Δεν τελείωσε το παιχνίδι;

Του Παύλου Τσίμα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012 , TA NEA

Συμπληρώνονται σε λίγο τρία χρόνια από εκείνο το απόγευμα στις Βρυξέλλες, όταν ένας θυμωμένος Γιούνκερ διατύπωνε τον μοιραίο χρησμό: «The game is over».

Είχαν περάσει λίγες μόνον ημέρες από τις εκλογές του 2009 - τις τελευταίες εκλογές του «ancien regime», του παλαιού καθεστώτος. Και ο νέος υπουργός Οικονομικών είχε μόλις ανακοινώσει στους ευρωπαίους συναδέλφους του ότι το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα για το 2009 θα ήταν τριπλάσιο του προϋπολογισθέντος. Υπενθυμίζω τα βασικά μεγέθη: το 2009 το ελληνικό Δημόσιο είχε δαπάνες που ισούνταν με το 53,2% του ΑΕΠ και έσοδα ίσα με το 37,8% του ΑΕΠ. Μόνον. Η διαφορά ανάμεσα στα έσοδα και στα έξοδα του ελληνικού Δημοσίου μετρήθηκε, τελικά, από τη Εurostat στα 36,2 δισ. ευρώ.

Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς εννοούσε ο Γιούνκερ με εκείνο το «game over» του. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι για το ελληνικό πολιτικό σύστημα ακόμη και σήμερα το παιχνίδι δεν τελείωσε. Και δυσκολεύεται να αλλάξει. Οπως συνήθως συμβαίνει στις μεταβατικές εποχές, οι ιδέες, οι άνθρωποι και οι συνήθειες της παλιάς εποχής επιβιώνουν στην αρχή της νέας - παρότι οι εκλογές του περασμένου Ιουνίου άλλαξαν εκ θεμελίων τη διάταξη και τους συσχετισμούς και υποχρέωσαν, για πρώτη φορά από το 1952, σε σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης.

Το αποτέλεσμα αυτής της ατελούς μετάβασης αποτυπώνεται και σε νούμερα: έπειτα από μία τριετία δημοσιονομικής προσαρμογής, η Ελλάδα θα έχει λάβει μέτρα ύψους 60 δισ. (έχοντας χάσει το ένα τέταρτο του προ κρίσης εισοδήματός της) για να αντιμετωπίσει εκείνο το αρχικό έλλειμμα των 36 δισ. και της μένει ακόμη έλλειμμα κοντά στο 7% του ΑΕΠ.

Σκέφτομαι, λοιπόν: Τι θα είχε συμβεί αν ο χρησμός Γιούνκερ είχε μεταφραστεί στα ελληνικά και είχε ενοφθαλμιστεί στην ελληνική πολιτική χλωρίδα;

Αν, για παράδειγμα, κάπου εκεί στα τέλη του 2009, αρχές του 2010, είχε συγκροτηθεί μία «εθνική επιτροπή», όπως μας αρέσει να τις βαφτίζουμε, για τη ριζική αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος. Που αποστολή θα είχε να ανατινάξει, να γκρεμίσει συθέμελα αυτόν τον φορολογικό λαβύρινθο που ο θεμέλιος λίθος του ετέθη επί Μεταξά και χτίζεται δεκαετίες τώρα με πλίνθους και κεράμους σκοτεινούς εκτάκτων μέτρων και ερμηνευτικών εγκυκλίων. Και να βάλει στη θέση του έναν απλό, σύντομο, εύληπτο φορολογικό νόμο, χωρίς σκοτεινούς κώδικες βιβλίων και στοιχείων, χωρίς παράθυρα. Και έναν αντίστοιχο, σύγχρονο φοροεισπρακτικό μηχανισμό, ικανό να κάνει απλές διασταυρώσεις σαν αυτήν ανάμεσα στα δηλωθέντα εισοδήματα και στο ύψος των εξυπηρετουμένων δανείων, που παρουσίασαν οι τρεις ερευνητές από το Σικάγο. Αν μια τέτοια «σεισάχθεια» είχε ξεκινήσει τότε, τώρα θα λειτουργούσε ήδη, θα εισέπραττε έσοδα και δεν θα χρειαζόταν να καταφεύγει η νέα κυβέρνηση στης μπαλωματούς την τέχνη εφευρίσκοντας παραλλαγές χαρατσιών και έκτακτων εισφορών επί δικαίους και αδίκους για να μαντάρει το χιλιοτρυπημένο δημόσιο ταμείο.

Αν, επίσης, κάπου εκεί στα τέλη του 2009, αρχές του 2010, είχε συγκροτηθεί άλλη μία «εθνική επιτροπή», ας μη χαλάσουμε το έθιμο της ονοματοδοσίας, που θα αξιολογούσε τη λειτουργία, τη δομή και το κόστος του δημόσιου τομέα και θα κατάστρωνε το σχέδιο της από ετών αναμενόμενης «επανίδρυσής» του. Θα έστηνε δηλαδή έναν μεγάλο καθρέφτη, να δούμε όλοι το τέρας που θα καθρεφτιζόταν εκεί: ένα οσμανλίδικο κράτος, με χιλιάδες αεροστεγώς αλληλοαποκλειόμενες δομές, άδειες οι περισσότερες, που απασχολούν 1.443 διαφορετικούς κλάδους εργαζομένων, που καλείται να ασκήσει 23.150 διαφορετικές, νομοθετημένες μεν αλλά συχνά αλληλοαποκλειόμενες και αντιφατικές αρμοδιότητες, το οποίο εν τέλει είναι εκ κατασκευής αδύνατον να παράγει οποιοδήποτε έργο. Δύο χρόνια θα ήταν, φαντάζομαι, αρκετά για να μπει στη θέση του τέρατος ένα κανονικό κράτος. Και δεν θα χρειαζόταν τώρα, ξανά-μανά, η κυβέρνηση να σπρώχνει όπως όπως, στην τύχη, με εφεδρείες ή διαθεσιμότητες, προς την έξοδο από το Δημόσιο όποιον να 'ναι, ενδεχομένως τους καλύτερους, ώστε στο τέλος το ίδιο τέρας να αναπαράγεται απλώς σε χαμηλότερο επίπεδο, με φτωχότερα μέσα και χειρότερες επιδόσεις.

Αλλά, προφανώς, the game is not over. Οχι ακόμη...

ΕΡΤ: Προσλήψεις απείρου κάλλους

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012 , http://energoipolitespallinis.blogspot.gr/

Πίνακα σε τρία χρώματα (μπλε της ΝΔ, πράσινο του ΠΑΣΟΚ και ασπροκόκκινο της ΔΗΜΑΡ) θυμίζει το τελευταίο διάστημα η ΕΡΤ, με την αναλογία των «χρωμάτων» να προκύπτει ανάλογα με την κοινοβουλευτική δύναμη των τριών κομμάτων. Η αρχή έγινε με το διοικητικό συμβούλιο, όπου πρόεδρος τοποθετήθηκε εκλεκτός του ΠΑΣΟΚ (Νίκος Τέλης), διευθύνων σύμβουλος εκλεκτός της ΝΔ (Νίκος Σίμος) και μέλος με πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς (Τέλης Σιαμαντάς).

Από έναν απλό εργαζόμενο στην ΕΡΤ

Ακολούθησε η Γενική Διεύθυνση Ειδήσεων. Μετά την περιπετειώδη απαλλαγή του Γιώργου Κογιάννη από τα καθήκοντά του (βλέπε επιστολή που δημοσιεύθηκε και στο tvxs.gr), στη θέση του τοποθετήθηκε ο Στράτος Μπαλής, ο οποίος επί χρόνια κάλυπτε το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας. Αρχικά ως αναπληρωτής και τελικά ως Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων. Δεν χρειάστηκαν όμως περισσότερες από δύο εβδομάδες για να υπάρξει νέα αντικατάσταση. «Θύμα» αυτή τη φορά ο Στράτος Μπαλής και αντικαταστάτης του ο Βασίλης Θωμόπουλος, με πρόταση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Είχε προηγηθεί η κάλυψη - μετά από αγωνιώδεις διαπραγματεύσεις – του Γενικού Διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης από τον Αιμίλιο Λιάτσο. Είπαμε όλα είναι θέμα ισορροπιών εκεί στην Αγία Παρασκευή.

Κι αν τα παραπάνω ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα καθώς μιλάμε για κατεξοχήν πολιτικές θέσεις από τις οποίες ανέκαθεν προέκυπτε η «γραμμή», απορία προκαλεί η χρησιμότητα προσλήψεων σε θέσεις ειδικών συμβούλων και Προσωπικού Ειδικών Θέσεων με μισθούς που κυμαίνονται μεταξύ 3.000 και 4.000 ευρώ μεικτά.
Τον «χορό» άνοιξαν ως ΠΕΘ – σημειώνεται ότι οι θέσεις αυτές προορίζονται για θέσεις επιστημόνων - οι δημοσιογράφοι Μπάμπης Παπαναγιώτου και Γιώργος Κουβαράς (τουλάχιστον ο δεύτερος παρουσιάζει ήδη εκπομπή), οι σκηνοθέτες Βασίλης Βλαχοδημητρόπουλος και Γιώργος Νταούλης (ο τελευταίος, σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, ήταν διακαής πόθος της Έλλης Στάη για το κεντρικό δελτίο ειδήσεων), η επί σειρά ετών παραγωγός της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνα Αρμάνη και τελευταία και μη εξαιρετέα η Ανθή Σαλαγκούδη.

Η κόρη του πρώην υπουργού Ανάπτυξης της κυβέρνησης της Ν.Δ., ο μισθός της οποίας «τρέχει» από το τέλος Αυγούστου προσελήφθη για να παρουσιάσει καθημερινή εκπομπή (στη λογική του ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ) στο δίωρο 10-12. Τελικά, όμως, και μετά από άκαρπες προσπάθειες και πολλές ώρες δοκιμαστικών, αποφασίστηκε ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας τέτοιας εκπομπής. Ακόμα γελάνε οι παρόντες στο στούντιο όπου γίνονταν τα δοκιμαστικά όταν σε δύο περιπτώσεις κλήθηκε να πάρει συνέντευξη από «υπουργούς» της κυβέρνησης, που υποδύονταν συνάδελφός της. Παραμένει άγνωστο το που θα αξιοποιηθεί και κυρίως το πότε.

Το αποκορύφωμα, όμως, της τακτοποίησης ημετέρων ήρθε πριν από λίγες ημέρες με την ανακοίνωση οχτώ προσλήψεων (η μια εκ των οποίων του Βασίλη Θωμόπουλου) είτε σε θέσεις ειδικών συμβούλων είτε σε θέσεις ΠΕΘ. Ανάμεσά τους:

• Ο πρώην παρουσιαστής του MEGA και πρώην υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, Αντώνης Λιάρος. Τα σχόλια περιττεύουν
• Ο δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης, ο οποίος μεταξύ άλλων πολλών συνέγραψε και τη βιογραφία του Κώστα Καραμανλή. Επίσης ουδέν σχόλιον.
• Ο δημοσιογράφος Μενέλαος Σεβαστιάδης, ο οποίος επιφορτίστηκε «με τον συντονισμό για την κάλυψη της καθημερινής αθλητικής ειδησεογραφίας, την αρχειοθέτηση όλου του αθλητικού ραδιοφωνικού αθλητικού υλικού, την αναζήτηση αθλητικών προγραμμάτων και την οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής ραδιοφωνικών αθλητικών εκπομπών». Η τοποθέτηση του, κατά τους παροικούντες το ραδιομέγαρο, θυμίζει την περίπτωση Αρι Νικολάκη το 2004. Χώρια που πληροφορίες σημειώνουν ότι υπάρχει θέμα με τον Γιώργο Αντωνίου, ο οποίος με τη σειρά του είχε ανακοινωθεί νωρίτερα ως συντονιστής της ΝΕΤ FM και της ΕΡΑ ΣΠΟΡ. Δεν αρκούσε, δηλαδή, ένας συντονιστής για το αθλητικό ραδιόφωνο της ΕΡΤ αλλά κρίθηκε απαραίτητο ότι πρέπει να υπάρξουν δύο.
• Η Ματίνα Ρέτσα ως σύμβουλος επικοινωνίας. Για την εξ Ευβοίας καταγόμενη κα Ρέτσα δεν χρειάζεται να γραφτεί τίποτα περισσότερο από ότι υπήρξε η διευθύντρια του γραφείου στη Βουλή του νυν κυβερνητικού εκπροσώπου Σίμου Κεδίκογλου, με τον οποίο εξακολουθεί να συνεργάζεται.
• Ο δημοσιογράφος Σταύρος Οικονομόπουλος, ο οποίος τοποθετήθηκε ως ειδικός σύμβουλος για θέματα ραδιοφωνίας. Ο κ. Οικονομόπουλος υπήρξε συμβασιούχος ορισμένου χρόνου για ένα έτος (2010-2011) αναλαμβάνοντας τότε την προβολή της ΝΕΤ FM επιλέγοντας αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις των πολιτικών που φιλοξενούνταν στη συχνότητα των 105,8 μεγάκυκλων.
• Και φυσικά η επαναφορά της Χρύσας Αράπογλου, η οποία δεν κατάφερε να επανεκλεγεί και κάπου, κάπως, κάποτε πρέπει να εξασφαλίζει τον επιούσιον.

Και για να μην αδικήσουμε κανέναν, δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη η πρόσληψη τριών γραμματέων και ενός διευθυντή για το γραφείο του διευθύνοντος συμβούλου με συνολικό μηνιαίο κόστος μισθοδοσίας 9.500 ευρώ. Γραμματέα προσέλαβε και ο Αιμίλιος Λιάτσος αλλά με 1.650 ευρώ μεικτά και χωρίς πληρωμές για υπερωρίες και αργίες.

Και όλα αυτά τα χρήματα και οι αμοιβές αποφασίζονται τη στιγμή που ακόμα δεν έχει κλείσει το θέμα του μισθολογίου για τους εργαζόμενους στην ΕΡΤ, πάνω από το κεφάλι των οποίων επικρέμαται ακόμα η δαμόκλειος σπάθη των ενδεχόμενων νέων περικοπών λόγω της ένταξης της ΕΡΤ στις ΔΕΚΟ.

Εσείς δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα περισσότερο από το να πολλαπλασιάσετε τα πρόσωπα επί τις αμοιβές και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας…

Εμείς οι δημοσιογράφοι

23/09/2012

του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr

Εμείς οι δημοσιογράφοι, έχουμε δυο-τουλάχιστον-κακές συνήθειες. Η πρώτη, είναι πως έχουμε άποψη για όλα ή για σχεδόν όλα. Έτσι, βλέπουμε ιδιαίτερα στα τηλεοπτικά παράθυρα των "οκτώ" (που κατ ευφημισμό ονομάζουν δελτία ειδήσεων), φωτεινούς παντογνώστες που με σοβαροφανές ύφος και απόλυτη βεβαιότητα όχι να πληροφορούν, αλλά ν αναλύουν ολόκληρη την γκάμα της επικαιρότητας. Κατέχουν την αλήθεια. Από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και την οργή του Τομσεν μέχρι για τα κρούσματα με το κουνούπι του Δυτικού Νείλου. Και κουνούπι του Ανατολικού Νείλου να υπήρχε, σίγουρα θα είχαν άποψη και γι αυτό.
Η δεύτερη κακή συνήθεια, είναι πως μιλάμε ή γράφουμε σαν να είμαστε οι άγγελοι αυτής της κοινωνίας. Άμεμπτοι, αμέτοχοι και χωρίς καμμία συμβολή σ αυτή την ολοκληρωτική κατρακύλα της χώρας. Και ιδιαίτερα, χωρίς ίχνη ντροπής για την σιωπή μας όταν πρόκειται για τα δικά μας συμφέροντα ή εκείνα των μιντιαρχών. Ακούω καθημερινά κραυγές οργισμένων δημοσιογράφων που κουνάνε το δάκτυλο στους πολιτικούς
Διαβάζω πύρινα άρθρα με έντονα καταγγελτικό λόγο. Και αναρωτιέμαι αν η αθωότητα είναι συνώνυμη της ιδιότητάς μας... Σ αυτή την δεύτερη παθογένεια θα σταθούμε. Και θα το κάνουμε με μερικά πρόσφατα παραδείγματα που κυριάρχησαν στον δημόσιο διάλογο. Τα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν με ιδιαίτερη σπουδή περιπτώσεις πολιτικών που πλούτισαν παράνομα ή είναι ύποπτοι για κάτι τέτοιο.
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος ως κορυφαίο παράδειγμα πρέπει να έχει δεχτεί την μεγαλύτερη αρνητική δημοσιότητα που έχει πάρει πολιτικό στέλεχος. Και σωστά. Οι δημοσιογράφοι ωστόσο λίγα μόνο είπαν, για εκείνους τους συναδέλφους τους, οι οποίοι για χρόνια ολόκληρα υμνούσαν τον Άκη και τις δραστηριότητες του. Ούτε για εκείνα τα ονόματα δημοσιογράφων που βρέθηκαν στα ημερολόγια του Άκη, μάθαμε πολλά και μάλλον ελάχιστα ερευνήθηκε το θέμα και από την δικαιοσύνη. Αν είσαι στο ημερολόγιο του Άκη, είσαι ύποπτος; Όχι απαραίτητα. Αν όμως είσαι στο ημερολόγιο του Άκη και απέκτησες και ένα κότερο, δεν πρέπει να ρίξουν οι υπεύθυνοι μια παραπάνω ματιά;
Οι δημοσιογράφοι δίνουμε έμφαση στα 32 πολιτικά πρόσωπα που ερευνώνται από τον ΣΔΟΕ για αδικαιολόγητο πλουτισμό. Επίσης σωστά κάνουμε. Αδικαιολόγητο πλουτισμό ωστόσο σε δημοσιογράφους δεν έχουμε διαπιστώσει εμείς οι ίδιοι; Δίπλα μας τους έχουμε, εργοδότες έχουν γίνει κάποιοι από αυτούς, δεν γνωρίζουμε πως ένας ή δυο καλοί μισθοί δεν δικαιολογούν βίλες στην Εκάλη και την Μύκονο και καταθέσεις πολλών εκατομμυρίων; Δείξαμε ποτέ κανένα ζήλο (ανάλογο μ εκείνο που δείχνουμε για πολιτικούς) ή απαιτήσαμε από την πολιτεία με επιτακτικό τρόπο να μετατραπεί το εικονικό "πόθεν εσχες" των δημοσιογράφων σε ουσιαστικό;
Οι δημοσιογράφοι στηλιτεύουμε τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις ή εκείνες που δανείζονται μεγάλα ποσά χωρίς τ’ ανάλογα εχέγγυα υπονοώντας αδιαφανή διασύνδεση επιχειρηματιών με πολιτικούς και τραπεζίτες. Έτσι πρέπει να κάνουμε. Για τους μιντιάρχες που με ιλιγγιώδεις ζημιές στους ισολογισμούς τους ακολουθούν ανάλογες τακτικές, δεν έχουμε να πούμε τίποτα; Πρόσφατα στοιχεία έδειξαν πως τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης στο πρώτο εξάμηνο της χρονιάς, εμφάνισαν ζημιές που ξεκινούν από 6 εκατομμύρια ευρώ και ακολουθούν ανοδική τροχιά. Αναρωτηθήκαμε και πληροφορήσαμε την κοινωνία πως εξακολουθούν να επιβιώνουν, να δανείζονται και να πορεύονται ασκώντας την εξουσία τους;
Οι δημοσιογράφοι δεν χάνουμε ευκαιρία ν’ αποκαλύπτουμε και να επικρίνουμε τον άκρατο κομματισμό σε πολλά επίπεδα. Ο Πολύδωρας ή ο Τραγάκης που διόρισαν τους συγγενείς τους κ.ο.κ. Έχουμε δίκιο, ο κομματισμός ισοπέδωσε την αξιοκρατία. Ωστόσο έχει παρατηρηθεί αξιοκρατία στις επιλογές δημοσιογράφων που καταλαμβάνουν δημόσιες θέσεις; Σήμερα ή παλαιότερα; Φαντάζομαι δεν θα το ισχυριστεί κανένας με επαρκή επιχειρήματα και χωρίς να προκαλέσει μειδιάματα...
Οι δημοσιογράφοι τρελαινόμαστε όταν παρατηρείται ένα ακραίο κρούσμα λογοκρισίας. Διαμαρτυρόμαστε, μαζεύουμε υπογραφές και αντιδράμε με έντονο τρόπο όταν γίνονται κραυγαλέες παρεμβάσεις. Για την αυτολογοκρισία μας, σε ανάλογες περιπτώσεις επειδή αυτή υπαγορεύεται από τα (επιχειρηματικά ή πολιτικά) συμφέροντα και επιδιώξεις των εργοδοτών μας, έχουμε πει πολλά;
Παραδείγματα τέτοια, μπορούν να καταγραφούν πολλά ακόμα. Ωστόσο δεν έχει νόημα, όλοι υποψιασμένοι είμαστε για τον τρόπο λειτουργίας της δημοσιογραφίας στις ημέρες μας. Λίγο ως πολύ γνωρίζουμε γιατί δεν περισσεύουν τα ρεπορτάζ σε ότι αφορά τον ρόλο των Τραπεζών, γνωρίζουμε την διαχρονική ιστορία των payrolls, γνωρίζουμε γιατί συντηρούνται μέσα ενημέρωσης με παθητικούς ισολογισμούς.
Και μάλλον έχει αρχίσει πια να τα γνωρίζει και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Γι αυτό, λίγη αυτοσυγκράτηση δεν θα έβλαπτε. Είμαστε κομμάτι ενός σάπιου συστήματος το οποίο δεν είναι διόλου αμέτοχο στην διαμόρφωση αυτής της κατάστασης που όλοι βιώνουμε. Ακόμα και αν δεν έχουμε βάλει χέρι στο μέλι, έχουμε κρατήσει το στόμα σιωπηλό όταν βλέπαμε ή βλέπουμε τους διπλανούς μας να το κάνουν. Σεβαστή η ανάγκη για μερική ένοχη σιωπή προκειμένου να επιβιώσουμε. Θα ήταν και αξιοπρεπής αν δεν εμφανιζόμαστε σαν τους κήνσορες της ηθικής σ’ αυτό τον τόπο...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Σκανδαλίδης: Κουρελόχαρτο η προγραμματική συμφωνία με αυτά τα μέτρα

23.09.2012 ,iefimerida.gr

Αντίθετος προς σημαντικές επιλογές που φαίνεται να υιοθετούνται στο πακέτο των 11,5 δισ. ευρώ, είναι ο πρώην υπουργός και βουλευτής Α΄ Αθήνας του ΠΑΣΟΚ Κώστας Σκανδαλίδης.
Ο κ. Σκανδαλίδης, ο οποίος διαπραγματεύθηκε εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ το προγραμματικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα έπρεπε να βαδίζει η τρικομματική κυβέρνηση, διαπιστώνει ότι αυτό δεν γίνεται. 'Οπως αναφέρεται σε άρθρο του που δημοσιεύεται στο aixmi.gr  «οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες» και προσθέτει ότι «επιλογές όπως νέος κεφαλικός φόρος, κατάργηση αφορολόγητου, νέες περικοπές στα κατώτατα εισοδήματα, μισθούς και συντάξεις, πλήρης διάλυση εργασιακών σχέσεων, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτές».
Ο πρώην υπουργός θέτει ευθύς εξαρχής, με τον τίτλο του άρθρου του, δύο καίρια ερωτήματα: «γιατί τόση παραπλάνηση και υποκρισία» και «γιατί κάναμε εκλογές»; Όπως αναφέρει, «το νέο πακέτο, σε σχέση με το σύνολο των μέτρων που πήραμε ως κυβέρνηση τα δυόμιση τελευταία χρόνια σε περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, τα υπερβαίνει κατά 50% τουλάχιστον».
Ο κ. Σκανδαλίδης αποτιμώντας τους τρεις μήνες διακυβέρνησης από την παρούσα κυβέρνηση, τονίζει ότι το δείγμα είναι: «καμιά διαπραγμάτευση, επανάληψη στο κράτος των πιο λαμπρών παραδόσεων της δεξιάς και, κυρίως, προτάσεις μέτρων που καθιστούν την προγραμματική συμφωνία κουρελόχαρτο».
«Που βρισκόμαστε σήμερα;», αναρωτιέται ο πρώην υπουργός και συνεχίζει: «Ποια αναθεώρηση επιτεύχθηκε εξαιτίας της εθνικής διαπραγμάτευσης; Τι άλλαξε μετά από δυο εκλογικές αναμετρήσεις; Οι επιδόσεις της χώρας στο δημοσιονομικό πεδίο είναι εντυπωσιακές και πρωτοφανείς, σε τι ευνόησαν τη συζήτηση, για τα νέα μέτρα; Έγινε καμία επεξεργασία, διατυπώθηκε καμία νέα πρόταση, συζητήθηκε κανένα νέο μέτρο πέρα από τα τετριμμένα και γνωστά; Αντιπαραθέσαμε μια διαφορετική λογική ένα άλλο «μείγμα πολιτικών» που προεκλογικά διαφήμιζε ο Αντώνης Σαμαράς και που οι περιστάσεις και οι ευρύτερες εξελίξεις στην Ευρώπη το καθιστούσαν επιτέλους εφικτό; Φοβάμαι πως όχι. Για να μη μιλήσω για τα "ισοδύναμα", που αυτοδιαφημίστηκαν και ξεχάστηκαν εν μια νυκτί».
Αναφορικά με τις εκλογές και γιατί έγιναν, ο κ. Σκανδαλίδης αναφέρει, αρχικά, ότι σε αντίθεση με το 2009, όλοι γνώριζαν τη θέση της χώρας και τους κινδύνους που την απειλούσαν. Και προσθέτει ότι οι εκλογές δεν έγιναν για την απλή αντικατάσταση του «τεχνοκράτη» Παπαδήμου, από τον «πολιτικό» Αντώνη Σαμαρά, ούτε για να τιμωρηθεί το ΠΑΣΟΚ και να διαγραφεί από τον πολιτικό χάρτη.
Όπως αναφέρει «οι εκλογές έγιναν για να αποφασίσει ο ίδιος ο λαός προς τα πού πρέπει να πορευτεί η χώρα, πώς να αντιμετωπίσει την κρίση, με ποια πρόταση εξόδου απ'αυτή. Όχι μόνο για να νομιμοποιήσει δημοκρατικά τις πολιτικές που ασκήθηκαν τα τελευταία χρόνια αλλά και να ανατρέψει στο μέτρο του δυνατού κάποια κακώς κείμενα. Και, κυρίως, να αλλάξει την διαπραγματευτική θέση της χώρας ενδυναμώνοντας την πολιτική της ηγεσία μέσα από συσπείρωση και συναίνεση ευρύτερων δυνάμεων, ώστε να μπορεί να θέσει έμπρακτα τις αιτούμενες αλλαγές». Και καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει «να αποδέχεται μοιρολατρικά τις εντολές της τρόικας και να επαναδιατυπώσει τη στρατηγική της, αντί να καταφεύγει σε "συμβολικούς λαϊκισμούς"».

Τόμσεν: Ο «σκληρός» του ΔΝΤ που αφήνει πίσω του καμένη γη...

23.09.2012 .iefimerida.gr

Ο Πολ Ματίας Τόμσεν είναι ο άνθρωπος που αναλαμβάνει τις ειδικές αποστολές του ΔΝΤ. Εκτελεί με ψυχρό και κυνικό τρόπο τις εντολές και το σχέδιο που θέλει να εφαρμόσει, χωρίς συναισθηματισμούς αλλά σχεδόν πάντα και χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όποιες χώρες αναλαμβάνει να «βοηθήσει» , τις φέρνει στο χείλος της αβύσσου. Ενίοτε, ανάλογα με τις εντολές που λαμβάνει, όπως γράφει το «Έθνος της Κυριακής» φροντίζει να τους δίνει και μια σπρωξιά στην πλάτη, όπως έκανε με τη Γιουγκοσλαβία, η οποία μετά το πέρασμα του Τόμσεν από το Βελιγράδι, απλά... εξαφανίστηκε κι έδωσε τη θέση της σε μια σειρά από αδύναμα κράτη.
Ο Πολ Ματίας Τόμσεν, γεννήθηκε σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη στη χερσόνησο της Γιουτλάνδης το 1955 αλλά μεγάλωσε στην Κοπεγχάγη.
Σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο της δανικής πρωτεύουσας, όπου και έπιασε δουλειά αφού τελείωσε το μεταπτυχιακό του. Ήταν 1979 και ο Τόμσεν μόλις 24 ετών.
Το 1982, πιάνει δουλειά στο ΔΝΤ και πέντε χρόνια μετά αναλαμβάνει την πρώτη «μεγάλη δουλειά». Ήταν η Γιουγκοσλαβία, η οποία μέχρι το τέλος της ενασχόλησής του με αυτήν είχε μεταμορφωθεί σε πεδίο μαχών, σφαγών και βομβαρδισμών.
Μεταξύ 1990 και 1991 μέχρι το ξέσπασμα του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου ο Τόμσεν διετέλεσε επικεφαλής της μόνιμης αντιπροσωπείας του Ταμείου στο Βελιγράδι, όπου και ανέλαβε να ολοκληρώσει ένα προμελετημένο έγκλημα, την αποσταθεροποίηση της Γιουγκοσλαβίας.
Το 1981 το εξωτερικό χρέος της Γιουγκοσλαβίας είχε αγγίξει τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια. Από το 1982 το ΔΝΤ ανέλαβε τη στενή επιτήρηση της οικονομίας της χώρας, μέχρι που αυτή οδηγήθηκε στη διάσπαση.
Κάνοντας μια ανασκόπηση στην καριέρα του Τόμσεν και τους σταθμούς του σε άλλες χώρες της παλιάς γιουγκοσλαβικής επικράτειας, τη Ρουμανία, τη Ρωσία αλλά και την Ισλανδία, μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι πρόκειται για ένα είδος σύγχρονου Ιμπραήμ που αφήνει πίσω του καμένη γη.
Από τα παραπάνω κράτη, μόνο η Ρωσία και η Ισλανδία αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία το μέλλον καθώς μπόρεσαν να απαλλαγούν γρήγορα από τον Τόμσεν.

Χέλμουτ Σμιτ: Η Ευρώπη κινδυνεύει να αποτύχει λόγω της πολιτικής της Μέρκελ

22.09.2012 , iefimerida.gr

Επίθεση κατά της πολιτικής που ακολουθεί η ηγεσία της Γερμανίας για τη αντιμετώπιση της κρίσης, εξαπέλυσε ο πρώην καγκελάριος, Χέλμουτ Σμιτ ο οποίος είπε χαρακτηριστικά πως η Ευρωζώνη μπορεί να αποτύχει εξαιτίας της χώρας του.

Από την πόλη Μύνστερ του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, όπου και βρίσκεται για την παραλαβή βραβείου για την ειρήνη, ο Χέλμουτ Σμτ, σε ηλικία 93 ετών πλέον δήλωσε πως αισθάνεται ιδιαίτερη τιμή και επανέλαβε τη δια βίου δέσμευσή του για μια ενωμένη και ειρηνική Ευρώπη.
Ενώπιον 250 παρευρισκομένων, ο πρώην καγκελάριος κατέκρινε την πολιτική της Άνγκελα Μέρκελ, ενώ συμπλήρωσε πως υπάρχει κίνδυνος να μην ολοκληρωθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση λόγω της Γερμανίας. Παράλληλα τόνισε για άλλη μία φορά πως είναι επιτακτική ανάγκη να ενωθεί πολιτικά η Ευρώπη.
«Εμείς οι Γερμανοί δεν πρέπει ποτέ να γίνουμε η αιτία είτε της συρρίκνωσης, είτε της κατάρρευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλος ο κόσμος περιμένει επιτέλους από την Ευρώπη να μιλήσει με μια φωνή. Αυτό περιλαμβάνει την δέσμευσή μας να συνεργαστούμε όχι μόνο με τη Γαλλία αλλά και με όλους τους εταίρους μας. Δεν αρκεί απλώς να είμαστε υπέρ της Ευρώπης αλλά να δράσουμε αποφασιστικά» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Χέλμουτ Σμιτ.
Καταλήγοντας, άσκησε κριτική στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα λόγω της στασιμότητας που επιδεικνύουν και της απροθυμίας -σύμφωνα με τον ίδιο- για περαιτέρω ενοποίηση της Ευρώπης.

Πηγή: Χέλμουτ Σμιτ: Η Ευρώπη κινδυνεύει να αποτύχει λόγω της πολιτικής της Μέρκελ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/68995#ixzz27E7q2Bwg

Προς νέα εγκεφαλικά

Του Παντελη Μπουκαλα, kathimerini.gr

Ας σκεφτούμε οποιαδήποτε κινηματογραφική ταινία με καλούς και κακούς και, αφού τα χαρτιά τα μοιράζουμε εμείς, ας πούμε πως οι καλοί είναι η αφεντιά μας. Πόσο πιθανό, πόσο λογικό είναι να δεχθούμε ότι ο κύριος φορέας του Κακού δεν είναι ο Δόκτωρ Νο λ.χ. ή ο Πιγκουίνος, αλλά τα εκτελεστικά του όργανα, τα τσιράκια του, το πρωτοπαλίκαρό του έστω κι ο πρωτοσύμβουλός του; Πόσο πολιτικά λογικό είναι να δεχθούμε, ύστερα μάλιστα από πολύμηνη αποστροφή για τις τροϊκανικές κεφαλές, ότι το Κακό, δηλαδή την επιθετικότητα κατά της Ελλάδας και τη λογιστική τυφλότητα που αδιαφορεί για τους πραγματικούς ανθρώπους και τις αντοχές τους, την εκπροσωπεί ο κ. Τόμσεν, ο εντολοδόχος, και όχι η κ. Μέρκελ, η κ. Λαγκάρντ και οι λοιποί εντολοδότες; Δεν έχουμε να κάνουμε με φιλμ βέβαια, που σε δυο-τρεις ώρες τελειώνει και το ξεχνάς, αλλά με την πολιτική και τα συμφέροντά της. Και με τη ζωή μας και τα όριά της, όλο και πιο ασφυκτικά. Δεν έχουμε λοιπόν λόγους να θεωρήσουμε τον κ. Τόμσεν και την τεχνοκρατική κουστωδία του αποκλειστικούς υπεύθυνους. Δεν έχουμε λόγους να πιστέψουμε ότι τα καλά λόγια που ακούμε εσχάτως για τις θυσίες μας από τους πολιτικούς προϊσταμένους του είναι περισσότερο αγαθά και συμπονετικά απ’ όσα λέμε εμείς για τα πασχαλινά σφαχτά γύρω από τις σούβλες, για να πω κάτι ακραίο· για το πόσο ζουμερά και νόστιμα φαίνονται ή για το πόσο πρόθυμα δέχθηκαν να συμμετάσχουν στην τήρηση του σφαγιαστικού εθίμου. Κακό του κεφαλιού μας, αν συμπεράνουμε ότι οι σχεδιαζόμενοι νέοι κεφαλικοί φόροι αποτελούν τεχνοκρατική πρωτοβουλία και όχι πολιτική υπαγόρευση. Θα χάσουμε το δάσος, τον Μέλανα Δρυμό εν προκειμένω, βλέποντας το δενδρύλλιο. Οπως και να ’χει, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τα νέα χαράτσια είναι απολύτως δικαιολογημένα. Η πασιφανής επιτυχία των προηγηθέντων, η τεράστια συμβολή τους στη μείωση της ανεργίας και της ύφεσης, στην ενίσχυση της ανάπτυξης και στην αύξηση της ρευστότητας, καθιστά υποχρεωτική τη λήψη νέων, βαρύτερων. Γιατί λοιπόν να μείνουν αφορολόγητα τα πτυχία, τα διπλώματα γλωσσομάθειας αλλά και οδηγικής ικανότητας, τα απολυτήρια γυμνασίου, η κατοχή κομπιούτερ, κινητού, κυλιόμενου διαδρόμου και φωτογραφικής μηχανής και όσα άλλα μαρτυρούν βίο τρυφηλό και αντιευρωπαϊκώς πολυέξοδο;

Μπαμπούλας

 

Δανίκας Δημήτρης  , tovima.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  21/09/2012

Προσυπογράφω το αυστηρό και επιτιμητικό ύφος του επικυρίαρχου Πολ Τόμσεν. Γιατί εμείς ανοίξαμε την πόρτα στην Τρόικα. Γιατί εμείς τους βάλαμε στον σβέρκο μας. Γιατί εμείς τους δώσαμε το μαχαίρι για να «σφάξουν» οι ξένοι μισθούς και συντάξεις. Και το χειρότερο; Γιατί εμείς - διά του εκλεγμένου πολιτικού, κυβερνητικού προσωπικού - αποδειχθήκαμε στην πορεία εντελώς ανίκανοι, εντελώς άχρηστοι και ολότελα αναξιόπιστοι και αφερέγγυοι.

Παράδειγμα; Όχι ένα αλλά πολλά. Υποσχεθήκαμε ότι οι ξεχαρβαλωμένοι μηχανισμοί θα καταφέρουν να εισπράττουν επιπλέον ένα δισεκατομμύριο φόρους ετησίως. Δεν το κάναμε.

Παράδειγμα;

Υποσχεθήκαμε ότι θα ανοίξουμε τα δεκάδες θεόκλειστα επαγγέλματα. Δεν το κάναμε.

Υποσχεθήκαμε ότι θα εφαρμόσουμε νέα φορολογική νομοθεσία όπου με συνοπτικές διαδικασίες θα τσεκάρουμε και θα τιμωρούμε τους κλέφτες. Δεν το κάναμε.

Υποσχεθήκαμε ότι θα ξεφουσκώσουμε το αχόρταγο μπαλόνι του προσωπικού των κρατικών υπηρεσιών. Δεν το κάναμε.

Υποσχεθήκαμε ότι θα εκμηδενίσουμε την εκτεταμένη φοροδιαφυγή από το λαθρεμπόριο πετρελαίου που ετησίως καταλήγει στα τέσσερα δισεκατομμύρια euros. Δεν το κάναμε.

Υποσχεθήκαμε ότι θα πριονίσουμε τις σπατάλες. Δεν το κάναμε.

Υποσχεθήκαμε ότι θα καταφέρουμε να περιορίσουμε την ανεξέλεγκτη εκτόξευση των τιμών των τροφίμων. Δεν το κάναμε.

Επομένως. Αμ, παραγωγή δεν έχετε. Αμ, φορολογική μεταρρύθμιση ευρωπαϊκών προδιαγραφών, δεν κάνετε. Αμ, το υπέρβαρο προσωπικό του Δημοσίου δεν το ελαφρύνατε. Αμ, τα κλειστά επαγγέλματα δεν τα ανοίγετε. Αμ, τίποτα επί της ουσίας δεν κάνετε. Άρα πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι. Που πάει να πει ότι η λύση είναι μία και μοναδική. Κόψε μισθούς και κόψε την σύνταξη του ετοιμοθάνατου συνταξιούχου.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Τόμσεν και η παρέα του - πράγμα που θα έκανες κι εσύ αν ήσουν στην θέση τους - δεν πιστεύουν καμία από τις υποσχέσεις περί ισοδύναμων μέτρων που διαλαλούν τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης. Αυτοί σου λέει, είναι εντελώς αφερέγγυοι και ανίκανοι. Αυτοί οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί της εξαθλίωσης των σκληρά εργαζόμενων Ελλήνων. Αυτοί και μόνο αυτοί έχουν την αποκλειστική ευθύνη για την επιβολή αυτών των εξωφρενικών μέτρων. Αυτοί οι υποκριτές. Που με τα φερέφωνά τους εκτοξεύουν μύδρους εναντίον της κυνικής Τρόικας.

Πράγμα που σημαίνει κάτι ακόμα πιο αξιοθρήνητο και υποτιμητικό για τους εκπροσώπους που έχει εκλέξει ο ελληνικός λαός. Όχι μόνο δεν έχουν το στοιχειώδες θάρρος και την ελάχιστη σοβαρότητα να ομολογήσουν δημοσίως την χρεοκοπία τους, αλλά από πάνω σαν τα πρωτάκια του Νηπιαγωγείου, κρύβονται πίσω από τον μπαμπούλα που λέγεται Πολ Τόμσεν.

Ρε αθεόφοβε ποια ισοδύναμα και ποια κουραφέξαλα. Γιατί σε τελευταία ανάλυση αν πραγματικά θέλεις να είσαι εθνικά υπερήφανος, τότε μία η λύση. Διώξε τoν Τόμσεν και ζήσε με όσα ετησίως εισπράττεις και βάζεις στον Δημόσιο κορβανά. Δεν θέλεις μπαμπούλα της Τρόικας; Απόδειξη!

Μαθήματα πιάνου

22/09/2012

του Χρήστου Μιχαηλίδη , protagon.gr

Την Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012 (σημειώνω την ημερομηνία γιατί μπορεί να αποδειχθεί και ιστορική…), έκανα το πρώτο μου μάθημα πιάνου!
Ήταν ένα παιδικό όνειρο, που φούντωσε όταν είδα πρώτη φορά (γιατί, έκτοτε, ακολούθησαν άλλες 53!) την ταινία "Η Μελωδία της Ευτυχίας", στα αγγλικά The Sound of Music, και ενθουσιάστηκα με το "Do, a dear, a female dear. Re, a drop of golden sun. Me, a name I call myself. Fa, a long-long way to run"
Δεν πραγματώθηκε όμως, εκείνο το όνειρο. Για δύο, βασικά, λόγους.
Ο πρώτος ήταν διότι οι δάσκαλοί μου στο αγγλικό σχολείο όπου φοιτούσα στην Ροδεσία (τώρα Ζιμπάμπουε) έκριναν ότι για τον σωματότυπό μου θα ήμουν χρησιμότερος στην ομάδα ράγκμπι, παρά σε εκείνην της μουσικής.
Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι δεν είχα πιάνο!
Είχε, όμως η Νονά μου, που έπαιζε και πολύ καλά, και μου άρεσε να την ακούω. Ήταν ένα ωραιότατο πιάνο, J. Becker, με μεγάλη ουρά. Έπιανε όλο το σαλόνι της.
Όταν την καθήλωσε, όμως, πριν κάποια χρόνια ένα ύπουλο εγκεφαλικό επεισόδιο, μου έστειλε μια μέρα στο σπίτι μου το J. Becker, και μου είπε "εγώ, αγόρι μου, δεν μπορώ να παίξω πια, παρέλυσε το χέρι μου, και θέλω να το έχεις εσύ, και κάποια μέρα, εκεί ψηλά που θάμαι, να σε ακούω να μου παίζεις Σούμπερτ".
(Ο Σούμπερτ ήταν ο αγαπημένος της. Τον έλεγε "αριστοκράτη της μουσικής". Κι όποτε γινόταν κοντσέρτο με έργο του, συνήθως στον "Παρνασσό", ήταν πάντα στη πρώτη σειρά).
Το τεράστιο πιάνο με ουρά, στο δικό μου σαλόνι, έπιασε σχεδόν όλο τον χώρο. Η γυναίκα μου, που επίσης είχε κρυφό καημό της να μάθει κάποια μέρα πιάνο, δεν ήταν ευχαριστημένη με αυτήν την κατάληψη. Όμως, πριν από περίπου έναν χρόνο, άρχισε εκείνη τα μαθήματα που ήθελα να κάνω εγώ, αλλά γρήγορα τα παράτησε γιατί της φάνηκε πολύ ανηφορικός ο δρόμος που ανοιγόταν μπροστά της. Και όντως είναι...
Όπως και νάχει, το J.Becker (πού όπως είδα στο ίντερνετ δεν είναι και τόσο σπουδαίο όσο θέλω να το εμφανίσω), το κουρδίζαμε ανελλιπώς κάθε χρόνο, και το είχαμε και για αποκούμπι για κάθε ακαταστασία μου!
Μέχρι που, μια μέρα, έτσι που βρέθηκα, λίγο τυχαία, λίγο ξαφνικά, στο Παντοπωλείο του Κώστα, στην Όθωνος, στην Κηφισιά, να πίνω ρακί με άγνωστούς μου, που έτυχε όμως να είναι γνωστοί ενός γνωστού μου, μουσικού, ..., μουσικοί και αυτοί οπότε, θητεύσας και εγώ σε μουσικά ραδιόφωνα, με σημαντικότερο για μένα σταθμό το Τρίτο Πρόγραμμα, σμίξαμε ωραία. Μια κοπελιά της παρέας, παίζει και κάνει μαθήματα πιάνου. Αυτή είναι και η πρώτη μου δασκάλα!
Αγόρασα το Τετράδιο Μουσικής 50/10. Ούτε που ξέρω τι σημαίνει αυτό το «50/10».
Αγόρασα τη "Μέθοδο Πιάνου", opus 101, του Ferdinand Beyer.
Αγόρασα και τον 1ο τόμο, της "Θεωρίας της Μουσικής", Το Τονικό Μουσικό Σύστημα, του Αμάραντου Αμαραντίδη.
Κι έτσι, μέσα στη κρίση, χωρίς σοβαρό εισόδημα, ξόδεψα ήδη 40 ευρώ. Αλλά δεν τα πέταξα, σίγουρα.
Με πολύ νωπή ακόμα την εμπειρία του πρώτου μαθήματος, και έχοντας ξεκινήσει κιόλας της ασκήσεις με "αργή, διπλή κίνηση, ο καρπός πάνω-κάτω", "κίνηση moderato" και συγχορδίες, τολμώ να προβλέψω ότι είναι ίσως η μόνη σημαντική επένδυση που έκανα στη ζωή μου!
Η δασκάλα μου (άχ! και πόσο μου αρέσει να το λέω και να το ακούω αυτό!...), μου λέει ότι όλοι σχεδόν οι γονείς απέσυραν τα παιδιά τους από τα μαθήματα πιάνου που έκαναν ως τώρα. Προτίμησαν να αφήσουν τη μουσική, και να κρατήσουν αγγλικά, γαλλικά, και άλλα ιδιαίτερα.
Υποθέτω ότι αρκετά παιδιά, επειδή πολλά πράγματα στην Ελλάδα γίνονται εξαναγκαστικά ή για το θεαθήναι, δεν στεναχωρέθηκαν πολύ. Είμαι σίγουρος όμως, ταυτόχρονα, ότι υπάρχουν και κάποια παιδιά, που αγάπησαν πραγματικά τη μουσική και δεν ήθελαν να την αφήσουν, και που σήμερα είναι δυστυχισμένα που υποχρεώνονται να συνεχίσουν με ξένες γλώσσες...
Με φοβίζει πολύ η Ελλάδα όπου κλείνουν τα "περιττά" (ένα μαγαζάκι, ας πούμε, που πουλούσε μόνο ρολόγια τοίχου, κούκους, ξυπνητήρια, κλπ), και πολλαπλασιάζονται τα "απαραίτητα" (καφετέριες, σουβλατζίδικα, εσχάτως γιαουρτάδικα, και προποτζίδικα)
Όμως, εγώ ξεκίνησα μαθήματα πιάνου για να δώσω έμφαση και ζωή σε «μια νέα αρχή". Για να μην αποδεχτώ, ή συμβιβαστώ με "το τέλος". Η αγάπη μου για τη μουσική, και η λαχτάρα μου, έστω και τώρα που μπήκα στη 5η δεκαετία της ζωής μου, να μάθω να παίζω πιάνο, τον βασιλιά, για μένα, όλων των οργάνων, είναι απείρως ισχυρότερη της στεναχώριάς μου για το αδιέξοδο στο οποίο έχει φτάσει το συμβατικό μου επάγγελμα. Μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Όχι, όμως, χωρίς τη μουσική.
Ας έρθουν, λοιπόν, όσες έκτακτες εισφορές αντέχουν να επιβάλουν, δεν με νοιάζει. Ας ζητούν οι τράπεζες τα οφειλόμενα, με απειλές, αυτό ήταν ανέκαθεν το προσωπείο τους, το αναγνωρίζω απαξιώνοντάς το μέσα μου. Ας παίζουν playlist τα ραδιόφωνα της φτήνειας, τάχω σβήσει από τη μνήμη κάθε ραδιοφώνου μου. Τα κόμματα, ας μοιράζουν ακόμα οφίτσια σημαντικά σε ασήμαντους ανθρώπους. Και στο νησί που άφησα πίσω μου, ας πελαγοδρομούν στο δικό τους Μνημόνιο οι αφόρητα, και εκεί, επιρρεπείς....
Ελπίζω, προσεύχομαι, το πιάνο να με κρατήσει εδώ, και όρθιο!
Περισσότερα, ας μη πω. Για τα μελλούμενα, ας μη προστρέξω. Κάθε άσκηση που κάνω είναι μία κατάθεση ψυχής, που είναι και θα μείνει αλώβητη από κάθε κρίση. Και ονειρεύομαι, κάποια μέρα, να παίξω κάτι για την φίλη μου, την θάλασσα. Ή, για τον φίλο της Νονάς μου, τον Σούμπερτ...
 

Για την αναμόρφωση της κεντροαριστεράς

Βάσω Κιντή, 22/09/2012 , metarithmisi.gr

---

Ακούγονται το τελευταίο διάστημα μετ’ επιτάσεως προτάσεις για τη συγκρότηση ενός σχήματος τύπου ‘Ελιάς’ για την αναμόρφωση του χώρου μεταξύ ΝΔ και Σύριζα. Άλλοι θεωρούν πως αυτό το σχήμα πρέπει να καλύπτει μόνο τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, άλλοι να περιλαμβάνει επίσης αριστερούς και φιλελεύθερους, άλλοι να αναμορφώνει το κέντρο. Άλλοι θεωρούν πως πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκονται στο σχήμα το Πασόκ και η Δημάρ και άλλοι πως πρέπει να γίνει εκτός αυτών των φορέων.

Γιατί αισθάνονται όλοι αυτοί την ανάγκη ενός νέου σχηματισμού; Προφανώς διότι δεν είναι ικανοποιημένοι από τα υπάρχοντα κόμματα. Το Πασόκ δεν είναι παρά η σκιά του παλιού του εαυτού, χωρίς ορατές προοπτικές και χωρίς ενδείξεις οποιασδήποτε σοβαρής αναμόρφωσης και ανάκαμψης, ενώ η Δημάρ παραπατά παραζαλισμένη από τις αλλεπάλληλες κινήσεις τακτικισμού. Δεν βλέπουν οι προτείνοντες πώς τα δύο κόμματα θα μπορέσουν να σηκώσουν το βάρος που αναλογεί σε ένα σοβαρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στην παρούσα συγκυρία, τόσο από άποψη λειτουργίας όσο και από πλευράς θέσεων, και προτείνουν τη λύση της ‘Ελιάς’. Ποιος είναι ο χαρακτήρας της ‘Ελιάς’; Συνεργασία αυτόνομων μονάδων κάτω από κοινή ομπρέλα. Ποιες είναι οι αυτόνομες μονάδες; Εκτός από τα δύο κόμματα, μικρές κινήσεις πολιτών, συνήθως διανοουμένων και επαγγελματιών της πολιτικής, με μεταρρυθμιστικό και ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Κατά τη γνώμη μου η πρόταση αυτή είναι πρόταση αμηχανίας, έτοιμο δάνειο από την Ιταλία, που κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Τι επιτυγχάνει μία ‘Ελιά’; Αναιρεί τον κατακερματισμό του τοπίου δημιουργώντας ένα μεγάλο κόμμα (τουλάχιστον στον σχεδιασμό) από πολλές μικρές, ή σχετικά μεγαλύτερες, οντότητες ώστε να επιτύχει (ελπίζει) καλύτερα εκλογικά ποσοστά. Είναι δηλαδή ένας Σύριζα της σοσιαλδημοκρατίας. Τι δεν επιτυγχάνει; Την ανανέωση, τη σύνθεση και την ανάταξη του ζαλισμένου και πολυτραυματισμένου χώρου. Γιατί αυτό; Διότι καλεί τα διάφορα μέρη να προσέλθουν (και να παραμείνουν;) ως έχουν, με τις απόψεις και τα στελέχη τους, για έναν προσεκτικό (ίσως και κυνικό) διακανονισμό συμβίωσης που θα αποτυπώνεται σε συμφωνίες και κείμενα κορυφής. Αυτή όμως είναι μία, κατά κυριολεξία, συνεννόηση θέσεων και σχεδιασμών, δηλαδή μία θεωρητική συμφωνία, που είναι αμφίβολο –σε περίπτωση που επιτευχθεί-, αν θα μπορέσει να έχει επίδραση στην κοινωνία. Η εύλογη αντίρρηση σ’ αυτό που λέω είναι ότι ασφαλώς θα επιδιωχθεί η σύνθεση, ότι οι απόψεις θα μετασχηματιστούν και μπορεί να συντεθούν, ότι η συνύπαρξη θα είναι καταλύτης για ενέργειες που θα αφορούν την κοινωνία και θα απευθύνονται σε ένα νέο, ευρύτερο κοινό. Ίσως. Όμως, η πρόταση αυτή τη στιγμή, το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει, κατά τη γνώμη μου, είναι η τακτοποίηση (το πολύ) της πολυφωνίας που έχει αναπτυχθεί.

Τα τελευταία τρία χρόνια ειπώθηκαν πολλά, χαράχτηκαν διαχωριστικές γραμμές, υπήρξαν διαφωνίες και αντιπαραθέσεις, δημιουργήθηκαν διαθεσιμότητες, ομάδες, κινήσεις και μέτωπα. Όμως, ο πλουραλιστικός αυτός λόγος της μεταρρύθμισης δεν έχει μετουσιωθεί σε πολιτική. Την πολιτική ασκούν τα δύο κόμματα του χώρου, Πασόκ και Δημάρ, που εξακολουθούν να λειτουργούν με τον τρόπο που έχουν μάθει. Μπορεί το Πασόκ, μόνο του, χωρίς καμία υποστήριξη, να αγωνίστηκε τα τελευταία δυο χρόνια (παρά τα προβλήματα και τις αναστολές) για τη διάσωση και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, μπορεί η Δημάρ να έκανε την υπέρβαση στηρίζοντας την παρούσα κυβέρνηση, αλλά κατά τα άλλα είναι φανερό πως πολιτεύθηκαν και πολιτεύονται με όρους του παρελθόντος. Δεν έχουν κανένα δικό τους μεταρρυθμιστικό σχέδιο και υπεκφεύγουν διαρκώς από τα γεγονότα. Μόνη τους μέριμνα τα εκλογικά ποσοστά και η χειραγώγηση της επικοινωνίας. Ορίζοντας της πολιτικής τους είναι να αντιδρούν σε ό,τι προτείνουν οι δανειστές υπερασπιζόμενοι το status quo με όλες του τις στρεβλώσεις. Ομνύουν στην προστασία των πιο αδύναμων αλλά στην πράξη τους προσπερνούν αφού είναι διατεθειμένοι να τους θυσιάσουν για να μη θίξουν τις ιερές αγελάδες της μεταπολίτευσης. Τίποτε ελπιδοφόρο δεν μας υπόσχονται, δεν δείχνουν διάθεση ν’ αλλάξουν τη χώρα. Απεναντίας, εφευρίσκουν τρόπους να διατηρήσουν ό,τι τους είναι οικείο και προσφιλές συντασσόμενοι, εκ των πραγμάτων, σε κοινό μέτωπο με τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε ένα συνεχές αντιμνημονιασμού, σε ένα συνεχές υπεράσπισης του παρελθόντος. Αυτό ξέρουν, αυτό μπορούν, αυτό κάνουν. Μάλιστα, για να διασώσουν αυτό ακριβώς το παρελθόν, ανακοινώνουν τελευταία πρωτοβουλίες για να αναμορφώσουν την Κεντροαριστερά. Ωστόσο, δεν θέλουν να ανανεώσουν την πολιτική ζωή ή να μεταμορφώσουν τη χώρα, αλλά να διασώσουν τα ποσοστά τους και το συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό.

Δηλαδή από τη μια μεριά η υπόθεση της κεντροαριστεράς απασχολεί γνήσια ενεργούς πολίτες του σοσιαλδημοκρατικού χώρου και από την άλλη αντιμετωπίζεται από τα δύο κόμματα ως σωσίβιο για να υπερβούν τις τρέχουσες δυσκολίες τους. Είναι σαν ένα φάρμακο λήθης για να ξεχάσουμε όσα έκαναν ώστε από μηδενική αφετηρία και με ανανεωμένη νομιμοποίηση να ξαναρχίσουν πάλι από την αρχή. Τον κυνισμό και τις ακροβασίες του Πασόκ και του αρχηγού του τις ξέρουμε. Έχουν φθάσει να αντιπολιτεύονται τον ίδιο τον εαυτό τους. Αλλά και για τη Δημάρ διαβάζω σε παραπολιτικό σχόλιο στα ΝΕΑ της 20/9/2012 ότι κορυφαία στελέχη της «έχουν πάρει ‘στο ψιλό’» τους βουλευτές Βουδούρη και Μιχελογιαννάκη που φτάνουν στο σημείο να εγκαλέσουν τον πρόεδρο ότι είναι εκτός γραμμής. Φαίνεται ότι η γραμμή στη Δημάρ είναι ό,τι πει ο πρόεδρος ο οποίος μπορεί να αλλάζει γνώμη μεταξύ πρώτων και δεύτερων εκλογών (κατά δήλωση στελεχών της Δημάρ), εκμαιεύοντας εκ των υστέρων αποφάσεις οργάνων, μεταξύ προγραμματικής συμφωνίας και διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Αγωνίστηκε η Δημάρ να κερδίσει τους Βουδούρη και Μιχελογιαννάκη σε μία παλαιότερη απόπειρα αναμόρφωσης του σοσιαλιστικού χώρου, τότε που έχασε τον Μητρόπουλο και τον Δημαρά. Τώρα τους ειρωνεύονται γιατί δεν τους έχουν ανάγκη και ανοίγονται, όχι πια στο βαθύ Πασόκ, αλλά στον εκσυγχρονιστικό χώρο για να επιχειρήσουν μια νέα βολική διεύρυνση. Είπαμε ότι στην πολιτική δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι ή δογματικοί, αλλά με τόσες (κυνικές) στροφές κανείς ζαλίζεται.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει ανάγκη ενός νέου κόμματος στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας ή της Κεντροαριστεράς, όπως υπάρχει ανάγκη συνεργασίας όλων των μεταρρυθμιστικών ομάδων που έχουν σχηματιστεί. Όμως αν είναι να πετύχει αυτή η απόπειρα πρέπει ο λόγος προς τους πολίτες να είναι ειλικρινής, υπεύθυνος, καθαρός, φρέσκος. Όχι άλλα παλαιοκομματικά τερτίπια, όχι συμβιβασμοί με το παλιό. Η αναμόρφωση της κεντροαριστεράς δεν θα προκύψει με παρθενογένεση αλλά δεν μπορεί να είναι δέσμια των πρακτικών του παρελθόντος. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες και όχι χρησμοί, υπεύθυνες πράξεις και όχι υπολογισμένες μεθοδεύσεις. Υπ’ αυτήν την έννοια η γνώμη μου είναι πως δεν χρειαζόμαστε μία παρατακτική συνάθροιση ομάδων κάτω από μια ‘Ελιά’, αλλά τις βαθιές τομές ενός καθαρού μεταρρυθμιστικού λόγου. Στόχος δεν πρέπει να είναι η αμοιβαία ανοχή των διαφορετικών παραλλαγών και ο συμβιβασμός σε ένα minimum αλλά η ρήξη με ό,τι μας οδήγησε στη χρεοκοπία.

Οριακή η διαφορά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ τρεις μήνες μετά τις εκλογές

Αθήνα , 22/9/2012 , in.gr

Διαφορά της τάξεως της μίας ποσοστιαίας μονάδας χωρίζει τη Νέα Δημοκρατία από το ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με δύο δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται το Σάββατο, τρεις μήνες μετά τις εκλογές.

Γκάλοπ της Metron Analysis για την εφημερίδα «Επενδυτής» δίνει προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ με 1,2%, ενώ δημοσκόπηση της εταιρείας Rass για την εφημερίδα «Παραπολιτικά» δίνει προβάδισμα στη ΝΔ με 1,1%, Κοινό στοιχείο και στις δύο έρευνες είναι ότι η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται τρίτο κόμμα.

Πιο συγκεκριμένα και βάσει της δημοσκόπησης της Metron Analysis που έγινε πανελλαδικά  σε δείγμα 1.002 ατόμων ηλικίας 18 και άνω το διάστημα 18-19 Σεπτεμβρίου, τα ποσοστά των κομμάτων διαμορφώνονται ως εξής:

• ΣΥΡΙΖΑ 20,8%
• ΝΔ 19,6%
• Χρυσή Αυγή 8,8%
• ΠΑΣΟΚ 7,3%
• Ανεξάρτητοι Έλληνες 5,4%
• Δημοκρατική Αριστερά 4,8%
• ΚΚΕ 3,9%
• Οικολόγοι Πράσινοι 1,1%

Με την αναγωγή στα έγκυρα, η εκτίμηση ψήφου δίνει προβάδισμα 1,6% στο ΣΥΡΙΖΑ (27,7% έναντι 26,6% της ΝΔ) και η Χρυσή Αυγή αγγίζει το 11,7%, ενώ το ΠΑΣΟΚ περιορίζεται στο 9,8% και η ΔΗΜΑΡ διατηρεί τις δυνάμεις της (6,3%).
Σύμφωνα με τη Rass, στην πρόθεση ψήφου τα ποσοστά των κομμάτων εμφανίζονται ως εξής:

• ΝΔ 24,2%
• ΣΥΡΙΖΑ 23,1%
• Χρυσή Αυγή 9,3%
• ΠΑΣΟΚ με 8,2%
• Ανεξάρτητοι Έλληνες 6,3%
• ΔΗΜΑΡ 5,2%
• ΚΚΕ 4,6%
• Οικολόγοι Πράσινοι 1,3%
• Δημιουργία Ξανά 1,1%

Καταλληλότερος πρωθυπουργός θεωρείται ο Αντώνης Σαμαράς ο οποίος συγκεντρώνει 41,2% και ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας 30,1%, ενώ η απάντηση «κανένας» εμφανίζει ποσοστό 27,7%.

Ανοικτή επιστολή II: από τη ΔΗΜΑΡ στη ΜΕΚΥΒΑΡ

(από αφορμή την ανοικτή επιστολή του "εκσυγχρονιστή" προς τον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ)

Σωτήρης Βαλντέν, 21/09/2012 , metarithmisi.gr

---

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Διάβασα με αγανάκτηση την ανοικτή επιστολή που σου απηύθυνε ο φανατικός κομμουνιστής που υπογράφει με το ψευδώνυμο "εκσυγχρονιστής" (τρομάρα του). Είμαι βέβαιος πως δεν θα τον ακούσεις. Όμως, αν έχεις και τον ελάχιστο πειρασμό να ξαναγυρίσεις σ’ αυτά που λέγαμε παλιά, διάβασε σε παρακαλώ και τη δική μου επιστολή. Ελπίζω να σε αποτρέψει.
Από την πλευρά μου, παρακολουθώ με μεγάλη ικανοποίηση την μετεκλογική μας πορεία. Βαδίζουμε πλέον με μεγάλα βήματα στο δρόμο των μεταρρυθμίσεων, της ενότητας, της ευθύνης και της συνέπειας. Χαίρομαι, Πρόεδρε, που το κόμμα μας σηκώνει το βάρος της συγκυβέρνησης με κόμματα που τόσο άδικα σπιλώναμε πως τάχα φέρουν την πρώτη ευθύνη για τα σημερινά χάλια του τόπου μας. Χαίρομαι που συμβαδίζουμε πλέον με τα πρόσωπα που τόσο αδικαιολόγητα χαρακτηρίζαμε αναξιόπιστα. Πολύ σωστά απορρίπτουμε τις ενστάσεις όσων θα ’θελαν, λέει, να υπάρχουν προϋποθέσεις, συσχετισμοί ή να εφαρμόζονται τα συμφωνημένα προγράμματα για να συγκυβερνήσουμε. Μα πού ζούνε αυτοί οι άνθρωποι;
Η Μεταρρυθμιστική Κυβερνώσα Αριστερά (ΜΕ.ΚΥΒ.ΑΡ), Πρόεδρε, δεν τη στήνει στη γωνία και περιμένει, ούτε κάνει τζάμπα και εκ του ασφαλούς κριτική. Ανταποκρίνεται πάντα πρόθυμα στο κάλεσμα της δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ για να βάλει πλάτες. Ιδίως όταν πρόκειται για τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής που είναι και η μόνη υπαρκτή. Μη σε κάμπτει πως κάποιοι (έ, έστω και εμείς) την αποκαλούσαμε μέχρι χθες αντιλαϊκή και ανεφάρμοστη. Κάτι έπρεπε να πούμε πριν από τις εκλογές. Τώρα όμως, ας σοβαρευτούμε. Εξ άλλου, τι; Κάνουν πως δεν κατάλαβαν; Δεν ήσουν σαφής προεκλογικά; Δεν είχες πει ευθαρσώς ότι όλα αυτά τα περί "τρίτου πόλου", απαγκίστρωσης και αξιοπιστίας, είναι μπούρδες; Δεν πρόσεξαν ότι το πραγματικό μας μήνυμα ήταν ότι πάση θυσία πρέπει να γίνουμε κυβέρνηση (έστω, να υπάρξει κυβέρνηση, το ίδιο είναι);
Η ΜΕ.ΚΥΒ.ΑΡ πρέπει να εφαρμόζει αποφασιστικά τα μνημόνια και να στέκεται σταθερά αλληλέγγυα στις αποφάσεις του Σαμαρά. Χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις (και σαχλαμάρες περί νεοφιλελευθερισμού!). Σωστά πρωτοστατεί το κόμμα στο μέτωπο εθνικής σωτηρίας κατά του ΣΥΡΙΖΑ (φτου, φτου, φτου!). Πρέπει όμως να καταδικάζει πιο απερίφραστα και τις μαζικές κινητοποιήσεις. Και είναι επιτακτικό να απορρίψει ασυζητητί το "αντιφασιστικό μέτωπο" (τι κομμουνιστική ορολογία κι αυτή!) κατά της Χρυσής Αυγής. Μέτωπο με ποιον, με τον Τσίπρα; Αν είναι δυνατόν! Χίλιες φορές Σαμαράς και Βενιζέλος!
Όλοι καταλαβαίνουμε, Πρόεδρε, όταν καμιά φορά διστάζεις στα παραπάνω ή και διαμαρτύρεσαι και λίγο. Κάποιοι συμβιβασμοί είναι αναπόφευκτοι όταν έχεις να κάνεις με έναν τέτοιο καθυστερημένο και αλητήριο λαό. Όμως, άκουσε κι εμάς, τους μεταρρυθμιστές: χρειάζεται τόλμη! Μόνο έτσι θα ξαναγυρίσουμε στο 2%. Κατανόηση δείχνουμε επίσης που δεν μπαίνεις στην κυβέρνηση, αλλά, εδώ που τα λέμε, τι σόι κυβερνώσα αριστερά είμαστε αν δεν μπούμε; Πιο σωστό και υπεύθυνο θα ήταν να αναλάβουμε τα κρίσιμα υπουργεία για να υλοποιήσουμε με μεγαλύτερη συνέπεια τις επιταγές της τρόικας. Μη φοβάσαι, έχει ακόμη πολύ λίπος ο λαός μας. Και οι αγορές ανυπομονούν.
Το πιο εξωφρενικό, Πρόεδρε, είναι ότι κομμουνιστές όπως ο "εκσυγχρονιστής" σε καλούν να εμμείνεις σε αρχές! Τι αρχές και κουραφέξαλα! Αυτά είναι απολιθώματα του παρελθόντος. Φαντάσου εμείς να θέλουμε να προσαρμόσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, να εισαγάγουμε επιτέλους ευελιξία στην αγορά εργασίας, να συρρικνώσουμε το κράτος, να πατάξουμε τις απεργίες που θίγουν το ιερό δικαίωμα της εργασίας (δηλαδή όποιας απέμεινε), και αυτοί να μιλάνε για αρχές της αριστεράς! Με αρχές θα ανταγωνισθούμε τη Βουλγαρία; Σε λίγο θα μας πούνε ότι ματώνει κι η καρδιά τους όπως της Μέρκελ! Εδώ που τα λέμε, κι αυτά τα περί "αριστεράς" ξεπερασμένα είναι (εντάξει, για τον τίτλο του κόμματος, ας το αφήσουμε για το επόμενο συνέδριο).
Διεύρυνση του κόμματος χρειάζεται και παραχρειάζεται. Όμως όχι διεύρυνση έτσι, γενικά. Διεύρυνση πάνω σε προγραμματική βάση. Και πρόγραμμα έχουμε. Αυτό που εφαρμόζεται σήμερα! Γι’ αυτό και, πριν ανοιχτούμε, καλό θα είναι να στενέψουμε λίγο. Τους αντιμεταρρυθμιστές, τους εχθρούς του μνημονίου (σαν αυτόν που έλεγε ότι είμαστε οι αντιμνημονιακοί ευρωπαϊστές), τους "αρχειακούς", δεν τους χρειαζόμαστε. Σου ετοιμάζω, Πρόεδρε, και έναν κατάλογο των στελεχών του κόμματος και του χώρου, με το ιστορικό του καθενός. Να ξεκαθαρίσουμε από όλους τους παλαιο-ΠΑΣόκους, παλαιο-κνίτες και παλαιο-Μπανιάδες. Γιατί, πώς να το κάνουμε; Ο λύκος κι αν εγέρασε.... Άλλος -όπως ο Οδυσσέας- κουβαλάει τη Γιουγκοσλαβία, άλλος τη Τσεχοσλοβακία και άλλος τη Ρουμανία μέσα του (ονόματα άλλα δεν αναφέρω δημόσια, αλλά πιστεύω πως το έπιασες το υπονοούμενο).
Όταν ξεκαθαρίσουμε από αυτούς, ας ανοιχτούμε τολμηρά. Υπάρχουν αξιόλογα μεταρρυθμιστικά στελέχη, χωρίς προσωπικές ατζέντες, με παρθένο παρελθόν –όχι σαν τον Οδυσσέα που ορκιζόταν στο Γιωργάκη- και με ξεκάθαρο αντι-αριστερό παρόν:  ο Αντρέας, η Άννα, ο Γιάννης, ο Μιχάλης και τόσοι άλλοι. Μα και τον Βαγγέλη δεν πρέπει να τον παραμελήσουμε (στο κάτω-κάτω αυτός δεν έσωσε τη χώρα με το δεύτερο μνημόνιο;). Έπειτα, υπάρχουν και οι φίλοι του Στέφανου. Η θέση τους είναι αναμφίβολα στη ΜΕ.ΚΥΒ.ΑΡ.
Ξέρω, Πρόεδρε, ότι διστάζεις για τη διεύρυνση. Δεν πρέπει όμως. Είμαι βέβαιος πως ο Νίκος θα σε βοηθήσει να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάρι και να πάρεις μόνο τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές, αυτούς που αξιολογούν σωστά την κυβερνώσα αριστερά (ή κυβερνώσα οτιδήποτε, τέλος πάντων).
Με υπεύθυνους χαιρετισμούς,
Ο (πραγματικός) μεταρρυθμιστής

Την πόρτα εξόδου σε Μιχελογιαννάκη και Βουδούρη δείχνει η ΔΗΜΑΡ

21.09.2012  , iefimerida.gr

Στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ συνεχίζονται οι κόντρες, με τους βουλευτές Γιάννη Μιχελογιαννάκη και Οδυσσέα Βουδούρη να οδηγούνται προς την έξοδο από το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, αφού συνεχίζουν να αντιδρούν και εμφανίζονται αρνητικοί στη ψήφιση των μέτρων που θα φέρει η κυβέρνηση.
Χαρακτηριστικό της δυσφορίας που υπάρχει στη ΔΗΜΑΡ για τους δύο πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είναι η δήλωση του Θεόδωρου Μαργαρίτη πως οι δύο σύντροφοι έχουν χάσει το μέτρο.
Σε συνέντευξη του στον Real fm το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ δήλωσε χαρακτηριστικά «οι δύο σύντροφοι έχουν χάσει το μέτρο» και ότι το θέμα θα ξεκαθαρίσει στα συλλογικά όργανα του κόμματος.
Παράλληλα επεσήμανε «Οι δανειστές μας, προσπαθούν να πάρουν ότι μπορούν αυτή τη στιγμή, κάνοντας μία σκληρή διαπραγμάτευση, αφού μετά τη χορήγηση της δόσης του δανείου, θα ανοίξει η κουβέντα για την επιμήκυνση και ίσως και τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους.
Νέα Δημοκρατία είναι βασικός εταίρος στην κυβέρνηση, αλλά θα πρέπει να αναζητήσει συμβιβασμούς, απέναντι στους δύο άλλους εταίρους, για να προχωρήσει η συνεργασία με τον καλύτερο τρόπο».

Η στάση της ΔΗΜΑΡ στη βουλή για την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και οι συμπλεγματικές συμπεριφορές Ανδρέας Νεφελούδης, 17/09/2012 Μου προκάλεσε δυσάρεστη έκπληξη το γεγονός ότι η ΔΗΜΑΡ δεν στήριξε το ψήφισμα στην επιτροπή δεοντολογίας της Βουλής για την καταδίκη των πράξεων βίας της Χ.Α. Δεν μπορώ να κατανοήσω αυτή την στάση και επίσης δεν βλέπω κάποιο προφανή λόγο για το μη πολιτικό λευκό στη ψηφοφορία. Νομίζω ότι χρειάζονται επαρκείς εξηγήσεις και αρκετές αιτιολογικές αναφορές από την Κ.Ο. για αυτή τη στάση, τη στιγμή που τα τάγματα εφόδου, εκμεταλλευόμενα την απουσία του κράτους επωάζουν το αυγό του φιδιού. Ίσως η μόνη δυναμική φωνή που θα έπρεπε να ακουστεί και είχε την απόλυτη νομιμοποίηση για να πράξει κάτι τέτοιο, αυτοακυρώθηκε με την ακατανόητη στάση της. Θεωρώ εκ των προτέρων ότι η όποια νομικίστικη δικαιολογία δεν είναι δυνατόν να αντισταθμίσει το μεγάλο πολιτικό ατόπημα. Παράλληλα με αυτό το ατόπημα, η ΔΗΜΑΡ χωρίς να έχει κανέναν απολύτως λόγο υποπίπτει και σε ένα δεύτερο πολιτικό ατόπημα, αν θεωρήσω πως ο υπεύθυνος τύπου του κοινού κόμματος μας εκφράζει την γενική του κατεύθυνση. Ο σ. Παπαδόπουλος, σε σχόλιο του στο ΒΗΜΑ της Κυριακής δίνει ένα σοβαρό πολιτικό άλλοθι στα τάγματα εφόδου, σημειώνοντας με περισσή έμφαση τα κρούσματα βίας της περασμένης περιόδου που είχαν προέλευση τους τμήματα της αριστεράς. Αυτό το σχόλιο έρχεται σε μια στιγμή που οι φωνές της ισοπέδωσης πυκνώνουν (βλέπε άρθρο του κου Κασιμάτη στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 16/09, κείμενο απάντησης του Νίκου Μπίστη στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ στο άρθρο του Σ. Βαλντέν και διάφορα σχόλια διάφορων «μεταρρυθμιστών» εν γένει), και απομειώνουν το βάρος της λειτουργίας των ταγμάτων εφόδου με μια ρητορική εξομοίωσης. Εγώ που γράφω αυτό το σημείωμα, σε άλλα κείμενα μου, κυρίως μέσα από την ιστοσελίδα της «ανανεωτικής», έχω στηλιτεύσει με τους πιο βαρείς χαρακτηρισμούς, όλες τις μορφές βίας, είτε των αναρχοφασιστών που λέγονται «μπαχαλάκηδες», είτε τα γιαουρτώματα, είτε τις εκβιάσεις για την επιτυχία μιας απεργίας (βλέπε απεργία ΠΝΟ και σημειώστε τις πιέσεις που δέχτηκα για κατέβει εκείνο το κείμενο), άρα θα παρακαλέσω εκ των προτέρων να μην αρχίσουν οι διάφοροι νεόκοποι Τζημερικοί, να με κατατάσσουν. Όμως αν εκείνες οι συμπεριφορές βίας ήταν καταδικαστέες σε τίποτα δεν μπορεί να εξομοιωθούν με το νεοναζιστικό φαινόμενο, που φαίνεται πως βρίσκει ανταπόκριση σε εξαθλιωμένες πλευρές της κοινωνίας και αφήνεται στο απυρόβλητο από τους δογματικούς και σεχταριστές της «μεταρρύθμισης». Αυτοί ιδιαίτερα αποενοχοποιούν την ΧΑ, όταν εξομοιώνουν τους ξυλοδαρμούς και πολλές φορές τις εκτελέσεις των μεταναστών με τα γιαουρτώματα σε βάρος πολιτικών και άλλα πολλά. Το πρόβλημα μου όμως δεν είναι τόσο οι διάφοροι δήθεν μεταρρυθμιστές, που ως τέτοιοι θα έπρεπε να είναι βαθιά δημοκράτες, αλλά η στάση και οι παρεμβάσεις δημόσια, υψηλόβαθμων στελεχών του κόμματος της ΔΗΜΑΡ, όπως αυτή του εκπροσώπου του Γραφείου Τύπου. Θα ήταν αμελητέα η δήλωση αν εκπροσωπούσε μόνο τον σ. Αντρέα. Δυστυχώς όμως εκπροσωπεί ένα ολόκληρο ρεύμα στο κόμμα συντρόφων, που έπαιξαν ρόλο στη ψηφοφορία για την συμμετοχή στη κυβέρνηση, οι οποίοι ρητά δήλωσαν πως πρέπει να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος με την αριστερά και σχεδιάζουν την μετατροπή του κόμματος σε ένα κεντρώο κόμμα με στρατηγικές διαφορές με την αριστερά και λίγες αποκλίσεις πολιτικού χαρακτήρα από τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού. Επειδή λοιπόν η άποψη του σ. Ανδρέα εκφράζει όλη αυτή την πλευρά είναι και προβληματική και επικίνδυνη. Προβληματική: γιατί αποτυπώνει το «δώρο» που τελικά θα προσφέρει στην Ελλάδα η ΔΗΜΑΡ μετά την ενδεχόμενη ψήφιση των μέτρων για τα 11,5 δις, δηλαδή μια κοινωνία τεμαχισμένη και στο καναβάτσο και τις δυνάμεις του νεοναζισμού επί θύραις. Επικίνδυνη: γιατί αναδεικνύει την ΔΗΜΑΡ, ως ένα συμπλεγματικό προς την υπόλοιπη αριστερά κόμμα, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είναι περίπου το φάντασμα που πλανάται διαρκώς πάνω από την Αγίου Κωνσταντίνου και κυρίως ως ένα κόμμα που πλέον δεν έχει αντιφασιστικά αντανακλαστικά, αυτό δυστυχώς από την άποψη της κουλτούρας και των βασικών ιδεολογικών και πολιτικών χαρακτηριστικών που συγκρότησαν την ΔΗΜΑΡ είναι το χειρότερο από όλα. Δυστυχώς με όλα αυτά η ΔΗΜΑΡ πολύ πιο γρήγορα από ότι είχα φανταστεί μετεξελίσσεται σε ένα κόμμα ενός καθωσπρέπει κυβερνητισμού, παντός καιρού, με έωλες ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές, διαζευγμένη από την κοινωνία και τις αναφορές της και κυρίως υποτάσσει την αντιφασισμό της σε έναν λαιφ σταιλ μεταρρυθμισμό. Κρίμα, αλλά όλα αυτά, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας δεν λύνονται με χειρισμούς κορυφής αλλά με την προσφυγή στη βάση , που παρότι η πλειοψηφία της ΕΕ το αρνήθηκε, θα πραγματοποιηθεί με προσφυγή στις καταστατικές ρυθμίσεις του κόμματος.

   Ανακοίνωση των Νέων της ΔΗΜΑΡ για την Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο

Δημοσιεύτηκε στις Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012 

Με αφορμή την Εβδομάδα Βιώσιμης Μετακίνησης, οι Νέοι και οι Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς εκφράζουμε τη στήριξή μας και την ενεργό συμμετοχή μας στην αυριανή εκδήλωση του δήμου Αθηναίων και στη συμβολική  "πεζοδρομοποίηση" της Πανεπιστημίου, έστω και για μία ημέρα.

Παράλληλα εκφράζουμε την αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε περαιτέρω αύξηση της ήδη πολύ υψηλής τιμής των εισιτηρίων των μέσων μαζικής μεταφοράς. Στις δύσκολες εποχές που ζούμε, δεν είναι δυνατόν λόγω των αυξημένων τιμών στα εισιτήρια να στερούνται μεγάλες ομάδες του πληθυσμού, όπως οι άνεργοι, οι φοιτητές, οι συνταξιούχοι, τη φθηνή μετακίνησή τους. Η προσπάθεια για μια καθαρή και βιώσιμη πόλη είναι σίγουρα προσωπική υπόθεση όλων μας, αλλά πρέπει, ταυτόχρονα, να ενθαρρύνεται ουσιαστικά και από τους φορείς.

Καταλήψεις και δημόσιος χώρος

Από τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα

Του Κωστή Παπαϊωάννου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012 , TA NEA

Ο δήμαρχος Αθηναίων ήταν σαφής: «Νοείται άραγε σε μία δημοκρατία δικαίωμα κατάληψης δημόσιου χώρου; Η απάντηση είναι αρνητική. Αφού ο δημόσιος χώρος εξ ορισμού ανήκει στο σύνολο των πολιτών, τις επιμέρους ειδικότερες χρήσεις του τις αποφασίζει η εκάστοτε αρμόδια, άρα και δημοκρατικά υπεύθυνη, εκλεγμένη, Αρχή. Ο κατειλημμένος από μια ομάδα χώρος αποβάλλει αυτομάτως τον δημόσιο χαρακτήρα του, καθώς περιέρχεται στη φυσική εξουσίαση μιας μειοψηφίας που δεν έχει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση και δεν εγγυάται καμιά ελευθερία για κανέναν, προπάντων για τους διαφωνούντες» («ΤΑ ΝΕΑ», 4/9). Ευπρόσδεκτη - και αναμενόμενη - η τοποθέτηση. Αλίμονο αν ο δήμαρχος, όπως και κάθε τοπικός άρχοντας, δεν ήταν υπέρ του δημόσιου χώρου.

Θα επιχειρήσω ωστόσο να συμπληρώσω την τοποθέτηση με ορισμένες επισημάνσεις, ώστε η καταδίκη των καταλήψεων να μην αδικεί ανθρώπους και καταστάσεις. Πρέπει να αξιολογείται αυστηρά η διακοπή, συχνά βίαιη, της λειτουργίας ενός χώρου και η ολοσχερής ανατροπή της ελάχιστης πια κοινωνικής κανονικότητας. Ακόμα περισσότερο, όταν δεν υπάρχει αναλογικότητα μέσων - σκοπού και η συχνότητα τέτοιων κινήσεων υπερβαίνει τη δυνατότητα της δημόσιας σκηνής να αφομοιώσει τον όποιο συμβολισμό μιας κατάληψης. Επιπλέον, όταν κυρίως τα αδύνατα κοινωνικά στρώματα εμποδίζονται να απολαύσουν δημόσια αγαθά. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν κλείνει το Πανεπιστήμιο ή η Εθνική Οδός και μάλιστα όταν το παραγόμενο συμβολικό αποτέλεσμα ωχριά μπροστά σε θεμελιακές κοινωνικές λειτουργίες που εξαρθρώνονται και αντοχές που εξαντλούνται. Παρ' όλα αυτά, η επιδίωξη να «καθαρθεί» ο δημόσιος χώρος από τις κοινωνικές διεκδικήσεις σε καιρό κρίσης είναι αποκομμένη από την πραγματικότητα. Η επιδίωξη αυτή επικαλείται κάποια «ουδετερότητα της ευρυθμίας» αλλά η ίδια δεν είναι διόλου ουδέτερη. Επιπλέον, ακόμα και η απόλυτη αντίθεση στις καταλήψεις μπορεί να υποχωρεί όταν πρόκειται για ανενεργούς χώρους που αξιοποιούνται προς όφελος των πολλών. Εάν οι γιατροί καταλάβουν ένα κέντρο υγείας που έκλεισε για δημοσιονομικούς λόγους και παρέχουν βασικές υπηρεσίες σε απόρους, θα καταδικάσουμε κατηγορηματικά την πράξη τους; Εάν οι συνταξιούχοι διεκδικήσουν τα φάρμακά τους φτάνοντας στην κατάληψη του Ταμείου, ακραίο μέσο διαμαρτυρίας για μια ακρότατη αδικία, θα τους αποδοκιμάσουμε; Εξάλλου, δεν πρόκειται για ελληνική πρωτοτυπία, η κατάληψη έχει εύρος και ιστορικό βάθος σε διεθνές επίπεδο. Σε ορισμένες χώρες είναι επί της ουσίας θεσμοθετημένη από δεκαετίες. Ελληνική ιδιοτυπία είναι η στρέβλωσή της με την κατάχρηση και τη μη ανάληψη ευθύνης απέναντι στον νόμο.

Αφορμή για τον προβληματισμό έδωσε η ανάκτηση της κατειλημμένης Αγοράς στην Κυψέλη από τον Δήμο Αθηναίων. Γράφτηκαν δυστυχώς αρκετές απίθανες ακρότητες, μέχρι πως η Αγορά ήταν περίπου... άντρο της Χαμάς, του ΕΛΑ και της 17 Νοέμβρη, ακρότητες που κατέληγαν στη σχετικοποίηση της απαξίας της δολοφονικής ρατσιστικής βίας διά της προσφιλούς θεωρίας των δύο άκρων (Δ. Γουσέτης, «Η Καθημερινή», 5/9). Ελλειψη νηφαλιότητας και ευθυκρισίας και συνωμοσιολογική διάθεση όμως διακρίνει και όσους θεωρούν την απόφαση του δήμου «ενορχηστρωμένη από τη συγκυβέρνηση και τον δήμαρχο Καμίνη, σε αγαστή συνεργασία με τις υπόλοιπες δημοτικές παρατάξεις της κυβερνητικής συμμαχίας και τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, ενάντια σε κάθε ελεύθερο χώρο διακίνησης ιδεών...» (ανακοίνωση της Συνέλευσης Ανοικτής Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, 22/8).

Οι δημιουργικές πρωτοβουλίες πολιτών είναι ευχής έργο να στηρίζονται από την αυτοδιοίκηση. Ο δήμαρχος δείχνει να το εννοεί πως θα επαναλειτουργήσει η Αγορά ως αγορά αγαθών και ιδεών και θα διατηρηθεί κάθε επωφελής δραστηριότητα. Ελπίζουμε πως θα ξεκινήσει από εκεί που βρισκόμαστε σήμερα. Ο πήχης είναι ήδη ψηλά: στα 6 έτη της κατάληψης πραγματοποιήθηκαν 600 πολιτιστικές εκδηλώσεις, συζητήσεις, εβδομαδιαίες παρουσιάσεις βιβλίων και προβολές, καθημερινά μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες. Η Αγορά, ένας χώρος παρατημένος επί χρόνια, κατελήφθη από ομάδα πολιτών και αξιοποιήθηκε. Οπως και αν αξιολογείται το αποτέλεσμα, πάντως δεν πρόκειται για αναίρεση αλλά τόνωση του δημόσιου χαρακτήρα του χώρου. Αντίθετα, λίγα τετράγωνα παρακάτω, μια παιδική χαρά λειτουργούσε κανονικά μέχρι που μια άλλη ομάδα πολιτών την έκλεισε βίαια για να μην κάνουν κούνια τα μεταναστόπουλα. Εκτοτε Πολιτεία και δήμος παρακολουθούν ενδεώς την ακύρωση του δημόσιου χαρακτήρα του χώρου. Οσο λοιπόν παραμένει το λουκέτο στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα, ένα ύπουλο ερωτηματικό εμφιλοχωρεί σε κάθε απόλυτη τοποθέτηση υπέρ των δημόσιων χώρων και κατά των καταλήψεων.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι μέλος στο ΔΣ της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη

Σε ποιόν ανήκει το δράμα;

21/09/2012

του Κώστα Γιαννακίδη , protagon.gr

To ΠΑΣΟΚ διέρρευσε ότι ο Γιάννης Στουρνάρας πήγε στο Μαξίμου κομίζοντας πρόταση για φορολόγηση των εκμισθωτών ακινήτων και των ελευθέρων επαγγελματιών. Μπορεί και των οδηγών βέσπας - δεν έχει σημασία.
Από το υπουργείο Οικονομικών διαρρέουν πλήρεις σκηνές από φιλμ. Εχουν δώσει στους δημοσιογράφους όλα τα μεγάλα γουέστερν, μαζί με τη σκόνη και τη μουσική. Ο Στουρνάρας που διαπραγματεύεται σκληρά, δείχνει τα δόντια στον Τόμσεν, ίσως και να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι. Το 45αρι χοροπηδάει μαζί με τα φλιτζάνια.
Ο Βενιζέλος μας καλεί να ξεχάσουμε τι έχει συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν. Και τον παρακολουθούμε να έχει καβαλήσει τον φράχτη, με ένα πόδι σε κάθε πλευρά.
Ο Κουβέλης κάνει συνέχεια τις ίδιες δηλώσεις. Για τη διαπραγμάτευση που συνεχίζεται και τα όρια της ανοχής του.
Το Μαξίμου ανακατεύει δράμα με αποφασιστικότητα. Εξαρτάται από τη διαρροή. Εννοείται ότι δεν δέχεται τη σφαγή των αμάχων, ενώ προειδοποιεί ότι έχει πια καλό μέσο στο Βερολίνο και μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο.
Όλα θα κλείσουν την τελευταία στιγμή. Η διαπραγμάτευση θα είναι οριακή. Ο Σαμαράς θα ετοιμάζεται να μπει στη σύνοδο κορυφής λίγο πριν η Μέρκελ κλείσει την πόρτα. Μέχρι που ο δικός μας θα κάνει το θαύμα και θα εμφανίσει μέτρα από το μανίκι.
Ειλικρινώς δεν ξέρω τι ισχύει και τι είναι ένας τίτλος χωρίς περιεχόμενο. Πιστεύω ότι βλέπουμε αυτό που βλέπουν όλοι, το προφανές, το λογικό. Όμως αν δεις την ιστορία των μέτρων από την επικοινωνιακή της πλευρά, θα συμφωνήσεις ότι άλλοι υφίστανται το δράμα και άλλοι το διεκδικούν.  

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται, είπε ο Κουβέλης εξαπολύοντας επίθεση στην τρόικα

Αθήνα , 20/9/2012 , in.gr

Όσοι βιάστηκαν να πουν ότι τα μέτρα έκλεισαν έκαναν λάθος, γιατί τίποτα δεν έχει κλείσει οριστικά, δήλωσε ο Φώτης Κουβέλης μετά το πέρας της μαραθώνιας σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών.

«Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται, η τρόικα να σταματήσει να επιτίθεται στην ελληνική κοινωνία και να καταλάβει ότι υπάρχουν αντοχές και όρια» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς προανήγγειλε και νέα συνάντηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά την ερχόμενη εβδομάδα.

Newsroom ΔΟΛ

«Όχι» σε αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, λένε Μ.Ανδρουλάκης και Δ.Χατζησωκράτης

Αθήνα , 20/9/2012 , in.gr

Την αντίθεσή του στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 έτη εξέφρασε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης, ξεκαθαρίζοντας ότι «υπάρχει ένα όριο και εγώ εδώ σταματώ».

Μιλώντας στο ΒΗΜΑ 99,5 o σημείωσε χαρακτηριστικά: «Κάποτε βλέπαμε κόσμο να συνταξιοδοτείται στα 45 και στα 50. Τώρα, πώς θα πούμε στον κόσμο ότι πρέπει από τα 65 να πάει στα 67;»

Επιπλέον σημείωσε ότι αν δεν ανοίξει η συζήτηση και αν δεν δημιουργηθεί αποθεματικό για το ασφαλιστικό, «δεν μπορώ να υπογράψω τίποτε από αυτά που μου έφερε τώρα το ΠΑΣΟΚ».

Την αντίθεσή του στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης εξέφρασε και ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Δημήτρης Χατζησωκράτης.

«Το βράδυ της Δευτέρας που συναντηθήκαμε, δεν είχε στα χέρια του το οικονομικό επιτελείο τι αποδέχεται και τι δεν αποδέχεται η τρόικα. Είναι δυνατόν να το αποδεχτεί η ΔΗΜΑΡ; Σε καμία περίπτωση και θα επιμείνουμε πάρα πολύ σε αυτό το ζήτημα» δήλωσε στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ.

Αναγνώρισε ότι ο κ. Στουρνάρας έχει «προσκαλέσει» τους εκπροσώπους ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχουν στη διαπραγμάτευση τονίζοντας: «αρκετές φορές μας έχει πει ο κύριος Στουρνάρας «ελάτε κι εσείς να δείτε, αν δεν πιστεύετε, πώς γίνεται η διαπραγμάτευση με την τρόικα. Το έχει πει αρκετές φορές, όχι την τελευταία φορά μόνο».

Ετοιμάζεται ο 1ος Δημοτικός Λαχανόκηπος

Αρχές Οκτωβρίου ξεκινάει πιλοτικά η λειτουργία του πρώτου Δημοτικού Λαχανόκηπου. Σε μια  έκταση  περίπου 2,5 στρεμμάτων, η οποία βρίσκεται στην περιοχή του Ασυρμάτου κοντά στην  ΕΘΕΛ, θα διαμορφωθούν 45 τεμάχια, 30-40τ.μ.περίπου το καθένα. Οι μικροί κήποι θα μοιραστούν  στους υποψήφιους καλλιεργητές με κοινωνικοοικονομικά κριτήρια. Αυτή η δράση έχει διπλό στόχο: κοινωνικό και φιλοπεριβαλλοντικό. Αφενός θα ανακουφίσει νοικοκυριά με χαμηλά εισοδήματα, αφετέρου θα αποτελέσει μια  παρέμβαση στο αστικό περιβάλλον. Mε την πρωτοβουλία λοιπόν αυτή, απ’ τη μια δίνεται διέξοδος, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, σε ανθρώπους να ενισχύσουν το νοικοκυριό τους, απ’ την άλλη, αξιοποιώντας τη συγκεκριμένη  δημοτική έκταση, δημιουργείται μία «όαση πρασίνου» στην πόλη, με πολλαπλά περιβαλλοντικά οφέλη. Παράλληλα δε, αυτή η δράση συμβάλει στην εξοικείωση νέων ανθρώπων με τη γη και την καλλιέργεια, δίνοντας  -γιατί όχι- και κίνητρο σε κάποιους από αυτούς να στρέψουν το επαγγελματικό τους ενδιαφέρον προς το συγκεκριμένο τομέα. Πρόκειται λοιπόν για μια δράση που διαμορφώνει νησίδες συλλογικότητας στην τοπική κοινωνία. Μπορεί να φέρει κοντά τους πολίτες που θα ασχοληθούν, ανθρώπους διαφόρων ηλικιών και κουλτούρας, ενώ θα προσφέρει άσκηση, εκτόνωση και δημιουργική απασχόληση σε αυτούς που το έχουν πραγματική ανάγκη. Στο συγκεκριμένο  χώρο που θα ξεκινήσει η πιλοτική αυτή προσπάθεια, προβλέπεται η ανάπτυξη κατασκευών αναψυχής και οργάνωσης υπαίθριων εκδηλώσεων με επίκεντρο περιβαλλοντικά θέματα. Ο Χώρος θα είναι κοινόχρηστος και θα επιτρέπεται η πρόσβαση σε όλους τους πολίτες, τις ώρες και τις ημέρες που η κεντρική είσοδος θα είναι ανοικτή από τους καλλιεργητές. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Δήμος κάθε χρόνο θα βραβεύει τον καλύτερο Λαχανόκηπο. Το Δημοτικό Συμβούλιο όρισε 5μελή Επιτροπή, απαρτιζόμενη από τη Δήμαρχο Μαρία Ανδρούτσου και τους Δημοτικούς Συμβούλους Αικατερίνη Ασημακοπούλου, Σπήλιο Διαβολίτση, Αθανάσιο Γαλακτερό και Θεόκλητο Ανθόπουλο, που είναι αρμόδια για τον έλεγχο των αιτήσεων, την έγκριση των δικαιούχων και την εύρυθμη λειτουργία του Δημοτικού Λαχανόκηπου. Δημοτικοί λαχανόκηποι έχουν ήδη δημιουργηθεί σε πολλούς Δήμους: στη Λάρισα, στη Βέροια, στα Τρίκαλα, στην Αλεξανδρούπολη, στις Σέρρες, στην Έδεσσα, στη Θεσσαλονίκη, στην Τρίπολη, στην Καλαμάτα, στην Αθήνα, στο Μαρούσι κ.α. Απ’ ό, τι φαίνεται από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, οι δημότες βλέπουν πολύ θετικά αυτήν την πρωτοβουλία και τη στηρίζουν δυναμικά διότι αντιλαμβάνονται οι ίδιοι τα οφέλη και τα πλεονεκτήματα. Ο Αστικός ή Κοινωνικός ή Δημοτικός Λαχανόκηπος (Community Gardens) είναι μια παλιά ιστορία, ιστορία 150 χρόνων, τουλάχιστον για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ευρώπη και στην Αμερική (όπως, για παράδειγμα, το Βανκούβερ στον Καναδά, η Νέα Ορλεάνη και το Ντιτρόιτ στις ΗΠΑ, το Ροσάριο στην Αργεντινή, το Κάιρο της Αιγύπτου, το Φράιμπουργκ και το Βερολίνο στη Γερμανία, το Παρίσι στη Γαλλία κ.λπ.). Είναι ένας διαδεδομένος τρόπος παραγωγής και κατανάλωσης από τους ίδιους τους δημότες προϊόντων της γης, τις περισσότερες φορές βιολογικών προϊόντων, προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν, τη στιγμή που τα εισοδήματά τους δέχονται «πιέσεις» και «ψαλιδίσματα», όπως συμβαίνει τώρα στα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα της χώρας.

«Αλλο Μείγμα», κι άλλο πλήγμα

Tου Παντελη Μπουκαλα , kathimerini.gr

Κάποια στιγμή, έτσι όπως φέρνει τις λέξεις ο αέρας ξεσκονίζοντας τα λεξικά, τις ταιριάζει σε επηρμένα ζευγάρια, λ.χ. «Αλλο Μείγμα», ή, αν είναι πολυσύλλαβες, τις αφήνει να κυκλοφορούν στην αγορά μόνες τους, γεμάτες καμάρι και σιγουριά, όπως έγινε με την «Επαναδιαπραγμάτευση». Αλλά όσο πιο μεγάλη είναι η σιγουριά και η έπαρσή τους τόσο μικρότερος ο βίος τους. Και όσο πιο εντυπωσιακός ο ήχος τους τόσο ρηχότερο το αποτύπωμά τους στην πολιτική ζωή, την πορεία της οποίας υποτίθεται ότι θα καθόριζαν. Το ζεύγος «Αλλο Μείγμα» υπήρξε δημοφιλέστατο, και ίσως, με την ψηφοελκυστική ασάφειά του, να έδωσε στον κ. Σαμαρά την εκλογική του πρωτιά. Η αναζήτηση στο Διαδίκτυο, με τα γνωστά ακαταπόνητα ψαχτήρια, δίνει 579.000 αποτελέσματα. Ακόμα κι αν βγάλουμε έξω τη φύρα (δηλαδή τις επαναλήψεις, και τις επαναλήψεις των επαναλήψεων, που είναι και το εγγενές πρόβλημα με το ψάξιμο στο Ιντερνετ), και πάλι μένουν δεκάδες χιλιάδες «Αλλα Μείγματα». Και μένουν βέβαια με τη μορφή των φαντασμάτων, που περιφέρονται σε πλατείες, κλειστά γήπεδα, τηλεοπτικά στούντιο, παντού όπου ειπώθηκαν από τα χείλη του κ. Σαμαρά, αλλά και των υφισταμένων του, στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Αν πάντως πει κανείς ότι αναζητούν εκεί το χαμένο τους νόημα δεν θα ’χει δίκιο, αφού ουδέποτε διέθεταν συγκεκριμένο, απτό νόημα. Η λέξη «άλλος» μπορεί να χρησιμοποιείται σχεδόν από όλα τα κόμματα σαν δέλεαρ ή και σαν μαγικός δείκτης που υποτίθεται ότι διαφοροποιεί τα οράματα και τα προγράμματά τους από των υπολοίπων, εντούτοις παραμένει ασαφής και θολή· αυτή είναι άλλωστε και η κατά βάθος επιδίωξη των χρηστών της, διότι μόνο έτσι διαθέτει πολυσυλλεκτική ισχύ. Κι αν υποθέσουμε ότι το «άλλο», στη νεοδημοκρατική ορολογία, σήμαινε «μη μνημονιακό», «μη τροϊκανικό», «μη υφεσιακό αλλά αναπτυξιακό» βλέπουμε τώρα πεντακάθαρα πόσο εκτός πολιτικού νοήματος βρισκόταν ή πόσο ηθελημένα αόριστο ήταν. Κάτι σαν ψηφοθηρικό φο-μπιζού, που γρήγoρα έχασε την ούτως ή άλλως μικρή και πλαστή λάμψη του. Και η άλλη μαγική λέξη, η «επαναδιαπραγμάτευση», την ίδια μοίρα είχε. Χρησιμοποιήθηκε κι αυτή κατά κόρον, όταν η χρήση της δεν συνεπαγόταν πολιτικό κίνδυνο ή ρίσκο. Κι έτσι, με το λέγε λέγε (και πάλι από σχεδόν όλες τις κομματικές πλευρές), πετύχαμε ρεκόρ: όταν αναθέτουμε τώρα υπηρεσία στο ιντερνετικό ψαχτήρι, μας βρίσκει ακαριαία 2.540.000 (!) «επαναδιαπραγματευτικά» ευρήματα. Και λοιπόν; Πόσο πράξη έγινε η λέξη όταν ήρθε όντως η ώρα των συνομιλιών και του μπρα-ντε-φερ με την τρόικα; Πόσο διεκδίκησε να γίνει πράξη, στις συζητήσεις όχι με τους λογιστές-ελεγκτές, αλλά με τις πολιτικές κεφαλές που τους κατευθύνουν; Το γεγονός ότι πάμε από πλήγμα σε πλήγμα, ότι δηλαδή δώσαμε, δώσαμε και ξαναδώσαμε κι ωστόσο απαιτούν να ξαναδώσουμε, να ματαδώσουμε και να... επαναδώσουμε, μάλλον δεν αποδεικνύει ότι διαθέτουμε ισχυρούς επαναδιαπραγματευτές.

    Η τωρινή σπατάλη των διαγνωστικών

Κάρης Κ. avgi.gr

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/09/2012

Νέα “επιχείρηση” από το υπουργείο Υγείας για να περιορίσει τις δαπάνες για τις διαγνωστικές εξετάσεις. Καλά, δεν τους φτάνουν όσα έκαναν σε βάρος των ασφαλισμένων - θα ρίξουν και νέο τσεκούρι; Έτσι θα αντιδράσουμε όλοι - αλλά η πραγματικότητα είναι αλλιώτικη.
Οι διαγνωστικές εξετάσεις μέσα στο '12 εκτινάχθηκαν. Όπως λέει το υπουργείο, όλο το 2011 -σε όλα τα ταμεία- κόστισαν πάνω από 300 εκατ. Και το 2012, μόνο το πρώτο οκτάμηνο, έφτασαν τα 340 εκατομμύρια! Τι γίνεται; Οι τιμές ανά εξέταση δεν είναι αυξημένες. Προφανώς έχει εκτιναχθεί ο συνολικός αριθμός των εξετάσεων!
Όπως είναι η συνήθεια του υπουργείου -και γενικά δυστυχώς του Δημοσίου- δεν δημοσιεύονται τα αναλυτικά και συγκριτικά στοιχεία. Είναι απόρρητα... τα χάλια μας. Οι αριθμοί δίνονται επιλεκτικά και μόνον ύστερα από έγκριση το υπουργού! Περίπου 1,4 εκατομμύρια υπέρηχοι (!) και 200.000 μαγνητικές σε ένα χρόνο. Βγάζει μάτι ότι το δημόσιο ταμείο υπερτρέφει τις επιχειρήσεις των διαγνωστικών.
Τώρα, το υπουργείο λέει ότι προτίθεται να πιέσει τα διαγνωστικά κέντρα για μείωση των τιμών που πληρώνουν τα ταμεία. Όταν ήταν υπουργός ο Α. Λοβέδος, πάλι είχε εξαγγείλει “μαχαίρι” στις διαγνωστικές εξετάσεις των ασφαλισμένων και είδαμε τι έγινε...
Το υπουργείο οφείλει να παρουσιάσει λεπτομερώς στην κοινή γνώμη την πραγματικότητα, αναλυτικά τα στοιχεία. Και με ευθύνη να εντοπίσει τα αίτια του ξεχειλώματος. Ποιο είναι το ποσοστό “πλαστών” εξετάσεων, που δεν έγιναν, αλλά χρεώθηκαν; Πού εντοπίζονται; Ώστε, αντί “οριζοντίων” κανόνων, να υπάρξει περιορισμός εκεί που πρέπει. Αλλιώς, εκείνοι παριστάνουν ότι κάνουν οικονομία, εμείς διαμαρτυρόμαστε ότι μας κόβουν τις εξετάσεις και οι άλλοι τρίβουν τα χέρια τους.

Η Ελλάδα ποτέ (;) δεν πεθαίνει

Γράφει: Χρύσα Ταβουλάρη , aixmi.gr

   Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

Στη λογική ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, ότι η Ελλάδα είναι ιδέα και οι ιδέες τρέφονται με ιδέες και μόνο, τα νέα μέτρα θα εγκριθούν θα περάσουν και θα εφαρμοστούν. Και μετά; Μα η Ελλάδα είναι ιδέα και οι Έλληνες μπορούν να τραφούν με το ένδοξο παρελθόν  υπό την σκέπη της καλής κυρίας Μέρκελ που μας συμπονά, μας σκέπτεται και ω του θαύματος τελευταία μας υπολήπτεται κιόλας.
Και με το πλήρωμα του χρόνου και των τόκων στους δανειστές, θα πάρουμε την επόμενη δόση και την επιμήκυνση. Ναι και την επιμήκυνση. Και μετά; Μετά η ύφεση θα εξακολουθεί να τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, οι άνεργοι θα είναι ο κανόνας και οι εργαζόμενοι η εξαίρεση. Τα νοσοκομεία θα λειτουργούν τόσο όσο, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα ομοίως, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα εξακολουθούν τη λευκή απεργία τώρα και με αιτία (τόσα χρόνια το έκαναν από χόμπυ),  οι νέοι επιστήμονες και μη θα συνεχίσουν την έξοδο προς την Δύση (και την Ανατολή) αναζητώντας δουλειά.
Τους άνεργους, τους άπορους και τους γέροντες θα τους περιθάλπει η Χρυσή Αυγή μοιράζοντας κουλούρια Θεσσαλονίκης, θα κάνει περιπολίες για να μη κλέψει ο ένας το κουλούρι του άλλου και, κυρίως, για να μη  βουτήξει το κουλούρι  κανένας ξένος μετανάστης.
Και μετά; Μα εκτός από ιδέα η Ελλάδα είναι και  τραγωδία. Και στην τραγωδία υπάρχει ο από μηχανής θεός.
Για παράδειγμα: Εκεί που η Κλυταιμνήστρα ούρλιαζε ότι της σφάζουν την κόρη, θυσία στους θεούς για να φυσήξει ούριος άνεμος και να ξεκινήσουν τα πλοία των Ελλήνων που είχαν κωλύσει στον Ευβοϊκό, ένα χρυσό σύννεφο ήρθε την πήρε και την έσωσε (αν και η τύχη της έκτοτε είναι υπό συζήτηση ). Έτσι οι Έλληνες  ξεκίνησαν και πήγαν στην Τροία και μετά από δέκα χρόνια  τα κατάφεραν και η Τροία έπεσε.
Τι κι αν ο Αγαμέμνονας γύρισε και τα βρήκε όλα ρημαδιό, τι κι αν ο Αχιλλέας άφησε εκεί τα κοκαλάκια του , τι κι αν ο Οδυσσέας  βολόδερνε άλλα δέκα χρόνια και οι μνηστήρες πλιατσικολογούσαν την Ιθάκη. Το έπος έχει σημασία. Το έπος…