Μόνο με μέτρα δεν... γεμίζουν τα ταμεία

ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ , ethnos.gr

Δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει όποιος γνωρίζει, έστω και στοιχειωδώς, την ελληνική πραγματικότητα με την απόφαση για μέχρι και 60 δόσεις για ληξιπρόθεσμες οφειλές έως και 10.000 ευρώ. Είναι προφανές ότι το μέτρο αφορά κυρίως πολίτες οι οποίοι αδυνατούν ν' ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους λόγω της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της.
Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν μόνο αυτοί. Και το πρόβλημα ήταν και παραμένει τι κάνουμε με τους άλλους. Ή μάλλον το ότι εξακολουθούμε να μην κάνουμε τα όσα θα οφείλαμε να είχαμε κάνει σε μια εποχή που ο περιορισμός της φοροδιαφυγής αποτελεί προϋπόθεση εθνικής επιβίωσης.
Αναζητούν οι κυβερνώντες πηγές για κάλυψη μέρους των 11,5 δισ. που προβλέπει το μνημόνιο. Και δεν βλέπω να γίνεται η παραμικρή αναφορά σε έσοδα προερχόμενα από αναγκαστική είσπραξη οφειλών. Ή -για να το θέσω πιο απλά- σε έσοδα προερχόμενα από εκποίηση περιουσιακών στοιχείων μεγαλοοφειλετών.
Υποτίθεται ότι δύο χρόνια τώρα έχουν γίνει αλλεπάλληλες προσπάθειες προκειμένου να εντοπιστούν όσο το δυνατόν περισσότερες περιπτώσεις φοροδιαφυγής, να συλληφθούν οι ενεχόμενοι σ' αυτές και να τους επιβληθούν οι προβλεπόμενες κυρώσεις. Αναλήφθηκαν μάλιστα και νομοθετικές πρωτοβουλίες προκειμένου οι κυρώσεις να είναι αυστηρότερες και αμεσότερα εκτελεστές από άλλοτε. Εκείνο, όμως, που η πράξη αποδεικνύει είναι ότι η εφαρμογή των όποιων μέτρων δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που τα συνόδευαν. Μόνο σε επίπεδο εντυπωσιασμού καταγράφονται κάποια αποτελέσματα. Αλλά το θέμα δεν είναι η δημοσιοποίηση οφειλετών και η έκδοση μερικών δικαστικών αποφάσεων με ανασταλτικό αποτέλεσμα. Το θέμα είναι η είσπραξη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, των οφειλομένων. Κι εκεί τα πράγματα δεν λένε να βελτιωθούν.
Προσωπικά θεωρώ ότι εδώ που έχουμε φτάσει και με όσα απειλείται ότι θ' ακολουθήσουν οι κυβερνώντες οφείλουν να ενημερώσουν την κοινή γνώμη αν και τι έχουν αποδώσει μέχρι σήμερα τα μέτρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής: τι ποσά έχουν εισπραχθεί, πόσες κατασχέσεις και εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων έχουν γίνει ή είναι προγραμματισμένες να γίνουν. Με βάση τα όσα έχουμε ακούσει τα δύο τελευταία χρόνια, θα έπρεπε να είχαμε τουλάχιστον μία εκποίηση τη μέρα κάποιου περιουσιακού στοιχείου μεγαλοοφειλέτη. Προσωπικά δεν έχω ακούσει να έχει γίνει έστω και μία.

    Μακάρι αυτό να έφταιγε

Κάρης Κ. avgi.gr

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/07/2012

Για την ισοτιμία της εκπροσώπησης (Ελλάδα-δανειστές) ήταν το κύριο άρθρο μεγάλης κυριακάτικης εφημερίδας. Το γνωστό θέμα με τους τρεις της τρόικας στην Αθήνα και με ποιους συζητούν. Αναμφίβολα η διαπραγμάτευση δε μπορεί παρά να γίνεται ανάμεσα σε εκείνους που μπορούν να λάβουν αποφάσεις. Η θέση ότι υπουργοί διαπραγματεύονται με υπουργούς, πρωθυπουργοί με πρωθυπουργούς, είναι σωστή, αλλά έχει σημασία στις συνήθεις καταστάσεις, τις σχετικά σταθεροποιημένες σχέσεις.
Στις κρίσιμες στιγμές, όπως τώρα, το θέμα είναι εντελώς δευτερεύον. Ακριβώς γιατί οι αποφάσεις λαμβάνονται ούτως ή άλλως στο κέντρο της (όποιας) εξουσίας και όχι από τους υπαλλήλους.
Το παράδειγμα που χρησιμοποίησε ο αρθρογράφος -ο Ιούλιος του '74- αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει. Πράγματι, η χούντα συζητούσε το πραξικόπημα στη Κύπρο με Αμερικανούς υπαλλήλους. Και ότι ο Τάσκα -ο Αμερικανός πρεσβευτής- δήλωσε εκ των υστέρων άγνοια. Αλλά σε αυτά τα επίπεδα λήφθηκαν οι αποφάσεις; Όχι βέβαια, όπως γνωρίζουμε. Οι αποφάσεις λήφθηκαν στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Στο επίπεδο των στρατιωτικών και διπλωματικών υπαλλήλων υλοποιήθηκαν και παρεμποδίστηκαν οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Θα άλλαζε τίποτα αν η χούντα συζητούσε απευθείας με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ;
Μακάρι για τους δυσμενείς συσχετισμούς ή τις δυσκολίες διαπραγμάτευσης να φταίει η φόρμα, το σχήμα των επαφών, η αξιοπιστία των εκπροσώπων. Ή αν μπορεί να αλλάξουν οι συσχετισμοί μόνον με την αλλαγή των συνομιλητών. Για παράδειγμα, ήδη ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε πριν ένα χρόνο να εξαποστείλει την τρόικα... για να κάνει διαπραγμάτευση...
Αν τα στρώματα που διαχειρίζονται την (όποια) πολιτική και οικονομική εξουσία δεν συναισθανθούν ή δεν αναγκαστούν να προσφέρουν σημαντικό μερίδιο των οικονομικών τους πόρων για τη σωτηρία της χώρας, δεν θα αλλάξουν τα δεδομένα της διαπραγμάτευσης.

Μεταπολίτευσης εγκώμιο

Νίκος Μπίστης, 25/07/2012 , metarithimisi.gr

---

Αν ακούσει ένας νέος άνθρωπος όσα σούρνουν στα 38 χρόνια της μεταπολίτευσης θα συμπεράνει ότι ήταν μια πολύ κακή περίοδος. Αν μάλιστα στο μάθημα της Ιστορίας είχε δάσκαλο ή δασκάλα σαν και αυτήν που μπέρδεψε τα φωνήεντα με τους φθόγγους και εντρυφούσε σε θεωρίες συνομωσίας τότε εύλογα θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ήταν αν όχι η χειρότερη πάντως μια από τις χειρότερες της Ιστορίας της Ελλάδας. Κόντρα σε αυτό το ρεύμα αμάθειας, βλακείας και ιδιοτέλειας ισχυρίζομαι ότι αν δεν είναι η καλύτερη πάντως είναι μια από τις καλύτερες της νεότερης Ιστορίας της Ελλάδας.

Και επειδή λαοί που δεν ξέρουν η αρνούνται την Ιστορία τους μπορεί να την ξαναζήσουν και επειδή δυστυχώς οι λαοί έχουν την τάση να λησμονούν καλό είναι να θυμόμαστε ποια ήταν η Ελλάδα τέτοιες μέρες πριν 38 χρόνια το 1974. Και όχι μόνο το 1974 αλλά και πιο πίσω, πριν το 1967. Και όχι μόνο μετά το 1949 περίοδο την οποία κάποιος περιέγραψε ως εξής : «Μετά τον πόλεμο η παραδοσιακή Δεξιά με το πρόσχημα του κινδύνου από ένα αμετανόητο 11% της Αριστεράς χάρισε στον τόπο άγρια τρομοκρατία υπηρετώντας τα συμφέροντα μιας ύποπτης ντόπιας νομενκλατούρας, κυρίως βασιζόμενη στον δοσιλογισμό, στην προδοσία και στη μικροαστική ηθική των απερχομένων. Έτσι στο όνομα μιας ειδεχθούς εθνικοφροσύνης γνώρισε ο τόπος την πιο ξέφρενη επιβίωση των άρρωστων φασιστικών στοιχείων που αντί να υποστούνε τιμωρία , ανακάλυψαν τους εαυτούς τους «εν δυνάμει» σχηματίζοντας μάλιστα και τα πρώτα έμβρυα της δικτατορίας και της ιωαννιδικής τρομοκρατίας το ‘ 67». Αυτός ο κάποιος ήταν ο «δεξιός» ( με πόσα άραγε εισαγωγικά ) Μάνος Χατζιδάκις.

Και πριν τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που τον διαδέχθηκε ο αδελφοκτόνος εμφύλιος η χώρα πήγαινε από δικτατορία , σε εθνικό διχασμό, σε Μικρασιατική Καταστροφή και εκτελέσεις υπαιτίων, αντεκδικήσεις και ρεβανσισμούς, με μικρά διαστήματα ομαλού κοινοβουλευτικού βίου, με ένα Στέμμα που πηγαινοερχόταν και δίχαζε μέχρι οριστικά να πάει στα σκουπίδια το ( τι σύμπτωση ) 1974. 38 χρόνια τώρα η χώρα έχει αδιατάρακτο πολιτικό βίο, η αντιπαράθεση παρέμενε μέχρι χτες αυστηρά μέσα σε δημοκρατικό πλαίσιο. Σχηματικά θα έλεγα ότι αυτό ήταν έργο Κωνσταντίνου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, Χαρίλαου Φλωράκη και Λεωνίδα Κύρκου. Και παράλληλα η χώρα έκανε άλματα ανάπτυξης με κορυφαία την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ (έργο Καραμανλή) και την απόκτηση της χειρολαβής του ευρώ ( έργο Σημίτη). Και μόνο για αυτά τα τεράστιο επιτεύγματα – που τώρα κινδυνεύουν – η Μεταπολίτευση παίρνει αβίαστα την θέση της στις χρυσές σελίδες της Ιστορίας.

Γιατί όλα τα άλλα με προσπάθεια διορθώνονται: μνημόνια, παθογένειες και δυσώδεις επιπτώσεις της κομματοκρατίας, παθογένειες του δημόσιου τομέα και ενός ιδιωτικού κρατικοδίαιτου και άλλα πολλά που ήρθαν με πίεση και κρότο στην επιφάνεια μέσα στην μεγάλη κρίση που βιώνουμε. Δεν τα υποτιμώ αλλά αρνούμαι να τα βάλω στην ζυγαριά και πολύ περισσότερο να τα συμψηφίσω με την Δημοκρατία, και την αγκύρωση της χώρας στην ΕΕ και το ευρώ. Είναι βαθειά η πεποίθηση μου ότι εκτός ευρώ θα κινδυνεύσει το μείζον επίτευγμα της Μεταπολίτευσης, η Δημοκρατία.

Για αυτό και εξοργίστηκα με την βλακεία της «αριστερής» κάτω Πλατείας Συντάγματος που σιγοντάρισε την φασιστική επιθετικότητα της Πάνω Πλατείας. Θυμίζω: Η χούντα δεν έπεσε το 73 (sic) αλλά θα πέσει σε τούτη την πλατεία, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή, κρεμάλες, κλέφτες και άλλα πολλά από το λεξιλόγιο της Χρυσής Αυγής που έδινε τον τόνο. Για όσους έχουν γνώση Ιστορίας το εκλογικό αποτέλεσμα της ναζιστικής ακροδεξιάς δεν αποτελεί έκπληξη. Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι μόνο σε συνθήκες παγκόσμιας σύρραξης η επαναστατική Αριστερά βγήκε ωφελημένη. Και οι κοινωνίες που οικοδόμησε δεν ανταποκρίθηκαν ( και το λέω επιεικώς από σεβασμό στους ανιδιοτελείς αγωνιστές που πίστεψαν και πάλεψαν) στις προσδοκίες των λαών, για αυτό και κατέρρευσαν. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον μεσοπόλεμο, από την κρίση βγήκε ωφελημένη η πιο φανατική και εγκληματική ακροδεξιά.

Επειδή, λοιπόν, δεν θέλω να δω την χώρα μου να διολισθαίνει σε παρόμοιες καταστάσεις προτείνω να υψώσουμε ένα τείχος προστασίας της Δημοκρατίας μας από τον δεξιό και τον «αριστερό» μηδενισμό. Από τους «αγανακτισμένους» κατά του κοινοβουλευτισμού, κατά της Ευρώπης , κατά των ξένων που μας επιβουλεύονται, κατά των αλλοδαπών που δεν αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, γενικώς κατά πάντων. Απέναντι στα τρωκτικά κάθε χρώματος που ροκανίζουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Και μια συμβολή στην οικοδόμηση αυτού του προστατευτικού τείχους είναι η αποκατάσταση της αλήθειας για τα 38 καλά χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Οι μικρές χαρές του Νότου 

 Του Παντελη Μπουκαλα , kathimerini.gr

 
Για χαριτολόγημα πρόκειται βέβαια. Αλλά για ένα χαριτολόγημα που, χάρη στον αέρα της φήμης του ανθρώπου που το σκέφτηκε και το είπε, έκανε αστραπιαία τον γύρο του κόσμου. Κι έδωσε τίτλους (χάρτινους, γυάλινους ή ψηφιακούς), αλλού χαμογελαστά σκωπτικούς κι αλλού δηλητηριωδώς χαιρέκακους. Λέω για τη δήλωση του Φερνάντο Αλόνσο, οδηγού της Φόρμουλα 1, αμέσως μετά τη νίκη του στο γκραν πριν της Γερμανίας. Μολονότι ζάπλουτος και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πολιτική, δεν θα μπορούσε παρά να γνωρίζει πως η πατρίδα του συναγωνίζεται με την Ελλάδα για τα απεχθή πρωτεία της ανεργίας και πως οι πόλεις της μέρες τώρα συνταράσσονται από διαδηλώσεις με αρκετή δόση βίας, οι οποίες, τι άλλο, «πλήττουν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό».
«Ενας Ισπανός, οδηγώντας ιταλικό μονοθέσιο αυτοκίνητο σχεδιασμένο από Ελληνα, νίκησε μέσα στη Γερμανία». Αυτό δήλωσε ο Αλόνσο, δίνοντας έτσι και μηχανοκίνητη διάσταση στην «εκδίκηση» του Νότου. Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός της εθνικής Γερμανίας από την Ιταλία, στον ημιτελικό του Γιούρο, με τα δύο γκολ του Μάριο Μπαλοτέλι, που πρόσφερε στους συμπατριώτες του (για μια βραδιά έστω) περισσότερη χαρά απ’ ό,τι ο συνώνυμός του ο πρωθυπουργός Μάριο Μόντι.
Οι νίκες στον αθλητισμό δεν βελτιώνουν ούτε κατ’ ελάχιστο τη ζωή των υπολοίπων, πλην των ίδιων των νικητών και της προπονητικής ή τεχνικής τους ομάδας. Αλλά όσοι χαίρονται για ένα γκολ ή ένα κύπελλο το ξέρουν αυτό, δεν ξεγελιούνται. Ξέρουν ακόμα πως αυτή η προσωρινή και απολύτως φαντασματική ευτυχία αποδεικνύεται τελικά πολύ πιο υλική από εκείνη που μονότονα τους υπόσχονται οι μεσσιανίζοντες πολιτικοί, αλλά και οι «ναυαγοσώστες» τεχνοκράτες που τους υποκαθιστούν. Γνωρίζουν επίσης ότι στους μιντιοκρατούμενους καιρούς μας η νίκη ενός αστέρα του αθλητικού στερεώματος έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από τις δικές τους διαδηλώσεις, όσο μαζικές, θερμές και επίμονες κι αν είναι. Ο Αλόνσο έγινε πρωτοσέλιδος στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία - παντού. Οχι οι ιντιγνάδος.
Στην Ελλάδα λοιπόν, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, είμαστε μάρτυρες του ίδιου σεναρίου, της ίδιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας: Οικονομική κρίση (που παρασταίνεται σαν αποκλειστική νόσος της κάθε χώρας και όχι σαν τμήμα της ευρύτερης κρίσης), αίτηση δανεισμού, πρώτος «θρίαμβος» («δεν ετέθησαν πολιτικοί όροι»), επιδείνωση της κρίσης, νέα αίτηση αίτηση δανεισμού, δεύτερος «θρίαμβος» («οι όροι που ετέθησαν είναι ήπιοι»), καταβαράθρωση, αναθεματισμός των άπληστων αγορών, ψελλίσματα κατά της στενόμυαλης γερμανικής ηγεμονίας, Μνημόνιο - τι άλλο; Εν τω μεταξύ τα ποσά των Γερμανών πλουσίων που φοροδιαφεύγουν εξαγόμενα στην Ελβετία (την ώρα που η κ. Μέρκελ καταγγέλλει τον Νότο σαν παράδεισο της φοροκλοπής) θα μπορούσαν να καλύψουν τα χρέη της Ελλάδας τουλάχιστον και της Πορτογαλίας, ίσως και της Ισπανίας. Αλλά τι σχέση έχουν τα υπέρογκα γερμανικά κέρδη με τις απώλειες των Νοτίων; Η οκνηρία τους φταίει και ο καλοπερασακισμός τους. Τι άλλο;

Συστάσεις εγκράτειας στον γάμο

Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012 , tanea.gr

«Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο / είναι μυστήρια μέρα / κι αν θα χαρείς την Κυριακή / θα κλάψεις τη Δευτέρα» τραγουδούσε η Ρίτα Σακελλαρίου (σε στίχους Κώστα Πρετεντέρη και μουσική Κώστα Καπνίση).

Πού να ήξερε ότι και ο γάμος θα περνούσε κάποτε στη λίστα των «Μη, δεν πρέπει» μιας μητρόπολης που, ως γνωστόν, είναι η αρμόδια να ερμηνεύσει τις ουράνιες βουλές. Πόσω μάλλον να τις εφαρμόζει διά ροπάλου - άντε, δι' αυστηρών συστάσεων - στο θεοσέβαστο ποίμνιο.

«Πρέπει να αποφεύγεται τέλεσις γάμου την ημέρα του Σαββάτου. Πνευματικοί λόγοι, αλλά και πρακτικοί, ετοιμασίας του Ιερού Ναού, συνηγορούν σε αυτό. Δυστυχώς, όμως, η παράβασις απλώνεται. Μερικοί εφημέριοι δίνουν άδεια να γίνονται γάμοι ακόμα και Παρασκευή, ημέρα σταυρώσιμη, εγκρατείας, νηστείας, πνευματικής αφυπνίσεως... Οφείλουν οι ιερείς μας να συνιστούν ιδιαιτέρως να γίνονται οι γάμοι ημέρα Κυριακή και κατ' οικονομίαν Σάββατο. Εάν επαναληφθεί παρόμοια παράβασις και παρακοή, θα τιμωρηθεί παραδειγματικά ο ιερεύς, διότι δεν μπορούμε να προσβάλλουμε τον Κύριό μας, να καταπατούμε τους ιερούς Κανόνες, να ασεβούμε στη φωνή της Εκκλησίας μας» ανέφερε μεταξύ άλλων η εγκύκλιος του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά.

Κλείνοντας με μεταφυσική απειλή προς τους «αγαπητούς πατέρες»: «Θα δώσουμε αυστηρά απολογία κατά την ημέρα της Κρίσεως».

«Μπορείς να με φιλήσεις τη Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη (κ.ο.κ.) / για την ακρίβεια το εύχομαι / αλλά ποτέ, ποτέ την Κυριακή / που είναι το ρεπό μου» που έλεγε και η αγγλόφωνη εκδοχή του χατζιδακικού τραγουδιού «Ποτέ την Κυριακή», Never On A Sunday. Η εγκράτεια, σε εποχές κρίσης, δεν βλάπτει...

    Ανταίος Χρυσοστομίδης: Η συναναστροφή με τόσο μεγάλα πνεύματα σε κάνει σοφότερο

Κρημνιώτη Π. , avgi.gr

Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/07/2012

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

Συζητώντας μ' αυτούς τους συγγραφείς, κυρίως, εκτός κάμερας είχα πάντα την αίσθηση ότι τους διακατέχει μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Μερικές φορές υπερβολικά συγκρατημένη ίσως, αλλά αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι οι συγγραφείς είναι οι πιο οξυδερκείς παρατηρητές της καθημερινότητας.

"Το να ζεις κάποιες ώρες ή κάποιες μέρες παρέα με αυτά τα μεγάλα πνεύματα, σε κάνει σοφότερο" λέει ο Ανταίος Χρυσοστομίδης. Βέβαια από τη ζωή του γνωστού  δημοσιογράφου, μεταφραστή, τώρα και συγγραφέα δεν έχει λείψει η συναστροφή με συγγραφείς. Όμως η τηλεοπτική εκπομπή "Οι Κεραίες της εποχής μας" του έδωσε την ευκαιρία να συναντήσει την αφρόκρεμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας των ημερών μας. Μεταγράφοντας τις συζητήσεις που έκανε είτε μόνος του είτε με το έτερο ήμισυ της εκπομπής, τη Μικέλα Χαρτουλάρη, προέκυψε το βιβλίο "Οι Κεραίες της εποχής μου" (εκδ. Καστανιώτη), το οποίο φωτίζει πτυχές της γραφής και της προσωπικότητας των 33 από τους συγγραφείς που συνάντησε αποκρυπτογραφώντας έτσι το έργο που τους έκανε γνωστούς σε όλο τον πλανήτη. Σαραμάγκου, Φουέντες, Λιόσα, Οζ, Ταμπούκι, Μπάνβιλ, Μούλις, Παμούκ, Πελεγκάνος, Ντάριο Φο, Τζον Λε Καρέ, Γκόρντιμερ... Κάθε συγγραφέας και μια ιστορία... Τριάντα τρεις ιστορίες σαν μυθιστόρημα. Αυτή ακριβώς είναι και η διαφορά του συγκεκριμένου βιβλίου από παρόμοια του είδους που αναλώνονται απλώς σε μια... απομαγνητοφώνηση. Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης αποτυπώνει όσα η κάμερα δεν κατέγραψε, αποκρυπτογραφεί κάθε συγγραφέα μέσα από ιδιαίτερες πτυχές του έργου, της σκέψης, της δραστηριότητας, της καθημερινότητάς του και παραδίδει σελίδες όπου τα πρόσωπα γίνονται η αφετηρία για μια περιδιάβαση σε μεγάλα ζητήματα της εποχής μας. Ένας έμπειρος δημοσιογράφος, εξάλλου, όπως κατορθώνει να αλιεύει ειδήσεις από τον συνομιλητή του άλλο τόσο κατορθώνει να "δραπετεύσει" από τα στενά όρια μιας συζήτησης. Ο Ανταίος βρίσκει την ευκαιρία να αναγνώσει ο ίδιος τους συγγραφείς και το έργο τους και με ιδιαίτερη γλαφυρότητα να απλώσει τον κόσμο τους στο τραπέζι των αναγνωστών του. Δεν είναι τυχαίο που, λίγες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, τυπώνεται ήδη η δεύτερη έκδοση του βιβλίου. Και ο συγγραφέας του ετοιμάζει τον δεύτερο τόμο με τις "Κεραίες της εποχής μου". Προσεχώς  Χέρτα Μίλερ, Ουμπέρτο Έκο, Μααλούφ, Βίλα Μάτας, Ίρβιν Γιάλομ, Λεονάρδο Παδούρα...


* Γιατί έγραψες αυτό το βιβλίο;
Θεωρώ ότι αυτή η τύχη που είχα να γνωρίσω όλους αυτούς τους συγγραφείς δεν έπρεπε να πάει χαμένη. Διότι, όπως και να το κάνουμε, μια εκπομπή στην τηλεόραση μπορεί να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις αλλά εξακολουθεί να ισχύει και το γνωστό scripta manent. Επίσης ήθελα να καταγράψω τη δική μου ματιά πάνω σ' αυτούς τους συγγραφείς και να αφηγηθώ κάποιες ιστορίες που δεν εμφανίστηκαν στις ταινίες και που κατά τη γνώμη μου προσθέτουν στο πορτραίτο ενός συγγραφέα. Απ' αυτή την άποψη το βιβλίο ξεπερνά κατά πολύ τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις, δεν είναι μια απλή καταγραφή τους αλλά είναι μια αρκετά προσωπική επιλογή από τα θέματα που συζήτησα μαζί τους. Έτσι κάθε συγγραφέα τον “κοιτάζω” μέσα από ένα θέμα που επιλέγω εγώ και που βεβαίως έχει σχέση με το έργο και την προσωπικότητά του. Έτσι στο βιβλίο περνάνε μια σειρά από θέματα που δεν έχουν άμεση σχέση με τη λογοτεχνία. Όπως, για παράδειγμα, η κρίση της διεθνούς Αριστεράς ή τα αδιέξοδα της σημερινής γραφειοκρατικής Ευρώπης, ή η μάστιγα του ρατσισμού, ή το όραμα της σεξουαλικής απελευθέρωσης.


* Πώς βγαίνεις εσύ πλέον μετά απ' αυτές τις γνωριμίες;
Ορισμένους απ' αυτούς όπως τον Λιόσα, τον Φουέντες, τον Όζ, τον Ταμπούκι, τους γνώριζα από πριν. Άλλους τους γνώρισα μέσω της εκπομπής. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις το να ζεις κάποιες ώρες ή κάποιες μέρες παρέα με αυτά τα μεγάλα πνεύματα, σε κάνει σοφότερο. Πρέπει να πω ότι, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις, οι περισσότεροι στάθηκαν αντάξιοι του έργου τους. Επιβεβαίωσαν μάλιστα μια άποψη που είχα από παλιά, ότι όσο πιο επιτυχημένος είσαι στον χώρο σου τοσο πιο απλός φαίνεσαι στα μάτια των άλλων. Μερικοί απ' αυτούς υπήρξαν ιδιαίτερα συγκινητικοί. Ο Λιόσα που δέχεται να δώσει συνέντευξη ενώ είχε καρκίνο του δέρματος. Ο Φουέντε ο οποίος μας έκανε τον Τσιτσερόνε στα “Μουράλες” του Ριβέρα. Η Γκόρντιμερ που δακρύζει ακούγοντας τραγούδια της φυλακής του απαρτχάιντ. Ο Οζ ο οποίος κουτσαίνοντας ανεβαίνει στα κατσάβραχα για να μας κάνει τη χάρη. Αυτοί είναι άνθρωποι επιτυχημένοι, χορτασμένοι, που σίγουρα δεν είχαν καμιά ανάγκη να διαφημιστούν μέσα απ' αυτές τις εκπομπές. Υπήρξαν όμως και οι εξαιρέσεις. Όπως ο Παμούκ για παράδειγμα του οποίου το Νόμπελ δεν κατάφερε να ακυρώσει τις ανασφάλειές του.


* Έχοντας συνομιλήσει με όλους αυτούς τους κολοσσούς, τι εντύπωση αποκόμισες για την παγκόσμια λογοτεχνία όπως δημιουργείται σήμερα;
Πολλοί λένε ότι σήμερα δεν έχουμε τα αριστουργήματα που έδωσε ο 19ος και το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, κι ίσως είναι αλήθεια. Η λογοτεχνία όμως συμβαδίζει πάντα με την εποχή της. Κι αυτό που έχει σημασία είναι ότι η λογοτεχνία είναι ζωντανή, ότι εξακολουθεί να είναι ένας μοναδικός καθρέφτης της καθημερινότητας κι εξακολουθεί να μας κάνει να ονειρευόμαστε, να προβληματιζόμαστε, να μαθαίνουμε από τις ζωές των άλλων. Και είναι πολύ ευχάριστο ότι όλοι αυτοί οι συγγραφείς αποδεικνύονται πραγματικές κεραίες της εποχής μας, αφού δείχνουν μια μοναδική ευαισθησία για τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα του καιρού μας.


* Μιλώντας μαζί τους, έχεις την εντύπωση ότι ο κόσμος μας που περιδινίζεται σε μια πολύπλευρη κρίση έχει τα πνευματικά εφόδια για να ξαναβγεί σε έναν καλύτερο κόσμο;
Η ζωή κάνει κύκλους και η ιστορία των ανθρώπων επίσης. Άρα υπάρχουν περίοδοι που βρισκόμαστε στο κάτω μέρος του κύματος, όπως τώρα, και περίοδοι που όλα φαίνονται πιο ρόδινα. Συζητώντας μ' αυτούς τους συγγραφείς, κυρίως, εκτός κάμερας είχα πάντα την αίσθηση ότι τους διακατέχει μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Μερικές φορές υπερβολικά συγκρατημένη ίσως, αλλά αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι οι συγγραφείς είναι οι πιο οξυδερκείς παρατηρητές της καθημερινότητας. Γι' αυτούς ακόμα και το κακό εμπεριέχει μέσα του κάτι το θετικό, είναι κι αυτό τμήμα μιας ωραίας ιστορίας που αξίζει τον κόπο κάποιος να περιγράψει. Γράφω στον πρόλογό μου ότι πολλές φορές γράφοντας αυτό το βιβλίο είχα την αίσθηση ότι έγραφα εγώ ο ίδιος ένα μυθιστόρημα, με κεντρικούς χαρακτήρες τους συγγραφείς και με κεντρική ιδέα αυτή την αισιοδοξία τους για το αύριο.


* Ποιο είναι το μυστικό για μια καλή συνέντευξη;
Είναι πολύ απλό. Να κάνεις τον συνομιλητή σου να νιώσει άνετα. Δεύτερο είναι να έχεις μελετήσει τον συνομιλητή σου, τη ζωή του και το έργο του. Τρίτο, να μην πηγαίνεις επιθετικά για να βγάλεις κουνέλια από το καπέλο αλλά να του δώσεις την αίσθηση ότι εσύ είσαι με το μέρος του. Τότε ο συνομιλητής σου, όσο δύσκολος κι αν είναι -σκέφτομαι για παράδειγμα τη Νομπελίστα Χέρτα Μίλερ που με βασάνισε τρία χρόνια για να μου δώσει συνέντευξη- θα γίνει δικός σου. Όταν πηγαίνεις να αντιμετωπίσεις τον άλλο με σεβασμό, θα σε αντιμετωπίσει κι αυτός με σεβασμό κι ας είναι ο διασημότερος άνθρωπος του κόσμου.

* Πότε θεωρείται επιτυχημένη μια συνέντευξη;
Είναι η συνέντευξη που δεν διαφημίζει τον δημοσιογράφο αλλά τον συνεντευξιαζόμενο. Μοιάζει κοινότοπο αυτό που λέω, αλλά ειδικά στην Ελλάδα πολύ συχνά βλέπουμε το αντίθετο. Πετυχημένη είναι μια συνέντευξη που κατορθώνει να σου δώσει τα αρώματα της προσωπικότητας αυτού που δίνει τη συνέντευξη. Και βεβαίως, αν ο άνθρωπος αυτός πει πράγματα που δεν έχει ξαναπεί ή τα πει με έναν καλύτερο τρόπο, αυτή σίγουρα είναι μια επιτυχία.

* Αυτό το βιβλίο τελειώνει εδώ;
Όχι, άρχισα ήδη να ετοιμάζω τον δεύτερο τόμο, με εξίσου τρανταχτά ονόματα όπως τη Χέρτα Μίλερ, τον Ουμπέρτο Έκο, τον Μααλούφ, τον Βίλα Μάτας, τον Ίρβιν Γιάλομ, τον Λεονάρδο Παδούρα. Να σκεφτείς ότι θα ήθελα να παρατήσω οποιαδήποτε άλλη δουλειά κάνω αυτή την εποχή και να αφοσιωθώ απερίσκεπτος στις ιστορίες του δεύτερου τόμου. Έλα όμως που η ζωή, και η λογοτεχνία, με τραβάει από το μανίκι.

Διοικητική μεταρρύθμιση, ο αμετάθετος στόχος μας

Αντώνης Μανιτάκης, Η Καθημερινή, 22/07/2012

Η μεταρρύθμιση της διοίκησης αποτελεί ένα εγχείρημα εξαιρετικά φιλόδοξο, αν συνυπολογιστεί το δημοσιονομικό πλαίσιο και τα ασφυκτικά περιθώρια που επιβάλλει. Το έργο μοιάζει τιτάνιο αν λάβει κανείς υπόψη του ότι η διοικητική μηχανή πρέπει να επιδιορθωθεί στο σύνολό της από τους ίδιους τους λειτουργούς της, την ώρα που βρίσκεται εν κινήσει. Δικαιολογημένα προκαλεί, επομένως, δυσπιστία ως προς την προοπτική της αίσιας έκβασής της. Δυσπιστία που εδράζεται, κυρίως, στην απογοητευτική εμπειρία του παρελθόντος.

Τι είναι αυτό, παρ’ όλα αυτά, που ανοίγει σήμερα μια χαραμάδα αισιοδοξίας; Και γιατί και υπό ποιες προϋποθέσεις το σήμερα να μην είναι μια μοιραία επανάληψη του παρελθόντος;

Η προσπάθειά μας διαφοροποιείται από το παρελθόν γιατί ενεργούμε σε μια μοναδική ιστορική και πολιτική συγκυρία: η μεταρρύθμιση αποτελεί πλέον ώριμο αίτημα της κοινωνίας. Την απαιτεί ολόκληρος ο ελληνικός λαός, την επιζητούν οι πολίτες. Διαθέτει τη συναίνεση μιας ευρύτατης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τη στήριξη των τριών κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Δεν την αντιμάχονται, ως προς τους ποιοτικούς της τουλάχιστον στόχους, τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Συμμετέχουν σε αυτήν οι δημόσιοι υπάλληλοι και πάντως ενστερνίζονται τη λογική και χρησιμότητά της.

Βέβαια, ένα είναι σίγουρο: απλές δηλώσεις πίστεως στην αναγκαιότητα της μεταρρύθμισης και στη ζωτική σημασία της για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας και για το μέλλον της πολιτείας μας, δεν αρκούν. Ούτε, αρκούν διαβεβαιώσεις για άμεσες μεν αλλά εφήμερες και αβέβαιες δημοσιονομικές εξοικονομήσεις. Οι εξοικονομήσεις έχουν αξία και υπηρετούν μακροπρόθεσμα τη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας όταν είναι διαρκείς, σταθερές και αποφασιστικές. Και αυτό συμβαίνει όταν οι εξοικονομήσεις προέρχονται από μια διοίκηση που είναι οργανωμένη ορθολογικά, λειτουργεί ταχύρρυθμα και ευέλικτα, με εγγυήσεις δίκαιης και χρηστής διαχείρισης. Οταν δηλαδή συμβάλλουν στη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας, χωρίς να αποστερούν από τον Ελληνα πολίτη ζωτικές λειτουργίες που εγγυώνται την ευημερία του, ιδιαίτερα στους τομείς της υγείας, της παιδείας και της πρόνοιας. Οι οριζόντιες ισοπεδωτικές απολύσεις, που βασίζονται σε ηλικιακά ή άλλα ποσοτικά κριτήρια, όχι μόνον δεν εξυπηρετούν τους παραπάνω στόχους, αλλά αντιμάχονται μακροπρόθεσμα και τη δημοσιονομική εξυγίανση. Δημιουργούν ένα αίσθημα αναξιοκρατίας και παράγουν αντικίνητρα στην απόδοση των δημοσίων υπαλλήλων. Τους ωθούν στην αδράνεια και την αδιαφορία. Χωρίς όμως τη συνειδητή συμμετοχή των δημοσίων λειτουργών στην προσπάθεια της διοικητικής μεταρρύθμισης, μεταρρύθμιση δεν γίνεται.

Οι αναγκαίες αναδιαρθρώσεις, συγχωνεύσεις, ανακατατάξεις και καταργήσεις δημοσίων υπηρεσιών ή διοικητικών μονάδων, καθώς και δημόσιων οργανισμών, όχι μόνο εντός κάθε υπουργείου αλλά και ανάμεσα σε υπουργεία και σε οργανισμούς, μπορούν να διαπιστωθούν και να πραγματοποιηθούν με ορθολογικά κριτήρια και επιστημονική επάρκεια, άμεσα, εντός ολίγων μηνών. Με αποτέλεσμα να απαλειφθούν επικαλύψεις, συναρμοδιότητες, παράλληλες αρμοδιότητες, συγκρούσεις αρμοδιοτήτων και δημόσιων λειτουργιών.

Η εργασία αυτή έχει ήδη ξεκινήσει με την υπογραφή της διεθνούς συμφωνίας με την «Ομάδα Δράσης για την Ελλάδα» και με τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως η Γαλλία, που παρέχουν, δωρεάν μέχρι τώρα, τεχνική βοήθεια ή τεχνογνωσία στη χώρα μας. Βαδίζουμε βάσει συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος με σαφείς στόχους και δράσεις.

Ο εξαιρετικά επείγον χαρακτήρας του μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος, έστω και αν περικλείει τον κίνδυνο της βιασύνης, έχει το πλεονέκτημα ότι η μεταρρύθμιση, δεν αναβάλλεται, δεν ξανασχεδιάζεται αλλά αρχίζει να εφαρμόζεται άμεσα, αξιοποιώντας όλη τη νομοθετική, κανονιστική και διοικητική προεργασία που έχει γίνει μέχρι τώρα.

Οι εξοικονομήσεις που επέρχονται από τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις ή αναδιατάξεις περιττών ή παράλληλων ή απαρχαιωμένων διοικητικών μονάδων και λειτουργιών είναι εν δυνάμει σημαντικότατες. Πρέπει τώρα να οριστικοποιήσουμε τους σχετικούς στόχους ανά υπουργείο -με τη συμμετοχή των συναρμόδιων υπουργών- προκειμένου να μιλήσουμε με όρους ακρίβειας και αξιοπιστίας για το συνολικό δημοσιονομικό όφελος της διοικητικής μεταρρύθμισης.

Πέραν όμως αυτού, σοβαρή θα είναι και η μείωση των διοικητικών βαρών και καθυστερήσεων στη λήψη των διοικητικών αποφάσεων, αν ληφθεί υπόψη ότι η απόδοση της διοίκησης θα αυξηθεί σημαντικά από την ορθολογικότερη χρήση της ηλεκτρονικής τεχνολογίας.

Οι εξαιρετικές περιστάσεις, που διέρχεται η χώρα μας, απαιτούν οι διαρθρωτικές αλλαγές να αρχίσουν άμεσα, εδώ και τώρα, χωρίς μεγαλοστομίες, μόνο με τις απολύτως απαραίτητες νέες νομοθετικές προβλέψεις, με το υπάρχον διοικητικό προσωπικό. Δεν μπορούμε να χάσουμε ούτε μία μέρα. Σήμερα είναι η ώρα των ριζοσπαστικών τομών που αντιμετωπίζουν το διοικητικό ανορθολογισμό στον πυρήνα του. Μόνο σήμερα μπορούν να παρθούν οι απαραίτητες γενναίες αποφάσεις, που θα καταστήσουν τη διοικητική μεταρρύθμιση αντάξια του ονόματός της, ικανή να ανταποκριθεί στις ανάγκες της χώρας και κυρίως τις αξιώσεις των πολιτών.

* Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Σαμαράς και Στουρνάρας​: Υπέρβαση ή κατάρρευση​;

Γράφει: Γιώργος Καρελιάς ,aixmi.gr

   Τρίτη 24 Ιουλίου 2012

Λένε ότι η τύχη μιας χώρας εξαρτάται από τρία πράγματα.
Πρώτον, από τις κατά καιρούς ηγεσίες της.
Δεύτερον, από τους πολίτες και τις επιλογές τους.
Και, τρίτον, από τις ευκαιρίες που αξιοποιεί ή χάνει.
Σε λίγους μήνες κλείνει μια τετραετία που σφραγίζει ήδη ανεξίτηλα της μοίρα της χώρας και της συντριπτικής πλειονότητας των κατοίκων της. Είναι μια άτυπη τετραετία, από την οποία πέρασαν τέσσερις κυβερνήσεις κι έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας.
Την περίοδο 2008-2009 είχαμε τα προεόρτια της κρίσης. Όμως, η τότεκυβέρνηση είχε άλλες προτεραιότητες. Να κρύψει το έλλειμμα από τους κουτόφραγκους, να διορίσει μερικές χιλιάδες ακόμα στο Δημόσιο και άλλα παρόμοια. Κι ενώ τα σημάδια της καταιγίδας ήταν απο παντού ορατά, κανένα μέτρο δεν ελήφθη, αφού ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε για δόγμα
του το «άστα γι’ αργότερα». Τα άφησε και, όταν είδε ότι το βουνό της χρεοκοπίας θα έπεφτε πάνω του, την κοπάνησε δια των εκλογών.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που ακολούθησε έχασε πολύτιμο χρόνο με διάφορες ανοησίες, νεωτερισμούς και ψευδαισθήσεις.
Αν προστεθεί και η απειρία βασικών υπουργών της, αλλά και η αυταπάτη του Γιώργου Παπανδρέου  ότι αρκούσε ο διεθνής μπιζιμποντισμός του για να τα
καταφέρει, έχουμε ολοκληρωμένη την εικόνα.
Αν η κυβέρνηση Καραμανλή προετοίμασε την χρεοκοπία, η κυβέρνηση Παπανδρέου την υπέγραψε.
Η πρώτη δεν έκανε απολύτως τίποτα για να την αποτρέψει, η δεύτερη έκανε, αλλά τα εύκολα. Έκοβε μισθούς και συντάξεις και έβαζε φόρους, αλλά καμιά διαρθρωτική αλλαγή και καμιά ουσιαστική μείωση του σπάταλου κράτους.
Ακολούθησε η κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία δεν αντέχει σε ουσιαστική κριτική, καθώς σχηματίστηκε μόνο για να κάνει το περίφημο PSI και ήταν υπο την διαλυτική επιτροπεία τριών κομμάτων.
Η κυβέρνηση Σαμαρά συμπλήρωσε ένα μήνα ζωής. Και είναι ήδη παγιδευμένη μεταξύ προεκλογικής ρητορείας(«δεν θα μειωθούν άλλο μισθοί και συντάξεις, δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι) και μετεκλογικής πραγματικότητας. Ηδη, στα σχέδια του νέου υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα το νέο πετσόκομμα μισθών και συντάξεων βαφτίζεται «εξορθολογισμός», λες και όποιος έχει αποδοχές πάνω από 1.500 ευρώ είναι προνομιούχος.
Η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση έχει μια τελευταία ευκαιρία. Με την ίδια συνταγή(«κόψε από τους ίδιους») απλώς θα επισπεύσει την κατάρρευση. Τώρα θα φανεί αν και ποιοι μπορούν στα πραγματικά δύσκολα. Οι οριζόντιες περικοπές είναι εύκολες, αλλά και ανήθικες. Το δύσκολο είναι να εντοπίσεις που είναι η σπατάλη και να την περιορίσεις.
Ακόμα δυσκολότερο είναι να πάρεις ουσιαστικά μέτρα για τους φοροφυγάδες, ιδίως αν μεταξύ αυτών  είναι ισχυρές συντεχνίες, που εκπροσωπούνται στην κυβέρνηση και στη Βουλή.
Σαμαράς και Στουρνάρας έχουν μερικούς μήνες για να κάνουν την υπέρβαση.
Αλλιώς θα συνδέσουν το όνομά τους με την τυπική χρεοκοπία, την επιστροφή στη δραχμή και την πλήρη εξαθλίωση της μεγαλύτερης μερίδας του ακόμα ενεργού πληθυσμού. Τότε θα έρθει η ολοκληρωτική κατάρρευση. Είναι ικανοί να την αποτρέψουν ;

Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Δημοσιεύτηκε στις Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012 10:35

Ολοκληρώθηκαν οι διήμερες εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ με αντικείμενο την αποτίμηση των δυο εκλογικών αναμετρήσεων και τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Με ευρύτατη πλειοψηφία(1 κατά, 5 λευκά) εγκρίθηκε η Πολιτική Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής. Το κείμενο της Απόφασης έχει ως εξής:

Εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος

Η Δημοκρατική Αριστερά έδωσε με επιτυχία τη μάχη των δύο συνεχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, άντεξε στην πόλωση και πέτυχε ένα ικανοποιητικό εκλογικό αποτέλεσμα.
Οι πρώτες εκλογές έδειξαν ότι η πλειοψηφία των πολιτών επέλεξε μέσα από την κάλπη να εκφράσει οργή, αγανάκτηση και διάθεση τιμωρίας των κυβερνώντων και του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης, που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση.
Αντίθετα, οι δεύτερες εκλογές ανέδειξαν την επιθυμία των πολιτών να κυβερνηθεί η χώρα και να υπάρξουν αλλαγές στις ασκούμενες πολιτικές για την υπέρβαση της κρίσης. Η πλειοψηφία επέλεξε οι αλλαγές αυτές να προωθηθούν με αποφασιστικό κριτήριο την προάσπιση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και την παραμονή στη ζώνη του ευρώ.
Η ΔΗΜΑΡ έδωσε μία κρίσιμη μάχη για τη διαμόρφωση της τρίτης λύσης, την αναδιαπραγμάτευση και τη σταδιακή απαγκίστρωση από τους επαχθείς όρους του μνημονίου με ταυτόχρονη προώθηση δομικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία, στο κράτος και το πολιτικό σύστημα. Στις δεύτερες εκλογές, με το σύνθημα «εντολή για λύση» και με βάση το προγραμματικό πλαίσιο των 7 σημείων συνέβαλε στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη συγκρότηση της κυβέρνησης εθνικής συνευθύνης.

Η συμμετοχή στην Κυβέρνηση

Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση έγινε με στόχο την αποφυγή της χρεοκοπίας και την προώθηση της εξόδου από την κρίση, στη βάση ενός προγράμματος εθνικής συνεννόησης. Σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές το παρόν και το μέλλον της χώρας εξαρτώνται και από τη θετική συμβολή της Αριστεράς.
Η ΔΗΜΑΡ δεν παραγνωρίζει τη διάκριση αριστεράς – δεξιάς και δεν λησμονεί τις πολιτικές διαφορές της με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση επιδιώκει να αξιοποιήσει τη δυναμική που προέκυψε από το εκλογικό αποτέλεσμα και την ανάγκη για ευρύτατη πολιτική συνεννόηση, ώστε να αναθεωρηθούν οι μέχρι τώρα ασκούμενες πολιτικές και να ανοίξει ένας νέος δρόμος αντιμετώπισης της κρίσης με οικονομική αποτελεσματικότητα, συντεταγμένη οικονομική - κοινωνική προσαρμογή και δίκαιο επιμερισμό των βαρών.
Θεμέλιος λίθος αυτής της προσπάθειας είναι η προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων που αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό μια σύνθεση πολιτικών με έντονη και συγκεκριμένη την παρουσία των προγραμματικών θέσεων της ΔΗΜΑΡ.
Η κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει επείγοντα ζητήματα. Να εργαστεί για την επαναφορά του προγράμματος προσαρμογής σε ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο αναφοράς με τους εταίρους. Ταυτόχρονα να ξεκινήσει τη διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης με βασικούς άξονες:
τη χρονική επιμήκυνση, την αλλαγή του χαρακτήρα της δημοσιονομικής πολιτικής, την αντικατάσταση της πολιτικής της λιτότητας με μια αναπτυξιακή πολιτική, την υπεράσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των εργασιακών δικαιωμάτων που πλήττονται βαρύτατα, καθώς και την άρση των αδικιών στα εργασιακά και κοινωνικά ζητήματα.
Οι άξονες αυτοί αποτελούν μέρος ενός νέου εθνικού σχεδίου ανόρθωσης, ανάπτυξης και δημοσιονομικής προσαρμογής στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής προοπτικής, το οποίο είναι υπό κατάρτιση και θα τεθεί σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους στο αμέσως επόμενο διάστημα.
Άμεσα πρέπει να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν νέα οριζόντια μέτρα μέσα στο 2012 και αντιθέτως να επιχειρηθεί η ανακούφιση των οικονομικά ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων και των ανέργων. Επιπλέον πρέπει να διεκδικηθεί η άμεση συνέχιση της χρηματοδότησης για να υπάρξει η αναγκαία ρευστότητα και η αναθέρμανση της αγοράς. Η εξοικονόμηση πόρων ύψους 11,5 δις για τα επόμενα έτη πρέπει να αναζητηθεί πρωτίστως σε μέτρα περιστολής της σπατάλης, πάταξης της διαφθοράς και καταπολέμησης της φοροδιαφυγής.

Η ΔΗΜΑΡ στις νέες συνθήκες

Στις νέες συνθήκες η λειτουργία του κόμματος πρέπει να διασφαλίζει:
 Την πληροφόρηση για το σύνολο των στοιχείων της υφιστάμενης κατάστασης σε κάθε τομέα του κράτους, της οικονομίας και γενικά των δραστηριοτήτων που έχουν σχέση με την κυβερνητική πολιτική.
 Την παρέμβαση με συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες και ρεαλιστικές προτάσεις στα κεντρικά ζητήματα που απασχολούν τη χώρα αλλά και στο σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής.
 Τη διάχυση προτάσεων στο σύνολο των μελών μας αλλά και στην κοινωνία με πολιτικές πρωτοβουλίες.
 Τη διατύπωση προτάσεων στους κατά περίπτωση αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες και στα κόμματα της κυβερνητικής συνεργασίας.
 Τη συμμετοχή μας στο σχεδιασμό και την επιλογή πολιτικών με τις άλλες δυνάμεις και την επίτευξη συνθέσεων.
 Την άμεση παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου, την ανατροφοδότηση από την εφαρμογή πολιτικών και γενικότερα από τη διακομματική συνεργασία.
 Τη συνέχιση της προσπάθειας για την εμβάθυνση και τον εμπλουτισμό της προγραμματικής σύγκλισης.
Οργανωτικά μέτρα για την επίτευξη των παραπάνω στόχων είναι τα εξής:
 Ανασυγκρότηση των θεματικών τομέων του κόμματος και κάλυψη όλων των πεδίων της κυβερνητικής πολιτικής με τη δημιουργία νέων τομέων ή ομάδων εργασίας, σε συνεργασία με τους αντίστοιχους υπεύθυνους από την κοινοβουλευτική ομάδα.
 Δημόσια πρόσκληση για συμμετοχή στους τομείς και τις ομάδες εργασίας στελεχών, μελών και φίλων του κόμματος.
 Δραστηριοποίηση των τομέων στην επεξεργασία θέσεων και διαβούλευση με τους συμμετέχοντες στην κυβέρνηση αλλά και με τους κοινωνικούς φορείς.

Για την πληρέστερη και αποτελεσματικότερη λειτουργία του κόμματος και των οργανώσεών του, για τον καλύτερο συντονισμό όλων των δυνάμεών του σε πανελλαδικό επίπεδο, θα παρθούν τα κατάλληλα μέτρα, ύστερα και από συζήτηση με τις οργανώσεις και τους υπευθύνους.
Όσον αφορά στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού επιδιώκουμε να αξιοποιούνται άτομα με γνώσεις και ικανότητες στο συγκεκριμένο κάθε φορά αντικείμενο, με όρους αξιοκρατίας και διαφάνειας και όχι με κριτήρια κομματικής τοποθέτησης.
Το κόμμα μας διαμορφώνει μία νέα πολική πραγματικότητα, την αριστερά του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Διαμορφώνει την υπεύθυνη αριστερά, την αριστερά που πολιτεύεται και κυβερνά με ένα και μόνο κριτήριο: το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας. Αυτήν την αριστερά μπορούμε σήμερα από πιο δυναμική θέση να την προωθήσουμε, να την αναδείξουμε, να την πλατύνουμε.
Η ΔΗΜΑΡ ενισχύοντας και εμβαθύνοντας τον αυτόνομο πολιτικό της λόγο, αλλά και συγχρόνως προωθώντας τη διεύρυνσή της με δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της οικολογίας θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις.
Σε αυτές τις δύσκολες ώρες για τη χώρα, η ΔΗΜΑΡ καλεί τον κόσμο της αριστεράς, όλους τους Έλληνες πολίτες να συμβάλουν εποικοδομητικά για να προχωρήσει η χώρα προς τα εμπρός, για να γυρίσουμε σελίδα, για ένα καλύτερο μέλλον.

Στον φαύλο κύκλο της ύφεσης 

 Του Σταυρου Λυγερου , kathimerini.gr
                   
Η συνεχιζόμενη συρρίκνωση της οικονομίας δεν προκαλεί μόνο κοινωνικά ερείπια. Προκαλεί και ποικίλες παρενέργειες στο στενά οικονομικό πεδίο: Πρώτον, εκτροχιάζει το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Δεύτερον, λόγω του υψηλού ρυθμού αύξησης των επισφαλειών, απειλεί το τραπεζικό σύστημα.
Η αύξηση των φόρων σε συνθήκες μεγάλης ύφεσης δεν λύνει το πρόβλημα των δημοσίων εσόδων. Δεν είναι μόνο ότι η μείωση του όγκου συναλλαγών μειώνει και τα έσοδα από τη σχετική φορολογία. Είναι πια και η αδυναμία ενός αυξανόμενου ποσοστού φορολογουμένων να πληρώσουν. Με τα εισοδήματά τους να έχουν κατρακυλήσει και με τις φορολογικές υποχρεώσεις τους να έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, τα μικρομεσαία στρώματα βρίσκονται στη μέγγενη.
Αυτό ισχύει όχι μόνο για μισθωτούς και συνταξιούχους, αλλά και για μικροεπιχειρηματίες και ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι κατά κανόνα πλήρωναν πολύ λιγότερους φόρους από όσους αντιστοιχούσαν στα πραγματικά εισοδήματά τους. Τα οφέλη αυτών των στρωμάτων από τη συστηματική και πολύχρονη φοροδιαφυγή, ωστόσο, κατά κανόνα έχουν επενδυθεί κυρίως σε ακίνητα και παραλλήλως έχουν χρηματοδοτήσει ένα υψηλότερο βιοτικό επίπεδο. Ενα μικρό μέρος είναι αποταμιευμένο.
Ανεξαρτήτως της ηθικής πτυχής, ούτε και αυτά τα στρώματα είναι πάντα σε θέση να ανταποκριθούν στα αυξημένα φορολογικά βάρη. Συχνά, ο μόνος τρόπος είναι να ρευστοποιήσουν ακίνητη περιουσία. Οποιος, όμως, επείγεται να πωλήσει, εάν βρει αγοραστή, θα βρει σε πολύ χαμηλή τιμή.
Εκτός από τις αντικειμενικές φοροδοτικές ικανότητες είναι και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επιδεινώνει την κατάσταση. Η διάψευση της ελπίδας για διέξοδο από την κρίση αυξάνει συνεχώς τον αριθμό όσων πιστεύουν ότι τα χειρότερα είναι μπροστά. Η διάχυτη αυτή εκτίμηση επηρεάζει αρνητικά και τη συμπεριφορά εκείνων που ακόμα μπορούν να σηκώσουν τα φορολογικά βάρη τους.
Η σκοτεινή προοπτική, όμως, ωθεί αρκετούς να μην πληρώνουν με σκοπό να διατηρήσουν ένα χρηματικό απόθεμα ασφαλείας για τις δύσκολες ημέρες που έρχονται. Επίσης, μικροεπιχειρηματίες και επαγγελματίες, που βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, προτιμούν να διακινδυνεύουν μην κόβοντας αποδείξεις ή και να μην αποδίδουν το ΦΠΑ, επειδή είναι ο μόνος τρόπος για να κρατήσουν το κεφάλι τους έξω από το νερό.
Για τους ίδιους λόγους ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις και νοικοκυριά δεν εξυπηρετούν και τα δάνειά τους, γεγονός που αποσταθεροποιεί το τραπεζικό σύστημα. Με την ανακεφαλαιοποίησή του θα καλύπτονταν οι απώλειες όχι μόνο από το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, αλλά και από κόκκινα δάνεια. Εγκυρες πηγές, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι ο ρυθμός διόγκωσης των επισφαλειών καθιστά τους μέχρι πρότινος υπολογισμούς έωλους.
Η βύθιση της οικονομίας στον φαύλο κύκλο της ύφεσης καθιστά την παραγωγή πρωτογενούς πλεονάσματος σισύφειο έργο. Η σημερινή δυναμική οδηγεί στην κατάρρευση. Η τρόικα, όμως, επιμένει στην τήρηση των στόχων, παρότι αυτό είναι πρακτικά αδύνατον. Ακόμα και αν η κυβέρνηση Σαμαρά ιδιωτικοποιήσει σχεδόν τα πάντα, η δυναμική της κατάρρευσης δεν θα ανασχεθεί.
Η Ελλάδα έχει εισέλθει σ’ έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, ο οποίος όμως νομιμοποιήθηκε πολιτικά στις τελευταίες εκλογές. Μπορεί να μην ομολογείται, αλλά η χρεοκοπία έχει ήδη συντελεσθεί. Οι δανειακές συμβάσεις είναι πανάκριβη αγορά χρόνου, αλλά όχι λύση. Ολα, μάλιστα, δείχνουν ότι ο κόμπος πλησιάζει στο χτένι.

Πήραν την Πόλη, πήραν και το ωμέγα...

 Tου Παντελη Μπουκαλα , kathimerini.gr
                 
Λήμμα «φωνήεν». Αντιγράφω προσεχτικά το ερμήνευμα που δίνει το λεξικό: «Κάθε ηχηρός φθόγγος που μπορεί να σχηματίσει μόνος του συλλαβή και που παράγεται με την ελεύθερη διέλευση (χωρίς πρόσκρουση σε φραγμό ή στενό) του εκπνεόμενου αέρα από τον λάρυγγα και τη στοματική κοιλότητα: η Ελληνική γλώσσα φωνητικώς έχει πέντε φωνήεντα (τα /α/, /e/, /i/, /o/, /u/) τα οποία δηλώνονται στη γραφή με 7 (φωνητικά) γράμματα (τα α, ε, η, ι, ο, υ, ω)». Ορίστε; Μόνο πέντε φωνήεντα έχει η ελληνική γλώσσα; Οχι εφτά; Ποιος αρνησίγλωσσος και αρνησίπατρις λέει όλα τούτα τα απίστευτα; Ποιο όργανο του κισινγκερισμού γράφει αυτά τα ανελλήνιστα και κερκοπορτικά, διευκολύνοντας τους πολέμιους του πολιτισμού και της γλώσσας μας να μας πλήξουν στο είναι μας, να διαλύσουν τις αντιστάσεις μας, να μας υποδουλώσουν πνευματικά;
Ο υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Διά Βίου Μάθησης επί πρωθυπουργίας Λουκά Παπαδήμου τα λέει όλα αυτά. Ο κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης. Και τα λέει στο Λεξικό του με τις τόσες εκδόσεις και πωλήσεις, που χαρακτηρίζεται ευρέως εθνικό (πιθανότατα και από ανθρώπους που δεν το έχουν φυλλομετρήσει καν) και προβάλλεται σαν αναμφισβήτητη αξία, ακόμα και σίριαλ. Λοιπόν; Ολετήρας και ο κ. Μπαμπινιώτης; Ε, τι άλλο; Αφού δεν του έφταναν όσα λέει στο Λεξικό του, ούτε τα ίδια κι απαράλλαχτα που γράφει στη Γραμματική Κλαίρη - Μπαμπινιώτη, αλλά έσπευσε προχθές να γράψει και τα εξής στην ιστοσελίδα του: «Προσοχή! Είναι κρίμα -αν όχι ντροπή- να ξαναγυρίσουμε σήμερα, στον 21ο αιώνα, στα λάθη, δηλαδή στη σύγχυση φθόγγων και γραμμάτων ή, αλλιώς, στη σύγχυση προφοράς και γραφής, που γίνονταν στις παλαιότερες γραμματικές. Εχουμε τόσα άλλα προβλήματα να αντιμετωπίσουμε».
Και πράγματι έχουμε πολλά και σοβαρότατα προβλήματα να αντιμετωπίσουμε πριν χρειαστεί να κατασκευάσουμε (για τις ανάγκες της αγιάτρευτης ιδεοληψίας μας) ένα ψευτοπρόβλημα με τον σπαραξικάρδιο τίτλο «Μας κλέβουν τα φωνήεντα και τα σύμφωνά μας», τον παιδαριωδώς συνωμοσιολαγνικό υπότιτλο «Οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης της ελληνικής γραμματικής» και τον επιστημονικώς έγκυρο επίτιτλο «Τρίζουν τα κόκαλα του Πλάτωνα». Εχουμε να αντιμετωπίσουμε το πραγματικό πρόβλημα της υποκλοπής της περιουσίας μας με τα αλλεπάλληλα χαράτσια και τις ατέλειωτες μειώσεις. Να πολεμήσουμε την υποκλοπή του αυτοσεβασμού μας, έτσι όπως φίλοι και πιστωτές μάς μεταχειρίζονται σαν τεμπέληδες της εύφορης Ελλάδας (το ελαφρότερο) ή σαν διεφθαρμένους μέχρις ενός και μέχρι το κόκαλο. Και να αναιρέσουμε την υποκλοπή της εθνικής μας κυριαρχίας, ομολογημένη άλλωστε από την κ. Μέρκελ αλλά και από τους εν Ελλάδι παντοειδείς μερκελόφρονες.
Αλλά να που οι γλωσσαμύντορες ανακάλυψαν άλλη μία συνωμοσία εις βάρος του έθνους και της γλώσσας μας, η οποία, «ως γνωστόν», είναι γλώσσα «παμμήτειρα», η μοναδική «μαθηματική», «μουσική», «νοηματική» κ. λπ. Με πρώτη «βολή» τη διαμαρτυρία μιας δασκάλας που, καταπώς φαίνεται, δεν είχε κατανοήσει τι διδάχτηκε στην Ακαδημία της, και, ως εκ τούτου, δεν κατανοούσε επί σειρά ετών και τι λαθεμένο δίδασκε στα παιδιά που περνούσαν από την τάξη της, ξέσπασε πόλεμος με πρωτοσέλιδα αναθέματα από όλες τις εκδοχές του «γαλάζιου» κιτρινισμού και με αβυσσαλέο φανατισμό (ισοβαθή της αμάθειας) από τα κατάμαυρα μπλογκ της επαγρυπνούσας εθνικοφροσύνης· αμέτρητα τα μπλογκ αυτά, σκέπασαν με τη χλαπαταγή τους τις επιστημονικά ενήμερες απόψεις που διατυπώθηκαν σε άλλα ιστολόγια, όπως στου Νίκου Σαραντάκου. Ποια τα όπλα των γλωσσαμυντόρων; Τα συνήθη: η ημιμάθεια ή και η πλήρης άγνοια, η ελληνοκαπηλεία, η χυδαία διαστρέβλωση των δεδομένων, η δημαγωγία, η απύθμενης επιπολαιότητας συνωμοσιολογία, το μίσος κατά των επιστημόνων, ή τέλος πάντων η λαϊκιστική εχθρότητα κατά των ειδικών. Την εχθρότητα αυτή κήρυξε και ο λογιοφέρνων Βύρων Πολύδωρας· είτε πεισμωμένος επειδή δεν έγινε πρόεδρος της Βουλής είτε για να προλάβει τους άλλους ψηφοθηρούντες γλωσσομάχους του χώρου του, Αδώνιδες και λοιπούς, έσπευσε να ξιφουλκήσει πρώτος. Να καταθέσει ερώτηση στη Βουλή (στο στυλ που είχε εκείνο το ανεπανάληπτο «Πού πάμε βρε, πού πάμε!» του Βασίλη Αυλωνίτη) και, σαν κάτι ανάμεσα σε Τυρταίο και Ρήγα Φεραίο, να σαλπίσει: «Ελληνες, γρηγορείτε!».
Φυσικά και πρέπει να γρηγορούμε. Ωστε ν’ ακούμε με ευλάβεια όχι τις φαντασιώσεις μας αλλά την Ιστορία, που έχει λ. χ. να μας πει ότι η προσωδία άρχισε να χάνεται πριν εμφανιστεί επί Γης ο Ιησούς Χριστός, και μόνο ο Διονύσης Σαββόπουλος πίστεψε κάποια στιγμή ότι συλλαβίζουμε ακόμα τα μακρά και τα βραχέα δίχως καν να το καταλαβαίνουμε. Ν’ ακούμε και τους όντως ειδήμονες, γλωσσολόγους, φιλολόγους, γραμματολόγους εν γένει, που βουτάνε τη γλώσσα τους στο μυαλό τους πριν πουν οτιδήποτε. Ετούτη μάλιστα τη φορά, και αντίθετα με ότι συνέβη σε άλες φάσεις του άλυτου καταπώς φαίνεται γλωσσικού μας προβλήματος, δεν υπάρχει η παραμικρή ενδοφιλολογική διχογνωμία, όπως έδειξε και το κείμενο των 140 απελπισμένων (από την επέλαση του ανορθολογισμού) γλωσσολόγων. Ολοι πρεσβεύουν και υποστηρίζουν το ίδιο, αυτονόητο άλλωστε: Αυτό που ακούνε τα αυτιά μας, το όμικρον δηλαδή σαν /ο/ και το ωμέγα πάλι σαν /ο/ και όχι σαν /οο/, όπως το ακούει ίσως ο κ. Βύροον. Αυτό που έγραψε στη δική του Γραμματική, το 1940, ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης - ένας εθνοπροδότης κι αυτός, όπως δείχνει το όμικρον του μικρού του ονόματος.
Το ότι όλοι διαθέτουμε γλώσσα και μιλάμε δεν μας καθιστά γλωσσολόγους, ακριβώς όπως δεν μας καθιστά πνευμονολόγους το ότι διαθέτουμε πνευμόνια και ανασαίνουμε. Το ότι κάποτε καθίσαμε σε θρανία και κάτι μάθαμε δεν μας εξασφαλίζει τη διά βίου κατοχυρωμένη γνώση· και όχι μόνο επειδή η μνήμη ατονεί και αστοχεί, αλλά και επειδή οι επιστήμες δεν μένουν καθηλωμένες· εξελίσσονται και ενίοτε αυτοανατρέπονται· οφείλουμε λοιπόν να ανανεώνουμε τη γνώση μας αν θέλουμε να ’χει κάποιο έρεισμα η γνώμη μας. Το ότι είμαστε πολιτικοί και διαθέτουμε υπέρογκη «πολιτική βούληση» δεν σημαίνει ότι δικαιούμαστε να δηλώνουμε και αυθεντίες της γλωσσολογίας, αποστομώνοντας είκοσι Σωσύρηδες και τριάντα Τριανταφυλλίδηδες. Τέλος, το ότι είμαστε «έγκριτοι δημοσιογράφοι» (και) του ραδιοφώνου δεν σημαίνει ότι είμαστε σπεσιαλίστες της φωνολογίας. Πριν χτυπήσουμε εθνικό συναγερμό λοιπόν, χρήσιμο και αυτοπροστατευτικό θα ήταν να ανοίξουμε μια Γραμματική, να μάθουμε τι εστί δίγραμμα. Χρήσιμο θα ήταν δηλαδή να προσκρούουν σε κάποιο φραγμό μέσα μας οι λέξεις πριν ξεφύγουν αγριεμένες ή απλώς ανόητες.

Πόσους λάκκους έχει η φάβα;

23/07/2012

Photo: yarnzombie@Flickr

του Σταύρου Θεοδωράκη  , protagon.gr

Δεσμεύτηκα να μην πω ονόματα αλλά αυτό δεν μου απαγορεύει  να σας αφηγηθώ την ιστορία σαν παραμύθι.

Μια φορά και ένα καιρό λοιπόν μια ελεγκτική Αρχή αποφάσισε να ελέγξει πόσο γνήσιες είναι οι φάβες Σαντορίνης που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά. Μα θα μου πείτε «υπάρχουν νοθευμένες φάβες Σαντορίνης»; Και βεβαίως υπάρχουν. Οι αγορές έχουν και κλεφταράδες (που θα έλεγε και ο πρόεδρος Χριστόφιας) και κυκλοφορούν χαλούμια Κύπρου που δεν είναι από την Κύπρο,  Σαμιώτικα κρασιά που δεν είναι από την Σάμο και φάβες Σαντορίνης που δεν είναι από την Σαντορίνη. Το κέρδος των «κλεφταράδων» είναι προφανές. Παίρνουν ένα φτηνό προϊόν – πολλές φορές το εισάγουν κιόλας από μια τριτοκοσμική αγορά – το συσκευάζουν και το πωλούν σαν φημισμένο προϊόν.

Το κάνουν με τα λάδια, το κάνουν με τα ξύδια γιατί να μην το κάνουν και με την ξεχωριστή και ακριβή φάβα Σαντορίνης; Αυτή τη σκέψη έκανε η Αρχή και άρχισε να ψάχνει στα ράφια των σούπερ μάρκετ και τελικά εντόπισε εννιά διαφορετικές φάβες Σαντορίνης. Ως εδώ κανένα πρόβλημα. Θεωρητικά ο οποιοσδήποτε έμπορος μπορεί να πάει στην Σαντορίνη να αγοράσει φάβα, να την συσκευάσει, να την εξάγει ή να την διαθέσει στην ελληνική αγορά. Η Αρχή όμως δύσπιστη, πήρε δείγματα από τις 9 ξεχωριστές φάβες και άρχισε τις αναλύσεις γιατί ως γνωστόν και τα όσπρια (εκτός από τους Έλληνες) έχουν το DNA τους. Τα αποτελέσματα έκαναν και τους πιο αισιόδοξους ερευνητές να γονατίσουν.

Τέσσερις από τις πολυδιαφημισμένες «φάβες Σαντορίνης» ήταν κτηνοτροφικά μπιζέλια Αγγλίας! Αυτά που τρώνε δηλαδή τα γουρούνια στην Αγγλία εδώ τα τρώμε ως φάβες Σαντορίνης! Για να δικαιολογήσουν μάλιστα το πρασινωπό χρώμα των αλεσμένων μπιζελιών κάποιες εταιρίες έγραφαν στην συσκευασία «βιολογική φάβα Σαντορίνης». Να δεις δηλαδή την πρασινάδα - αντί τη γλυκιά κιτρινάδα που βγάζει η φάβα της Σαντορίνης - και να πεις «λογικό είναι να πρασινίζει αφού είναι βιολογική». Οι τέσσερις από τις εννιά λοιπόν, ήταν μπιζέλια, οι υπόλοιπες; Κρατηθείτε. Άλλες τέσσερις «φάβες Σαντορίνης» ήταν αλεσμένα όσπρια, κουκιά, φάβες χαμηλής ποιότητας, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είχαν περάσει ούτε στα ανοιχτά από το νησί της Σαντορίνης. Για να μην σας τα πολυλογώ μόνο μία από τις εννέα «φάβες Σαντορίνης» που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά ήταν - και  είναι- όντως γνήσια φάβα Σαντορίνης. Καρπός του φημισμένου Λάθυρου Κλύμενου που φύεται στο ηφαιστιογενές νησί εδώ και 3.500 χρόνια και έχει όψη κίτρινου ψιλού χαλικιού με αρώματα και γεύση θεσπέσια.

Και μετά και μετά τι έκανε η Αρχή; Τιμώρησε τις εταιρίες που παραπλανούν τον κόσμο; Τους έριξε πρόστιμα; Τις έκλεισε μήπως; Δεν θέλω υστερίες. Οι οκτώ πλαστές φάβες Σαντορίνης συνεχίζουν να κυκλοφορούν ως «φάβες Σαντορίνης» και να εξαπατούν τους έλληνες καταναλωτές. Άλλωστε, όπως μονολόγησε το στέλεχος της Αρχής που μου αφηγήθηκε στην ιστορία, η αξιολόγηση είναι φράση απαγορευμένη στην αντιμνημονιακή, αδούλωτη Ελλάδα. Εδώ δεν την δέχονται οι δάσκαλοι θα την δεχτούν τα… όσπρια;
Υ.Γ: Διαβάζω στα σχόλια σας προτροπές για την αποκάλυψη των εταιρικών επωνυμιών. Και εγώ με τη σειρά μου προτρέπω τις αρμόδιες υπηρεσίες να το κάνουν. Νομίζετε ότι μπορώ να αποκαλύψω ονόματα αν δεν έχω στα χέρια μου έναν όγκο εγγράφων με αποτελέσματα εργαστηριακών ελέγχων; Αλλά, ακόμα και αν είχα, στην Ελλάδα οι έλεγχοι είναι για να αμφισβητούνται στα δικαστήρια, ειδικά όταν δημοσιοποιούνται από τρίτους. Η Πολιτεία είναι ενήμερη. Οφείλει να πράξει τα προβλεπόμενα. 

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Συνδικάτα ακηδεμόνευτα και μαχητικά – όχι δυνάστες της κοινωνίας

Γράφει: Τάσος Παππάς , aixmi.gr

   Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Τα τελευταία χρόνια ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα δέχεται σκληρή κριτική από κόμματα, Μέσα Ενημέρωσης, καθώς και από ένα τμήμα της κοινωνίας. Η πρακτική ορισμένων συνδικάτων και συνδικαλιστών, κυρίως του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, έχει προκαλέσει αντιδράσεις. Απεργίες για ψύλλου πήδημα, συμπεριφορές προκλητικές, καταλήψεις δημόσιων χώρων για επίδειξη δύναμης, μαξιμαλισμοί στους στόχους, πλειοδοσίες εκ του ασφαλούς, τελετουργικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις για την τιμή των όπλων, πορείες ολιγάριθμων ομάδων που ταλαιπωρούν χιλιάδες πολίτες , ανοίκειες στάσεις ηγετικών παραγόντων του συνδικαλιστικού κινήματος, διάχυση λογικών συνδιοίκησης, είναι μερικές από τις κατηγορίες.
Ωστόσο, παρακολουθώντας τη δημόσια συζήτηση έχεις την αίσθηση ότι πολλοί από τους «εισαγγελείς» δεν ασκούν κριτική επειδή νοιάζονται για την αποκατάσταση της τραυματισμένης σχέσης ανάμεσα στους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, ούτε γιατί έχουν θορυβηθεί από το χαμηλό βαθμό συνδικαλιστικής πύκνωσης που υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα [15%, το χαμηλότερο στην Ευρώπη]. Με την ισοπεδωτική ρητορική που χρησιμοποιούν, τη στοχοποίηση προσώπων που κάνουν και το αγοραίο ύφος τους, δίνουν την εντύπωση ότι αυτό που επιθυμούν είναι η αποδόμηση του συνδικαλιστικού κινήματος, η υποταγή των συνδικάτων και η απίσχνανση της επιρροής τους. Φαίνεται να πιστεύουν ότι ο διεκδικητικός συνδικαλισμός σε συνθήκες κρίσης είναι μια περιττή πολυτέλεια και συνιστά κίνδυνο για την οικονομία.
Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό. Προσφάτως, ο πολύς Μάριο Μόντι χρέωσε την κρίση που μαστίζει την Ιταλία στη λογική του Κοινωνικού Συμβολαίου που εφαρμόστηκε από τον πόλεμο και μετά στη χώρα του και στη Δυτική Ευρώπη. Σύμφωνα με την εκτίμηση του Μόντι και των ομοτράπεζων του, η περίοδος της «χρυσής 35ετίας» [1945-1980], κατά την οποία βελτιώθηκε η θέση των εργαζομένων, οικοδομήθηκε το κράτος πρόνοιας, αναπτύχθηκαν θεσμοί προστασίας των αδύναμων και οι κοινωνικές ανισότητες ήταν σε ανεκτό επίπεδο, ήταν μια κακή περίοδος.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν με απαξιωμένα ή ψοφοδεή συνδικάτα, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, τη ζωώδη απληστία των κυρίαρχων ελίτ, τους «κλεφταράδες της υφηλίου» [έτσι περιέγραψε τις αγορές ο πρόεδρος της κυπριακής Δημοκρατίας Δ. Χριστόφιας]. Εφόσον η απάντηση είναι αρνητική, τότε οφείλουμε να αναμετρηθούμε με ένα άλλο ερώτημα κομβικής σημασίας: «τι είδους συνδικάτα έχουν ανάγκη οι σύγχρονες κοινωνίες;». Σίγουρα δεν χρειαζόμαστε συνδικάτα- υπασπιστές της εργοδοσίας [εργοδοτικός συνδικαλισμός]. Ούτε συνδικάτα- φερέφωνα των κυβερνήσεων [κυβερνητικός συνδικαλισμός]. Ούτε όμως και συνδικάτα – ιμάντες μεταβίβασης της κομματικής γραμμής [κομματικός συνδικαλισμός].
Χρειαζόμαστε συνδικάτα ακηδεμόνευτα, ενωτικά, μαζικά, μαχητικά, που δεν θα υιοθετούν πρακτικές που διχάζουν την κοινωνία, δεν θα καλλιεργούν λογικές αποκλεισμών, δεν θα εκμεταλλεύονται τη νευραλγική θέση τους στην παραγωγή για να εξασφαλίζουν πλεονεκτήματα εις βάρος άλλων εργαζομένων, θα επιλέγουν μορφές πάλης που βρίσκονται σε αντιστοιχία με το επίπεδο συνειδητότητας των μελών τους, θα ασχολούνται με τα προβλήματα των ανέργων, θα στήνουν δίκτυα αλληλεγγύης και θα συγκροτούν συμμαχίες ώστε να μην επιτρέπουν στην εξουσία να θέτει σε κίνηση τους μηχανισμούς κοινωνικού αυτοματισμού.
Υ.Γ: «Το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό», είπε η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την επέμβαση των ΜΑΤ στη Χαλυβουργία. Το ίδιο, όμως, λένε και οι άνεργοι [1.200.000]. Γι αυτούς έχει κάτι να πει η κυβέρνηση;

Αποχώρηση "βόμβα" από την ΔΗΜΑΡ

Πρώτη καταχώρηση: 21/07/2012 , enikos.gr

Την αποχώρησή του από τη Δημοκρατική Αριστερά ανακοίνωσε ο Θανάσης Ζαχαρόπουλος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και ιδρυτικό μέλος της.

Στην επιστολή αποχώρησής του, αφήνει σαφείς αιχμές για την ηγεσία της ΔΗΜΑΡ και τον Φώτη Κουβέλη προσωπικά, τονίζοντας μεταξύ άλλων : "αυτό το κόμμα πλέον δεν με χωράει, γιατί από την «κυβερνώσα αριστερά» κράτησε μόνο την «κυβερνώσα» και απεμπόλησε την «αριστερά»". 

"Η απόφαση που πήρε ο Πρόεδρος και η νέα άτυπη και μη εκλεγμένη ηγεσία του κόμματος, και υιοθετήθηκε εκ των υστέρων από την Κεντρική Επιτροπή, για συμμετοχή στην Κυβέρνηση Σαμαρά, δεν είναι ένα ψήφισμα για το … Αφγανιστάν που θα μπορούσε με έναν διαφορετικό πολιτικό συσχετισμό στη Κ.Ε. να αλλάξει, αλλά κορυφαία στρατηγική επιλογή ένταξης σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό τόξο", προσθέτει ο κ. Ζαχαρόπουλος.

Αναλυτικά η επιστολή του

Συντρόφισσες και Σύντροφοι, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής

Την πολιτική μου άποψή, την γνωρίζετε από τις τοποθετήσεις μου στις συνεδριάσεις της Κ.Ε. ιδιαίτερα μετά τις πρώτες εκλογές, όταν υποστήριξα την ανάγκη συνεργασίας για μια Αριστερή Κυβέρνηση.

Η απόφαση που πήρε ο Πρόεδρος και η νέα άτυπη και μη εκλεγμένη ηγεσία του κόμματος, και υιοθετήθηκε εκ των υστέρων από την Κεντρική Επιτροπή, για συμμετοχή στην Κυβέρνηση Σαμαρά, δεν είναι ένα ψήφισμα για το … Αφγανιστάν που θα μπορούσε με έναν διαφορετικό πολιτικό συσχετισμό στη Κ.Ε. να αλλάξει, αλλά κορυφαία στρατηγική επιλογή ένταξης σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό τόξο. Αυτή η απόφαση δεν αλλάζει με εσωκομματικό αγώνα, δεδομένων και των νέων .. τυπικών και άτυπων «διευρύνσεων» της Κ.Ε. και των θέσεων στον κρατικό μηχανισμό, που ετοιμάζει να μοιράσει η ηγεσία. Άρα είναι μάταιος ο εσωκομματικός αγώνας για αλλαγή πολιτικής γραμμής,

Αυτό το κόμμα πλέον δεν με χωράει, γιατί από την «κυβερνώσα αριστερά» κράτησε μόνο την «κυβερνώσα» και απεμπόλησε την «αριστερά». Αυτή η μετεξέλιξη διαπερνά τα πάντα: την πολιτική γραμμή, τις διαδικασίες παραγωγής της, την εσωκομματική του δημοκρατία και τις συμπεριφορές της ηγεσίας του. Μετατράπηκε εντυπωσιακά γρήγορα σε ένα αστικό κόμμα που αντικατέστησε το αρχικό του στίγμα –αυτό της σύγχρονης, αντιδογματικής, ευρωπαϊκής αριστερής σκέψης και πρακτικής- με την έλξη του για τον κυβερνητισμό, την προβολή και την επικέντρωση σε «προσωπικότητες των Μ.Μ.Ε. και του life style». Η απόφασή μου να αποχωρήσω από όλα τα εκλεγμένα αξιώματα και από μέλος του κόμματος είναι δεδομένη και πονάει πολύ, μαζί με άλλα που με πονάνε αυτή την περίοδο. Αυτή η απόφαση δε μπαίνει στο χρηματιστήριο των πολιτικών στελεχών που εξαργυρώνουν την πορεία τους. ‘Όσο για εκείνους που εύκολα θα άρχιζαν τις κριτικές εκ του ασφαλούς, θα τους παρακαλούσα να αναμετρηθούν με τη δική τους συμβολή στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και να δουν τα αποτελέσματα του κόμματος στη Θεσσαλία. Επί της πολιτικής μου άποψης όλες οι κριτικές καλοδεχούμενες, μπορεί να κάνω εγώ λάθος τελικά. Η περιφρούρηση της συντροφικότητας μας για όσο ήμασταν μαζί είναι η ενδεδειγμένη στάση.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους και συντρόφισσες που πορευτήκαμε σε αυτή την διετία με ανιδιοτέλεια και με αυταπάρνηση, τα μέλη του ψηφοδελτίου των Περιφερειακών εκλογών και τα μέλη των οργανώσεων της Θεσσαλίας των οποίων είχα και την κομματική ευθύνη, καθώς και τα μέλη του οργανωτικού γραφείου του κόμματος. Θέλω να καταλάβουν την απόφασή μου, δεν ήταν και εύκολη. Αυτές οι σχέσεις είναι κατάκτηση για μένα και έτσι θα παραμείνουν.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΜΕΛΟΣ Ν.Ε. ΤΡΙΚΑΛΩΝ
ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

* Θα ήθελα να βρίσκομαι μαζί σας στην Αθήνα, για να σας αποχαιρετίσω συντροφικά, … όμως είναι 40 ημέρες μετά τις τελευταίες εκλογές και ελπίζω να καταλαβαίνετε...

Ομιλία του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος

Δημοσιεύτηκε στις Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012 12:47

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι , φίλοι και φίλες με την απόφασή μας να στηρίξουμε την κυβέρνηση, στηρίζουμε την πολιτική που πρέπει να ασκήσει. Η συμμετοχή μας σε αυτην τη διαδικασία της στήριξης δεν υποκαθιστα τη λειτουργία του κόμματός μας . Το κόμμα μας πρεπει να λειτουργει πολιτικά, να αποφασίζει πολιτικά και βεβαίως να παράγει πολιτική.

Στηρίζουμε την κυβέρνηση στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης πολιτικής συμφωνίας και σύγκλισης και αυτη την προγραμματική συμφωνία και σύγκλιση διεκδικούμε και θα το διεκδικούμε επίμονα και συστηματικά να τηρηθεί και να εφαρμοστεί. Γιατί θεωρούμε οτι οι όροι που περιλαμβάνονται σε αυτην την προγραμμαατική συμφωνία είναι εκείνα τα πολιτικά μεγέθη τα οποία χρειάζεται ο τόπος και η κοινωνία για να αντιμετωπίσει μια πολυεπίπεδη όσο και σύνθετη κρίση και πραγματικότητα η οποία υπάρχει.

Εξακολουθούν να είναι δύσκολες οι καταστάσεις , τα οικονομικά της χώρας βρίσκονται στη χειρότερη δυνατή θέση. Έχουμε ένα κράτος το οποίο έχει λειτουργήσει καθημαγμένο, με τεράστια προβλήματα, τα οποία αναφέρονται όχι μόνο στο χρέος και στα ελλείμματα, αλλά αναφέρονται στη λειτουργία των δομών αυτού του κράτους. Μια λειτουργία η οποία δημιούργησε τεράστια προβλήματα, προβλήματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν και μπορούν να αντιμετωπιστούν, αρκεί η πολιτική που θα ασκηθεί να είναι συγκεκριμένη, να είναι η πολιτική της βαθιάς προοδευτικής μεταρρύθμισης, να είναι η πολιτική της κατανομής με δίκαιο και ίσο τρόπο των βαρών στη βάση των δυνατοτήτων των Ελλήνων πολιτών. 

Η Ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα, με αδυσώπητα τα βάρη, κυρίως στις πλάτες των ασθενέστερων στρωμάτων. Έχει ξεκινήσει η προσπάθεια, έχει ξεκινήσει η πολιτική η οποία, για παράδειγμα, είπε όχι σε πρόσθετα μέτρα μέσα στο έτος 2012. Και βεβαίως έχει ξεκινήσει η προσπάθεια από τώρα για να αντιμετωπισθεί το ειδικό βάρος που καλείται η χώρα να σηκώσει στη βάση των όσων οι προηγούμενες κυβερνήσεις , οι προηγούμενοι πολιτικοί συσχετισμοί δέχθηκαν και υπέγραψαν στο πλαίσιο της μνημονικής σύμβασης.

Είναι το συγκεκριμένο πακέτο των 11,6 δις ευρώ για αυτό και αναζητούνται τα ισοδύναμα προκειμένου να μην υπάρξουν πρόσθετα βάρη, τα οποία είναι αδύνατον να σηκώσει η ελληνική κοινωνία στις πλάτες της. Η παραοικονομία εξακολουθεί να είναι παρούσα, η φοροδιαφυγή εξακολουθεί να ροκανίζει τα δημόσια έσοδα και να καταγράφεται τεράστια υστέρηση εσόδων. Και από την άλλη πλευρά η μεγάλη υποχρέωσή μας είναι να ξεκινήσει η αναπτυξιακή- παραγωγική διαδικασία, να λειτουργήσει η οικονομία, διότι αυτήν την ώρα το μεγάλο ζήτημα είναι, εκτός από τις υποχρεώσεις που αναφέρονται στα δημοσιονομικά , το μεγάλο ζήτημα είναι η ύφεση , μια βαθιά ύφεση η οποία και αυτή ανεβαίνει και καθιστά αναποτελεσματικά τα όποια μέτρα έχουν ληφθεί και τα όποια ενδεχομένως να ληφθούν στη βάση συγκεκριμένων αναγκών και, όπως λίγο πριν είπα, χωρίς οριζόντιες εφαρμογές.

Αγαπητές συντρόφισσες και αγαπητοί σύντροφοι, ας το επαναλάβω. Θα μας ήταν εξαιρετικά εύκολο να παραμείνουμε στη θέση της αντιπολίτευσης, μια θέση άνετη, βολική , μια θέση η οποία δεν θα δημιουργούσε αυτές τις μεγάλες υποχρεώσεις, αυτές τις μεγάλες ευθύνες που έχουμε αναλάβει.

Το πράξαμε όμως και το αποφασίσαμε όλοι μαζί , όχι μόνο γιατί είχαμε πει στον ελληνικό λαό ότι εμείς θα δώσουμε λύση, αλλά γιατί λειτουργήσαμε από θέση ευθύνης έναντι της χώρας και της κοινωνίας.

Και αυτή η ευθύνη , αυτή η υπευθυνότητα , το δημόσιο συμφέρον να σωθεί ο τόπος, να ανασάνει η κοινωνία , είναι η δύναμη η οποία στηρίζει την πολιτική που αποφασίσαμε εδώ, με δική μας απόφαση. Επαναλαμβάνω, ήταν εξαιρετικά εύκολο, θα μας ήταν βολικό και άνετο να μετακινηθούμε στα έδρανα της ελάσσονος αντιπολίτευσης και να έχουμε ενδεχομένως την «καθαρότητα» μιας αριστεράς η οποία δεν αποφασίζει να αναλάβει ευθύνες , δεν αποφασίζει να σηκώσει εκείνα τα βάρη που πρέπει να σηκωθούν προς όφελος της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας .

Η ευθύνη που έχουμε αναλάβει, ευθύνη έναντι στη χώρα και στην ελληνική κοινωνία, ξεπερνά το εκλογικό ποσοστό του 6,23. Είναι πάνω από το εκλογικό ποσοστό , είναι πάνω από τις ψήφους που ο ελληνικός λαός μας εμπιστεύτηκε, το έργο το οποίο καλούμαστε να πράξουμε, και θα το πράξουμε. Θα το προωθήσουμε και θα το προωθήσουμε ακριβώς γιατί εκείνο το οποίο συνέχει την πολιτική μας είναι αυτή η ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό και απέναντι στη χώρα που έχει τεράστια προβλήματα και δεν είναι δεδομένο ότι θα ξεφύγει και από την τυπική χρεωκοπία , όπως δεν είναι δεδομένο, αν δεν υπάρξει συγκεκριμένη πολιτική, ότι θα παραμείνει στην ευρωζώνη και στο ευρώ.

Βεβαίως, με δεδομένη την ύφεση , με δεδομένη την οικονομική κατάσταση του τόπου , χρειάζεται η αναδιαπραγμάτευση προκειμένου να φύγουν οι επαχθείς όροι του μνημονίου και βεβαίως να διεκδικηθεί σε πρώτη φάση, άμεσα και χωρίς καθυστέρηση, η χρονική επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής.  Από μόνο του, όμως, αυτό δεν φτάνει. Πρέπει να διεκδικηθεί η αναδιαπραγμάτευση στη βάση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου , και αυτό το σχέδιο καταρτίζεται , αυτό το σχέδιο θα προωθηθεί. Χρειάζεται ταυτόχρονα να υπάρξει και η πολιτική της ανάπτυξης , να υπάρξει διεύρυνση του πρωτογενούς τομέα , να υπάρξει η λειτουργία μιας οικονομίας η οποία σήμερα δεν υφίσταται.

Και βεβαίως να προωθηθούν όλες οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα μας απομακρύνουν από ένα πρόσφατο όσο και μακρινότερο παρελθόν που έχει σχέση, όχι με τον άναρχο νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό, οποίος υπήρξε και διαμόρφωσε, συν τοις άλλοις, και τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, αλλά ανέδειξε ως κυρίαρχο στοιχείο και ένα πελατειακό κράτος, που και αυτό με τη σειρά του καθήλωσε τον τόπο και οδήγησε στην περιθωριοποίηση μεγάλα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας .

Θα αναληφθεί η συγκεκριμένη πρωτοβουλία προκειμένου πολιτικά πια και πέρα από το επίπεδο της τρόικας , να υπάρξει η πολιτική διεκδίκηση και της χρονικής επιμήκυνσης και της αναδιαπραγμάτευσης και βεβαίως και της ένταξης στην ελληνική οικονομία συγκεκριμένων αναπτυξιακών μεγεθών που πρέπει να υπάρξουν. Όποια μέτρα ελήφθησαν , όποια μέτρα θα ληθφούν , βεβαίως όχι οριζόντια , εάν δεν αντιμετωπισθεί το ζήτημα της ύφεσης , δεν θα έχουν αποτέλεσμα. Πολύ δε περισσότερο όταν η ανάπτυξη καλείται να υπάρξει και για το πρόσθετο λόγο ότι έχουμε μια συνεχώς καλπάζουσα ανεργία , μια ανεργία η οποία ξεπερνάει το 23% και μιλάω για την καταγεγραμμένη , την επίσημη ανεργία , χωρίς να συνυπολογίζονται οι αυτοαπασχολούμενοι άνεργοι, οι νέοι και οι νέες που αναμένουν να εισέλθουν στο χώρο της εργασίας εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Επομένως η ανάπτυξη είναι εκείνο το οποίο πρέπει να προωθηθεί και εκείνο το οποίο πρέπει να εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή πολιτική προσπάθεια από τη μεριά των πολιτικών δυνάμεων που σήμερα στηρίζουν την κυβέρνηση.

Δεν είμαστε μόνο για να επιτηρούμε το πολιτικό έργο της κυβέρνησης, δεν είμαστε μόνο για να παρακολουθούμε και να ελέγχουμε το κυβερνητικό έργο. Είμαστε παρόντες σε αυτήν την προσπάθεια για να διαμορφώνουμε το κυβερνητικό έργο, με στοιχεία στα οποία λίγο πριν αναφέρθηκα. Το πολιτικό ζητούμενο είναι να ξεφύγει η χώρα από τη μέγγενη της κρίσης και βεβαίως να κρατηθεί η κοινωνία όρθια και ζωντανή με τα λιγότερα βάρη, τα οποία είναι αδυσώπητα και έχουν καθηλώσει τον κόσμο.

Δεν θα αναφερθώ στα επιμέρους στοιχεία, δηλαδή τι κατέγραψε ως κυβερνητικό έργο αυτή η κυβέρνηση μέσα στο χρονικό διάστημα των είκοσι-εικοσιπέντε ημερών. Υπάρχουν πολλά που γρήγορα πρέπει να γίνουν. Πρέπει, για παράδειγμα, να αντιμετωπιστούν που έχουν σχέση με την αναδιάρθρωση του κράτους, με την αναδιάρθρωση συγκεκριμένων οργανισμών, αλλά και μηχανισμών που έχουν αναφορά στη λειτουργία του κράτους. Ούτε θα αναφερθώ στα επιμέρους ζητήματα τα οποία προσδιορίζουν τα τρία-τέσσερα μέτρα τα οποία έχουν ληφθεί. Είναι ακόμα νωρίς, αλλά θα έλεγα ότι είναι και αργά εάν περιμένουμε επί μακρόν. Πρέπει ταχύτατα να υπάρξουν εκείνες οι πολιτικές ενέργειες που είναι δυνατό να δίνουν απάντηση στα μεγάλα ζητήματα που αρνητικά προσδιορίζουν την ελληνική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα. Θέλω να τονίσω ότι είναι δύσκολη η κατάσταση, η χώρα δεν έχει ξεφύγει από το αδιέξοδο. Πρέπει να καταβληθεί μεγάλη προσπάθεια, πρέπει να αναζητηθεί η πολιτική λύση στο επίπεδο της Ευρώπης, μία Ευρώπη η οποία αντιμετωπίζει τεράστια ζητήματα. Η ύφεση δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό του Ευρωπαϊκού Νότου. Βεβαίως η κάθε χώρα έχει τα δικά της χρώματα, το ελληνικό πρόβλημα έχει το δικό του χρώμα, αλλά και η Ευρώπη βρίσκεται σε μία εξαιρετικά δύσκολη στιγμή, σε μία καμπή. Εάν δεν αντιμετωπίσει τα ζητήματα της ανάπτυξης, εάν δεν αντιμετωπίσει τα ζητήματα της ύφεσης, εάν δεν αποφασίσει να κινηθεί ουσιαστικά προς την πολιτική της ενοποίησης, θα είναι μία Ευρώπη η οποία θα καταγράφει φυγόκεντρες τάσεις και θα τροφοδοτεί αποστάσεις από την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης.

Θέλω να σας καλέσω στο πλαίσιο της λειτουργίας του κόμματος, με την καθημερινή μας παρουσία μέσα στα προβλήματα του ελληνικού λαού, μέσα στα προβλήματα της χώρας, να διαμορφώνουμε βήμα προς βήμα και πάντοτε συστηματικά την πολιτική που μπορεί να επηρεάζει και να καθορίζει το περιεχόμενο της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής.

Το κόμμα μας διαμορφώνει μία νέα πολική πραγματικότητα, διαμορφώνει την αριστερά του δημοκρατικού σοσιαλισμού, αυτού του χώρου που πρέπει να διευρυνθεί. Διαμορφώνει την υπεύθυνη αριστερά, την αριστερά που έχει αποφασίσει να κυβερνά επί της ουσίας και κάθε φορά με ένα και μόνο κριτήριο: το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας. Αυτήν την αριστερά μπορούμε σήμερα από πιο δυναμική θέση να την προωθήσουμε, μπορούμε να την αναδείξουμε, να την πλατύνουμε.

Υπάρχουν ανακατατάξεις στην πολιτική ζωή του τόπου, ανακατατάξεις οι οποίες οφείλονται στο γεγονός ότι ανακαθορίζεται η ελληνική κοινωνία, ανακαθορίζει τους συσχετισμούς της και αυτή η ανακαθορισμένη κοινωνία, αυτοί οι ανακαθορισμένοι κοινωνικοί συσχετισμοί αναμφισβήτητα διαμορφώνουν συνθήκες ανακαθορισμού και των πολιτικών συσχετισμών.

Σε αυτήν την ανακαθοριστική διαδικασία των πολιτικών συσχετισμών η ΔΗΜ.ΑΡ, προωθώντας τη διεύρυνσή της, προωθώντας τη διεύρυνση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, πρέπει και μπορεί να έχει πρωταγωνιστική θέση.

Είναι η αριστερά του παρόντος και του μέλλοντος.

Είναι η αριστερά που χρειάζεται ο τόπος, μέσα

στη νέα πραγματικότητα, όχι μόνο την ελληνική

πραγματικότητα, αλλά και την πανευρωπαϊκή

πραγματικότητα.

Η σιωπή για την "Ελευθεροτυπία"

22/07/2012

του Γιάννη Παντελάκη ,protagon.gr

Οι δημοσιογράφοι, συνήθως καταγράφουμε όσα συμβαίνουν στους άλλους. Ασχολούμαστε με τις ζωές των άλλων. Αποφεύγουμε να αναφέρουμε όσα συμβαίνουν στο χώρο μας, ιδιαίτερα όταν αυτά συνδέονται με ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης και τα ανομήματα τους. Τα τελευταία δυο χρόνια, δεν είναι λίγες οι επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης (Αλτερ, Απογευματινή, Ιμακο κ.α.) που οδηγήθηκαν σε πτώχευση αφήνοντας εκατοντάδες εργαζόμενους απλήρωτους, ανθρώπινες ζωές μετέωρες, ενώ οι ιδιοκτήτες τους παρέμειναν σχεδόν ...άβρεχτοι. Η δημοσιότητα που πήραν όλες αυτές οι περιπτώσεις, ήταν ελάχιστη και σίγουρα δυσανάλογη της σημασίας των γεγονότων. Και αυτή η μικρή δημοσιότητα προήλθε κατά κύριο λόγο από χαμηλής εμβέλειας συμβατικά και διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης. Η φράση "κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει", ερμηνεύει την στάση των ισχυρών μέσων που σιώπησαν.

Μια σχετική περίπτωση, είναι αυτή που αφορά στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Περίπου ένα χρόνο τώρα, οι δυο ιδιοκτήτριες της επιχείρησης που την εκδίδει (Μάνια Τεγοπούλου και Λένα Μακρή), αρνούνται να καταβάλουν μισθούς και αποζημιώσεις σε περίπου 850 εργαζόμενους. Οι ιδιοκτήτριες με ιδιαίτερη ανεμελιά θα έλεγα, διαιωνίζουν μια οδυνηρή περιπέτεια που έχει οδηγήσει αρκετούς νυν και πρώην εργαζόμενους σε αδιανόητες καταστάσεις. Ζωές σε οριακές στιγμές, άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν με πενιχρά επιδόματα ή παίρνοντας μέρος σε δωρεάν διανομές τροφίμων!

Η περίπτωση της "Ελευθεροτυπίας", δεν μπορεί να ενταχθεί σε αυτό που κάποιοι θα χαρακτήριζαν ωραιοποιημένα "λογική αδυναμία επιβίωσης" λόγω της κρίσης στον χώρο του τύπου ή της γενικότερης οικονομικής κρίσης. Ενδεικτικά μόνο ν’ αναφέρουμε αυτό που καταγράφεται σε πρόσφατη επίσημη δικαστική απόφαση. Την τελευταία διετία η επιχείρηση από τον δανεισμό για την λειτουργία της, διοχέτευσε τεράστια ποσά (6 εκατ. ευρώ) σε θυγατρική εταιρεία του συντρόφου της μιας εκ των ιδιοκτητριών που ασχολείται με την κατασκευή φουσκωτών σκαφών! Ποσά, τα οποία σύμφωνα με την ίδια απόφαση θα μπορούσαν να δοθούν για τους μισθούς των εργαζομένων. Των εργαζομένων, οι οποίοι παρατηρούν πως μια πραγματικότητα την οποία για πολλά χρόνια κατέγραφαν με μαχητικό τρόπο σε εκατοντάδες ρεπορτάζ για άλλες επιχειρήσεις, τώρα αφορά τους ίδιους.

Οι συγκεκριμένες ιδιοκτήτριες της εφημερίδας, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο, από εκείνο που κάνουν δεκάδες επιχειρηματίες σ’ αυτή τη χώρα. Χρεοκοπούν τις επιχειρήσεις τους, αφήνουν τους εργαζόμενους απλήρωτους και οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων παραμένουν στο απυρόβλητο. Πιθανότατα με προσωπικούς λογαριασμούς που συνοδεύονται από αρκετά μηδενικά, συνεχίζουν ανενόχλητοι τις ζωές τους και σε πολλές περιπτώσεις στήνουν νέες επιχειρήσεις με νέους εργαζόμενους που πιθανότατα θ’ αποτελέσουν και τα νέα θύματά τους. Άλλωστε, πληκτρολογώντας στο ψαχτήρι του google την φράση "απλήρωτοι εργαζόμενοι, ατιμώρητοι επιχειρηματίες", θα σου βγάλει περισσότερα από 20.000 ευρήματα. Αν όχι όλα, τα περισσότερα αντιστοιχούν σε ανάλογες περιπτώσεις.

Το θέμα της "Ελευθεροτυπίας", ωστόσο περιέχει και μια δεύτερη ηχηρή σιωπή. Αν η πρώτη είναι εκείνη των υπόλοιπων μέσων ενημέρωσης, η δεύτερη αφορά σε κόμματα και πολιτικό προσωπικό της χώρας. Λαλίστατοι πολιτικοί σχηματισμοί και πρόσωπα που δεν χάνουν ευκαιρία να καταγγείλουν "αδίστακτους εργοδότες", αυτή την φορά ...ξεχάστηκαν. Η ερμηνεία απλή. Οι πολιτικοί (προφανώς πολλοί και οχι όλοι) σχεδόν ποτέ δεν θα στραφούν εναντίον ενός ιδιοκτήτη ενημέρωσης από την συμπεριφορά του οποίου ενδεχομένως θα επηρεαστεί το πολιτικό τους μέλλον. Οι σχέσεις ιδιοκτητών ΜΜΕ και πολιτικών (ή κομμάτων) εχει παράλληλους δρόμους και πορείες. Αποτελούν τους δυο πυλώνες της διαπλοκής.

Εξίσου σημαντική ωστόσο είναι και μια άλλη παράμετρος αυτής της ιστορίας. Αυτή που επίσης κατέγραφαν οι δημοσιογράφοι, αλλά τώρα διαπιστώνουν πως αφορά και τους ίδιους. Η αδυναμία στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι απέναντι στους ασυνεπείς επιχειρηματίες. Οι μοναδικοί τρόποι διεκδίκησης των δικαιωμάτων, είναι οι δικαστικοί. Είναι αυτονόητο πως η οικονομική δυνατότητα των απλήρωτων εργαζόμενων να στηρίξουν νομικά τον αγώνα τους είναι μικρή. Όσο αυτονόητο είναι πως η άλλη πλευρά έχει την δυνατότητα να προσλαμβάνειμεγάλα και ισχυρά νομικά γραφεία για να καταφέρνει να παραμένει στο απυρόβλητο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οι δικαστικές αποφάσεις ακόμα και όταν δικαιώνουν τους εργαζόμενους, δεν ακυρώνουν την πραγματικότητα που θέλει τους εργοδότες να παραμένουν στο απυρόβλητο και τους εργαζόμενους να εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτοι.

Πολλοί εργαζόμενοι (νυν και πρώην) στην εφημερίδα έχουν προσφύγει στα δικαστήρια, έχουν δικαιωθεί αλλά αυτό κατά πως φαίνεται δεν σημαίνει πολλά. Οι "απέναντι" έχουν πάντα τρόπο άμυνας. Ενστάσεις και προσφυγές επί των αποφάσεων, νομικά τερτίπια για αποφυγή κυρώσεων, ελιγμοί και παράταση χρόνου. Η ουσία συμπυκνώνεται σε λίγες φράσεις: συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που οι ιδιοκτήτριες της εφημερίδας έκαναν στάση πληρωμών χωρίς καμία επίπτωση γι αυτές. Ένας χρόνος μαρτυρικός για εκατοντάδες εργαζόμενους. Ένας χρόνος σιωπής από πολλούς άλλους. Ο ...όμορφος αγγελικά πλασμένος κόσμος των ΜΜΕ είναι εδώ...
 

Εθνικός Οδικός Χάρτης Εξόδου από την κρίση

Μιχάλης Κυριακίδης, 22/07/2012 ,metarithimisi.gr

---

Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, η χώρα στροβιλίζεται γύρω από το Μνημόνιο. Και πώς θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, θα μου πείτε, καθώς βιώνει την πιο βαθιά οικονομική κρίση που οδήγησε στην επιβολή του Μνημονίου.

Παράλληλα, η χώρα βιώνει μια πολιτική κρίση που οδήγησε τα κυρίαρχα κόμματα να ψάχνουν τα συντρίμμια τους, να αδυνατούν να αρθρώσουν νέο, σύγχρονο πολιτικό λόγο. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι το πολιτικό σκηνικό άλλαξε. Παραμένει το ίδιο, με τον λαϊκισμό και την κρατικίστικη αντίληψη να αναζητούν απλώς διαφορετικές στέγες (ΣΥΡΙΖΑ, Αν. Έλληνες). Οι ηγεσίες των παραδοσιακών κομμάτων, δεν κατόρθωσαν να κάνουν τις υπερβάσεις που χρειάζεται η συγκεκριμένη συγκυρία. Έτσι, το πολιτικό σύστημα και όλη η χώρα άρχισε να στροβιλίζεται γύρω από το Μνημόνιο. Χωριστήκαμε λοιπόν σε «Μηνονιακούς» και «Αντιμνημονιακούς». Τα πολιτικά κόμματα μετατράπηκαν σε συνδικαλιστικούς εκπροσώπους της χώρας, επιχειρώντας να πείσουν ποιος θα διαπραγματευτεί καλύτερα με την τρισκατάρατη τρόικα και τους «κακούς» εταίρους.

Σε αυτή τη λογική παγιδεύτηκε και η νέα κυβέρνηση. Και δεν ήταν τυχαίο. Ο Αντώνης Σαμαράς επένδυσε στον αντιμνημονιακό λόγο, μέχρι που αναγκάστηκε να προσγειωθεί ανώμαλα.

Το ΠΑΣΟΚ, που βρέθηκε με τη βόμβα της κρίσης στα χέρια και δεν γνώριζε πώς να τη διαχειριστεί, αφού μας έριξε στην αγκαλιά του μνημονίου, χωρίς διαπραγμάτευση, αλλά κυρίως χωρίς σχέδιο και αφού υπέστη το πλήγμα της διάλυσης, ανακάλυψε την αντιμνημονιακή γοητεία.

Η ΔΗΜΑΡ, η κυβερνώσα αριστερά, δεν ξέφυγε από την ίδια λογική και την ίδια παγίδα, κατατάσσοντας εαυτήν στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο...

Τώρα, η κυβέρνηση μιλάει για σχέδια επαναδιαπραγμάτευσης…

Το ερώτημα που τίθεται είναι, σε ποια βάση και τι θα επαναδιαπραγματευτούμε; Να επιμηκυνθεί ο χρόνος, να κόψουμε από κάπου, να προσθέσουμε αλλού… Αυτά θα επαναδιαπραγματευτεί η ηγεσία της χώρας; Ως συνδικαλιστική ηγεσία με τους εργοδότες;

Υπάρχει ηγεσία που μπορεί να συντάξει ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση; Υπάρχει κυβερνητική ομάδα που μπορεί να συντάξει και να εφαρμόσει έναν οδικό χάρτη, με καταγεγραμμένα, σχεδιασμένα βήματα, που θα οδηγήσουν τη χώρα έξω από το τούνελ; Που θα βάλουν τις βάσεις για επενδύσεις, θα αξιοποιήσουν τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, θα συνομιλούν με τις αντίστοιχες δυνάμεις στις άλλες χώρες της Ευρώπης για ένα κοινό σχέδιο εξόδου από την κρίση; Να πάψουμε, επιτέλους, να λειτουργούμε σαν τους ζητιάνους που το μόνο που ζητούν είναι ελεημοσύνη;
Να λειτουργήσουμε ως μία χώρα με σοβαρή ηγεσία, που έχει καταρτίσει ένα σχέδιο, που συζητάει με τους εταίρους με βάση αυτό και δημιουργεί τις αντίστοιχες συμμαχίες μέσα στην Ευρώπη;

Η «Μεταρρύθμιση» δημοσίευσε τον Μάρτιο ένα άρθρο του σημερινού υπουργού Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, με τίτλο: «Άξονες οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής για έξοδο από την κρίση». Ένα κείμενο που δείχνει πως ο σημερινός αρμόδιος υπουργός, είναι και γνώστης και έχει προτάσεις, που μπορεί να αποτελέσουν πραγματική βάση για επαναδιαπραγμάτευση ή όπως αλλιώς θέλει να την ονομάσει κανείς. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι πως μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα ελληνικό σχέδιο για έξοδο από την κρίση. Οι ηγεσίες των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, θα πρέπει να το μελετήσουν με προσοχή, να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν, αλλά πάντως να συντάξουν έναν συγκεκριμένο οδικό χάρτη που θα δείχνει φώς στο βάθος του τούνελ.

Ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός των ελίτ 

 Tου Σταυρου Λυγερου, kathimerini.gr
                   
Είναι κοινός τόπος πια ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σ’ ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Η ουσιαστική χρεοκοπία δεν ανέδειξε μόνο τις εγκληματικές ευθύνες του πολιτικού συστήματος. Ανέδειξε και το σύνδρομο εξάρτησης συνολικά της άρχουσας τάξης. Εντυπωσιάζει η ευκολία με την οποία οι κυρίως υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας κατέφυγαν στην αγκαλιά των ξένων κηδεμόνων κι από εκεί παραδίδουν μαθήματα μονοδιάστατης λιτότητας στην κοινωνία.
Πίσω από τη σημαία του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού κρύβεται συνήθως το δίδυμο του ιδεολογικού μεταπρατισμού και του μετέωρου κοσμοπολιτισμού. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη μία από τις δύο εκδοχές του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού. Η άλλη είναι η δαιμονοποίηση της Ευρώπης και ευρύτερα της Δύσης. Σε αντίθεση με την πρώτη εκδοχή, που ανθεί στους κόλπους των ιθυνουσών ελίτ, η δεύτερη εκδοχή ανθεί σε ακραία ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα και σε μάλλον κατώτερα εισοδηματικά στρώματα.
Τα δύο αυτά ιδεολογικά ρεύματα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αφού ο πολιτικοψυχολογικός μηχανισμός είναι ο ίδιος. Με τη μία ή την άλλη του εκδοχή, ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός αντανακλά εθνικά πλέγματα και τάσεις στρουθοκαμηλισμού που εμποδίζουν την ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Κάθε χώρα-μέλος της Ε.Ε. που σέβεται τον εαυτό της συμμετέχει στο ενοποιητικό εγχείρημα, προσκομίζοντας και όχι απαλλοτριώνοντας την εθνική της ιδιαιτερότητα και τις πολιτισμικές της αποσκευές.
Το σύνδρομο του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού έχει πρόσθετες αρνητικές επιπτώσεις, επειδή η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα εθνικής ασφάλειας. Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. συνιστά ένα πλεονέκτημα, αλλά -προς το παρόν τουλάχιστον- δεν εγγυάται την εθνική ασφάλεια. Με την ένταξή της, η Ελλάδα δεν μετακόμισε ως διά μαγείας στον Ατλαντικό! Συνεχίζει με το ένα πόδι να χορεύει στους ρυθμούς της -προβληματικής πια- ευρωπαϊκής ενοποίησης και με το άλλο στον ρυθμό των παραδοσιακών εθνικών προκαταλήψεων της Βαλκανικής και της Ανατολικής Μεσογείου.
Η αντίφαση αυτή δεν εξορκίζεται με κοινοτικά πιστοποιητικά. Και οι δύο όψεις του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού έχουν την τάση να παρακάμπτουν -από διαφορετικούς δρόμους- αυτή την αντίφαση, ενώ το κρίσιμο ζητούμενο είναι ο πολιτικός χειρισμός της.
Σαν να μην έφθαναν αυτά, η τωρινή κρίση κατέδειξε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την οικονομική επιβίωση των μελών της. Δεν είναι τυχαίο ότι οι χώρες της Ευρωζώνης ετοιμάζουν σχέδια για την περίπτωση που χρειασθεί να επιστρέψουν στο εθνικό τους νόμισμα. Η μόνη που δεν προετοιμάζεται είναι η Ελλάδα, η οποία και απειλείται ευθέως με έξωση!
Ο επαρχιωτισμός των ελληνικών ελίτ τις ωθεί να υιοθετούν τις πολιτικές που έχουν ευρωπαϊκό περιτύλιγμα, ακόμα κι αν αυτές θίγουν την εθνική οικονομία ή ακόμα και την εθνική ασφάλεια. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες στο ενοποιητικό εγχείρημα. Κι αυτό, επειδή διευκολύνουν την τάση της Γερμανίας να χρησιμοποιεί την Ε.Ε. σαν όχημα για να προωθήσει τα συμφέροντά της, αδιαφορώντας εάν κατ’ αυτό τον τρόπο πνίγει τους αδύναμους κρίκους.

Μα πού πήγαν οι γυναίκες;

21/07/2012

της Μαρίας Χούκλη , protagon.gr

Το «μικρό και ευέλικτο» κυβερνητικό σχήμα μετρά αισίως 17 υπουργούς, 21 αναπληρωτές/υφυπουργούς και 49 γενικούς γραμματείς, χώρια οι ειδικοί γραμματείς. Ογδόντα επτά το σύνολο!
Πόσες είναι οι γυναίκες του κυβερνητικού προσωπικού; Έχουμε και λέμε: μία υπουργός, μία υφυπουργός και 8 γενικοί γραμματείς. Δηλαδή 10 στους 87! Μόλις 10 γυναίκες και 77 άνδρες στελεχώνουν εν έτει 2012 την ελληνική κυβέρνηση. Πάτε καλά; που λέει και ο 7χρονος βαφτισιμιός μου, ο Μάρκος. Δεν μπορέσατε να βρείτε ικανές, άξιες, καταρτισμένες γυναίκες να αναλάβουν τα πόστα ευθύνης; Γιατί μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν και διαπρέπουν σε όλους τους τομείς, στην υγεία, στην παιδεία, στο επιχειρείν, στην έρευνα, στην τοπική αυτοδιοίκηση. Και δεν εννοώ επιλογή με την υποτιμητική ρύθμιση των ποσοστώσεων, τύπου «άντε και μια πινελιά θηλυκότητας στο πολιτικό τοπίο για να δείχνουμε μοντέρνοι». Εννοώ να εφαρμοστούν στην πράξη τα φληναφήματα περί ισότητας και ίσης μεταχείρισης των δυο φύλων.

Οι γυναίκες μορφώνονται, δουλεύουν (και ειδικά στον τομέα της δημοσιογραφίας είναι εξαίρετες επαγγελματίες), ζουν τις οικογένειές τους. Αλλά δυστυχώς και στον εργασιακό στίβο, το ίδιο δεν γίνεται; Οι γυναίκες εξακολουθούν να ανήκουν στις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται περισσότερο από την κρίση. Περίπου το 25% φθάνει το ποσοστό των άνεργων γυναικών, στις νέες ηλικίες αγγίζει το 45%. Ασφαλώς έχει να κάνει με την δραματική συρρίκνωση εκείνων των τομέων της οικονομίας στους οποίους απασχολούνταν κυρίως γυναίκες. Θα πρέπει ο νέος σχεδιασμός (;) της χώρας –λέμε τώρα- να κινηθεί σε τροχιά αναγνώρισης του γυναικείου πληθυσμού της χώρας, των δυνατοτήτων του και της συμβολής του στην λειτουργία της κοινωνίας.
Μην ξανακούσω, λοιπόν, για το «άλλο μισό του ουρανού» από επίσημα χείλη. Αιδώς, κύριοι...

Ρεαλισμός με στόχους

Κάρης Κ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/07/2012 , avgi.gr

Στις καταστάσεις κρίσης στη χώρα μας αναπτύσσονται δύο αντιτιθέμενες ιδεολογικοπολιτικές τάσεις: κυρίως στη “συστημική” Δεξιά, αλλά και σε δυνάμεις του κέντρου η τάση “προσαρμογής” προς τις επιταγές εξωτερικών πολιτικών και οικονομικών κέντρων. Και στην Αριστερά επικρατεί η επιλογή και διεκδίκηση στόχων έξω από τις ιστορικές δυνατότητες. Κοινό τους πλαίσιο η ιδεοληψία ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, ο ομφαλός της Γης.
Η τάση της “προσαρμογής” συνήθως προτάσσει την ιδέα ότι, αν εκπλήξουμε τους εταίρους, αν εφαρμόσουμε ό,τι μας ζητούν, θα μας δώσουν το αντάλλαγμα που ζητούμε. Η ιστορία βεβαίως έχει δείξει ότι δεν γίνεται συνήθως αυτό -όταν γίνεται είναι σημαντικό- γιατί τα εκτός Ελλάδος κέντρα εξουσίας, όπως είναι αυτονόητο, δεν διαπραγματεύονται μόνον με την Αθήνα, και έχουν πολλές άλλες αντιφατικές επιλογές να ισορροπήσουν.
Η διεκδίκηση στόχων -από τις δυνάμεις της Αριστεράς- που είναι έξω από τις δυνατότητες της ιστορικής περιόδου γίνεται πολλές φορές -ας μην ξεχνούμε, όχι πάντα- με μεγάλη υποστήριξη του κόσμου. Μόνον που η υποστήριξη του λαού σε ριζικές τομές όσο αναγκαία είναι, άλλο τόσο δεν είναι επαρκής - άλλοτε για στρατιωτικούς, άλλοτε για οικονομικούς λόγους.
Γενικότητες; Διά ταύτα: στις σημερινές συνθήκες της ελληνικής κρίσης το κύριο δεν μπορεί να είναι η στάση της τρόικας, η έγκρισή της στα μέτρα, η πλήρης εφαρμογή των Μνημονίων κ.λπ. Προφανώς λόγω της δανειακής εξάρτησης η διαπραγμάτευση, η ενημέρωση επιβάλλεται. Αλλά δεν είναι ο στόχος. Πολύ περισσότερο που ο τρόπος π.χ. της κατανομής των φορολογικών βαρών είναι αρμοδιότητα της ελληνικής κυβέρνησης - αρκεί να μη λέει ψέματα και να κρύβει το τι δεν κάνει... Στόχος πρέπει να είναι ο έλεγχος της ραγδαίας ύφεσης, η δίκαιη κατανομή των βαρών ώστε να μην κοπεί το βαγόνι μας από την ευρωπαϊκή τροχιά. Όποια είναι τώρα, όποια θα είναι αύριο. Στις συγκεκριμένες ιστορικές δυνατότητες, αυτό δε μπορεί να γίνει με διεύρυνση των κρατικών δαπανών και ελλειμμάτων, που έχουν γίνει μηχανισμός αναπαραγωγής των αδικιών. Που όχι μόνον επιτείνουν εκθετικά τον δανεισμό και τη μελλοντική εξάρτηση, αλλά προκαλούν και οικονομική καθυστέρηση. Χρειαζόμαστε τον ρεαλισμό αλλά για να εξυπηρετήσουμε τους δικούς μας κοινωνικούς και προοδευτικούς στόχους.