Τρίτη διάσωση με 20+15 δισ. και για τις τράπεζες

 

Η συμφωνία που οικοδομείται βήμα, βήμα τις τελευταίες ημέρες θα δώσει στην Αθήνα παράταση ζωής, όχι όμως λύση, επισημαίνουν στο sofokleousin.gr αξιωματούχοι με γνώση των διαπραγματεύσεων που ζήτησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους. Οι ίδιες πηγές ξεκαθαρίζουν ότι ακόμα και η πλήρης ολοκλήρωση της πέμπτης αξιολόγησης δεν είναι ικανή να λύσει το ελληνικό πρόβλημα σε αυτή τη φάση, καθώς η έλλειψη ρευστότητας στην ελληνική οικονομία έχει δημιουργήσει ήδη σπιράλ θανάτου. Σύμφωνα με τους αξιωματούχους ακόμα και η πλήρης εκταμίευση των 7,2 δισ. της τελευταίας αξιολόγησης σε συνδυασμό με τα 3,2 δισ. της ΕΚΤ και του EFSF δεν επαρκούν για να περάσει η Ελλάδα τον κάβο του Ιουλίου και του Αυγούστου, όπου μόνο οι καταβολές προς την ΕΚΤ φτάνουν τα 7,2 δισ.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥ , sofokleousin.gr

Συνεπώς η όποια συμφωνία επιτευχθεί έχει ορίζοντα την 30η Ιουνίου, ενώ τότε η Ελλάδα και οι εταίροι θα πρέπει να καταλήξουν σε νέα συμφωνία για πακέτο διάσωσης της τάξης, τουλάχιστον των 20 δισ., αν εξαιρεθούν τα 15 περίπου δισεκατομμύρια που απαιτούνται για την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τη διαχείριση των κόκκινων δανείων.

Η επίτευξη συμφωνία στο Eurogroup της Δευτέρας 11 Μαΐου ή ακόμα και μέχρι το τέλος του μήνα μπορεί να αποτελέσει μόνο μια καλή βάση για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων και την αποφυγή ατυχήματος. Όχι όμβς λύση που θα επαναφέρει την ελληνική οικονομία στον χάρτη των διεθνών επενδυτών ξεκλειδώνοντας αναπτυξιακά κεφάλαια που θα μπορούσαν να εισρεύσουν στην οικονομία βλέποντας πλέον προοπτική βελτίωσης της κατάστασης, μείωση του πολιτικού ρίσκου και συγκεκριμένο οδικό χάρτη για τη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας.

Συνεπώς η λύση του Μαΐου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εμβαλωματική και όχι καταληκτική, συνεπώς εξυπηρετεί τον πολιτικό στόχο της απεμπλοκής των διαπραγματεύσεων, αποφυγής ατυχήματος και επίδειξης πολιτικής βούλησης για την επίτευξη λύσης. Παράλληλα θα προετοιμάζει το έδαφος για τη νέα λύση η οποία θα επιτευχθεί σε στάδια ξεκινώντας με το πρώτο της 30ης Ιουνίου, το οποίο θα εξασφαλίζει την αποπληρωμή των δόσεων προς την ΕΚΤ και το δεύτερο που θα αφορά τον καθορισμό του τρίτου πακέτου διάσωσης ύψους 20 δισ. σε ρευστό, την επιμήκυνση της αποπληρωμής τόκων του 2022 που ανέρχονται σε 22 δισ. και των πρόσθετων 15 δισ. που απαιτούνται για την ανακεφαλαιποίηση των τραπεζών. Ετσι πρακτικά το πακέτο θα έχει συνολικό οικονομικό αντικείμενο 57 δισ.

Προωθητικός συμβιβασμός ή Κούγκι;

Του Σάκη Παπαθανασίου , badiera.gr
 

Οι εκλογές στη χώρα μας ανέδειξαν νέα κυβέρνηση. Όσες διαφορές και αν έχει κάποιος με την πολιτική της δεν μπορεί παρά να στηρίξει την προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης, υπό τον όρο βεβαίως ότι στοχεύει σε μια νέα συμφωνία εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.

Η απόσταση μεταξύ των εταίρων και της κυβέρνησης είναι μεγάλη. Οι εταίροι επιμένουν στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής με κάποιους εξωραϊσμούς. Η κυβέρνηση κάνει διαπραγμάτευση ωστόσο κινείται με τεχνικά ανέτοιμες προτάσεις, υπερτροφική επικοινωνιακή διαχείριση και ανάδειξη του ενδεχόμενου ρήξης ως κύριου όπλου της διαπραγμάτευσης.

Οι διαπραγματεύσεις είναι σε μια κρίσιμη καμπή και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Ποια είναι η βέλτιστη λύση;

α) μονομερείς αποφάσεις ή δημοκρατικός συγκερασμός;

Ο ισχυρισμός κυβερνητικών στελεχών ότι πρέπει να παραμεριστούν όλα και να εφαρμοστεί αυτούσιο το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δε λαμβάνει υπόψη δεδομένες παραμέτρους όπως:

• Στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καθιερωθεί ο συντονισμός των οικονομικών πολιτικών  (Ευρωπαϊκό Εξάμηνο)
• Οι κυβερνήσεις των χωρών που δάνεισαν την Ελλάδα είναι υποχρεωμένες να φροντίζουν για την επιστροφή των δανείων
• Η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα δεν επιτρέπει μονομερή καθορισμό πολιτικών όταν αυτές επηρεάζουν την οικονομική κατάσταση των άλλων

Από τα προαναφερόμενα διαφαίνεται πως η Ελλάδα δεν μπορεί να αποκηρύξει μονομερώς τις υποχρεώσεις της. Μπορεί όμως να επαναδιαπραγματευθεί με στόχο μια νέα κοινά αποδεκτή συμφωνία.

Αντίστοιχα οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι υποχρεωμένοι να αλλάξουν  τις μεθόδους επίβλεψης των συμφωνιών και να αναζητήσουν κοινό τόπο με την προσφάτως  εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση. Όσοι, αντί της συνεννόησης, επιδιώκουν την πειθάρχηση της Ελλάδας στην ουσία υπονομεύουν τις δημοκρατικές διαδικασίες στην Ευρώπη και ενισχύουν τις φυγόκεντρες τάσεις.

Ένας δρόμος υπάρχει και αυτός είναι η εφαρμογή μιας διαδικασίας συγκερασμού των θέσεων της Ελλάδας και των άλλων κρατών μελών,  ώστε μέσα από τις λειτουργίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υπάρξει μια προωθητική συμβιβαστική λύση.

β) Έντιμος συμβιβασμός ή  ρήξη;

Το ενδεχόμενο ρήξης λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για την ευρωζώνη και πρέπει να αποκλειστεί καθώς οι  κόκκοι της κλεψύδρας έχουν λιγοστέψει.  Ένα σχέδιο δικαιούται να έχει η κάθε πλευρά και αυτό είναι η δική της προσέγγιση  για τον  συμβιβασμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος  -αφήνοντας πίσω τις προεκλογικές αυταπάτες για αποδοχή των θέσεων του από τους εταίρους- να επιδιώξει την αλλαγή των όρων δημοσιονομικής προσαρμογής και των ρυθμίσεων για το χρέος, μέσα από έναν έντιμο συμβιβασμό. Εξάλλου η εντολή που έλαβε ήταν η διεκδίκηση αλλαγής πολιτικής εντός ευρώ και όχι η ηρωική έξοδος στο χώρο του αίματος και των δακρύων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τη διαπραγμάτευση σε ένα  ευρωπαϊκό περιβάλλον που κυριαρχούν οι πολιτικές λιτότητας. Έχει όμως δυνατότητες να πετύχει καλύτερη συμφωνία  γιατί αφενός ο ίδιος δεν έχει πειθήνια στάση έναντι των δανειστών και αφετέρου στην πλευρά των εταίρων υπάρχουν υποστηρικτές της συμβιβαστικής λύσης είτε γιατί θεωρούν ότι η πολιτική λιτότητας έχει εξαντλήσει το ρόλο της είτε γιατί διαβλέπουν γεωπολιτικούς και οικονομικούς κινδύνους από το Crexit.

Μια τέτοια πολιτική εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εκφράζεται ή να συμπορεύεται με την πολιτική της ρήξης, την πολιτική του “όλα ή τίποτα”, που αντιπροσωπεύει μια  μικρή μειοψηφία του ελληνικού λαού και η υλοποίησή της θα εκτροχιάσει τη χώρα σε αχαρτογράφητα και επικίνδυνα πεδία. Η παραπλήσια θέση ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα του καλύτερα να αποσυρθεί από την κυβερνητική εξουσία», δεν κατανοεί ότι η αλλαγή πολιτικής είναι δυνατή μόνο σταδιακά και σε συνάρτηση με αλλαγές σε όλη την Ευρώπη. Η εφαρμογή μάλιστα σε κράτη μέλη διαφορετικών (από τα κυρίαρχα) υποδειγμάτων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την προετοιμασία συνολικότερων λύσεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Η επιπόλαιη θέση ότι «αν δεν υποχωρήσουν οι Ευρωπαίοι ας οδηγηθούμε  σε πιστωτικό γεγονός», δε λαμβάνει υπόψη ότι αυτό θα προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες στη δική μας οικονομία (έλεγχοι στην ανάληψη καταθέσεων, ελλείψεις αγαθών, επιχειρήσεις που δεν θα παράγουν κ.α). Η δε καταβολή των μισθών-συντάξεων που ατυχώς  αντιπαραβάλλεται με την πληρωμή των ομολόγων, θα μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο για διάστημα ενός ή δύο μηνών αφού μετά από πιστωτικό γεγονός θα καταρρεύσουν οι εισπράξεις του κράτους.

γ) Κόκκινες γραμμές με απειλή ρήξης ή απόκτηση δυνατοτήτων για μια νέα πολιτική;

Επιδιώκοντας τον έντιμο συμβιβασμό πρέπει να γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Κόκκινες γραμμές δεν είναι οι επιμέρους ρυθμίσεις, παρά τη μεγάλη και αυτοτελή αξία τους. Η θέση «ούτε βήμα πίσω» είναι θέση μη συνεννόησης και βάζει στην ίδια μοίρα τα εργασιακά δικαιώματα με το ποσοστό του ΦΠΑ στα νησιά. Πολύ περισσότερο όταν σε θέματα όπως το ασφαλιστικό  πρέπει να υπάρξουν με δική μας πρωτοβουλία προσαρμογές, ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του συστήματος ενσωματώνοντας τη διαγενεακή και κοινωνική δικαιοσύνη.

Αντίθετα μπορούν να γίνουν  «βήματα προς τα πίσω»  σε επιμέρους θέματα εάν η συνολική συμφωνία είναι ένα βήμα μπροστά. Αν περιλαμβάνει ελάφρυνση χρέους, χρηματοοικονομική αναπτυξιακή υποβοήθηση, προσγείωση δημοσιονομικών στόχων και αναγνώριση της δυνατότητας της Ελλάδας να επιλέξει μέτρα πολιτικής με διαφορετικό κοινωνικό επιμερισμό.

Αυτό που έχει σημασία είναι να μην υπάρξει υποχώρηση από τη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου και να δημιουργηθεί πεδίο για την εφαρμογή μιας διαφορετικής πολιτικής εξόδου από την κρίση. Αυτό το βήμα σε κάποιους μπορεί να φαίνεται μικρό, αλλά είναι στην πραγματικότητα τεράστιο, διότι δημιουργεί ένα θετικό προηγούμενο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Είναι ώρα ευθύνης για όλες τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ώρα ευθύνης για όλες τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου. Είναι η ώρα της δυνατότητας για μια νέα συμφωνία πραγματικής ανάπτυξης και δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.

 _________________

-Ο Σάκης Παπαθανασίου είναι  μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ

Οι δυνάμεις της ΔΗΜ.ΑΡ και η Ανανεωτική Αριστερά

του Θεόφιλου Κωτσίδη , ipyxida.gr

Η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να διαθέσει τις δυνάμεις της παίρνοντας πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Δύο φορές κρίθηκε.
Ήταν αρκετές.
Στην πολιτική οι ιδέες αξιολογούνται και δοκιμάζονται, αλλά οι πράξεις τελικά κρίνονται.
Οι πολίτες δεν επιθυμούν θεωρίες, αν και μαγεύονται από αυτές διότι μπορούν να τους δώσουν την ελπίδα και το όραμα που έχουν ανάγκη.
Η εφαρμογή του πολιτικού σχεδίου της Δημοκρατικής Αριστεράς ήταν λάθος, διότι:

• Απουσίαζε το κοινωνικό στίγμα των προτάσεων και των πράξεών της.
• Μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε κόμμα προγραμματικής «ενότητας», αντί να διεκδικήσει να συντονίσει τις δυνάμεις της σε ένα κοινό σχέδιο.
• Έδωσε την εικόνα ενός κόμματος μεταβατικού με αναζήτηση συμπληρωματικού ρόλου. Μετατοπίστηκε για μεγάλο διάστημα από τον χώρο της Αριστεράς στο χώρο του Κέντρου και η επάνοδός της στην Αριστερά δεν αιτιολογήθηκε με επαρκείς πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους.

Περιορίστηκε δε, στην λογική μιας άχρωμης διαχείρισης χωρίς αναφορές σε προτάσεις συνολικής μεταβολής της κοινωνίας.
Οι ευθύνες της για τις κάθε λογής παροδικές και ανούσιες συνεργασίες, ήταν έξω από κάθε Αριστερή αντίληψη περί συνεργασιών και εξέπεμπαν διαρκώς το μήνυμα ότι ο πραγματικός λόγος αυτών ήταν η εκλογική συνέχεια και όχι η συνέπεια στο πολιτικό σχέδιο που είχε υπερψηφιστεί και στα 3 Συνέδριά της.
Τώρα προχωράει σε 4^ο Συνέδριο μέσα σε 5 χρόνια.
Τι μπορεί να λύσει ένα συνέδριο;
Πως μπορεί να αποκτήσει αξιοπιστία κάποιος που την έχασε;
Μπόρεσε να το κάνει ο Γ. Παπανδρέου όταν πήρε το δακτυλίδι για να ηγηθεί ενός κόμματος που είχε διαβάλει την χώρα και τους πολίτες οδηγώντας προς την διαπλοκή και την διαφθορά;
Ή ο Ε. Βενιζέλος, όταν ο προκάτοχός του παρέδωσε την χώρα στα δόντια των αγορών; Το περήφανο ΠΑΣΟΚ έφτασε το 3,7% και έπεται συνέχεια.
Μπόρεσαν να το σώσουν τα νέα του στελέχη ή η αλλαγή ηγεσίας;
Η Δημοκρατική Αριστερά σήμερα έχει απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πια να αναζητήσει καμία εκ νέου ευκαιρία από τους πολίτες. Το μόνο που μένει είναι με συντεταγμένο τρόπο να μετεξελιχθεί συμμετέχοντας στην νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς, όπως δηλωτικά μπορούμε να αποκαλέσουμε τον χώρο που η καινοτομία των ιδεών του είναι πραγματικά και διαρκώς χρήσιμη για την κοινωνία.
Το 4^ο Συνέδριο της ΔΗΜ.ΑΡ θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο εξελίξεων, εάν:

• ο στόχος του ήταν ένα σχέδιο πολιτικής ανασυγκρότησης, με την συμμετοχή πολιτών που αγωνιούν για το μέλλον τους και όχι στελεχών που αγωνιούν για το δικό τους μέλλον.
• δεν πραγματοποιηθεί για να εκλέξει μόνο Πρόεδρο και να συνεχίσει να στρουθοκαμηλίζει ότι οι απόψεις της θα δικαιωθούν, λες και απασχολεί αυτό κανέναν.
• τα στελέχη της αλλάξουν νοοτροπία κατανοώντας ότι το κόμμα δεν είναι φορέας των δικών τους αντιλήψεων, αλλά οργανισμός συγκέντρωσης, κωδικοποίησης και διεκδίκησης των απόψεων της κοινωνίας.

Για τους παραπάνω λόγους, εκτιμώ ότι μάλλον είναι ουτοπία να πιστεύω ότι κάτι μπορεί να αλλάξει έως τις 22 Μαίου. Άλλωστε το τελευταίο θαύμα που καταγράφηκε, πραγματοποιήθηκε πριν από 1.982 χρόνια και αφορούσε την ανάσταση του Ιησού….
Θα συμμετάσχω στο Συνέδριο αλλά με στόχο την μετεξέλιξη της ΔΗΜ.ΑΡ σε έναν άλλο φορέα που θα μπορεί να εμπνεύσει. Κάθε άλλη εξέλιξη απλά θα στείλει και εμένα πίσω στην καθημερινότητά μου, που είναι ζωτικής σημασίας.
Συνεπώς το ερώτημα που θα τεθεί είναι: ακόμη λιγότεροι ή προσπάθεια να γίνουμε ακόμη περισσότεροι;


Ο Θεόφιλος Κωτσίδης είναι μέλος της Κ.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ

Από 5 έως 7 Ιουνίου τελικά το Συνέδριο της ΔΗΜΑΡ

badiera.gr

 Τη μετάθεση του Συνεδρίου της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις 5-7 Ιουνίου 2015 αποφάσισε ομόφωνα η Εκτελεστική Επιτροπή του κόμματος.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, η αλλαγή της ημερομηνίας γίνεται για τεχνικούς λόγους (αίθουσα, πανελλαδικές εξετάσεις).

Υποψηφιότητά  για την προεδρία της ΔΗΜΑΡ έχουν θέσει ο πρώην  γραμματέας του κόμματος Θανάσης Θεοχαρόπουλος και η πρώην βουλευτής Μαρία Γιαννακάκη.

Κάρτα αλληλεγγύης σε 150.000 πολίτες

efsyn.gr

Κάρτα αλληλεγγύης σε 150 χιλιάδες δικαιούχους που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας θα χορηγήσει η Εθνική Τράπεζα, στην οποία θα πιστώνεται μηνιαίως το ποσό των 70 ευρώ για κάθε άτομο, προσαυξανόμενο κατά 30 ευρώ για κάθε επιπλέον μέλος της οικογένειας μέχρι το ποσό των 200 ευρώ.

Η Εθνική Τράπεζα σε ανακοίνωσή της αναφέρει πως η κίνηση εντάσσεται σε γενικότερο στρατηγικό σχεδιασμό της τράπεζας για υλοποίηση πρωτοβουλιών και δράσεων, που στηρίζουν νοικοκυριά και ευρύτερα την κοινωνία.

Η σύμβαση για την έκδοση και τη διαχείριση της κάρτας, υπογράφτηκε χθες μεταξύ του υπουργείου Εργασίας και της Εθνικής Τράπεζας, από τον υπουργό Εργασίας Πάνο Σκουρλέτη, την αναπληρώτρια υπουργό Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου και την πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας Λούκα Κατσέλη.

Επιπλέον, 600.000 ευρώ θα χορηγηθούν για τη σίτιση μαθητών στα σχολεία.

Αυτά είναι τα 14 μέτρα που «κλειδώνουν» τον συμβιβασμό

iefimerida.gr
Μετά από 100 ημέρες διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση αποφάσισε να αποδεχθεί ότι γίνεται αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος και ότι κάποιες «κόκκινες γραμμές» καταργούνται.
 

 Υποχωρήσεις έκαναν από την πλευρά τους και οι εταίροι και έτσι μάλλον βρέθηκε η χρυσή τομή σε ζητήματα όπως τα εργασιακά, το ασφαλιστικό και οι φόροι όπως ο ΦΠΑ και ο ΕΝΦΙΑ.

14 βασικά μέτρα «κλειδώνουν» ήδη στο τραπέζι του Brussels Group και γίνονται το διαβατήριο για την πρώτη ανάσα ρευστότητας προς την Αθήνα. Τα μέτρα αυτά, σύμφρωνα με κυβερνητικές πηγές, είναι «υψηλής δημοσιονομικής και φορολογικής απόδοσης», αλλά ταυτόχρονα και «σταθμισμένης κοινωνικής δικαιοσύνης».

Σύσκεψη υπό τον Βαρουφάκη

Η σύγκλιση με τους πιστωτές πάνω σ’ αυτή την πρώτη δέσμη παρεμβάσεων επιβεβαιώθηκε και σε σύσκεψη της διαπραγματευτικής ομάδας υπό τον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη που έγινε χθες το βράδυ στις Βρυξέλλες, η λίστα ωστόσο αναμένεται να οριστικοποιηθεί -και πιθανότατα να εμπλουτιστεί περαιτέρω- μέχρι αύριο Παρασκευή, οπότε και αναμένεται να ολοκληρωθεί αυτή η φάση διαβούλευσης στο Brussels Group.

Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τις πληροφορίες, οι διαπραγματευτικές ομάδες συγκλίνουν στα εξής:

• Επιβολή ειδικού φόρου στους 500 πλουσιότερους φορολογούμενους με βάση το περιουσιολόγιο.
• Μένει ο ΕΝΦΙΑ για το 2015. Η μόνη ελπίδα των πολιτών για κάποια μείωση είναι η μείωση μέσω των αντικειμενικών αξιών, η οποία αναμένεται να οριστικοποιηθεί έως τα τέλη του Ιουνίου.
• Έκτακτη εισφορά για εισοδήματα πάνω από 50.000 ευρώ, χωρίς τη μείωση κατά 30%. Εκτιμάται ότι το μέτρο θα αποφέρει έσοδα 1,3 δισ. ευρώ.
• Καθιέρωση ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ 15% (με εξαίρεση φάρμακα-βιβλία, που θα παραμείνουν στο 6,5%, και τρόφιμα, που θα παραμείνουν στο 13%). Οι πιστωτές φέρονται να ζητούν υψηλότερο ενιαίο συντελεστή, της τάξης του 18%. Παράλληλα, όλα δείχνουν ότι θα αυξηθεί και ο κατώτατος συντελεστής ΦΠΑ από το 6,5% στο 8%. Έτσι θα υπάρξει αύξηση περίπου 2,65% σε υπηρεσίες και προϊόντα όπως οι λογαριασμοί ΔΕΚΟ, σε τρόφιμα, στην εστίαση, ενώ θα υπάρξουν μειώσεις σε ρούχα, παπούτσια, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη. Η μείωση αυτή θα είναι άνω του 5%.
• Μπλόκο στις πρόωρες συντάξεις, με πολλούς ασφαλισμένους να χάνουν το θεμελιωμένο δικαίωμα που είχαν είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω ενσήμων. Την ίδια ώρα, φαίνεται ότι μπαίνουν αντικίνητρα με μεγάλες μειώσεις στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, κυρίως σε ό,τι αφορά υπαλλήλους ΔΕΚΟ και τραπεζών. Θίγονται άμεσα ασφαλισμένοι πριν από το 1993, μητέρες ανηλίκων ασφαλισμένες στο ΙΚΑ, εργαζόμενες με βαρέα και ανθυγιεινά, άνδρες δημόσιοι υπάλληλοι με 25ετία και ανήλικο τέκνο, άνδρες σε ειδικά ταμεία που βγαίνουν σε σύνταξη χωρίς όριο ηλικίας με 35ετία και γυναίκες σε ΔΕΚΟ και τράπεζες με ασφάλιση πριν από το 1983 για τις οποίες προβλέπεται έξοδος στα 52 έτη.
• Αύξηση του φόρου πολυτελούς διαβίωσης κατά 30% σε Ι.Χ. υψηλού κυβισμού, πισίνες και αεροσκάφη και πιθανή επέκτασή του στα σκάφη.
• Επιβολή φόρου διαμονής (1-5 ευρώ ή 3-5% επί του κόστους της διανυκτέρευσης) για διανυκτερεύσεις σε πολυτελή ξενοδοχεία των νησιών του Αιγαίου.
• Επιβολή φόρου 3% επί της εκδιδόμενης απόδειξης σε νυχτερινά κέντρα, μπαρ, εστιατόρια και λοιπές επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος πρώτης κατηγορίας κατά την τουριστική περίοδο (1η Απριλίου έως 31η Οκτωβρίου).
• Ειδικός φόρος 6% στις πωλήσεις ειδών που υπάγονται στον φόρο πολυτελείας (π.χ. ρολόγια, κοσμήματα, έργα τέχνης). Το μέτρο θα εφαρμοστεί πιθανότατα στα νησιά του Αιγαίου όπου ισχύουν οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ.
• Υποχρεωτική χρήση πιστωτικών καρτών για συναλλαγές άνω των 70 ευρώ στα νησιά με πληθυσμό άνω των 3.000 κατοίκων.
• Αυστηρότερα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς.
• Δημιουργία ενδιάμεσου φορέα διαχείρισης ιδιωτικού χρέους.
• Παγώνει το θέμα των αυξήσεων στον κατώτατο μισθό.
• Συλλογικές συμβάσεις σε ένα ευρωπαϊκού τύπου μοντέλο με συμβάσεις οι οποίες θα έχουν ευέλικτο χαρακτήρα, στα πρότυπα άλλων κρατών της Ε.Ε., όπου προβλέπεται ένα ανώτατο όργανο το οποίο καθορίζει τον κατώτατο μισθό, αλλά και τον αριθμό των απολύσεων. Για παράδειγμα, στη Γαλλία και στη Γερμανία οι ομαδικές απολύσεις επιτρέπονται εφόσον προηγηθεί διαβούλευση εργαζόμενων - εργοδοτών.

Η δική μου Αριστερά

του Μάρκου Βλάχου * , ipyxida.gr
 

Στην πορεία για το συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς θεωρώ υποχρέωση να κοινοποιήσω τις θέσεις μου για τη φυσιογνωμία του κόμματος γιατί για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτός ο χώρος της ελπίδας, βρέθηκε να πελαγοδρομεί ανάμεσα στις λογικές του στείρου κυβερνητισμού και στη συνέχεια της σοσιαλδημοκρατίας αδυνατώντας να αναλύσει το σήμερα και να απαντήσει στο αύριο, φθάνοντας έτσι στο τραγικό εκλογικό αποτέλεσμα του Ιανουαρίου.
Η δική μου Αριστερά
Είναι γνωστό σε όλους ότι οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες ορίζονται από τους κανόνες της καπιταλιστικής διάρθρωσης της οικονομίας. Αυτό το σύστημα που βασίζεται στην κατοχή των μέσων παραγωγής ήταν και παραμένει συνώνυμο του διαχωρισμού της κοινωνίας σε ανταγωνιστικές τάξεις. Όμως η εξέλιξη οδήγησε σε ένα καπιταλισμό των αγορών καθοδηγούμενο από τους τραπεζίτες και τις αγορές σε παγκόσμιο επίπεδο και εξ αυτού παρατηρείται μία πρωτοφανής συγκέντρωση δύναμης στα χέρια μίας παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας που χρησιμοποιεί την οικονομική της δύναμη για να ελέγχει τους βασικούς μοχλούς της κοινωνικής ζωής: μέσα μαζικής ενημέρωσης, πολιτισμό, δίκαιο, πολιτική.
Η αριστερά δεν πρέπει να αναζητεί τρόπους για να εξανθρωπίσει ή να αναμορφώσει τον καπιταλισμό και τον τρόπο ζωής που απορρέει από αυτόν αλλά μέσα από μία διαρκή οικονομική μάχη κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής (κοινωνική οικονομία, αυτοδιαχείριση, κλπ) να οδηγήσει στην μετατροπή της κοινωνίας δηλαδή σε μία κοινωνία που θα καλύπτει τις ανθρώπινες ανάγκες. Η εναλλακτική αυτή έχει συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση και δεν είναι άλλη από αυτή της οικολογικής αριστεράς.
Το σχέδιο της οικολογικής αριστεράς πρέπει να έχει σαν στόχο μία κοινωνία αυτόνομη όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του κάθε πολίτη θα είναι η προϋπόθεση για την ανάπτυξη του συνόλου και μία κοινωνία όπου η καταστροφή του περιβάλλοντος και η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο θα σταματήσει οριστικά.
Αυτή ή οικολογικής αριστεράς πρέπει να είναι ένας συνδυασμός μεταξύ του σοσιαλισμού, απαλλαγμένου από κάθε οικονομίστικη και κρατικίστικη λογική και μίας οικολογικής πολιτικής καθαρά αντικαπιταλιστικής. Είναι το όνειρο μίας αριστεράς που θέλει να πραγματοποιήσει τη σύνθεση των μεγάλων ιστορικών ρευμάτων της αριστεράς: τον σοσιαλισμό και την πολιτική οικολογία.
Ο σοσιαλισμός πάντα στόχευε στην ολοκλήρωση των ανθρώπων και της ίσης συμμετοχής τους στη διακυβέρνηση μέσω της ολοκλήρωσης της δημοκρατίας στην πραγματική της διάσταση: η εξουσία από και για το λαό. Τη στιγμή που η δημοκρατία μας έχει καταληφθεί από μία ολιγαρχία που χρησιμοποιεί τους θεσμούς για να προασπίσει τα συμφέροντά της που στις περισσότερες των περιπτώσεων αντιτίθενται στο γενικό συμφέρον, η οικολογική αριστερά πρέπει να στοχεύσει στην εισαγωγή μίας νέας πολιτισμικής εξέλιξης όπου ο σκοπός θα είναι η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής από κοινωνικές δυνάμεις και όχι η κοινωνικοποίηση τους γιατί όπου εφαρμόσθηκε αυτό το μοντέλο δεν αναπτύχθηκαν οι κοινωνίες αλλά αντίθετα έπεσαν σε ένα άλλο μοντέλο εκμετάλλευσης.
Η οικολογική αριστερά πρέπει να διαλογισθεί στο μοντέλο ανάπτυξης της κοινωνίας μας δηλαδή των σχέσεων του ατόμου με τη φύση, τα όρια του οικοσυστήματος και την καταστροφή του από τον άνθρωπο, τη διαστροφή του καπιταλιστικού συστήματος που επιβάλει υλικές ανάγκες και επιθυμίες που έχουν ως τελικό στόχο την υποταγή του ατόμου. Η πολιτική οικολογία είναι ένας διαλογισμός πάνω στο θέμα των μοντέλων παραγωγής, το περιεχόμενο της παραγωγής και του καταναλωτικού μοντέλου.
Ο ουσιαστικός παράγων της εναλλακτικής κοινωνικής διάθρωσης που πρέπει να επιδιώκει η νέα αριστερά είναι η κοινωνική επανάσταση. Αυτή η τελευταία δεν θα είναι βίαιη ούτε θα επιτευχθεί σε μία στιγμή, αλλά θα είναι μία δημοκρατική ανατροπή που θα προέλθει από τη διαφοροποίηση των κοινωνικών συσχετισμών και της κυρίαρχης κουλτούρας. Θα πρέπει να είναι κοινωνική γιατί θα έχει τις ρίζες της σε κάθε πτυχή της κοινωνικής δραστηριότητας και των κοινωνικών κινημάτων όπως αυτά εμφανίζονται στη σύγχρονη κοινωνία και θα αναφέρεται στο γενικό καλό και όχι σε ατομικά ή συντεχνιακά συμφέροντα. Η πολιτική οικολογία επέτρεψε να έρθει στο προσκήνιο η ουσία αυτού του γενικού συμφέροντος κοινού στο σύνολο της ανθρωπότητας: η προστασία του περιβάλλοντος συνθήκη απαραίτητη για την επιβίωση της.
Η οικολογική αριστερά πρέπει να είναι μία δύναμη προτάσεων και δράσης και όχι διαρκούς αντίθεσης και αντιπολίτευσης ή ακόμη άκριτου κυβερνητισμού. Η οικολογική αριστερά πρέπει να είναι το εργαλείο συσπείρωσης μίας πλειοψηφίας ικανής να κυβερνήσει και να πυροδοτήσει κοινωνικούς και οικολογικούς μετασχηματισμούς στις δομές της σύγχρονης κοινωνίας. Η οικολογική αριστερά πρέπει να είναι ο φορέας του μηνύματος της ελπίδας: υπόσχεση αλλαγής, κάλεσμα στη νόηση και το συναίσθημα όλων ώστε να νικηθούν οι αναστολές για τη δημιουργία του νέου μοντέλου για την ανάπτυξη της κοινωνίας.
ΒΛΑΧΟΣ ΜΑΡΚΟΣ
ΜΕΛΟΣ Κ.Ε. ΔΗΜ. ΑΡ.

Θόδωρος Μαργαρίτης: Το σταυροδρόμι του ΣΥΡΙΖΑ!

badiera.gr

 Μετά τις εκλογές και την συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου παρακολουθουμε ένα σήριαλ στις διαπραγματευσεις με την Ε.Ε. Πρόκειται για μια αντιφατική πορεία η οποία στο όνομα της ίδιας της “διαπραγματευσης” έχει προσθέσει -στην ήδη τραυματισμενη ελληνική οικονομια με την διαλυμένη κοινωνική συνοχή- την αβεβαιότητα για την θέση της χώρας στην ευρωζωνη και περαιτέρω ζημιές στην πραγματική οικονομία.Σε όλη αυτή την διαδικασία- έχω πειστεί -ότι το ζήτημα δεν είναι στο περιεχόμενο της διαπραγματευσης. Τουλάχιστον όχι μόνο σε αυτό!!
Το πρόβλημα βρίσκεται στην αμηχανία της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει δύσκολες επιλογές και με εσωκομματικό κόστος. Αυτό φάνηκε από την αρχή στο γεγονός ότι η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου δεν ήρθε για έγκριση στην βουλή. Μετά συνεχίστηκε η ίδια κατάσταση. Αισιόδοξα μηνύματα από το Μαξίμου-αμφισημίες από τα στελέχη-εμπλοκή στις διαπραγματευσεις-και άντε πάλι από την αρχή…
Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσει που θα το πάει,με ποιες υποχωρήσεις,με ποιες συμμαχίες..και όλο το αναβάλει.Γι’ αυτό δεν εχει νομοθετήσει καμιά “αντιδημοφιλή” υποχρέωση ,γι’ αυτό συνεχώς βρίσκεται σε καθεστώς παλινδρομησης. Μοναδικός στόχος γίνονται τελικά οι εσωκομματικες ισορροπίες. Αλλά ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά δεν γίνεται..
Πως να το κάνουμε…

KΑΤΑΘΕΣΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤOΝ ΘΑΝΑΣΗ ΘΕΟΧΑΡΟΠΟΥΛΟ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα να σας ενημερώσω την καθεμία και τον καθένα προσωπικά ότι σε αυτή την δύσκολη στιγμή για την Δημοκρατική Αριστερά αλλά και για την χώρα αποφάσισα να είμαι υποψήφιος στο επερχόμενο Συνέδριο για την Προεδρία του κόμματος μας, όπως ήδη ενημέρωσα πριν 10 ημέρες και την Κεντρική Επιτροπή στην πρόσφατη συνεδρίαση, δηλώνοντας παρών στην αλλαγή ηγεσίας. Σε αυτή την δύσκολη στιγμή αποφάσισα να θέσω υποψηφιότητα επειδή με βάση την πορεία των πολιτικών εξελίξεων αξίζει να ξαναπροσπαθήσουμε! Αξίζει μια ακόμη ευκαιρία στο κόμμα μας! Να γυρίσουμε σελίδα! Να τα αλλάξουμε όλα! Με υπέρβαση της σημερινής κατάστασης!
Η Δημοκρατική Αριστερά ως ανανεωτική, μεταρρυθμιστική, οικολογική και ευρωπαϊκή δύναμη της Αριστεράς δεν μπορεί να συμφωνεί με τις απορρυθμίσεις τις οποίες προώθησε η προηγούμενη κυβέρνηση και με τα αντιμεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά που υπάρχουν στη νέα κυβέρνηση. Γιατί αν συμφωνεί δεν θα έχει σχέση με τα ιδρυτικά χαρακτηριστικά της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με αυτό το σκεπτικό πρέπει να πορευτούμε στο Συνέδριο μας ώστε να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία. Η πορεία των πολιτικών εξελίξεων δείχνει ότι η Δημοκρατική Αριστερά που έχει ως θεμελιώδεις αρχές τον αριστερό ευρωπαϊσμό και τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, έχει να προσφέρει στην χώρα.
Θέλω να δεσμευθώ και να σας εγγυηθώ σε κάθε μία και σε κάθε έναν ξεχωριστά ότι θα προσπαθήσω να κάνω τα πάντα και να εξαντλήσω κάθε πιθανότητα ανάκαμψης του κόμματος. Αυτό απαιτεί συστηματικές δράσεις και καθημερινές παρεμβάσεις με την συμμετοχή των μελών και των φίλων. Ένα κόμμα, που παρά τις μεγάλες δυσκολίες, είναι μαχόμενο. Για αυτή την προσπάθεια, σας καλώ όλες και όλους να συμμετάσχετε στο Συνέδριο. Είναι μία συλλογική προσπάθεια. Σας καλώ όλες και όλους ακόμη και όσοι είστε προβληματισμένοι και απογοητευμένοι. Λάθη έγιναν πολλά και από πολλούς. Χωρίς βέβαια τον ίδιο επιμερισμό ευθυνών. Και έχει γίνει σε πολλές συνεδριάσεις των κεντρικών οργάνων σχετική συζήτηση. Ναι στην αυτοκριτική, όχι στο αυτομαστίγωμα!
Με τιμήσατε εκλέγοντας με στα δύο προηγούμενα Συνέδρια στην Κεντρική Επιτροπή και στη συνέχεια Γραμματέα της. Σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου για 13 μήνες από τον Ιανουάριο του 2014 έως και τον Φεβρουάριο του 2015, δουλεύοντας ασταμάτητα, υπηρέτησα την συλλογικότητα και τις αποφάσεις των Συνεδρίων και Κεντρικών Επιτροπών. Στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση δυστυχώς λίγοι άνθρωποι προσπαθήσαμε και καταφέραμε να κατεβάσουμε ψηφοδέλτια σε όλη την χώρα. Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα και πριν από 2 μήνες, η απόφαση μου για παραίτηση μόνο από τη θέση του Γραμματέα της Κ.Ε. και όχι από μέλος της Κ.Ε. ήθελε να εκπέμψει το σήμα ότι λάβαμε το μήνυμα. Ήταν μια αγωνιώδης προσπάθεια αφύπνισης. Ενδεχομένως το μήνυμα αυτό δεν έγινε απολύτως κατανοητό.
Σήμερα, οι πολιτικές εξελίξεις δείχνουν ότι ο ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι σημαντικός στις συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής αβεβαιότητας. Αρκεί να κάνουμε το τολμηρό βήμα προς τα μπροστά με βάση τις αρχές της ανανεωτικής αριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Το βήμα προς μία προοδευτική πολιτική και όχι προς την συντήρηση κατεστημένων δομών. Σε αυτή την πρόκληση πρέπει να απαντήσουμε θετικά με στόχο να είμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία.

Με φιλικούς και συντροφικούς χαιρετισμούς,

Θανάσης Θεοχαρόπουλος

Μέλος Κεντρικής Επιτροπής και Υποψήφιος Πρόεδρος Δημοκρατικής Αριστεράς

Kαταθέση υποψηφιότητας για την Προεδρία του κόμματος απο την Μαρία Γιαννακάκη

 
Προς τα μέλη και τους φίλους της
Δημοκρατικής Αριστεράς

Η Δημοκρατική Αριστερά, παρά τα λάθη και τις αστοχίες της που την οδήγησαν στην εκλογική απίσχναση, παραμένει πιστή στις ιδρυτικές Αρχές και αξίες της για να συμβάλλει στην έκφραση των δυνάμεων της ανανεωτικής, μεταρρυθμιστικής, οικολογικής και ευρωπαϊστικής αριστεράς.
Με σαφές μέτωπο ενάντια στις δυνάμεις του λαϊκισμού και της συντήρησης, κατέθεσε προτάσεις ρεαλιστικές και προοδευτικές και ανέλαβε πρωτοβουλίες, οι οποίες δεν ήταν πάντοτε δημοφιλείς.
Άνοιξε το δρόμο για την αλλαγή πολιτικής χωρίς να σκεφτεί και να ενεργήσει με γνώμονα μικροκομματικά συμφέροντα.
Η Δημοκρατική Αριστερά, το τελευταίο διάστημα, ταλανίστηκε από ετεροπροσδιορισμούς και έχασε το πολιτικό της στίγμα. Οι συμμαχίες απετέλεσαν ανέκαθεν στρατηγικό στόχο του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν αυτοσκοπό. Προηγείται ο καθορισμός της πολιτικής της ταυτότητας. Η Αριστερά του 21ου αιώνα, με πρώτο στόχο την έξοδο της χώρας από την κρίση περνά από την υλοποίηση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων σε επίπεδο κράτους και κοινωνίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος.
Η κοινωνία χρειάζεται μια Δημοκρατική Αριστερά που θα καλύψει την παραπάνω από εμφανή απουσία αυτής της Αριστεράς στη χώρα μας, που θα επαναδιατυπώσει με σύγχρονους και επίκαιρους όρους τις θεμελιακές της Αρχές και θα καταστεί το κρίσιμο ιδεολογικό μέγεθος, για να γίνει πράξη μια μακρόπνοη αριστερή προοδευτική διακυβέρνηση που έχει ανάγκη ο τόπος, χωρίς κρατικίστικες και συντεχνιακές αντιλήψεις, με σταθερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό.
Αδήριτη προβάλλει σήμερα η ανάγκη για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ως αριστερή απάντηση στην πολιτική των συντηρητικών διευθυντηρίων για μία Ευρώπη, όπως πρώτη η Ανανεωτική Αριστερά οραματίστηκε. Με συνεργασία των αριστερών, των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού και άλλων προοδευτικών ευρωπαϊστικών δυνάμεων.
Μόνο μία δυνατή και εξωστρεφής Δημοκρατική Αριστερά, με ιδεολογική σαφήνεια και ενότητα προϊόν διαλεκτικής επεξεργασίας και συναινέσεων και όχι μηχανιστικών και γραφειοκρατικών συμφωνιών μπορεί να είναι χρήσιμη στην ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα.
Με αυτές τις σκέψεις και με την πορεία μου ως ιδρυτικού μέλους του κόμματος, καταθέτω την υποψηφιότητά μου για την Προεδρία του κόμματος στην κρίση των συνέδρων.

Μαρία Γιαννακάκη

Η Αριστερά απέναντι σε κρίσιμα διλήμματα

του Τάσου Πάπά , efsyn.gr

 Προ ημερών ήταν στην Αθήνα ο γνωστός Γάλλος συγγραφέας αστυνομικών με πολιτικές προεκτάσεις μυθιστορημάτων, Ζιλ Βενσάν.

Απαντώντας στην ερώτηση της Π. Σπίνου «γιατί στο βιβλίο σας (σ.σ. «Το φιλί του θανάτου”, εκδόσεις Καστανιώτης) παρουσιάζετε την Αριστερά διαπλεκόμενη και διεφθαρμένη, ενώ η κυρίαρχη αντίληψη είναι ότι η Αριστερά είναι δίκαιη και ηθική» ο Βενσάν δίνει την εξής απάντηση: «Υπάρχουν αριστεροί πριν και αριστεροί μετά την ανάληψη της εξουσίας. Αρχικά οι σοσιαλιστές φαντάζονται πως θα πλάσουν έναν καινούργιο κόσμο, ωστόσο όταν ανεβαίνουν στην εξουσία παρασύρονται, διαβρώνονται, το χρήμα τούς διαφθείρει. Γι’ αυτό επινοήθηκε η σοσιαλδημοκρατία, για να πιστεύει ο λαός πως είναι Αριστερά, ενώ δεν είναι».
Αμέσως μετά πάντως ο Βενσάν επισημαίνει: «Προτιμώ μια Αριστερά να κάνει αυτό που μπορεί, παρά μια Δεξιά να κάνει αυτό που θέλει» («Εφ.Συν.» 28-4-2015).
Αν προσθέσουμε στα παραπάνω και τον ιδιοφυή αφορισμό του Γιόζεφ Ροτ ότι «η επανάσταση παραμένει πάντα στα αριστερά, οι αντιπρόσωποί της είναι που πηγαίνουν πάντα προς τα δεξιά», έχουμε μέσα σε λίγες αράδες το… αιώνιο πρόβλημα της σχέσης της Αριστεράς με την εξουσία και το ακόμη πιο επίμαχο ζήτημα, του εκφυλισμού των επαναστάσεων.
Στα όρια αυτού του σημειώματος δεν είναι δυνατόν να τεθούν και να σχολιαστούν εξαντλητικά όλα τα θέματα. Μερικές μόνο παρατηρήσεις που μπορεί να είναι και επίκαιρες, γιατί η παρούσα κυβέρνηση, και ειδικότερα ο κορμός της, ο ΣΥΡΙΖΑ, θα κληθεί να αναμετρηθεί με κρίσιμα διλήμματα που ακουμπούν τον πυρήνα της ταυτότητάς του.
● Εκτός από τους αριστερούς πριν και τους αριστερούς μετά την ανάληψη της εξουσίας, η σχέση των οποίων με την ηθική περνάει από το πεδίο της ρητορικής, όπου όλα είναι σχετικά εύκολα, στο πεδίο της πράξης, όπου δοκιμάζεται η αντοχή των συνειδήσεων και η συνοχή των πεποιθήσεων – «αρχή άνδρα δείκνυσι»-, υπάρχουν και οι αριστεροί που δεν ενδιαφέρονται για την εξουσία σε καπιταλιστικές συνθήκες γιατί πιστεύουν ότι το σύστημα αν δεν πληγεί στις ρίζες του έχει την ικανότητα να ενσωματώνει και τελικώς να εξουδετερώνει κάθε δύναμη που το αμφισβητεί.
Είναι η περίπτωση των κομμουνιστικών κομμάτων που έχουν ως σημείο αναφοράς τον μαρξισμό-λενινισμό, είναι επίσης η περίπτωση των ρευμάτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς με ελευθεριακά και κινηματικά χαρακτηριστικά.
Προβάλλουν ως παράδειγμα που δικαιώνει τις απόψεις τους τη σοσιαλδημοκρατία, η οποία προσπάθησε να αλλάξει τον καπιταλισμό με ειρηνικά μέσα αλλά το μόνο που πέτυχε ήταν ο εξανθρωπισμός του για μερικά χρόνια (η περίοδος της χρυσής 35ετίας), ωστόσο επειδή δεν ανέτρεψε τη βάση που τον στήριζε, ο καπιταλισμός, όταν του δόθηκε η ευκαιρία, έγινε πιο άπληστος και πιο επιθετικός, ενώ η σοσιαλδημοκρατία είναι σήμερα η καλύτερη θεραπαινίδα του.
● Αν, όμως, η θεωρία της αναμονής μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες παραπέμπει στον χιλιασμό και συνεπώς στην παραίτηση, αν -όπως αποδείχτηκε- οι επαναστατικές ουτοπίες μετατρέπονται σε δυστοπίες και αν, όπως έχει φανεί μέχρι τώρα, η ταπεινωτική συνθηκολόγηση είναι η μοιραία κατάληξη όλων των εγχειρημάτων που επιχείρησαν να αλλάξουν ριζικά την κοινωνία με μεταρρυθμίσεις, τότε τι μένει;
Να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι η φυσική τάξη πραγμάτων και ότι δεν υπάρχει εναλλακτικό μοντέλο;
Η ίδια όμως η πραγματικότητα του καπιταλισμού (θηριώδεις ανισότητες, καταστροφή του περιβάλλοντος, έλλειμμα δημοκρατίας, αυταρχισμός) μας υποχρεώνει να μην εγκαταλείψουμε τον στόχο που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».
Το πώς και με ποια μέσα είναι μια ανοιχτή συζήτηση που συνεχώς ανανεώνεται και εμπλουτίζεται από την εμπειρία.
● «Προτιμώ μια Αριστερά να κάνει αυτό που μπορεί, παρά μια Δεξιά να κάνει αυτό που θέλει» λέει ο Ζιλ Βενσάν. Ετσι, διά της παρακαμπτηρίου, ερχόμαστε στο σήμερα και στα διλήμματα που θα αντιμετωπίσει η ελληνική κυβέρνηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε από το πολιτικό περιθώριο, όχι μόνο λόγω της έκτασης και της βιαιότητας της οικονομικής κρίσης, που αποδόμησε τα συστημικά κόμματα, αλλά και γιατί εμφανίστηκε έτοιμος -και έπεισε γι’ αυτό- να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες.
Εξελέγη με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα -όχι επαναστατικό, αλλά στο πνεύμα του αριστερού κεϊνσιανισμού- και τώρα διαπιστώνει ότι οι συσχετισμοί στην Ευρώπη είναι κατάφωρα αρνητικοί, δεν έχει συμμάχους σε επίπεδο κυβερνήσεων, οι κυρίαρχες δυνάμεις είναι άκαμπτες και απαιτούν την άνευ όρων παράδοσή του.
Είναι αναγκασμένος λοιπόν να διαλέξει: θα προσπαθήσει να κάνει ό,τι μπορεί στο δεδομένο περιβάλλον ή θα αφήσει τη Δεξιά να επιστρέψει για να κάνει ό,τι θέλει;
Το τι θέλουν η Δεξιά και οι πρόθυμοι σύμμαχοί της τού εξτρεμιστικού Κέντρου το ξέρουμε πολύ καλά.
Αυτό που ακόμη δεν ξέρουμε (μάλλον ούτε η Αριστερά το ξέρει, αν και πρέπει να το υποψιάζεται γιατί υπάρχουν σαφείς ενδείξεις) είναι αν αυτό που θα της επιτρέψουν να κάνει αξίζει τον κόπο ή διατρέχει τον θανάσιμο κίνδυνο να οδηγηθεί σε ιδεολογική και πολιτική πανωλεθρία από την οποία θα περάσουν πολλά χρόνια για να συνέλθει.

«Τιτίβισμα» Κουβέλη υπέρ συμφωνίας, αλλά και... «κόκκινων γραμμών»

matrix24.gr
Την επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές προκρίνει ως απόλυτη προτεραιότητα ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, με «τιτίβισμά» του στο twitter.
 
 Ωστόσο, ο Φώτης Κουβέλης κάνει λόγο και για «προστασία εργασιακών δικαιωμάτων», καλώντας εμμέσως πλην σαφώς την κυβέρνηση να μην υπαναχωρήσει στην κόκκινη γραμμή της αναφορικά με τα εργασιακά. Το tweet του Φώτη Κουβέλη έχει ως εξής: «Αναγκαία η συμβιβαστική προωθητική βιώσιμη συμφωνία, Ανάπτυξη να σταματήσει η ανεργία, Προστασία εργασιακών δικαιωμάτων».

Άνεργη με εκατομμύρια

του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr

Είναι άνεργη και ανεπάγγελτη, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Ήταν μια ευτυχισμένη άνεργη. Δεν είχε λόγους ούτε να ψάξει για δουλειά, ούτε ν’ ανησυχήσει. Στις Τράπεζες, είχε καταθέσεις 97 εκατομμυρίων ευρώ!  Καμιά ανησυχία δεν είχε και για το αν την έψαχναν από την εφορία. Για τρία συνεχόμενα χρόνια δήλωνε καταθέσεις 15 εκατ. ευρώ. Κανένας ελεγκτικός μηχανισμός δεν υποπτεύθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά με την περίπτωσή της.

Η συγκεκριμένη άνεργη και ανεπάγγελτη κυρία, είναι μια από τις πολλές κραυγαλέες περιπτώσεις φοροδιαφυγής που αποκάλυψαν οι οικονομικοί εισαγγελείς. Και σ' αυτήν και σε αρκετούς ακόμα, οι υποθέσεις είχαν συνέχεια. Δημεύτηκαν περιουσίες και καταθέσεις και μετά από δικαστικές αποφάσεις.

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, οι έλεγχοι φέρνουν στη δημοσιότητα κραυγαλέες περιπτώσεις σαν κι αυτή. Έμπορος με 36 εκατ. καταθέσεις, νοικοκυρά με 23 εκατ., συνταξιούχος με 12,1 εκατ., ιδιωτικοί υπάλληλοι με 18 εκατ. κ.ο.κ. Όλοι αυτοί και πολλοί ακόμα, αδυνατούσαν να δικαιολογήσουν τη νομιμότητα των ιλιγγιωδών αυτών ποσών. Λογικό. Πώς μαζεύει μια νοικοκυριά τέτοιο γερό κομπόδεμα; Μόνο στους τελευταίους τρεις μήνες οι οικονομικοί εισαγγελείς εξέδωσαν αποφάσεις για 29 δημεύσεις περιουσιών υπόπτων για φοροδιαφυγή.

Τι μας λέει όλη αυτή η ιστορία; Πως, αν υπάρχει πολιτική βούληση, τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της φοροδιαφυγής μπορεί ν' αντιμετωπισθεί. Αν η συγκεκριμένη κυρία ελεγχόταν από τότε που δήλωνε κάθε χρόνο καταθέσεις 15 εκατ. ευρώ και σ' εκείνο το κουτάκι της φορολογικής δήλωσης συμπληρωνόταν με την λέξη «άνεργη», ήδη στο δημόσιο ταμείο θα είχε εισρεύσει ένα σεβαστό ποσό. Το ίδιο και με τους υπόλοιπους, αλλά και όσους πρόκειται να ελεγχθούν.

Η αλήθεια είναι πως και τα προηγούμενα χρόνια, κατά καιρούς «έσκαγαν» τέτοιες προκλητικές περιπτώσεις. Θυμόμαστε τους γιατρούς του Κολωνακίου, οι οποίοι δήλωναν ελάχιστα εισοδήματα και είχαν τεράστιες καταθέσεις τις οποίες δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν. Και όχι μόνο. Δικηγόροι, κτηματομεσίτες, εργολάβοι. Κατά καιρούς δημοσιοποιούνται κάποια εντυπωσιακά στοιχεία, ωστόσο είναι γνωστό πως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν έχουν την υποδομή να προχωρήσουν τους ελέγχους σε βάθος. Και η έλλειψη υποδομής, είναι επίσης θέμα πολιτικής βούλησης.

Οι κατά καιρούς δημοσιοποιήσεις στοιχείων, συνήθως έχουν τον χαρακτήρα του εντυπωσιασμού, «να δώσουμε λίγο θέαμα στον λαό» και μετά όλα γυρίζουν στους παλιούς τους ρυθμούς της απραξίας, των μη ελέγχων, της αδιαφορίας για αντιμετώπιση της μεγάλης φοροδιαφυγής, η οποία κοστίζει πολλά δισεκατομμύρια κάθε χρόνο, σύμφωνα με πολλές έρευνες. 

Πριν από λίγες ημέρες η υπουργός Νάντια Βαλαβάνη είπε πως θα περάσουν από έλεγχο 1,5 εκατ. καταθέτες σε βάθος 15ετίας για να διαπιστωθεί αν η κίνηση των τραπεζικών λογαριασμών τους είναι σε αντιστοιχία με τα εισοδήματα που έχουν φορολογηθεί. Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα. Ποιος, εκτός απ' όσους έχουν κάτι να κρύψουν κάτι, θα διαφωνήσει με αυτό; Ο χρόνος θα δείξει αν θα υπάρξει συνέχεια. Συνέχεια κανονική εννοούμε, όχι σαν εκείνες τις περίφημες λίστες καταθετών εξωτερικού που ψάχνονται εδώ και χρόνια...

Το σίγουρο είναι πως αν το κράτος έκανε τη δουλειά του, σήμερα δεν θα σκεφτόταν πάλι τρόπους νέας υπερφορολόγησης όσων δεν μπορούν να κρύψουν ούτε ένα ευρώ εισόδημα...