Κώστας Γαβράς: "Αντίσταση στη χυδαιότητα της εξουσίας"

Τερζής Κ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/01/2013 , Η ΑΥΓΗ

Ο Κώστας Γαβράς σκηνοθετεί την "Κατάσταση πολιορκίας" στη Χιλή του Αλιέντε, το 1972.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΤΕΡΖΗ

Το σύστημα του τραπεζικού κεφαλαίου είναι σαν ένας στρατός που πρέπει να κερδίσει έναν πόλεμο. Και βρισκόμαστε σε πόλεμο σήμερα, χωρίς σύνορα, έναν πόλεμο που είναι ταυτόχρονα παγκόσμιος αλλά και εμφύλιος σε κάθε χώρα

Ευγενικός, σοβαρός, κομψός στα 79 του χρόνια, που δεν "μετράνε" στο παρουσιαστικό του. Του δείχνω μια ιταλική έκδοση που είναι αφιερωμένη στο έργο του και δεν τη γνωρίζει, εντυπωσιάζεται από το φωτογραφικό υλικό, ξεφυλλίζει με ενθουσιασμό και προσοχή το βιβλίο: "Μα πού βρήκαν αυτές τις φωτογραφίες που είναι από την προσωπική μου ζωή; Προσέχω πάντα να μην κυκλοφορούν τέτοιου είδους φωτογραφίες". "Είσαστε πολύ αγαπητός από τον κόσμο εδώ στην Ελλάδα, σίγουρα το διαπιστώσατε αυτές τις μέρες", του λέω. Χαμογελά αμήχανα και συγκρατημένα: "Τι να σας πω, εγώ απλώς λέω πάντα αυτό που νιώθω". Στη συζήτηση που ακολούθησε, συμφωνήσαμε σε πολλά, διαφωνήσαμε σε ελάχιστα, όπως για παράδειγμα όταν θέλησε να αναφέρει την περίπτωση του στενού του φίλου Γιώργου Νταλάρα... Το βέβαιο είναι ότι ο Κώστας Γαβράς ανήκει στους μεγάλους του παγκόσμιου κινηματογράφου, είναι ο άνθρωπος που μας προσέφερε αλησμόνητες πολιτικές ταινίες, με την πολιτική ως συστατικό δραματουργικό στοιχείο...

* Το πλήθος του κόσμου που πλημμύρισε τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών πριν από δύο εβδομάδες για να σας ακούσει, ήταν σαν να περίμενε μια αχτίδα φωτός από εσάς, μέσα στην κρίση που βιώνει...
Δεν έχω φως να προσφέρω, απλά ζω τα πράγματα από κάποια απόσταση και η οπτική μου είναι λίγο διαφορετική, ίσως βοηθάει... Η δουλειά μου είναι να θέτω ερωτήματα, δεν έχω τις απαντήσεις. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τραγική, οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες έχουν τεράστια ευθύνη για ό,τι συμβαίνει σήμερα. Όμως δεν λέγεται συχνά ότι χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία ώθησαν την Ελλάδα σε αυτή την κρίση, διόγκωσαν το ελληνικό χρέος, ώστε η Ελλάδα να αγοράζει τα προϊόντα τους, και μάλιστα τα οπλικά συστήματα.
Αλλά είναι δυνατόν να βγαίνει ένας πολιτικός, πρώην υπουργός εδώ στην Ελλάδα και να λέει πως πήρε μια λίστα, τόσο σημαντική, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, και την έχασε; Μου φαίνεται απίστευτη "αθωότητα". Όλη η Γαλλία γελάει με αυτό.

* Ποια είναι η "ελληνική ιδιαιτερότητα" της κρίσης κατά τη γνώμη σας;
Στην Ελλάδα για πολλά χρόνια είχε δημιουργηθεί ένα διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα - ουσιαστικά έχει την καταγωγή του από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που υφίστανται τις συνέπειες σήμερα, εκτός από κάποιον υπουργό που μπορεί να πάει στη φυλακή, δεν είναι εκείνοι που πλούτισαν με αυτές τις δουλειές, αλλά οι απλοί άνθρωποι, οι φτωχοί, που γίνονται όλο και πιο φτωχοί και αβοήθητοι. Υπάρχει μια χυδαιότητα της εξουσίας που είναι εξωφρενική. Η αντίσταση είναι αναγκαία, αλλά για μένα το πρώτο βήμα αντίστασης είναι με την ψήφο μας. Οφείλουμε όταν ψηφίζουμε, να επιλέγουμε ανθρώπους κατάλληλους για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Πρέπει να ξέρουμε ποιους διαλέγουμε και γιατί τους διαλέγουμε. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και κυρίως είναι ένα πρόβλημα ελληνικό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

* Ξέρετε, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, πολλοί από τους ανθρώπους που σας σέβονται και σας αγαπούν εδώ στην Ελλάδα, ξαφνιάστηκαν δυσάρεστα όταν σας είδαν στο Παρίσι σε εκείνη την εκδήλωση προς τιμήν σας, πριν από μήνες, να είστε δίπλα - δίπλα με τον Θόδωρο Πάγκαλο, έναν άνθρωπο που έχει ταυτιστεί πλήρως με το σύστημα που κυβέρνησε για χρόνια την Ελλάδα και ευθύνεται για τη σημερινή κρίση...
Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση. Κι εγώ ξαφνιάστηκα πάρα πολύ όταν έφτασα σε εκείνη την εκδήλωση και είδα εκεί τον Πάγκαλο, ήμουν κατάπληκτος, κανείς δεν με είχε ενημερώσει ότι θα ήταν παρών. Τον Πάγκαλο τον γνωρίζω πολλά χρόνια... Βέβαια, όταν ξεκίνησαν τα επεισόδια, είπε, σωστά, στους φοιτητές "Απόψε η βραδιά είναι για τον Γαβρά, αν θέλετε να μιλήσετε μαζί μου, ελάτε αύριο στην πρεσβεία να τα πούμε", αλλά εκείνοι αρνήθηκαν...

* Δεν με παραξενεύει καθόλου που αρνήθηκαν, τόσα χρόνια ακούμε τον δικό του μονόλογο... Η διαφθορά στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια συνδέθηκε με μία κατ' όνομα σοσιαλιστική διακυβέρνηση, αυτή του ΠΑΣΟΚ...
Ναι, όπως το λέτε, "κατ' όνομα". Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία, είχε όλη τη δύναμη, τη λαϊκή υποστήριξη, να αλλάξει τα πράγματα, αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε...

* Πιστεύατε τότε στον Ανδρέα Παπανδρέου;
Ξέρετε, εγώ δεν πιστεύω σε τίποτα... Δεν είμαι άνθρωπος της πίστης.

* Ελπίζατε, έστω;
Ναι, βέβαια, είχα ελπίδες για τον Ανδρέα Παπανδρέου... Τα πρώτα τρία - τέσσερα χρόνια, ναι. Αλλά από μακριά...

* Τον ερχόμενο Μάιο συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, που απεικονίσατε τόσο παραστατικά και με διεθνή απήχηση στο "Ζ". Σίγουρα πολλά έχουν αλλάξει από τότε, αλλά βλέπετε να έχουν επιβιώσει και κάποια στοιχεία της εποχής εκείνης;
Α, ναι, βέβαια, όταν ένας εισαγγελέας παρεμβαίνει και απαγορεύει σ' έναν δημοσιογράφο να δημοσιεύσει την περίφημη λίστα, τι να πω... Αρκετά πράγματα έχουν καλυτερέψει, πάντως, από την εποχή της δολοφονίας του Λαμπράκη, αλλά αν πάμε σε αυτούς που παίρνουν 400 ευρώ το μήνα και τους πούμε ότι υπάρχει βελτίωση σε σχέση με το παρελθόν, πώς να το πιστέψουν;

* Εσείς έχετε μνήμες και από τον Εμφύλιο...
Ναι, σίγουρα η Ελλάδα έχει περάσει χειρότερες μέρες από τις σημερινές. Σήμερα υπάρχει η Χρυσή Αυγή, αλλά στο παρελθόν είχαμε τους Χίτες, το ακροδεξιό παρακράτος, τους συνταγματάρχες... Πιστεύω ότι με επιχειρήματα μπορεί να πειστεί ο κόσμος που ψήφισε τη Χρυσή Αυγή ότι όποτε πήραν την εξουσία αυτοί οι άνθρωποι, οδηγηθήκαμε στην καταστροφή.

* Ξέρετε, ήμουν στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1993, όταν παρουσιάσατε εκεί την ταινία σας "Η μικρή Αποκάλυψη"... Μου είχε κάνει εντύπωση τότε ότι εσείς, ένας άνθρωπος που είχε καταγγείλει τον σταλινισμό στα ανατολικοευρωπαϊκά καθεστώτα με την "Ομολογία", το 1970, δεν είχατε καμία διάθεση να πανηγυρίσετε για την κατάρρευση του "υπαρκτού". Αντίθετα, "Η μικρή Αποκάλυψη" έβγαζε έναν έντονο προβληματισμό, μια μελαγχολία και ανησυχία για το μέλλον μετά την κατάρρευση - και είναι κρίμα που οι Έλληνες διανομείς δεν έφεραν τότε την ταινία στην Ελλάδα, πρέπει να είναι η μοναδική ταινία σας που δεν προβλήθηκε κανονικά στις αίθουσες εδώ...
Μα φυσικά, και εγώ, και κάποιοι άλλοι εκείνη την εποχή πιστεύαμε ότι η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ ήταν μια αρνητική εξέλιξη, ότι θα το πληρώναμε αυτό στο μέλλον, όπως και έγινε. Υπήρχαν και αρνητικά και θετικά σε αυτά τα καθεστώτα. Ίσως το πιο αρνητικό ήταν η πλήρης υποταγή των αριστερών των άλλων χωρών στη Σοβιετική Ένωση...

* Από την εποχή που γυρίζατε ταινίες με τον στενό συνεργάτη σας Φράνκο Σολίνας τι έχετε κρατήσει;
Ο Σολίνας ήταν "στρατευμένος", αλλά μέχρι ένα σημείο. Ήταν μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος αλλά είχε και διαφωνίες, κάποια στιγμή είχε απομακρυνθεί... Εγώ δεν πιστεύω ότι ο κινηματογράφος μπορεί να δώσει λύση στα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν, δεν είναι αυτός ο ρόλος του, ούτε του κινηματογράφου ούτε του σκηνοθέτη.
Ο κινηματογράφος είναι ένα θέαμα, όπως το αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες με το θέατρο, ένα θέαμα όπου μέσα εκεί ο θεατής εμπλέκεται συναισθηματικά... Και βέβαια, προσωπικά για μένα, ο κινηματογράφος είναι ένα μέσο αντίστασης.

* Η τελευταία σας ταινία, το "Κεφάλαιο", που προβάλλεται ήδη στις ελληνικές αίθουσες, είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους που κινούν τα νήματα στο μεγάλο χρηματοπιστωτικό «παιχνίδι» των τραπεζών και των χρηματιστηρίων. Προετοιμάζοντας την ταινία, συναντηθήκατε με ορισμένους από αυτούς...
Είναι άνθρωποι συγκροτημένοι, με εντυπωσιακή μόρφωση, αλλά υπηρέτες ενός απάνθρωπου μηχανισμού που μοναδικό σκοπό έχει το κέρδος. Και το χρήμα δεν είναι καν μέσο, είναι σκοπός... Θυμάμαι πως οι περισσότεροι από αυτούς μου έλεγαν πως είναι απαραίτητο η κυβέρνηση να κάνει νόμους που να οριοθετούν τη δράση των τραπεζών. Αλλά όταν ο Ολάντ θέλησε να περάσει τέτοιους νόμους, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι ξεσηκώθηκαν και αντέδρασαν, οι ίδιοι άνθρωποι που κατ’ ιδίαν λίγους μήνες πριν έλεγαν στις συζητήσεις μας ακριβώς το αντίθετο. Είναι ελκυστικοί άνθρωποι αλλά και μεγάλοι υποκριτές, κανείς δεν κατηγορεί τη δική του τράπεζα, πάντα φταίει μια άλλη, σίγουρα οι Αμερικάνοι ή οι Γερμανοί, οι Ελβετοί...
Πίσω από τη γοητεία τους και την καλλιέργεια κρύβεται μια πολύ σκοτεινή πλευρά. Αυτή τη σκοτεινή περιοχή προσπάθησα να περιγράψω στην ταινία μου. Θυμάμαι μού έλεγαν "φοβόμαστε ότι στην ταινία θα μας παρουσιάσετε σαν τους συνταγματάρχες στο 'Ζ'". Και τους απαντούσα, όχι, οι συνταγματάρχες μας ήταν γελοίοι άνθρωποι, εσείς είστε πολύ έξυπνοι...

* Ωστόσο, οι μηχανισμοί που βρίσκονται στην υπηρεσία αυτών των ανθρώπων έχουν κάποια κοινά σημεία με τον στρατό, είναι μηχανισμοί που συνθλίβουν ανθρώπους...
Ναι, πραγματικά, το σύστημα του τραπεζικού κεφαλαίου είναι σαν ένας στρατός που πρέπει να κερδίσει έναν πόλεμο. Και βρισκόμαστε σε πόλεμο σήμερα, χωρίς σύνορα, έναν πόλεμο που είναι ταυτόχρονα παγκόσμιος αλλά και εμφύλιος σε κάθε χώρα. Αλλά και τα κορυφαία στελέχη τους έχουν εκπαιδευτεί εδώ και χρόνια, σταδιακά, σαν στρατιωτικοί, έχουν μάθει ότι είναι "αποδεκτό" ένα ποσοστό απωλειών του ανθρώπινου δυναμικού και κανείς δεν θα τους κατηγορήσει γι' αυτό.
Όταν απολύουν χιλιάδες ανθρώπους, έχουν μάθει να τα δέχονται αυτά σαν κάτι το απολύτως φυσικό. Πώς είναι δυνατόν το χρήμα να αλλάζει τόσο πολύ τους ανθρώπους; Δεν έχω την απάντηση σ' αυτό. Αν μια ιδεολογία μού έδινε απάντηση, ίσως να την ακολουθούσα, αλλά, ξέρετε, στην ηλικία μου έχω δει πολλά πράγματα... Για παράδειγμα, προέρχομαι από πολύ θρησκευόμενη οικογένεια, ήμουν και εγώ θρήσκος, και στη Γαλλία απέρριψα εντελώς τη θρησκεία.

* Πώς ξεκινήσατε να συναρμολογείτε την ιστορία του "Κεφαλαίου";
Έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια μου ένα μικρό βιβλίο, κάπου εκατό σελίδες, με τίτλο 'Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός' ('Le capitalisme total'). Ο συγγραφέας του, ο πρώην τραπεζίτης Ζαν Πεϊρελεβάντ, περιγράφει τη σημερινή δημοκρατία σαν ένα φάρμακο placebo (εικονικό). Λέει, δηλαδή, ότι οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών και των επιχειρήσεων είναι αυτοί που διευθύνουν σήμερα τον κόσμο. Τον συνάντησα και συζητήσαμε αρκετά, νομίζω ότι το έγραψε σε μια στιγμή κρίσης ειλικρίνειας... Στη συνέχεια διάβασα και το βιβλίο του Στεφάν Οσμόν 'Le Capital' που εκείνος πια τα έλεγε καθαρά, εφόσον είχε υπάρξει μεγάλο στέλεχος αυτής της οικονομικής αλυσίδας και την εγκατέλειψε...

* Σε ένα σημείο στην ταινία ένας χαρακτήρας, ένα από τα στελέχη του τραπεζικού συστήματος, ρωτά έναν άλλο «Τι πουλάμε;» και ο άλλος δεν ξέρει τι να του απαντήσει...
Ναι, ένα μεγάλο ποσοστό των κεφαλαίων που διακινούνται μέσα από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν έχουν πραγματικό, "υλικό" αντίκρισμα, η κίνηση η ίδια παράγει κέρδος...

* Στην ταινία ο ήρωάς σας, ο Μαρκ Τουρνέιγ, κάποια στιγμή "δανείζεται" τις στρατηγικές εξουσίας του Μάο, κατά την περίοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης...
Μου φάνηκε ενδιαφέρον στοιχείο αυτός ο παραλληλισμός, ότι το διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας λειτουργεί σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Και στις δύο περιπτώσεις βλέπουμε τις ίδιες δολοπλοκίες. Η παλιά φρουρά που πολέμησε ο Μάο αποτελείται από γραφειοκράτες, όπως λέει ο Μαρκ Τουρνέιγ. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι Κινέζοι έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν έναν νέο καπιταλισμό, τον κομμουνισμό του καπιταλισμού, που με πολλούς τρόπους λειτουργεί πιο αποτελεσματικά απ' ό,τι ο δυτικός καπιταλισμός. Είναι πολύ πιο επικερδής, επειδή δεν υπάρχουν απαιτήσεις από τον κόσμο της εργασίας. Πρόκειται για το παλιό όνειρο του καπιταλισμού...

Αφιέρωμα στην Τανιοθήκη της Ελλάδος στο έργο του
Στο αφιέρωμα στον Κώστα Γαβρά, που ξεκινά την Τρίτη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά οδός 48 και Μ. Αλεξάνδρου) και θα διαρκέσει έως τις 6 Φεβρουαρίου, θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύνολο του έργου του, από την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του το "Διαμέρισμα δολοφόνων" (Compartiment Tueurs, 1965), βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σεμπαστιάν Ζαπριζό και πρόκειται για μια αστυνομική έρευνα δολοφονιών με μεγάλη δόση σασπένς και έκδηλη την αγάπη του Κώστα Γαβρά για τα αμερικανικά film noir. Ακολουθεί το "Μακί, τα λιοντάρια της κολάσεως" (Un homme de trop, 1967), μια ταινία για το πού αρχίζει και το πού τελειώνει η προδοσία εν καιρώ πολέμου μέσα από την προσπάθεια διάσωσης δώδεκα Γάλλων αιχμαλώτων στρατιωτών σε γερμανικό στρατόπεδο.
Φυσικά, θα δούμε τη βασική τριλογία πολιτικού κινηματογράφου του Κώστα Γαβρά, με τον Υβ Μοντάν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και στις τρεις ταινίες: το πολυβραβευμένο "Z" (1969), το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού με αφετηρία τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963, το δεύτερο μέρος της τριλογίας, "Η Ομολογία" (L’ Aveu, 1970), με θέμα τη σύλληψη ενός αξιωματούχου στην Ανατολική Ευρώπη (βασισμένη στην αληθινή ιστορία εμπλοκής σε μια δίκη εκκαθάρισης το 1951 του κομμουνιστή Άρθουρ Λόντον στην Τσεχοσλοβακία), και την "Κατάσταση Πολιορκίας" (Etat de Siege, 1972), η οποία εμπνέεται από τον αγώνα των Τουπαμάρος ενάντια στη δικτατορία της Ουρουγουάης.
Αμέσως μετά, με το "Ειδικό δικαστήριο" (Section speciale, 1975), ο Γαβράς στρέφεται σε μια ιστορία (βασισμένη σε αληθινά γεγονότα) πολιτικής δίωξης Γάλλων ιδεολόγων για τη δολοφονία ενός Γερμανού αξιωματικού του ναυτικού στο κατεχόμενο Παρίσι. Ακολουθεί η "Λάμψη μιας γυναίκας" (Clair de femme 1979), όπου ο Κώστας Γαβράς στρέφεται στη συνάντηση δύο τραγικών προσώπων, η οποία για πρώτη φορά δεν έχει καμία πολιτική διάσταση. Πρόκειται για την ερωτική συνάντηση ενός άνδρα (Υβ Μοντάν), ο οποίος προσπαθεί να συνέλθει από τον θάνατο της γυναίκας του, με μια γυναίκα (Ρόμι Σνάιντερ), η οποία πενθεί για τον χαμό της κόρης της. Στη συνέχεια, η πρώτη αμερικανική παραγωγή του Γαβρά, το βραβευμένο με Όσκαρ σεναρίου "Ο Αγνοούμενος" (Missing, 1982), με τον Τζακ Λέμον και τη Σίσι Σπέισεκ να αναζητούν τον εξαφανισμένο γιο και σύντροφο, έναν νεαρό Αμερικανό ακτιβιστή στη Χιλή του Πινοσέτ.
Το παλαιστινιακό ζήτημα έρχεται στο προσκήνιο μέσα από το "Hanna K." (1983), ενώ στην "Οικογενειακή Υπόθεση" (Conseil de famille, 1986) ο Κώστας Γαβράς στρέφεται για πρώτη φορά στην κωμωδία μέσα από την ιστορία επανένταξης ενός οικογενειάρχη διαρρήκτη (Τζόνι Χάλιντέι) έπειτα από την αποφυλάκισή του. Παραγωγή ΗΠΑ είναι "Το στίγμα της προδοσίας" (Betrayed, 1988), όπου η Ντέμπρα Γουίνγκερ ως πράκτορας του FBI καταφέρνει να διεισδύσει σε μια ρατσιστική οργάνωση τύπου Κου Κλουξ Καν. Eπί αμερικανικού εδάφους διαδραματίζεται και το "Μουσικό κουτί" (Music box, 1989) με τη δικηγόρο Τζέσικα Λανγκ να υπερασπίζεται τον Ούγγρο μετανάστη πατέρα της, ο οποίος κατηγορείται για συνεργασία με τους Ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακολουθεί "Η μικρή Αποκάλυψη" (La Petite Apocalypse, 1993), μια ταινία στη σκιά της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, με τον Τσέχο σκηνοθέτη Γίρι Μένζελ στον ρόλο ενός συγγραφέα από την πρώην κομμουνιστική Πολωνία, ο οποίος προσπαθεί να δημοσιεύσει τα έργα του. Μια ακόμη "ανάγνωση" των ΗΠΑ και των αμερικανικών media από τον Κώστα Γαβρά αποτελεί το "Mad City" (1997), όπου ο Ντάστιν Χόφμαν ως τηλεοπτικός ρεπόρτερ καλύπτει ζωντανά την ομηρία μαθητών σ’ ένα Μουσείο Φυσικής Ιστορίας κάπου στην Καλιφόρνια, από τον απολυμένο φύλακα Τζον Τραβόλτα.
Με το "Αμήν." (Amen., 2003), ο Γαβράς στρέφει την κριτική του στη συνενοχή ναζισμού και ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Στη συνέχεια, με την ανατριχιαστική σάτιρα "Το τσεκούρι" (Le Couperet, 2005), ο Γαβράς μιλά για τη σύγχρονη Ευρώπη του ανελέητου καπιταλισμού, μέσα από την ιστορία ενός απεγνωσμένου ανέργου που εξελίσσεται σε μεθοδικό δολοφόνο. Τέλος, στο "Παράδεισος στη Δύση" (Eden is West, 2009), ο Γαβράς επιστρέφει στην Ελλάδα για να αναδείξει το καυτό ζήτημα των "απόκληρων" του Τρίτου Κόσμου που πολιορκούν το Φρούριο - Ευρώπη...
Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου, στις 7.30 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί στην Ταινιοθήκη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης για το μέλλον των ταινιοθηκών, ανοιχτή για το κοινό, με κεντρικό ομιλητή τον Κώστα Γαβρά. Μαζί του η γραμματέας της Ταινιοθήκης και καθηγήτρια πανεπιστημίου Μαρία Κομνηνού, ο διευθυντής του Κέντρου Κινηματογράφου Γρηγόρης Καραντινάκης, η πρόεδρος της Ακαδημίας Κινηματογράφου Κατερίνα Ευαγγελάκου και ο αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Θάνος Αναστόπουλος. Αμέσως μετά, θα προβληθεί η ταινία "Κατάσταση Πολιορκίας", την οποία και θα προλογίσει ο σκηνοθέτης. Την επόμενη μέρα, Πέμπτη 31 Ιανουαρίου, στις 11 π.μ. στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών ο Κώστας Γαβράς θα δώσει ένα masterclass με τίτλο «Η τέχνη του σκηνοθέτη», στο πλαίσιο του αφιερώματος της Ταινιοθήκης.

Ουαί υμίν

28/01/2013

του Σταύρου Θεοδωράκη  protagon.gr

Είναι απορίας άξιο πώς όλοι οι δείκτες σε αυτή τη χώρα υποχωρούν, ενώ ο δείκτης της υποκρισίας (μας) παραμένει τόσο υψηλά.

Να ξεκινήσω με τα "τρομοκρατικά". Αγανάκτησαν ορισμένοι κυριακάτικοι "αναλυτές" για τα "τυφλά χτυπήματα των τρομοκρατών στο Mall". «Θα μπορούσε να είχε σκοτωθεί κόσμος», είναι το συμπέρασμά τους, ενώ εντάσσουν στο ίδιο "τρομοκρατικό σχέδιο" και την "επίθεση με καλάσνικοφ στο γραφείο του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας". Στη Συγγρού όμως, η επίθεση έγινε 2:30 το ξημέρωμα -τα γραφεία ήταν έρημα και μία μόνο βολίδα διαπέρασε την τζαμαρία του κτιρίου- και στο Mall η επίθεση έγινε πρωί Κυριακής, μέρα που τα μαγαζιά ήταν κλειστά και ώρα που οι κινηματογραφικές προβολές δεν είχαν ακόμα αρχίσει. Το "σχέδιο" λοιπόν δεν ήταν "να σκοτωθεί κόσμος". «Πάγια αρχή μας είναι να μη θέσουμε σε οποιονδήποτε κίνδυνο ζωές τυχαίων ανθρώπων», αναφέρουν στην προκήρυξή τους οι αναρχικές οργανώσεις "Άγρια Ελευθερία" και ‘"Υποκινητές Κοινωνικών Εκρήξεων". Οι εκπρόσωποί τους έκαναν τέσσερα προειδοποιητικά τηλεφωνήματα, 50 λεπτά πριν από την έκρηξη, ζητώντας να εκκενωθεί ο χώρος. Για τους τρομολάγνους όμως δημοσιογράφους αυτά είναι υψηλά γράμματα. Αυτό που προέχει είναι να πουλήσουν τον τίτλο του "αιμοδιψούς τρομοκράτη".

Αντιστοίχως "απέναντί" τους, κάποιοι άλλοι "συνάδελφοι", πουλούν τον τίτλο του "μπάτσου δολοφόνου". Η είδηση έχει ως εξής: Αστυνομικοί της ομάδας Δίας προσπάθησαν να ελέγξουν μοτοσικλέτα που εκινείτο χωρίς πινακίδα κυκλοφορίας στην παραλιακή λεωφόρο στο Ηράκλειο της Κρήτης. Οι αστυνομικοί έκαναν σήμα, ο οδηγός της μοτοσικλέτας δεν σταμάτησε, τον κυνήγησαν μέσα στη νύχτα και σε μια στροφή του δρόμου η μοτοσικλέτα ανατράπηκε, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί ο οδηγός και ο συνεπιβάτης του. «Μα πώς είναι δυνατόν η αστυνομία να δείχνει τόσο υπερβάλλοντα ζήλο, θέτοντας σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές», έγραψαν κάποιοι. Είναι οι ίδιοι που αν μάθαιναν ότι η αστυνομία δεν κυνήγησε "έναν χωρίς πινακίδα" στην Πατησίων ή στον Άγιο Παντελεήμονα, θα έγραφαν για πουλημένους μπάτσους που φοβούνται να τα βάλουν με τους παρανόμους και καλύπτουν το παρακράτος  κ.λπ. κ.λπ.

Αλλά ας αφήσω την "κίτρινη" δημοσιογραφική υποκρισία και ας πάω στη "γαλάζια" και "πράσινη" (πολιτική υποκρισία). Αγανακτούν οι νεοδημοκράτες που ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει στήριξη στις κινητοποιήσεις των αγροτών. Μπα! Τόσα χρόνια που τα τρακτέρ τα έβαφαν γαλάζια για να αντιπολιτευθούν τις πράσινες κυβερνήσεις, ήταν καλά; Ή δεν ήταν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που ανέβαιναν πάνω στα σταθμευμένα στους εθνικούς δρόμους τρακτέρ, κραυγάζοντας για το δίκιο του αγρότη;

Οι πολίτες, ναι, έχουν δικαίωμα να αγανακτούν για τη μορφή που παίρνουν κάποιες κινητοποιήσεις, αλλά τα «ιστορικά στελέχη» της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ πώς έχουν το θράσος και μιλούν; Η χώρα πληρώνει τα δικά τους λάθη, αυτοί κατάντησαν έτσι τον τόπο, αυτοί έμαθαν (εναλλάξ)  στους αγρότες ότι κάθε χρόνο πρέπει να βγαίνουν στους δρόμους και να ζητούν λεφτά. Ας μην παριστάνουν λοιπόν τις Αρσακειάδες. Τις πράσινες Αρσακειάδες, εν προκειμένω, για να πάμε και στο θέμα των Μεταφορών. Ο Αντώνης Σταματόπουλος, πρόεδρος του πιο δυναμικού σωματείου στο ΜΕΤΡΟ ήταν "πρασινοφρουρός" (πριν κατέβει υποψήφιος βουλευτής με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και ως στέλεχος της ΠΑΣΚΕ προσελήφθη στο ΜΕΤΡΟ το 1999 σε ηλικία 50 ετών (χωρίς εξετάσεις βέβαια και χωρίς διαγωνισμό). Και ο Ανδρέας Κολλάς, που σήμερα δίνει συνεντεύξεις για να δηλώσει ότι προσφέρεται να ηγηθεί του "γενικού ξεσηκωμού", δικός τους είναι, πράσινος, καταπράσινος. Στο όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου ξεβράκωνε (κυριολεκτικά ξεβράκωνε) το 1990 όσους δεν συμφωνούσαν μαζί του με στόχο να πέσει η κυβέρνηση του Μητσοτάκη, τώρα που ο στόχος του είναι να πέσει η κυβέρνηση του Σαμαρά γιατί παραξενεύονται στην Ιπποκράτους; Γιατί υποκρίνονται;

Ο θάνατος της λογικής σε αυτόν τον τόπο έχει τα δικά τους (κίτρινα, πράσινα, γαλάζια) αποτυπώματα.

Η πλειοψηφία κυβερνά, αλλά δεν έχει πάντα δίκιο

Γράφει: Τάσος Παππάς

   Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013 , aixmi.gr

Επανέρχομαι στο θέμα των καταλήψεων, κυρίως γιατί το προηγούμενο σημείωμά μου δέχθηκε πολλές κριτικές. Οι βασικές αντιρρήσεις όσων διαφώνησαν με το σκεπτικό που κατέθεσα [τυπική νομιμότητα από τη μια μεριά- ηθική υπεροχή όσων την παραβιάζουν από την άλλη], οργανώθηκαν γύρω από δύο επιχειρήματα:
O νόμος είναι νόμος και πρέπει να εφαρμόζεται και οι δημοκρατίες λειτουργούν με βάση την αρχή της πλειοψηφίας.
Η πλειοψηφία αποφασίζει, η μειοψηφία πειθαρχεί.
Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με αυτόν τον κανόνα; Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
Ο νόμος δεν είναι ένα ουδέτερο κατασκεύασμα. Είναι το αποτέλεσμα του συσχετισμού των δυνάμεων σε μια συγκεκριμένη στιγμή, είναι μ’ άλλα λόγια το αποτύπωμα της έκβασης της ταξικής πάλης [ας μην δυσφορήσουν οι αντιμαρξιστές] σε μια φάση της κοινωνικής εξέλιξης. Η θέση ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να δείχνουν ανυπακοή στους κακούς νόμους έχει διατυπωθεί
από φιλελεύθερους διανοούμενους, ακόμη και από χριστιανούς στοχαστές [Θωμάς ο Ακινάτης], αρκετό καιρό πριν αρχίσει ο Μαρξ να αποδομεί τον καπιταλισμό.
Και δεν μιλάμε μόνο για τους νόμους που επιβάλλονται από αυταρχικά και αντιδραστικά καθεστώτα. Άλλωστε, σ’ αυτές τις  περιπτώσεις είναι θεμιτές όλες οι εκδοχές αντίστασης, ακόμη και οι βίαιες. Μιλάμε για τους νόμους που ισχύουν στα κοινοβουλευτικά συστήματα, ή για να ακριβολογούμε σε μορφές κοινοβουλευτικών συστημάτων. Για παράδειγμα:
Κάποτε, το εκλογικό δικαίωμα ήταν συναρτημένο με την περιουσιακή κατάσταση. Νόμος το ρύθμιζε.
Κάποτε, οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίσουν. Νόμος το απαγόρευε.
Κάποτε, οι εργαζόμενοι δούλευαν 15 ώρες την ημέρα χωρίς περίθαλψη, ασφάλιση, ενώ η απεργία ήταν απαγορευμένη. Νόμοι τα προέβλεπαν. Όλα αυτά άλλαξαν. Ανετράπησαν. Όχι με ειρηνικό τρόπο, αλλά με πολύχρονους  αγώνες και συχνά με αιματηρές συγκρούσεις. Πολλοί θυσίασαν τη ζωή τους.
Οι οπαδοί του νόμου, εκείνες τις εποχές, πάνω κάτω το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιούσαν απέναντι σ’ όσους πάλευαν για να βελτιώσουν τα πράγματα.
Παρόμοιου περιεχόμενου επιθέσεις [με τις σημερινές] εξαπέλυαν οι τότε κρατούντες κατά των διαφωνούντων. Τους αποκαλούσαν απροσάρμοστους, αναρχικούς, ξυπόλητους, πληβείους, επικίνδυνους για την ομαλότητα και την τάξη. Ο Βίκτωρ Ουγκώ έλεγε ότι «η ουτοπία του σήμερα είναι η πραγματικότητα του αύριο». Ας το κρατήσουμε.
Σ’ ό,τι αφορά το θέμα της πλειοψηφίας, ασφαλώς και μια δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει ερήμην της πλειοψηφίας, ή πηγαίνοντας κόντρα στις διαθέσεις της. Ωστόσο οι πλειοψηφίες δεν έχουν πάντα δίκιο. Δεν είχε δίκιο η πλειοψηφία που καταψήφισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στις εκλογές του 1920. Δεν είχε δίκιο η πλειοψηφία που έδωσε στους ναζί το 1933 τη δυνατότητα να καταλάβουν την εξουσία και να καταλύσουν τη δημοκρατία.
Ο Τοκβίλ προειδοποιούσε για την «τυραννία της πλειοψηφίας» και ο Ίψεν στον «Εχθρό του λαού» έβαζε στο στόμα του ήρωα του τη φράση «η πλειοψηφία έχει τη δύναμη, αλλά δεν έχει το δίκιο».
Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μεγάλες προοδευτικές αλλαγές ξεκίνησαν, σχεδόν πάντοτε, από φωτισμένες μειοψηφίες-πρωτοπορίες, που λειτούργησαν σαν εμβρυουλκοί του καινούργιου. Ας το θυμόμαστε. Δυστυχώς, σε ορισμένες περιπτώσεις μετεξελίχθηκαν σε καθεστωτικές ολιγαρχίες. Ας το προσέξουμε.

Δεν είναι νόμιμη η πολιτική επιστράτευση

Του Αντώνη Ρουπακιώτη (Αυγή, 24/02/2006)

www.ecoleft.gr

“Ι. Η πολιτική επιστράτευση κηρύχθηκε με την επίκληση των άρθρων 22 και 112 του Συντάγματος και του άρθρου 2 Ν.Δ. 171/1974. Το διάταγμα αυτό δεν έχει καταργηθεί μέχρι σήμερα, αλλά δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπως η απεργία των ναυτεργατών και αυτό γιατί εκδόθηκε μετά την πτώση της δικτατορίας υπό την ισχύν του Συντάγματος 1952 με βάση τη Συντακτική Πράξη 1.8.1974, με σκοπό να αντιμετωπιστούν καταστάσεις μέγιστης ανάγκης της εποχής εκείνης, μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβάνεται η απεργία.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι, ενώ ψηφίστηκαν μεταγενέστεροι νόμοι με σκοπό την αντιμετώπιση σοβαρών καταστάσεων ανάγκης (π.χ. άρθρο 2 Ν. 2641/1998), όχι μόνο δεν υπήρξε αναφορά στην αντιμετώπιση απεργιών με πολιτική επιστράτευση, αλλά, αντίθετα, με το άρθρο 16 Ν. 2936/2001 αντικαταστάθηκε το άρθρο 2 παρ. 5 Ν.Δ. 17/74 και ορίστηκε ότι ως “κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση, που προκαλείται από \φυσικά\ ή άλλα \γεγονότα τεχνολογικά\ ή \πολεμικά\ και έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ή την απειλή δημιουργίας εκτεταμένων απωλειών – ζημιών και καταστροφών σε έμψυχο ή άψυχο δυναμικό της χώρας ή την παρακώλυση και διατάραξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας”.

Και μόνη η ανάγνωση του άρθρου αυτού πείθει ότι δεν προβλέπεται η απεργία ως αιτία διατάραξης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, όπως επικαλείται η κυβέρνηση, ώστε να δικαιολογεί τη λήψη της απόφασης αυτής.

ΙΙ. Εκτός από τους λόγους αυτούς μετά την έκδοση του παραπάνω Ν.Δ. 17/1974 ακολούθησε η ψήφιση του Συντάγματος 1975, με το άρθρο 23 του οποίου αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά με συνταγματικό κανόνα το δικαίωμα της απεργίας, και με το άρθρο 22 παρ. 3 \”Απαγορεύεται οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας\. Ειδικοί νόμοι ρυθμίζουν τα σχετικά με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών σε περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης ή για την αντιμετώπιση αναγκών της άμυνας της χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από θεομηνία ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία, καθώς και τα σχετικά με την προσφορά προσωπικής εργασίας στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης για την ικανοποίηση τοπικών αναγκών”.

Έτσι μετά την ψήφιση του Συντάγματος 1975 το Ν.Δ. 17/74, στο μέτρο που, αναποτελεσματικά, επικαλείται αυτό η πρωθυπουργική απόφαση, ήταν ανίσχυρο με βάση και τα άρθρα 22 αλλά και 112 του Συντάγματος και τα οποία μάλιστα προς ειρωνεία επικαλείται η απόφαση αυτή. Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις επιβολής αναγκαστικής εργασίας, με την επιλογή της πολιτικής επιστράτευσης, πολύ περισσότερο δεν είναι επιτρεπτή αυτή ως μέτρο διευθέτησης κοινωνικών ανταγωνισμών, όπως το χρησιμοποίησε η κυβέρνηση στην περίπτωση των ναυτεργατών.

Σ’ αυτά προστίθεται ότι και πριν από τη ρύθμιση αυτή του Συντάγματος η επιβολή αναγκαστικής εργασίας απαγορευόταν με την 105/1950 Διεθνή Σύμβαση Εργασίας, η οποία είχε ενταχθεί στο εθνικό μας δίκαιο με τον Ν. 2329/53 και εν συνεχεία με το Ν.Δ. 53/1974, μετά την ψήφιση δε του Συντάγματος 1975 και με βάση το άρθρο 28 παρ. 1 αυτού, οι διεθνείς συμβάσεις από την επικύρωσή τους με νόμο υπερισχύουν από κάθε αντίθετη διάταξη νόμου.

Κατά συνέπεια και αν υποτεθεί ότι υπήρχε διάταξη νόμου που προέβλεπε τη δυνατότητα επιβολής αναγκαστικής εργασίας, από την ισχύ του Συντάγματος 1975 για την πρόσθετη αυτή αιτία είναι ανίσχυρη και έτσι απαγορεύεται αυτή με οποιαδήποτε μορφή.

ΙΙΙ. Ωστόσο, στην περίπτωση της ΠΝΟ υπάρχει και τρίτος λόγος που θέτει εκτός θεσμικής αποδοχής την πρωθυπουργική απόφαση για πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών και αυτός αναφέρεται στο σημαντικό γεγονός ότι με τη σπάνια για τα δικαστικά χρονικά 1701/2006 απόφαση Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά κρίθηκε νόμιμη η απεργία της ΠΝΟ, η οποία μάλιστα, κατά δυσμενή εξαίρεση, πραγματοποιείται, όχι στο πλαίσιο του Ν. 1264/82, αλλά του αλήστου μνήμης Ν. 330/76.

Έτσι με την απόφαση για πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών δημιουργήθηκε ουσιαστικό πρόβλημα τήρησης δημοκρατικής νομιμότητας, όταν η κυβέρνηση απέδειξε ότι, αφενός δεν σέβεται τις αποφάσεις των δικαστηρίων ως μόνων κατά το Σύνταγμα αρμοδίων να κρίνουν τη νομιμότητα της συμπεριφοράς των πολιτών ή των αρμόδιων οργάνων, παραβιάζοντας η ίδια τον νόμο, που υποχρεώνει όλους να σέβονται τις δικαστικές αποφάσεις και επιπλέον επέλεξε, χωρίς καν να εξαντλήσει τα όρια του διαλόγου, το έσχατο μέσο της πολιτικής επιστράτευσης, απαξιώνοντας θεσμούς και κανόνες, για τους οποίους αιωρείται τελικά το ερώτημα: Υπάρχουν για να γίνονται σεβαστοί και να τηρούνται ή να ευτελίζονται και να παραβιάζονται;

Ποιος θέλει να αλλάξει τις διαχωριστικές γραμμές;

26/01/2013

του Γιώργου Λακόπουλου  protagon.gr

Ότι η κυβέρνηση, και για να εξηγούμαστε όταν λέμε κυβέρνηση εννοούμε Σαμαράς- Βενιζέλος στο φουλ και ολίγον ο Κουβέλης, έχει επιλέξει τη στρατηγική της έντασης, είναι φανερό. Προσπαθεί να αξιοποιήσει το παραμικρό για να συντηρεί ένα κλίμα επιθετικότητας κατά του ΣΥΡΙΖΑ πατώντας και πεπονόφλουδες, όπως έγινε με την περίπτωση Διαμαντόπουλου, γιατί νομίζει ότι κερδίζει από την πόλωση και χωρίς αίσθηση πού οδηγούν όλα αυτά. 
Αρκεί να καταγράψει κανείς τις νοηματικές ακροβασίες του Κεδίκογλου στα μέσα ενημέρωσης για τις «φιλο-τρομοκρατικές διαθέσεις» της Αριστεράς εν γένει. Ή τη φλυαρία του Βενιζέλου για το ίδιο θέμα στη Βουλή ή την κατά φαντασία σκευωρία εναντίον του. Ή αρκεί να αξιολογήσει την ευκολία με την οποία υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση και ευλογήθηκε από το ΠΑΣΟΚ σε κομματική εκδήλωση μάλιστα, η επίταξη στο Μετρό.
Όλα αυτά είναι αναμενόμενα στο πολιτικό παιχνίδι. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις ανέλαβαν να επιβάλουν την πολιτική του Μνημονίου, παρά την αποτυχία της. Άλλοι γιατί τη βρίσκουν φυσιολογική, όπως η ΝΔ του Σαμαρά ως ακραίο συντηρητικό κόμμα. Άλλοι γιατί είναι οι ίδιοι συντηρητικοί και θέλουν να το επιβάλουν και σε ό,τι απέμεινε από το κόμμα τους, όπως το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου. Και άλλοι γιατί δεν μπορούν να αποφασίσουν αν είναι με τον αστυφύλαξ ή με τον χωροφύλαξ, όπως η ΔΗΜΑΡ του ευπρεπούς Φώτη Κουβέλη.
Και αυτά μέσα στο πολιτικό παιχνίδι είναι. Και ως τέτοια μπορεί κανείς να τα επικρίνει ή να υποστηρίζει σήμερα. Αλλά σε τελευταία ανάλυση θα κριθούν στις επόμενες εκλογές. Αν τα επικροτήσει ο ελληνικός λαός με την ψήφο του, καλώς γίνονται. Αλλιώς ειδικά για κάποιους που μόνο σοσιαλιστές, όπως γράφουν στη μαρκίζα, δεν είναι, να δούμε ποιος θα απομείνει στην πολιτική «για να ακούει των γυναικών τα μοιρολόγια» που έλεγε και ο Κολοκοτρώνης.
Το περίεργο και το ενδιαφέρον σε όλα αυτά όμως είναι κάτι άλλο: η ενιαία ρητορική των δύο από τα τρία κόμματα που συγκυβερνούν, σε θέματα που έχουν υποτίθεται διαφορετική ιδεολογική προσέγγιση, όπως είναι οι σχέσεις με την Αριστερά, η τρομοκρατία, τα κινήματα και οι  απεργίες. Μιλούν και δεν καταλαβαίνεις αν αυτός που μιλάει ανήκει στο ένα ή στο άλλο κόμμα.
Πίσω από τα πολιτικά προσχήματα που προβάλλονται για τη μια ή για την άλλη απόφαση από την κυβέρνηση -είτε, όπως λένε, από ενδιαφέρον για την κοινωνία είτε από φόβο και αγωνία για την επιτυχία της πολιτικής τους- υπάρχει μια διαρκής ταύτιση νοοτροπίας, ιδεολογίας και πρακτικής. Μιλάνε σαν να είναι οι ίδιοι. Και είναι να απορεί κανείς ειδικά για το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ. Πότε αποφάσισε ότι είναι στο ίδιο ιδεολογικό χαράκωμα με τη ΝΔ;
Για ιδέες και κατακτήσεις που πήραν αιώνες για να θεμελιωθούν και διαχώριζαν ως τώρα τις πολιτικές δυνάμεις σε συντηρητικές και προοδευτικές, καταλύεται κάθε διαχωριστική γραμμή. Τι Βενιζέλος, τι Σαμαράς. Τι άλλο μπορεί να συμπεράνει κανείς από όσα λέγονται αυτές τις ημέρες από τον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ; Και η μεν ΝΔ είναι απολύτως συνεπής με τον εαυτό της. Οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ πού το πάνε;
Ας πούμε όμως ότι στα θέματα αυτής της περιόδου, εφόσον ισχύει μια πολιτική θα ισχύει για όλους, άρα και για τους εργαζομένους στις συγκοινωνίες. Όπως είναι κατανοητή η από κοινού καταδίκη της βίας, άσχετα όπως την εννοεί κάθε φορά το κάθε κόμμα. Οπότε ο κυβερνητικός συνασπισμός ή έχει ενιαία γραμμή ή πέφτει η κυβέρνηση. Αυτό είναι κατανοητό.
Όπως αυτή η επιδεικτική ομοιομορφία στον λόγο, στα επιχειρήματα και στα μηνύματα πού αποσκοπεί; Το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα προσυπογράφει τις πιο αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, τις οποίες και οι δικές του κυβερνήσεις είχαν εφαρμόσει, αλλά παπαγαλίζει και τις πιο αντιδραστικές κορώνες. Οι επιτελείς του βρίσκονται σε πρίμο-σεγκόντο με την πιο σκληρή Δεξιά της Μεταπολίτευσης. Άλλο να είσαι υποχρεωμένος να δεχτείς την απόφαση ενός υπουργού για να μην κλονιστεί η κυβέρνηση που στηρίζεις και άλλο να βγαίνεις στα κεραμίδια μαζί με τα πιο αντιδραστικά στοιχεία της ΝΔ.
Επιπλέον διακρίνεται μια κοινή αξίωση ότι η πολιτική που ασκούν, έστω αναγκαία όπως λένε, δεν έχει ή δεν πρέπει να έχει αντιδράσεις. Ποιος τους είπε ότι υπάρχουν κοινωνίες σε ακινησία; Ή ότι για να πετύχει μια πολιτική πρέπει να ισχύσει στη χώρα ησυχία νεκροταφείου; Από πού βγάζουν συμπέρασμα ότι ο καθημερινός άνθρωπος, που πλήττεται βάναυσα, πρέπει να θεωρήσει τον εαυτό του παράπλευρη απώλεια και να υποταχθεί στη μοίρα του, χάριν μιας επιδίωξης που ακόμη και αν ωφελεί μακροπρόθεσμα τη χώρα, ισοπεδώνει άμεσα τον ίδιο;
Και καλά οι Δεξιοί, αυτά δεν τα καταλαβαίνουν, ούτε πολυσκοτίζονται. Στο ΠΑΣΟΚ -και στη ΔΗΜΑΡ- έχουν την ίδια αντίληψη για την κοινωνία, τα κινήματα, τους αγώνες και το δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν λόγο στον τρόπο που ορίζεται η ζωή τους;
Ειδικά όσοι απομένουν στο ΠΑΣΟΚ δεν καταλαβαίνουν ότι χίλια λάθη να κάνει ο Τσίπρας και χίλια άδικα να έχει στην πολιτική του, ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον ΣΥΡΙΖΑ η ρητορική Βενιζέλου πετάει το ΠΑΣΟΚ έξω από τον κύκλο των προοδευτικών δυνάμεων και τον χώρο της δημοκρατικής παράταξης, έτσι όπως τα όριζε ως τώρα το ίδιο το ΠΑΣΟΚ;
Δεν καταλαβαίνουν ότι άλλο να έχει πολιτικές διαφωνίες με έναν όμορο ιδεολογικά χώρο και άλλο να περνάς στο άλλο στρατόπεδο και μάλιστα χωρίς αρχές και χωρίς να ξέρεις πότε και ποιος το αποφάσισε; Λίγες διαφωνίες είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο; Τον άκουσε κανείς πότε να στρατεύεται στο πλευρό της Δεξιάς για να τους πλήξει, ακόμη και όταν τον έστελναν στο Ειδικό Δικαστήριο; Λίγες διαφωνίες είχε ο Σημίτης με τον Κωνσταντόπουλο ή τον Αλαβάνο; Τους άκουσε πότε κανείς να αποκηρύξουν την έννοια της συνεργασίας των δημοκρατικών δυνάμεων;
Έλεος. Σε αυτή τη χρονική στιγμή χρειάζεται αυτοσυγκράτηση, περισυλλογή και υπευθυνότητα από τα κόμματα και από τα συνδικάτα, ακόμη και με κίνδυνο να εκτεθούν στο κομμάτι της κοινωνίας που υποφέρει.
Αλλά την ίδια στιγμή αυτό που χρειάζεται ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ που κάποτε είχε συγκεκριμένη θέση στο πολικό φάσμα και πάντως ήξερε από ποια πλευρά του παιχνιδιού ήταν, είναι να μην ευτελίζεται περισσότερο ακολουθώντας τους αρλουμπολόγους που κάνουν καριέρα στον χώρο του με την ίδια ευκολία που θα μπορούσαν να κάνουν και στη ΝΔ.
Αυτοί πιστεύουν ότι οι κοινωνίες είναι απλώς το «κοινό» για να επιδεικνύουν την αυθεντία και την «ανωτερότητά» τους, που δεν έχουν κιόλας, και οι πολίτες πρέπει να κάθονται σούζα όταν τις «σώζουν». Δεν αντιλαμβάνονται κάποια στοιχειώδη πράγματα. Π.χ. ότι διαχωριστικές γραμμές στην πολιτική θα υπάρχουν πάντα και όσοι δεν θέλουν να το δουν, πλην των άλλων, ανοίγουν και τον δρόμο στην πιο μαύρη ακροδεξιά.
Ακόμη χειρότερα όμως αν τη διαχωριστική γραμμή Αριστερά-Δεξιά οι ίδιοι θέλουν να την μεταλλάξουν σε διαχωριστική γραμμή της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, που πίστευαν σε κάτι για τρεις δεκαετίες τώρα και δεν είναι σαν τους ίδιους, ευπροσάρμοστοι, τους χαρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Να τους ακολουθήσουν πάντως στη ΝΔ αποκλείεται.

Όταν οι βουλευτές κρατούν Σανέλ και Ταγάρια

26/01/2013

Photo: Menelaos Myrillas / Fosphotos.com

της Μαρίας Ρεπούση  , protagon.gr

Οι βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου είναι υποχρεωμένοι να προσαρμόζονται σε μια σειρά από κανόνες που είναι γραμμένοι στον κανονισμό της Βουλής. Ειδικά για την εμφάνισή τους, το άρθρο 75, παρ. 3 ορίζει: «Στις συνεδριάσεις της Βουλής οι βουλευτές οφείλουν: α) να εμφανίζονται και να συμπεριφέρονται με τρόπο που να ανταποκρίνεται προς τη σοβαρότητα του επιτελούμενου έργου, β) να αποφεύγουν ενέργειες που παρενοχλούν την άνετη διεξαγωγή των εργασιών και γ) να συμβάλλουν καθένας ατομικά στην ευπρεπή εμφάνιση της Βουλής». Όποιος παρακολουθεί συνεδριάσεις της Βουλής γνωρίζει ότι ο κανόνας αυτός δεν τηρείται. Υπάρχουν πολλοί βουλευτές αυτής της Βουλής -δεν γνωρίζω για τις προηγούμενες- που έχουν εξαιρέσει τους εαυτούς τους από αυτούς τους καταναγκασμούς. Φέρονται ελεύθερα οι άνθρωποι. Σαν να ήταν στο σπίτι τους. Και δεν αναφέρομαι στην εμφάνιση, μιλάω για τη συμπεριφορά, για το κοινοβουλευτικό ήθος. Και δεν συμπεριλαμβάνω τους Χρυσαυγίτες που συνιστούν διαφορετικό είδος κοινοβουλευτικών εκπροσώπων.
Αντί όμως ν’ ασχοληθούμε με το ζήτημα της συμπεριφοράς των εκλεκτών του λαού, που είναι πρόβλημα της Δημοκρατίας, τα φώτα στρέφονται στην εμφάνιση. Και όταν λέμε εμφάνιση, όχι την αντρική, μην πάει ο νους μας στο κακό. Στην εμφάνιση των γυναικών βουλευτών. Γυναικεία παπούτσια, τσάντες, ακόμα και καλσόν, η ένδυση γενικότερα  αλλά και το ύψος, το πάχος, τα φυσικά χαρακτηριστικά γίνονται το αντικείμενο σχολίων. Επιδοκιμαστικών ή αποδοκιμαστικών, δεν έχει σημασία. Είναι και τα δύο όψεις του αυτού νομίσματος, της υποτίμησης των γυναικών ως πολιτικών αντιπροσώπων. Και δεν εξαιρούνται οι γυναίκες από κανένα κόμμα. Πολιτικές συμπάθειες και αντιπάθειες εδώ κάνουν στην άκρη. Ο σχολιασμός της εμφάνισης των γυναικών δεν χρεώνει εξάλλου το κόμμα, αλλά γενικά τις γυναίκες που ό,τι και να κάνουν παραμένουν γυναίκες.
Το θέμα απασχόλησε την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής. Προηγούμενη αναφορά αντιπροέδρου της Βουλής σε μίνι φούστες και πασαρέλα θεωρήθηκε υποκινητική της στοχοποίησης των γυναικών βουλευτών και υποτιμητική για το κύρος του κοινοβουλίου.  Διατυπώθηκαν αρκετές απόψεις και τελικά τα μέλη της επιτροπής συμφώνησαν σε ένα κείμενο που υποστηρίζει σε γενικές γραμμές ότι οι βουλευτές, άντρες και γυναίκες, πρέπει να κρίνονται για το κοινοβουλευτικό τους έργο και τη γενικότερη συμπεριφορά τους στο κοινοβούλιο και ότι ο σχολιασμός της εμφάνισης των γυναικών συνιστά διάκριση εναντίον τους. Παρά τις αποχρώσεις, οι παρούσες συμφώνησαν τελικά -πράγμα δύσκολο με δεδομένη την πόλωση που υπάρχει ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα- και για την αναγκαιότητα της επιστολής και για τον αποδέκτη. Η επιστολή απευθύνθηκε στον πρόεδρο της Βουλής και όπως είναι φυσικό έγινε γνωστή και στον Τύπο που όπως φαίνεται δεν μπορούσε να βολέψει τη συμφωνία τους. Δεν ταίριαζε με τα γνωστά στερεότυπα για τις γυναίκες που μαλώνουν και άλλα παρόμοια. Οι διαφορετικές απόψεις που διατυπώθηκαν στη διάρκεια της συνεδρίασης ντύθηκαν και αυτές ενδυματολογικά. Στην πιο επιτυχημένη τους διατύπωση έγιναν «Σανέλ και Ταγάρια» που έγιναν φυσικά «μαλλιά κουβάρια».  Αν αυτό δεν είναι σεξισμός τότε τι είναι;  Θα μου πείτε παντού υπάρχει, γιατί να εξαιρούνται  οι γυναίκες βουλευτές. Σωστό κι αυτό αλλά έλεγα μήπως έχει να κάνει και με το κύρος του κοινοβουλίου που βάλλεται από πολλές πάντες.
*Η Μαρία Ρεπούση είναι Καθηγήτρια ΑΠΘ, Βουλευτής Α' Πειραιά ΔΗΜΑΡ

    «Νέα Μεταπολίτευση»: Πρόεδρος από τον λαό;

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/01/2013 , H AYΓΗ

Του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου

Αν και ακόμα είναι νωρίς για να το πει κανείς, η κοινή λογική λέει ότι κανείς δεν αλλάζει τη μορφή ενός πολιτεύματος αν δεν προτίθεται να αλλάξει ταυτόχρονα το περιεχόμενο

Τον ερχόμενο Μάρτιο, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. αναμένεται να συγκροτήσουν ομάδες εργασίας οι οποίες, μέχρι τον Ιούνιο, θα καταλήξουν στις προτάσεις των κομμάτων για τη συνταγματική αναθεώρηση. Η σημαντικότερη από τις προτάσεις που ήδη συζητιούνται αφορά την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από τον λαό. Και είναι από μόνη της αρκετή, ώστε ήδη από σήμερα να σκεφτόμαστε κάποιες πρωτοβουλίες εναντίον της.
Τουλάχιστον ως προς το σκέλος της άμεσης εκλογής Προέδρου, που συζητιέται εδώ και χρόνια (Μητσοτάκης και Βενιζέλος έχουν καταγραφεί ως οι πλέον ένθερμοι θιασώτες της...), η συνταγματική αναθεώρηση δεν αφορά τους «τύπους», ούτε αποτελεί υπόθεση των συνταγματολόγων ή αποκλειστικά των νομομαθών. Μακράν του να συνιστά φιλολαϊκή μεταρρύθμιση, η προτεινόμενη εκλογή Προέδρου από τον λαό είναι μάλλον αιτία κινητοποίησης του λαού εναντίον της. Ακόμα και ο Φώτης Κουβέλης, μιλώντας την Κυριακή στη Real News, προειδοποιεί με σαφήνεια σπάνια για τα δεδομένα του ότι πιθανή άμεση εκλογή προέδρου Δημοκρατίας, «συν τοις άλλοις αλλάζει τη μορφή του πολιτεύματος» (20.1.2013).
Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Χρυσή Αυγή από την άλλη, φαίνεται να ομονοούν: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να έχει τη μέγιστη δυνατή νομιμοποίηση. Εξηγώντας στο Βήμα την ουσία της «Νέας Μεταπολίτευσης που ξεκίνησε», ο Α. Σαμαράς δίνει ένα πρώτο περίγραμμα, φωτογραφίζοντας το επιδιωκόμενο: «[Η] εκτελεστική εξουσία να μπορεί να κυβερνά χωρίς κατακερματισμένες αρμοδιότητες και χωρίς τον φόβο του πολιτικού κόστους [...] Η νομοθετική εξουσία να μπορεί να νομοθετεί και να ελέγχει χωρίς να υποτάσσεται σε μικροκομματικές σκοπιμότητες» (13.1.2013).
Ακόμα πιο σταράτα, και προλογίζοντας τον Σαμαρά, το παραπρωθυπουργικό Αntinews βιάζεται να εξαγγείλει αυτό πρώτο «Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό με θεσμική αντεπίθεση Σαμαρά». Ο Πρόεδρος πρέπει «να έχει πιο ενισχυμένες αρμοδιότητες και να μην είναι απλά το... διακοσμητικό κάδρο της Δημοκρατίας, όπως το είχε καταντήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν του αφαίρεσε όλες τις αρμοδιότητες» [ενν. στη συνταγματική αναθεώρηση του 1986, που αφαίρεσε από τον Πρόεδρο τις υπερεξουσίες που του έδινε το Σύνταγμα του '75] (12.1.2013). Σύμπλευση λοιπόν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, αλλά και της Χρυσής Αυγής, που για λόγους αρχής θέτει την άμεση εκλογή ως πρώτη δική της προτεραιότητα στη συνταγματική αναθεώρηση (http://www.xryshaygh.com/index.php/kinima/thesis).

Πού είναι, όμως, το πρόβλημα αν στο πολίτευμα της προεδρευομένης εισαχθούν και μερικά «προεδρικά στοιχεία», αν αυτά σημαίνουν μια επιπλέον διαδικασία αδιαμεσολάβητης έκφρασης της λαϊκής βούλησης; Δεν είναι άραγε σημαντικότερες οι προβλεπόμενες αρμοδιότητες του Προέδρου και όχι το πώς αυτός θα εκλέγεται; Και δεν είναι ίσως και μια ευκαιρία για την Αριστερά, να προτείνει και να εκλέξει αυτή τον δικό της Πρόεδρο;
Αν και ακόμα είναι νωρίς για να το πει κανείς, η κοινή λογική λέει ότι κανείς δεν αλλάζει τη μορφή ενός πολιτεύματος αν δεν προτίθεται να αλλάξει ταυτόχρονα το περιεχόμενο -τις αρμοδιότητες, εν προκειμένω, του Προέδρου. Ο ίδιος, εξάλλου, ο τρόπος εκλογής σε ένα αξίωμα αποτελεί διαδικασία νομιμοποίησης, όχι δηλαδή μια οποιαδήποτε «τυπική» διαδικασία.
Αν αυτά ισχύουν έτσι κι αλλιώς, η συγκεκριμένη κατεύθυνση που δίνεται ήδη ως προς την επιδιωκόμενη νέα μορφή μιλά από μόνη της: εκτελεστική εξουσία που να μην φοβάται -να μη φοβάται δηλαδή ακόμα περισσότερο- το «πολιτικό κόστος». Άρα, ισχυροποίηση της εκτελεστικής εξουσίας, της κυβέρνησης και του Προέδρου σε εποχές αποδυνάμωσης, αυτοϋπονόμευσης και απαξίωσης της νομοθετικής, δηλαδή της Βουλής.
Αυτό τον ρόλο θα κληθεί να παίξει ο νέος Πρόεδρος, «αριστερός» ή δεξιός. Κι αυτό, καθώς η ενδεχόμενη άμεση εκλογή του τον φέρνει, (όχι μόνο) συμβολικά, στο ίδιο «ύψος» με τη Βουλή, εφ' όσον θα εκλέγεται άμεσα και αυτός. Kι αυτό τη στιγμή που η ίδια η Βουλή ήδη λειτουργεί από πολλές απόψεις τυπικά, σε ρόλο επικυρωτή των προσυμφωνημένων του Μνημονίου και των κάθε λογής πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.
Σκεφτείτε, λοιπόν, την αρχιτεκτονική μιας δημοκρατίας όπου η κυβερνητική πλειοψηφία ήδη επιβάλλεται «από τα αποδυτήρια» στη Βουλή... όπου ο πρωθυπουργός ήδη επιβάλλεται στην πλειοψηφία... όπου η κυβέρνηση ήδη υποκαθίσταται από ένα νέας κοπής «επιτελικό» παράλληλο σχήμα (σαμαρική «καγκελαρία») ... και όπου τώρα προστίθεται ένας Πρόεδρος εκλεγμένος από τον λαό, με βασικό ρόλο... να μη φοβάται τον εκλογέα του.
Πέρα από τη δημιουργία ενός θεσμικού αντίβαρου στη Βουλή (είτε μολονότι η Βουλή παραπαίει είτε ακριβώς για τον λόγο αυτό), η σημασία μιας ενδεχόμενης άμεσης εκλογής είναι ακόμα μεγαλύτερη. Σε μια εποχή που οι κοινωνικές διαιρέσεις οξύνονται και οι ενδοκοινοβουλευτικές ταυτίσεις πολλαπλασιάζονται, επιτείνοντας έτσι την αναντιστοιχία του κοινωνικού με το πολιτικό (κρίση εκπροσώπησης), το πρόβλημα της αντιπροσωπευτικότητας της εξουσίας επιχειρείται να λυθεί μέσω της περαιτέρω προσωποποίησής της. Εντελώς ειρωνικά, αυτό το σενάριο προωθούν εκείνοι που κατηγορούν την Αριστερά ότι δημιουργεί συνθήκες Βαϊμάρης..

   Συνέντευξη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη στην εφημερίδα «Παραπολιτικά» και τον δημοσιογράφο Γιάννη Αργυρό

Δημοσιεύτηκε στις Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013 08:50

Κύριε Πρόεδρε η έκθεση του ΔΝΤ επανέφερε  στη συζήτηση  ζήτημα λήψης νέων μέτρων. Υπάρχει  ενδεχόμενο νέας περικοπής μισθών και συντάξεων;
Σε καμία περίπτωση. Βεβαίως η ρύθμιση η οποία υπάρχει για την εξασφάλιση των αναγκαίων εσόδων αναφέρεται στα ζητήματα αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής, της παραοικονομίας και στις δαπάνες οι οποίες έχουν περικοπεί και αναφέρομαι στις δαπάνες των υπουργείων αυτό το πρόγραμμα πρέπει να τηρηθεί. Αλλά όχι, σε καμία περίπτωση νέες περικοπές μισθών και συντάξεων.
 
Πάντως το ΔΝΤ επιμένει για απολύσεις στο δημόσιο 17.000 υπαλλήλων εντός του 2013.
Δεν υπάρχει καμία επιλογή για απολύσεις από το δημόσιο. Ο νόμος προβλέπει την κινητικότητα, δηλαδή την αξιολόγηση του προσωπικού και των διοικητικών μονάδων. Υπάρχουν τομείς της δημόσιας διοίκησης που έχουν περισσευούμενο προσωπικό και άλλοι τομείς οι οποίοι πράγματι έχουν τεράστιες ανάγκες. Με την κινητικότητα θα εξασφαλιστεί η παραμονή των δημοσίων υπαλλήλων στην υπηρεσία. Άλλωστε έχουμε επιταχυνόμενη αποχώρηση καθώς φεύγουν περισσότεροι από όσους είχαν υπολογιστεί στη σύνταξη. Δεν θα υπάρξουν απολύσεις στο δημόσιο.
 
Να περάσουμε στην καθημερινότητα κ. Πρόεδρε. Τι θα κάνει η κυβέρνηση για το δίπολο που συνθλίβει όλους τους Έλληνες, ανεργία και ακρίβεια;
Για την ακρίβεια, ήδη έχει δρομολογηθεί ένα σχέδιο και με τον έλεγχο του ανταγωνισμού, να υπάρξει μια παρέμβαση ώστε να σταματήσει αυτή η συνεχώς αυξανόμενη ακρίβεια τουλάχιστον σε κάποια προϊόντα γιατί έχουμε και μείωση σε κάποια άλλα. Σε κάθε περίπτωση η ακρίβεια είναι παρούσα και μάλιστα σε περίοδο βαθειάς ύφεσης. Και προς την κατεύθυνση αυτή κινείται ένα πρόγραμμα από τη μεριά της κυβέρνησης με μικρά αποτελέσματα αλλά πολύ σημαντικά που έχουν αρχίσει να φαίνονται. Σε ότι αφορά  την ανεργία, εμείς  έχουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο  για τη δημιουργία θέσεων εργασίας που στηρίζεται στην αξιοποίηση των δημόσιων επενδύσεων και ειδικότερα σε χρήματα του ΕΣΠΑ για την αντιμετώπιση της ανεργίας σε έναν βαθμό. Επίσης στο αμέσως προσεχές διάστημα περί το μήνα Απρίλιο ή Μάιο θα ανοίξουν τα τέσσερα μεγάλα έργα που έχουν σχέση με τους αυτοκινητόδρομους της χώρας. Έργα σταματημένα εδώ και δυόμισι- τρία χρόνια. Εάν ανοίξουν τα συγκεκριμένα εργοτάξια θα δημιουργήσουν 50.000 θέσεις εργασίας και βεβαίως θα αναθερμάνουν τις οικονομίες  σε συγκεκριμένες περιοχές.
 
Η προανακριτική  ξεκινά το έργο της για τη υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Θα φτάσει στο Ειδικό Δικαστήριο;
Είναι μια υπαρκτή υπόθεση. Ακριβώς και για αυτό το λόγο η ΔΗΜΑΡ ζήτησε αμέσως να κινηθεί η διαδικασία για τη συγκρότηση ειδικής επιτροπής. Η πρόταση αφορούσε  τον κ. Παπακωνσταντίνου, διότι για αυτόν προέκυπταν ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες ,θα έπρεπε να ελεγχθούν οι συγκεκριμένες του πράξεις. Η προκαταρκτική εξέταση βεβαίως πρέπει να βαθύνει την έρευνα και στο βαθμό που θα υπάρξουν και άλλες ενδείξεις ή αποδείξεις  να εντοπισθούν ευθύνες και σε άλλα πρόσωπα. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες  και πρέπει να ερευνηθούν.
 
Σας τρομάζει η  εμφατική επιστροφή  της τρομοκρατίας; 
Νομίζω ότι το ζήτημα τρομοκρατίας είναι και αυτό υπαρκτό, βεβαίως επαναβιώνει μέσα σε μια συγκεκριμένη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα την οποία αυτοί που θέλουν να τρομοκρατούν την επικαλούνται ακριβώς για να εξασφαλίσουν τις επιφάσεις, που κατά την γνώμη  τους μπορούν να δικαιολογήσουν τις απαράδεκτες ενέργειες τους. Η τρομοκρατία πλήττει την κοινωνία επιτίθεται στην κοινωνία για αυτό και πρέπει να απομονωθεί  και πολιτικά και ηθικά.
 
Να επιστρέψουμε στη βουλή.  Οι τόνοι από την Κουμουνδούρου έναντι της ΔΗΜΑΡ φαίνεται να χαμηλώνουν. Διαβλέπετε αλλαγή στρατηγικής;
Ναι διαπιστώνω και εγώ την αλλαγή μιας συμπεριφοράς από την μεριά της Κουμουνδούρου απέναντι μας. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό όμως συνιστά αλλαγή τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς δεν ακολουθήσαμε σε καμία περίπτωση ούτε  τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς, ούτε τις επιθέσεις που μας έγιναν συστηματικά.
Οι διαφωνίες είναι πολιτικές και υπαρκτές, οι αντιθέσεις στο επίπεδο του πολιτικού σχεδίου και προγράμματος επίσης είναι υπαρκτές. Ο τόνος οποίος επέλεξε να επιτίθεται η Κουμουνδούρου στην ΔΗΜΑΡ ήταν απαράδεκτος. Δεν ήταν και δεν είναι ωφέλιμος  για τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ.
 
Να εικάσω ότι η θέση σας αποκλείει  να υπάρξει στο μέλλον τρικομματική κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ; 
Αυτό είναι μια υπόθεση εργασίας. Με ποια πολιτική, από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ; Με ποιο σχέδιο;  Με ποια μεταρρυθμιστική πολιτική είναι δυνατόν να μιλάει σήμερα η ΔΗΜΑΡ για συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ.

Πως βλέπετε την στροφή του Αλέξη Τσίπρα προς τον πολιτικό ρεαλισμό;
Νομίζω ότι πρόκειται για μια επιλογή να δείξει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι αλλάζει τακτική. Βεβαίως η προσπάθεια που κάνει είναι γεμάτη από αντιφάσεις και αντιφατικότητες.
 
Υπάρχει θέμα εκλογικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ;
Όχι. Η ΔΗΜΑΡ  έχει τη δική της αυτόνομη παρουσία,  που ορίζεται από τις δικές της θέσεις και το πρόγραμμα .

Άρα η ανασύσταση της κεντροαριστεράς μπήκε πάλι στο ψυγείο;  
Εμείς, διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε, δουλεύουμε για την διεύρυνση του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Η  δημιουργία αυτού του χώρου  δεν έχει καμία σχέση ούτε με συναντήσεις κορυφής ούτε με συναντήσεις σε επίπεδο κομμάτων. Είναι μια ουσιαστικότερη διαδικασία η οποία προωθείται από την μεριά μας.

Συνεπώς, θα επιμείνετε στην αλλαγή του εκλογικού νόμου ανεξάρτητα της άποψης που θα έχουν οι κυβερνητικοί σας εταίροι;
Αναμφισβήτητα. Υποστηρίζουμε ότι η καθιέρωση της απλής αναλογικής είναι πια, υποχρέωση για το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Η κοινωνία ανακαθορίζεται πρέπει να έχει την δυνατότητα στην εκλογική διαδικασία να μπορεί να εκφράζεται γνήσια χωρίς παρεμβάσεις ενός εκλογικού νόμου που αλλοιώνει την πραγματική βούληση των Ελλήνων πολιτών. Εφόσον καθιερωθεί ως εκλογικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει και στην απελευθέρωση υπαρκτών δυνάμεων και στη γνήσια έκφραση τους.
 
Να κλείσουμε με μια προσωπική ερώτηση. Είναι στις μελλοντικές σκέψεις σας η προεδρία της Δημοκρατίας; 
Δεν υπάρχει στους σχεδιασμούς μου κάτι τέτοιο. Είμαι πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και πάντοτε αναζητώ την παρουσία μου μέσα από την συλλογικότητα της Αριστεράς που υπηρετώ…

Μια μαχαιριά από τον Μπαράκ Ομπάμα

22 Ιανουαρίου, 2013 , Χριστόφορος Κάσδαγλης , http://kasdaglis.wordpress.com

«Οι δυνατότητες της Αμερικής είναι απεριόριστες, διότι κατέχουμε όλες τις ιδιότητες που απαιτεί ένας κόσμος χωρίς σύνορα: Νεότητα, δυναμική, ποικιλομορφία και ανοιχτούς ορίζοντες. Ατέλειωτες δυνατότητες για ρίσκο και ένα χάρισμα επαναπροσδιορισμού…».
Απόσπασμα από τη χθεσινή ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα, κατά την τελετή της ορκωμοσίας του. Μια αποστροφή που με γέμισε μελαγχολία. Όχι γιατί δεν ήταν ωραίο αυτό που είπε, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους, δικιάς μας -εσωτερικής- κατανάλωσης.

Ελάτε τώρα φίλοι μου, βάλτε το χέρι στην καρδιά, ανεξαρτήτως της πολιτικής τοποθέτησης του καθενός: Αυτά που ο Αμερικανός πρόεδρος διακηρύσσει με υπερηφάνεια για τη χώρα του, ισχύουν, έστω και στο ελάχιστο, για τη δική μας; Μπορούμε τάχα να ισχυριστούμε ότι είμαστε χώρα νεανική, δυναμική, χώρα ανοιχτών οριζόντων; Ότι επιδεικνύουμε ιδιαίτερη ροπή προς την ανάληψη κινδύνων και ότι μας χαρακτηρίζει το χάρισμα του επαναπροσδιορισμού;
Θα μου πεις να μη μεγαλοπιάνομαι, άλλο η υπερδύναμη και άλλο η καθημαγμένη από την κρίση και από τις μνημονιακές πολιτικές Ελλάδα.
Μα, ακριβώς εκεί είναι το θέμα! Αφήνω στην άκρη τις πελώριες αμαρτίες της αμερικανικής πολιτικής (δεν είναι αυτό το θέμα μου εδώ) και ψάχνω να βρω την πηγή πίσω από την αισιοδοξία του προέδρου, που τόσο εμάς μας λείπει. Κοιτάζοντας προς το μέλλον, ο Ομπάμα δεν ποντάρει στον υλικό πλούτο, στη στρατιωτική υπεροχή ή στην πολιτιστική επιρροή της χώρας του. Δεν προσβλέπει στην Γουόλ Στριτ, ούτε στο Πεντάγωνο και τη CIA, ούτε στο Χόλυγουντ – ούτε καν στη Σίλικον Βάλεϊ. Ηθικές αξίες και ζωτικές ιδιότητες επιζητεί.
Νεότητα, δυναμική, ποικιλομορφία, ανοιχτούς ορίζοντες, θέληση για ρίσκο και διάθεση επαναπροσδιορισμού εκεί. Δημογραφική κάμψη, στασιμότητα, ομοιομορφία, εσωστρέφεια, φοβικότητα, δουλικότητα και προσκόλληση στις χειρότερες παραδόσεις εδώ.
Ναι, αλλά εκείνοι καταπιέζουν τους μαύρους, λέγαμε κάποτε. Ώσπου άρχισαν να τους εκλέγουν και να τους επανεκλέγουν. Οι ρατσιστές…

Δάσκαλοι «υιοθετούν» παιδιά

Πρώτη καταχώρηση: 25/01/2013 - 11:38 , enikos.gr

Δάσκαλοι «υιοθετούν» παιδιά
Στο πλευρό των μαθητών που υποφέρουν από υποσιτισμό αποφάσισαν να σταθούν δάσκαλοι από την Ελλάδα και την Κύπρο, οι οποίοι κατάφεραν και συγκέντρωσαν 60.000 ευρώ προκειμένου να προσφέρουν κολατσιό σε 800 παιδιά επιλεγμένων σχολείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Τα Διοικητικά Συμβούλια της Παγκύπριας Οργάνωσης Ελλήνων Δασκάλων (ΠΟΕΔ) και της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΔΟΕ) συγκέντρωσαν το ποσό των 60.000€, που εξοικονομήθηκε από το υστέρημα των Ελλήνων και Κύπριων εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, και αποφάσισαν να προχωρήσουν στη συμβολική πράξη της κάλυψης, σε καθημερινή βάση, από σήμερα και μέχρι το τέλος του διδακτικού έτους του κολατσιού όλων των μαθητών σχολείων που προτάθηκαν από τους Συλλόγους εκπαιδευτικών του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Τα σχολεία βρίσκονται: στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή του Μενιδίου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην Πολίχνη και στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης.
Επίσης, θα ενισχυθούν οικονομικά οι δράσεις, ανάλογου περιεχομένου, που ήδη είναι σε εξέλιξη από τους Συλλόγους εκπαιδευτικών Κερατσινίου, Δυτικής Θεσσαλονίκης και Α' Αθήνας.
Στόχος της δράσης αυτής, των δύο ομοσπονδιών, όπως τονίζουν, δεν ήταν η συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος υποσιτισμού των μαθητών, αλλά η ανάδειξή του και η ευαισθητοποίηση της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας στην κατεύθυνση της θεσμικής επίλυσής του.

Πηγή: Εθνος

Αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Καββαδία

«Αντικειμενική» παγίδα...

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, που πολλοί βιάζονται να την πετάξουν στη χωματερή της Ιστορίας λες και στη διάρκειά της υπήρξαν μόνο αθλιότητες, η αλφαβήτα της δημοκρατίας απειλήθηκε πολλές φορές. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, με την ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά και με ευδιάκριτη τη συμμετοχή μερίδας των μίντια στη φθορά δικαιωμάτων που κάποτε τα συνυπολογίζαμε στα «φυσικά» και αναπαλλοτρίωτα. Ενα από αυτά τα αφορά, αν όχι την ανέφικτη ισηγορία, τουλάχιστον τη δυνατότητα καθενός εκάστου να εκφέρει γνώμη, να προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιο συμβάν και να κρίνει πράξεις ή απόψεις χωρίς τον κίνδυνο να βρεθεί κατηγορούμενος (με όρους νομικούς και όχι πολιτικούς) για μύρια όσα. Οσοι δεν έχουν πλήρως ατροφική μνήμη, θυμούνται ότι το τωρινό επικίνδυνο και κοινωνικά δηλητηριώδες παιχνιδάκι κάθε άλλο παρά καινούργιο είναι. Κι άλλες φορές, και πάντοτε για τις ανάγκες των ανθρωποβόρων ορέξεων της προπαγάνδας, όσοι δοκίμαζαν να εξηγήσουν ένα συμβάν καταγγέλλονταν σαν «αντικειμενικά» υπαίτιοι (αυτό το δολιότατο «αντικειμενικά» έχει καταστρέψει ζωές) ή σαν ηθικοί αυτουργοί του: «αντικειμενικά φίλοι της τρομοκρατίας», «αντικειμενικά οπαδοί της “17 Νοέμβρη”», «εκ των πραγμάτων συνυπεύθυνοι για τη βία» κ.ο.κ. Τα ίδια πάθαιναν κι εκείνοι που η γνώμη τους για πρόσωπα και πράγματα δεν συμφωνούσε με τον «κανονικό μέσο όρο» (αυτόν που καλλιεργεί και επιβάλλει η τηλεοπτική μονοφωνία) ή με την εκάστοτε κυρίαρχη αντίληψη περί «εθνικών συμφερόντων», τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα με τον κάθε φορά επίσημο εκφραστή τους. Ετσι, όταν το «εθνικό συμφέρον» πρόσταζε ότι δεν πρέπει να μας απασχολούν οι «λεπτομέρειες», κατηγορήθηκαν σαν οπαδοί του Μιλόσεβιτς ή του Σαντάμ όσοι επέμεναν να υποστηρίζουν ότι έχει το νόημά της η «λεπτομέρεια» των ανθρωπιστικών νατοϊκών βομβαρδισμών με στόχο κατοικημένες περιοχές και φάλαγγες προσφύγων ή η «λεπτομέρεια» της μη ανεύρεσης όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ. Στην αρχαιότητα, όποιοι και αν ήταν οι εμπόλεμοι, οι κήρυκες και οι πρέσβεις προστατεύονταν από άγραφους νόμους που δεν επέτρεπαν να ταυτιστεί ο αγγελιοφόρος με την αγγελία που κόμιζε (στη βαρύτερη καταπάτηση του «πολεμικού δικαίου» πρωταγωνίστησε ο Θεμιστοκλής, που θανάτωσε τον απεσταλμένο του Ξέρξη με το επιχείρημα ότι «τόλμησε να χρησιμοποιήσει την ελληνίδα γλώσσα για βάρβαρα προστάγματα», ζητώντας «γην και ύδωρ»). Στους δικούς μας μικροπολέμους φαίνεται ότι συγχωρούνται όλα και τίποτα δεν απαγορεύεται. Προσπαθείς να καταλάβεις το πώς και το γιατί της πολύμορφης βίας; Α, είσαι αντικειμενικά βιαιολάτρης. Ισχυρίζεσαι ότι οι «βίλες» δεν είναι σώνει και καλά άντρα εγκληματιών; Α, είσαι «πυρήνας της φωτιάς». Με κάτι τέτοια σοφά τσιμπάς κι εσύ και σκέφτεσαι μήπως «αντικειμενικά, ο καλύτερος σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κ. Κεδίκογλου». Αλλά όχι. Δεν στέκει εδώ το «αντικειμενικά». Διότι υπάρχει και ο κ. Δένδιας.

«Πάρτι» προσλήψεων στο Μετρό: Τι αναφέρει η Εκθεση Ρακιντζή

25.01.2013 11:31 , iefimerida.gr

Προσλήψεις με αδιαφανείς διαδικασίες που εξυπηρετούσαν την εκλογική «πελατεία» της εκάστοτε κυβέρνησης έγιναν όλα τα χρόνια λειτουργίας του Μετρό. Η Εκθεση του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή αποκαλύπτει πώς βρέθηκαν ...μουσικοί στη θέση του οδηγού συρμών. Αποκαλύπτει και τους μισθούς στο Μετρό.
Τα ευρήματα της εκθεσης Ρακιντζή για τον τρόπο προσλήψεων και για τα πρόσωπα που εισήλθαν στην επιχείρηση είναι εντυπωσιακά. Τα πιο χαρακτηριστικά είναι:

• Εντοπίστηκε πρόσληψη οδηγού συρμών ο οποίος εμφανίζεται ότι είναι μουσικός.

• Βρέθηκε υπεύθυνος σταθμών ο οποίος πριν προσληφθεί εργαζόταν σε τοποθέτηση τεντών

• Εγινε πρόσληψη οδηγού σε συρμό με μοναδική πρότερη εμπειρία του dealer σε καζίνο

• Τελειόφοιτος του ΤΕΙ Νοσηλευτικής επιλέχτηκε για να καλύψει το πόστο του τεχνίτη συντήρησης

• Απόφοιτος ΤΕΛ ο οποίος εργαζόταν ως οικοδόμος-πλακάς προσελήφθη για τη θέση του υπεύθυνου σταθμού

Υπάρχουν περιπτώσεις προσληφθέντων που έδωσαν συνέντευξη από 9 ως 21 ημέρες μετά την πρόσληψή τους. Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε την έκθεση Ρακιντζή.
Οι μισθοί στο μετρό
Εντύπωση προκαλεί επίσης και το πολύ υψηλό μισθολόγιο που ίσχυε για τους εργαζόμενους στο Μετρό. Σύμφωνα με την έκθεση Ρακιντζή το 2009, πριν από την κρίση, οι αποδοχές ανά ειδικότητα στο Μετρό ήταν οι εξής:
Ο χαμηλότερος μισθός για υπάλληλο προμηθειών ήταν 1.825 ευρώ το μήνα
Πωλητές εισιτηρίων: 1.915 ευρώ
Οδηγοί συρμών: 2.443 ευρώ
Υπεύθυνοι σταθμών: 2.545 ευρώ
Επόπτες: 3.268 ευρώ
Μηχανικοί τεχνικής υποστήριξης: 4.038 ευρώ
Γενικός διευθυντής: 7.942 ευρώ
Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, τα τελευταία 2,5 χρόνια έχουν υποστεί μειώσεις που κυμαίνονται από 30% ως και 50%.

Επέταξαν γαϊδουράκια για τα δρομολόγια στο metro

Φύλλο πορείας παρέλαβαν τα συμπαθή τετράποδα που μεταφέρουν τους τουρίστες στη Σαντορίνη, προκειμένου να παρουσιαστούν στα αμαξοστάσια και να αναλάβουν σε συνεργασία με τα αμαξάκια της Αίγινας, τα δρομολόγια του metro

25/01/2013 , protagon.gr

Ενθαρρυντική ήταν η ανταπόκριση του επιβατικού κοινού, που δείχνει να συμπαθεί και να εμπιστεύεται τα γαϊδουράκια στις υπόγειες σήραγγες.

Αποφασισμένη να μην αφήσει τους υπαλλήλους, που η ίδια προσέλαβε (και μισθοδότησε πλουσιοπάροχα), να της χαλάσουν το αποφασιστικό προφίλ φέρεται η κυβέρνηση, που για τον λόγο αυτό προχώρησε σε επίταξη όποιου τετραπόδου ειδικεύεται στις μεταφορές ανθρώπων, προκειμένου να σταματήσει η ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού.
Τα γαϊδουράκια υποχρεώθηκαν με την ανάληψη των καθηκόντων τους να υπογράψουν ειδική σύμβαση περιορισμένου χρόνου, με την οποία δεσμεύονται να μην κάνουν την ανάγκη τους μέσα στις σήραγγες και να εκτελούν τα δρομολόγια με τον σανό που ορίζει το ενιαίο μισθολόγιο.
Με τη δρομολόγηση των γαϊδουριών και των αμαξακίων (που λειτουργούν ως σκευοφόροι και επιτρέπεται να μεταφέρουν ποδήλατα), αποκαθίσταται η ομαλότητα στο νευραλγικό κομμάτι των μέσων σταθερής τροχιάς. Ταυτόχρονα αναβιώνει η ηρωική εποχή του ’40, που τα γαϊδούρια της Πίνδου έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον εθνικό θρίαμβο.
Ήδη, όπως σημειώνει σε ανακοίνωσή της η Αττικό Μετρό, οι πρώτες αντιδράσεις του επιβατικού κοινού είναι θετικές, και τα μόνα παράπονα οφείλονται σε κάποιες ατυχείς στιγμές, όπου μερικά από τα άλογα των αμαξών δεν μπόρεσαν να κατανικήσουν τις ορμές τους και δοκίμασαν να ζευγαρώσουν εν ώρα υπηρεσίας.

(Σημείωση: Το κείμενο αυτό αποτελεί προϊόν επινόησης με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Καταναλώστε το υπεύθυνα)
Κάντε Like στη σελίδα του Moufanet στο Facebook

Η Ελλάδα εξαθλιώνεται…

Γράφει: Χρύσα Ταβουλάρη , aixmi.gr

   Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

Η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο, εξαθλιώνεται με ρυθμούς πολέμου. Στους δρόμους  γίνονται μάχες κι ο εχθρός δεν έχει πρόσωπο, είτε πρόκειται για θρασύδειλους που κρυμμένοι χτυπούν σε δρόμους και εμπορικά κέντρα αμάχους είτε για κουκουλοφόρους των αγορών που ποδοπατούν λαούς…
Και οι ταγοί μας, Νέρωνες που κοιτούν από ψηλά τη Ρώμη να καίγεται  και αυτοί συνθέτουν ωδές, να πείσουν το πλήθος ότι η Ρώμη δικαίως καίγεται για να ανοικοδομηθεί κραταιότερη.
Τι κάνει ο πολιτικός κόσμος, ο δημοσιογραφικός κόσμος, ο πνευματικός κόσμος;
Τι κάνουν όλοι εκείνοι που, λαλίστατοι στα χρόνια της ευημερίας, κατασκεύαζαν κόσμους ανύπαρκτους και τους επέβαλαν στα πλήθη;
Οι περισσότεροι λουφάζουν περιμένοντας να περάσει η μπόρα, νομίζοντας ότι είναι μπόρα που θα περάσει …
Πρωθυπουργοί και μεγαλόσχημοι υπουργοί περιμένουν σιωπώντας, όχι από ενοχή αλλά από αλαζονεία.
Κάποιοι άλλοι, μοιραία αφελείς, προσπαθούν να βρουν νέους ρόλους, να κατοχυρώσουν ρόλους για την επόμενη μέρα που αφελώς πιστεύουν ότι τους περιμένει.
Πρώην υπουργός που υπερασπίστηκε μετά μανίας όχι το αλλά τα Μνημόνια δηλώνει… αντιστασιακός των Μνημονίων και ελπίζει στην πολιτική του ανάσταση.
Η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο σφυροκοπείται από παντού, τώρα και εκ των έσω, και μια κυρία Γιαννακοπούλου με ύφος και φωνή πριμαντόνας μεσημεριανάδικου ρωτάει από τηλεοπτικό παράθυρο «συμφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τα γκαζάκια»;
Αναζητά κι αυτή ρόλο παρασυρόμενη από το παιχνίδι επικράτησης που, δυστυχώς, παίζεται πάνω στο ναρκοπέδιο της εξαθλίωσης, της τρομοκρατίας, της κοινωνικής κρίσης, της εθνικής υποτέλειας…
Ακόμα και η τρομοκρατία στην Ελλάδα της εξαθλίωσης και της εθνικής άνοιας είναι θέμα προς συζήτηση και ανάλυση ακαδημαϊκού επιπέδου με πολιτικές προεκτάσεις. Είναι αρένα να κονταροχτυπηθούν ο Βορίδης και ο Λαφαζάνης, είναι πεδίο δόξης λαμπρό για ρητορίσκους, σοφιστές και  αφελείς κυρίες…

Zωές στο σκοτάδι

efsun.gr

Η ΔΕΗ αφήνει χίλιες οικογένειες κάθε μέρα χωρίς ψυγείο, χωρίς κουζίνα, χωρίς φως. Eπισκεφθήκαμε τρεις…

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου, φωτογραφίες Μάριος Βαλασόπουλος




Αύριο το πρωί, στις 11, θα βρίσκεται έξω από τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ. Για να φωνάξει και να το παλέψει – αν και ξέρει ότι δεν έχει πολλές ελπίδες. Η, ας την πούμε, Αννα -όπως κι όλοι όσοι ζουν χωρίς ρεύμα- δεν θέλει επ” ουδενί να γράψουμε το όνομά της: έχει τρία παιδιά κι ένα εγγόνι που πάνε σχολείο και που δεν θέλουν οι συμμαθητές να ξέρουν πως στο δικό τους σπίτι όταν πέφτει η νύχτα δεν υπάρχει φως.

Πριν από τέσσερα χρόνια διάβαζα τις ανακοινώσεις του κινήματος «ρεύμα= ζωή» από τη Νότια Αφρική: οι ακτιβιστές εκεί επανασυνέδεαν το ρεύμα στις παράγκες όπου η ιδιωτική εταιρεία είχε κόψει την παροχή. Χρειάστηκε να ταξιδέψω εκατοντάδες χιλιόμετρα για να γνωρίσω τους «κλέφτες ρεύματος», όπως παρουσίαζε τους ακτιβιστές ο διεθνής Τύπος. Και φυσικά δεν φανταζόμουν πως λίγα χρόνια μετά, η Αννα -κι άλλοι χίλιοι οικογενειάρχες κάθε μέρα- θα βυθιζόταν στο σκοτάδι στην ίδια μου την πόλη.

«Τρώμε κάθε μέρα μακαρόνια η πατάτες»

«Τα απλά πράγματα γίνονται γολγοθάς», μου λέει σκυμμένη επάνω από την μπανιέρα όπου πλένει τα σεντόνια της οικογένειας κάπου στον Κορυδαλλό. Ειδικά το πλύσιμο και το μαγείρεμα. Οταν δεν έχεις ψυγείο, δεν μπορείς να συντηρήσεις τίποτα. Αναγκαστικά τρώμε καθημερινά μακαρόνια ή πατάτες».
 «Εντάξει με το φαγητό, συνηθίσαμε», λέει η 10χρονη κόρη της. «Εμένα αυτό που με πειράζει περισσότερο είναι το σκοτάδι. Φοβάμαι πολύ το σκοτάδι και δεν μπορώ να πηγαίνω μόνη μου από δωμάτιο σε δωμάτιο. Και ντρέπομαι που όλα τα παιδιά στο σχολείο έχουν τηλεόραση και υπολογιστή κι εγώ δεν έχω και λέω ψέματα ότι έχω».

Μια άλλη μάνα, ας την πούμε Ερμιόνη τούτη εδώ, περπατάει καθημερινά 4 χιλιόμετρα για να εξασφαλίσει το αυτονόητο: τροφή. «Απίστευτο, ε; Αλλες μέρες δίνει φαγητό η Πρόνοια, άλλες κάθε ενορία της περιοχής, άλλες η λαϊκή συνέλευση του Περάματος. Είμαστε άνεργοι κι οι γιοι μου κι εγώ, ζούμε με την αναπηρική του άντρα μου που είναι 500 ευρώ κι έχουμε αναλάβει και το μωρό του ενός μου γιου.

Μας έκοψαν το ρεύμα πριν από 2,5 χρόνια πρώτη φορά και το ένωσα μόνη μου. Μας έκοψαν και το νερό και το ένωσα μόνη μου κι αυτό. Οταν εμφανίστηκα με το μωρό στη ΔΕΗ για διακανονισμό, το ποσό ήταν αστρονομικό, πού να βρω 1.000 ευρώ;».

Η Ελένη είναι νοικιασμένη εργαζόμενη σε δημόσιο νοσοκομείο, όπως κι άντρας της. Οταν ο εργολάβος τούς άφησε 4 μήνες απλήρωτους και διεκδίκησαν τα δεδουλευμένα τους, τους έδιωξε.

«Πουλήσαμε μέχρι και τις βέρες μας»

«Πουλήσαμε τα πάντα, μέχρι και τις βέρες μας ύστερα από 30 χρόνια γάμου. Φτάσαμε να ψάχνουμε φαγητό από τα σκουπίδια. Τι άλλο να κάνουμε, πού αλλού θα φτάσουμε για να επιβιώσουμε; Συνδέουμε το ρεύμα μόνοι μας γιατί έχουμε παιδιά και δεν μπορούν να μεγαλώσουν στο σκοτάδι».

Τότε στο γκέτο Αλεξάντερ, ο Τζίμι, ο σύνδεσμός μου, έλεγε: «Το νερό και το ρεύμα είναι η ζωή. Παράνομο δεν είναι να δίνεις ζωή στους ανθρώπους «κλέβοντας» την εταιρεία, παράνομο είναι να τους τη στερείς, γιατί δεν έχουν χρήματα να την πληρώσουν». Με ακριβώς το ίδιο σκεπτικό με καλεί στην κινητοποίηση έξω από τη ΔΕΗ ο Μπάμπης: «Δεν θα αφήσουμε κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα, θα παλέψουμε ο ένας δίπλα στον άλλο, διεκδικούμε το δικαίωμα στη ζωή μας την ίδια».

Υπάρχουν πράγματα που αν δεν τα βιώσεις δεν μπορείς να τα νιώσεις. Τέσσερα χρόνια πριν, τα λόγια του Τζίμι δεν μπορούσαν να γράψουν μέσα μου όπως σήμερα που κάθομαι στο σαλόνι της Αννας, σ” ένα σπίτι που μοιάζει με το δικό μου με την τηλεόραση, το πλυντήριο, τα όμορφα έπιπλα και την κόρη της να διαβάζει τα μαθήματά της με ένα καντηλέρι.

Στην ίδια πλευρά του δρόμου…

Ο Τζίμι, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά και σε μια εποχή που μου φαντάζει πια μακρινή σαν την πλειστόκαινο, έλεγε: «Είμαστε όλοι ίδιοι, ομορφούλα. Στον καπιταλισμό, οι προλετάριοι δεν ζουν, επιβιώνουν. Ο πόλεμος έρχεται και θα είναι ταξικός. Δεν παίζει ρόλο που εσύ ζεις στην Αθήνα κι εγώ στο «Αλεξ». Είμαστε από την ίδια πλευρά του δρόμου, από την ίδια πλευρά του κόσμου. Εμείς εδώ – κι αυτοί απέναντι».

21/01/2013 

Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για το μέτρο της επίταξης στα ΜΜΜ

Δημοσιεύτηκε στις Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013 11:53

Η επίταξη συνιστά ακραία επιλογή διαχείρισης της κρίσης και δεν βρίσκει σύμφωνη τη Δημοκρατική Αριστερά.
Σε μια περίοδο που η κοινωνία πιέζεται αφόρητα, αυτό που χρειάζεται είναι η εξάντληση κάθε δυνατότητας για συνεννοήσεις.
Οι αδιαλλαξίες από κάθε πλευρά δεν διευκόλυναν την ανεύρεση λύσεων.

Αδιάσπαστη συνέχεια

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Ούτε απαλά λευκά γάντια φοράνε στις λέξεις οι άνθρωποι όταν τσακώνονται ούτε τους λειαίνουν τις γωνίες για να μην πληγώνουν. Και με τα κόμματα το ίδιο συμβαίνει, πολύ περισσότερο αν ερίζουν για την εξουσία, οπότε ο μόνος βαθμός που τους είναι αρεστός είναι ο υπερθετικός. Ο υπερθετικός του αυτοεγκωμίου από τη μια, ο υπερθετικός της απαξίωσης του αντιπάλου από την άλλη. Γνωστά πράγματα. Και τόσο ελληνικά ώστε να συμπεραίνει κανείς ότι ως προς αυτό τουλάχιστον η ελληνικότητα είναι αδιάσπαστα συνεχής στους αιώνες. Και μόνο οι κωμωδίες του Αριστοφάνη αν είχαν σωθεί, θα αρκούσαν για να σχηματίσουμε πλήρη εικόνα για την οξύτατη πολιτική διαπάλη των προπαππούδων μας. Οσο για τους παππούδες, τους αγωνιστές του ’21, φυλλομετρώντας τα Απομνημονεύματά τους βλέπεις πως οι εμφυλιοπολεμικές λέξεις τους ήταν τροχισμένες όσο και τα σπαθιά τους. Ωστόσο, κάποιος πρέπει να την παγίδεψε τη Ν.Δ., τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Σκάρωσε, δηλαδή, και τους πάσαρε ένα φιλμάκι (με ακούσιο ήρωα τον βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ κ. Διαμαντόπουλο), κόβοντας και ράβοντας, επιλέγοντας ό,τι βόλευε και απαλείφοντας ό,τι ξέφευγε από το σενάριο, με στόχο να τους εκθέσει. Να εκθέσει την αγχωμένη ερασιτεχνική προχειρότητα με την οποία βρίσκουν ή κατασκευάζουν όπλα για τον πόλεμό τους με την αξιωματική αντιπολίτευση. Και επιπλέον να τους εκθέσει για την ελλιπή ή επιλεκτική μνήμη τους, η οποία δεν είναι υποχρεωτικό να αποτελεί γνώρισμα και των απλών λεγόμενων πολιτών, που εκτός των άλλων έχουν σαν όπλο την απέραντη μνήμη του Ιντερνετ. Κάνεις ένα τσακ, λοιπόν, πληκτρολογείς τρεις λέξεις και δίχως κόπο βρίσκεις την πλήρη δήλωση του βουλευτή, βιντεοσκοπημένη. Αμέσως διαπιστώνεις ότι δεν κηρύσσει τον τρίτο γύρο, όπως υποστηρίζει ο κ. Κεδίκογλου ή ο κ. Δένδιας. «Ναι, αλλά λέει ότι το MALL είναι ανομία», ακούγεται ο δικηγόρος του διαβόλου. Μάλιστα. Συνεχίζεις να γκουγκλάρεις, για να ενισχύσεις τα ξέφτια μνήμης που έχουν απομείνει στη ζαλισμένη κεφαλή σου, και... Και πέφτεις σε θησαυρό. Ποιον θησαυρό; Μα, ω αγαθοί, δεν γίνεται τώρα για πρώτη φορά λόγος για την «ανομία του MALL» ή γενικά γι’ αυτό που προοριζόταν για «Ολυμπιακό Χωριό Τύπου» για να καταλήξει υπερεμπορικό. Ο ίδιος ο αρχηγός της τοτινής αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο κ. Καραμανλής, είχε καταγγείλει σκάνδαλο, το 2003. Και ο κ. Μητσοτάκης επίσης. Κι από κοντά βουλευτές, δημοσιογράφοι και κυρίως κάποιοι πολίτες-δονκιχώτες, που εναντιώθηκαν στο μέγα σχέδιο, για να βρεθούν αντιμέτωποι με την κ. Βάσω Παπανδρέου, τον κ. Λαλιώτη, τον κ. Βενιζέλο κ.ο.κ. Τι, δηλαδή. Η τότε επίσημη Ν.Δ. «στοχοποίησε» το μαρουσιώτικο κέντρο; Γι’ αυτό λέω ότι κάποιος παγίδεψε την τωρινή Ν.Δ. Αλλά είπαμε. Αδιάσπαστη η συνέχειά μας: Εδώ ολόκληρος Παρθενώνας δημιουργήθηκε με τη συνοδεία καταγγελιών για σκάνδαλα. Θα έμενε έξω από την Ιστορία ένα εμπορικό κέντρο;

Πολιτική ένδεια!

Πρώτη καταχώρηση: 21/01/2013  , enikos.gr

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ  συζήτηση στη Βουλή, με θέμα τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ, όχι μόνο δεν εξωράισε, όπως ορισμένοι ανέμεναν, την ήδη εξαιρετικά φθαρμένη εικόνα του πολιτικού μας προσωπικού και των κοινοβουλευτικών μας διαδικασιών, αλλά αντίθετα την καταρράκωσε πλήρως. Χάθηκε έτσι άλλη μια σημαντική ευκαιρία να «γεφυρωθεί» το ολοένα και διευρυνόμενο τα τελευταία χρόνια χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική. Μετά τη συνεδρίαση της Πέμπτης, η απόσταση ανάμεσα στους πολίτες και τους πολιτικούς, αντί να μειωθεί, μεγάλωσε ακόμη περισσότερο. Οι εντυπώσεις ήταν αλγεινές. Οι παρατάξεις και οι εκπρόσωποί τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έδειξαν για άλλη μια φορά το χειρότερο πρόσωπό τους. Απέδειξαν ότι αδυνατούν να συλλάβουν τα μηνύματα των καιρών. Αδυνατούν να αφουγκρασθούν τον παλμό της κοινωνίας. Ζουν στον μικρόκοσμό τους. Και ενδιαφέρονται μόνο για την εξυπηρέτηση των πολιτικών και ενίοτε των προσωπικών τους συμφερόντων.

ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ  ότι τα κόμματα αναλώθηκαν την Πέμπτη επί ώρες σε έναν ανούσιο πόλεμο εντυπώσεων, που επανέφερε στη μνήμη τις χειρότερες στιγμές της κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. το 1989. Αποκορύφωμα οι άθλιες μεθοδεύσεις στη διαδικασία και τα φθηνά τερτίπια στην ψηφοφορία, που δημιούργησαν την αίσθηση στημένου παιχνιδιού, με σημαδεμένη τράπουλα. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η ουσία της υπόθεσης στην πραγματικότητα δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου στη Βουλή. Το γεγονός ότι η χώρα μας είναι η μόνη που δεν αξιοποίησε τη λίστα Λαγκάρντ για να αυξήσει τα φορολογικά της έσοδα πέρασε «ντούκου». Οπως επίσης δεν προβλήθηκε και δεν επισημάνθηκε επαρκώς το γεγονός ότι η λίστα αυτή περιλαμβάνει καταθέσεις Ελλήνων σε μία μόνο τράπεζα του εξωτερικού, δηλαδή στην HSBC. Τι έπραξαν οι ελληνικές κυβερνήσεις και οι υπουργοί Οικονομικών των τελευταίων ετών για να έρθουν στα χέρια τους λίστες και από άλλα μεγάλα ξένα πιστωτικά ιδρύματα; Και ακόμη: Ερεύνησαν βάσει των στοιχείων που διαθέτει η Τράπεζα της Ελλάδος τη ροή του χρήματος από τη χώρα μας προς το εξωτερικό; Ερεύνησαν τη νομιμότητα της απόκτησης των κεφαλαίων που διακινήθηκαν, ιδίως μετά το 2009, που η κρίση και ο φόβος της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη πολλαπλασίασε τις εκροές; Αξιοποίησαν τα στοιχεία αυτά στον υποτιθέμενο πόλεμο που έχουν κηρύξει κατά της φοροδιαφυγής;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ  στα ερωτήματα αυτά, που είναι και τα μόνα σημαντικά, είναι αρνητική. Η θυελλώδης συνεδρίαση του εθνικού μας Κοινοβουλίου την περασμένη Πέμπτη επικεντρώθηκε σε σενάρια συνωμοσίας, σε αστυνομικής φύσεως ερμηνείες για την αλλοίωση της λίστας, σε πολιτικά κουτσομπολιά, σε κωμικοτραγικούς εξυπνακισμούς και σε ύβρεις. Δεν εστίασε στα ουσιώδη ζητήματα της υπόθεσης. Δεν έγινε συζήτηση σε βάθος. Οι πολίτες είχαν την αίσθηση ότι παρακολουθούν ένα σκληρό πολιτικό - τηλεοπτικό reality, που σε ορισμένες στιγμές μάλιστα προσέλαβε έντονο επιθεωρησιακό χαρακτήρα. Για άλλη μια φορά ο πολιτικός μας κόσμος αποδείχθηκε ανίκανος να προστατεύσει το όποιο εναπομείναν κύρος του. Αντί να οργανώσει με συναινετικές, διαφανείς και αμερόληπτες διαδικασίες τη συζήτηση και τη λήψη των αποφάσεων σε ένα τόσο σημαντικό θέμα, όπως η λίστα Λαγκάρντ και η φοροδιαφυγή, απέδειξε για πολλοστή φορά την ανικανότητά του να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις και στα καθήκοντά του. Ποιος πιστεύει ειλικρινά σήμερα ότι οι κοινοβουλευτικές αποφάσεις της περασμένης Πέμπτης άνοιξαν τον δρόμο για την κάθαρση του δημόσιου βίου και για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής; Ποιος πιστεύει ότι η Βουλή ανταποκρίθηκε επαρκώς στον ιστορικό της ρόλο και στην εθνική της αποστολή;

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ  ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει σήμερα, εκτός όλων των άλλων, και σοβαρό έλλειμμα ηγεσίας. Η εικόνα της Βουλής είναι απελπιστικά υποβαθμισμένη. Το επίπεδο της πλειονότητας των εκπροσώπων του έθνους δεν είναι αντίστοιχο της κρισιμότητας των περιστάσεων. Δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στα αυτονόητα, ούτε στα στοιχειώδη. Ακόμη και στα πιο απλά ζητήματα διαδικασίας δίνουν συχνά την αίσθηση ότι απουσιάζει η κοινή λογική. Και ας μη μιλήσουμε βέβαια για φαντασία, τόλμη, γνώση, πρωτότυπη και καινοτόμο πολιτική σκέψη που η δυσχερής σημερινή συγκυρία απαιτεί, για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων του λαού και του τόπου. Πολιτική ένδεια. Εικόνα παρακμής, που απαξιώνει ακόμη περισσότερο την πολιτική μας ζωή και απομακρύνει τους ικανούς και επιτυχημένους συμπολίτες μας από αυτήν. Ας ελπίσουμε η θλιβερή κοινοβουλευτική εικόνα της περασμένης Πέμπτης να είναι ζωντανή μπροστά στα μάτια μας την επόμενη φορά που θα ψηφίσουμε... Η σύνθεση και η ποιότητα του πολιτικού μας προσωπικού αποτελεί «καθρέφτη» και βαρόμετρο της πολιτικής μας ωριμότητας. Εχουμε μεγάλη ευθύνη! Θα τους ξαναψηφίσουμε;

Πρωτοβουλία Κουβέλη για διοίκηση, κόμματα και πολιτικό χρήμα

Δημόσια εκδήλωση της ΔΗΜΑΡ με συνταγματολόγους και πολιτικούς επιστήμονες στις 30 Ιανουαρίου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  24/1/2013

Μπίτσικα Παναγιώτα , tovima.gr

Επιχειρώντας να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος για το πολιτικό σύστημα, το κομματικό χρήμα, το εκλογικό σύστημα και την αντιμετώπιση της πολιτικής διαφθοράς, η ΔΗΜΑΡ οργανώνει στις 30 Ιανουαρίου ημερίδα με εισηγήσεις από συνταγματολόγους και πολιτικούς επιστήμονες.

Το κόμμα του κ. Φ. Κουβέλη, παράλληλα με τις δράσεις που ξεκινά για την ανεργία - όχι απλώς εν είδει προτάσεων αλλά επιχειρησιακού σχεδίου, κοστολογημένου - παρεμβαίνει με επίκεντρο την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος.

Αν και η εκδήλωση αυτή έρχεται μέσα στη δίνη της διερεύνησης υποθέσεων πολιτικής διαφθοράς, η Αγ. Κωνσταντίνου διατείνεται ότι την είχε στον σχεδιασμό της από καιρό, υπολογίζοντας να την «τρέξει», αφότου έκλεινε ο κύκλος των κυβερνητικών προσπαθειών για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Όπως λένε από το ηγετικό επιτελείο της ΔΗΜΑΡ, «η χώρα κατάφερε να μείνει σε ευρωπαϊκή τροχιά, και πλέον ανοίγεται το πεδίο για αναγκαίες θεσμικές πρωτοβουλίες που αφορούν την εξυγίανση της πολιτικής ζωής».

Πάντως, ήδη στο μικροσκόπιο και των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης έχει τεθεί το ζήτημα νομοθετικών παρεμβάσεων, ακόμα και για το πολιτικό χρήμα.

Στην ημερίδα θα γίνουν εισηγήσεις από τους συνταγματολόγους κκ. Νίκο Αλιβιζάτο και Γιώργο Σωτηρέλη, τον καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ηλία Νικολακόπουλο και τη Συνήγορο του Πολίτη, πανεπιστημιακό κυρία Καλλιόπη Σπανού. Θα συντονίζει ο βουλευτής και Καθηγητής Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιάννης Πανούσης.

Την εκδήλωση θα ανοίξει, από πλευράς ΔΗΜΑΡ, ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής και βουλευτής κ. Σπύρος Λυκούδης, ενώ θα κλείσει ο κ. Φ. Κουβέλης, κάνοντας πολιτική τοποθέτηση και συνοψίζοντας τα συμπεράσματα της συζήτησης.

Τα θέματα που θα αναπτυχθούν αφορούν τον μετασχηματισμό του πολιτικού και διοικητικού συστήματος, στις θεσμικές παρεμβάσεις για τη διερεύνηση του πόθεν έσχες των πολιτικών και όσων διαχειρίσθηκαν δημόσιο χρήμα, αλλά και στα ζητήματα του εκλογικού συστήματος, των εκλογικών περιφερειών, της χρηματοδότησης των κομμάτων, της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Το πρώτο ζητούμενο, όπως συνηθίζει να λέει ο κ. Κουβέλης, παραμένει ένα ανασυγκροτημένο, παραγωγικό κι αποτελεσματικό κράτος, με βραχίονα της ανάταξης της χώρας τη δημόσια διοίκηση υπό την καθοδήγηση ενός ριζικά διαφορετικού πολιτικού συστήματος. Η ΔΗΜΑΡ, και προεκλογικά, υποστήριζε ότι οι δομικές αδυναμίες του πολιτικού συστήματος μετατράπηκαν σε πρόβλημα πολιτικής διεύθυνσης της χώρας και αυτό - μεταξύ άλλων παραγόντων - με τη σειρά του οδήγησε στο οξύ οικονομικό πρόβλημα. 

Κονσερβοκούτι στα σκουπίδια του Διαμαντόπουλου!

Με την οδύνη και το σοκ ζωγραφισμένα στο πρόσωπό του, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Δένδιας, παρουσίασε στους δημοσιογράφους τη μακάβρια απόδειξη, ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ετοίμαζε έναν νέο συμμοριτοπόλεμο!

24/01/2013 , protagon.gr

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, παρουσιάζει προσεκτικά το μακάβριο εύρημα.

Είναι το αγαπημένο όπλο των κομμουνιστών! Με αυτό, επιχειρούν εδώ και δεκαετίες να εξοντώσουν τους εθνικόφρονες πατριώτες και να ανοίξουν την κερκόπορτα του Έθνους στα κακοποιά στοιχεία του Στάλιν και των συνεργατών του.
Και τώρα, ένα τέτοιο φονικό όπλο που μάλιστα περιείχε μανιτάρια (δηλαδή το περιεχόμενο που έχουν μόνο οι πιο επικίνδυνες κονσέρβες), βρέθηκε στα σκουπίδια του γνωστού σεσημασμένου αναρχοσυριζαίου Βαγγέλη Διαμαντόπουλου. Του ανθρώπου που παγίδευσε προχθές τον Νίκο Δένδια και τη Νέα Δημοκρατία, λέγοντας σε επίμαχο video παραπάνω από όσα νόμιζαν ότι είχε πει!
Τρομαγμένος, εξαιτίας των αναμνήσεων του εμφυλίου, που ξυπνάει ένα τέτοιο μακάβριο αντικείμενο ακόμα και σε όσους δεν έχουν ζήσει εμφύλιο, (όπως ο υπουργός), ο Νίκος Δένδιας, κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι ζει μέσα στην ανομία και τον τεντιμποϊσμό. «Δεν θα κολλήσουν κομμουνιστικό σκορβούτο την πατρίδα», κατέληξε ο υπουργός, χτυπώντας με δύναμη τον χάρακα στην έδρα!
Τέλος, λίγο πριν αρχίσει να δέχεται τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, ορκίστηκε στα ποσοστά των νοικοκυραίων, φιλώντας σταυρό, ότι το κονσερβοκούτι δεν είναι μονταρισμένο και ότι περιμένει τα ευρήματα της βαλιστικής εξέτασης για να αποδειχθεί αν έχει χρησιμοποιηθεί σε κάποια άλλη ενέργεια.

(Σημείωση: Το κείμενο αυτό αποτελεί προϊόν επινόησης με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Καταναλώστε το υπεύθυνα)
Κάντε Like στη σελίδα του Moufanet στο Facebook