Η εσωτερική λογική των Μνημονίων

του Κώστα Καλλίτση , kathimerini.gr
 

Η ανάπτυξη είναι δική μας δουλειά. Που θα την κάνουμε μόνο αν έχουμε ένα εθνικό σχέδιο, που θα υπερβαίνει το Μνημόνιο και θα προσδιορίζει τρόπους υλοποίησής του. Γιατί κανένα Μνημόνιο δεν έχει στόχο την ανάταξη και ανάπτυξη της χώρας. Τα Μνημόνια έχουν συγκεκριμένο στόχο: Να περιορίσουν τους κινδύνους που δημιουργεί η Ελλάδα για τον υπόλοιπο κόσμο και δη την Ευρώπη, και να διασφαλίσουν ότι θα αποπληρώσουμε τα χρέη μας. Ετσι, θα μπορέσουμε να βγούμε πάλι στις αγορές. Με αυτήν την έννοια, τα Μνημόνια διασφαλίζουν τους δανειστές, όχι την ανάταξη και την ανάπτυξη της Ελλάδας. Αυτά, επαφίενται σε εμάς.

Πώς περιορίζονται οι κίνδυνοι από την Ελλάδα; Με αρκετούς τρόπους, μεταξύ των οποίων είναι:

(α) Η σμίκρυνση της ελληνικής οικονομίας, ώστε να μειωθεί ο αντίκτυπος στις άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες από απρόβλεπτες αρνητικές εξελίξεις. Τα επιτελεία της τρόικας έχουν επεξεργαστεί αναλυτικά συναρτήσεις μείωσης του κινδύνου σε κάθε επίπεδο συρρίκνωσης της οικονομίας μας. Σε αυτό το πλαίσιο, μάλιστα, το ΔΝΤ έχει υπολογίσει ότι το ελληνικό ΑΕΠ μπορεί να συρρικνωθεί έως τα 180 δισ. δολάρια, δηλαδή λίγο κάτω από 165 δισ. ευρώ. Η ανάπτυξη είναι δικό μας (όχι δικό τους...) πρόβλημα και ζητούμενο.

(β) Η αποστείρωση των διεθνών δικτύων από τους κινδύνους της ελληνικής αγοράς. Ηδη, ορισμένες πολυεθνικές μεταφέρουν τα στρατηγεία τους από την Ελλάδα σε γειτονικές χώρες. Αλλες, που σχεδίαζαν να τα εγκαταστήσουν εδώ, ακυρώνουν τις αποφάσεις τους και τα πηγαίνουν, π.χ., στη Ρουμανία. Αλλες, περιορίζουν τη δραστηριότητα τους στη χώρα μας – ορισμένες ούτε καν εισάγουν τα τελευταία μοντέλα προϊόντων τους. Τέλος, καμιά εισαγωγή δεν γίνεται χωρίς εκ των προτέρων εξόφληση. Η συρρίκνωση φέρνει μεγαλύτερη συρρίκνωση.

(γ) Το stop loss που αποφάσισαν να θέσουν οι δανειστές μας: Δεν δίνουν ούτε ευρώ επιπλέον στην Ελλάδα αν δεν υπάρξει πρόσθετη εγγύηση. Από τα 86 δισ. που θα μας δοθούν στην 3ετία, περίπου τα 50 αποτελούν διευκόλυνση της αποπληρωμής όσων ήδη έχουμε δανειστεί (δεν είναι πρόσθετη χρηματοδότηση) ενώ τα υπόλοιπα θα δοθούν μόνο με νέα κρατική εγγύηση. Εγγύηση είναι το Ταμείο στο οποίο θα υπαχθούν έως 50 δισ. ευρώ περιουσιακά στοιχεία του κράτους. Περί αυτού πρόκειται – όλα τα άλλα είναι για να χρυσώνεται το χάπι ή για ευτελές θέατρο στα τηλεπαράθυρα.

Τελευταίος αλλά ιδιαίτερα σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα του περιορισμού κινδύνων από την Ελλάδα, είναι η σταθεροποίηση των ελληνικών τραπεζών. Βεβαίως, αυτή είναι προϋπόθεση για την άρση της αβεβαιότητας που ταλανίζει την ελληνική οικονομία – και τους καταθέτες. Αλλά, αν κάποιος νομίζει ότι αρκεί η νέα (τρίτη) κεφαλαιοποίηση ώστε να επιλυθεί το πρόβλημα της ρευστότητας και να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη, λάθος νομίζει. Για δύο λόγους:

(α) Δεν νοείται ρευστότητα για υγιείς επιχειρήσεις, αν τα επιτόκια παραμείνουν 4πλάσια των ευρωπαϊκών. Με επιτόκια 8 ή 9%, ούτε τα λεφτά του ΕΣΠΑ δεν απορροφούνται εύκολα. Αν επιδιώκουμε να γίνουν σοβαρές επενδύσεις (κι όχι κάποια ακόμη αεριτζήδικα εγχειρήματα υψηλής και γρήγορης απόδοσης...) θα πρέπει να γίνει μια πραγματική διαπραγμάτευση με στόχο τη μείωση του κόστους του χρήματος, από κάθε πρόσφορη ευρωπαϊκή πηγή.

(β) Και στα επόμενα δύο χρόνια θα σημειωθεί αρνητική πιστωτική επέκταση, ήτοι θα συνεχιστεί (αν δεν επιταθεί) ο περιορισμός στη χορήγηση δανείων. Διότι, μαζί με τα νέα κεφάλαια, οι τράπεζες θα αναλάβουν την υποχρέωση να εξοφλήσουν, εντός μιας διετίας, τα δάνεια που έλαβαν από το Ευρωσύστημα μέσω του Μηχανισμού Εκτακτης Χρηματοδότησης (ELA). Ούτε η επιστροφή καταθέσεων επαρκεί για να αντισταθμίσει αυτήν την εξέλιξη.

Βλέπετε, η εξόφληση αυτών των δανείων και, παράλληλα, η ταχεία εκκαθάριση των «κόκκινων» δανείων, είναι δύο προϋποθέσεις για τη μεταβίβαση σε ιδιώτες (στο τέλος της διετίας) του ποσοστού που θα κατέχει το κράτος στις τράπεζες. Ποσοστού που, μετά τη νέα κεφαλαιοποίηση, προβλέπεται ότι θα περιοριστεί κάτω από 20%, έως πολύ λιγότερο – με αποτέλεσμα, ο φορολογούμενος να μην πάρει ποτέ πίσω όσα δανείστηκε και προσέφερε στις τράπεζες.

Το Μνημόνιο έχει μια δική του εσωτερική λογική. Δεν είναι μοιραία. Αλλά χωρίς ένα ευρύτερο σχέδιο που θα το διαπερνά μια δική μας, εθνική αναπτυξιακή λογική, με σαφείς στόχους, διαφανές πλαίσιο σταθερών κανόνων για όλους (μακριά από τον παλαιοκομματισμό των «δικών μας» και των «άλλων»!), που θα εμπνέει συναινέσεις και θα διεκδικεί ευρύτερη κοινωνική στήριξη, φοβούμαι ότι αδίκως θα ανιχνεύουμε τον ορίζοντα αναζητώντας κάποιο αληθινά καλό σημάδι. Ανευ σχεδίου, διατρέχουμε τον κίνδυνο να εφαρμόσουμε το Μνημόνιο αλλά (αντίθετα με την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο) να χάσουμε την ανάπτυξη. Να μείνουμε με πιο εξασθενημένη οικονομία, μια κοινωνία που δεν θα μπορεί ούτε καν να διαμαρτύρεται στα σοβαρά. Γιατί, μπροστά στο «μοιραίο» της μαζικής ανεργίας, θα έχει υποστείλει σημαία. Με σιωπητήριο.

Ποια η ερμηνεία του όρου γενοκτονία;

ipyxida.gr


Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης.

Είναι άχαρο να βλέπεις να διαδραματίζονται στο δημόσιο βίο συγκρούσεις για ένα θέμα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και να εξευτελίζονται με πολιτικάντικο τρόπο μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Και εννοώ βέβαια τη σύγκρουση του N. Φίλη με τους αντιπάλους του για το ανύπαρκτο ερώτημα εάν τα όσα συνέβησαν στο μικρασιατικό Πόντο ήταν εθνοκάθαρση ή γενοκτονία.
Το ερώτημα «γενοκτονία ή εθνοκάθαρση;» είναι άτοπο και δεν έχει τη παραμικρή σημασία γιατί  ο όρος «γενοκτονία» είναι ένας νομικός όρος που δημιουργήθηκε μόλις του 1944 και εισήχθη στη διεθνή νομολογία το 1948, ενώ ο όρος «εθνοκάθαρση» είναι ένας κοινός όρος που περιγράφει συμπεριφορές και πρακτικές. Αυτό που φαίνεται είναι ότι τόσο ο Φίλης όσο και οι αντίπαλοί του αγνοούν αυτή τη βασική διαφορά των δύο αυτών πολύ συγκεκριμένων όρων.
Αυτά όλα τα είχα απαντήσει αρκετά παλιά σε μια συνέντευξη στο σάιτ «Πεμπτουσία», απ’ όπου προέρχεται και το παρακάτω απόσπασμα:
Ποια η ερμηνεία του όρου γενοκτονία;
Ο όρος «genocide» (γενοκτονία) αποτελεί ένα νέο όρο που δημιουργήθηκε μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου από τον πολωνοεβραίο Ραφαήλ Λέμκιν  (Raphael Lemkin) καθηγητή  του Πανεπιστημίου του Γέιλ για να περιγράψει το έγκλημα της μαζικής εξόντωσης των Εβραίων από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του  πολέμου.  Oόρος αναδείχθηκε και καθιερώθηκε λίγο πριν από τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Αποτέλεσε ομόφωνη Σύμβαση ΟΗΕ του1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας» και από το 1951 τέθηκε σε ισχύ στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.
Η νέα αυτή λέξη, που εισήχθη στη νομική ορολογία, βασίστηκε στη σύνθεση της ελληνικής λέξης «γένος» (οικογένεια ή φυλή) και της λατινικής «cidium» (κτείνω-σκοτώνω). Ο Λέμκιν για να υποστηρίξει την άποψή του, ότι πρόκειται για ένα νέο είδος εξόντωσης που οργανώνουν οι εξουσίες κατά ανεπιθύμητων πληθυσμών, αναφέρθηκε στις μαζικές σφαγές και την εξόντωση των Ελλήνων και των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  από τους Νεότουρκους. Ουσιαστικά, τη συνείδηση ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται μπρος σ’ ένα νέο τύπο μαζικού εγκλήματος ο Λέμκιν  την απέκτησε μετά τις σφαγές των Ελλήνων, των Αρμενίων και αρχικά το περιέγραψε: «Έγκλημα της Βαρβαρότητας».
Σύμφωνα με τη σχετική Σύμβαση, γενοκτονία είναι: «η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας», με έναν από τους παρακάτω τρόπους:
α) τον φόνο μελών της ομάδας,
β) την πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας,
γ) τη σκόπιμη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής υπολογισμένων, έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει,
δ) την επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή γεννήσεων στο εσωτερικό της ομάδας και
ε) την υποχρεωτική μεταφορά των παιδιών της ομάδας σε κάποια άλλη» Στην περίπτωση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εφαρμόστηκαν και οι πέντε τρόποι, σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετικό τρόπο στους επιμέρους πληθυσμούς.
Συμπερασματικά, ο όρος «γενοκτονία» αποτελεί νομικό όρο του διεθνούς δικαίου και όχι λέξη της καθομιλουμένης για να χαρακτηριστεί μια συγκεκριμένη βίαιη πράξη. Η «εθνοκάθαρση» ή το «έγκλημα πολέμου»ή η «Καταστροφή» ή η «μαζική σφαγή» μπορεί να χαρακτηριστεί γενοκτονία μόνο εάν υπακούει στα σχετικά κριτήρια , όπως ορίστηκαν από τον ΟΗΕ με τη Σύμβαση του 1948.
Αυτή η ερμηνεία είναι σήμερα ευρύτερα αποδεκτή;
Όσον αφορά  το έγκλημα της «γενοκτονίας» δεν πρόκειται για νομική ερμηνεία αλλά για τελεσίδικο και εντελώς σαφή ορισμό μιας βίαιης πράξης κατά ενός άμαχου πληθυσμού.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκει στην ίδια ιστορική κατηγορία με τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων που εκπόνησαν και υλοποίησαν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι κεμαλικοί. Με τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής εγκαινιάζεται μια νέα πολιτική αντιμετώπισης διαφόρων πληθυσμιακών ομάδων από σκληρές εξουσίες, που επιδιώκουν την ομογενοποίηση του χώρου που ελέγχουν ή την κυνική μεταφορά πλούτου από τις ομάδες-θύματα στους θύτες. Η κορύφωση αυτής της νέας πολιτικής θα είναι το Ολοκαύτωμα που θα πραγματοποιήσουν οι Ναζί, οι οποίοι κυριολεκτικά «βιομηχανοποίησαν» την εξόντωση των στοχευμένων πληθυσμών.
Όσον αφορά το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας, δεν είναι κοινά αποδεκτό στην Ελλάδα, ούτε απολύτως συνειδητοποιημένο στις λεπτομέρειές του ακόμα και από αυτούς που ειλικρινά ή υποκριτικά το αποδέχονται και τιμούν τα θύματα. Οι εξηγήσεις αυτής της κατάστασης είναι ενδιαφέρουσες και θα τις παρουσιάσουμε στη συνέχεια, κατά την απάντηση στην πέμπτη κατά σειρά ερώτησή σας.
Πάντως σε διεθνές επίπεδο τα πράγματα βαίνουν πολύ καλύτερα, εφόσον αποφάνθηκε επί του συγκεκριμένου η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars – IAGShttp://www.genocidetext.net) -δηλαδή ο καθ’ ύλη διεθνής οργανισμός για την γνωμοδότηση εάν μια βίαιη πράξη νομικά μπορεί να χαρακτηριστεί «γενοκτονία» και αν εμπίπτει στον ορισμό που εμπεριέχεται στη Σύμβαση του ΟΗΕ του1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας». Στις 16 Δεκεμβρίου 2007 η IAGS εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα, με το οποίο αναγνωρίζεται ότι η εθνική εκκαθάριση που υπέστησαν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς ανήκει στην νομική κατηγορία των «εγκλημάτων Γενοκτονίας», όπως αυτή ορίστηκε από τον ΟΗΕ. Συγκεκριμένα αναφέρει:
«-ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που επιφυλάσσει στους δράστες της γενοκτονίας την ατιμωρησία και αποδεδειγμένα προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές γενοκτονίες. -ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η γενοκτονία μειονοτικών πληθυσμών από το οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία των Αρμενίων αποκλειστικά, με μερική μόνο αναγνώριση των ποιοτικά όμοιων γενοκτονιών άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. -ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η εκστρατεία των Οθωμανών εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της Αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας.
-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ η Ένωση ζητά εκ τούτου από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες αυτών των πληθυσμών, να εκδώσει μια επίσημη απολογία και να προχωρήσει σε άμεσα και σημαντικά βήματα για αποκατάσταση.»
Ποιες γενοκτονίες έχουν σήμερα αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα και ποιες όχι;
Η πρώτη γενοκτονία που αναγνωρίστηκε επισήμως είναι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί. Ακριβώς αυτό το γεγονός, η ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης και η κινητοποίηση του διεθνούς εβραϊκού παράγοντα άνοιξε για πρώτη φορά τις νομικές αλλά και πολιτικές οδούς, ώστε να διεκδικηθεί η αναγνώριση  και άλλων βίαιων πράξεων κατά εθνικών ή θρησκευτικών ομάδων. Στο δρόμο που άνοιξαν οι Εβραίοι βάδισαν με επιτυχία και οι Αρμένιοι, λόγω της μεγάλης κινητοποίησης της αρμενικής διασποράς και της απουσίας ενός αρμενικού έθνους-κράτους, που θα έθετε τα κρατικά συμφέροντα πάνω από την ιστορική Μνήμη, όπως έγινε στην περίπτωση των Ελλήνων με τη στάση της Ελλάδας.
Οι γενοκτονίες των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχουν αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος μόλις τη δεκαετία του ’90. Το 1994 αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία που έγινε στο μικρασιατικό Πόντο ενώ το 1998 αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας. Συγκεκριμένα, η 19η Μαϊου έχει οριστεί ως συμβολική Ημέρα Μνήμης, εφόσον εκείνη τη μέρα του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ πασά αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα του Πόντου, αυτονομήθηκε από την κεντρική Οθωμανική κυβέρνηση και συγκρότησε τα εθνικιστικά του στρατεύματα, τα οποία εν τέλει θα κατανικήσουν τους Έλληνες (ελληνικό στρατό στην Ιωνία και Πόντιους αντάρτες στο Βορρά της Μικράς Ασίας). Θα ολοκληρώσουν την προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους (1911) εθνική εκκαθάριση με τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922. Η 14η Σεπτεμβρίου, ημέρα πυρπόλησης της Σμύρνης από τους κεμαλικούς εθνικιστές, ορίστηκε ως Ημέρα Μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Μπορούμε να πούμε ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έως και σήμερα έχουν γίνει σημαντικά βήματα τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Από την αναγνώριση των Ημερών Μνήμης για τις Γενοκτονίες, έως τις προσπάθειες για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου ιστορικού αφηγήματος, που λαμβάνει υπόψη και την ιστορική εμπειρία του προσφυγικού ελληνισμού. Η σημαντικότερη όμως εξέλιξη ήταν η απόφαση του IAGS, που αναφέρθηκε στην προηγούμενη απάντηση.
Όσον αφορά τις διεθνείς αναγνωρίσεις, η Γενοκτονία στον Πόντο –αποκομμένη δυστυχώς από το ευρύτερο ιστορικό της πλαίσιο που είναι η γενοκτονία όλων των Ελλήνων της Ανατολής- έχει αναγνωριστεί από την Κύπρο (1994) και τη Σουηδία (2010), ενώ αναγνωρίσεις έχουν υπάρξει από περιφερειακές κυβερνήσεις της Αυστραλίας (ολομέλεια της πολιτειακής βουλής της Νότιας Αυστραλίας το 2009). Η Γενοκτονία του Πόντου έχει αναγνωριστεί επίσης και στις Ηνωμένες Πολιτείες από κάποιες πολιτείες και πόλεις, μεταξύ των οποίων είναι και η Νέα Υόρκης (2002). Ενδιαφέρον έχει ότι ο Mitt  Romney νυν υποψήφιος για την προεδρεία των ΗΠΑ, ως Κυβερνήτης Μασαχουσέτης είχε αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων (2006).
Αναγνωρίστηκε επίσης από  το Ευρωκοινοβούλιο(2006) μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυροχαλδαίων ως ανάλογη της γενοκτονίας των Αρμενίων.
Από τις πρόσφατες μεγάλες γενοκτονίες, έχει αναγνωριστεί διεθνώς η γενοκτονία των Τούτσι από τους Χούτου στη Ρουάντα (1994).
Είναι αλήθεια βέβαια ότι έχουν εμφανιστεί και αρνητικές χρήσεις της δυνατότητας που δίνει η Σύμβαση του 1948. Η δυνατότητα να χαρακτηριστεί μια βίαιη πράξη με το νομικό όρο «γενοκτονία», φαίνεται ότι αποτελεί πολιτικό μέσο κάποιων κρατών για τη διαμόρφωση στερεοτύπων και καλλιέργεια αντιπαλοτήτων. Αυτή η πολιτική, πρακτικά υπονομεύει τις πραγματικές γενοκτονίες. Σ’ αυτή την περίπτωση ανήκει και ο  Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας της περιόδου που ακολούθησε τη σταλινική κολεχτιβοποίηση και έγινε γνωστός ως «Holodomor» (1932 – 1933). Η εθνικιστική πολιτική κρατική ηγεσία χρησιμοποίησε το ιστορικό αυτό γεγονός ως «γενοκτονία των Ουκρανών» δίνοντάς του εθνική χροιά, προσπαθώντας να οριοθετήσει ψυχολογικά τον ουκρανικό λαό και να διαμορφώσει μια αντιρωσική ψύχωση. Όμως η ιστορική αλήθεια φαίνεται να είναι διαφορετική: Η κολεχτιβοποίηση, δηλαδή η υποχρεωτική καταστροφή της παραδοσιακής αγροτικής δομής με την κρατικοποίηση της γης, τη δημιουργίας μεγάλων αγροκτημάτων και τη μετατροπή των αγροτών σε εργάτες γης  είχε ένα μεγάλο αριθμό θυμάτων που προερχόταν από όλες τις εθνικές ομάδες που κατοικούσαν σε σιτοπαραγωγικές περιοχές. Στα θύματα συμπεριλαμβάνονται Ουκρανοί, Ρώσοι, Έλληνες της Νότιας Ουκρανίας και Νότιας Ρωσίας κ.ά. Εάν θα θέλαμε να κατηγοριοποιήσουμε το «Holodomor», θα λαμβάναμε υπόψη τα κοινωνικά και όχι εθνικά χαρακτηριστικά και θα το περιγράφαμε ως αποτέλεσμα της βίας μιας γραφειοκρατικής τάξης επί της αγροτικής.
Για ποιους λόγους υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ευαισθητοποίηση θα μπορούσε να πει κανείς για τη γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ παρατηρείται στασιμότητα στην έρευνα για τη γενοκτονία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία;
-H γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής παρέμενε για πολλές δεκαετίες ένα ζήτημα-ταμπού για την καθεστωτική Ελλάδα, της οποίας η επίσημη πολιτική χαρακτηριζόταν από αντιπροσφυγικά και αντιμικρασιατικά χαρακτηριστικά. Δύο αποκαλυπτικά στιγμιότυπα αυτής της στάσης αποτελεί η συμπεριφορά του εθνικιστή δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εν μέσω της δικτατορίας του τίμησε τον Μουσταφά Κεμάλ, χαρίζοντας το 1938 στο τουρκικό κράτος το σπίτι στη Θεσσαλονίκη (νυν τουρκικό προξενείο) όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Τούρκος ηγέτης και μετονομάζοντας την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Ακόμα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο μόνος Έλληνας πολιτικός που εξέφρασε την τάση για εθνική ολοκλήρωση αλλά και τους πολιτικούς πόθους των Ελλήνων της Ανατολής, μετά την υπογραφή της Ελληνοτουρκικής Συμφωνίας του 1930 πρότεινε το Μουσταφά Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης.
Στην ίδια ακριβώς γραμμή κινήθηκε και η Αριστερά, η οποία διαμόρφωσε ένα φιλοκεμαλικό ερμηνευτικό πλαίσιο, το οποίο επιβιώνει με ιδιαίτερη ένταση έως τις μέρες μας και ιστορικά αποτυπώθηκε με την κυνική δήλωση του Νίκου Ζαχαριάδη στο «Ριζοσπάστη» (12-7-1935) : «.Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ…»
Έτσι εξηγείται ο αγνωστικισμός και η αδιαφορία που χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ιστορικών. Βέβαια, την τιμή της νεοελληνικής ιστοριογραφίας σώζει εν μέρει η ερευνητική δραστηριότητα εκείνης της σχολής που αποκαλώ με την προσφυγική ιστοριογραφία.
Ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός ότι η τουρκική αντιεθνικιστική ιστοριογραφία έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα στην αποκάλυψη των άγνωστων πτυχών εκείνης της κρίσιμης εποχής και δεν διστάζει καθόλου να εντοπίσει τις ευθύνες του τουρκικού εθνικισμού και να περιγράψει με σαφήνεια  το έγκλημα Γενοκτονίας κατά των χριστιανικών οθωμανικών πληθυσμών.
Τέτοια κείμενα, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα, τα προτείνω ανεπιφύλακτα ώστε να πληροφορηθούν όσοι ενδιαφέρονται για εκείνη την εποχή και τις τραγικές τις συνέπειες:
–του Fikret Baskaya : Η συνείδηση της Ιστορίας θα μας απελευθερώσει,
–του Ahmet Oral: Για το Αρμενικό, Ελληνικό, Κουρδικό και Αλεβίτικο Ζήτημα,
-του Attila Tuygan: Γενοκτονία για την “ιερή πατρίδα”,
-του Τaner Akçam: Οι εκτοπίσεις και οι σφαγές των Ελλήνων του 1913-1914:  Πρόβα για τη Γενοκτονία των Αρμενίων
-του Sait Çetinoğlu: Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου,  και Το Τέλος του Κινήματος και η Εκδίωξη
-της Pervin Erbil: Μια τραγική σελίδα στην εκκαθάριση των Ρωμιών, 1914-1924
Εντυπωσιάζει η συνάφεια των θέσεων της συγκεκριμένης τουρκικής ιστοριογραφικής σχολής με την ελληνική προσφυγική ιστοριογραφία, που αναπτύσσεται αργά αλλά σταθερά στην Ελλάδα την τελευταία 25ετία, αμφισβητώντας τα στερεότυπα και αποδομώντας τους κυρίαρχους μύθους.  Πάντως, η αλλαγή της ατμόσφαιρας θα έρθει μόνο τη δεκαετία του ’80 με την εμφάνιση της κοινωνίας των πολιτών και την εμφάνιση ενός πολιτικού διεκδικητικού κινήματος των προσφυγικών οργανώσεων και με τις πολιτικές κατακτήσεις της δεκαετίας του ’90 που σχηματοποιήθηκαν με την αναγνώριση των δύο Ημερών Μνήμης για τη Γενοκτονία.
Σε  ό,τι αφορά τώρα στην έκδοση The Genocite of the Ottoman Greeks, θα ήθελα να σας ρωτήσω τις ακριβώς περιλαμβάνει;
Παρά το ότι σε μεγάλο μέρος της κοινότητας των ιστορικών της Ελλάδας κυριαρχεί η αδιαφορία, τα παλιά αντιδραστικά και αντιπροσφυγικά στερεότυπα, ο αγνωστικισμός και η άρνηση να τοποθετηθούν σωστά τα δεδομένα ώστε να εξαχθούν ακριβή συμπεράσματα, εν τούτοις σε διεθνές επίπεδο υπάρχει αξιόλογη ερευνητική παραγωγή. Ένα τέτοιο κορυφαίο συλλογικό έργο είναι αυτό που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τις εκδόσεις Melissa: Tessa Hofmann, Matthias Bjørnlund, Vasileios Meichanetsidis, με τη συμμετοχή των: J. Mourelos, R. Donef, N. Hlamides, M. Stewart, St. T. Stavridis, St. Leonard Jacobs, Alfred de Zayas, R. Levitsky, M. Bruneau and K. Papoulidis, A. Kalaitzidis and D. Wallace, Abr. Der Krikorian and E. Taylor, The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the State-Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath: History, Law, Memory, Νέα Υόρκη, εκδ. Melissa, 2012.
Μια πολύ καλή περιληπτική παρουσίαση των επιμέρους κειμένων του τόμου δίνει ο επιμελητής της έκδοσηςΒασίλειος Μεϊχανετσίδης:
«Η ανθολογία χωρίζεται σε 4 μέρη: Το Πρώτο Μέρος εμπεριέχει την Εισαγωγή, το Δεύτερο Μέρος την Ιστορική Επισκόπηση, Τεκμηρίωση και Ερμηνεία, Το Τρίτο Μέρος τη Νομική Προσέγγιση, το Τέταρτο Μέρος το Ζήτημα της Διδασκαλίας στα Σχολεία, το Πέμπτο την Μνημόνευση, το Έκτο την Ενοιοποίηση και το Έβδομο το Χρονολόγιο, το Γλωσσάριο των Όρων, την Επιλεκτική Βιβλιογραφία, το Index και το Χάρτη.
Η ανθολογία ξεκινά με άρθρο της Tessa Hofmann, η οποία παρουσιάζει μια περιεκτική διαπεριοχική επισκόπηση της Ελληνικής Γενοκτονίας και προσφέρει το πλαίσιο για την κατανόηση του γεγονότος. Το άρθρο αποτελεί έκθεση αυτού που η Tessa αποκαλεί ««συσσωρευτική/επισωρευτική καταστροφή/γενοκτονία με μετακινούμενο/μεταλασσόμενο επίκεντρο (Cumulative Destruction with Shifting Focus)». Η Hofmann συγκρίνει την Αρμενική και Ελληνική Γενοκτονία, σημειώνοντας ότι μολονότι η πρώτη, δηλαδή η Αρμενική γενικώς διαφέρει από τη δεύτερη, την Ελληνική, στο να είναι πιο εντατική και κατά τα φαινόμενα πιο ριζοσπαστική, και οι δύο απεδείχθησαν εξίσου μοιραίες για τους δύο πληθυσμούς, τον Αρμενικό και τον Ελληνικό.
Ακολουθεί το άρθρο του Israel W. Charny, ευρύτερα γνωστού ως ενός εκ των πρωτεργατών στις γενοκτονικές σπουδές. Ο Charny, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στην αναγνώριση των γενοκτονιών, αλλά και στη μάχη κατά της άρνησης τους, κατά του αποκλεισμού θυμάτων, της παραποίησης της ιστορίας, της ηθικής σχετικοποίησης, αναφέρει τις προσωπικές και πολύ ενδιαφέρουσες εμπειρίες στο ζήτημα της προώθησης της αναγνώρισης της Ελληνικής Γενοκτονίας. Η συμβολή του Charny αποτελεί μια δυνατή υπενθύμιση της αναγκαιότητας αναγνώρισης όλων των Γενοκτονιών.
Ο Ιωάννης Μουρέλος παρουσιάζει τις αποτυχημένες προσπάθειες του 1914 για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων/Μουσουλμάνων. Οι προσπάθειες αυτές είχαν ξεκινήσει από την Οθωμανική Κυβέρνηση εν μέσω σκληρών διωγμών κατά των Ελλήνων της Ιωνίας. Το βασικό ερώτημα, που θέτει ο Μουρέλος είναι αν οι διώξεις αυτές είχαν ως σκοπό να εξαναγκάσουν την Ελληνική Βασιλική Κυβέρνηση να αποδεχθεί την ανταλλαγή, ή αν οι προταθείσες διαπραγματεύσεις για ανταλλαγή υπηρετούσαν τις προσπάθειες της Οθωμανικής Κυβέρνησης να καλύψει τις διώξεις. Ο Μουρέλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πρόθεση της Οθωμανικής Κυβέρνησης ήταν να ξεφορτωθεί το Ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Κατά το Μουρέλο, η πολιτική της οθωμανικής Κυβέρνησης θα επιτυγχάνετο δια της βίας και όχι δια της υπογραφής συνθήκης για την οικειοθελή ανταλλαγή των πληθυσμών, η οποία θα εμπεριείχε παραχωρήσεις προς την Ελληνική πλευρά πράγμα που δεν επιθυμούσε η Οθωμανική Κυβέρνηση.
Στην παρουσίαση της Καταστροφής των Οθωμανών Ελλήνων από τις Διπλωματικές Πηγές του Δανικού Υπουργείου Εξωτερικών, ο Matthias Bjornlundλαμβάνει ως σημείο αφετερίας την επιχειρηθείσα εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Ιωνίας το 1914, την οποία ο Βρετανός Διπλωμάτης στη Κωνσταντινούπολη το 1914 Henry Beaumont χαρακτήριζε ως « μερική εξόντωση του Ελληνικού πληθυσμού (partial elimination of the Greek population)», η οποία συνετελέσθη την περίοδο μεταξύ των Βαλκανικών Πολέμων και την Έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Bjornlund στο άρθρο περιγράφει πως ουδέτεροι παρατηρητές, όπως οι Δανοί διπλωμάτες στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη, δικαίως θεωρούσαν πως οι διώξεις και η γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων την περίοδο 14-16 ως διασυνδεδεμένα μέρη της πολιτικής του Κόμματος Ένωση και Πρόοδος για το βίαιο εκτουρκισκμό με σκοπό τη δημιουργία μιας « Τουρκίας για τους Τούρκους». Με άλλα λόγια, ο Bjοrnlund υποστηρίζει ότι τέτοιες πολιτικές, οι οποίες συνεχίσθηκαν και κατά τη διάρκεια της Κεμαλικής περιόδου, αποσκοπούσαν σκοπίμως στην εθνική και θρησκευτική ομογενοποίηση της Ιωνίας και της Ανατολίας.
Ο Racho Donef επικεντρώνεται στο ρόλο της Ειδικής Οργάνωσης (Teskilat-i Mahsusa) στην καταστροφή των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων/Αραμαίων πριν και κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αντλώντας στοιχεία από ποικιλία πηγών, μεταξύ των οποίων και έγγραφα από τα οθωμανικά αρχεία, ο Donef ιχνηλατεί την ιστορία της Οργάνωσης από την γένεση της κατά την κατάληψη της οθωμανικής εξουσίας από τοΚομιτάτο Ένωση και Πρόοδος έως την περίοδο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τουρκική ιστοριογραφία έχει γενικώς αναγάγει όλους αυτούς που αναμείχθηκαν στην εγκληματική αυτή Ειδική Οργάνωση ως ήρωες και τα θύματα τους, Αρμενίους, Έλληνες κ.α. ως προδότες, αν και η προσέγγιση αυτή πλέον αμφισβητείται ανοικτά από σειρά φιλελελευθέρων Τούρκων ιστορικών. Η τεκμηρίωση που παρουσιάζεται εδώ διαδεικνύει ότι η Οργάνωση, με τις συμμορίες των « δολοφόνων και των κλεπτών » ήταν ένα ιδιαιτέρως ζωτικό και κτηνώδες όργανο στην εφαρμογή εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας του Κόμματος της Ένωσης και της Προόδου.
Μετακινούμενος στα τελικά στάδια της καταστροφής των Οθωμανών Ελλήνων, οΝικόλαος Χλαμίδης ερευνά ορισμένα από τα γεγονότα, που οδήγησαν στην Κεμαλική Καταστροφή της Σμύρνης τον Σεπτέμβρη του 1922 πριν αναλύσει την ίδια κατακλυσμικών διαστάσεων καταστροφή. Χρησιμοποιώντας πρωτίστως και κυρίως Βρετανικές Διπλωματικές Αναφορές και Έγγραφα και Μαρτυρίες Δυτικών και Τούρκων αυτοπτών μαρτύρων, συνοδευόμενες από φωτογραφίες της προσωπικής του συλλογής, ο Χλαμίδης δίδει μια λεπτομερή έκθεση των σφαγών, της λεηλασίας, της πυρπόλησης, της αδιαφορίας των Δυτικών, αλλά και των άμεσων συνεπειών, οι οποίες έφεραν τις εκτοπίσεις, τη μαζική σφαγή, ή την εξορία των επιζώντων. Ένα από τα συμπεράσματα, που εξάγει είναι ότι το Ολοκαύτωμα της Σμύρνης, όπως ήταν γνωστό, δεν υπήρξε απομονωμένο ή τυχαίο γεγονός « η καταστροφή της Σμύρνης και ο εκμηδενισμός (annihilation) των Χριστιανών κατοίκων της, Ελλήνων και Αρμενίων, παραμένουν ένα βασανιστικό κεφάλαιο στη διαδικασία Γενοκτονίας του Ελληνικού και Αρμενικού πληθυσμού της Τουρκίας».
πηγή http://www.antibaro.gr/article/13777

Κύριε Μεϊμαράκη, κυρία Γεννηματά, ντροπή

του Ανδρέα Πετρουλάκη , protagon.gr
 
 

Kαι ο μεν Γιώργος Κουμουτσάκος έχει πολλά ελαφρυντικά. Η άγρια επίθεση που δέχτηκε και η αγωνία του ανθρώπου που ένιωσε στόχος τραμπούκων είναι πιθανόν να του θόλωσε την κρίση.  Οι υπόλοιποι όμως, πολιτικοί και δημοσιογράφοι και κυρίως ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και η Φώφη Γεννηματά που ως ηγέτες  κομμάτων έχουν λόγο με μεγαλύτερη βαρύτητα, πώς είναι δυνατόν να τολμούν να διατυπώνουν την άποψη ότι ο ηθικός αυτουργός της φασιστικής επίθεσης στον βουλευτή της ΝΔ ήταν ο Νίκος Φίλης;  Πώς διανοούνται ότι, ευκαιρίας δοθείσης, θα ρίξουν και το αντιπολιτευτικό τους στην Κυβέρνηση για να μη χάνουν και τη φόρμα τους, ισομοιράζοντας τις ευθύνες μεταξύ των φασιστών και του υπουργού; Δεν αντιλαμβάνονται ότι κάνουν τους χρυσαυγίτες συμπαίκτες στο πολιτικό παιχνίδι όταν ενώνουν τα γήπεδα, της Δημοκρατίας και του φασιστικού πεζοδρομίου και μοιραία παίζουν με τους όρους των Κασιδιάρηδων; Δεν καταλαβαίνουν ότι υπαγορεύουν συμπεριφορές σε ένα κομμάτι των οπαδών τους και τους διδάσκουν τη σχετικοποίηση των ευθυνών ανάμεσα στο δημοκρατικό διάλογο και τη φασιστική βία, χώρων που θα έπρεπε να είναι στεγανοποιημένοι μεταξύ τους και ανέπαφοι;
Τι εννοούν δηλαδή ακριβώς όταν λένε ότι ο Φίλης ήταν εκείνος που προκάλεσε και πυροδότησε τη μανία των φασιστών; Ότι στη Δημοκρατία μας δεν είμαστε ελεύθεροι να λέμε τη γνώμη μας μπας και προκαλέσουμε τα μέλη της Χρυσής Αυγής και μας αρχίσουν στις σφαλιάρες; Ότι θα μετράμε τα λόγια μας, όχι για να μην προσβάλουμε ή να μην αδικήσουμε τους πολιτικούς αντιπάλους μας, αλλά γιατί  φοβόμαστε τους ναζί; Και ασφαλώς δεν αναφέρομαι εδώ την ουσία της αντιπαράθεσης για τον χαρακτηρισμό της εξολόθρευσης των Ποντίων που άλλωστε πιστεύω ότι ολοκληρώθηκε. Αναφέρομαι ακριβώς στο αδιαπραγμάτευτο δημοκρατικό μας δικαίωμα να αρχίζουμε και να τελειώνουμε μια συζήτηση με τον τρόπο που διεξαγόταν μέχρι χτες το απόγευμα. Με υπερβολές ίσως, με στρεψοδικίες ενδεχομένως, με παραποιήσεις αρκετές, αλλά αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι του δημόσιου διαλόγου και στο τέλος όλα θα έχουν ειπωθεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, που δεν είχαμε και λίγες παρόμοιες στο παρελθόν, όταν καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός οι απόψεις εκατέρωθεν αποκρυσταλλώνονται πιο νηφάλιες. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστούν οι τραμπούκοι οπότε τα καλά και τα στραβά της Δημοκρατίας σταματούν και αρχίζει ο χορός των εχθρών της -τότε πρέπει να μας βρίσκουν όλους ενωμένους εναντίον τους και όχι να παρουσιάζουμε το θλιβερό θέαμα  που μας έδειξαν το βράδυ οι δύο αρχηγοί.
Οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του σημερινού υπουργού Παιδείας για το αιματηρό επεισόδιο εντοπίζονται μόνο στο παρελθόν. Όταν επωαζόταν το γιγάντωμα της φασιστικής βίας στις πλατείες και τα πεζοδρόμια, και  τότε ήσαν εκείνοι που ανακάλυπταν αταίριαστες σχετικοποιήσεις και άτοπους συμψηφισμούς γιατί έκαναν το ίδιο λάθος που κάνει η σημερινή αντιπολίτευση. Πόλεμο στην Κυβέρνηση με κάθε μέσον, ακόμα και με ανοχή στη βία. Ας παραδειγματιστούν οι διάδοχοί τους στα έδρανα από το σκληρό μάθημα που πήραν στο μεταξύ οι σημερινοί κυβερνώντες.

 

Ο πολιτικός - διανοούμενος της ανανεωτικής Αριστεράς Κ. Φιλίνης

Εκδήλωση την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2015 στο Μέγαρο Παλαιάς Βουλής, στις 7.00μ.μ.


του Λάμπρου Σταυρόπουλου , tovima.gr 

Εκδήλωση αφιερωμένη στον πολιτικό και διανοούμενο της ανανεωτικής αριστεράς Κ. Φιλίνη (απεβίωσε τον Ιανουάριο 2014) διοργανώνεται την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2015 στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής στις 7.00 μ.μ.

 Αφορμή είναι η έκδοση του βιβλίου «Κώστας Φιλίνης. Ένας διανοούμενος της δράσης. Κείμενα θεωρίας και πολιτικής», το οποίο περιλαμβάνει τα σημαντικότερα γραπτά του από το 1942 και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Το βιβλίο αυτό προέκυψε από την «σύμπραξη» των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς με τις εκδόσεις Θεμέλιο, που διοργανώνουν και την εκδήλωση.

Σε αυτήν θα μιλήσουν ο Πρόεδρος της Βουλής Ν. Βούτσης, ο οποίος υπήρξε γραμματέας της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού, ιδρυτικό στέλεχος του οποίου ήταν ο Κ. Φιλίνης. Επίσης θα μιλήσουν η Λουτσιάνα Καστελίνα, ιστορικό στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς, ο Γρ. Ανανιάδης, αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ θα συντονίσει ο Ευ. Καραμανωλάκης, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο οποίος ήταν και μέλος της εκδοτικής ομάδας που ασχολήθηκε με το βιβλίο μαζί με τους Κατερίνα Λαμπρινού, Ι. Μπαλαμπανίδη και Τ. Τρίκκα.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο, ο Κ. Φιλίνης δεν αντιλήφθηκε ποτέ τη ζωή του μακριά από τη συλλογική δράση: άρθρα, εισηγήσεις, παρεμβάσεις κ.ά. Κείμενα που φέρνουν στις σελίδες τους τον απόηχο των συνθηκών μέσα στις οποίες δημιουργήθηκαν: τα στρατοδικεία, τις φυλακές, τις μακρές κομματικές συνεδριάσεις, τις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Φέρνουν τη μοναξιά του εγκλεισμού, την οχλαγωγία των κομματικών συνελεύσεων, την ένταση της πολιτικής διαφωνίας, τον αναστοχασμό του γραφείου. Ένα σημαντικό μέρος από αυτά τα κείμενα διασώζει και φέρνει στη δημοσιότητα ο ο τόμος αυτός, καθώς αρκετά είναι ανέκδοτα και άλλα σε δυσπρόσιτα πλέον περιοδικά και εφημερίδες. Στόχος είναι η «εικονογράφηση» της μακράς διανοητικής και πολιτικής διαδρομής του Κώστα Φιλίνη, από τα πρώτα χρόνια της ένταξης του στο ΚΚΕ έως το τέλος της ζωής του.
Όσον αφορά την πορεία που ακολούθησε στο βιβλίο υπογραμμίζεται ότι ανάμεσα στον θεωρητικό στοχασμό και την πολιτική πράξη, ο Κώστας Φιλίνης διένυσε τη μακρά ζωή του διατηρώντας πάντα την ίδια πίστη στη δυνατότητα αλλαγής του κόσμου ως αποτέλεσμα συντονισμένης δράσης και στρατηγικής. Σε αυτή την κατεύθυνση συνέκλιναν όλες του οι ενέργειες, εκεί συνταιριάστηκε η θεωρία με την πρακτική ή αλλιώς η πολιτική του στράτευση. Κομμουνιστής κατ’ επιλογήν, προερχόμενος από ένα ιδιαίτερα εύπορο και μορφωμένο περιβάλλον, εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα ως μάχιμο στέλεχός του, ζώντας τις περιπέτειές του στον 20ό αιώνα. Η σκέψη του δεν παρέμεινε στατική, άλλαξε μέσα στο διάβα των καιρών, αποτέλεσμα της ικανότητάς του να αφουγκράζεται το νέο και να το ενστερνίζεται. Υποστήριξε με πάθος το εγχείρημα της ανανεωτικής Αριστεράς, διαφοροποιήθηκε νωρίς από το σοβιετικό μοντέλο ασκώντας, όποτε χρειάστηκε, την κριτική του. Ευρωπαίος όσο λίγοι διανοητές και πολιτικοί της ελληνικής Αριστεράς, συνομίλησε με συνέπεια με το ευρωπαϊκό αντίστοιχο, αναζήτησε τις πολιτικές συμμαχίες και τις στρατηγικές που θα επανακαθόριζαν την έννοια της γηραιάς ηπείρου. Υποστήριξε τα κοινωνικά κινήματα επιχειρώντας να κατανοήσει τη δυναμική τους, να τα εντάξει στο δικό του πολιτικό σύμπαν σεβόμενος την αυτονομία τους.

Ο Φίλης, τα ιερά και τα όσια

της Αγγελικής Σπανού , tvxs.gr
 
Φυσικά, το θέμα δεν είναι αν πρόκειται για “γενοκτονία” ή “εθνοκάθαρση”. Το θέμα είναι -όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις- η αμφισβήτηση του πατριωτισμού του αντιπάλου.

Η παραίτηση του υπουργού Παιδείας Ν. Φίλη δεν ζητείται από βουλευτές της ΝΔ λόγω διαφωνίας επιστημονικού περιεχομένου - ποιος, άλλωστε, νοιάζεται για το βάθος των πραγμάτων; Η παραίτηση ζητείται για να αποδειχθεί ότι ο υπουργός είναι κρυπτοφιλότουρκος σε μια χώρα στην οποία με τη (φραστική) τουρκοφαγία φτιάχνονται πολιτικές καριέρες.
Για τον προσδιορισμό των μαζικών σφαγών έχουν γίνει -σε διεθνές επίπεδο- ενδιαφέρουσες και έντονες συζητήσεις μεταξύ ιστορικών, πολιτικών, διανοουμένων, συγγενών θυμάτων. Κάποιες φορές υπάρχει ιδεολογική φόρτιση στην άποψη που υιοθετεί κανείς, άλλες επικρατεί μια θυμική προσέγγιση, συχνά γίνεται με ψυχρό ορθολογισμό η περιγραφή των γεγονότων.
Στη δική μας περίπτωση, ο κανόνας είναι ότι η ιστορική αλήθεια κακοποιείται και ό,τι απομένει χρησιμοποιείται ως υλικό διχασμού και προπαγάνδας. Ο σχετικός “διάλογος” γίνεται με όρους χουλιγγανισμού, οπαδισμού, τυφλού φανατισμού. Είναι τέτοιο το μίσος ώστε και στην άλλη πλευρά, των αντι-εθνικιστών, αναπτύσσονται -όχι σπάνια- μανιέρες και εκκεντρισμοί, με αποτέλεσμα να επιλέγεται η πρόκληση για την πρόκληση, να επιδιώκεται η φασαρία και η σύρραξη.
Στο σχολείο μαθαίνουμε τις αρετές του έθνους, εκπαιδευόμαστε στον αυτοθαυμασμό και στην πεποίθηση ότι εδώ κατοικεί ένας περιούσιος λαός, ότι περικυκλωνόμαστε από εχθρούς και κακούς, ότι στο τέλος νικάμε γιατί έχουμε δίκιο. Ακόμη και αν τελειώσει κανείς το πανεπιστήμιο, εφόσον δεν έχει άλλα διαβάσματα και δεν ανατρέξει σε άλλες πηγές, δεν θα ξέρει και πολλά για τον εμφύλιο, για όσα προηγήθηκαν και όσα ακολούθησαν, για τη στάση της πλειοψηφίας στη διάρκεια της χούντας, αλλά και πιο πίσω για τη δίκη του Κολοκοτρώνη και άλλες ζοφερές στιγμές του ελληνικού έπους.
Ακόμη και σήμερα, με την προσφυγική κρίση να δοκιμάζει την ίδια την υπόσταση της ΕΕ, το ζήτημα της ονομασίας της FYROM θεωρείται μείζον εθνικό θέμα. Και παρά τη χρεοκοπία μας που θα επέτρεπε στην Τουρκία να μας φυσήξει και να πέσουμε, αν δεν την πείραζε μια ρήξη με την ΕΕ, εξεγειρόμαστε όταν ακούμε για κοινές περιπολίες στο Αιγαίο και δεν εγκαλούμε τον Ερντογάν για τον αυταρχισμό του αλλά για τη στάση του στο κυπριακό (χωρίς κιόλας να ξέρουμε καλά-καλά ποια είναι).
Ο πατριωτισμός μας είναι θορυβώδης και ρηχός. Φωνάζουμε, δακρύζουμε, κορδωνόμαστε, βερμπαλίζουμε και στο μεταξύ καταστρέφουμε την πατρίδα που υποτίθεται ότι λατρεύουμε σε όλα τα επίπεδα (περιβαλλοντικό, πολιτισμικό, οικονομικό).
Μας αρέσουν οι παρελάσεις και τα άρματα, οι λόγοι των “επισήμων” για το ένδοξο παρελθόν, ο,τιδήποτε φανταχτερό θυμίζει από πού ερχόμαστε και κρύβει το ποιοι είμαστε και προς τα πού πηγαίνουμε.

Η γενιά που χάνεται

efsyn.gr

«Ποιος έκλεψε τα όνειρα των παιδιών;», αναρωτιέται ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν στην ταινία των Ζενέ-Καρό «Η Πόλη των Χαμένων Παιδιών». Αυτή η ερώτηση ταιριάζει γάντι στην Ελλάδα τού σήμερα, στη χώρα των μνημονίων όπου τα στοιχεία για το μέλλον είναι ζοφερά.

Οι δείκτες φτώχειας, όπως παρατίθενται από τον διευθυντή ερευνών του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, αποκαλύπτουν ότι η Ελλάδα βαδίζει ολοταχώς στο να χάσει μια ολόκληρη γενιά. Τη γενιά των παιδιών που δεν θα γεννηθούν, μια και οι νέοι γονείς αναλογίζονται το δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος της ανατροφής τους.

Ταυτόχρονα όταν τα νέα ζευγάρια αναβάλλουν ή ματαιώνουν να φέρουν στον κόσμο παιδιά, αυτό αποτυπώνεται στον δείκτη γονιμότητας της χώρας, ο οποίος πέφτει σε οριακό σημείο -στην παγίδα της χαμηλής γονιμότητας- το οποίο δύσκολα μπορεί να ανατραπεί.

Την ίδια ώρα, η ανασφάλεια για το μέλλον στοιχειώνει τις ηλικίες από 18 έως 24 χρόνων. Οι νέοι άνθρωποι επιθυμούν σφόδρα να αφήσουν πίσω τους την Ελλάδα και να δημιουργήσουν μια ζωή αλλού - και γιατί όχι άλλωστε, αφού η ανεργία σε αυτές τις ηλικίες ξεπερνά το 50%.

Αύριο, οι μαθητές και οι φοιτητές θα βγουν πάλι στους δρόμους διεκδικώντας τα αυτονόητα που τους στερούν οι πολιτικές λιτότητας. Αντιμετωπίζουν μια δημόσια παιδεία δίχως υποδομές, με χιλιάδες κενά, με υποχρηματοδότηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Αύριο τα παιδιά, για άλλη μία φορά, θα βγουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν τα όνειρά τους, να τα πάρουν πίσω από εκείνους που τα έκλεψαν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, 450.000 Ελληνόπουλα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και οι μισοί μαθητές, ιδιαίτερα των ευπαθών περιοχών, αντιμετωπίζουν επισιτιστική ανασφάλεια.

Δυστυχώς αυτό θα συνεχίσει να συμβαίνει, όσο τα επίσημα κυβερνητικά χείλη δεν δίνουν απάντηση για τη δημιουργία κρατικού προγράμματος σίτισης και ιατρικής περίθαλψης σε όλα τα σχολεία.

Τι λέει ο ΟΗΕ για τους όρους «γενοκτονία» και «εθνοκάθαρση»

in.gr
 
Με την επιστημονική κοινότητα να είναι διχασμένη σχετικά με τα όρια μεταξύ γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης, ο επίσημος ορισμός που δίνουν τα Ηνωμένα Έθνη για την εθνοκάθαρση είναι «το να καταστήσει κάποιος μια περιοχή εθνικά ομογενοποιημένη, χρησιμοποιώντας μέσα όπως τη βία και τον φόβο, προκειμένου να διώξει από την περιοχή εκείνους τους πληθυσμούς που ανήκουν σε μια άλλη εθνική ή φυλετική ομάδα».
Από την άλλη, σύμφωνα με την Διακήρυξη του ΟΗΕ από την 9^η Δεκεμβρίου του 1948, ως γενοκτονία καλείται «μια από τις ακόλουθες πράξεις που λαμβάνει χώρα με στόχο την ηθελημένη καταστροφή ή τον αφανισμό ενός μέρους ή μιας ολόκληρης εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ανθρώπων:

• Την δολοφονία μελών της ομάδας αυτής
• Την πρόκληση σοβαρών σωματικών ή ψυχολογικών τραυμάτων σε μέλη της ομάδας
• Την ηθελημένη επέμβαση στις συνθήκες ζωής των ομάδων αυτών, με στόχο τον φυσικό αφανισμό τους
• Την επιβολή μέτρων με στόχο τον εμποδισμό των γεννήσεων εντός της ομάδας αυτής
• Την βίαιη μετατόπιση παιδιών από την ομάδα αυτή σε μια άλλη ομάδα ανθρώπων».

Πάντως, πολλοί ακαδημαϊκοί κι επιστήμονες συμφωνούν πως, παρόλο που οι δυο έννοιες δεν είναι συνώνυμες, εντούτοις αμφότερες αναφέρονται σε «επιθέσεις πάνω σε συγκεκριμένες εθνικές ή φυλετικές ομάδες».
Ο όρος «γενοκτονία» είναι ένας νομικός όρος που εντάχθηκε στη διεθνή νομολογία το 1948, ενώ ο όρος «εθνοκάθαρση» είναι ένας κοινός όρος χωρίς νομική αναγνώριση που περιγράφει συμπεριφορές και πρακτικές. Οι περισσότεροι πάντως επιχειρηματολογούν πως η εθνοκάθαρση εμπεριέχει περισσότερο πράξεις όπως απελάσεις ή μετακινήσεις πληθυσμών, ενώ η γενοκτονία (όπως λέει και το δεύτερο συνθετικό της λέξης) εμπεριέχει μέσα της την έννοια του ηθελημένου φόνου.
Για παράδειγμα, το Ολοκαύτωμα των Εβραίων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελεί το πλέον τρανταχτό παράδειγμα γενοκτονίας, ενώ τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ερμηνεύονται από αρκετούς ως εθνοκάθαρση.
Τα όρια είναι δυσδιάκριτα και λεπτά, με μια ακόμη έννοια, αυτή της νομικής: ο ένας όρος, η «γενοκτονία», συνιστά συγκεκριμένο έγκλημα του διεθνούς ποινικού δικαίου, ενώ ο όρος «εθνοκάθαρση» δεν έχει λάβει ακόμη μια ρητή νομική αναγνώριση.

Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Τσάβαλος  

Το δίκιο του Νίκου Φίλη

του Ανδρέα Πετρουλάκη , protagon.gr
 
Είναι λυπηρό που έχουμε χωριστεί σε στρατόπεδα. Που δεν δίνουμε μάχες ιδεών αλλά αταβιστικές μάχες εναντίον αντιπάλων. Που δεν γράφτηκε ούτε μία λέξη υπέρ του Νίκου Φίλη από ανθρώπους που περίμενε κανείς να τον υπερασπιστούν γιατί πιστεύουν τα ίδια με εκείνον. Όμως τώρα ο υπουργός Παιδείας είναι πακέτο με τον ΣΥΡΙΖΑ, τα συμβούλια κρίσεων, τα μακαρόνια, τις πενταροδεκάρες και τα κενά στα σχολεία. Είναι δηλαδή πρόσωπο στόχος για αυτό δεν αξίζει να ειπωθούν αυτά που πρέπει και τον αφήνουμε έρμαιο στους λογής θεματοφύλακες των ιερών και οσίων μας, ακόμα και μέσα στην κυβέρνησή του.
Ο Νίκος Φίλης έχει δίκιο. Ή έστω θίγει το θέμα από τη σκοπιά μιας μεγάλης ομάδας ιστορικών της χώρας μας οι οποίοι δεν μίλησαν σήμερα αλλά έχουν μιλήσει στο παρελθόν. Έχει ακουστεί και ο επιστημονικός αντίλογος αλλά ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα στη χώρα μας, ότι ο επιστημονικός διάλογος υποκαθίσταται από την πολιτική πολεμική, συχνά μεταξύ ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τα στοιχειώδη. Που απλώς διαλέγουν τον όρο «γενοκτονία» γιατί ηχεί πιο απόλυτος από τον όρο «εθνοκάθαρση» αγνοώντας ότι η χρήση και των δύο καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ με  αφορμή τη γενοκτονία των Εβραίων το 1948 και την εθνοκάθαρση του Μιλόσεβιτς τη δεκαετία του ΄90, για την αναδρομική περιγραφή των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας του παρελθόντος, με κάποια θεσπισμένα κριτήρια. Δεν είναι μικρότερο έγκλημα η εκκαθάριση με κάθε τρόπο (φυσική εξόντωση ή εκδίωξη) μιας περιοχής, που γινόταν κατά κόρον τα χρόνια εκείνα της αρχής του αιώνα, όταν οι Βαλκανικοί λαοί και οι Νεότουρκοι προσπαθούσαν να αποκτήσουν ζωτικό χώρο για να οικοδομήσουν τα νέα έθνη-κράτη. Η διαφορά είναι ότι ο όρος «γενοκτονία» αφορά εξολόθρευση πληθυσμού (όχι εκδίωξη) και ιστορικά αυτό για την περίπτωση των Ποντίων έχει πιστοποιηθεί μόνο από απόφαση της Βουλής το 1994. Με ένα τρόπο δηλαδή που απέχει πολύ από την ψύχραιμη επιστημονική αποτίμηση και περισσότερο ανταποκρίνεται στο εθνικό θυμικό και στην συγκυριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που είχε κάθε λόγο να το κολακέψει.
Είναι αυτονόητο ότι η αναδρομική ταυτοποίηση των ανθρωπιστικών εγκλημάτων προηγούμενων δεκαετιών έχει την αντικειμενική  δυσκολία της προσαρμογής ιστορικών γεγονότων του μακρινού παρελθόντος σε σύγχρονη αντιστοίχιση και κατάταξη, που σε μεγάλο βαθμό υπακούει σε άλλες ανάγκες και  προφανώς και πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί να γράφεται η ιστορία με κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Το σίγουρο είναι ότι ο ΟΗΕ είχε αναγνωρίσει ως γενοκτονία (δηλαδή αφανισμό) εκείνη των Εβραίων. Το γιατί έφτασε όλο αυτό να αποτελεί λόγο εθνικού διχασμού και η αποδοχή της γενοκτονίας πιστοποιητικό υγιούς εθνικού φρονήματος, έχει να κάνει μόνο με το ταλέντο μας να βρίσκουμε πάντα άδεια πουκάμισα να ανεμίζουμε. Δεν έχει να κάνει με το αίμα που χύθηκε. Έχει να κάνει με τεχνικούς, νομικούς, διπλωματικούς όρους.
Σε άλλες εποχές γύρω από το Νίκο Φίλη θα είχε συνασπισθεί ένα  μεγάλο κομμάτι πολιτικών, επιστημόνων και αναλυτών. Τυχαίνει όμως οι περισσότεροι να βρίσκονται στο άλλο στρατόπεδο και ο υπουργός να τους έχει γίνει στο μεταξύ αντιπαθής. Ίσως αντιμετωπίζουν με χαιρεκακία τη δύσκολη θέση που έχει βρεθεί, ανυπεράσπιστος από τους συντρόφους του που τώρα έχουν ευρύτερο ακροατήριο με μεγαλύτερη ποικιλία εθνικών ευαισθησιών σε σχέση με το αμιγέστερο παλαιότερο, και στο στόχαστρο των συγκυβερνώντων του, γνωστών φυλάκων Θερμοπυλών. Όμως προτείνω να βγουν να μιλήσουν. Η πολιτική και ο δημόσιος διάλογος είναι κυρίως μάχη ιδεών και δεν είναι επιτρεπτό να φαίνεται ότι ο Φίλης είναι ο μόνος που υπερασπίζεται την άποψη που είχε γίνει αφορμή να στοχοποιηθούν πολλοί από αυτούς στο παρελθόν.

Θεοχαρόπουλος μετά τη συνάντηση με Μουζάλα :Να συγκροτηθεί άμεσα συμβούλιο μεταναστευτικής πολιτικής

badiera.gr
 

Αμέσως μετά την συνάντηση με τον Αναπληρωτή Υπουργό Μεταναστευτική πολιτικής Γιάννη Μουζάλα ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Θανάσης Θεοχαρόπουλος δήλωσε τα εξής για το φλέγον ζήτημα:

«Η προσφυγική κρίση κλιμακώνεται μέρα με την μέρα. Η χώρα ενώ βρίσκεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης καλείται παράλληλα να σηκώσει ένα απίστευτο κοινωνικό και οικονομικό βάρος που δεν το αντέχει. Είναι πιθανόν σύντομα να προκληθούν ισχυρές παρενέργειες. Η Ελλάδα μεταβάλλεται χωρίς δυνατότητα επιλογής, σε αποθήκη ψυχών εξαιτίας της έλλειψης ξεκάθαρης εθνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς στρατηγικής.

Η διεθνής κοινότητα και η Ε.Ε. πρέπει σύντομα να πιέσουν ουσιαστικά για ειρήνευση στην Συρία που είναι και το μοναδικό αποτελεσματικό φάρμακο στην προσφυγική κρίση. Αλλιώς ο καιροσκοπισμός και η αδιαφορία κάποιων κρατών θα μεταβληθεί γρήγορα σε έναν ασυγκράτητο εθνικισμό που θα πλήξει το όραμα της ενωμένης Ευρώπης.

Η Ελλάδα άμεσα,- σήμερα- πρέπει, να δημιουργήσει συμβούλιο μεταναστευτικής πολιτικής το οποίο να προετοιμάσει τις βέλτιστες λύσεις διαχείρισης του προβλήματος. Διαφορετικά πολύ σύντομα, αν δεν έχει γίνει ήδη, η χώρα δεν θα διαχειρίζεται απλά το πρόβλημα αλλά θα έχει ενσωματωθεί στο πρόβλημα».

Δημ: Με τα hotspots τι γίνεται; Υπάρχει χρονοδιάγραμμα;

«Ενημερωθήκαμε από τον υπουργό αναλυτικά σχετικά με το σχεδιασμό του για τα hotspots και το χρονοδιάγραμμα. Εκφράσαμε την ανησυχία μας εάν μπορεί να υλοποιηθεί το χρονοδιάγραμμα που έχει τεθεί από την Ε.Ε. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να γίνει οργανωμένα και να μην πάρει η χώρα μας στην πλάτη της, περισσότερα από όσα μπορεί να κάνει»

Δημ: Υπάρχει κίνδυνος εγκλωβισμού προσφύγων στην Ελλάδα;

«Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα σε σχέση με την μετεγκατάσταση. Για να μην εγκλωβιστούν θα πρέπει να πειστούν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Γνωρίζετε ότι οι περισσότεροι αρνούνται να μπουν στο πρόγραμμα φοβούμενοι ότι θα εγκλωβιστούν στην Ελλάδα. Θα πρέπει να υπάρξει ενημέρωση των προσφύγων, για να μπορέσουν να φύγουν. Θα πρέπει να υπάρξει επιτέλους συντονισμός , συνολικός σχεδιασμός -εθνικός- της κυβέρνησης για το συγκεκριμένο ζήτημα . Να μην ξαναδούμε όσα είδαμε την προηγούμενη περίοδο των επτά μηνών στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όπου δεν υπήρχε κεντρικός σχεδιασμός με τις απίστευτες δηλώσεις οι οποίες μόνο κακό έκαναν στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Υπάρχουν προβλήματα που σχετίζονται ,τόσο με τις δομές της Ελλάδας για την καταγραφή όσο και με την Ε.Ε. Γίνεται μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν όπως για παράδειγμα στις συσκευές καταγραφής τις οποίες δεν προμηθεύει η ΕΕ όσες χρειάζονται για να γίνει σωστά η διαδικασία και από την άλλη στην Ελλάδα δεν υπάρχει κατάλληλος συντονισμός και οργάνωση. Δεν είναι μια επιχείρηση που πρέπει να ρίχνει ο ένας τις ευθύνες στον άλλον. Η Ελλάδα στην ΕΕ και η ΕΕ στην Ελλάδα. Πρέπει να καθήσουμε στο τραπέζι να βρούμε λύσεις. Λήφθηκε μια απόφαση στο Συμβούλιο Κορυφής έχει και πολλά προβλήματα να δούμε τώρα την εφαρμογή. Πρέπει να βρεθούν λύσεις και να  μην υπάρχουν πισωγυρίσματα.

Μπύρες και τσίπουρα

 του Κώστα Γιαννακίδη , protagon.gr

«Μα είσαι ανόητος; Η κυβέρνηση που θα επιχειρήσει να απαγορεύσει το χύμα τσίπουρο θα πέσει με συνοπτικές διαδικασίες!» Έκανα το λάθος να ρωτήσω, άνθρωπο της βιομηχανίας του αλκοόλ, για την παράλληλη αγορά που ανθεί σε όλη τη χώρα. Και ναι, μπορεί ο ξάδερφος από το χωριό να φτιάχνει τσίπουρο για τον ίδιο «και πέντε φίλους», όμως η Ελλάδα είναι γεμάτη ξαδέρφια. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν εκτιμήσεις για τον τζίρο του τσίπουρου (και άλλων αλκοολούχων) που διακινείται χωρίς έλεγχο και παραστατικά. Υπολογίζεται σε δισεκατομμύρια ευρώ. Μόνο για το τσίπουρο οι απώλειες φορολογικών εσόδων υπολογίζονται σε περισσότερα από 150 εκατ. ευρώ. 'Ομως την αλήθεια δεν θα τη μάθουμε ποτέ. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όσο αυξάνονται οι φόροι και πιέζει η λιτότητα, η χώρα θα καίει τον καημό της με λαθραίο καπνό και θα κατεβάζει τα φαρμάκια της με χύμα τσίπουρο. Τσίπουρο, λοιπόν, φτιάχνεις αν βρεις το καζάνι. Για να φτιάξεις μπύρα θέλεις κανονικό ζυθοποιείο. Και δεν μπορείς να φτιάξεις μπύρα μόνο για τους φίλους σου.
Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε, το 2003, να χορηγήσει φορολογική έκπτωση στα μικρά ζυθοποιία (που παράγουν μέχρι 200.000 εκατόλιτρα τον χρόνο), δεν το έκανε για να συγκρουστεί με τους μεγάλους του κλάδου. Ο Ευρωπαίος νομοθέτης σκέφτηκε ότι το φορολογικό κίνητρο θα λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά και θα δημιουργήσει επενδυτικά ερείσματα, ιδιαίτερα σε περιφέρειες με εμφανή αναπτυξιακή καχεξία. Σωστό. Μόνο στην Ελλάδα μέσα σε δέκα χρόνια δημιουργήθηκαν είκοσι μικρές ζυθοποιίες, οι περισσότερες σε νησιά και παραμεθόριες περιοχές. Και, μεταξύ μας, φτιάχνουν μπύρα με χαρακτήρα και γεύση που θυμάσαι. Σε αυτές τις ζυθοποιίες χορηγείται έκπτωση κατά 50% στον ειδικό φόρο αλκοόλης. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι εταιρίες που παράγουν 14% της μπύρας που καταναλώνουμε στην Ελλάδα έχουν μία ευνοϊκότερη φορολογική μεταχείριση που, ουσιαστικά, τους επιτρέπει να υπάρχουν, να επενδύουν και να δημιουργούν θέσεις εργασίας.
Τι γίνεται τώρα; Η κυβέρνηση  αυξάνει, κλιμακωτά, τη φορολόγηση των μικρών ζυθοποιείων προκειμένου, όπως σημειώνεται στην αιτιολογική έκθεση, να εξομαλύνει τον ανταγωνισμό στον κλάδο. Δηλαδή για να το καταλάβετε, μας λένε ότι το κάνουν για να βοηθήσουν τον πολυεθνικό ηγέτη του κλάδου με 60% μερίδιο, να ανταγωνιστεί, με ίσους όρους, άλλα ζυθοποιεία - όλα ελληνικής ιδιοκτησίας - το μεγαλύτερο των οποίων (των δικών μας των Ελληνικών) είναι 14 φορές μικρότερο από τον πολυεθνικό κολοσσό! Υπάρχει, ας πούμε, εταιρία στην παραμεθόριο που τώρα θα κληθεί να καταβάλλει μετρητά πάνω ένα εκατομμύριο ευρώ. Τα έχει; Και να τα έχει, θα τα αφαιμάξει από τον επενδυτικό της προϋπολογισμό. Με άλλα λόγια, οι μεγάλοι του κλάδου δεν υφίστανται καμία πίεση, ενώ ένα χέρι πιάνει τους μικρούς από τον λαιμό. Η κυβέρνηση προσδοκά να τους πάρει 3.2 εκατ. Ευρώ, λιγότερα δηλαδή από το λογαριασμό τηλεφώνου ενος υπουργείου! Αν επέβαλε αύξηση του ειδικού φόρου και που να αφορούσε και τους μεγάλους θα έβαζε πολλά περισσότερα στο ταμείο. Δεν θα το κάνει. Γιατί δεν θα το κάνει; Εσείς τι λέτε; Ίσως φταίει η κατανάλωση χύμα τσίπουρου.

Δύο Ελλάδες...

του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr
 

Υπάρχουν δύο Ελλάδες, αυτό είναι σίγουρο. Μια κοινωνία που με κάθε ευκαιρία χωρίζεται στα δύο και αποκαλύπτεται. Το δράμα των χιλιάδων προσφύγων, ήρθε να επιβεβαιώσει πως οι δύο αυτές παράλληλες «χώρες», δεν έχουν πολλά κοινά. Το αντίθετο.
       
Υπάρχει η Ελλάδα των εθελοντών, χιλιάδων ανθρώπων, που ουσιαστικά έρχονται να υποκαταστήσουν το ανύπαρκτο από πλευράς υποδομών κράτος και με οργανωμένο τρόπο κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν τους απελπισμένους. Και υπάρχει και η Ελλάδα που κινητοποιήθηκε παράλληλα, αλλά για να αποκομίσει πλούτο. Με τον πιο χυδαίο τρόπο όρμησε στους πρόσφυγες για να τους αδειάσει τις τσέπες. Πέντε ευρώ ένα μπουκαλάκι νερό, 100 ευρώ για να τους μεταφέρει ως τα σύνορα.
      
Υπάρχει η Ελλάδα του 70χρονου Μυτιληνιού ψαρά που έπεσε στα παγωμένα νερά στην Εφταλού για να σώσει τους πρόσφυγες και φώναζε με αγωνία: «Τα μωρέλια, μωρέ, να σώσουμε». Και υπάρχει και η Ελλάδα που τους βλέπει σαν απειλή και σχολιάζει: «Να σας δω όταν οι εισβολείς απαιτήσουν τη μισή Ελλάδα! Εκεί να σας δω!».
        
Υπάρχει η Ελλάδα των χιλιάδων ανθρώπων που οργανώνουν συσσίτια, συναυλίες και δεκάδες εκδηλώσεις στήριξης των ανθρώπων αυτών, είναι και η Ελλάδα που πιστεύει πως «αυτοί οι βάρβαροι, αφού παίρνουν την απόφαση πως δεν περνάνε καλά εκεί που είναι κι επειδή η κυβέρνησή τους έχει προβλήματα, αποφασίζουν να διαταράξουν μια ολόκληρη ήπειρο και σηκώνονται και φεύγουν».
       
Υπάρχει η Ελλάδα των νησιωτών που ρισκάρουν τις ζωές τους για να σώσουν όσους περισσότερους πρόσφυγες μπορούν και εκείνων που ανοίγουν τα σπίτια τους να τους φιλοξενήσουν. Είναι και η Ελλάδα που όταν πληροφορείται πως πνίγηκαν ακόμα έντεκα παιδιά προσφύγων, παρατηρούν με κυνισμό: «Και, λοιπόν; Θα κηρύξουμε εθνικό πένθος;».
         
Προφανώς και δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Όλες οι κοινωνίες κάπως έτσι λειτουργούν. Η ευχή μόνο, η πρώτη Ελλάδα να είναι μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη...

Υ.Γ.: Τα αρνητικά σχόλια για τους πρόσφυγες, τα αλιεύσαμε από ειδησεογραφικά sites, τα οποία θεωρούνται και από τα πιο σοβαρά. Είναι χαρακτηριστικό πόσα πολλά και βίαια είναι...

Χωρίς εργαζόμενο μέλος 350.000 ελληνικές οικογένειες!

badiera.gr
 

Εφιάλτη χωρίς τέλος για την ελληνική κοινωνία αποτελεί η  ανεργία, η οποία μάλιστα θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο το 2016. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε 350.000 οικογένειες δεν υπάρχει εργαζόμενο μέλος, ενώ η μακροχρόνια ανεργία κινείται στο 73,1%.

Από το σύνολο των ανέργων το 48,5% πλήττει τους νέους και τις νέες (18-24 ετών). Τα στοιχεία από το μέτωπο της ανεργίας κάθε άλλο παρά αισιόδοξα είναι, καθώς όλες οι εκτιμήσεις προδιαγράφουν νέα αύξησή της τους επόμενους μήνες, όπως και το επόμενο έτος.

Ενδεικτικό είναι ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εκτιμά ότι το 2016 η ανεργία στη χώρα μας θα εκτοξευτεί στο 28,1%. Τη δραματική κατάσταση που βιώνουν οι άνεργοι και το ντόμινο επιπτώσεων που προκαλεί περιγράφουν μεταξύ άλλων ότι 9 στους 10 ανέργους βρίσκονται στο περιθώριο και δεν λαμβάνουν καμία στήριξη από τον ΟΑΕΔ, ούτε ως επίδομα ανεργίας, ούτε ως επιδότηση απασχόλησης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο το 10% των ανέργων λαμβάνει επίδομα ανεργίας από τον ΟΑΕΔ, ενώ το πρόσθετο επίδομα των 200 ευρώ τον μήνα το λαμβάνει μόλις το 0,78% του συνόλου των εγγεγραμμένων μακροχρόνια ανέργων.

Επίσης, η Ελλάδα έχασε συνολικά 1 εκατομμύριο (!) θέσεις εργασίας κατά τη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων και θα χρειαστούν 25 χρόνια για την επανάκτησή τους, ενώ κάθε μία μονάδα ανεργίας αφαιρεί κατ’ έτος τουλάχιστον 250 εκατ. ευρώ σε εισφορές προς το νέο ασφαλιστικό σύστημα. Ετσι, μόνο το 2014 χάθηκαν από το ασφαλιστικό σύστημα, λόγω της υψηλής ανεργίας, περίπου 6,5 δισ. ευρώ.

Νερό προς πώληση

ipyxida.gr

της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Συχνά οι ιδιωτικοί επενδυτές έχουν κατηγορηθεί για έλλειψη επενδύσεων στις υποδομές και για επιβολή άδικων αυξήσεων ενώ παράλληλα λαμβάνουν κρατικές επιχορηγήσεις. Από τα λύματα που μόλυναν το νερό του ποταμού San Joaquin στην Καλιφόρνια, μέχρι την πόλη Λίμπερτυ στο Μισούρι, όπου το νερό του οποίου την επεξεργασία είχε αναλάβει ιδιωτική εταιρεία μολύνθηκε με χημικά, οι καταγγελίες πληθαίνουν. Στο Νιου Τζέρσι η ιδιωτική κοινοπραξία United Waters έφτασε στο σημείο να κινηθεί νομικά εναντίον της πολιτείας αρνούμενη να συμμορφωθεί με την νομοθεσία που απαιτούσε να ανακοινώνονται δημόσια οι αυξήσεις στην τιμή του νερού και να δημοσιεύονται τα αποτελέσματα των ελέγχων.
Πολύ λόγος γίνεται τελευταία για τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα και την πρόσφατη επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Francois Hollande, ο οποίος όπως αρκετά καυστικά ανέφερε η γαλλική τηλεόραση «ήρθε να κάνει τα ψώνια του στην Ελλάδα». Η παρουσία εξάλλου αντιπροσώπων απο τις εταιρείες Vinci, Alstom, Suez Environment, Bic και Eren Groupe, παγκόσμιοι κολοσσοί που δραστηριοποιούνται στον τομέα των ενέργειας, δεν αφήνει πολλές αμφιβολίες για το είδος των επενδύσεων που επιθυμεί ο Γάλλος πρόεδρος.
Το νερό για άλλη μια φορά βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας.
Παγκοσμίως η αξία της αγοράς του νερού (δεν περιλαμβάνεται η βιομηχανία εμφιαλωμένου νερού) υπολογίζεται στα 360 δισεκατομμύρια δολάρια με ετήσια αύξηση κέρδους κατά 4 με 5 τοις εκατό. Παρόλα αυτά μόνο το 12% της ύδρευσης σε παγκόσμια κλίμακα ανήκει σε ιδιωτικά χέρια.
Το 90% των 400 μεγαλύτερων πόλεων στον πλανήτη εξακολουθεί να έχει δημόσιο δίκτυο ύδρευσης ενώ οι 5 μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, Veolia, Suez, Agbar, RWE και Saur που το 2001 κατείχαν το 71% της παγκόσμιας αγοράς, σήμερα κατέχουν μόνο το 34%. Ο λόγος είναι ότι η αγορά έχει πλέον κατακερματισθεί σε πολλές μικρότερες εταιρείες -κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες- που διεκδικούν το δικό τους μερίδιο αλλά και το ότι το κόστος των επενδύσεων που απαιτούνται στην ύδρευση είναι τεράστιο και συχνά δεν εγγυώνται στις εταιρείες ανάλογο κέρδος.
Από τη δεκαετία του 90 και έπειτα υπήρξε μια τεράστια πίεση από τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να ιδιωτικοποιηθούν οι κρατικές εταιρείες ύδρευσης. Το κύριο επιχείρημα είναι πως το κράτος καθυστερεί πολύ να προσφέρει τις απαραίτητες υπηρεσίες οι οποίες συχνά είναι αναποτελεσματικές και διεφθαρμένες. Κάτι το οποίο ισχύει για πολλές χώρες στον πλανήτη αλλά δεν σημαίνει πως οι ιδιωτικές εταιρείες δεν αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας- ιδίως όταν οι αποκρατικοποιήσεις γίνονται βιαστικά και χωρίς ισχυρή διαπραγματευτική δύναμη από το κράτος.
Στον πλανήτη σήμερα 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό.
Η βιομηχανοποίηση, η αστικοποίηση και η αύξηση του πληθυσμού, η γεωργία, οι ενεργειακές ανάγκες (για παράδειγμα το 8% των υπόγειων υδάτων χρησιμοποιείται στην παραγωγή ηλεκτρισμού), η κλιματική αλλαγή και η υπερβολική άντληση των υπόγειων πηγών, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε κρίση νερού. Η γεωργία είναι ίσως ο μεγαλύτερος παράγοντας σπατάλης καθώς το 70% του γλυκού νερού στον πλανήτη χρησιμοποιείται στην άρδευση. Ο αριθμός των ανθρώπων που θα ζουν στα αστικά κέντρα το 2050 θα αγγίξει τα 7 δις, κάτι που σημαίνει επιπλέον ενεργειακές ανάγκες και επομένως ακόμα μεγαλύτερη σπατάλη νερού και μόλυνση.
Στην Αφρική πάνω από 200 εκ. άνθρωποι ζουν σε παραγκουπόλεις και από το συνολικό πληθυσμό της ηπείρου (1,110 δισεκατομμύρια άνθρωποι) μόνο το 60% έχει τρεχούμενο νερό αν και η ποιότητα του είναι αμφιλεγόμενη.
Όταν οι κυβερνήσεις αφρικάνικών χωρών κατέφυγαν σε δανεισμό, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλλε την ιδιωτικοποίηση του δικτύου ύδρευσης ως όρο για παροχή δανείων. Οι περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις δεν έγιναν διότι κανένας επενδυτής δεν διακινδύνευε να αγοράσει τα δημόσια δίκτυα, δεδομένου του τεράστιου ποσού επενδύσεων που απαιτούνταν και της πολύ μικρής εγγύησης ότι οι ιδιωτικές εταιρείες θα έβγαζαν κέρδος.
Εντούτοις 16 χώρες -η Μπουρκίνα Φάσο, το Πράσινο Ακρωτήριο, η Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, το Τσαντ, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Γκαμπόν, η Γκινέα, η Κένυα το Μάλι, η Μοζαμβίκη, ο Νίγηρας, το Κονγκό, η Σενεγάλη, η Ουγκάντα και η Ν. Αφρική- είχαν μέχρι το 2001 ιδιωτικοποιήσει τα δίκτυα τους, τα οποία αγόρασαν κυρίως γαλλικές πολυεθνικές.
Από την Αφρική ως την Αυστραλία
Το 2003 η Τανζανία μια χώρα με τεράστια χρέη, υποχρεώθηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ να ιδιωτικοποιήσει άμεσα το απαρχαιωμένο και αναποτελεσματικό της δημόσιο δίκτυο ύδρευσης ως αντάλλαγμα αναπτυξιακής βοήθειας με τη μορφή δανείων. Οι πρώτες προσπάθειες απέτυχαν λόγω των απεργιών και των διαμαρτυριών που οργανώθηκαν στην πρωτεύουσα Dar Es Salaam.
Καθώς κανείς δεν ήθελε να επενδύσει στην αγορά της Τανζανίας και το ΔΝΤ ασκούσε όλο και μεγαλύτερες πιέσεις, η χώρα προχώρησε σε μια πρόχειρη και γρήγορη διαδικασία, πουλώντας σε τιμή κόστους το δημόσιο δίκτυο στην βρετανική Biwater (η Βρετανία είναι μία από τις χώρες που δίνουν στην Τανζανία τεράστια ποσά για αναπτυξιακά έργα). Η Biwater είχε την υποχρέωση να επενδύσει στο δημόσιο δίκτυο ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα και η ΕΕ θα συμμετείχαν στην χρηματοδότηση των σχεδίων αυτών. Η κυβέρνηση της Τανζανίας συμμετείχε στην χρηματοδότηση των έργων της εταιρείας με δάνεια που της έδωσε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα για τον σκοπό αυτό.
Μέσα σε ένα χρόνο από την ιδιωτικοποίηση του δικτύου, οι καταναλωτές είδαν τους λογαριασμούς του νερού να τριπλασιάζονται ενω οι πιο φτωχοί αποσυνδέθηκαν από το δίκτυο ύδρευσης. Στην ουσία το 98% του δικτύου εξυπηρετούσε τους ελάχιστους πλούσιους, αφήνοντας εκατομμύρια φτωχούς χωρίς νερό. Η εταιρεία δεν έκανε καμία επένδυση στο δίκτυο όπως όριζε η συμφωνία και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι της έδωσε ψεύτικα στοιχεία κατά την αγορά και πως τελικά η επένδυση ήταν ασύμφορη. Καθώς η κατάσταση επιδεινωνόταν συνεχώς, η κυβέρνηση της Τανζανίας κρατικοποίησε ξανά το δίκτυο ύδρευσης και έδιωξε την Biwater από την χώρα.
Η Biwater οδήγησε την Τανζανία στα δικαστήρια αλλά έχασε τη δίκη το 2008 και υποχρεώθηκε να καταβάλει στην κυβέρνηση 3 εκ. λίρες ως αποζημίωση.
Στη Νότια Αφρική η ιδιωτικοποίηση του δικτύου ύδρευσης είχε ως αποτέλεσμα μια από τις χειρότερες επιδημίες χολέρας στις φτωχές συνοικίες του Γιοχάνεσμπουργκ το 2000-2002. Την ύδρευση του Γιοχάνεσμπουργκ είχε αναλάβει θυγατρική της Suez Lyonnaise des Eaux, Η επιδημία ξεκίνησε όταν οι φτωχότεροι κάτοικοι των παραγκοπουπόλεων αποσυνδέθηκαν από το ιδιωτικό δίκτυο ύδρευσης επειδή αδυνατούσαν να πληρώσουν τους αυξημένους λογαριασμούς. Χωρίς ασφαλές αποχετευτικό σύστημα και χωρίς πρόσβαση σε καθαρό νερό, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να πίνουν νερό από τα μολυσμένα ποτάμια της περιοχής. Η επιδημία χολέρας είχε ως αποτέλεσμα να αρρωστήσουν περισσότερα από 100,000 άτομα και τουλάχιστον 100 να χάσουν την ζωή τους. Η κυβέρνηση αντέδρασε δυναμικά και΄υποχρέωσε τις ιδιωτικές εταιρείες να παρέχουν τουλάχιστον 25 λίτρα νερό σε κάθε κάτοικο καθημερινά κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Αν και οι εταιρείες διαμαρτυρήθηκαν έντονα συμμορφώθηκαν με την απόφαση αλλά εξακολούθησαν να αποσυνδέουν το νερό σε όσους δεν είχαν να πληρώσουν.
Η κυβέρνηση της Αργεντινής το 1993 πούλησε το δημόσιο δίκτυο ύδρευσης σε θυγατρική της Suez Lyonnaise des Eaux, μια ιδιωτικοποίηση που η Παγκόσμια Τράπεζα είχε χαρακτηρίσει ως «πολλά υποσχόμενη». Η εταιρεία όμως δεν έκανε καμία επένδυση στο δίκτυο ύδρευσης ενω υπήρξαν πολλές καταγγελίες για διαφθορά και κατασπατάληση πόρων. Οι τιμές διπλασιάστηκαν, η ποιότητα του νερού χειροτέρεψε και η εταιρεία το 2005 αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την Αργεντινή καθώς οι κάτοικοι αδυνατούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.
Στις αρχές της δεκαετίας του 90 η κυβέρνηση της Αυστραλίας αρχίζει σταδιακά να ιδιωτικοποιεί το δίκτυο ύδρευσης στο Σίδνεϊ, υπογράφοντας συμβόλαια με την γαλλική Lyonnaise des Eaux και την αυστραλέζικη Lend Lease που αναλαμβάνουν την επεξεργασία του πόσιμου νερού. Σύμφωνα με τα συμβόλαια οι εταιρείες δεν ήταν υποχρεωμένες να παρέχουν την απαραίτητη τεχνολογία που θα φίλτραρε το νερό για γιαρδίαση και κρυπτοσπορίδια. Τον Ιούλιο του 1998 το πόσιμο νερό του Σίδνεϊ βρέθηκε να περιέχει υψηλές ποσότητες και από τα δύο παράσιτα, τα οποία σε ανοσοκατεσταλμένους οργανισμούς μπορούν να επιφέρουν μέχρι και θάνατο.
Φυσικά οι περιπτώσεις στις οποίες η ιδιωτικοποίηση του νερού απέτυχε μερικώς ή ολικώς δεν περιορίζονται στα τέσσερα παραδείγματα που αναφέραμε παραπάνω. Αρκετές φορές οι ιδιωτικοί επενδυτές έχουν κατηγορηθεί για έλλειψη επενδύσεων στις υποδομές και για επιβολή άδικων αυξήσεων ενώ παράλληλα λαμβάνουν κρατικές επιχορηγήσεις. Από τα λύματα που μόλυναν το νερό του ποταμού San Joaquin στην Καλιφόρνια, μέχρι την πόλη Λίμπερτυ στο Μισούρι, όπου το νερό του οποίου την επεξεργασία είχε αναλάβει ιδιωτική εταιρεία μολύνθηκε με χημικά, οι καταγγελίες πληθαίνουν. Στο Νιου Τζέρσι η ιδιωτική κοινοπραξία United Waters έφτασε στο σημείο να κινηθεί νομικά εναντίον της πολιτείας αρνούμενη να συμμορφωθεί με την νομοθεσία που απαιτούσε να ανακοινώνονται δημόσια οι αυξήσεις στην τιμή του νερού και να δημοσιεύονται τα αποτελέσματα των ελέγχων.
Για αυτό το λόγο άλλωστε και τα κινήματα πολιτών που αντιτίθενται στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου δικτύου ύδρευσης εξαπλώνονται ενώ υπάρχει μια γενική τάση αποκρατικοποίησης του δημόσιου δικτύου. Αυτό συνέβη για παράδειγμα στο Παρίσι όπου το 2008, ο δήμος αποφάσισε να λήξει τα συμβόλαια με τις ιδιωτικές εταιρείες Suez και Veolia, οι οποίες κατείχαν το δίκτυο απο το 1985. Το αποτέλεσμα ήταν μέχρι το 2010 η δημοτική αρχή να εξοικονομήσει 35 εκατομμύρια ευρώ και να μειώσει τους λογαριασμούς κατά 8 τοις εκατό.
Μένει να δούμε τι θα γίνει στη χώρα μας…
Via : www.thepressproject.gr