TPP: Το πρώτο μεγάλο βήμα για την απόλυτη κυριαρχία των πολυεθνικών πάνω στη κοινωνία

presspublica.gr
 

Mετά από αναβολές της τελευταίας στιγμής, ανακοινώθηκε σε συνέντευξη τύπου,  η υπογραφή της Διατλαντικής Εμπορικής Συμφωνίας (Trans Pasific Partnership), ή  αλλιώς TPP.  Πρόκειται για συμφωνία που έχει ως στόχο την καθιέρωση των ΗΠΑ ως κυρίαρχης οικονομικής δύναμης και την ενίσχυση της εξουσίας των μεγάλων πολυεθνικών πάνω σε ολόκληρο  κόσμο.

Στην TPP συμμετέχουν 12 χώρες: Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, τα Μεξικό, το Περού, η Χιλή, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία, η Σιγκαπούρη, η Μαλαισία, το Μπρουνέι, το Βιετνάμ και η Ιαπωνία.

Η TPP ανήκει σε ένα πλαίσιο συμφωνιών που περιέχει και τις συμφωνίες  TTIP και την TISA, και μπορούν να θεωρηθούν ως ένα Παγκόσμιο Μνημόνιο που κάποιοι επεξεργάζονται κρυφά μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Σύμφωνα όμως, με έγγραφα που δημοσιεύθηκαν στα WikiLeaks, η εν λόγω συνεργασία δεν θα αφορά το ελεύθερο εμπόριο των συγκεκριμένων κρατών, αλλά την γιγάντωση του ρόλου των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών στο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.

Οι ιδιωτικοποιήσεις θα επιτρέψουν την απελευθέρωση ακόμη και των δημόσιων υπηρεσιών, όπως για παράδειγμα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η ενέργεια, το νερό, η υγεία και η παιδεία.

Επομένως, όλα τα δημόσια αγαθά θα μπορούν να γίνουν προϊόντα αγοραπωλησίας, τονώνοντας έτσι την «υγιή επιχειρηματικότητα», ακόμη και όταν πρόκειται για φυσικά μονοπώλια, όπως για παράδειγμα το νερό.

Μηχανισμός επίλυσης διαφορών κράτους και επενδυτών

Ο μηχανισμός επίλυσης διαφορών κράτους και επενδυτών (Investor-State Dispute Settlements, ISDS), δίνει το δικαίωμα στις εταιρείες να οδηγούν σε ειδικά δικαστήρια τις κυβερνήσεις των κρατών, όταν επικαλεστούν ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται μειώνουν τα κέρδη τους. Αντίθετα, οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να παραπέμψουν στη δικαιοσύνη τις επιχειρήσεις.

Αυτή η τεχνική, θα δίνει την δυνατότητα στις εταιρείες να διεκδικούν αποζημιώσεις, στην περίπτωση που θα κρίνουν ότι κάποια κυβερνητική απόφαση, της έχει στερήσει έσοδα.

Και φυσικά, τα ειδικά αυτά δικαστήρια, δεν θα έχουν καμία απολύτως σχέση με τους παραδοσιακούς θεσμούς της δικαιοσύνης, όπως για παράδειγμα τα εθνικά δικαστήρια, ευρωπαϊκά δικαστήρια, διεθνή δικαστήρια κλπ.

Για περισσότερα πάνω στην TTIP πατήστε εδώ.

Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

του Μάρκου Βλάχου , ipyxida.gr


Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, το Δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση και οι βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 αποπροσανατόλισαν όλους αυτούς που έλπιζαν σε μία πραγματική αλλαγή.
Πρέπει δυστυχώς να αποδεχθούμε μία πραγματικότητα. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο. Η συζήτηση που έπρεπε να πραγματοποιηθεί πάνω σε θέματα μετασχηματισμού της κοινωνίας, αποπροσανατολίσθηκε από την προσχηματική αντιπαράθεση μνημόνιο / αντιμνημόνιο.
Οι λογικές των αγορών είναι πλέον κυρίαρχες. Η ανεργία και οι ανισότητες αυξάνονται. Οι μισθοί μειώνονται συνεχώς και οι φόροι αυξάνονται. Ο δημόσιος τομέας και η τοπική αυτοδιοίκηση στραγγαλίζονται από τη μείωση της χρηματοδότησης. Τέλος η αναδιάρθρωση του παραγωγική μοντέλου της χώρας και η μετάβαση σε μία βιώσιμη ανάπτυξη τέθηκε στο περιθώριο. Η διατήρηση αυτών των λογικών οδηγεί την κοινωνία σε κατάρρευση.
Η συγκεκριμένη κατάσταση θέτει σε αμφισβήτηση και το πολιτικό σύστημα. Η αποχή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Οι πολίτες γυρνούν μαζικά την πλάτη στο παλαιό πολιτικό σύστημα. Μπροστά στο φαινόμενο οι πολιτικοί απαντούν με τη δημιουργία αρχηγικών κομμάτων που διαιωνίζουν τις λογικές που οδήγησαν στην κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί τη διαχειριστική λογική και προβάλει τον πρόεδρο του ξεχνώντας την παραγωγή πολιτικής, η ΝΔ αναζητεί τον αντι-Τσίπρα, το ΚΚΕ εμμένει στη μεσσιανική αντίληψη της λαϊκής εξουσίας για την επίλυση των προβλημάτων, το ΠΑΣΟΚ προσκολλημένο στην φιελεύθερη σοσιαλδημοκρατία αναζητά την επιβίωσή του μέσα από ευκαιριακές συμμαχίες, το ΠΟΤΑΜΙ αναζητεί την ψήφο του πολίτη χωρίς ιδεολογικό στίγμα, η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ αναπαράγει ένα διχαστικό λόγο ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται ως δύναμη προθύμων, η ΛΑΕ εγκλωβίσθηκε στη λογική μνημόνιο / αντιμνημόνιο και η ΔΗΜΑΡ μέσα από τον ιδεολογικό δυισμό που την διακατείχε από τη στιγμή της δημιουργίας της αναζητά τον θολό τρίτο πόλο χωρίς ξεκάθαρο ιδεολογικό προσανατολισμό.
Την απουσία παραγωγής πολιτικής αναπληρώνουν οι προσωπικές στρατηγικές και τακτικές που ξεχνούν τις ανάγκες μίας κοινωνίας που υποφέρει.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η Ανανεωτική Αριστερά οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της και να απευθυνθεί στους πολίτες που αισθάνονται αριστεροί αλλά απογοητεύθηκαν από τη στροφή των κομμάτων της αριστεράς στον άκριτο κυβερνητισμό, τους ανέργους, τη μεσαία τάξη που υποφέρει από την οικονομική κρίση και τους ανθρώπους που υπερασπίζονται το περιβάλλον στη δημιουργία ενός κοινωνικού μετώπου με στόχο τον μετασχηματισμό της χώρας.
Η Ανανεωτική Αριστερά δεν εντάσσεται στη σοσιαλδημοκρατία γιατί δεν αποδέχεται το οικονομικό σύστημα. Στόχος της είναι ο δημοκρατικός έλεγχος της παραγωγής, η διανομή του πλούτου, ο σεβασμός του πλανήτη και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Πάνω σε αυτές τις αρχές πρέπει να αρχίσει ο διάλογος σε όλη τη χώρα για τη δημιουργία μίας κοινωνικής συμμαχίας που θα αναδείξει και θα ενώσει τις κοινωνικές δυνάμεις της προόδου με στόχο την αλλαγή και την ευημερία της χώρας.

Το μισό δίκιο του Τσίπρα...

του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr
 

Ο Τσίπρας, έχει δίκιο. Μίλησε για εκείνους που «είχαν ψηφίσει τον νόμο του 2010 και το μεσοπρόθεσμο του 2012 και τώρα βγήκαν να μας κατηγορήσουν ότι τα εφαρμόζουμε.». Έλεγε αλήθεια. Για την ακρίβεια, έλεγε τη μισή αλήθεια. Αυτή η οποία λέει, ότι τα περισσότερα από τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο τρίτο μνημόνιο που συμφώνησε η κυβέρνησή του, ήταν προβλέψεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος της προηγούμενης κυβέρνησης.

Και η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στα ταμεία που δίνουν επικουρικές και οι ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων και λιμανιών και η κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και πολλά ακόμα μέτρα του τρίτου μνημονίου, είχαν συμφωνηθεί με τους δανειστές από την προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η οποία μπροστά στον φόβο πολιτικού κόστους και των εκλογών, απέφυγε να το κάνει.
Υπάρχει ωστόσο άλλη μισή αλήθεια που δεν είπε ο Τσίπρας. Και αυτή είναι πως η επτάμηνη διακυβέρνηση από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έριξε έξω σχεδόν όλους τους προβλεπόμενους στόχους και έφερε επιπλέον μέτρα από εκείνα που εκκρεμούσαν. Το αποκορύφωμα, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (η οποία θα γίνει με δημόσιο δανεικό χρήμα) και φυσικά τα capital controls τα οποία πρόσθεσαν πολλές χιλιάδες ανέργους και ανυπολόγιστες ακόμα παρενέργειες στην οικονομία.

Αν ο πρωθυπουργός πορευτεί με τη μισή αλήθεια, δεν θα καταφέρει πολλά. Ιδιαίτερα, όταν τη μισή αυτή αλήθεια την επενδύει με ρητορικές περί ισοδύναμων μέτρων και άλλες σχετικές υποσχέσεις (ακόμα και σήμερα) οι οποίες δεν έχουν αντίκρισμα. Αν τα επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ είχαν βρει ισοδύναμα μέτρα για να μην πληγούν κι άλλο οι ιδιαίτερα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, αυτά θα τα είχαμε δει στην προεκλογική περίοδο. Ακούσαμε μόνο γενικότητες. Τίποτα συγκεκριμένο. Οι μισές αλήθειες του ΣΥΡΙΖΑ -που ισοδυναμούν με ψέμα- μπορεί να έβρισκαν πρόθυμα αυτιά να τις ακούσουν τους προηγούμενους μήνες, τότε που έκαναν πως διαπραγματεύονται, άλλα όχι πια. Οι λογαριασμοί φτάνουν, οι συντάξεις κόβονται, οι απολύσεις συνεχίζονται και η τακτική «πετάω το μπαλάκι στους άλλους», δεν μπορεί να πιάσει τόπο. Οι «άλλοι», άλλωστε, έφυγαν...

Νίκος Πουλαντζάς: Το κακόηθες μελάνωμα

presspublica.gr
 

Το ειδησεογραφικό μενού σήμερα περιλαμβάνει πολλές και σημαντικές ειδήσεις. Καλό θα ήταν όμως να γυρίζουμε και λίγο τον χρόνο πίσω και να δανειζόμαστε έστω ένα ψήγμα σκέψης από ανθρώπους που έφυγαν αλλά μας επηρεάζουν και μας προβληματίζουν μέχρι τις μέρες μας. Σαν σήμερα λοιπόν έφυγε ο Νίκος Πουλαντζάς. Αυτοκτόνησε στις 3 Οκτωβρίου του 1979 σε ηλικία 43 ετών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Σεπτεμβρίου 1936 και κατοικούσε στην οδό Βερανζέρου στην πλατεία Βάθης. Φοίτησε στο πειραματικό σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το έτος 1953 ο Πουλαντζάς κατάφερε να αποκτήσει το Γαλλικό δίπλωμα μέσης εκπαίδευσης “baccalauréat”. Στην συνέχεια σειρά έχει η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το 1957 φτάνει μάλιστα στα χέρια του το πτυχίο της Νομικής με τον βαθμό άριστα. Αφού υπηρετήσει το Πολεμικό Ναυτικό, παίρνει την άδεια άσκησης δικηγορίας το 1960 και φεύγει για την Γερμανία. Ο Πουλαντζάς δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του δικηγόρου.

Παρακολούθησε σεμινάρια φιλοσοφίας και φιλοσοφίας του δικαίου στα πανεπιστήμια Μονάχου και Χαϊδελβέργης. Η μεταπτυχιακή του εργασία ήταν επηρεασμένη από αυτές τις σπουδές και είχε τίτλο “Αναγέννηση του φυσικού δικαίου στη Γερμανία”. Εν συνεχεία από το 1961 έως το 1964 προετοιμάζει την διδακτορική του διατριβή με θέμα “Φύση πραγμάτων και δίκαιο” στη Σχολή Δικαίου και Οικονομικών Επιστημών του Παρισιού. Ξεκινάει να διδάσκει το 1962 ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Και από τον Δεκέμβριο του 1968 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Βενσέν) κοινωνιολογία. Από το 1977 έως την αυτοκτονία του το 1979 υπήρξε υπεύθυνος του εκδοτικού οίκου Ασέτ (Hachette) για βιβλία πολιτικού περιεχομένου.

Παρόλο που στην Γαλλία  διαμορφώθηκε και καθορίστηκε η σκέψη του, η Ελλάδα ήταν ο χώρος που η σκέψη αυτή πήρε σάρκα και οστά. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τη Νεολαία της ΕΔΑ, υπήρξε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και μετά τη διάσπαση του κόμματος το 1968 τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ήδη από το 1966, στη Β’ Εβδομάδα Μαρξιστικής Σκέψης, έκανε μια ανακοίνωση με θέμα τη μαρξιστική αντίληψη περί κράτους, ένα θέμα που θα βρίσκεται στο επίκεντρο των θεωρητικών του αναζητήσεων μέχρι τέλους.

Μετά την κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος επέστρεψε στην Ελλάδα και στρατεύτηκε στην Ανανεωτική Αριστερά (ΚΚΕ Εσωτερικού). Με πληθώρα άρθρων και συνεντεύξεων, που μαρτυρούν την αγωνία του για τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη Μεταπολίτευση, έδωσε σειρά διαλέξεων στην Πάντειο (1975-1976), με βασικό θέμα τις θεωρίες περί κράτους. Αποδεχόμενος την πρόσκληση της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, συμμετείχε στις εργασίες για τη σύνταξη του νόμου για τα ΑΕΙ.

Υπήρξε αγαπητός σε πολλούς διανοούμενους της εποχής. Ένας από αυτούς ο κοινωνιολόγος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ο οποίος γνωρίστηκε μαζί του στην τρυφερή ηλικία της εφηβείας στα δεκαπέντε. Ο Τσουκαλάς είπε για τον Πουλαντζά ότι βρισκόταν σε μια αναζήτηση συνείδησης μετά τον εμφύλιο. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο λαοφιλής σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής ο οποίος τον είχε γνωρίσει όταν του πήρε συνέντευξη σαν δημοσιογράφος της εφημερίδας Αυγή τότε. Όπως είχε εξομολογηθεί ο Πουλαντζάς έλαμπε πάνω στην έδρα του Πανεπιστημίου και όλοι διδάσκοντες και σπουδαστές τον αντιμετώπιζαν σαν σταρ. Βασικό χαρακτηριστικό δεν ήταν απλά η σκέψη του σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αλλά ότι ανάγκαζε και τον συνομιλητή του να σκεφτεί. Στην ιστορία έχει μένει και η γνωριμία του με τον Λουί Αλτουσέρ που στάθηκε βασική επιρροή.

Έμεινε γνωστός για την διερεύνηση της σοσιαλιστικής ιδέας όπου είχε πει μάλιστα ότι  “ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός”, αλλά και για την ενασχόλησή του με τον φασισμό. Μάλιστα το προσωπικό του βιβλίο με τίτλο “Φασισμός και Δικτατορία” είναι από τα γνωστότερα και πιο σημαντικά που έχουν γραφτεί για την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία και την Γερμανία την περίοδο του Μεσοπολέμου. Πιο συγκεκριμένα για το ναζισμό στην Γερμανία και τον φασισμό στην Ιταλία. Τα έργα του είναι τα παρακάτω:

• Οι κοινωνικές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό
• Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις
• Για τον Γκράμσι: Μεταξύ Σαρτρ και Αλτουσέρ
• Η κρίση των δικτατοριών: Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία
• Το κράτος, η εξουσία, ο Σοσιαλισμός
• Φασισμός και δικτατορία
• Προβλήματα του σύγχρονου κράτους και του φασιστικού φαινομένου(Συλλογικό έργο)
• Σχετικά με τη μαρξιστική θεωρία του δικαίου, Μετάφρ. Τάκης Βιδάλης. Σύγχρονα θέματα 31 (1987)

Όμως επειδή κανείς δεν τα έχει πει τόσο σπουδαία όσο ο ίδιος, ας δανειστούμε μερικά λόγια του από το βιβλίο του “Το Κράτος η Εξουσία ο Σοσιαλισμός”. Η ιστορία δεν μας έχει δώσει ως τώρα επιτυχημένο πείραμα δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό : απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για μελέτη, πράγμα όχι αμελητέο. Ένας όμως είναι βέβαιο ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός. Επιπλέον η αισιοδοξία μας για τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό δεν θα πρέπει να μας κάνει να τον θεωρούμε σαν μια “βασιλική ατραπό”, ευκολοδιάβατη και δίχως κινδύνους.

Πηγαίνοντας τώρα σε μουσικά μονοπάτια, το 1982 κυκλοφόρησε ο δίσκος “Εμπάργκο” που περιλάμβανε το τραγούδι “Κακόηθες Μελάνωμα”, αφιερωμένο στον Πουλαντζά ,σε στίχους του αείμνηστου Άλκη Αλκαίου και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου. Ο τελευταίος είχε αναφέρει για τον Πουλαντζά ότι : Θεωρούσα και θεωρώ τον Νίκο Πουλαντζά ως ένα μεγάλο διανοητή της Αριστεράς, κυρίως σε θέματα που επεξεργάστηκε σε σχέση με το κράτος. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι τότε μας απασχολούσε πάρα πολύ η έννοια του κράτους, γιατί ακριβώς είχαμε δει όλες τις αγκυλώσεις του Σοβιετικού κράτους. Εγώ εντυπωσιάστηκα, σοκαρίστηκα, από το γεγονός – δεν ξέρω αν είναι η απόλυτη αλήθεια – ότι αγκάλιασε τα βιβλία του και έπεσε μαζί μ’ αυτά κάτω. Αν αυτό είναι αληθές, σημαίνει ότι και ο ίδιος είχε δει ένα αδιέξοδο, αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η χειρονομία. Εκείνη την περίοδο ήμουν ιδιαίτερα στεναχωρημένος από τον θάνατο του Πουλαντζά, με είχε σοκάρει. Εξοργίστηκα όταν διάβασα στον Ριζοσπάστη δύο φράσεις μόνο, σε μια μέσα σελίδα, λίγο πάνω λίγο κάτω από την είδηση ότι είχε ακριβύνει το ζαμπόν και το κεφαλοτύρι, ότι «χθες αυτοκτόνησε στο Παρίσι ο Νίκος Πουλαντζάς» ή κάτι τέτοιο. Αυτή ήταν, σε μόλις δύο γραμμές, η αναγγελία του θανάτου ενός μεγάλου διανοητή, ενός από τους μεγαλύτερους διανοητές του μαρξισμού στον κόσμο. Αμέσως, ως μέλος του ΚΚΕ, έκρινα σκόπιμο και του αφιέρωσα το «Κακόηθες Μελάνωμα». Αυτό θεωρήθηκε αδιανόητο. Ήταν όμως μια πράξη συνειδητή, αποτέλεσμα της φοβερής εκτίμησης που έτρεφα για τον Νίκο Πουλαντζά αλλά και της αδυναμίας μου να παρακολουθήσω αυτή την αντίληψη που κυριαρχούσε στην Αριστερά και ιδιαίτερα στο ΚΚΕ. Την αφιέρωση στον Πουλαντζά την ανακοίνωσα, σε συμφωνία με τον Άλκη Αλκαίο, στις τέσσερις συναυλίες που έδωσα το 1980 στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Πολλές από τις φράσεις του Πουλαντζά είναι αδύνατον να μην μας αγγίξουν μέχρι και τις μέρες μας. Όταν λοιπόν η ΧΑ έχει φτάσει να είναι τρίτη δύναμη πως μπορούμε να προσπεράσουμε την φράση αυτή «Όταν κανένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης δεν μπορεί να επιβάλει την ηγεσία του στο «συνασπισμό της εξουσίας», τότε το φασιστικό κράτος αντικαθιστά το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ως λύση στην κρίση της καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία απειλείται από την οργανωμένη εργατική τάξη»…

Ο Νίκος Πουλαντζάς λοιπόν σαν σήμερα πήρε αγκαλιά τα βιβλία του και πήδηξε από τον 13ο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε στο Παρίσι. Μαζί με τα βιβλία του, πήρε μαζί σκέψεις και όνειρα για μια καλύτερη κοινωνία. Αυτήν αναζητούμε και σήμερα που μιλάμε. Η σκέψη του υπάρχει ακόμα λοιπόν και θα συνεχίσει να υπάρχει και να προβληματίζει. Αν επηρεαστούμε έστω και λίγο από αυτούς τους “μεθυσμένους” από ιδέες ανθρώπους, ίσως η ελπίδα να μας κλείσει επιτέλους το μάτι. Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά….

Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης o Θανάσης Θεοχαρόπουλος

metarithmisi.gr
 

Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ορίστηκε ο  πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και βουλευτής Επικρατείας, Θανάσης Θεοχαρόπουλος.
Η ανακοίνωση της ανάληψης των καθηκόντων του στο καίριο αυτό πόστο, έγινε στη Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αμέσως μετά την ορκωμοσία της νέας βουλής.
- See more at: http://www.badiera.gr/?p=49548#sthash.4zc8CzXx.dpuf

Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ορίστηκε ο  πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και βουλευτής Επικρατείας, Θανάσης Θεοχαρόπουλος.
Η ανακοίνωση της ανάληψης των καθηκόντων του στο καίριο αυτό πόστο, έγινε στη Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αμέσως μετά την ορκωμοσία της νέας βουλής.
- See more at: http://www.badiera.gr/?p=49548#sthash.4zc8CzXx.dpuf

Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ορίστηκε ο  πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και βουλευτής Επικρατείας, Θανάσης Θεοχαρόπουλος.
Η ανακοίνωση της ανάληψης των καθηκόντων του στο καίριο αυτό πόστο, έγινε στη Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αμέσως μετά την ορκωμοσία της νέας βουλής.
- See more at: http://www.badiera.gr/?p=49548#sthash.4zc8CzXx.dpuf

Υπό την προεδρία της επικεφαλής Δημοκρατικής Συμπαράταξης Πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά, πραγματοποιήθηκε σήμερα η συνεδρίαση της ΚΟ της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ.

• Γραμματέας της ΚΟ εξελέγη ο Βουλευτής Ηρακλείου ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ

Επίσης με απόφαση της Φώφης Γεννηματά κατανέμονται ως εξής οι αρμοδιότητες των βουλευτών:

• Για Αντιπρόεδρος ΣΤ (προτείνεται)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ

• Κοινοβουλευτικοί  εκπρόσωποι

ΘΑΝΑΣΗΣ ΘΕΟΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ  – ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ

• ΙΣΤΑΜΕ  ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ

Επιστημονικός Δ/ντής ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

• Κυβερνητικό έργο κατά τομέα και υπουργείο
• Μακεδονίας Θράκης, Ναυτιλίας ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
• Εξωτερικών και Άμυνας ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ
• Πολιτισμού και Αθλητισμού ΚΕΦΑΛΙΔΟΥ ΧΑΡΟΥΛΑ
• Οικονομικών, Διοικητικής Μεταρρύθμισης & Αποκέντρωσης ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
• Ανάπτυξης, Οικονομίας, Τουρισμού ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ
• Παιδείας ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
• Υποδομών, Μεταφορών, Δικτύων, Περιβάλλοντος και Ενέργειας ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
• Δικαιοσύνης, Μεταναστευτικής Πολιτικής, Προστασίας του Πολίτη ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΘΟΔΩΡΟΣ
• Αγροτικής Ανάπτυξης ΤΖΕΛΕΠΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
• Εργασίας, κοινωνικών Ασφαλίσεων και Υγείας  ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΗ

Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ορίστηκε ο  πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και βουλευτής Επικρατείας, Θανάσης Θεοχαρόπουλος.
Η ανακοίνωση της ανάληψης των καθηκόντων του στο καίριο αυτό πόστο, έγινε στη Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αμέσως μετά την ορκωμοσία της νέας βουλής.
- See more at: http://www.badiera.gr/?p=49548#sthash.4zc8CzXx.dpuf

Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ

του Νίκου Γραικούση , ipyxida.gr


Όποιον και να ρωτήσεις σήμερα για τη σχέση της παραδοσιακής Αριστεράς με την ατομική ιδιοκτησία, θα λάθεις την καθαρή απάντηση ότι οι δύο έννοιες είναι εχθρικές και αντιπαραθετικές μεταξύ τους.
Το ίδιο και με την έννοια της αγοράς.
Η κοινή αντίληψη θεωρεί ότι στο πρόταγμα της Αριστεράς δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία, όπως δεν υπάρχει και ελεύθερη αγορά, γιατί οι δυο αυτές έννοιες προσδιορίζουν τον καπιταλισμό, τον οποίο η Αριστερά οφείλει να ανατρέψει.
Λάθος.
Ατομική ιδιοκτησία και αγορές υπήρχαν και πριν τον καπιταλισμό και δεν αποτελούν τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του. Είναι εργαλεία, τα οποία χρησιμοποιεί για την ‘’ανάπτυξη’’ του και μόνο.
Οι θεμελιακές ‘’αξίες’’ οι οποίες προσδιορίζουν τον καπιταλισμό, είναι τρεις και αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για τη λειτουργία του:
Η ιδιοποίηση της υπεραξίας της μισθωτής εργασίας από το συντελεστή κεφάλαιο, η όλο και επιταχυνόμενη συσσώρευση του κεφαλαίου και η ασύδοτη και χωρίς κανόνες λειτουργία των κάθε είδους ‘’αγορών.’’
Αυτά τα τρία στοιχεία δίνουν υπόσταση στον καπιταλισμό και σε αυτά πρώτα απ’ όλα οφείλει η Νέα Αριστερά να αντιπαρατεθεί και να αντιμετωπίσει.
Η πλήρης κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, αλλά και των μέσων ατομικής διαβίωσης και ο συγκεντρωτικός σχεδιασμός της οικονομίας από το Κράτος, απέτυχε παταγωδώς όπως η ιστορία κατέδειξε με την άνοδο και την πτώση του σοβιετικού μοντέλου οικονομικής οργάνωσης και παραγωγής.
Η Σοσιαλδημοκρατία, το παράλληλο μοντέλο, βασίστηκε στη φορολογία και στο κράτος πρόνοιας, με στόχο την άμβλυνση των συνεπειών του καπιταλισμού και όχι στην καταπολέμηση των αιτιών του, που προκαλούν οικονομική και κοινωνική ανισότητα.
Η σοσιαλδημοκρατία, όπως ήταν αναμενόμενο, είχε πρόσκαιρο αποτέλεσμα λόγο της ιστορικής συγκαιρίας που δημιούργησε η μεγάλη κρίση στα μέσα του 20^ου αιώνα και ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος.
Ο ρόλος της Νέας Αριστεράς του 21^ου αιώνα είναι να ξεπεράσει τα αποτυχημένα μοντέλα του παρελθόντος (κομμουνιστικά, σοσιαλδημοκρατικά) και να αντιμετωπίσει τον καπιταλισμό στα δομικά του στοιχεία αξιοποιώντας τη συσσωρευμένη εμπειρία δύο αιώνων πάλης και μάχης εναντίον του.
Εχθρός δεν είναι η ατομική ιδιοκτησία ούτε το επιχειρείν.
Το ‘’επιχειρείν’’ και γενικότερα το ‘’δημιουργείν’’ είναι στη φύση του ανθρώπου και αλλοίμονο σε αυτόν που δεν θα το συμπεριλάβει στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, που είναι και η υπέρτατη κατάληξη της πολιτικής της Αριστεράς.
Η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι αναγκαία για τη δημιουργική ανάπτυξη της προσωπικότητας του επιχειρηματία, αλλά και της ίδιας της παραγωγής.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο θεσμός της ατομικής ιδιοκτησίας θα αφεθεί να οδηγήσει σε ανισότητες διανομής πλούτου, πέρα και πάνω από αυτές που επιβάλει η φυσική συμμετοχή του καθένα πάνω στην παραγωγή.
Όσον αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς, αυτό λύνεται με την ‘’αποχώρηση’’ της ατομικής ιδιοκτησίας από τα φυσικά και νομικά μονοπώλια (ενεργειακά, υδρευτικά, μεταφορικά, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα καθώς και υπηρεσίες παροχής υγείας και παιδείας) και την θέσπιση δημόσιας και κοινωνικοποιημένης ιδιοκτησίας σε αυτά. Στον δε χρηματοπιστωτικό τομέα μια ‘’μικτή’’ μορφή θα εξισορροπούσε τις φυγόκεντρες τάσεις που συνήθως δημιουργεί η λογική του κέρδους.
Όσον αφορά τη διανομή του πλούτου με τη μορφή εισοδήματος, εκεί δίνεται έμφαση στην ενσωμάτωση του συντελεστή ‘’εργασία’’ στον συντελεστή ‘’κεφάλαιο.’’ Αυτό είναι δυνατό είτε με την ενίσχυση συνεταιριστικών και συνεργατικών μορφών παραγωγής, μέσω των θεσμών της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας, είτε με τη δημιουργία ενός νέου ιδιωτικού εταιρικού σχήματος που θα κεφαλαιοποιεί τον συντελεστή εργασία, μέσα από τη διαδικασία της παραγωγής και θα αποδίδει σε αυτή τα όποια οικονομικά αποτελέσματα της αναλογούν, έξω και πέρα από την έννοια της εξαρτημένης εργασίας.
Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι για τη Νέα Αριστερά ο κλάδος της συνεταιριστικής και συνεργατικής οικονομίας δεν θα πρέπει να εννοείται ως ατομική αλλά ως κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Τέλος όσον αφορά την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, η εμπειρία της σοσιαλδημοκρατίας είναι ικανή να μας οδηγήσει σε μια δομική αλλαγή του κοινωνικού κράτους, προς μια νέα μορφή κρατικής οργάνωσης, σε αυτή του Κράτους της Κοινωνίας.
Βασικό εργαλείο συνεχίζει να είναι η φορολογία, αλλά η κρατική δομή που υλοποιεί την αναδιανεμητική πολιτική συνοδεύεται πλέον από κοινωνικοποιημένους φορείς αποφάσεων και ελέγχου, μέσω των θεσμοθετημένων οργανώσεων της Κοινωνίας των Πολιτών.
Στο σημείο αυτό εισάγεται και ο θεσμός του ανώτατου ορίου πλουτισμού φυσικών προσώπων με τη θέσπιση φορολογικού συντελεστή 100% καθώς και ο θεσμός του κατώτατου ορίου φτώχειας με τη θέσπιση και προστασία των κοινών ή κοινωνικών, των δημοσίων ή κρατικών και των ανθρωπιστικών αγαθών.
Η παραπάνω πολιτική οδηγεί σε μια τεράστια άμβλυνση της ιδιοποίησης της υπεραξίας της εργασίας από το συντελεστή κεφάλαιο, χωρίς να ισοπεδώνει τις ανθρώπινες ικανότητες και τη φυσική υπεροχή κάποιων κατά τη διαδικασία της παραγωγής.
Με τον ίδιο τρόπο η παραπάνω πολιτική οδηγεί και σε άμβλυνση του τρόπου της συσσώρευσης του κεφαλαίου, η οποία καταλήγει ισορροπημένα σε ιδιωτικές ή κοινωνικοποιημένες συνεταιριστικές παραγωγικές μονάδες για την πρόοδο της πραγματικής οικονομίας και παράλληλα στο δημόσιο ταμείο για την ομαλή συνέχιση του οικονομικού έργου με την πρέπουσα κοινωνική συμμετοχή και συνοχή.
Η αγορά λοιπόν μπορεί να λειτουργήσει ελεύθερα και ανταγωνιστικά, αλλά με ενιαίους κανόνες, δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο χωρίς να δημιουργεί ανισότητες και δυστυχία και πάντα ως παράγοντας κοινωνικής ευημερίας.
Η κοινωνία από την άλλη, δεν θα μετρά τον πλούτο της με αξία ΑΕΠ, αλλά θα μετρά την ευτυχία της με βάση την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών που θα παρέχει σε όλους και τη δυνατότητα ανάπτυξης κάθε προσωπικότητας μέσα σε ένα ελεύθερο και με ευημερία περιβάλλον.
Όλα τα παραπάνω για να λειτουργήσουν ομαλά και προοδευτικά απαιτείται να συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον που θα κυριαρχεί η Ελευθερία και η Δημοκρατία.
Όχι η δημοκρατία των αγορών αλλά η όσο το δυνατό Άμεση Δημοκρατία των πολιτών.
Σε ένα περιβάλλον μιας άλλης κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης, που θα αναλυθεί σε επόμενο άρθρο.
ΥΓ: Στο παρόν άρθρο αναφέρθηκαν έννοιες με περισσή συμπύκνωση και αυτό είναι σίγουρα αιτία αποριών ή και αμφισβητήσεων.

Η παρθενική συνεδρίαση για την Ανασυγκρότηση της Σοσιαλδημοκρατίας – Συμβολικά στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ

iefimerida.gr

Από τα γραφεία της ΔΗΜΑΡ ξεκινά η πρώτη συνάντηση των μελών της Επιτροπής για την Ανασυγκρότηση της Σοσιαλδημοκρατίας.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Γιάννης Μανιάτης, κάλεσε τα στελέχη να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση προτάσεων για την Ελληνική Σοσιαλδημοκρατία, «που φιλοδοξεί να αποτελέσει το σημαντικότερο σταθεροποιητικό και αναπτυξιακό παράγοντα της χώρας το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα».

Σε επιστολή του προς τα μελη της Επιτροπής, ο κ. Μανιάτης αποτιμά ως εξαιρετικά θετική την πορεία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-Κινήσεις Πολιτών) στις εκλογές και τονίζει: «Τώρα είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία για να πραγματοποιηθεί αυτή η ενότητα».

Θέτει τις προϋποθέσεις για να πετύχει το εγχείρημα ενώ προτείνει και τις θεματικές ενότητες που θα απασχολήσουν την «παρθενική» συνάντηση για την Ανασυγκρότηση της Σοσιαλδημοκρατίας.

Ολόκληρη η επιστολή Μανιάτη προς τα μέλη της Επιτροπής για την Ανασυγκρότηση της Σοσιαλδημοκρατίας

«Φίλες και Φίλοι,

Όλοι εμείς, τα μέλη της Επιτροπής για την Ανασυγκρότηση της Σοσιαλδημοκρατίας, κατανοούμε ότι σήμερα το αίτημα για τη διαμόρφωση ενός χώρου στον οποίο θα ενώνονται οι δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Η πρόσφατη, εξαιρετικά θετική, πορεία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΔΗΜ.ΑΡ. – Κινήσεις Πολιτών) στις τελευταίες εκλογές, αποτελεί ήδη ένα πολύ σημαντικό πολιτικό και κοινωνικό κεκτημένο, που μας δίνει τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε πως τώρα είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία για να πραγματοποιηθεί αυτή η ενότητα.

Αυτό που εγγυάται τις προοπτικές της ολοκλήρωσης αυτών των προσπαθειών είναι πως όλοι μας έχουμε κατανοήσει ότι ένα τέτοιο εγχείρημα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από τα πάνω. Πρέπει σ’ αυτό το εγχείρημα να συμμετάσχει η κοινωνία από τα κάτω. Καμία προοδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να πετύχει αν δεν την διεκδικήσουν οι ίδιοι οι πολίτες, αν η κοινωνία είναι απούσα.

Διεκδικούμε να συσπειρώσουμε το 25% της ελληνικής κοινωνίας που αυτοπροσδιορίζεται ως Κεντροαριστερό, που αισθάνεται ότι ανήκει στον ευρύτερο χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας.

Δυο είναι οι προϋποθέσεις για να έχει αίσια κατάληξη αυτή η προσπάθεια:

Πρώτον, η ανάδειξη των αξιακών στοιχείων της Σοσιαλδημοκρατίας, που παρά τις αντιφάσεις, υποχωρήσεις και παλινδρομήσεις της, αποτελεί τη μοναδική Αριστερά της Ευρώπης και όχι έναν χώρο που βρίσκεται μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς. Για να γίνει αυτό, δεν φτάνει μόνο να αποστασιοποιείται από το νεοφιλελευθερισμό και τον κρατισμό. Δεν αρκεί, για να μη συνθλιβεί στις μυλόπετρες της συντηρητικής, νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, αλλά και της μεταλλασσόμενης σε ένα απολίτικο, λαϊκίστικο, δημαγωγικό σχηματισμό δήθεν «ριζοσπαστικής Αριστεράς».

Το δεύτερο στοιχείο στο οποίο χρειάζεται να εστιάσουμε είναι η διαμόρφωση του πλαισίου λειτουργίας της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας. Έχουμε κατανοήσει, πως αν θέλουμε να πετύχουμε κάτι σταθερό και πολιτικά αξιόπιστο, χρειάζεται αυτή η Επιτροπή να λειτουργήσει ανοικτά. Πιστεύουμε πως δεν αρκεί να μιλάμε μόνο για τις γενικές αρχές και αξίες μας, αλλά να τις προσεγγίσουμε και ανά μεγάλη θεματική ενότητα.

Γι’ αυτό προτείνω να ξεκινήσουμε στην πρώτη μας συνάντηση με τις ακόλουθες θεματικές ενότητες, και προφανώς είμαστε ανοικτοί και για άλλες προτάσεις.

Προτεινόμενες θεματικές ενότητες

1. Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, αξίες, προσφορά, προβλήματα και ανανέωση

Η σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία υποστηρίζει την ελεύθερη, αλλά όχι την ασύδοτη αγορά. Σε αυτό το πλαίσιο στηρίζει κάθε υγιή και ελπιδοφόρα ιδιωτική πρωτοβουλία και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Η ταυτόχρονη αποδοχή της ελεύθερης αγοράς και του κράτους πρόνοιας ως πυλώνες των δημοκρατικών κοινωνιών συγκρούεται ιδεολογικά και πολιτικά και όχι μανιχαϊστικά με τον νεοφιλελευθερισμό. Γιατί στο βαθμό που η Σοσιαλδημοκρατία επιδιώκει την εξομάλυνση των ανισοτήτων που δημιουργεί η ελεύθερη αγορά μέσω του ρυθμιστικού ρόλου του κράτους παροχής κοινωνικών υπηρεσιών, αυτή συνδέεται άρρηκτα με τον πολιτικό φιλελευθερισμό. 

2. Η Ελλάδα και ο γεωπολιτικός της ρόλος – Προκλήσεις και προοπτικές

Στην ευρύτερα ταραγμένη περιοχή μας από την Ουκρανία και τη Συρία μέχρι τη Λιβύη, αλλά και τα δυτικά Βαλκάνια, με τις τεράστιες ροές μεταναστευτικών ρευμάτων, τους εμφυλίους πολέμους και τις συγκρούσεις των μεγάλων γεωπολιτικών συμφερόντων, η χώρα μπορεί και πρέπει να αποτελέσει όαση σταθερότητας, περιφερειακής συνεργασίας και ειρήνης. Τα μεγάλα δίκτυα μεταφορών, ενέργειας, εμπορίου, μπορούν να διαμορφώσουν έναν αναβαθμισμένο περιφερειακό γεωπολιτικό ρόλο για τη χώρα, αν χειριστούμε τις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας με αποφασιστικότητα και αίσθηση των μεγάλων συμφερόντων και ισορροπιών.

3. Το νέο παραγωγικό Μοντέλο - Δημόσιος και Ιδιωτικός τομέας - Επιχειρηματικότητα, Καινοτομία, Εξωστρέφεια

Η Σοσιαλδημοκρατία στηρίζει την υγιή και ελπιδοφόρα παραγωγική ιδιωτική πρωτοβουλία, με σεβασμό στο περιβάλλον, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και παραγωγή νέου πλούτου. Επιδιώκει όμως παράλληλα την εξομάλυνση των ανισοτήτων που δημιουργεί η αγορά μέσω του ρυθμιστικού και αναδιανεμητικού ρόλου του κράτους πρόνοιας και παροχής κοινωνικών υπηρεσιών. Το δημόσιο πρέπει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις επενδύσεων, να ενθαρρύνει την υγιή και παραγωγική επιχειρηματικότητα και να διασφαλίζει στρατηγικού τύπου κρατικές επιλογές. Γι’ αυτό η Σοσιαλδημοκρατία διαχωρίζει το αναγκαίο επιχειρηματικό κράτος που διευκολύνει και ελέγχει την επιχειρηματικότητα από το κράτος βιομήχανο, το οποίο και απορρίπτει. Μόνο με την αλλαγή του παραγωγικού μας μοντέλου θα αρχίσουμε να μειώνουμε ουσιαστικά την ένταση του προβλήματος της ανεργίας.

4. Πολιτικό σύστημα και Κράτος

Η άμεση κατάργηση του bonus των 50 εδρών αποτελεί για μας την πρώτη πολιτική προτεραιότητα του επόμενου χρονικού διαστήματος.

Είναι πλέον εμφανές πως αν το πολιτικό σύστημα συνεχίσει να μην αλλάζει και να μην ανανεώνεται, αν συνεχίσει να λειτουργεί με αδιαφανείς διαδικασίες, αναπαράγοντας τις παθογένειες του, τότε θα οξυνθεί το πρόβλημα δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών στη χώρα. Είναι αναγκαίο να στηριχτεί η πολιτική αντιπαράθεση στην τεκμηρίωση και τον συγκεκριμένο πολιτικό λόγο, όπως επίσης και να δημιουργηθούν ουσιαστικοί μηχανισμοί λογοδοσίας.

Απαιτείται ισχυρή εξυγιαντική παρέμβαση στο πολιτικό σύστημα. Με καταπολέμηση της διαφθοράς, των κομματικών προνομίων, των πελατειακών σχέσεων και της αδιαφανούς διαχείρισης πόρων. Με θεσμική ενίσχυση της δημοκρατίας. Με βαθιές τομές στο κράτος για μείωση της γραφειοκρατίας και αύξηση της κοινωνικής αποτελεσματικότητας.

5. Κράτος Πρόνοιας και Παροχής Κοινωνικών Υπηρεσιών

Η ανάπτυξη ξεκινά από το ίδιο το κοινωνικό κράτος, συμπεριλαμβάνει την υποστήριξη της παραγωγικής επιχειρηματικότητας και καταλήγει στη δίκαιη κατανομή του πλούτου. Η άσκηση της κοινωνικής πολιτικής, δεν εγκλωβίζεται στο δίλημμα μεγαλύτερο ή μικρότερο κράτος. Ενδιαφέρεται για ένα αποτελεσματικό κράτος που υπόκειται στο δημόσιο συμφέρον και όχι για ένα δημόσιο που υπόκειται στο κράτος και τους λειτουργούς του. Η Σοσιαλδημοκρατία απορρίπτει το συντεχνιακό κράτος που παρέχει μόνο επιδόματα και υποσχέσεις διορισμού και λειτουργεί ως κράτος- βιομήχανος, αλλά και το κράτος που δεν παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες στους τομείς υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης.

6. Παιδεία και Πανεπιστήμια

Χρειαζόμαστε Παιδεία ανοικτή, εξωστρεφή, καινοτόμο. Αυτό απαιτεί ευρύ και απροκατάληπτο διάλογο για να συγκροτηθεί εθνικός εκπαιδευτικός σχεδιασμός με συνοχή και διάρκεια. Με αξιολόγηση σε κάθε στάδιό της.

Για ένα σχολείο που καλλιεργεί τη συνεργατική και βιωματική μάθηση, ξεκινώντας από τα ολοήμερα σχολεία και νηπιαγωγεία. Με τη Β/θμια Εκπαίδευση, Γενική και Τεχνική, που προετοιμάζει τα νέα παιδιά για δημιουργική επαγγελματική πορεία.

Ο Νόμος 4009/2011 αποτελεί το εφαλτήριό μας για ακόμη πιο εκσυγχρονιστικές, καινοτομικές παρεμβάσεις. Η Ανώτατη Παιδεία, μέσα από τη λειτουργία ξενόγλωσσων τμημάτων, την ίδρυση μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων, την στενή σχέση της με την παραγωγική διαδικασία και την παραγωγή πλούτου και θέσεων εργασίας, πρέπει να αποτελέσει βασικό πυλώνα αύξησης του ΑΕΠ της χώρας.

Φίλες και Φίλοι,

Τα επόμενα πρακτικά μας βήματα είναι τόσο η οργάνωση ημερίδων ανοιχτής διαβούλευσης, όσο και η δημιουργία ενός διαδικτυακού τόπου της Επιτροπής στον οποίο θα μπορούν να εγγράφονται νέα μέλη, τα οποία και θα δηλώνουν την πρόθεση τους να συμμετάσχουν σε μια ή περισσότερες θεματικές ενότητες σε κεντρικό ή περιφερειακό επίπεδο.

Η επιτροπή μας πρέπει να λειτουργήσει ταυτόχρονα και περιφερειακά και θεματικά.

Με αυτό το άνοιγμα δίνεται η δυνατότητα σε όλες τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση προτάσεων για την Ελληνική Σοσιαλδημοκρατία, που φιλοδοξεί να αποτελέσει το σημαντικότερο σταθεροποιητικό και αναπτυξιακό παράγοντα της χώρας το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Σας καλώ να παραβρεθείτε στην πρώτη συνάντησή μας την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου στις 18.00 μ.μ. στα γραφεία της ΔΗΜ.ΑΡ. (Αγ. Κωνσταντίνου 40, 1ος όροφος).

Καλό μας ξεκίνημα.

Γιάννης Μανιάτης

ΔΗΜΑΡ για επίορκους δημοσίους υπαλλήλους

badiera.gr
 

“Οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν καμία θέση στη κρατική διοίκηση” αναφέρεται σε σχόλιο του γραφείου τύπου της Δημοκρατικής Αριστεράς που δόθηκε στη δημοσιότητα, χαρακτηρίζοντας την όλη υπόθεση “φαρσοκωμωδία”.

Αναλυτικά το σχόλιο του γραφείου τύπου της ΔΗΜΑΡ:

Η «επιστροφή» στις θέσεις τους για τους «επίορκους» δημοσίους υπαλλήλους που συγκαταλέγονται στους γνωστούς φακελάκηδες, παιδεραστές ή καταχραστές του δημοσίου χρήματος παγιώνει την  εικόνα μιας διαλυμένης δημόσιας διοίκησης η οποία έχει ως στόχο να καλυφθούν πελατειακές ανάγκες.

Η όλη υπόθεση θυμίζει έντονα φαρσοκωμωδία καθώς  η εντολή να επιταχύνουν τα πειθαρχικά συμβούλια την ολοκλήρωση των ελέγχων δίνεται κατόπιν εορτής, ώστε να δικαιολογηθούν τα προσχήματα, όταν από την αρχή του έτους από τις 903 υποθέσεις που έπρεπε να ελεγχθούν, εκκρεμούν 460. Η παράταση για την άρση της αργίας είναι  φύλλο συκής και ουσιαστικά προσβάλει και δυσφημεί το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν καμία θέση στη κρατική διοίκηση.

Γονίδιο αναβλητικότητας

του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Μπορεί και να καμάρωνε για τη μαγκιά του ο καλός συμπατριώτης μας που μπήκε με τους πάμπολλους υπόλοιπους στην ουρά, για να περάσει από ΚΤΕΟ ένα αυτοκίνητο είκοσι ετών, όχι πάντως το μοναδικό υπερήλικο. Ισως όλα αυτά τα χρόνια ειρωνευόταν τα κορόιδα της παρέας, που έχαναν χρήμα (το παράβολο) και χρόνο τηρώντας τις υποχρεώσεις τους, όποτε όριζε η ηλικία του τετρατρόχου τους. Να ντρεπόταν για τη στάση του και να παρανομούσε στα μουλωχτά και δίχως δημόσια κομπορρημοσύνη δεν φαίνεται πιθανό. Αυτού του είδους τις μαγκιές (την ντρίπλα στα ΚΤΕΟ, στην πολεοδομία, στην εφορία, στο δασαρχείο, στην υπηρεσία όπου δηλώνει κανείς τον προς επιδότηση αριθμό των αιγοπροβάτων ή των ελαιοδένδρων του) τις απολαμβάνεις δύο φορές.

Πρώτα όταν τους δίνεις σάρκα και οστά, όταν τις διαπράττεις, κι έπειτα όταν τις αφηγείσαι στους συνδαιτυμόνες και συμπότες σου. Κι αν δεν βρεθεί κάποια στιγμή ένας από την παρέα σου να σου πει καθαρά και ξάστερα ότι εγκληματείς, ότι με τα καμώματά σου στρέφεσαι όχι γενικά και αόριστα κατά της κοινωνίας αλλά εναντίον των ίδιων των φίλων και των συγγενών σου, δεν θ’ αλλάξεις μυαλά. Με ποιον τρόπο καταντάς περήφανος αντικοινωνικός; Με τον οικολογικό ας πούμε. Με τη συμβολή σου στην καταστροφή του περιβάλλοντος -του αέρα που ανασαίνουμε- που προκαλεί ένα γερασμένο αυτοκίνητο, όχι γενικά κι αόριστα και πάλι, αλλά και στη γειτονιά σου.

Εντάξει, ας τ’ αφήσουμε στην άκρη αυτά τα πολυτελή της οικολογίας. Αλλωστε εκείνη η ιστορία με τους καταλύτες έγινε πια μύθος, χάρη και στην πολιτεία μας, που ή δεν θυμάται τι ακριβώς έχει νομοθετήσει ή δεν θυμάται να τιμωρήσει όποιους παραβαίνουν συνειδητά και συστηματικά τους νόμους της. Ας παραβλέψουμε λοιπόν την οικοφθορά. Και ας σκεφτούμε πόσο πιο πιθανό είναι να προκαλέσει ατύχημα ή δυστύχημα κάποιος με πεισματικά ανεξέταστο γηραλέο αμάξι· και μάλιστα με θύματα δικούς του ανθρώπους, αφού ουδείς ξέρει ποιος θα βρεθεί στον επικίνδυνο δρόμο του.

Γιατί η χθεσινή ουρά στα ΚΤΕΟ; Μα, επειδή «έτσι είμαστε εμείς οι Ελληνες», όπως λέμε με τόνο που δηλώνει συγχρόνως επιτίμηση και καύχηση. Δεν ξέρω αν ανακαλύφθηκε στον οργανισμό μας κάποιο γονίδιο αναβλητικότητας -ή ανευθυνότητας-, στους ορισμούς τού οποίου αδυνατούμε να αντισταθούμε. Τέτοιες δικαιολογίες όμως τα ’χουν φάει τα ψωμιά τους. Κανένα σοβαρό (δικό μας, εσωτερικό) δικαστήριο δεν θα δεχόταν σαν άλλοθι την ελληνικότητα, έτσι όπως απερίσκεπτα την εννοούμε αλλά και τη ζούμε. Δεν θα πειθόταν δηλαδή από το ταυτολογικό επιχείρημα «φερόμαστε έτσι επειδή αυτοί είμαστε».

Πολύ πιο κοντά στην αλήθεια βρίσκεται ο ισχυρισμός ότι το σλόγκαν «η κρίση σαν ευκαιρία» ερμηνεύτηκε καιροσκοπικότατα από πολλούς. Θεωρήθηκε δηλαδή ευκαιρία για λούφα. Από τις υποχρεώσεις μας στο ΚΤΕΟ, στη ΔΕΗ, στην ΕΥΔΑΠ, στην εφορία κ.ο.κ. Αλλά και από τις υποχρεώσεις των εργοδοτών προς τους εργαζομένους τους.

Το «πείραμα» πέτυχε: η Σουηδία καθιερώνει την εξάωρη εργασία

01 Οκτ, 2015 , ipyxida.gr

 

Ήταν Απρίλιος του 2014 όταν αξιωματούχοι στον δήμο του Γκέτεμποργκ, της δεύτερης μεγαλύτερης σε πληθυσμό πόλης στη Σουηδία, ανακοίνωναν για πρώτη φορά την εφαρμογή ενός εξάωρου ημερησίου προγράμματος εργασίας για τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. (Επιμέλεια – Νοηματική απόδοση: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος)

Ο στόχος: η βελτίωση της πνευματικής και σωματικής υγείας των εργαζομένων, μέσω της αλλαγής του εργασιακού παραδείγματος. Το πιλοτικό πρόγραμμα θα επέτρεπε, ουσιαστικά, στους υπαλλήλους να περνούν περισσότερο χρόνο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και ξεκουράζονται, ώστε να αυξάνουν την παραγωγικότητά τους κατά την εργασία τους.

«Ελπίζουμε ότι με αυτό τον τρόπο τα μέλη του υπαλληλικού προσωπικού θα παίρνουν λιγότερες ημέρες αναρρωτικής αδείας και θα νιώθουν καλύτερα τόσο πνευματικά όσο και σωματικά, δουλεύοντας καθημερινά σε μικρότερη συχνότητα», δήλωνε σε συνέντευξή του πριν από έναν χρόνο ο αντιδήμαρχος του Γκέτεμποργκ Ματς Πίλχεμ. Κι όπως αποδείχθηκε, αυτό που ξεκίνησε ως πείραμα, άρχισε να αποδίδει καρπούς.

Μέσα σε έναν χρόνο από την εφαρμογή του πιλοτικού προγράμματος εξάωρης εργασίας στο Γκέτεμποργκ, το πείραμα άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλές και να υιοθετείται σταδιακά σε ολόκληρη τη χώρα.

Ήδη η εφαρμογή του έχει ξεκινήσει σε έναν οίκο ευγηρίας του Γκέτεμποργκ αλλά και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης Σαχγκένσκα. Την ίδια στιγμή, επιχειρήσεις ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη συμφωνήσει να δοκιμάσουν το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Προφανώς, δείχνουν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από το πώς πηγαίνουν τα πράγματα.

Η Filimundus, μια εταιρεία δημιουργίας εφαρμογών και παιχνιδιών για κινητά τηλέφωνα με έδρα τη Στοκχόλμη, ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο το πρόγραμμα εξάωρης εργασίας. Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Λίνους Φελντ υπογραμμίζει, ότι μετά την αλλαγή του προγράμματος, οι υπάλληλοι άρχισαν να βελτιώνουν τις επιδόσεις τους σε επίπεδο εργασίας και έγιναν πιο αποτελεσματικοί.

«Η εντύπωσή μου πλέον είναι ότι μπορούμε πλέον να εστιάσουμε πιο έντονα στη δουλειά που πρέπει να γίνει και να έχουμε την αντοχή, ώστε να τη διεκπεραιώσουμε και πάλι να έχουμε αρκετά αποθέματα ενέργειας, φεύγοντας από το γραφείο», επισημαίνει ο Φελντ.

«Πιστεύω ότι η οκτάωρη εργασία δεν είναι τελικά τόσο αποτελεσματική, όπως θα πίστευε κανείς. Το να παραμένεις προσηλωμένος σε μια συγκεκριμένη εργασία για 8 ώρες αποτελεί μια τεράστια πρόκληση», προσθέτει ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην περιοδική έκδοση Science Alert.

Μια άλλη startup επιχείρηση νέων τεχνολογιών, η Brath, ξεκίνησε την εφαρμογή του προγράμματος εξάωρης εργασίας πριν από περίπου τρία χρόνια. Μάλιστα, έχουν αποφασίσει να το διατηρήσουν, επομένως θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει πως τα πράγματα μάλλον πάνε καλά και πως το σύστημα δουλεύει.

« Πιστεύουμε ότι κανένας δεν μπορεί να είναι δημιουργικός και παραγωγικός, δουλεύοντας 8 ώρες συνεχόμενα. 6 ώρες είναι ένα πιο λογικό χρονικό διάστημα», εξηγεί η εταιρεία υπερασπιζόμενη την υιοθέτηση του εξάωρου προγράμματος εργασίας.

Τώρα πλέον όλοι θέλουν να μετακομίσουν στη Σουηδία

Κι ενώ είναι αληθές ότι το πρόγραμμα εξάωρης εργασίας κερδίζει σταθερά ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος στη Σουηδία, θα πρέπει όλοι να έχουμε κατά νου ορισμένα πράγματα προτού αποφασίσουμε να πακετάρουμε τα πράγματά μας και πάμε να ζήσουμε εκεί.

Καταρχάς, όσο κι αν το πρόγραμμα φαίνεται δημοφιλές, δεν αποτελεί ακόμη νόρμα στη Σουηδία. Για να το θέσουμε αλλιώς, υπάρχουν ακόμα πάρα πολλοί άνθρωποι που εργάζονται καθημερινά οκτάωρο ή και παραπάνω.

Ωστόσο, το να δουλεύεις μόνον έξι ώρες καθημερινά υποκρύπτει μια σημαντική λεπτομέρεια: αφού, λοιπόν, το όλο ζήτημα είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, οι εταιρείες απαιτούν από τους εργαζόμενους να δουλεύουν όλες αυτές τις έξι ώρες. Επομένως, όχι Facebook, ούτε Twitter ούτε άλλες ασχολίες που να αποσπούν την προσοχή. Δεν γίνεται να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή…

Via : http://tvxs.gr