προωθηθεί η ενότητα και η προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Κώστας Λαπαβίτσας: Η Τρόικα θα καταστρέψει πρώτα την Κύπρο, μετά την ΟΝΕ

27.03.2013 16:28  iefimerida.gr

Σχόλια

• ^-A⁺A

Ο διαπρεπής οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας επανέρχεται σήμερα με νέο του άρθρο στο προσωπικό του blog για τη νέα κυπριακή τραγωδία, επισημαίνοντας ότι το σχέδιο της Τρόικα είναι ίσως το χειρότερο «πρόγραμμα διάσωσης» που έχει επιβληθεί έως τώρα, καθώς όχι μόνον καταστρέφει την Κύπρο αλλά -στη συνέχεια- και την ίδια την ΟΝΕ.
Σύμφωνα με τον κ. Λαπαβίτσα, υπάρχει τρόπος σωτηρίας της Κύπρου: «Το πρόγραμμα που απαιτείται θα πρέπει να απορρίπτει τη λιτότητα προς χάρη του τραπεζικού συστήματος και να αναπτύσσεται σε τέσσερις βασικούς άξονες: τη διαχείριση των αποτυχημένων ιδιωτικών τραπεζών με όρους ευνοϊκούς για το κοινωνικό σύνολο, την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, την προστασία της εγχώριας οικονομίας και την προώθηση της ανάπτυξης».
Το πλήρες κείμενο του κ. Λαπαβίτσα, όπως φιλοξενείται στοcostaslapavitsas@blogspot.gr, είναι το εξής:
Το «σχέδιο διάσωσης» της Κύπρου από την Τρόικα είναι ίσως το χειρότερο πρόγραμμα που έχει ως τώρα επιβληθεί σε χώρα της Ευρωζώνης. Σηματοδοτεί τη βαθιά αλλαγή της νομισματικής ένωσης με τρόπο που επιτείνει την αποδιάρθρωσή της, καταστρέφει την κυπριακή οικονομία και βάζει την Κύπρο σε εθνικό αδιέξοδο.
Η Κύπρος έχει αντιμετωπίσει μεγάλα διλήμματα στην ιστορία της, αλλά η ίδια η ιστορία έχει δείξει ότι ποτέ δεν υπήρξαν μονόδρομοι και αδιέξοδα. Υπάρχει και άλλη πρόταση για την Κύπρο, η οποία αν και δύσκολη, ανοίγει καλύτερες προοπτικές για το μέλλον. Εύκολες λύσεις όμως δεν υπάρχουν πια.
Το σχέδιο της Τρόικα για την Κύπρο υπονομεύει κι άλλο την ΟΝΕ καθώς:
Χρησιμοποιεί στοιχεία της «λύσης Ισλανδίας», δηλαδή μεταφέρει το κόστος της κατάρρευσης των ιδιωτικών τραπεζών στους μετόχους, τους μεγάλους ομολογιούχους και τους μεγάλους καταθέτες, αλλά δεν θέτει τις τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχο, ούτε φροντίζει να προστατεύσει την εγχώρια οικονομία της Κύπρου, μεταφέροντας το κόστος στο εξωτερικό, όπως έκανε η Ισλανδία.
Αντιμετωπίζει το πρόβλημα των τραπεζών παραμερίζοντας το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Αντί να προωθεί την ενοποίηση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, εντείνει την πολυδιάσπαση των τραπεζών.
Δημιουργεί πλαίσιο ανασφάλειας για τους ομολογιούχους και τους μεγάλους καταθέτες όλων των ευρωπαϊκών τραπεζών, ιδίως όμως αυτών της περιφέρειας. Συνεπώς, θα ανεβάσει το κόστος δανεισμού στην περιφέρεια και θα μεγαλώσει τη διαφορά των επιτοκίων με το κέντρο, φέρνοντας τις επιχειρήσεις της περιφέρειας σε ακόμη μειονεκτικότερη θέση.
Θέτει χώρες όπως η Ελλάδα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση όσον αφορά τα ιδιωτικά και τα δημόσια χρέη. Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν τη στιγμή αυτή προβληματικά δάνεια ύψους 40-80 δις. Θα επιβληθεί κούρεμα στις καταθέσεις για να αντιμετωπιστούν αυτά; Πέραν τούτου, το ελληνικό δημόσιο χρέος χρειάζεται νέο και βαθύ κούρεμα. Θα δεχτούν οι «εταίροι» μας να κουρέψουν το δημόσιο χρέος, χωρίς να επιβάλλουν μέρος του κόστους στην Ελλάδα; Τι σημαίνει αυτό για τις καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες;
Το σχέδιο όμως της Τρόικα καταστρέφει και την Κύπρο γιατί:
Επιφέρει βίαιη και απότομη συρρίκνωση των τραπεζών, χωρίς να τις θέτει υπό δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχο και χωρίς να προστατεύει την εγχώρια οικονομία – καταθέτες και επιχειρήσεις. Οι μεγάλες κυπριακές τράπεζες θα διαλυθούν και τμήματά τους θα περάσουν σε ξένα χέρια με ευτελές αντίτιμο, όπως φαίνεται να συμβαίνει με τα υποκαταστήματα στην Ελλάδα. Η τραπεζική συρρίκνωση θα οδηγήσει σε πιστωτική κατάρρευση και ασφυξία με πολλαπλά αρνητικά αποτελέσματα για τον παραγωγικό ιστό.
Αυξάνει τον δημόσιο δανεισμό κατά 10 δις, ή περίπου 60% του ΑΕΠ. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το γιγαντωμένο δημόσιο χρέος, η Κύπρος θα δεχτείΜνημόνιο που θα επιβάλλει λιτότητα. Ο συνδυασμός λιτότητας και πιστωτικής κατάρρευσης θα οδηγήσει σε βαθιά ύφεση με άδηλο τέλος. Είναι πολύ πιθανό το δημόσιο χρέος να αποδειχθεί μη βιώσιμο και σύντομα να χρειαστεί κούρεμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Εξασθενίζει τον κυπριακό κρατικό μηχανισμό και απομονώνει την Κύπρο γεωπολιτικά. Στην πράξη η Κύπρος μετατρέπεται σε ασήμαντο και φτωχό προτεκτοράτο των ισχυρών δυνάμεων της ΕΕ.
Υπάρχει και άλλος δρόμος για την Κύπρο, πέρα από την καταστροφή που της επιφυλάσσει η Τρόικα. Το πρόγραμμα που απαιτείται θα πρέπει να απορρίπτει τη λιτότητα προς χάρη του τραπεζικού συστήματος και να αναπτύσσεται σε τέσσερις βασικούς άξονες: τη διαχείριση των αποτυχημένων ιδιωτικών τραπεζών με όρους ευνοϊκούς για το κοινωνικό σύνολο, την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, την προστασία της εγχώριας οικονομίας και την προώθηση της ανάπτυξης.
Πιο συγκεκριμένα:
- Η εγχώρια οικονομία πρέπει πρωτίστως να προστατευτεί θέτοντας τις αποτυχημένες ιδιωτικές τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχο.
- Οι εθνικοποιημένες τράπεζες να διαχωριστούν σε «καλές» και «κακές», δημιουργώντας υγιείς τράπεζες που θα λειτουργούν σε δημόσια βάση. Οι ζημίες θα επιμεριστούν κατά τη διαδικασία της εκκαθάρισης, με απόλυτη διαφάνεια και κοινωνικά κριτήρια. Είναι απαραίτητο να προστατευτεί η λαϊκή αποταμίευση, αλλά και οι επιχειρήσεις και οι άλλες δραστηριότητες της εγχώριας οικονομίας.
- Η ζημία θα πρέπει να μεταβιβαστεί κυρίως στους καταθέτες και σε άλλα συμφέροντα του εξωτερικού. Μπορεί όμως να υπάρξει μέριμνα και γι' αυτούς σε βάθος χρόνου, στη βάση του πως θα κινηθεί η κυπριακή οικονομία.
- Να αποφευχθεί η αύξηση του δημόσιου δανεισμού, που σημαίνει ταυτόχρονα και επιβάρυνση του κοινωνικού συνόλου. Οι δανειακές ανάγκες του κυπριακού κράτους είναι μεγάλες, αλλά όχι ανυπέρβλητες. Το δημόσιο χρέος είναι διαχειρίσιμο και οι πληρωμές του 2013 (περίπου 2.4 δις) είναι σε μεγάλο βαθμό προς το κυπριακό τραπεζικό σύστημα. Δεν υπάρχει καμία σύγκριση ανάμεσα στο πρόβλημα δημοσίου χρέους της Κύπρου και της Ελλάδας. Η Κύπρος δεν πρόκειται να κηρύξει στάση πληρωμών αύριο και έχει χρονικό περιθώριο για να βρει άλλες λύσεις.
- Η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου έχει υποχρέωση να ξεκινήσει ακόμη και τώρα τις προετοιμασίες απέναντι σε έναν εκ νέου εκβιασμό από πλευράς Τρόικα μέσω της παροχής ρευστότητας. Και η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν πληρώσει πολύ ακριβά την απροθυμία τους να συντάξουν εναλλακτικό σχέδιο από τότε που ξέσπασε η κρίση. Η έξοδος από την ΟΝΕ δεν είναι ούτε ανέφικτη, ούτε πλήγμα μεγαλύτερο από αυτό που επιφυλάσσει το σχέδιο της Τρόικα.
- Αναπόφευκτα θα επιβληθούν περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πράγμα που ήδη συμβαίνει και με το σχέδιο της Τρόικα. Το εναλλακτικό σχέδιο θα πρέπει όμως να θέσει τους περιορισμούς με κοινωνικούς όρους και διαφάνεια για να αποφευχθεί η διαφθορά.
- Το πικρό μάθημα είναι ότι δεν μπορεί να γίνει καμία διαπραγμάτευση με την Τρόικα, αν μια χώρα δεν είναι προετοιμασμένη και για έξοδο από την ΟΝΕ. Είναι απλώς ανεύθυνο να διατείνεται κανείς ότι μπορεί να υπάρξει «συναινετική», ή «ευρωπαϊκή» λύση και να αποκλείει πλέον την επιλογή της εξόδου.
Η Κύπρος μπορεί να αποφύγει την καταστροφή που της μέλλεται από την Τρόικα. Μπορεί ακόμη να προσβλέπει σε ανάκαμψη που θα στηριχθεί στη δημιουργία ενός υγιούς δημόσιου τραπεζικού τομέα, ο οποίος θα επιτρέψει και τη δομική αναδιάρθρωση της οικονομίας σε βάθος χρόνου.
Θα χρειαστεί ένα νέο αναπτυξιακό σχέδιο το οποίο θα αλλάζει εκ βάθρων τον τομέα των υπηρεσιών και θα περιλαμβάνει την ενίσχυση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα. Κυρίως όμως, θα είναι ένα σχέδιο που θα ενισχύει τα λαϊκά συμφέροντα και θα προστατεύει την εθνική ανεξαρτησία.
Η Κύπρος μπορεί να ανοίξει το δρόμο για τους λαούς της περιφέρειας. Αρκεί να βρεθεί η πολιτική βούληση και να υπάρξει η αναγκαία κινητοποίηση.

Παραλήρημα για την επόμενη μέρα

 27 Μαρτίου, 2013 , Χριστόφορος Κάσδαγλης  , http://kasdaglis.wordpress.com

Παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους που δεν είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν ότι αυτή η κρίση άλλαξε για πάντα το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε και εργαζόμαστε (ή, εξίσου πιθανό πια- δεν εργαζόμαστε). Το βλέπουν, αλλά αρνούνται να το παραδεχτούν. Έχουν την απαίτηση να γυρίσουμε πίσω στο 2009, να συνεχίσουμε να ζούμε με τις ίδιες συνήθειες, με τις ίδιες αξίες, με τα ίδια λεφτά.
Κι επειδή αυτό είναι φύσει αδύνατον, πολύ φοβάμαι ότι ο πληθυντικός αριθμός πάει περίπατο και η απαίτηση μετατρέπεται ως εξής:Να συνεχίσει εκείνος να ζει με τις ίδιες συνήθειες, με τις ίδιες αξίες, με τα ίδια λεφτά. Κι οι άλλοι, η χώρα, η κοινή μας συλλογική μοίρα, ας παν να κουρεύονται.
Παρατηρώ ότι αυτού του είδους η λογική δεν έχει χρώμα, κόμμα ή ενιαία χαρακτηριστικά. Είναι μια οριζόντια κάστα που μπορείς να τη συναντήσεις σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, σε διαφορετικές ηλικίες και σε άτομα από όλο ανεξαιρέτως το πολιτικό φάσμα. Αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα, γιατί τέτοιες νοοτροπίες νοθεύουν τις πολιτικές, ανακατεύουν τα ξερά με τα χλωρά και θολώνουν την εικόνα, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που στα καταθετικά κεφάλαια των τραπεζών αναμειγνύονται το μαύρο χρήμα με τις υγιείς αποταμιεύσεις. Έχεις την εντύπωση ότι τα δικά σου λεφτά, που τα μάζεψες δεκάρικο-δεκάρικο, θα νοθεύσουν τα μεγάλα ποσά; Όχι, το αντίθετο θα συμβεί. Τα βρόμικα λεφτά θα νοθεύσουν τα δικά σου! Έχεις την εντύπωση ότι άμα μπουν μέσα στο πλυντήριο ρούχα καλά και ρούχα σκάρτα, αγορασμένα απ’ το καλάθι, υπάρχει περίπτωση τα καλά να είναι εκείνα που θα ξεβάψουν και θα δώσουν καλό χρώμα στα σκάρτα; Ε, κάπως έτσι γίνεται και στην ελληνική κοινωνία, ιδίως μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες της κρίσης και της σύγχυσης, που σου παίρνουν τα μυαλά και σε δυσκολεύουν να σκεφτείς με ψυχραιμία.
Ο ατομικισμός, φυσικά, δεν αποτελεί καινούριο φρούτο. Είναι η επιτομή της καπιταλιστικής κουλτούρας, που παρεισέφρησε ανεπαίσθητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέσω της τηλεόρασης και των lifestyle περιοδικών, αλλά κυρίως μέσα από τα καινούρια εργασιακά ήθη και τα πρότυπα που υιοθετήθηκαν και διαδόθηκαν με την ανοχή μας. Απλώς σε συνθήκες ευφορίας δεν φαινόταν και τόσο πολύ, δεν σε πολυπείραζε να σου πάρει ο άλλος με πονηριά τη σειρά στην ουρά, στο βαθμό που θα έφτανες κι εσύ κάποια στιγμή στο ταμείο να εισπράξεις. Υπήρχαν λεφτά για όλους, ή, τέλος πάντων για τους περισσότερους, κι αυτό δημιουργούσε μια επίπλαστη αίσθηση συλλογικότητας, που μπορεί να μην ήταν και τόσο συλλογικότητα αλλά δεν σε πείραζε, ή δεν  αντιλαμβανόσουν καν το επίπλαστο του πράγματος, μια και υπήρχε μια μερίδα φαΐ για τον καθένα – έστω και ανισομερής.
Υφίσταται όμως και μια αισιόδοξη πλευρά σε όλη αυτή την εικόνα: Η μεγάλη πλειοψηφία όσων θέλουν την επιστροφή στο 2009 ανήκει στις κατηγορίες του πληθυσμού που έχουν πληγεί λιγότερο από την κρίση. Ακούγεται αντιφατικό αυτό – θα περίμενε κανείς να λιγουρεύονται το λαμπρό, αν και επίπλαστο, παρελθόν όσοι απ’ τα ψηλά έπεσαν στα χαμηλά, όσοι γκρεμίστηκαν μέσα σε μήνες ή μέσα σε λίγα χρόνια και βρέθηκαν ξαφνικά στην ανάγκη.
Καλώς ή κακώς, όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ο άνεργος καταλαβαίνει πολύ καλύτερα τις αιτίες (γιατί τις ζει στο πετσί του), από εκείνον που υπέστη απλώς κάποιες περικοπές στο μισθό του ή από τον άλλον που ξενοικιάστηκε ένα από τα ακίνητά του, που του χρωστάνε μερικά νοίκια ή αναγκάστηκε να τα μειώσει.
Το σοκ έχει βοηθήσει τον άνεργο, τον επισφαλώς ή τον απλήρωτο εργαζόμενο, τον αγρότη που δεν έχει πού να πουλήσει τα προϊόντα του, τον μαγαζάτορα που η κρίση και οι μεγάλες αλυσίδες και τα Mall σάρωσαν την επιχείρησή του, να σκεφτεί τη ζωή του, τη ζωή μας, απ’ την αρχή. Κι όποτε καταφέρνει να παραμερίσει τις προσωπικές ενοχές για τις δικές του αποφάσεις που τάχα τον έφεραν στη σημερινή κατάντια, διακρίνει πολύ πιο καθαρά το αδιέξοδο των παλιών πολιτικών αλλά και τη ματαιότητα των σημερινών. Πάνω απ’ όλα καταλαβαίνει ότι αυτές οι σημερινές πολιτικές δεν είναι παρά συνέχεια των παλιών, ότι δεν είναι πολιτικές διάσωσης της οικονομίας και της χώρας, είναι πολιτικές επιβίωσης των δυνάμεων εξουσίας που έφεραν τα πράγματα ως εδώ.
Αυτή νομίζω πως είναι και η αφετηρία για τη δημιουργία του καινούριου μπλοκ που διεκδικεί την εξουσία στην ελληνική κοινωνία και θα ανατρέψει τις αδιέξοδες πολιτικές. Ένα μπλοκ που ξεκινάει από όσους δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν, απ’ αυτούς που βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται, εκείνους που θέλουν να προστατέψουν από τη λαίλαπα τα παιδιά τους, αλλά καταλαβαίνουν πως δεν το μπορούν. Δεν το μπορούν όσο οι δομές της εξουσίας παραμένουν οι ίδιες, όσο τα βάρη πέφτουν στο ίδιο πάντα κομμάτι της κοινωνίας και κάποιοι εξακολουθούν να ευημερούν -σχετικά έστω-, διατηρώντας ζηλότυπα το δικαίωμα (κληρονομικώ ή ταξικώ δικαίω) να διαφεντεύουν τις τύχες μιας χώρας που λεηλάτησαν, μιας κοινωνίας που εκείνοι ποτέ δεν πίστεψαν στις δημιουργικές της δυνάμεις και γι’ αυτό η μόνη τους έγνοια ήταν πώς να την υποθηκεύσουν για χάρη μιας πρόσκαιρης ρευστότητας.
Τώρα, η μόνη ρευστότητα που απέμεινε είναι η ρευστότητα των εξελίξεων. Αυτό το κλίμα της αβεβαιότητας για το αύριο, η ομίχλη που σκεπάζει τους ορίζοντες, ο καταιγισμός αρνητικών γεγονότων που στροβιλίζει την κοινωνία συνεχώς προς το χειρότερο. Χτες η Ελλάδα, σήμερα η Κύπρος, αύριο η Ιταλία, όλες αυτές οι «μεμονωμένες» περιπτώσεις αποτυχίας, που ενοχοποιούνται ως μεμονωμένες για να αποσιωπήσουν τη μεγάλη ιστορική αποτυχία της Ευρώπης και του καπιταλιστικού συστήματος. Προχτές η δημοσιονομική κρίση, χτες το σπιράλ της ύφεσης, σήμερα ο εξοντωτικός οικονομικός πόλεμος και αύριο… Αύριο, η πιθανότητα ενός αληθινού πολέμου.
Σ’ αυτή τη ρευστότητα καλούμαστε να βάλουμε τέλος. Όμως, αυτό δεν μπορούν να το πετύχουν οι παλιές ελίτ, αλλά ούτε και όσοι φαντασιώνονται επιστροφές στα παλιά μεγαλεία. Είναι αργά πια γι’ αυτούς. Η εξίσωσή τους δεν βγαίνει, τα νούμερά τους είναι απατηλά, τα σενάριά τους έχουν πάντα αρνητικό πρόσημο. Είναι απλό: Εκείνοι είναι που χρεοκόπησαν, ασχέτως αν έχουν ακόμα τη δύναμη (αλλά ως πότε θα τη διατηρούν;) να μετακυλίουν τη χασούρα σε μας. Να, όπως εμείς μετακυλίσαμε με το PSI ένα μέρος της δικής μας χασούρας στην Κύπρο και μετά κλαίγαμε για τη συμφορά που τους βρήκε – ένα τέτοιο πράμα.
Αυτό μπορεί να το πετύχει μονάχα ένα νέο μπλοκ εξουσίας στο οποίο θα ηγεμονεύσουν όσοι δεν έχουν να χάσουν πολλά και, κυρίως, εκείνοι που δεν έχουν να χάσουν πια τίποτα. Όσοι θέλουν να υπάρξουν στον τόπο δουλειές. Όσοι πραγματικά θέλουν μια Ελλάδα που θα αποφασίσει ν’ αρχίσει πάλι από την αρχή να παράγει πλούτο, βασισμένη στα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και όχι σε ρόλους μεταπράτη ξένων προϊόντων, υπηρεσιών και αξιών. Μια Ελλάδα ευρωπαϊκή μεν αλλά όχι όμηρο των Ευρωπαίων, ανοιχτή στον κόσμο αλλά όχι ξέφραγο αμπέλι, κοσμοπολίτικη αλλά όχι μιμητική. Μια Ελλάδα φτωχή αλλά δημιουργική, που θα βάλει και πάλι πάνω- πάνω στις προτεραιότητές της το μέτρο, τη φύση, το κοινωνικό κράτος, την αγροτική παραγωγή, τον ήπιο τουρισμό, τη φιλοξενία. Μια Ελλάδα που θα υπερβεί τις δομικές υστερήσεις της και θα συναντηθεί με την καινοτομία, με τη συνεργατικότητα και την παιδεία. Μια Ελλάδα που θα αναγνωρίσει και θα εξοβελίσει τα ελαττώματά της, τις πελατειακές σχέσεις, τον μεταπρατισμό, τον εγωκεντρισμό, την εσωστρέφεια, την πατριδοκαπηλία και τον ατομικισμό.
Μια Ελλάδα, τέλος, που θα αποφασίσει συνειδητά ότι δεν θέλει πια να ζει με τα ψέματα και με ανεδαφικά οράματα. Ούτε με τη δόξα του παρελθόντος, ούτε με κοιτάσματα πετρελαίου που θα έλυναν τάχα, ως διά μαγείας, το πρόβλημα, ή με άλλες βολικές λύσεις του τύπου «Τράπεζα της Ανατολής». Ούτε πάντως με πολιτικές υποσχέσεις που δεν πατούν στα πραγματικά δεδομένα αλλά στο ευκταίο και το φαντασιακό, μονάχα προς άγραν πρόσκαιρων ψήφων και εντυπώσεων, για να κερδηθεί τάχα χρόνος ή απλώς επειδή ο λαός δεν αντέχει ν’ ακούσει την αλήθεια και προτιμάει να αποκοιμιέται μέσα σε ψεύτικα σενάρια ευφορίας.
Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Ξέρω ότι θα περάσουμε δύσκολα. Ξέρω ότι στο δρόμο αυτόν θα χρειαστεί να αναμετρηθούμε με οργανωμένα συμφέροντα, με αυταπάτες, με λαϊκιστικές υποσχέσεις και ψευδοοράματα, με τον πτωχοπροδρομισμό και με θεωρίες συνωμοσίας – με όλ’ αυτά τα συμπτώματα της υπανάπτυξης που μας κρατούν καθηλωμένους δεκαετίες τώρα, που διαιρούσαν το λαό και επέτρεπαν σε μια μικρή αλλά ισχυρή ελίτ να καθορίζει τις τύχες της χώρας προσδεδεμένη σε ξένα άρματα, με το μυαλό πάντα στο κέρδος και σε μια ανάπτυξη στρεβλή, μυωπική και ανάπηρη.
Κι επειδή σ’ αυτή την πορεία το μεγαλύτερο μερίδιο θα πέσει στην Αριστερά, ξέρω ότι ενδέχεται επίσης να αναμετρηθούμε με ιδεολογήματα, με δογματισμούς και με συλλογικές εμμονές, με κολλήματα και προπατορικά τραύματα.
Αυτό που λέγεται συχνά εκ του πονηρού, ότι η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία, ίσως και να ισχύει. Όχι όπως το εννοούν εκείνοι που συνήθως το λένε, κουνώντας επιτιμητικά το δάχτυλο, αλλά όπως θα το εννοήσουν -και θα το επιβάλουν-, εφόσον βγουν από τα λαγούμια όπου τους έχει κλείσει η κοινωνική απομόνωση και η ηττοπάθεια, εκείνοι που δεν είχαν ως τώρα μιλιά να μιλήσουν. Ή, ακόμα κι αν είχαν, απλώς συλλάβιζαν τους φθόγγους και τη γραμματική των άλλων.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ευχαριστώ το φίλο μου το Ναπολέοντα για τις ορθογραφικές διορθώσεις. Δεν μου συμβαίνει συχνά. Αλλά ο παραληρηματικός λόγος βλάπτει, φαίνεται, την ορθογραφία

 Ανακοίνωση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ για τις αποφάσεις του Eurogroup για την Κύπρο και τις εξελίξεις στην Ευρώπη

26/3/2013

Οι εξελίξεις στην Κύπρο καταγράφουν την ανάγκη για συνολική αντιμετώπιση της κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του χρέους στην Ευρώπη. Το χρέος της Ευρωζώνης αν δεν αντιμετωπισθεί από κοινού θα πνίξει την οικονομία των χωρών της, θα υπονομεύσει το Ευρωπαϊκό όραμα και θα τροφοδοτήσει φυγόκεντρες επιλογές.

 Η σύνδεση της εξυγίανσης του τραπεζικού συστήματος και των δημοσίων οικονομικών με την αναπτυξιακή διαδικασία, μέσα από μια πανευρωπαϊκή οικονομική πολιτική που θα την ενισχύει, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αποτρέψει επιδείνωση της κρίσης.

Η προώθηση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης με δημοκρατική ομοσπονδιακή συγκρότηση είναι η απάντηση στη σημερινή επικυριαρχία της επιβολής των αποφάσεων των ισχυρών στην ΕΕ.

Αυτή πρέπει να είναι η διεκδίκηση για την Ευρώπη και όχι ο δημαγωγικός λόγος που προσπαθεί να εμφανίσει το ναυάγιο της πολιτικής της μονομερούς καταγγελίας ως αδιάλλακτη αγωνιστική δράση.

Το Σκίτσο της ημέρας

 Ο Κώστας Μητρόπουλος σατιρίζει την επικαιρότητα , tanea.gr

Τί να τα κάνει τα λεφτά;

Κέζα Λώρη  , tovima.gr

 

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σήμερα κερδίζει το λαχείο. Τί να τα κάνει τα  εκατομμύρια; Να τα αφήσει στη ντουλάπα είναι παρακινδυνευμένο. Ολο και  κάποιος θα αποδράσει από τις φυλακές και θα πάει να του τα κλέψει. Να τα  επενδύσει σε ακίνητα είναι ασύμφορο. Ολο και κάποιος νέος φόρος θα τον αναγκάσει να τα ξεφορτωθεί. Να ξεκινήσει μια εταιρεία σε κάποια χώρα που  στήριξε τις επιχειρήσεις, όπως η Ιρλανδία είναι επίφοβο. Ολο και κάποια κρίση  θα δημιουργηθεί και θα τιναχθούν όλα στον αέρα. Να κινηθεί ανατολικοευρωπαϊκά   είναι ακραίο: όλο και κάποια δηλητηριώδης ουσία θα βρεθεί στο ποτήρι  του. Να ξεκινήσει μια εταιρεία στην Ελλάδα είναι χρονοβόρο. Οι γραφειοκράτες  εξανίστανται στην ιδέα επενδύσεων και βάζουν προσκόμματα.

Για όποιον δεν το κατάλαβε, τα λεφτά, οι ιδέες, οι προοπτικές, οι επενδύσεις  εφεξής θα σχετίζονται με μια και μοναδική ευρωπαϊκή χώρα και τους κοντινούς  προστατευόμενούς της. Για κάποιον που σήμερα κερδίζει το λαχείο και βρίσκεται
με πολλά λεφτά στα χέρια, οι επιλογές επενδύσεων και καταθέσεων είναι ασφαλώς  πιο ασφαλείς σε κάποιο από τα δουκάτα που θυμίζουν στην Ευρώπη ότι κάποτε  υπήρξε φεουδαρχία. Οι καταθέσεις είναι ασφαλώς πιο ασφαλείς στη χώρα που  εκτός από το να παράγει σοκολατάκια ξέρει να προστατεύει τα λάφυρα των  θηρίων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Κύπρος τιμωρήθηκε επιλεκτικά. Δεν είναι η μόνη που έκανε ελκυστικές  προτάσεις, δεν λειτούργησε στα κρυφά.Θα πρέπει κάποιος να είναι υπερβολικά  ηθικός, «Αγαθούλης» όπως θα έλεγε ο Βολταίρος, για να πιστέψει ότι ξεκίνησε  μια περίοδος κάθαρσης του παγκόσμιου (έστω ευρωπαϊκού) χρηματοπιστωτικού συστήματος. Τούτο γίνεται ακόμη πιο σαφές από τη διαδικασία του επείγοντος με την οποία ελήφθησαν οι αποφάσεις. Λέγεται ότι εφεξής οι καταθέτες θα πρέπει  να διασφαλίζουν πρώτα το κεφάλαιο και κατόπιν να δελεάζονται από τον τόκο.  Δεν δόθηκε όμως το περιθώριο σκέψης ώστε καθείς να κάνει τις επιλογές του. 

Παραμένει το ερώτημα για το τι θα έκανε ο νικητής του λαχείου, πιθανότατα  αδαής με τα μεγάλα οικονομικά μεγέθη. Ίσως να επέλεγε μια από τις λύσεις που  σιωπηρά υποβάλλονται από τον κατακτητή. Αυτό θα ήταν μια επιτυχία του  γερμανικού επιτελείου. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο ερώτημα: τι θα κάνουν τα κεφάλαιά τους οι υποψιασμένοι, εκείνοι που αναζητούν λύσεις πέρα από τις προφανείς και τις επιβεβλημένες. 

Mια μοναδική εικόνα από την παρέλαση στο Περιστέρι 

26.03.2013 , iefimerida.gr

Μια εικόνα χίλιες λέξεις για όσους παρακολούθησαν χθες τη μαθητική παρέλαση στο Περιστέρι. Σημαιοφόρος είναι έγχρωμος μαθητής και η επιλογή του περνάει πολλά και σημαντικά μηνύματα στους Ελληνες πολίτες.
Η φωτογραφία από το left.gr

Τα καλά, τα κακά και τα πανάσχημα

 Γιάνης Βαρουφάκης , protagon.gr

Τα καλά
• Αντίθετα με την απαράδεκτη αρχική απόφαση του Eurogroup, τουλάχιστον τώρα γίνεται σεβαστή η δημόσια εγγύηση των καταθέσεων κάτω των €100 χιλιάδων.
• Το ολοσχερές κούρεμα των ιδιωτικών ομολόγων των πτωχευμένων τραπεζών, χωρίς το οποίο ανατρεπόταν (από την αρχική συμφωνία) η διεθνής πρακτική της ιεράρχισης των πιστωτών ενός πτωχευμένου χρηματοπιστωτικού συστήματος, με τους καταθέτες να έχουν προτεραιότητα απέναντι στους ομολογιούχους.
• Η διαφοροποίηση του κουρέματος ανάλογα με την τράπεζα στην οποία έχει κάποιος τις καταθέσεις του. Η αρχική απόφαση, που επέβαλε το ίδιο κούρεμα σε όλες τις τράπεζες, αναιρούσε την έννοια της προσωπικής ευθύνης των καταθετών όσον αφορά την επιλογή της τράπεζας στην οποία εμπιστεύονται τα χρήματά τους.
• Η επιβολή μεγάλων ζημιών στις ανασφάλιστες καταθέσεις και στους ομολογιούχους μειώνει το δάνειο από την τρόικα που θα επωμιστεί το κυπριακό δημόσιο.
Τα κακά
• Το Μνημόνιο δεν έχει συνταχθεί ακόμα, το οποίο σημαίνει η Συμφωνία είναι ημιτελής. Χωρίς πληροφορίες για τον βαθμό και την μορφή της λιτότητας που θα επιβληθεί στους Κύπριους, είναι αδύνατον να προβλεφτεί ο ακριβής αντίκτυπός της. Αν κρίνουμε όμως από το «παρελθόν» της τρόικας, είναι σχεδόν σίγουρο ότι η λιτότητα που θα επιβάλει θα γονατίσει μια κοινωνική οικονομία που ήδη βρίσκεται σε ύφεση.
• Η καθίζηση του τραπεζικού τομέα και η ουσιαστική κατάσχεση των ρώσικων μεγαλο-καταθέσεων θα έχει συντριπτικό αποτέλεσμα στην υπόλοιπη οικονομία, π.χ. στον τουριστικό και ξενοδοχειακό κλάδο. Όπως είπε Ρώσος σχολιαστής: «Τώρα που παίρνουν τα χρήματα των Ρώσων, ποιοι θα μένουν στα πολυτελή ξενοδοχεία προς €500 το βράδυ; Η κα Μέρκελ;». Είμαι σίγουρος ότι η τρόικα δεν θα λάβει υπ’ όψη της στα οικονομοτεχνικά της μοντέλα, στη βάση των οποίων θα αποφασίσει για την εφαρμοζόμενη λιτότητα, αυτού του είδους τον αρνητικότατο αντίκτυπο, με αποτέλεσμα μεγάλες υστερήσεις εσόδων, ακολουθία «νέων μέτρων», mea culpa στο απώτερο μέλλον και, γενικά, ύφεση χειρότερη από την αναμενόμενη.
• Η μεταφορά €9 δισ. του ELA από τη Λαϊκή, που κλείνει, στην Τράπεζα Κύπρου, αποτελεί παραβίαση απλών κανόνων τραπεζικής πτώχευσης και αποδεικνύει ότι η ΕΚΤ λειτουργεί ως ο Ταλιμπάν των κεντρικών τραπεζών.
• Η εισαγωγή περιορισμών στην εξαγωγή κεφαλαίων, αν και δεν έχουν πάρει ακόμα συγκεκριμένη μορφή, δημιουργούν ντε φάκτο ένα νέο νόμισμα: το κυπριακό ευρώ, δηλαδή ένα ευρώ που δεν μεταβιβάζεται από χώρα σε χώρα (Σημ. φαντάζεστε στις ΗΠΑ να μπουν περιορισμοί στην εξαγωγή δολαρίων από το Βερμόντ σε άλλες πολιτείες; Όχι, βέβαια. Πρόκειται για κατάφορη παραβίαση της λογικής μιας νομισματικής ένωσης).
Και τα πανάσχημα
Αφήνοντας στην άκρη τις επιπτώσεις της συμφωνίας εντός της Κύπρου, ο αντίκτυπος του περασμένου δεκαήμερου επί της Ευρωζώνης συνολικά μόνο ως πανάσχημος και θλιβερός μπορεί να χαρακτηριστεί. Μέσα σε μερικές μέρες, από την αρχική συμφωνία του Eurogroup μέχρι την τελική που μόλις ανακοινώθηκε, η Ευρώπη κατάφερε: (α) να θέσει υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια των εγγυημένων καταθέσεων (παρά το γεγονός ότι τελικά τη σεβάστηκε), (β) να επαναφέρει στο προσκήνιο τα ερωτήματα περί αποπομπής κράτους-μέλους της νομισματικής ένωσης, και (γ) να θυσιάσει την αρχή της ενοποιημένης αγοράς κεφαλαίων στην οποία, βέβαια, περιορισμοί στη μετακίνηση των κεφαλαίων δεν νοούνται.
Όμως η πιο επαίσχυντη, η πανάσχημη, διάσταση της συμφωνίας για την Κύπρο είναι το γεγονός ότι σηματοδότησε το τέλος της τελευταίας ελπίδας για πραγματική τραπεζική ενοποίηση της Ευρωζώνης. Ο κ. Dijsselbloem, που αποδεικνύεται πολύ πιο «κοντά» στο γερμανικό σκέπτεσθαι από τον προκάτοχό του, τον κ. Yuncker, το δήλωσε ευθαρσώς. Εκθειάζοντας την περί Κύπρου συμφωνία, ο πρόεδρος του Eurogroup είπε αυτολεξί ότι αποτελεί προάγγελο των επόμενων «διασώσεων» εντός της Ευρωζώνης ώστε να: «...μη χρειαστεί ποτέ η άμεση ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών. Με απλά και σταράτα λόγια, έβαλε την ταφόπλακα οριστικά στην απόφαση της Συνόδου Κορυφής του περασμένου Ιουνίου σύμφωνα με την οποία η τραπεζική κρίση διαχωρίζεται από την κρίση χρέους μέσω άμεσων ενέσεων κεφαλαίων του ESM στις τράπεζες, χωρίς να καταγράφονται αυτά τα κονδύλια στο δημόσιο χρέος των χωρών. Οπότε το μήνυμα είναι καθαρό προς Ισπανία και Ιταλία: «Ο καθένας μόνος του! Κι αν αυτό σημαίνει δήμευση καταθέσεων στην περιφέρεια, αυτά επιφυλάσσει η ζωή σε εσάς - στους πτωχευμένους της Ευρωζώνης!».
Νομίζω ότι, πλέον, δεν χωράει αμφιβολία: Ο συνδυασμός (α) άρνησης οποιασδήποτε ενοποίησης μέρους του δημόσιου χρέους (μέσω, π.χ., ευρωομόλογων), (β) οριστικής ματάιωσης της άμεσης ανακεφαλαιοποίησης και ουσιαστικής τραπεζικής ενοποίησης μέσω του ESM, και (γ) απολυταρχικής, για να μην πω βάναυσης, μεταχειρίσης αδύναμων εταίρων (όπως η Κύπρος) σηματοδοτεί ένα νέο, ζοφερό κεφάλαιο στην ιστορία της «ενωμένης» Ευρώπης.
Το επιχείρημα που ακούω τρία χρόνια τώρα, εις απάντησιν της κριτικής μου στις εφαρμοζόμενες πολιτικές, ακολουθεί το εξής απλό μοτίβο: «Δίκιο έχεις ότι η Ευρώπη αντέδρασε και αντιδρά λάθος στην Κρίση και επιβάλει παράλογα αυστηρές πολιτικές λιτότητας στην περιφέρεια. Όμως, επιβάλεται να πάμε με τα νερά της Γερμανίας και της ΕΚΤ, να τους αποδείξουμε ότι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες και να μεταρρυθμιστούμε έτσι που, κάποια στιγμή, να νιώσουν αρκετά ασφαλείς ώστε να προχωρήσουν στις ενοποιητικές κινήσεις οι οποίες, πράγματι, απαιτούνται – π.χ. ευρωομόλογα, τραπεζική ενοποίηση, πανευρωπαϊκές επενδύσεις κ.λπ.» Νομίζω ότι κάθε αξιόπιστος παρατηρητής των τελευταίων εξελίξεων πρέπει να συμφωνήσει ότι αυτή η άποψη έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα, ιδίως μετά το τελευταίο δεκαήμερο. Παρά το γεγονός ότι οι λαοί της Ευρωζώνης έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα μετριοπαθείς, και έχουν αποδεχθεί πολύ σκληρές πολιτικές με ελάχιστες (δεδομένης της Κρίσης) διαμαρτυρίες - ακόμα και στην Ελλάδα που ψηφίζει μνημονιακά - το Βερολίνο και η Φραγκφούρτη, αντί να δείχνουν πιο έτοιμες να ενστερνιστούν ενοποιητικές κινήσεις (π.χ. τραπεζική ένωση, ευρωομόλογα) κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση που, με μαθηματική ακρίβεια, θα φέρει την αποδόμηση.
Συμπερασματικά, αν και η νέα συμφωνία διορθώνει κάποια από τα τερατώδη λάθη της αρχικής, είναι πολύ πιθανόν το τελευταίο δεκαήμερο να καταγραφτεί ως η «ιστορική στιγμή» που η Ευρώπη ξεπέρασε το σημείο μη επιστροφής στην ιδέα μιας ενωμένης ηπείρου η οποία σέβεται τις αρχές της λογικής, της δημοκρατίας και του αλληλο-σεβασμού των λαών που την απαρτίζουν.