Στα θολά της Κεντροαριστεράς

Πέτρος Μακρής , 21/2/2013 , EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Στα θολά της Κεντροαριστεράς συνωστίζονται ψαρεύοντας, αυτές τις μέρες, οι λιγοστοί ουτοπιστές και ρομαντικοί σοσιαλιστές του '74, μαζί με τους αμέτρητους καιροσκόπους λαϊκιστές του '79-'85, αλλά και με τους κατοπινούς, κατά δήλωσιν «εκσυγχρονιστές» ή τους πολιτικά μιγάδες «σοσιαλφιλελεύθερους» της «σχολής» Κ. Σημίτη. Από καθέδρας αδιευκρίνιστος σοσιαλδημοκράτης, ο Ευάγγ. Βενιζέλος ετοιμάζει τα δικά του δολώματα, που δεν φαίνεται να «τσιμπάνε» μέχρι στιγμής.

Στους μνηστήρες των άγαμων κεντροσοσιαλιστών εντάσσεται και ο με πολλές συνιστώσες, αλλά χωρίς τεχνική συνισταμένη, πολυσυλλεκτικός ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας τις ειρωνικές αντιδράσεις της Αλέκας Παπαρήγα, που χαρακτηρίζει την περί τον Αλέξη Τσίπρα ομάδα ως «ΠΑΣΟΚ τελευταίας κοπής» («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» 17.02.13). Προφανώς, η συντρόφισσα Αλέκα εννοεί την κλονιζόμενη ειδυλλιακή σχέση της Κουμουνδούρου με εκείνους που καιροσκοπικά εγκατέλειψαν το κλυδωνιζόμενο σκάφος του ΠΑΣΟΚ, αυτομολώντας, προς τον ΣΥΡΙΖΑ...
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, για να μετριάσει τις ηγεμονιστικές του ανασφάλειες, ρίχνει το πυροτέχνημα της «Ελιάς», ελπίζοντας ότι θα αναβιώσει το επιτυχημένο εγχείρημα της ιταλικής κεντροαριστερής «Ελιάς». Και όμως, αυτό το δόλωμα ή δέλεαρ δεν έπεισε, τελικά, τον πλησιέστερο συγκυβερνητικό του εταίρο, τη ΔΗΜΑΡ, που αρνήθηκε τεκμηριωμένα το ρόλο κομπάρσου, σε ένα προσωποπαγές Ευαγγελοβενιζελικό Συνέδριο.
Οσοι επομένως -ανάμεσα σ' αυτούς και ο Ευάγγ. Βενιζέλος- ζηλώνουν τη δόξα της ιταλικής «Ελιάς», προτιμότερο θα ήταν να κάνουν ένα ειλικρινέστερο κάλεσμα, στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Ας στήσουν, λοιπόν, σε όλη την επικράτειά μας κάλπες για την ελληνική «Ελιά», με πρώτους μεταξύ ίσων υποψηφίους. Αλλά κι εκείνοι, που οραματίζονται μια ηγεμονιστική «Ελιά», άρα μια προοδευτικοφανή «συμπαράταξη» του Ενός, ας αφήσουν τους κλάδους της ειρήνης και ας περιοριστούν στο γνωστό έμμετρο πτωχοπροδρομικό σύνθημα των βασιλικών της εποχής του Διχασμού (1916-1926) «Ελιά, ελιά/και Κώτσο Βασιληά»...     

Ένας «αναρχικός» στο πλευρό των απόστρατων!

22/2/2013 , matrix24.gr

Θυμάστε τον βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ, Βαγγέλη Διαμαντόπουλο, που είχε αυτοπροσδιοριστεί ως «αναρχικός», προκαλώντας βροχή από «γαλάζια» non paper και από δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου και του Νίκου Δένδια;
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, καίτοι «αναρχικός», στάθηκε χθες στο πλευρό των… εν ενεργεία και των αποστράτων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι υπόλοιποι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έμειναν άφωνοι, όταν τον είδαν να ξιφουλκεί στη Βουλή κατά της κυβέρνησης, κατακεραυνώνοντας τα υπουργεία Οικονομικών και Άμυνας για τις περικοπές των αμοιβών των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. «Και όλα αυτά ενώ έχετε κόψει από τους ίδιους αλλά και από τις Ένοπλες Δυνάμεις την τελευταία τετραετία το 50% των μισθών τους, συμπαρασύροντας μαζί λόγω της σύνδεσης του  μισθολογίου τους και τους συνταξιούχους, αναγκάζοντας κάποιους από αυτούς να εργάζονται κατά την άδειά τους ακόμη και ως σερβιτόροι, για να μπορέσουν να ζήσουν τις οικογένειές τους, αρνούμενοι να γίνουν και αυτοί επίορκοι, όπως πολύ συχνά συμβαίνει τον τελευταίο καιρό με συναδέλφους τους. Και πριν προλάβουν καλά-καλά να εφαρμοστούν οι περικοπές του 2013, έρχονται νέες που ισοπεδώνουν στην κυριολεξία τα στελέχη των Ένοπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας», είπε χαρακτηριστικά ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, κάνοντας όλη την αίθουσα της Ολομέλειας να τον… κοιτά με απορία.

Νέο «άδειασμα» Μπίστη, από… Βρυξέλλες

22/2/2013 , matrix24.gr

Ο Neo επικοινώνησε χθες με αρκετά στελέχη της ΔΗΜΑΡ και είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει ότι σχεδόν όλοι είχαν να πουν... μια καλή κουβέντα για τον Νίκο Μπίστη.

Ο λόγος που ο Μπίστης έχει εκνευρίσει την Αγίου Κωνσταντίνου επειδή, με άρθρο του, έχει ταχθεί υπέρ της εκλογής του κεντροδεξιού Αναστασιάδη στο δεύτερο γύρο των κυπριακών εκλογών, ενώ η ΔΗΜΑΡ επισήμως έχει αποφύγει να πάρει θέση. Πάντως, εχθές, μετά το άδειασμά του από το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής, Γιάννη Κακουλίδη, ο Νίκος Μπίστης υπέστη νέα ψυχρολουσία, αυτή τη φορά από τις Βρυξέλλες. Αναφέρομαι, φυσικά, στις δηλώσεις του σοσιαλδημοκράτη προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος εξέφρασε τη στήριξή του στον εκπρόσωπο του ΑΚΕΛ, Σταύρο Μαλά. Άλλο εγχώρια σοσιαλδημοκρατία, άλλο ευρωπαϊκή, προφανώς…

Βραδιά τζαζ στον πολυχώρο της οδού Ηπείρου 41

Μείωση ειδώλων

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Και οι τρεις αγαπήθηκαν ή και λατρεύτηκαν όχι από εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά από δισεκατομμύρια. Και οι τρεις προβλήθηκαν σαν πρότυπα βίου - είτε για την αγωνιστικότητα, το πάθος και την αντοχή τους σε σοβαρότατα προβλήματα είτε για την πνευματικότητα και την ικανότητά τους να εμπνέουν. Και έτυχε να ζήσουν την έξοδό τους από το πάνθεο και οι τρεις (και μαζί το σχεδόν οικουμενικό κοινό τους) την ίδια περίοδο. Διαφορετικοί φυσικά οι χαρακτήρες τους, διαφορετικού τύπου είδωλα σχηματίστηκαν με βάση την ως συνήθως εξιδανικευμένη δημόσια εικόνα τους και διαφορετικά λόγοι προκάλεσαν την πτώση τους. Ο πνευματικός της τριάδας, ο πάπας Βενέδικτος ο ΙΣΤ΄, αποσύρθηκε «οικεία βουλήσει». Αν πήρε την απόφαση για να συμμορφωθεί προς την τραυματισμένη υγεία του και προς τις επιταγές του γήρατός του, που τον εμπόδιζε να εκτελέσει στο ακέραιο τα καθήκοντά του (μισό θρησκευτικά, μισό πολιτικά) ή επειδή δεν άντεχε άλλο το καταθλιπτικό βάρος του πολύχρονου σκανδάλου της παιδεραστίας στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και των οικονομικών σκανδάλων για τα οποία κατηγορεί το Βατικανό ο διεθνής Τύπος, το γνωρίζει, καλύτερα και από τον ίδιο, ο ετάζων καρδίας και νεφρούς· και δυστυχώς, ελάχιστοι συνομιλούν μαζί Του. Ο,τι και να συνέτρεξε πάντως, όσα (ξανα)ήρθαν στο φως μετά την παπική παραίτηση επιβεβαίωσαν ότι το «παναγιώτατος» και τα λοιπά βαρύηχα, όποια Εκκλησία ή θρησκεία και αν αφορούν, είναι απλώς τίτλοι που δίνουν άνθρωποι σε ανθρώπους. Τίτλοι που δεν εξασφαλίζουν καμία παναγιοσύνη και παναγαθοσύνη. Τα άλλα δύο είδωλα με την πλανητική δημοτικότητα εξέπεσαν με τρόπο εκκωφαντικό. Ποδηλάτης ο ένας, ο Αμερικανός Λανς Αρμστρογκ. Δρομέας ο άλλος, ο Νοτιοαφρικανός Οσκαρ Πιστόριους, παραολυμπιονίκης αλλά -για πολλούς- και «ηθικός νικητής» των Ολυμπιακών του Λονδίνου. Αγαπήθηκαν για το κουράγιο τους και για το κουράγιο που έδιναν σε όσους άλλους πάλευαν με ανάλογα προβλήματα. Ο ένας, ο Αρμστρογκ, αποκαλύφθηκε ντοπαρισμένος, και αναδρομικά. Και το μόνο που βρήκε να πει ήταν ότι «το ντόπινγκ αποτελούσε τμήμα της δουλειάς του» και ότι «έπαιρνε αναβολικά όχι για να αποκτήσει πλεονεκτήματα έναντι των συναθλητών του αλλά για να βρεθεί στην ίδια αφετηρία με αυτούς». Ισως μαζί με όλα τα άλλα κατάπινε και αναβολικά του ψεύδους. Ο άλλος, ο Πιστόριους, που η όντως συγκλονιστική παρουσία του στους στίβους μάς έπειθε να αφήσουμε στην άκρη του μυαλού μας την υποψία της ενισχυτικής φαρμακοληψίας, κατηγορείται ότι δολοφόνησε τη σύντροφό του. Αν έφταιξε το κοκτέιλ ζηλοτυπίας, στεροειδών, ανασφάλειας και αλκοόλ, όπως εικάζεται, δεν μπορούμε να ξέρουμε. Το μόνο που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι τη Ρίβα Στέενκαμπ την ξαναπυροβόλησε το τηλεοπτικό κανάλι που αποφάσισε να προβάλει μεταθανάτια ένα ριάλιτι στο οποίο συμπρωταγωνιστούσε. Πορνογραφία του θανάτου. Για δέκα μονάδες θεαματικότητας.

Λυκούδης: Το πρόγραμμα του Μανιτάκη βρίσκει δυσκολίες από τους άλλους υπουργούς

   www.ert.gr

«Το πρόγραμμα του κου Μανιτάκη βρίσκει δυσκολίες και στον τρόπο που αντιμετωπίζεται από τους άλλους υπουργούς και αν αυτό δεν πετύχει και βρεθούμε μπροστά στην ανάγκη η ελληνική κυβέρνηση να συζητά θέμα απολύσεων θα είμαστε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση εμείς ως ΔΗΜΑΡ για να μην πω κάτι παραπάνω» δήλωσε για τη κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Σπύρος Λυκούδης.

Συνέντευξη στην εκπομπή « Στα μέσα και στα έξω» με τον Βασίλη Μπεσκένη και τον Γιάννη Παντελάκη.

Ακολουθεί απόσπασμα της συνέντευξης:

ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΗΜ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Σ.ΛΥΚΟΥΔΗΣ: « Το πρόγραμμα του κου Μανιτάκη βρίσκει δυσκολίες και στον τρόπο που αντιμετωπίζεται από τους άλλους υπουργούς και αν αυτό δεν πετύχει και βρεθούμε μπροστά στην ανάγκη η ελληνική κυβέρνηση να συζητά θέμα απολύσεων θα είμαστε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση εμείς ως ΔΗΜΑΡ για να μην πω κάτι παραπάνω.»

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: « Η ΔΗΜΑΡ θα επιμείνει στην αξιοποίηση του κου Μανιτάκη σε περίπτωση ανασχηματισμού;»

Σ.ΛΥΚΟΥΔΗΣ: « Ο κος Μανιτάκης για εμάς κάνει εξαιρετική δουλειά στο υπουργείο.…Νομίζουμε ότι είναι ένας από τους καλύτερους υπουργούς της κυβέρνησης και δεν έχουμε κανένα λόγο ούτε καν να σκεφτούμε την αντικατάστασή του. Από εκεί και πέρα ο πρωθυπουργός ορίζει και παύει υπουργούς, αν προκύψει τέτοιο ζήτημα θα δούμε τι θα κάνουμε.»

ΓΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ Η ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Σ.ΛΥΚΟΥΔΗΣ: « Οι συνεργασίες οι δικές μας δεν γίνονται με το μέτρο ούτε με το ζύγι. Γίνονται βάση τις προγραμματικές επιλογές και συγκλίσεις…»

Είδηση σοκ: Η ειδική εισφορά αλληλεγγύης που πληρώσαμε έκανε φτερά!

21.02.2013 11:16 , iefimerida.gr

Απάντηση πρέπει να δώσει ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας στο θέμα που αποκαλύπτει με επιστολή του ο διοικητής του ΟΑΕΔ Ηλίας Κικίλιας στους τρεις κυβερνητικούς εταίρους ότι ο Οργανισμός δεν έχει λάβει ούτε ένα ευρώ από τα 600 εκατ. που έχουν συγκεντρωθεί από την ειδική εισφορά που πληρώσαμε σχεδόν όλοι οι Ελληνες.
Την αποκάλυψη κάνει με σημερινό πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα Ελευθεροτυπία σε ρεπορτάζ με τίτλο «Εκανε φτερά η εισφορά αλληλεγγύης» και παραθέτει το έγγραφο-non paper που απέστειλε ο κ. Κικίλιας στους τρεις πολιτικούς αρχηγούς. Επισημαίνει ότι τα 600 εκατ. είχαν ζητηθεί με έκτακτη φορολογία από τους Ελληνες πολίτες προκειμένου να καταπολεμηθεί η ανεργία.
«Το ποσό της εισφοράς αποτελεί έσοδο του κρατικού προϋπολογισμού. Από κει και πέρα το πώς η κεντρική πολιτική διοίκηση αξιοποιεί αυτά τα χρήματα, αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Είναι ζήτημα του υπουργείου Οικονομικών. Πάντως, αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να δοθούν για την ανακούφιση της ανεργίας» δηλώνει ο κ. Κικίλιας στην «Ε».
Ευλόγως δημιουργείται η απορία για ποιό λόγο νομοθετήθηκε η «ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας» και στη συνέχεια δεν αξιοποιήθηκε σε πολιτικές αντιμετώπισής της.
Η εν λόγω εισφορά προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 38, ν. 3986/2011 και υπολογίζεται σε ποσοστό 2% επί του συνόλου των τακτικών αποδοχών και υπολογίζεται επί του συνόλου των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων όλου του μισθοδορούμενου προσωπικού του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ και ΟΤΑ, καθώς επίσης και του ρποσωπικού όλων ανεξαιρέτως των Δημοσίων Επιχειρήσεων/Οργανισμών, των ΝΠΙΔ αλλά και των τραπεζών.
Τι λέει η επιστολή Κικίλια
Στην επιστολή-non paper ο διοικητής του ΟΑΕΔ παρουσιάζει ανάγλυφα τις δραματικές διαστάσεις που έχει πάρει η ανεργία στη χώρα μας. Ταυτόχρονα αποκαλύπτει ότι οι υποτιθέμενες πολιτικές και δράσεις που έχουν εξαγγελθεί είναι γράμμα κενό και απλώς μερι στιγμής χρυσώνουν το χάπι ενός δομικού προβλήματος της ελληνικής κοινωνίας.
Αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κικίλιας:
1.Η οικονομική ύφεση εκτός από τις παραδοσιακές ομάδες (νέοι, γυναίκες, μακροχρόνια άνεργοι) πλήττει «νέες» ομάδες πληθυσμού, ιδιαίτερα άνδρες και γυναίκες, αρχηγούς και μέλη οικογενειών, στην παραγωγική ηλικία 30-55 ετών.
2. Το 2011 στη χώρα μας καταγράφηκαν 1,5 εκατ. άτομα που ζούσαν σε νοικοκυριά στα οποία δεν εργαζόταν κανένας ενήλικας.
3. Οι δικαιούχοι του επιδόματος ανεργίας αποτελούν μόνο το 25%-35% των εγγεγραμμένων ανέργων.
4. Το ύψος και η διάρκεια του επιδόματος ανεργίας κατατάσσει τη χώρα μας στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ.
Στη συνέχεια διέψευσε ο Κικίλιας
Το απόγευμα της Πέμπτης 21 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με πληροφορίες, ο διοικητής του ΟΑΕΔ διέψευσε το δημοσίευμα της «Ε», σύμφωνα με το οποίο απέστειλε έγγραφο προς τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς αρχηγούς, στο οποίο αναφέρει πως δεν έχουν αποδοθεί στον οργανισμό έσοδα που προέρχονται από την εισφορά αλληλεγγύης.

Σημειώνει, ωστόσο, ότι με δεδομένες τις διαστάσεις που έχει λάβει το πρόβλημα της ανεργίας είναι προφανές ότι απαιτούνται επιπλέον πήγες χρηματοδότησης των δράσεων του Οργανισμού.
Γράφει ο κ. Κικίλιας
1. Η Διοίκηση του ΟΑΕΔ, ουδέποτε απέστειλε επίσημη επιστολή ή ανεπίσημο σημείωμα («non paper») στον Πρωθυπουργό ή στους πολιτικούς αρχηγούς που στηρίζουν την κυβέρνηση.
2 Ο Οργανισμός στο πλαίσιο της συνεχούς ενημέρωσης και διαβούλευσης με τους κοινωνικούς εταίρους, διαμορφώνει – ως οφείλει– τις θέσεις του, τόσο για τις ομάδες – στόχους του πληθυσμού που πλήττονται με οξύτητα από την ανεργία και χρήζουν στήριξης, όσο και για τις δράσεις που πρέπει να εφαρμοστούν. Ταυτοχρόνως, προτείνει τρόπους και ενδεχόμενες πηγές χρηματοδότησης των προγραμμάτων αυτών, μεταξύ των οποίων είναι η ανακατανομή των πόρων του ΕΣΠΑ, αλλά και τα έσοδα που προέρχονται από την «εισφορά αλληλεγγύης».
3. Είναι γνωστό ότι τα έσοδα του ΟΑΕΔ προέρχονται από τις εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, αλλά και από τον τακτικό κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος υποστηρίζει την κοινωνική παρέμβαση του Οργανισμού, με ετήσια τακτική χρηματοδότηση ύψους περίπου 500 εκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο, σήμερα, με δεδομένες τις διαστάσεις που έχει λάβει το πρόβλημα της ανεργίας, είναι προφανές ότι απαιτούνται επιπλέον πηγές χρηματοδότησης των δράσεων του Οργανισμού.
4. Η διαμόρφωση στοχευμένων πολιτικών, για την αντιμετώπιση του οξυμένου προβλήματος της ανεργίας, αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης, για το επόμενο διάστημα. Το γεγονός αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώθηκε κατά τη διάρκεια της πρόσφατης σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών που στηρίζουν την κυβέρνηση».

Προφανώς… πρόβλημα με Μπίστη

21/2/2013 , matrix24.gr

Έναν ακόμη λόγο έχει από χθες ο Νίκος Μπίστης να αισθάνεται πικραμένος με το -τωρινό- κόμμα του, τη ΔΗΜΑΡ.

Ο πρώην υπεύθυνος Διεύρυνσης του κόμματος είχε γράψει προχθές άρθρο, με το οποίο τασσόταν υπέρ της εκλογής του κεντροδεξιού Νίκου  Αναστασιάδη στο δεύτερο γύρο των κυπριακών εκλογών. Μάλιστα, το άρθρο του ήταν… αρκετά στοχευμένο, αφού ο τίτλος του ήταν «Προφανώς Αναστασιάδη». Όμως, η στήριξη στον πρόεδρο της ΔΗΣΥ δεν είναι η επίσημη γραμμή της ΔΗΜΑΡ και έτσι, με δηλώσεις του στο enikos.gr, το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος, Γιάννης Κακουλίδης, «άδειασε» μεγαλοπρεπώς τον Νίκο Μπίστη. «Οι θέσεις του κ.Μπίστη όπως εμφανίσθηκαν χθες (σ.σ. προχθές) στο άρθρο του είναι απολύτως προσωπικές και βρίσκονται στον αντίποδα των θέσεων της Δημοκρατικής Αριστεράς για ότι αφορά στο Κυπριακό και στην Κύπρο.   Η Δημοκρατική Αριστερά δεν επιθυμεί παρέμβαση στα προεκλογικά τεκταινόμενα της Κυπριακής Δημοκρατίας και καμία εξουσιοδότηση, εξόσον γνωρίζω, δεν παρεχώρησε στον κ. Μπίστη για κάτι τέτοιο. Πολύ δε περισσότερο για την άσκηση κριτικής στην ασκηθείσα πολιτική από το ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο Χριστόφια. Ούτε βεβαίως για στήριξη στην υποψηφιότητα Αναστασιάδη. Ο κ. Μπίστης , εμφανώς αυτονομημένος , δεν εξέφρασε την Δημοκρατική Αριστερά», επισήμανε ο Κακουλίδης, προβαίνοντας σε ισχυρή πολιτική αποδοκιμασία του Νίκου Μπίστη. Μάλιστα, πληροφορούμαι ότι πριν δηλώσει ό,τι δήλωσε, ο Κακουλίδης είχε το «πράσινο φως» του Φώτη Κουβέλη,  ο οποίος έχει διαρρήξει τις σχέσεις του με τον Μπίστη εδώ και καιρό, από τότε που ο τελευταίος άρχισε να ασκεί δριμεία κριτική στην ηγεσία της ΔΗΜΑΡ για την άρνησή της να συμμετάσχει στο διάλογο με το ΠΑΣΟΚ για την Κεντροαριστερά.
Της δήλωσης Κακουλίδη είχε προηγηθεί μία έντονη παρέμβαση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη, μέσω twitter: «Ανοιχτά υπέρ του δεξιού Αναστασιάδη (ΔΗΣΥ) στις Προεδρικές της Κύπρου,τάχθηκε ο Ν. Μπίστης της ΔΗΜΑΡ. Εδώ Σαμαράς, εκεί Αναστασιάδης. Ωραία!», είχε γράψει ο ο Παπαδημούλης.

40 χρόνια από την Κατάληψη της Νομικής

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 21/2/2013 | , tanea.gr

Εκατοντάδες φοιτητές στην ταράτσα της Νομικής, 40 χρόνια πριν...

                                              ΕΙΚΟΝΕΣ: Κατάληψη της Νομικής - Φεβρουάριος 1973                                                                        Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, περίπου 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτίριο της Νομικής Αθηνών στην οδό Σόλωνος. Αυτή η πράξη, 40 χρόνια πριν, συνιστά την πρώτη μαζική διαδήλωση κατά της Δικτατορίας, ανοίγοντας τον δρόμο για άλλες τέτοιες ενέργειες με κορύφωση στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Στο Συντονιστικό της κατάληψης της Νομικής, άσημοι μεταξύ χιλιάδων, μετέχουν σπουδαστές που σήμερα είναι γνωστές προσωπικότητες της δημόσιας ζωής: Νίκος Μπίστης, Στέφανος Τζουμάκας, Ολγα Τρέμη.

Από την ταράτσα του κτιρίου οι καταληψίες καλούν τον λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και απαγγέλλουν τον όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ' όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».

Οι πρυτανικές αρχές ανέχονται σιωπηρά την κατάληψη, χωρίς να ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας. Πολιτικοί, πνευματικοί άνθρωποι, ακόμη και στρατηγοί εν αποστρατεία σπεύδουν να υπερασπιστούν τους φοιτητές.

Το βράδυ της επόμενης ημέρας, 22ας Φεβρουαρίου, θα αρχίσει η αποχώρηση των καταληψιών, η οποία θα γίνει υπό την κάλυψη χιλιάδων διαδηλωτών, που γέμισαν ασφυκτικά τους δρόμους γύρω από τη Νομική Σχολή.

Η αποχώρηση δεν θα είναι αναίμακτη πάντως. Σημειώθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία και παρακρατικούς, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις.

Η κατάληψη της Νομικής υπήρξε ο καταλύτης της έκρηξης του φοιτητικού κινήματος στη Δικτατορία. Και αυτό καθώς αποτέλεσε την πρώτη μαζική αντίδραση στη βία και την τρομοκρατία που ασκούσε το χουντικό καθεστώς στο φοιτητικό κίνημα.

Από την αρχή ήδη του 1973 οι φοιτητές βρίσκονταν σε αναβρασμό. Και στις 5 Φεβρουαρίου, αντιδρώντας και στις νοθευμένες εκλογές των φοιτητικών ενώσεων, οι σπουδαστές του Πολυτεχνείου αποφασίζουν γενική αποχή από τα μαθήματα. Στη Νομική οι σπουδαστές απέχουν από τις εκλογές.



Η Χούντα λειτουργεί σπασμωδικά: στις 13 Φεβρουαρίου δημοσιεύει το νομοθετικό διάταγμα 1347, με το οποίο δίνεται η δυνατότητα στον Υπουργό Εθνικής Αμυνας να ανακαλεί τις αναβολές στράτευσης των φοιτητών που απέχουν από τα μαθήματά τους. Η απόφαση αυτή θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα της επελθούσας φοιτητικής έκρηξης.

Εκείνη την ημέρα γίνεται συγκέντρωση μέσα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η Αστυνομία παραβιάζει το πανεπιστημιακό άσυλο, εισβάλλει στο ΕΜΠ και συλλαμβάνει 11 φοιτητές που τους παραπέμπει σε δίκη. Παράλληλα, 88 φοιτητές λαμβάνουν φύλλο πορείας για να παρουσιαστούν στο στρατό.

Η απάντηση του φοιτητικού κινήματος έρχεται στις 21 Φεβρουαρίου με την κατάληψη της Νομικής από χιλιάδες σπουδαστές, που φωνάζουν το πρώτο βροντερό «όχι» στη Δικτατορία.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Σχέδια για πώληση «κόκκινων» δανείων σε ξένα funds

21/2/2013 , ethnos.gr

Το σχέδιο για πώληση δανείων από τις ελληνικές τράπεζες σε ξένα funds θα προκαλέσει ασφυκτικές πιέσεις σε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Οι τράπεζες εξετάζουν το ενδεχόμενο να πωλήσουν δάνεια στεγαστικά, καταναλωτικά και επιχειρηματικά. Ο λόγος είναι ότι θέλουν να καθαρίσουν τα χαρτοφυλάκιά τους από τα «κόκκινα» δάνεια, αλλά και για να φέρουν ισορροπία ανάμεσα σε χορηγήσεις και καταθέσεις

Και αυτό επειδή θα κληθούν από τους νέους πιστωτές τους, τα distress funds, να αποπληρώσουν άμεσα τις καθυστερούμενες οφειλές τους.
Τα κριτήρια που θα χρησιμοποιούν τα funds για την είσπραξη των δανείων θα είναι καθαρά χρηματοοικονομικά και όχι κοινωνικά, όπως αρμόζει την τρέχουσα περίοδο για την Ελλάδα. Δηλαδή, δεν θα λαμβάνουν υπόψη αν ο δανειολήπτης είναι άνεργος, αν έχει υποστεί περικοπές στα εισοδήματά του κ.λπ.
Αναμένεται, λοιπόν, θύελλα αντιδράσεων από τους δανειολήπτες, που θα βρεθούν με τη θηλιά στον λαιμό, όσο και από μερίδα βουλευτών.

Συζητάμε με τους πολίτες

Δύο Λαϊκές Συνελεύσεις μεγάλης σημασίας θα πραγματοποιηθούν το τελευταίο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου, στο Δημοτικό Θέατρο «Μελίνα Μερκούρη», κατά τη διάρκεια των οποίων θα δοθεί η ευκαιρία στη Δημοτική Αρχή να συζητήσει με τους πολίτες του Αγ. Δημητρίου σημαντικά θέματα της πόλης.

Συγκεκριμένα:
Την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 19:00, σε ανοιχτή στο κοινό συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης θα παρουσιαστείπρόταση ανάπλασης ολοκλήρου του χώρου του Ασυρμάτου.

Την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 19:00, σε ανοιχτή στο κοινό συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου θα γίνει η Λογοδοσία της Δημάρχου και ο απολογισμός του έργου της Δημοτικής Αρχής.

Και στις δύο διαδικασίες οι δημότες μπορούν να πάρουν το λόγο, να θέσουν ερωτήματα και προτάσεις και να ασκήσουν κριτική στη Δημοτική Αρχή. 

Τρομοκρατούν απειλώντας δανειολήπτες με κατασχέσεις

16:41   20.02.2013, matrix24.gr

Εκτός ελέγχου και εκτός ορίων οι εισπρακτικές εταιρείες

Παράνομη οποιαδήποτε ενόχληση δανειολήπτη αν δεν έχει ενημερωθεί από την τράπεζα που συναλλάσσεται, ότι αυτή συνεργάζεται με συγκεκριμένη εισπρακτική εταιρεία.

• •  
  •  
• 
  
  

Εξωφρενικά και εξοργιστικά είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από καταγγελίες στη Γ.Γ. Καταναλωτή και στον Τραπεζικό Διαμεσολαβητή, σχετικά με τις αυθαιρεσίες των εισπρακτικών εταιρειών, οι οποίες έχουν αυξηθεί και ενταθεί το τελευταίο διάστημα.

Οι υπάλληλοι τους τηλεφωνούν σε δανειολήπτες, παρουσιάζονται ως εντεταλμένοι τραπεζών, εκβιάζουν και φοβερίζουν απειλώντας ακόμα και με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων, των καταναλωτών.

Η επιμονή των εταιρειών που τηλεφωνούν οποιαδήποτε ώρα, έως και τρεις φορές την ημέρα, και μεταχειρίζονται απαράδεκτη γλώσσα προς τους οφειλέτες, φθάνοντας τους στα όρια των αντοχών τους,  δημιουργούν μια κατάσταση η οποία εκτός των άλλων δεν έχει καμία νομιμοποίηση.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι δανειολήπτες είναι το 2012 η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή έχει θεσπίσει ένα πλαίσιο για τη λειτουργία των εισπρακτικών εταιρειών.

Σε αυτό -μεταξύ άλλων- προβλέπεται ότι:

Οι εισπρακτικές εταιρείες πρέπει να τηλεφωνούν μόνο στο σπίτι του δανειολήπτη, από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα, μόνο τις εργάσιμες μέρες. Απαγορεύονται τα τηλεφωνήματα στο χώρο εργασίας του οφειλέτη.

Επίσης οι εταιρείες αυτές είναι υποχρεωμένες να καταγράφουν και να διατηρούν το περιεχόμενο της επικοινωνίας τους με τους καταναλωτές, προκειμένου να ελέγχεται η συνομιλία σε περίπτωση καταγγελίας.

Οι εταιρείες ενημέρωσης είναι υποχρεωμένες να τηρούν ηλεκτρονικό αρχείο τηλεφωνικών επικοινωνιών ενημέρωσης στις οποίες προβαίνουν και να χορηγούν τα στοιχεία αυτά, εφόσον ζητηθούν, στον οφειλέτη ή στη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή.

Η γελοιογραφία της ημέρας


20/2/2013, real.gr

Η συγκλονιστική ομιλία της ηθοποιού Καντέλα Πένια

22:47, 18 Φεβ 2013 | tvxsteam tvxs.gr

Η ηθοποιός Καντέλα Πένια βραβεύτηκε στην χτεσινή απονομή των βραβείων Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Γκόγια. Παρά τον ενθουσιασμό της εκμεταλλεύτηκε τη στιγμή και μίλησε για την κατάσταση στη χώρα της και τα προβλήματα που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια... 

«Ευχαριστώ πολύ, αυτό σίγουρα δε το περίμενα. Δε ξέρω εάν θα πρέπει να το παραλάβω στα Καταλανικά, ως Καταλανή ηθοποιός που είμαι ή να πώ Thank you very much. I am very very happy», δήλωσε και συνέχισε:

«Θέλω να πω ότι είχα μείνει 3 χρόνια χωρίς δουλειά, ότι μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια είδα τον πατέρα μου να πεθαίνει σε ένα δημόσιο νοσοκομείο όπου δεν υπήρχαν κουβέρτες για να τον σκεπάσουμε, όπου δεν υπήρχε νερό για να πιει έπρεπε να του το φέρνουμε εμείς. Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια που δεν δούλευα, βγήκε από τα σπλάχνα μου ένα παιδί που δεν ξέρω ποια δημόσια παιδεία το περιμένει. Αυτά τα 3 χρόνια χωρίς δουλειά είδα πώς πεθαίνουν άνθρωποι γιατί δεν έχουν σπίτι, γι'αυτό & τη χαρά αυτής της βραδιάς δεν θα μου την αμαυρώσει κανείς. Σε όποια γλώσσα, από εδώ που βρίσκομαι, ζητώ δουλειά. Εχω ένα παιδί να μεγαλώσω. Ευχαριστώ»

Ο Ολάντ, ο Κουβέλης και το πείραμα

Ενδιαφέρουσα ήταν η συζήτηση που είχαν στο περιθώριο του γεύματος στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Φρανσουά Ολάντ και ο Φώτης Κουβέλης.
20/2/2013, matrix24.gr

Ο πρόεδρος της Γαλλίας ρώτησε τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ για τις εντυπώσεις του από το «πείραμα» της συμμετοχής ενός αριστερού κόμματος στην τρικομματική κυβέρνηση.
Ο κ. Κουβέλης απάντησε ότι θα μπορούσε η ΔΗΜΑΡ να έχει επιλέξει τον εύκολο δρόμο της κριτικής, αλλά επέλεξε να συμμετέχει γιατί υπήρχε κίνδυνος να βγει η Ελλάδα από το ευρώ. Έτσι από θέση ευθύνης πήρε την απόφαση να μπει στην κυβέρνηση.
Ο κ. Ολάντ  είπε ότι το «πείραμα» έχει καλή εξέλιξη και βοηθάει σε αυτό η παρουσία ενός αριστερού κόμματος.
Όπως φάνηκε πάντως υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας, μεταξύ του προέδρου της ΔΗΜΑΡ και του Γάλλου προέδρου, και σύμφωνα με πληροφορίες -το αμέσως επόμενο διάστημα- αναμένεται πρόσκληση στο Φώτη Κουβέλη να επισκεφθεί το Παρίσι.

Πρωθυπουργός Βουλγαρίας: Παραιτούμαι. Δεν κυβερνώ μια χώρα όπου η αστυνομία χτυπά πολίτες

20.02.2013 09:51, iefimerida.gr

Με μια αιφνιδιαστική κίνηση ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας δήλωσε στη Βουλή ότι θα παραιτηθεί σύσσωμη η κυβέρνηση μετά τις μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα και την άσκηση βίας από την αστυνομία.
Οπως μεταδίδει το Reuters ο πρωθυπουργός Borikov Borisov δήλωσε: «Δεν θα συμμετέχω σε μια κυβέρνηση που επιτρέπει στην αστυνομία να χτυπάει πολίτες».

Καληνύχτα και καλή τύχη

Γιώργος Λακόπουλος , protagon.gr

Από όλα τα παράδοξα χαρακτηριστικά αυτής της κυβέρνησης το πιο παράδοξο είναι η μανία της να ισοπεδώνει, ιδέες, αξίες, δράσεις και μεγέθη που ορίζουν την κίνηση των κίνηση των πραγμάτων πάντοτε στην Ιστορία. Αυτή την ισοπέδωση έχει αναλάβει η ΝΔ η οποία έχει επιβάλει την απόλυτη και προκλητική ιδεολογική ηγεμονία της στην κυβερνητική ρητορική και πρακτική – πέραν της ακολουθουμένης πολιτικής.

Δεν εκπλήσσεται κανείς. Η έκπληξη έρχεται από τη σιωπή των υπόλοιπων. Λες και δεν μπορεί να παρασχεθεί κοινοβουλευτική στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά χωρίς να εκχωρείται στο περιβάλλον του το δικαίωμα να αναβιώνει τις πιο φαιές νοοτροπίες του παρελθόντος της εγχώριας Δεξιάς. Τον Σαμαρά στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, ή τον Αβέρωφ;
Ένα παράδειγμα αυτής της επικράτησης είναι η αντιμετώπιση των απεργιών. Δεν είναι μόνο οι δυο επιστρατεύσεις και οι ιαχές κάθε φορά που ένας δικαστής κηρύσσει «παράνομη και καταχρηστική» μια απεργιακή κινητοποίηση (παλιά μας τέχνης κόσκινο). Δεν είναι μόνο οι απίθανες μηχανορραφίες που χρησιμοποιούν για να μην προκηρυχτεί, ή να αποτύχει μια απεργία. Λες και υπάρχουν κοινωνίες σε ακινησία και λαοί στους οποίους μπορεί να επιβληθεί ησυχία νεκροταφείου.
Είναι πάνω από όλα το ύφος και η φρασεολογία που χρησιμοποιούν για να καταλήξουν στην ίδια επωδό: οι απεργίες είναι διαβολικό δημιούργημα της Αριστεράς, στρέφονται εναντίον της κοινωνίας και βλάπτουν τη χώρα. Οι απεργοί, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι άνεργοι, οι αγρότες κλπ, είναι εχθροί του έθνους. Ενώ τα παλικάρια που κυβερνούν είναι οι προμαχώνες του. Αυτοί που έφεραν με τη διαχρονική συμπεριφορά των κομμάτων τους τη χώρα στον γκρεμό είναι οι καλοί. Και αυτοί που προσπαθούν απλώς να σώσουν ό,τι μπορούν από το εισόδημα τους – ή διαμαρτύρονται γιατί το έχασαν ήδη όλο – οι κακοί.
Αυτή η ρητορική που συνδέει μια απεργία με το… έθνος, αναδύει εμφυλιοπολεμική αντίληψη για τις κινητοποιήσεις. Ότι μπορεί κάποιοι αδικαιολόγητα, ή ακόμη και σε εμφανώς αποτυχημένες απεργίες να δημιουργούν προβλήματα που δεν δικαιολογούνται από το είδος και το μέγεθος της κινητοποίησης, βαρύνει αυτούς. Αλλά δεν μπορεί να ακυρώνει την έννοια της απεργίας.
Το παραμύθι ότι υπονομεύεται η εθνική υπόσταση προέρχεται από άλλες εποχές και έχει δράκους. Άλλωστε ο βαθμός ωριμότητας μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από την εναντίωση της στις απεργίες. Κρίνεται και από την συνειδητοποίηση όσων κρίνονται στις απεργίες.
Αυτά όμως οδηγούν σε ένα ερώτημα: η ρητορική και τα επιχειρήματα των εκπρόσωπων της κυβέρνησης είναι και επιχειρήματα και των άλλων κομμάτων που τη στηρίζουν; Η οπτική γωνιά του Κεδίκογλου είναι και η οπτική γωνιά του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ; Ως κόμματα εννοούμε. Γιατί εδώ που τα λέμε ο Βενιζέλος τον ξεπερνάει συχνά, ενώ αντίθετα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ΔΗΜΑΡ φροντίζει να μην πολυεκτίθεται.
Σε κάθε περίπτωση γιατί δέχονται μια κυβερνητική φρασεολογία που δεν αρκείται να διατυπώνει τις κυβερνητικές θέσεις για τις τρέχουσες απεργίες –για μερικές από τις όποιες θα μπορούσε να διαφωνήσει πράγματι κάποιος- αλλά προσφεύγει σε ηθικές και ιδεολογικές αξιολογήσεις; Πώς είναι δυνατόν πχ το ΠΑΣΟΚ να οδηγείται σε συνέδριο και ταυτόχρονα να εκφράζεται από τους συμβολισμούς και την αποκρουστική ιδεολογική ατζέντα της Δεξιάς που προσπαθεί να διασύρει την αγωνιστική παράδοση της Δημοκρατικής παράταξης;
Αυτό το τροπάρι δεν σταματάει όμως στις απεργίες. Εκτείνεται και σε άλλα πεδία. Μόλις προχθές πρώην υπουργός, ίσως και μέλλων, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ σήμερα, πρόσωπο με συγκεκριμένο παρελθόν είπε ότι «Οι  ψευτοαξίες της γενιάς του Πολυτεχνείου ενταφιάστηκαν». Έτσι ακριβώς το είπε, παράγων με τον οποίο κάθονται μαζί στα φιλοκυβερνητικά όργανα. Και δεν σηκώθηκε ένας από το ΠΑΣΟΚ -ένας ρε γαμώτο- να του εξηγήσει ποιες ακριβώς αξίες έχουν ενταφιαστεί και ποιοι εμφορούνται από αυτές. Έτσι, για την τιμή των όπλων. Δεν απάντησε κανείς σε αυτή την πρόκληση που ανάμεσα στα άλλα, στρώνει ακόμη περισσότερο τον δρόμο στην ακροδεξιά. Τι χειρότερο θα έλεγε ο Μιχαλολιάκος;
Τι ήταν και τι δεν ήταν το Πολυτεχνείο είναι μια συζήτηση που γίνεται και θα γίνει και άλλες φορές στο μέλλον. Αλλά κανείς δεν τους εξήγησε ότι από αυτή τη συζήτηση αποκλείονται πρόσωπα σαν τον εν λογω πρώην υπουργό. Ουδείς του υπέδειξε να συζητήσει για τις αξίες της «εθνοσωτηρίου» που γνωρίζει καλά. Ουδείς αναρωτήθηκε πού ξέρει αυτός και κάποιοι σαν αυτόν, ποιοι ήταν και τι ήταν η γενιά του Πολυτεχνείου; Ούτε ένας από το ΠΑΣΟΚ, ή από τη ΔΗΜΑΡ δεν σηκώθηκε να τον βάλει στη θέση του. Έτσι, για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση. Είναι και αυτό άραγε υποχρέωση που απορρέει από τη συγκυβέρνηση και το Μνημόνιο; Τότε «Καληνύχτα και καλή τύχη».

Όχι άλλο Ολάντ!

Κώστας Γιαννακίδης , protagon.gr

H ηλεκτρονική έκδοση του Le Monde αξιολόγησε την επίσκεψη Ολάντ στην Ελλάδα με 127 λέξεις και ένα μικρό βίντεο. H ΕΡΤ δεν αποκλείεται σήμερα να κάνει αφιέρωμα στις 24 ώρες από την άφιξη του Γάλλου προέδρου. Δεν είναι μόνο τα αντανακλαστικά του επαρχιώτη που εκδηλώνονται με την πρώτη ευκαιρία. Είναι η αντίληψη που στοιχειώνει την επικοινωνιακή διαχείριση αυτών των πραγμάτων. Οι κυβερνήσεις θεωρούν ότι η κοινή γνώμη πληρώνει με πολιτικό κεφάλαιο τις αφίξεις επιφανών καλεσμένων, τα ζεστά λόγια και τα χαμόγελα πάνω από χειραψίες. Πιθανότατα να συμβαίνει σε κάποιο βαθμό, αλλά όχι ως εκεί που νομίζουν. Δείτε, όμως, πώς το σύστημα φοράει ακόμα παπούτσια για πόδια με μεγάλο βηματισμό: αν η ΕΣΗΕΑ δεν προχωρούσε σε αναστολή της απεργίας στην ΕΡΤ, η κυβέρνηση δεν θα τους επιστράτευε απλώς, θα τους έδενε με αλυσίδες. Στο τέλος το επικοινωνιακό αποτέλεσμα καθίσταται φαιδρό. Όσοι άντεξαν να δουν ΝΕΤ δεν έμαθαν, απλώς, ότι ο Ολάντ ήρθε στην Αθήνα, έκαναν και το πρώτο τους εντατικό μάθημα στα γαλλικά.
Έχει και συνέχεια αυτό: η κυβέρνηση αποτιμά θετικά την επίσκεψη Ολάντ. Δείξτε μου μία επίσημη επίσκεψη που να αποτιμάται αρνητικά. Μία συνάντηση που να οδήγησε σε κατηφές πρόσωπο και σε φορτισμένες δηλώσεις. Δεν υπάρχει. Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω από συμβολισμούς που συχνά απέχουν από πραγματικούς συσχετισμούς. Εν τέλει αυτά τα πράγματα υπολογίζονται στα προνόμια που απολαμβάνει η εκάστοτε κυβέρνηση. Το να βγαίνει, λοιπόν, η αντιπολίτευση και να απαξιώνει την επίσκεψη, αντιστοιχεί στη στάση της κυβέρνησης που μετατρέπει το γεγονός σε εθνικό τηλεοπτικό πρόγραμμα. Η επίσκεψη πήγε καλά επειδή, απλώς, δεν μπορούσε να πάει διαφορετικά. Και πήγε άσχημα επειδή όλα αυτά αποδεικνύονται στην πράξη, δεν αρκούν οι δηλώσεις.

Κώστας Κουφογιώργος , enet.gr

Λάθος στο λάθος

Αγγελική Σπανού, 19/02/2013 , metarithmisi.gr

---

Η ομολογία του ΔΝΤ για το λάθος στον πολλαπλασιαστή, επιβεβαιώνει ότι το πρώτο μνημόνιο ήταν προβληματικό εν τη γενέσει του, ανεξάρτητα από την επιλεκτική εφαρμογή του που ακολούθησε, με τις διαρθρωτικές αλλαγές να εγκαταλείπονται πριν δοκιμαστούν. Με αυτή την έννοια, προσφέρεται πράγματι μια ευκαιρία να ανοίξει η συζήτηση για τη φιλοσοφία των προγραμμάτων προσαρμογής, που εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες που έχουν υπαχθεί στο μηχανισμό στήριξης ή ακολουθούν τη συνταγή, ακριβώς για να αποφύγουν την εγκατάσταση της τρόικας στη χώρα τους.

Στη δική μας περίπτωση, η συζήτηση ξεκίνησε με τον εντελώς λάθος τρόπο. Άρχισαν να φωνάζουν όλοι μαζί ότι πρέπει να διορθωθεί το λάθος του ΔΝΤ, χωρίς κάποια συγκεκριμένη και συγκροτημένη πρόταση για το περιεχόμενο της επιδιωκόμενης διόρθωσης. Γιατί, αν ζητούμενο είναι η μεγαλύτερη ευελιξία στην εκπλήρωση των δημοσιονομικών στόχων, αυτό σημαίνει νέα επιμήκυνση, επομένως παράταση της ύφεσης και του αποκλεισμού από τις αγορές.

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας, έθεσε το θέμα στο τελευταίο Γιούρογκρουπ ζητώντας να πάρει θέση η ΕΕ για το λάθος του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα, είπε κάτι για να απαντήσει στην επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ και να ικανοποιήσει την κοινή γνώμη, δηλαδή κινήθηκε με επικοινωνιακό άγχος και μικροκομματικούς υπολογισμούς. Και δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί κάτι άλλο, αφού δεν προηγήθηκε μια σοβαρή διαβούλευση, ούτε καν μεταξύ των τριών κυβερνητικών εταίρων, για το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί η στάση του ΔΝΤ, που εδώ και καιρό θέτει το θέμα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και πιέζει το Βερολίνο να δεχτεί αναδιάρθρωση με συμμετοχή των θεσμικών πιστωτών και επί της ουσίας αλλαγή του προγράμματος προσαρμογής.

Με άλλα λόγια, η ελληνική πλευρά δεν έχει πρόταση και δεν ξέρει τι ζητάει. Ρίχνει τουφεκιές στον αέρα, άγεται και φέρεται από ειδήσεις που διαμορφώνουν άλλοι και εστιάζει το ενδιαφέρον της στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης, ώστε να εμπεδωθεί η εντύπωση ότι γίνεται μια διαρκής σκληρή διαπραγμάτευση, με στόχο τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, ένα μέτρο το οποίο παρουσιάζεται ως καταλυτικό για την αναθέρμανση της ελληνικής οικονομίας (αν είναι δυνατόν!).

Δεν ήταν καθόλου αναπάντεχο ότι και το ΔΝΤ, μετά την ομολογία του λάθους, έστειλε το ευθέως προσβλητικό για την ελληνική πολιτική ελίτ μήνυμα, πάρτε τους φόρους που χρωστούν οι πλούσιοι, αλλά και η Κομισιόν έκλεισε κατηγορηματικά κάθε σχετική συζήτηση. Ακριβώς επειδή οι πιστωτές δεν αισθάνονται την ανάγκη να δώσουν μάχη επικοινωνίας, αλλά μόνο να πιέσουν για την τήρηση των συμφωνηθέντων και τη διόρθωση των λαθών της ελληνικής πλευράς.

Όχι, το πρόβλημα δεν είναι ο υψηλός ΦΠΑ στην εστίαση. Το πρόβλημα είναι η εκρηκτική ανεργία, η συνέχιση λειτουργίας του πελατειακού κράτους, η διάλυση της δημόσιας διοίκησης, η αβυσσαλέα γραφειοκρατία που συντηρεί τη συστημική διαφθορά, τα μονοπώλια, οι κλειστές δομές της αγοράς, η ανύπαρκτη παραγωγική βάση που ούτε καν τώρα δεν οικοδομείται στη βάση ενός εθνικού σχεδίου, το οποίο ούτε υπάρχει, ούτε γίνεται προσπάθεια να διαμορφωθεί.

Ο πρωθυπουργός στενάζει για την αξιοποίηση του ΕΣΠΑ και βρήκε τη λύση στην αξιοποίηση του βουλευτή Χανίων και ανιψιού του Επίτιμου, Κυριάκου Βιρβιδάκη. Θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν ήταν επιβλαβείς οι αναθυμιάσεις της πολιτικής κουζίνας όπως δουλεύεται.

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει καμία ενημέρωση από την πλευρά της πολιτείας προς τους επιχειρηματίες, για το τι πρέπει να κάνουν προκειμένου να ενισχυθεί η προσπάθειά τους με κοινοτικά κονδύλια και ο μόνος τρόπος για να αποκτήσουν πρόσβαση στις πληροφορίες και μετά στα προγράμματα, είναι να βρουν ένα καλό κονέ, ή να πληρώσουν κάποια εταιρεία μεσαζόντων που έχει τα κονέ.

Μοιράζονται “πακέτα” στους αγρότες, χωρίς να καθοδηγούνται νέοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται να δουλέψουν στην ύπαιθρο και να δραστηριοποιηθούν στον πρωτογενή τομέα, για το ποιες καλλιέργειες είναι εξαγώγιμες, τι έχει ζήτηση, από πού πρέπει να αρχίσουν. Ακόμη και αν ένας νέος άνθρωπος έχει το κεφάλαιο να αναπτύξει κάποια δραστηριότητα, από πουθενά δεν θα βρει προσανατολισμό, πού να στραφεί και τι να επιδιώξει, θα πρέπει να περπατήσει σε μια έρημο και μάλιστα ναρκοθετημένη.

Καμία συζήτηση δεν γίνεται για την αναβάθμιση και τον εξορθολογισμό της ανώτατης παιδείας, πόσο μάλλον για τη σύνδεσή της με την παραγωγή, ώστε να μην έχουμε έδρες και μαθήματα όσα οι καθηγητές που πρέπει να χωρέσουν σε ένα ίδρυμα.

Κανείς δεν ασχολείται με το πώς μπορεί να αλλάξει εποχή ο ελληνικός τουρισμός και να περάσει από το μοντέλο των rooms to let, σε άλλες μορφές, που μπορούν να προσελκύσουν περισσότερο και ποιοτικότερο συνάλλαγμα.

Και φυσικά, η κυβέρνηση και το οικονομικό επιτελείο, αναζητούν διαρκώς τρόπους για να εξαντλήσουν μισθωτούς και συνταξιούχους που υπερφορολογούνται, έχοντας συνάψει ένα σιωπηρό συμβόλαιο με τους πραγματικά έχοντες, ώστε να συνεχίσουν να εξαιρούνται από κάθε υποχρέωση έναντι του κράτους.

Αυτή τη στιγμή, συνεχίζονται οι τρικομματικές ζυμώσεις για την πλήρωση θέσεων στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, σε ΔΕΚΟ και διοικητικά συμβούλια, με την προτεραιότητα να δίνεται σε πολιτευτές και κομματικά στελέχη που έχουν προσφέρει στην εκλογική προσπάθεια.

Είναι ντροπή και προσβολή για την ελληνική κοινωνία ότι, παρά τη χρεοκοπία και την κοινωνική διάλυση, το πολιτικό σύστημα εξουσίας εξακολουθεί να μοιράζει τα ρετάλια μιας ξεγυμνωμένης χώρας.

Πρώτο Συνέδριο του ΚΚΕ Εσωτερικού.

http://www.youtube.com/watch?v=P2Su0Yhk4qU

Κεντροαριστερές πιρουέτες σε άδειο θέατρο

Τι έκρυβε η πρόταση του Ευάγγελου Βενιζέλου προς τον Φώτη Κουβέλη και τη ΔΗΜΑΡ, αλλά και τι οδήγησε τον πρόεδρο του αριστερού κόμματος να απαντήσει προς το ΠΑΣΟΚ «όχι στις κινήσεις κορυφής, διάλογος από τα κάτω»

Του Τάσου Παππά , 18/02/2013 , efsyn.gr

Το «όχι» του Φώτη Κουβέλη στον Ευάγγ. Βενιζέλο ήταν ηχηρό, ήταν όμως και ειλικρινές. Θα σκέφτηκε προφανώς ο άνθρωπος, «πού να πάω να μπλέξω τώρα μ’ ένα κόμμα που φυλλορροεί και σπαράσσεται, στο οποίο μάλιστα χρεώνω τη σημερινή κατάσταση που βιώνει η χώρα». Ετσι έκανε τη γνωστή λεκτική πιρουέτα (το ΠΑΣΟΚ τη δίδαξε) του τύπου: «όχι στις κινήσεις κορυφής, διάλογος από τα κάτω». Μ’ άλλα λόγια, τρίχες κατσαρές. Βεβαίως, στην απόρριψη Κουβέλη υπάρχει και το στοιχείο της ιδιοτέλειας. Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανακάμψει, συνεπώς το εναπομείναν ακροατήριό του μπορεί να λεηλατηθεί ακόπως.

Ωστόσο, ειλικρινής ήταν και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ισως είναι η μοναδική φορά στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ που ο επικεφαλής του θέλει πραγματικά τη συνεννόηση με ένα κομμάτι της Αριστεράς. Το κάνει από λόγους ανάγκης, αλλά το πιστεύει, γιατί εκτιμά ότι είναι ο μόνος τρόπος για να διασωθεί το κόμμα του. Οι προηγούμενοι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ εκτόξευαν, άλλοτε από θέση ισχύος άλλοτε από θέση άμυνας και άλλοτε για ψηφοθηρικούς λόγους, εκκλήσεις για συνεργασία τις οποίες, όταν περνούσαν τα δύσκολα ή έκλειναν οι κάλπες, τις καταχώνιαζαν μέχρι να τις επανεμφανίσουν, κάπως ανακαινισμένες.

Από τη μέρα της ίδρυσής του και μέχρι τελευταία το ΠΑΣΟΚ έπαιζε το χαρτί της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων. Και πάντοτε η γραμμή της συμπόρευσης συνοδευόταν από το «καλαμπουράκι» του διαλόγου από τα κάτω. Τον Ιανουάριο του 1976 ο Α. Παπανδρέου ανέφερε σε συνέντευξή του:« Το ΠΑΣΟΚ, παρά τη διαπίστωση πως η ενότητα των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων είναι επιταγή της περιόδου, βρίσκει για σήμερα την ενότητα στην κορυφή έργο δύσκολο, και προωθεί την ενότητα στη βάση».

Η ιστορική Αριστερά τσίμπαγε το δόλωμα και συνεργαζόταν στο συνδικαλιστικό κίνημα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τη μερίδα του λέοντος αποσπούσε ο μεγάλος εταίρος, κι αυτή βολευόταν με τα ψίχουλα. Το πιο χοντρό πάντως δούλεμα το «έφαγε» ο Χαρ. Φλωράκης. Το βράδυ της νίκης του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 1981 ο ηγέτης του ΚΚΕ τηλεφώνησε στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ για να τον συγχαρεί. Ελαβε την εξής εκπληκτική απάντηση:« Χαρίλαε, μη χάνεσαι, θα σε πάρω σε δυο-τρεις μέρες για να συμφωνήσουμε για την κυβέρνηση». Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Α. Παπανδρέου επέλεξε την τακτική της «σαλαμοποίησης» της Αριστεράς, προσφέροντας εκλόγιμες θέσεις στη λίστα Επικρατείας σε γνωστούς αριστερούς (Βαφειάδης, Γλέζος, Μπριλάκης κ.ά.).

Η συμπλεγματική συμπεριφορά της Αριστεράς έναντι του ΠΑΣΟΚ «έσπασε» στις δημοτικές εκλογές του 1986. Η απόφαση του ΚΚΕ, να μη δώσει γραμμή στους ψηφοφόρους του για τον δεύτερο γύρο, είχε αποτέλεσμα η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και ο Πειραιάς να περάσουν στα χέρια της συντηρητικής παράταξης. Ο Α. Παπανδρέου έκανε λόγο για «ανίερη συμμαχία». Ηταν η πρώτη φορά που το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε αυτή τη φράση. Η δεύτερη ήταν την περίοδο 1989-90, όταν ο νοσηλευόμενος Α. Παπανδρέου πρότεινε στον ενιαίο Συνασπισμό να σχηματίσουν κυβέρνηση, με αντάλλαγμα την απλή αναλογική. Η ιδέα απερρίφθη και προέκυψε η κυβέρνηση Τζαννετάκη.

Η Αριστερά (όχι πάντως το ΚΚΕ) ξαναμπήκε στο «τριπάκι» της συνεργασίας το 1996 με την εκλογή Σημίτη στην πρωθυπουργία. Ο Συνασπισμός ήταν εκτός Βουλής και στο συνέδριό του τον Μάρτιο κάλεσε τον Κ. Σημίτη να μιλήσει. Ο τότε πρωθυπουργός προσήλθε, αποθεώθηκε και με την παρέμβασή του καλλιέργησε πολλές προσδοκίες: «Ολες οι συνιστώσες της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς καλούνται -και είναι ηθικά υποχρεωμένες- να συμβάλουν εποικοδομητικά στη συζήτηση για μια νέα σύλληψη της κοινωνικής πολιτικής. (…) Στον διάλογο αυτό θα συναντηθούμε». Δεν συναντήθηκαν ποτέ. Και ο Κ. Σημίτης, όπως και ο προκάτοχός του, προέκρινε τις «α λα καρτ» συνεργασίες και όχι τον διάλογο σε επίπεδο κορυφής. Το σκεπτικό ήταν το ίδιο: «Οι δίαυλοι του διαλόγου πρέπει να παραμείνουν ανοιχτοί. Δεν πρέπει φυσικά να γίνει βεβιασμένα» (ομιλία στο Εθνικό Συμβούλιο, 3 Σεπτεμβρίου 1996).

Την περίοδο του Γ. Παπανδρέου είχαμε την αμφίπλευρη διεύρυνση (Ανδριανόπουλος, Μάνος και Ανδρουλάκης, Δαμανάκη), ενώ η ρητορική της συνεργασίας απέκτησε νέα διάσταση. Ο Γ. Παπανδρέου ήθελε τη σύγκλιση, όχι όμως με την καθεστωτική Αριστερά. Ποια ήταν η καθεστωτική Αριστερά; «Αυτή που μιλάει αριστερά, αλλά πάει δεξιά και συναλλάσσεται με τα συμφέροντα»! Ωστόσο, λίγο μετά την ήττα του στις εκλογές του 2007, δεν ήταν τόσο αυστηρός στις διακρίσεις. Απηύθυνε ενωτικό κάλεσμα στον ΣΥΡΙΖΑ προτείνοντας «μια ομάδα για τη συστηματική επεξεργασία ενός σχεδίου σύγκλισης, για μια εναλλακτική διακυβέρνηση της χώρας, να μιλήσουμε για μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία, που θα συγκροτείται από δυνάμεις της προόδου, σε βάση ισότιμη». Η απάντηση που πήρε από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν «ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε». Στην Κουμουνδούρου πέρναγαν τη φάση της δημοσκοπικής ευφορίας, μέτρησε όμως και το κακόφημο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ στο θέμα των συνεργασιών.

Ο χώρος που φιλοδοξούν να εκφράσουν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δέχεται ισχυρές πιέσεις, τόσο από τη Ν.Δ. (η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού κεντροδεξιού σχήματος είναι στην ατζέντα του Αντ. Σαμαρά), όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον δεύτερο να έχει το σαφές προβάδισμα. Στην ίδια περιοχή κινούνται διάφορες ομάδες και πρόσωπα. Ενα απ’ αυτά, ο Γ. Φλωρίδης, έχει προτείνει την αυτοδιάλυση όλων των κομμάτων και τη δημιουργία ενός νέου και ενιαίου σχηματισμού της Κεντροαριστεράς. Βενιζέλος και Κουβέλης, για την ώρα, δεν το συζητούν.

Μία γενιά και μία τάξη

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Aρκετούς μήνες μετά την πρώτη αποκάλυψη των οικονομολόγων του ΔΝΤ, στη σύνοδο του Τόκιο, ότι οι παραδοχές και οι προβλέψεις για το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας ήταν λανθασμένες, η εγερθείσα συζήτηση συνεχίζεται ενόσω εν παραλλήλω εφαρμόζεται καταλεπτώς το ατελές πρόγραμμα - με τα γνωστά σε όλους τους Ελληνες οδυνηρά αποτελέσματα. Οι δανειστές της Ελλάδας, που επιβάλλουν τον θανατηφόρο συνδυασμό λιτότητα και ύφεση, δεν αμφισβητούν το «λάθος» του πολλαπλασιαστή ούτε την ακαδημαϊκή επάρκεια του επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ. Ομως τα θεωρούν ακριβώς ακαδημαϊκή συζήτηση. Οι πολιτικές τους επιλογές είναι άλλες, είναι ορθές και απαιτούν να εφαρμοστούν, εφόσον έχουν επικυρωθεί άλλωστε από τρεις διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις. Κατά τούτο, οι δανειστές πράττουν ορθά, προς το δικό τους συμφέρον, το ορατό τουλάχιστον. Ο,τι βιώνουμε εμείς ως καταστροφή και ιστορική υποβάθμιση μπορεί για τους δανειστές να είναι ακριβώς το επιδιωκόμενο: η ορθολογική, αν και βίαιη, προσαρμογή σε αυτό που πράγματι αξίζει να είναι η Ελλάδα, μια χώρα λίγο πάνω από τη Βουλγαρία. Το ζήτημα είναι, πρώτον, πώς αυτή η πολιτική λιτότητας και ύφεσης βοηθάει την Ευρώπη συνολικά να σταθεί στα πόδια της, χωρίς να πυροδοτεί κοινωνικές εκρήξεις και πολιτική αστάθεια. Δεύτερον, πώς αυτή η πολιτική χτίζει μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, με τεράστιες αποκλίσεις και με αλλεπάλληλες παραβιάσεις του κοινοτικού κεκτημένου και του ευρωπαϊκού νομικού - πολιτικού πολιτισμού· άρα μπορεί να πυροδοτήσει κύμα αντιευρωπαϊσμού. Τρίτον, πώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει την τρομερή ύφεση που την πλήττει: με ποιες ιδέες, ποια βούληση και ποιο φρόνημα αντιμάχεται την κρίση και προσπαθεί να σταθεί όρθια. Στα δύο πρώτα ζητήματα, στο ευρωπαϊκό πεδίο, η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει τον ρουν ή να ανατρέψει συσχετισμούς δύναμης, αλλά μπορεί να πράξει το θεμελιώδες: να θέσει το πρόβλημά της και να προτείνει κοινές λύσεις που θα περιλαμβάνουν την ίδια. Στο τρίτο όμως η ευθύνη και η δράση είναι δικές μας, των Ελλήνων. Τα τρία χρόνια ύφεσης, με όλο τον πόνο που έχουν προκαλέσει, έχουν προσφέρει και μια πολύτιμη, παρότι επώδυνη, πείρα. Η πτώση έδειξε τις αδυναμίες του παραγωγικού μοντέλου, τις αδυναμίες της διοίκησης και των θεσμών, την ενδημική διαφθορά, τις ενδοταξικές αδικίες· όλα όσα εκαλύπτοντο κάτω από το δάνειο χρήμα και την αμοιβαία εξαχρείωση ελίτ και πελατών. Δεν υπάρχει γυρισμός σε αυτό το χρεοκοπημένο μοντέλο δημόσιου βίου και παρασιτικής οικονομίας. Αντιμετωπίζουμε ήδη το υπαρκτό πρόβλημα της «χαμένης γενιάς», με όρους όχι μόνο εργασιακούς και οικονομικούς, αλλά και δημογραφικούς, ιστορικούς και εθνικούς. Οι νέοι που μεταναστεύουν και οι νέοι που ενηλικιώνονται στο πουργατόριο της ανεργίας αφαιρούνται πολλαπλασίως από τον εθνικό κορμό, σε βάθος χρόνου και με πολλούς δυσμενείς τρόπους. Επιπλέον, αντιμετωπίζουμε το επίσης υπαρκτό πρόβλημα της πληβειοποίησης της μεσαίας τάξης, με ανάλογους όρους. Μπορούμε να φανταστούμε την Ελλάδα, σαν ευρωπαϊκή, δυτική χώρα, αναπτυσσόμενη και με στοιχειώδη συνοχή, χωρίς νέους ανθρώπους και χωρίς μεσαία τάξη; Χωρίς νέο αίμα και χωρίς ραχοκοκαλιά; Αυτό πρέπει να σκεφτούμε, πρώτα απ' όλα, σε συλλογικό επίπεδο, δηλαδή πολιτικά· αυτή η σκέψη θα ορίσει και το ατομικό. Κανείς δεν θα σωθεί μόνος του, ενάντιος σε όλους τους άλλους.

20 χρόνια μετά

Ανδρέας Πετρουλάκης 19 Φεβρουαρίου 2013 , protagon.gr

    Από Ελεγκτικό Συνέδριο ορκωτός λογιστής

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/02/2013 , avgi.gr

Του Λεωνίδα Ντιλσιζιάν

Οι δύο πρόσφατες εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου με αφορμή τη συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής για το σχετικό νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης

Δύο πρόσφατες και εξόχως «διαφωτιστικές» εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα εν όψει της σημερινής συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής για το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης σχετικά με το Ελεγκτικό Συνέδριο, με τίτλο «Κύρωση του Κώδικα Νόμων για το Ελεγκτικό Συνέδριο». Από τις δύο εκθέσεις αναδεικνύεται όχι μόνο ο βαρυσήμαντος ρόλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τη στιγμή που η κυβέρνηση επιδιώκει βίαια να "καρατομήσει» «ενοχλητικές» του αρμοδιότητες, αλλά και καίρια συμπεράσματα από την εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου.
Η πρώτη έκθεση παραδόθηκε -ομολογουμένως με μεγάλη καθυστέρηση- πριν από μερικές ημέρες στον πρόεδρο της Βουλής. Είναι η ετήσια έκθεση πεπραγμένων του οικονομικού έτους 2010, όπου αποτυπώνεται ξεκάθαρα πώς το Ελεγκτικό Συνέδριο κατόρθωσε να αποτρέψει ευρήματα παρανομιών-παρατυπιών, όπως ελλείψεις νόμιμων δικαιολογητικών, δημοσιολογιστικές παραβάσεις, λαθεμένες εκκαθαρίσεις, διπλές πληρωμές και φορολογικές παραβάσεις, συνολικού ύψους 146,5 εκατ. ευρώ μέσα στο 2010, «μπλοκάροντας» παράλληλα την παράνομη εκταμίευση άλλων 13,5 εκατ. Βέβαια, το ποσό αυτό είναι απολύτως ενδεικτικό, αφού στην πραγματικότητα το μέγεθος του «φρένου» είναι πολλαπλάσιο: εμποδίζεται το μέρος μιας μη σύννομης προμήθειας, ενώ παράλληλα δεν ενταλματοποιείται το σύνολό της καθώς κατέστη παράνομη.
Όσο για την τύχη της έκθεσης, τα βραδινά δελτία ειδήσεων περιορίστηκαν στα χρηματικά εντάλματα που «τσιγκλούν» (όπως η προσπάθεια τριών δήμων στη Β. Ελλάδα να αγοράσουν τζιπ 4χ4 για τις μετακινήσεις τεχνικών υπηρεσιών τους, τα έξοδα κηδείας 36.700 για τ. δήμαρχο Γλυφάδας ή η προμήθεια πούρων 5.300 ευρώ για εξυπηρέτηση δημοσίων σχέσεων στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης). Ωστόσο, η πραγματική αξία της έκθεσης εντοπίζεται αλλού: αποκαλύπτει τον σκληρό πυρήνα της διαφθοράς και ανομίας, και συγκεκριμένα τις απευθείας αναθέσεις προμηθειών και έργων στις μεγάλες πολυεθνικές και εγχώριες εταιρείες. Εν ολίγοις, η έκθεση είναι εξόχως «ενοχλητική».
Πηγές του Ελεγκτικού Συνεδρίου αναφέρουν -κι αυτό είναι διαχρονικό- πως το 70% των δαπανών των προμηθειών υγειονομικού υλικού, φαρμάκων και επιστημονικών οργάνων πραγματοποιείται χωρίς διαγωνισμούς, με απευθείας αναθέσεις, ούτως ώστε το κόστος των προμηθειών ανά είδος να είναι πολλαπλάσιο των ισχυόντων τιμών στο εξωτερικό και στην ίδια την ελληνική αγορά, και οι υπερτιμολογήσεις να αποτελούν «όαση κέρδους» για τις μεγάλες εταιρείες του κλάδου. Με πρόσχημα την έλλειψη υλικών πρώτης ανάγκης, τα νοσοκομεία προχωρούν σε απευθείας αναθέσεις, αν και το Ελεγκτικό Συνέδριο τις έχει προηγουμένως χαρακτηρίσει παράνομες. Συμπληρωματικά, η κυβέρνηση με συνεχείς τροποποιήσεις -κατά την πάγια τακτική να είναι «κρυμμένες» σε άσχετους νόμους- νομιμοποιεί όλες τις παράνομες δαπάνες προμήθειας υλικών υγείας.
Η δεύτερη έκθεση του Ε.Σ. αφορά τον απολογισμό και ισολογισμό του 2011. Η σύνταξη και η υποβολή της έκθεσης προς τη Βουλή για τον απολογισμό και τον ισολογισμό είναι συνταγματική «επιταγή» (άρθρο 98 του Συντάγματος, παράγραφος 1, εδάφιο ε) και συζητήθηκε στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα. Γιατί έχει σημασία; Γιατί το 2011 είναι η δεύτερη χρονιά εφαρμογής του Μνημονίου και γιατί η πολυσέλιδη έκθεση είναι κόλαφος πριν απ’ όλα για τη μνημονιακή πολιτική. Αποτυπώνεται το αρνητικό πρόσημο σε όλα τα μεγέθη της οικονομίας. Η υστέρηση εσόδων έφτασε το 10,87% έναντι των προβλέψεων, οι έμμεσοι φόροι υπολείπονται κατά 13% των στόχων, μολονότι είχε προβλεφθεί οριακή αύξησή τους λόγω αλλαγής του τρόπου φορολόγησης του πετρελαίου θέρμανσης, το έλλειμμα της κεντρικής κυβέρνησης ανέρχεται σχεδόν στο 11% του ΑΕΠ (μάλιστα προέρχεται σε ποσοστό 67% από τον τακτικό προϋπολογισμό). Ως προς το σκέλος των δαπανών, προκύπτει η δημιουργία πρωτογενούς ελλείμματος που αντιστοιχεί στο 1,3 % του ΑΕΠ. Όσο για το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης κατά την 31η.12.2011 φτάνει το 177 % του ΑΕΠ έναντι 148% το 2010, ενώ το 2008 ήταν 113%, με τα «ομόλογα στην εσωτερική αγορά» να αποτελούν το 66% του χρέους. Και η καθαρή θέση πολιτών -δηλαδή η διαφορά μεταξύ ενεργητικού και υποχρεώσεων- θηριώδης: 310 δισ. ευρώ.
Επιπλέον, η απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων και η ωρίμανση των έργων έως το τέλος του 2011 παραμένει χαμηλή. Φτάνει το 13% στα «μεγάλα έργα» και το 10% στα «έργα-γέφυρα». Σχεδόν το 40 % των έργων που εντάχθηκαν στα επιχειρησιακά προγράμματα δεν έχουν ακόμη ανατεθεί και δεν έχει ακόμη υπογραφεί σύμβαση με ανάδοχο προκειμένου να ξεκινήσει η φάση της υλοποίησης.
Όσο για την τύχη του ίδιου του Ελεγκτικού Συνεδρίου -και πλέον για την τύχη του περιεχομένου αντίστοιχων μελλοντικών εκθέσεων-, με την πρώτη εφαρμογή του Π.Δ. 136 το 2012 τα ευρήματά του ελαχιστοποιούνται. Ελέγχονται δαπάνες από ένα ποσό και πάνω και συγκεκριμένες «φωτογραφικές» δαπάνες τεχνητά «ξεγλιστρούν». Με αφετηρία το Π.Δ. 136/11 και τον Ν. 4055 και 4071 ουσιαστικά αφαιρείται από τα χέρια του ο νευραλγικός ρόλος του προληπτικού ελέγχου. Με «οδηγό» την task force και με κομβικές νομοθετικές διατάξεις, υποβαθμίζεται σε ρόλο ορκωτού λογιστή και μεθοδευμένα «παραχωρεί» τον έλεγχο νομιμότητας σε ανεξάρτητες αρχές. Οι μεγάλες πολυεθνικές ελεγκτικές εταιρείες παραλαμβάνουν τον προνομιακό αυτό ρόλο και οι μεγάλοι προμηθευτές «ξεφεύγουν».
Ποιο είναι το ζητούμενο; Η κατάργηση του Π.Δ. 136, η ενίσχυση και προστασία του προσυμβατικού και προληπτικού ελέγχου με θεσμικό εκσυγχρονισμό των παρατηρούμενων ανακολουθιών, χωρίς η κυβέρνηση -μετατρέποντας σε «πλυντήριο» τη Βουλή- να νομιμοποιεί παράνομες δαπάνες και χωρίς τις κραυγαλέες περιπτώσεις όπου ανάδοχοι έργων δικαιώνονται για μη νόμιμες δαπάνες μέσω των γνωστών αξιώσεων «αδικαιολόγητου πλουτισμού» στα πολιτικά δικαστήρια. Διαφορετικά, χωρίς τον ουσιαστικό του ρόλο, το Ελεγκτικό Συνέδριο μένει κενό γράμμα.