Στις πρώτες χώρες η Ελλάδα με τα περισσότερα κρούσματα σχολικής βίας

Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού

 

 

 

 in.gr

 Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει στην Ελλάδα το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού, καθώς η χώρα μας βρίσκεται στις πρώτες χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά μαθητών που εμπλέκονται σε περιστατικά bullying.

Με αφορμή την Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού (6 Μαρτίου) εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές καλούνται να ανταλλάξουν απόψεις, σκέψεις και εμπειρίες, να ενημερωθούν και να προτείνουν τρόπους για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Το φαινόμενο bullying στην Ελλάδα

Σύμφωνα με έρευνα που έκανε το Χαμόγελο του Παιδιού στο πλαίσιο του 1ου Επιστημονικού Συνεδρίου κατά του Σχολικού Εκφοβισμού (2014), το 6,3% των εφήβων στην Ελλάδα έχει δεχτεί διαδικτυακό εκφοβισμό σε διάστημα τεσσάρων μηνών και το 3,6% δηλώνει ότι έγινε δράστης.

Το 42% των εκπαιδευτικών πιστεύει ότι τα περιστατικά ενδοσχολικής βίας και παραβατικότητας υποβαθμίζονται ή αποσιωπώνται.

Μόνο 1 στα 10 παιδιά που βιώνουν κάποια μορφή βίας λαμβάνουν υποστήριξη στην Ελλάδα.

Η χώρα μας βρίσκεται μεταξύ των τεσσάρων πρώτων χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά μαθητών που εμπλέκονται σε περιστατικά εκφοβισμού μαζί με τη Λιθουανία, την Εσθονία και τη Λετονία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, δεν υπάρχει συστηματική αύξηση του διαδικτυακού εκφοβισμού (cyber bullying), με τις παραδοσιακές μορφές εκφοβισμού να παραμένουν οι πιο συχνές μορφές παρά την αντίθετη κοινή πεποίθηση.

Το φαινόμενο bullying διεθνώς

Το 55% των παιδιών στην Ευρώπη που έχουν εκφοβιστεί υποστηρίζουν ότι ως συνέπεια βιώνουν συμπτώματα κατάθλιψης με περισσότερο από το 1/3 των παιδιών να υποστηρίζει ότι έκανε κακό στον εαυτό του ή σκέφτηκε να αυτοκτονήσει.

Το 34% των ενηλίκων θεωρούν το bullying ως μια φυσιολογική πτυχή της ανάπτυξης ενός παιδιού. 
(βρετανικός οργανισμός BeatBullying)

Το 28% των μαθητών 6-12 ετών στις ΗΠΑ έχουν υποστεί εκφοβισμό, ενώ το 70, 6% των μαθητών δηλώνουν πως έχουν δει περιστατικά bullying στο σχολείο τους. Μόνο σε ποσοστό 20% - 30% των μαθητών που υφίστανται bullying ενημερώνουν κάποιον ενήλικα (ΗΠΑ www.stopbullying.gov).

Συζήτηση στα σχολεία

Με εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας καλούνται οι σχολικοί σύμβουλοι, οι διευθυντές εκπαίδευσης και οι διευθυντές των σχολείων να συμβάλουν ενεργά στην αποτελεσματική προετοιμασία και υλοποίηση δραστηριοτήτων με στόχο την πρόληψη και την αντιμετώπιση φαινομένων σχολικής βίας και εκφοβισμού. 

Συγκεκριμένα καλούνται όλες οι σχολικές μονάδες να αφιερώσουν χρόνο (δύο ή περισσότερες διδακτικές ώρες με απόφαση του συλλόγου διδασκόντων) σε σχετικές δράσεις, συζητήσεις, εκδηλώσεις (π.χ. βιβλιοπαρουσιάσεις, προβολές ταινιών, εικαστικά εργαστήρια, διαδραστικές ομιλίες, βιωματικά σεμινάρια κ.ά.).

Η οργάνωση κατά του bullying CABCY λάνσαρε ένα πρωτότυπο βίντεο που μικραίνει κάθε φορά που το μοιράζεσαι.

Στο καναβάτσο θέλουν την Αθήνα οι δανειστές

efsyn.gr

 Συντάκτης: Αρτεμις Σπηλιώτη

Τη στρατηγική της εν όψει του κρίσιμου Eurogroup της Δευτέρας προσπαθεί να «χτίσει» η κυβέρνηση και σύμφωνα με πληροφορίες ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης δεν θα απευθύνει στους ομολόγους τους μόνο οικονομικά επιχειρήματα.

Οι παροικούντες το Μαξίμου σημειώνουν ότι μόνο τυχαία δεν ήταν η παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στο προχθεσινό Κυβερνητικό Συμβούλιο για την Οικονομική Πολιτική, στη διάρκεια του οποίου εξετάστηκε το πακέτο των μέτρων με το οποίο θα επιχειρηθεί ο κατευνασμός των θεσμών, αρχής γενομένης από το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες.

Η ελληνική κυβέρνηση θέλει να αναδείξει στους εταίρους τη γεωπολιτική σημασία της Αθήνας στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και να καταστήσει σαφές ότι δεν είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης η περιθωριοποίηση της χώρας εντός ή εκτός ευρωζώνης. Να σημειωθεί εξάλλου ότι και ο αμερικανικός παράγοντας έχει εκφράσει την ανησυχία του, φοβούμενος ότι το «στρίμωγμα» της Ελλάδα από τους εταίρους μπορεί να δημιουργήσει τριγμούς στην ευρωατλαντική συμμαχία.

Οι δανειστές επιχειρούν να στείλουν την Αθήνα στο καναβάτσο ώστε να αναγκάσουν την κυβέρνηση να λάβει «εδώ και τώρα» μέτρα στην κατεύθυνση της εκκρεμούσης 5ης αξιολόγησης, δηλαδή να δοθεί συνέχεια στο περιλάλητο e-mail Χαρδούβελη, το οποίο έχει απορρίψει στο σύνολό του η νέα κυβέρνηση.

Οι κυκλωτικές κινήσεις όλων των θεσμών-δανειστών (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ) αναμένεται να κορυφωθούν τα επόμενα εικοσιτετράωρα και δεν αποκλείεται, αν δεν βρεθεί η χρυσή τομή στο Eurogroup της Δευτέρας, να ανοίξει ο δεύτερος γύρος της σκληρής αντιπαράθεσης Ελλάδας-Ευρωπαίων με όλα τα ενδεχόμενα.

Ο πρώτος γύρος έκλεισε με τις αποφάσεις του Eurogroup του Φεβρουαρίου και το γνωστό κείμενο «της δημιουργικής ασάφειας», το οποίο όμως χρήζει πλέον αποσαφήνισης.

Εν όψει του δεύτερου γύρου η Ελλάδα έχει μπει σε «πρόγραμμα» πιστωτικής ασφυξίας, όπως επιβεβαιώθηκε από τις χθεσινές αποφάσεις που έλαβε η ΕΚΤ προκαλώντας τη δυσφορία της κυβέρνησης.

«Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου δεν αντανακλάται πλήρως στις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» δήλωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1. Οπως είπε, τον τελευταίο καιρό η ΕΚΤ ζητούσε να υπάρξει μια συμφωνία, η οποία επιτεύχθηκε στις 20 Φεβρουαρίου αλλά δεν ενσωματώθηκε στην απόφασή της.

Ο Μάριο Ντράγκι λοιπόν έδωσε μια μικρή ανάσα στις τράπεζες αυξάνοντας κατά 500 εκατ. ευρώ το «μαξιλάρι» της χρηματοδότησης, ωστόσο στο κρίσιμο ζήτημα που αφορά τη χρήση της ρευστότητας από τις τράπεζες για την αγορά εντόκων γραμματίων ώστε να χρηματοδοτηθεί το Δημόσιο, ξεκαθάρισε ότι η ΕΚΤ δεν είναι «πολιτικό ίδρυμα» αλλά λειτουργεί με κανόνες. Απαντώντας σε ερώτηση για την αύξηση του ορίου έκδοσης εντόκων γραμματίων, είπε ότι «οι ευρωπαϊκοί κανόνες απαγορεύουν την έμμεση ή άμεση χρηματοδότηση ενός κράτους».

Ο Ευρωπαίος κεντρικός τραπεζίτης ζήτησε να υπάρξει γρήγορα μια διαδικασία που θα δείχνει ότι προχωρά η επιτυχημένη ολοκλήρωση του προγράμματος, ώστε να γίνουν και πάλι αποδεκτά από την ΕΚΤ τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και εγγυήσεις του Δημοσίου ως ενέχυρα στις πράξεις κύριας χρηματοδότησης των τραπεζών. «Η ΕΚΤ είναι η πρώτη που εύχεται να ξεκινήσει τη χρηματοδότηση» (σ.σ. επαναφορά του waiver και αποδοχή των ελληνικών ομολόγων).

Ο Μάριο Ντράγκι, έδωσε μικρή ανάσα στις ελληνικές τράπεζες, αλλά «έκοψε» κάθε συζήτηση για χρηματοδότηση του Δημοσίου μέσω των πιστωτικών ιδρυμάτων. Η μη υλοποίηση του προγράμματος θα κρατήσει κλειστούς του κρουνούς της ρευστότητας, ήταν το μήνυμα του κεντρικού τραπεζίτη.

Στο πλαίσιο αυτό η επέκταση του Εκτάκτου Μηχανισμού Ρευστότητας, μέσω του οποίου χρηματοδοτούνται οι συστημικές τράπεζες, περιορίστηκε στα 500 εκατ. ευρώ, ωστόσο κύκλοι του μεγάρου Μαξίμου σημείωναν ότι η απόφαση της ΕΚΤ δεν δημιουργεί κανένα επιπρόσθετο πρόβλημα στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα καθώς συνεχίζεται η επιστροφή καταθέσεων.

Η εξάρτηση των ελληνικών τραπεζών από το ευρωσύστημα εκτιμάται στα 100 δισ. ευρώ, με τον Μάριο Ντράγκι να σημειώνει ότι το ποσό έχει διπλασιαστεί τους τελευταίους δύο μήνες και αντιστοιχεί στο 68% του ΑΕΠ, που είναι και το υψηλότερο στην ευρωζώνη. Ο επικεφαλής της ΕΚΤ μάλιστα τόνισε ότι «το τελευταίο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι η ΕΚΤ δεν βοηθά την Ελλάδα».

Το «μαξιλάρι»

Σε ό,τι αφορά το «μαξιλάρι» των περίπου 10 δισ. ευρώ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ο Μάριο Ντράγκι ξεκαθάρισε και πάλι ότι είναι διαθέσιμο για τυχόν ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης, αν και οι ελληνικές τράπεζες, όπως τόνισε, είναι φερέγγυες.

Ο Μάριο Ντράγκι επανέλαβε χθες ότι η ΕΚΤ δεν μπορεί να προχωρήσει σε αγορές ελληνικών τίτλων στο πλαίσιο του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης (QE) πριν από τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, δεδομένου εκτός των άλλων ότι ήδη οι τίτλοι που κατέχει υπερβαίνουν το όριο που τέθηκε ανά εκδότη (33%) και έτσι θα πρέπει πρώτα να γίνουν αποπληρωμές και μετά αγορές.

Η Εξέγερση του Κιλελέρ

06 Mar, 2015 , ipyxida.gr

Αιματηρά επεισόδια, που συνέβησαν στις 6 Μαρτίου 1910 και εντάσσονται στη μακρά ιστορία του αγροτικού ζητήματος στη Θεσσαλία. Παρότι έλαβαν χώρα κατά κύριο λόγο στην Λάρισα, πήραν το όνομά τους από το χωριό Κιλελέρ (σήμερα Κυψέλη), από το οποίο δόθηκε το έναυσμα. Η επέτειος αυτή τιμάται κάθε χρόνο και αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση της ελληνικής αγροτιάς, που έχει την ευκαιρία να προβάλει τα αιτήματά της.
Το αγροτικό ζήτημα στη Θεσσαλία εμφανίζεται οξυμένο από την επαύριο της ένταξης της περιοχής στην ελληνική επικράτεια το 1881. Οι κολίγοι υπήρξαν οι χαμένοι της ενσωμάτωσης και οι τσιφλικάδες οι μεγάλοι κερδισμένοι. Το λάθος των κυβερνήσεων εκείνης της εποχής ήταν ότι εφάρμοσαν το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο, που ίσχυε στην Παλαιά Ελλάδα, παραγνωρίζοντας τα δικαιώματα των κολίγων, βάσει του οθωμανικού δικαίου.
Επί Τουρκοκρατίας, οι τσιφλικάδες είχαν μόνο το δικαίωμα εισπράξεως των προσόδων επί των μεγάλων εκτάσεων που κατείχαν, ενώ οι κολίγοι είχαν πατροπαράδοτα δικαιώματα επί των κοινόχρηστων χώρων του τσιφλικιού (επί της γης, των οικιών, των δασών και των βοσκοτόπων). Με τη νέα κατάσταση, οι έλληνες πλέον τσιφλικάδες, που διαδέχθηκαν τους οθωμανούς, είχαν δικαιώματα απόλυτης κυριότητας σε όλη την ιδιοκτησία τους, ενώ οι κολίγοι είχαν περιπέσει σε καθεστώς δουλοπαροίκου.

Οι κολίγοι διεκδίκησαν μαχητικά την επαναφορά των πραγμάτων στο προηγούμενο καθεστώς, ενώ έθεταν και θέμα απαλλοτριώσεων. Ο εκσυγχρονιστής Χαρίλαος Τρικούπης, που κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή, ήταν αντίθετος με τη διανομή της γης στους κολίγους, γιατί δεν ήθελε να χάσει τους ξένους επενδυτές και την εισροή νέων κεφαλαίων στην Ελλάδα.
Η κατάσταση άλλαξε δραματικά στην αυγή του 20ου αιώνα, με την ίδρυση των πρώτων αγροτικών συλλόγων σε Λάρισα, Καρδίτσα και Τρίκαλα. Με τη βοήθεια φωτισμένων αστών της εποχής, οι κολίγοι υιοθέτησαν σύγχρονες μορφές πάλης (μαζικές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια στις μεγάλες πόλεις, ψηφίσματα σε Κυβέρνηση, Βουλή και Βασιλιά κ.ά.). Η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα από όργανο των τσιφλικάδων το 1907 χαλύβδωσε το αγωνιστικό τους φρόνημα.
Στις αρχές του 1910, κύριο αίτημα των κολίγων ήταν η απαλλοτρίωση της γης και η διανομή των τσιφλικιών στους καλλιεργητές της, πάνω στη βάση της μικρής οικογενειακής ιδιοκτησίας. Η χώρα βρισκόταν υπό τον αστερισμό του Στρατιωτικού Συνδέσμου και πρωθυπουργός ήταν ο «υπηρεσιακός» Στέφανος Δραγούμης.
Οι κολίγοι είχαν προγραμματίσει το Σάββατο 6 Μαρτίου πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα, με αφορμή τη συζήτηση του αγροτικού νομοσχεδίου στη Βουλή. Από νωρίς το πρωί άρχισαν να συρρέουν στην πόλη διαδηλωτές από τα γύρω χωριά. Στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, κάπου 200 χωρικοί θέλησαν να επιβιβασθούν σε τρένο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Ο διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, Πολίτης, που επέβαινε στο τρένο, τους το αρνήθηκε. Οι χωρικοί οργίστηκαν κι άρχισαν να λιθοβολούν το συρμό, σπάζοντας τα τζάμια των βαγονιών.

 

Οι πρωτεργάτες των αγροτικών κινητοποιήσεων επιβιβάζονται στο τρένο για να προσαχθούν σε δίκη

Το τρένο απομακρύνθηκε, αλλά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές από ομάδα 800 χωρικών. Οι άνδρες της στρατιωτικής δύναμης που ευρίσκοντο εντός του τρένου και μετέβαιναν στη Λάρισα για το συλλαλητήριο, διατάχθηκαν από τον επικεφαλής τους να πυροβολήσουν στον αέρα για εκφοβισμό. Οι χωρικοί εξαγριώνονται και τους επιτίθενται με πέτρες και ξύλα. Οι στρατιώτες ξαναπυροβολούν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο ή κατ’ άλλους τέσσερις χωρικοί και να τραυματισθούν πολλοί. Ανάλογα επεισόδια έγιναν και στο χωριό Τσουλάρ (σήμερα Μελία), με δύο νεκρούς χωρικούς και 15 τραυματίες.
Οι συμπλοκές μεταξύ άοπλων διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής επεκτάθηκαν και στη Λάρισα, όταν οι αγρότες πληροφορήθηκαν τα αιματηρά επεισόδια στο Κιλελέρ και το Τσουλάρ. Δύο κολίγοι έπεσαν νεκροί, όταν το ιππικό ανέλαβε δράση. Το συλλαλητήριο έγινε, τελικά, με ειρηνικό τρόπο στις 3 το μεσημέρι στην Πλατεία της Θέμιδος. Ο φοιτητής Γεώργιος Σχοινάς διάβασε το ψήφισμα της συγκέντρωσης, που απεστάλη στη Βουλή και την Κυβέρνηση. Οι αγρότες ζητούσαν άμεση ψήφιση του νομοσχεδίου για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, ενώ εξέφρασαν τη βαθιά λύπη και οδύνη τους «για την άδικον επίθεσιν κατά του φιλήσυχου και νομοταγούς λαού, ής θύματα υπήρξαν άοπλοι και αθώοι λευκοί σκλάβοι της Θεσσαλίας».
Για τις ταραχές στο Κιλελέρ, στο Τσουλάρ και τη Λάρισα, πολλά άτομα συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν. Αρκετοί αγρότες αθωώθηκαν στη συνέχεια με βουλεύματα, ενώ συνολικά 62 διαδηλωτές παραπέμφθηκαν σε δίκη. Αθωώθηκαν όλοι στις 23 Ιουνίου1910, σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης.
Η εξέγερση του Κιλελέρ ξεσήκωσε κύμα συμπάθειας σε όλη τη χώρα, ενώ αυξήθηκε η κοινωνική πίεση για την επίλυση του αγροτικού ζητήματος. Η πολιτική εξουσία δεν μπορούσε άλλο να κλείνει τα μάτια. Το πρώτο δειλό βήμα για τη λύση του προβλήματος έγινε το 1911 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που διαδέχθηκε τον Στέφανο Δραγούμη στην πρωθυπουργία. Πάρθηκαν ορισμένα νομοθετικά μέτρα υπέρ των κολίγων, αλλά απαλλοτριώσεις δεν έγιναν κι ένας λόγος ήταν οι πόλεμοι που ακολούθησαν. Μόνο μετά το 1923, όταν το πρόβλημα της αποκατάστασης των προσφύγων έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις, άρχισαν από την κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα απαλλοτριώσεις τσιφλικιών σε μεγάλη κλίμακα.
Via : www.sansimera.gr

Φρένο από το ΣτΕ στην ανάπλαση του Αστέρα Βουλιαγμένης

efsyn.gr

 Αρνητική ήταν η γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την ανάπλαση της έκτασης του Αστέρα Βουλιαγμένης και γενικότερα, της χερσονήσου του Μικρού Καβουριού.

Ειδικότερα, με την υπ΄ αριθμ. 28/2015 γνωμοδότηση του Ε΄ Τμήματός,  κρίθηκε μη νόμιμο ως προς το σκέλος εκείνο που προβλέπει τη δημιουργία νέων μονοκατοικιών και την κατασκευή χτισμάτων στο αδόμητο τμήμα της χερσονήσου.

Αναλυτικότερα, στο Συμβούλιο της Επικρατείας είχε κατατεθεί για νομοπαρασκευαστική επεξεργασία το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος με το οποίο προβλέπεται η έγκριση «του ειδικού σχεδίου χωρικής ανάπτυξης δημοσίου ακινήτου (ΕΣΧΑΔΑ), η τροποποίηση του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως της Βουλιαγμένης στην έκταση του Αστέρα Βουλιαγμένης και ο καθορισμός χρήσεων γης και όρων δόμησης».

Με το σχέδιο διατάγματος επιχειρήθηκε: 1) η έγκριση ειδικού σχεδίου χωρικής ανάπτυξης δημοσίου ακινήτου (ΕΣΧΑΔΑ) συνολικού εμβαδού 301.864,99 τ.μ. που βρίσκεται στο Μικρό Καβούρι Αττικής, 2) η τροποποίηση του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης της Βουλιαγμένης Αττικής στην έκταση του «Αστέρα Βουλιαγμένης», 3) ο καθορισμός χρήσεων γης και όρων δομήσεως κατά ζώνες και 4) η έγκριση της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ).

Σύμφωνα με το σχέδιο διατάγματος, η έκταση των 301.864,99 τετραγωνικών μέτρων του Αστέρα Βουλιαγμένης χωρίζεται σε πέντε ζώνες και στην κάθε μια από αυτές καθορίζονται διαφορετικές χρήσεις.

Η πρώτη ζώνη έχει έκταση 201.425 τ.μ. και χαρακτηρίζεται ως περιοχή τουρισμού, αναψυχής και παραθεριστικής κατοικίας.

Από τα 201.425 τ.μ., επιτρέπεται να δομηθούν τα 56.500 τ.μ., εκ των οποίων στα 17.000 τ.μ. θα αναγερθούν αποκλειστικά ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, στα 39.500 τ.μ. θα αναγερθούν κατά κανόνα αυτοτελείς πολυτελείς κατοικίες, αλλά και άλλες εγκαταστάσεις. Ο συντελεστής δόμησης καθορίζεται 0,2 και ο συντελεστής κάλυψης 0,1.

Στην υπόλοιπη έκταση της ζώνης αυτής (161.345 τ.μ.) προβλέπεται η ανέγερση διαφόρων κατασκευών, ενώ προβλέπεται και η κατασκευή ελικοδρομίων.

Παράλληλα, επιτρέπεται η κατεδάφιση (ολική ή μερική), η αναβάθμιση και ο εκσυγχρονισμός των υπαρχόντων ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων και η κατασκευή δύο νέων υπερπολυτελών.

Στην ίδια πρώτη ζώνη προβλέπεται η κατασκευή δύο εστιατορίων με επιφάνεια μέχρι 800 τ.μ. το καθένα και αναψυκτήρια, η έκταση των οποίων δεν μπορεί να ξεπερνά τα 1.300 τ.μ.

Το σχέδιο διατάγματος προέβλεπε τη συνένωση των υπαρχόντων καμπανών ή τη δημιουργία νέων πολυτελών καμπανών ή τη μετατροπή τους σε κατοικίες. Ο συνολικός αριθμός των καμπανών δεν μπορεί να ξεπερνά τις 100. Επίσης, επιτρέπεται και η κατασκευή νέων μεμονωμένων αυτοτελών πολυτελών κατοικιών, με μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος τα 7,5 μέτρα.

Στην υπόλοιπη επιφάνεια της πρώτης ζώνης προβλέπονται συνεδριακά κέντρα, πολιτιστικές εγκαταστάσεις, αθλητικές εγκαταστάσεις με γήπεδα τένις, γκολφ και άλλων αθλημάτων, αποδυτήρια και γραφεία των αθλητικών εγκαταστάσεων, παιδικοί σταθμοί, στεγασμένα πάρκινγκ για αυτοκίνητα, πούλμαν και αυτοκίνητα μέχρι 3,5 τόνους.

Στη δεύτερη ζώνη, έκτασης 61.505 τ.μ., θα διατηρηθούν οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις, ενώ άλλες θα ανακαινιστούν χωρίς να γίνει καμία αύξηση της υπάρχουσας δόμησης.

Στην τρίτη ζώνη, έκτασης 25.845 τ.μ. απαγορεύεται η δόμηση. Αντίθετα, επιτρέπεται η διατήρηση, ανακαίνιση και αποκατάσταση των υφισταμένων εγκαταστάσεων, χωρίς καμία αύξηση δόμησης.

«Περιοχή αγκυροβολίου σε προστατευόμενο όρμο» χαρακτηρίζεται η τέταρτη ζώνη, επιφάνειας 3.000 τ.μ. Στη ζώνη αυτή απαγορεύεται μεν η δόμηση, αλλά επιτρέπονται τα έργα υποδομής για τη μετατροπή του υπάρχοντος αγκυροβολίου σκαφών μικρού μεγέθους σε τουριστική- λιμενική εγκατάσταση.

Η πέμπτη και τελευταία ζώνη των 10.260 τ.μ. χαρακτηρίζεται «περιοχή προστασίας αρχαιολογικού χώρου» και απαγορεύεται η δόμηση. Επιτρέπονται μόνο έργα προστασίας, αποκατάστασης και ανάδειξης των αρχαιοτήτων μετά από ειδικές μελέτες, οι οποίες θα εγκρίνονται από τις αρμόδιες υπηρεσίες και γνωμοδοτικά όργανα του υπουργείου Πολιτισμού.

Οι σύμβουλοι επικρατείας επεξεργάστηκαν το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος και με την υπ΄ αριθμ. 28/2015 γνωμοδότηση του Ε΄ Τμήματος, με πρόεδρο την αντιπρόεδρο του Ανωτάτου Ακυρωτικού Αγγελική Θεοφιλοπούλου και εισηγητή τον πάρεδρο Δημήτρη Βασιλιάδη, έκριναν μη νόμιμο το επίμαχο διάταγμα.

Οι δικαστές, αφού ερμήνευσαν το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος, υπογραμμίζουν: «Απαγορεύεται, κατ' αρχήν, η λήψη μέτρων που επιφέρουν την επιδείνωση των όρων διαβιώσεως και την υποβάθμιση του υπάρχοντος φυσικού ή του προβλεπόμενου από την ισχύουσα πολεοδομική νομοθεσία οικιστικού περιβάλλοντος».

Από το περιεχόμενο του επίμαχου διατάγματος- αναφέρεται στη γνωμοδότηση- προκύπτει ότι «η μεταβολή των επιτρεπομένων χρήσεων που επιχειρείται στη ζώνη Ι του ΕΣΧΑΔΑ δεν συνιστά ρύθμιση απορρέουσα από χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό της ευρύτερης περιοχής και ειδικότερα από το νέο ΡΣΑ ή το ΓΠΣ του οικείου δήμου Βάρης- Βούλας- Βουλιαγμένης».

Ακόμη, αναφέρεται στη γνωμοδότηση ότι «η προσθήκη της χρήσης κατοικίας στις νυν επιτρεπόμενες χρήσεις τουρισμού- αναψυχής και των συνοδευτικών τους χρήσεων στη ζώνη Ι του ΕΣΧΑΔΑ, η οποία περιλαμβάνεται στη χερσόνησο του Μικρού Καβουριού, και μάλιστα με τη δημιουργία ή την ανέγερση μεγάλου αριθμού κατοικιών ύψους 7,5 μ. σε δομημένες αλλά και αδόμητες επιφάνειες της χερσονήσου συνιστά επιβάρυνση των ήδη επιτρεπομένων χρήσεων και μετατρέπει στο διηνεκές την ευαίσθητη περιοχή της χερσονήσου σε οικιστική περιοχή με μικτές χρήσεις, προεχόντως κατοικίας, ενόψει και του συνολικού αριθμού των κατοικιών (έως 100), και δευτερευόντως, τουρισμού». Κατά συνέπεια, «η προσθήκη της χρήσης κατοικίας στη ζώνη Ι του ΕΣΧΑΔΑ συνιστά επιδείνωση του υφισταμένου φυσικού, πολιτιστικού και του οικιστικού περιβάλλοντος της περιοχής».

Η γνωμοδότηση καταλήγει ότι το επίμαχο σχέδιο διατάγματος «δεν προτείνεται νομίμως κατά το μέρος που επιτρέπει τη χρήση κατοικίας εκτός των ξενοδοχείων συνιδιοκτησίας, ήτοι σε αυτοτελείς κατοικίες με τη διαμόρφωση και ανακατασκευή υφισταμένων κτισμάτων και με την ανέγερση νέων κατοικιών, καθώς και κατά το μέρος που επιτρέπει τη δόμηση σε αδόμητες επιφάνειες της χερσονήσου του Μικρού Καβουριού».

Σοκ στην Ισπανία! Κάθε μέρα κατάσχονται 95 σπίτια

matrix24.gr
Σοκ προκαλεί η είδηση που έρχεται από την Ισπανία και επιβεβαιώνει τη δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία της χώρας.

 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής της χώρας, σχεδόν 35.000  πρώτες κατοικίες κατασχέθηκαν το 2014 στην Ισπανία από ιδιοκτήτες που δεν μπορούσαν πλέον να αποπληρώνουν τα δάνειά τους, αριθμός που δείχνει μια ετήσια αύξηση κατά 7,4%.

Το 2014 κατασχέθηκαν για να πωληθούν 34.680 πρώτες κατοικίες, δηλαδή 95 την ημέρα, σύμφωνα με τα στοιχεία,.

Οι ένοικοι αυτών των κατοικιών δεν εκδιώχθηκαν από τις δυνάμεις της τάξης, όμως αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους και να παραδώσουν τα κλειδιά τους στην τράπεζα για να τακτοποιήσουν την οφειλή τους ή να φύγουν πριν από την άφιξη των δικαστικών κλητήρων. Αν ληφθούν υπόψη οι δευτερεύουσες κατοικίες, τα γραφεία, τα εμπορικά καταστήματα, τα αγροτεμάχια και τα οικόπεδα, οι κατασχέσεις αυξήθηκαν κατά 9,3% το 2014, φθάνοντας τις 119.442.

Στη χώρα αυτή η οποία επλήγη διπλά το 2008 από την οικονομική κρίση και το σκάσιμο της φούσκας της αγοράς ακινήτων και όπου σχεδόν ένας στους τέσσερις (23,7%) που βρίσκονται σε ηλικία εργασίας είναι άνεργοι, οι εξώσεις ιδιοκτητών που δεν μπορούν πια να αποπληρώνουν τα δάνειά τους προκάλεσαν τα τελευταία χρόνια αγανάκτηση στην κοινή γνώμη.

Την αγανάκτηση αυτή ενισχύει το γεγονός ότι ο ισπανικός τραπεζικός τομέας αποτέλεσε το 2012 αντικείμενο ενός ευρωπαϊκού σχεδίου διάσωσης ύψους 41,3 δισεκ. ευρώ, το οποίο επιβαρύνει ακόμη τα δημόσια οικονομικά και τους Ισπανούς φορολογουμένους.

ΟΔΔΗΧ: Άντληση 1,13 δισ. ευρώ αλλά με τσουχτερό επιτόκιο

badiera.gr
 

Το ποσό των 1,138 δισεκ. εκατ. ευρώ κατάφερε να αντλήσει από την δημοπρασία εξάμηνων έντοκων γραμμάτιων το ελληνικό δημόσιο σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ (Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους). Το επιτόκιο ήταν τσουχτερό, διαμορφούμενο στο 2,97% από 2,75% στην προηγούμενη αντίστοιχη δημοπρασία.

Το Δημόσιο ζητούσε 875 εκατ. ευρώ, ενώ μαζί με τις ανταγωνιστικές προσφορές από τους βασικούς διαπραγματευτές αγοράς άντλησε συνολικά 1,138 δισ. ευρώ.

Υποβλήθηκαν συνολικές προσφορές ύψους 1,138 δισ. ευρώ, πού υπερκάλυψαν το ζητούμενο ποσό κατά 1,30 φορές. Έγιναν δεκτές προσφορές μέχρι του ύψους του δημοπρατηθέντος ποσού, καθώς και μη ανταγωνιστικές προσφορές ύψους 26,25 εκατ. ευρώ.

Βαρύ το πρόγραμμα πληρωμών του Μαρτίου

6/3: Ποσό 298.676.079 πρέπει να καταβληθεί στο ΔΝΤ

·        6/3: Ποσό 1.400.000.000 αφορά σε λήξεις εντόκων γραμματίων

·        13/3: Ποσό 336.010.589 πρέπει να καταβληθεί στο ΔΝΤ

·        13/3: Ποσό 1.600.000.000 αφορά σε λήξεις εντόκων γραμματίων

·        16/3: Ποσό 560.017.648 πρέπει να καταβληθεί στο ΔΝΤ

·        20/3: Ποσό 336.010.589 πρέπει να καταβληθεί στο ΔΝΤ

·        20/3: Πόσο 1.600.000.000 αφορά σε λήξεις εντόκων γραμματίων

Ρύθμιση εξπρές της Εφορίας για ζεστό χρήμα τον Μάρτιο

του Θάνου Τσίρου , thetoc.gr

Με δεδομένη πλέον την απόφαση της κυβέρνησης να μην υπάρξει «κούρεμα» οφειλών στην εφορία –το σχέδιο για διαγραφή 50% φόρων και προσαυξήσεων για όσους πληρώσουν εφάπαξ μπαίνει οριστικά στο συρτάρι- το υπουργείο Οικονομικών ενεργοποιεί εναλλακτικό σχέδιο για να μαζέψει ρευστό μέσα στον Μάρτιο. Δεδομένου ότι η ρύθμιση των 100 δόσεων θα έρθει με ξεχωριστό νομοσχέδιο στη Βουλή μετά το Eurogroup, η  έκτακτη ρύθμιση για τον Μάρτιο, σχεδιάζεται ακόμη και να κατατεθεί ως προσθήκη στο νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση.

Το σχέδιο στηρίζεται στην εξής αρχή: «έλα να πληρώσεις ότι μπορείς και θα σου δώσουμε τη δυνατότητα να κουρέψεις το σύνολο των προσαυξήσεων»

Το σχέδιο στηρίζεται στην εξής αρχή: «έλα να πληρώσεις ότι μπορείς και θα σου δώσουμε τη δυνατότητα να κουρέψεις το σύνολο των προσαυξήσεων». Αυτό ισχύει και τώρα, ωστόσο, για την έκτακτη διαδικασία που θα υπάρξει μέχρι τον Μάρτιο, θα υπάρχει η εξής διαφορά: ο οφειλέτης, θα μπορεί να αποπληρώσει συγκεκριμένη οφειλή η οποία έχει φορτωθεί με τις μεγαλύτερες προσαυξήσεις έτσι ώστε να ευεργετηθεί από τη διαγραφή των προσαυξήσεων. Επίσης, θα μπορούν να διαγραφούν όλες οι προσαυξήσεις μέχρι και τον Φεβρουάριο. Τέτοια δυνατότητα προς το παρόν δεν υπάρχει καθώς η ρύθμιση που «τρέχει» αυτή τη στιγμή προβλέπει διαγραφή των προσαυξήσεων για όσους πληρώσουν εφάπαξ μέχρι και τον Σεπτέμβριο.  Σε κάποιες περιπτώσεις, οι φορολογούμενοι έχουν φορτωθεί πολύ μεγάλα ποσά στο διάστημα Οκτωβρίου-Φεβρουαρίου καθώς ο νόμος που προβλέπει ότι τα χρέη φουσκώνουν κατά 10% με τη συμπλήρωση δύο μηνών από τη στιγμή που μια οφειλή θα καταστεί ληξιπρόθεσμη, εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ.

Ένα παράδειγμα: Ο οφειλέτης χρωστάει 3000 ευρώ. Τα 1000 ευρώ, είναι οφειλή από φόρο εισοδήματος και σε αυτά έχουν προστεθεί 1500 ευρώ προσαυξήσεις. Τα υπόλοιπα 500 ευρώ, προέρχονται από ΕΝΦΙΑ (400 ευρώ φόρος και 100 ευρώ προσαυξήσεις). Μέσα στον Μάρτιο, ο οφειλέτης έχει τη δυνατότητα να δώσει 500 ευρώ μετρητά. Επιλέγει να «ψαλιδίσει» την οφειλή του φόρου εισοδήματος. Καταβάλει τα 500 ευρώ –που είναι ο μισός φόρος- και γλιτώνει 750 ευρώ προσαυξήσεις (που είναι οι μισές προσαυξήσεις που αντιστοιχούν στον φόρο εισοδήματος. Μετά την καταβολή, ο φορολογούμενος θα χρωστάει:

1.      500 ευρώ που είναι ο υπόλοιπος φόρος εισοδήματος

2.      750 ευρώ που είναι οι υπόλοιπες προσαυξήσεις και

3.      500 ευρώ από τον ΕΝΦΙΑ δηλαδή σύνολο 1750 ευρώ.

Επομένως, ο συγκεκριμένος φορολογούμενος, πληρώνοντας 500 ευρώ, θα μπορεί να περιορίσει την οφειλή του κατά 1250 ευρώ. Το ποσό που θα απομείνει θα πρέπει να ενταχθεί στο σύστημα των 100 δόσεων ενώ ο οφειλέτης θα πρέπει να είναι συνεπής στις καταβολές του για τουλάχιστον 10 μήνες.

Αυτή θα είναι μια έκτακτη διαδικασία η οποία θα ισχύσει μέχρι το τέλος Μαρτίου. Μέτα, προγραμματίζεται να ενεργοποιηθεί η ρύθμιση των 100 δόσεων. Και αυτή θα δίνει τη δυνατότητα για διαγραφή μεγάλου μέρους των προσαυξήσεων για όσους πληρώσουν εφάπαξ αλλά δεν θα υπάρχει δυνατότητα επιλογής της οφειλής. Επίσης, δεν θα δοθεί η δυνατότητα διαγραφής των προσαυξήσεων Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου.

Αρχοντιές στη ΔΕΗ:33 εκ. για «σάντουϊτς» και «καφέδες»

thetoc.gr
2,8 εκατ. ευρώ το μήνα ή 33,7 εκατ. ευρώ το χρόνο κοστίζουν τα «τροφεία» των εργαζομένων στη ΔΕΗ . Θα προέλθουν από όσους παίρνουν ρεύμα από τη ΔΕΚΟ
 

 Δεν μεταφράζονται σε χρηματική αύξηση, παρά μόνο σε κουπόνια σίτισης για καφέδες και σάντουιτς που καταναλώνονται στη δουλειά τα τροφεία ύψους 6 ευρώ την ημέρα (ή 150 ευρώ το μήνα) που εγκρίθηκαν από τη νέα συλλογική σύμβαση, διευκρίνιζαν χθες οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, μετά το σάλο που ξεσηκώθηκε.

Μ' αυτό τον τρόπο έσπευδαν να κατευνάσουν τα πνεύματα που εξανέστησαν μόλις έγιναν γνωστές οι λεπτομέρειες από τη νέα συλλογική σύμβαση. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, ανάλογα επιδόματα προβλέπονται και σε άλλες επιχειρήσεις.

Aξίζει να σημειωθεί ότι για την έγκριση της συλλογικής σύμβασης είχαν εξασφαλίσει προηγουμένως τις ευλογίες του αρμόδιου υπουργού Ενέργειας Παναγιώτη Λαφαζάνη. Η ΓΕΝΟΠ είναι από τους λίγους φορείς της αγοράς ενέργειας που είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με το νέο υπουργό, εξασφαλίζοντας –όπως αποδεικνύεται από τις εξελίξεις– το πράσινο φως για τη νέα ευνοϊκή ΕΣΣΕ. Επισήμως όταν τέθηκε ζήτημα αυξήσεων, ο κ. Λαφαζάνης παρέπεμψε «διπλωματικά» στη διοίκηση της ΔΕΗ. Σημειώνεται εξάλλου ότι επίκεινται εκλογές στη ΓΕΝΟΠ.

Το κόστος της παροχής στη ΔΕΗ

Στην πραγματικότητα, τα κουπόνια που θα χορηγούνται από τη ΔΕΗ ισοδυναμούν με το 8 έως 10% του σημερινού μέσου καθαρού μισθού στη ΔΕΗ που κυμαίνεται μεταξύ 1500 και 1600 ευρώ.
Το μισθοδοτούμενο προσωπικό της ΔΕΗ σύμφωνα με τον ισολογισμό του 9μήνου ανερχόταν σε 18.766 άτομα, χωρίς να υπολογίζονται οι περίπου 2.500 έκτακτοι. Μόνο για τους μόνιμους λοιπόν, η εταιρεία θα χορηγεί καθημερινά κουπόνια ύψους έως 6 ευρώ με συνολικό κόστος που φτάνει τις 112 χιλιάδες ευρώ την ημέρα  ή αλλιώς τα 2,8 εκατ. ευρώ το μήνα ή 33,7 εκατ. ευρώ το χρόνο. Από πού θα προέλθουν αυτά τα χρήματα;

   Τα χρήματα αυτά θα έρθουν από το ταμείο της ΔΕΗ, δηλαδή το ταμείο που «γεμίζει» από τα χρήματα που πληρώνουν οι καταναλωτές: τα 4,5 εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις που προμηθεύονται ρεύμα από τη ΔΕΚΟ...

Σχεδιάζοντας το μέλλον

Από τον Νίκο Αραπάκη , www.nostimonimar.gr

 

Είμαι απ’ αυτούς που πίστευαν, και πιστεύουν, ότι η πολιτική δεν μπορεί να διεξάγεται με μανιχαϊστικούς όρους. Το δίπολο καλοί-κακοί δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην πολιτική. Σχεδόν όλοι όσοι καταθέτουν τις απόψεις τους στο στίβο της πολιτικής έχουν κάποιες προτάσεις από τις οποίες, ακόμη κι αν δεν είναι χρήσιμες στην ολότητά τους, μπορείς να πάρεις πράγματα. Η απόλυτη αλήθεια, στην πραγματικότητα, είναι ένα κράμα των επιμέρους αληθειών. Και δεν έχει καμία σημασία αν η αλήθεια του ενός επιβεβαιώνεται κατά 90% και του άλλου κατά 10%. Ακόμη κι έτσι, το γενικό συμπέρασμα δεν αλλάζει.

Έκανα αυτή τη μικρή εισαγωγή για να πω ότι η υιοθέτηση από μέρους της κυβέρνησης μεγάλου μέρους των μνημονίων δεν με βρίσκει αντίθετο επί της αρχής. Σαφώς και είχαν κάποια χρήσιμα μέτρα τα μνημόνια που μας επέβαλλαν. Το θέμα είναι λοιπόν να εντοπίσουμε ποια είναι αυτά. Και πάνω απ’ όλα να βρούμε ποια είναι αυτά που συνάδουν με τη γενικότερη κοσμοθεωρία μας. Διότι το ζητούμενο δεν είναι μόνο να εντοπίσουμε το πρόβλημα, το οποίο στην περίπτωσή μας είναι σαφές, αλλά το πώς θα το αντιμετωπίσουμε χωρίς να εξολοθρεύσουμε την κοινωνία και να παρεκκλίνουμε από τις αρχές μας.

Η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι δυσλειτουργική. Κι αυτό δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κάποιος τις σχετικές έρευνες για να το διαπιστώσει. Η καθημερινή επαφή με τις πάσης φύσεως δημόσιες υπηρεσίες φτάνει και περισσεύει για να καταλήξει κάποιος σε αυτό το συμπέρασμα. Άρα χρειάζεται αναμόρφωση. Αυτό που μένει να απαντηθεί είναι το πώς. Πώς, δηλαδή, θα καταφέρουμε να κάνουμε καλύτερο το δημόσιο, χωρίς, βεβαίως, να ξεπαστρέψουμε τους δημοσίους υπαλλήλους αλλά και χωρίς να θυσιάσουμε την εξυπηρέτηση του πολίτη προς όφελος μιας ομάδας εργαζομένων. Εύκολο δεν είναι, αλλά ούτε και αδύνατο.

Η νεοφιλελεύθερη λογική αυτών που μας επέβαλλαν τα μνημόνια έλεγε ότι η θεραπεία θα έρθει μέσω της συρρίκνωσης. Ενώ όλες οι έρευνες συμφωνούν ότι το πρόβλημα δεν είναι το μέγεθος του δημόσιου τομέα αλλά ο τρόπος λειτουργίας του, κάποιοι, αφενός για να εξυπηρετήσουν τις ιδεολογικές εμμονές τους, αφετέρου διότι έπρεπε να περισσέψουν χρήματα για να ξεπληρωθούν τα δάνεια, επέλεξαν ως μέσο θεραπείας της αθρόες απολύσεις και τη δραματική μείωση των απολαβών. Κάπως έτσι άρχισαν να κλείνουν νοσοκομεία, σχολεία και διάφορες άλλες υπηρεσίες. Βελτιώθηκε η κατάσταση; Αστεία πράγματα. Τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Μόνο ένας αποκομμένος από την ελληνική πραγματικότητα θα πίστευε πως οι αθρόες απολύσεις υπαλλήλων και η μείωση των μισθών θα μπορούσαν να είναι η απάντηση στο πρόβλημα.

Υπάρχει άλλη λύση; Ναι, κατά την εκτίμησή μου, υπάρχει. Θα πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή ώστε το δημόσιο και να μην απασχολεί ανθρώπους που δεν τους χρειάζεται ή πιστεύουν ότι δημόσιος υπάλληλος σημαίνει «τα ξύνω και πληρώνομαι», αλλά και να δίνει κίνητρο σε αυτούς που είναι συνεπείς ώστε να επιβραβεύει την εντιμότητα και την εργατικότητά τους. Τώρα, με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό, θα το βρουν οι υπεύθυνοι. Πάντως, το συμπέρασμα είναι ένα: ο δημόσιος τομέας (και όχι μόνο) χρειάζεται επανασχεδιασμό.

Μέχρι λίγο πριν το τέλος της δεκαετίας του ’50 πολλοί οικονομολόγοι,θεωρούσαν το σοσιαλιστικό οικονομικό μοντέλο πιο επιτυχημένο. Οι ρυθμοί ανάπτυξης αλλά και η δυναμική που εμφάνιζε έπειθαν ότι θα επικρατήσει στο μέλλον. Η συνέχεια δεν επιβεβαίωσε τις προβλέψεις. Γιατί; Διότι το επιτυχημένο σοσιαλιστικό μοντέλο δεν κατάφερε να εξελιχθεί, να γίνει καλύτερο, να ενσωματώσει τις αναγκαίες αλλαγές σε έναν κόσμο που άλλαζε καθημερινά ώστε να συνεχίσει να είναι ανταγωνιστικό.

Μεταρρύθμιση, αυτή είναι η λέξη κλειδί. Το σοβιετικό οικονομικό μοντέλο απέτυχε να μεταρρυθμιστεί και κατέρρευσε. Η οικονομία είναι κάτι ζωντανό, ζει, κινείται, αλλάζει, μεταμορφώνεται.  Κι όποιος θέλει να επιβιώσει στον σκληρό κόσμο της οικονομίας πρέπει να προσαρμόζεται καθημερινά. Άρα, η μεταρρύθμιση, μολονότι τα χρόνια της κρίσης, ως έννοια, κακοποιήθηκε όσο ποτέ, όχι μόνο δεν έχει αρνητική χροιά, αλλά είναι κάτι άκρως απαραίτητο. Αυτό που μένει να διευκρινιστεί είναι τι εννοούμε με τη λέξη μεταρρύθμιση. Διότι εδώ προσπάθησαν να μας πείσουν ότι μεταρρύθμιση είναι η εξαθλίωση. Όσο κόβουμε μισθούς, συντάξεις, συρρικνώνουμε το κράτος τότε βρισκόμαστε στο σωστό μεταρρυθμιστικό δρόμο.

Η έννοια της μεταρρύθμισης, που στην πραγματικότητα σημαίνει αλλαγή προς το καλύτερο και όχι διάλυση και καταστροφή, πρέπει να επανακτηθεί από την αριστερά. Πρέπει να την κάνει κτήμα της, να πείσει τον κόσμο ότι οι αλλαγές που θα φέρουν οι μεταρρυθμίσεις θα είναι προς όφελος των πολλών. Είναι λάθος να χαρίζουμε αυτή την τόσο σημαντική έννοια σε ανθρώπους που είναι συντηρητικοί, αλλεργικοί σε οποιαδήποτε αλλαγή δεν εξυπηρετεί τους έχοντες και κατέχοντες. Όπως ήταν λάθος η παραχώρηση της πατρίδας και του πατριωτισμού, στο όνομα ενός γενικόλογου διεθνισμού, στη δεξιά, και δη την άκρα. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση…

Αυτό, λοιπόν, που μένει να απαντηθεί είναι «ποιες μεταρρυθμίσεις;».Διότι είναι αυτονόητο πως η αλλαγή από μόνη της δεν συνιστά σώνει και καλά μεταρρύθμιση. Υπάρχει αλλαγή προς το καλύτερο αλλά και προς το χειρότερο. Ευθύνη της κυβέρνησης είναι να βρει, και να εφαρμόσει, τις αλλαγές που θα βοηθούν την κοινωνία και δεν θα την εξολοθρεύουν. Κι αυτό, βέβαια, δεν μπορεί παρά να έχει σαφές ιδεολογικό πρόσημο. Κι όταν λέω ιδεολογικό πρόσημο, εννοώ πως δεν μπορεί μια αριστερή κυβέρνηση να υιοθετήσει μεταρρυθμίσεις οι οποίες, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι θα διορθώσουν την κατάσταση στο βάθος του χρόνου, θα σπείρουν τη δυστυχία και την εξαθλίωση.

Κάτι σαν κι αυτό που γινόταν μέχρι τώρα δηλαδή. Κόμπαζαν για τα πλεονάσματα, ενώ την ίδια ώρα η κοινωνία είχε ισοπεδωθεί. Μολονότι ζούμε σε μια εποχή στην οποία κανείς δεν μπορεί να παρακάμψει τους αριθμούς, έχουμε τη δυνατότητα να θέτουμε προτεραιότητες. Το γνωστό, και ιδιαίτερα απεχθές στο μπλοκ της «κοινής λογικής», οι άνθρωποι πάνω από τους αριθμούς.

Με αφορμή αυτό, μας δίνεται η δυνατότητα να ανοίξουμε ένα διάλογο για το ποια κοινωνία θέλουμε να χτίσουμε επάνω στα ερείπια της τωρινής. Να θέσουμε δηλαδή βασικά ερωτήματα, όπως, αν η υλική ευημερία είναι το άπαν. Αν, δηλαδή, προς χάριν της υλικής ευημερίας θα θυσιάσουμε δικαιώματα τα οποία αποκτήθηκαν με κόπο και με αίμα. Θέλουμε, δηλαδή, να ζούμε σε μια κοινωνία η οποία δεν θα έχει εργασιακές σχέσεις; Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η κατάργηση των εργασιακών σχέσεων θα βοηθήσει στην παραγωγή επιπλέον πλούτου, θέλουμε ο εργαζόμενος να είναι εντελώς αναλώσιμος;

Να μπορεί το αφεντικό να μας απολύει όποια ώρα θέλει χωρίς να δικαιούμαστε την παραμικρή αποζημίωση; Θέλουμε να ισοπεδώνουμε αρχέγονα δάση, πανέμορφες παραλίες για να τις κάνουμε ευρώ; Θέλουμε, προς χάριν των ισοσκελισμένων οικονομικών, μια κοινωνία μεγάλο μέρος της οποίας θα ζει στο περιθώριο; Θέλουμε το κοινωνικό κράτος να αντικατασταθεί από τη φιλανθρωπία του ΣΚΑΙ και της Μαριάννας Βαρδινογιάννη;

Αυτά και πολλά άλλα θα κληθούμε να απαντήσουμε στο επόμενο διάστημα. Κι η απάντηση σε πολλά από αυτά τα ερωτήματα έχει μια και μόνο απάντηση: μεταρρύθμιση. Αλλά, για να μην παρεξηγηθούμε, μεταρρύθμιση σχεδιασμένη για να εξυπηρετεί τους πολλούς και όχι για να ευημερούν οι αριθμοί και κάποιοι ελάχιστοι.

Συντάκτης: Νικόλας Σεβαστάκης*  , efsyn.gr

Απότομη προσγείωση, στροφή στον ρεαλισμό, «κυβίστηση». Αυτές είναι οι λέξεις που κυριαρχούν στα σχόλια για τη νέα ελληνική κυβέρνηση και την πορεία της. Εδώ και ένα μήνα και γύρω από το δράμα της διαπραγμάτευσης για τη λεγόμενη ενδιάμεση συμφωνία εκτυλίσσεται ένα δεύτερο δράμα με χαιρέκακες δικαιώσεις, αγωνίες διάψευσης, ιδεολογικά άγχη. Αυτό μάλιστα το δεύτερο δράμα φαίνεται πως θα έχει συνέπειες στη διαμόρφωση των κοινωνικών προσδοκιών στο επόμενο διάστημα.
Ηδη πάντως στην Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα και έξω από το κόμμα και στον περίγυρο, η συμφωνία με τους δανειστές χαρακτηρίστηκε «σοσιαλφιλελεύθερη». Αλλοι μάλιστα θα μιλήσουν για στρατηγική υποχώρηση της κυβέρνησης και για ανακωχή με στοιχεία πρώτης ήττας και ασύμμετρης αυτοϋπονόμευσης του σχεδίου ανάσχεσης του νεοφιλελευθερισμού. Πέρα πάντως από τα μισόλογα ή και τις σιωπές, είναι προφανές πως ένας κόσμος ανησυχεί και μουρμουρίζει με δυσφορία.
Ας το πούμε αλλιώς: Η κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» βιώνει ένα σοκ απομάγευσης του όλου αντιμνημονιακού ριζοσπαστισμού. Η συνάντηση με την πραγματικότητα της διακυβέρνησης μοιάζει με επώδυνη μαθητεία στις αποχρώσεις μιας πραγματικότητας που είναι αδύνατον να την περιγράψει το αφαιρετικό ζεύγος Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο. Αυτό ήταν βέβαια φανερό εδώ και πολύ καιρό, αλλά η ιδεολογία και συγχρόνως τα κέρδη που εξασφάλιζε στον ΣΥΡΙΖΑ το σύνθημα «εμείς» ή «αυτοί» μπορούσαν να το κρύβουν.
Ο αριστερός ριζοσπαστισμός, στην παράδοξη συμμαχία του με την εθνικολαϊκή αγανάκτηση, αντιμετωπίζει πια με πιεστικό τρόπο την πρόκληση για αλλαγές στη σύστασή του, στη δομή των προσδοκιών του. Ο σκληρός οικονομικός και πολιτικός χρόνος, το επείγον των προβλημάτων, οι απαιτήσεις διοίκησης ενός προβληματικού κράτους και των θεσμών του, όλα αυτά δεν δίνουν χρόνο για αναβολή αποφάσεων.
Υπάρχουν όμως πολλά σοβαρά εμπόδια για τη διαχείριση αυτής της μετάβασης και των αναστατώσεών της. Εκτός, βεβαίως, από την εύθραυστη φύση των οικονομικών σχέσεων με την Ευρώπη και τα σοβαρά χρηματοδοτικά προβλήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχτισε εκλογική δυναμική και ερείσματα επιμένοντας μονότονα σε μια πολεμική σύλληψη της κοινωνίας και των διλημμάτων της. Εκανε πολιτική με ισχυρά ηθικά λεξιλόγια (αξιοπρέπεια), ανασύροντας μια στοιχειώδη ταξική κοινωνιολογία και ανακυκλώνοντας νοσταλγικά κοιτάσματα από αντιστασιακές στιγμές του ιστορικού παρελθόντος.
Στοιχημάτισε πάνω από όλα στην ιδέα ενός καθαρτήριου Κινήματος, το οποίο και μόνο με την ύπαρξή του θα αποδεικνυόταν ικανό να κάμψει τις ανελαστικές κυριαρχίες στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Αφησε, έτσι, να καλλιεργηθεί η εικόνα του λαού στους δρόμους, ενός λαού που επιτελεί τη «λαϊκή εξουσία» και του οποίου η παρέμβαση στο θέατρο της πολιτικής θα ακύρωνε τυπικές δεσμεύσεις και θα διέγραφε ουσιαστικά τα κληροδοτημένα θεσμικά πλαίσια.
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις όμως το τοπίο διαφέρει: το ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει ένας ριζοσπαστισμός της σύνεσης δίχως τη φαντασμαγορία της ρήξης και μιας θεαματικής σύγκρουσης με τους «φορείς του κακού». Αν υποθέσουμε πως στον πυρήνα κάθε ριζοσπαστισμού βρίσκεται η φαντασίωση της εκκίνησης από «μηδενική βάση», πώς μπορεί να γίνει αποδεκτή δίχως σοβαρούς τριγμούς η ιδέα για μερική (έστω) συνέχεια και προέκταση παλαιότερων σχέσεων και ρυθμίσεων; Μένει λοιπόν η εξής απορία: Μήπως η χώρα είναι καταδικασμένη να ζήσει σε μια ομιχλώδη προσαρμογή, σε μια γκρίζα ζώνη μεταξύ ευρωπαϊκής νομιμοφάνειας και ασκήσεων ανυπακοής;
Κανένας παρατηρητής δεν θα ήταν σε θέση να γνωρίζει εκ των προτέρων την κατεύθυνση των πραγμάτων. Η μετάβαση από τη λογική της ριζοσπαστικής βουλησιαρχίας σε έναν παραγωγικό πραγματισμό που θα παιχτεί στις λεπτομέρειες δεν είναι εύκολη. Κάποιος πρέπει να αναζητήσει αυτή τη μετάβαση, να την έχει ήδη προετοιμάσει ή έστω να την έχει υπόψη του προγραμματικά και ως μία εύλογη προοπτική. Σε ποια κατεύθυνση μπορεί να κινηθεί εφεξής η κυβέρνηση;
Πίσω από τις δυσκολίες της φάσης την οποία διανύουμε υπάρχει για μένα ένας συγκεκριμένος κίνδυνος: οι συμβιβασμοί ως προς το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και το σφιχτό δημοσιονομικό πλαίσιο να «αντισταθμιστούν» (ή μάλλον να γίνει προσπάθεια να καλυφθούν) από εθνικιστικές εκφωνήσεις ή από πρόχειρους και ασύντακτους θεσμικούς πειραματισμούς. Αυτό θα συνιστούσε όμως μία αρνητική εκδοχή «προσαρμογής στον ρεαλισμό»: θα έδειχνε απλώς ότι μαθαίνουν και αυτοί οι καινούργιοι τα πιο συμβατικά κόλπα του ρηχού πολιτικού θεάματος και της λαϊκής ικανοποίησης.
Θα ήταν αντιθέτως ένδειξη χρήσιμου αριστερού ρεαλισμού μια άλλη επιλογή: η απομάγευση της αντιμνημονιακής «φάσης» να δώσει ώθηση στην εκκοσμίκευση της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, σε μια κάποια υπέρβαση των σκληρών «θεολογικών» της καθηλώσεων σε εξαντλημένα και ανεδαφικά παραδείγματα. Μιλώ έτσι για μια ωρίμαση με όρους αλήθειας και διαυγούς εξήγησης των δυσκολιών της καινούργιας φάσης.
Σε αυτή την περίπτωση, ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αφήσει πίσω του τα σύνδρομα ηθικής δικαίωσης, τη ρητορική του κοινωνικού πολέμου και τους πειρασμούς για εθνική ενοχοποίηση των αντίθετων επιχειρημάτων ή των διαφορετικών ερμηνειών της κατάστασης. Χρειάζεται να αφήσει πίσω του το ευνουχιστικό φάντασμα της νέας Βάρκιζας, της «παράδοσης των όπλων» και της ταπεινωτικής οπισθοχώρησης, όλη αυτή την εσχάτως νεκραναστημένη ψευδοστρατιωτική ρητορική που διαβάζει κανείς εδώ κι εκεί ως συμβουλές αδιαλλαξίας και σθεναρής στάσης.
Μια τολμηρή πολιτική της αλήθειας στο κοινωνικό ζήτημα μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι μεταρρύθμιση δεν μπορεί να σημαίνει την επιστροφή σε νόμους του 1985 ή σε ρυθμίσεις του 2000 θα ήταν στιγμές αφύπνισης που μπορεί να σώσουν την κατάσταση. Στην αντίθετη περίπτωση, η απομάγευση του αντιμνημονιακού ριζοσπαστισμού θα δώσει τη θέση της στην πικρόχολη απογοήτευση από την Αριστερά. Κι ακόμα χειρότερα, θα ωθήσει τμήματα του λαού στον πολιτικό κυνισμό και στον αντιδημοκρατικό μηδενισμό.
Αυτό που νομίζω πως δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ είναι ένα παιχνίδι των λέξεων δίχως ευθύνη για αντίστοιχες κυβερνητικές πράξεις πολιτικής: τόσο οι λεονταρισμοί των «όχι» (των «nein» του Μίκη Θεοδωράκη) όσο και μια επιδερμική «μεταρρυθμιστική» φρασεολογία που συνυπάρχει με πράξεις πισωγυρίσματος. Πιστεύω ότι το παιχνίδι με τις λέξεις, τόσο τις δήθεν ανατρεπτικές όσο και τις ψευδώς «ρεαλιστικές», έχει πλέον τεράστιο κόστος. Γι’ αυτό και η απόφαση για το ποιος δρόμος θα επιλεγεί με συνέπεια και ποιες λογικές θα πρέπει να εγκαταλειφθούν ως επιζήμιες είναι η κατεξοχήν πολιτική απόφαση της συγκυρίας: μια απόφαση για περισσότερη πολιτική και λιγότερη επικοινωνία, ακόμα και αν αυτοί οι δύο ταλαιπωρημένοι όροι του συρμού συνδέονται στενά στις σύγχρονες δημοκρατίες.
* Συγγραφέας και καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Καν' το όπως ο Σαμαράς...

του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr

Δεν ξέρω ποιος είναι ο μέσος μισθός ενός εργαζόμενου στη ΔΕΗ. Νομίζω για τα σημερινά δεδομένα είναι αξιοπρεπής ίσως και παραπάνω από αυτό. Αυτό που ξέρω, είναι πως είναι πολλαπλάσιος ενός επιδόματος ανεργίας από τον ΟΑΕΔ, όσο χρόνο βέβαια αυτό δίνεται. Και ο χρόνος αυτός είναι περιορισμένος.
Η κυβέρνηση, έκανε μια πολιτική επιλογή. Δεν αύξησε είτε τα ποσά του επιδόματος ανεργίας ούτε τον χρόνο κατά τον οποίο καταβάλλεται αυτό το επίδομα. Προτίμησε να δώσει έμμεσες αυξήσεις στους εργαζόμενους της ΔΕΗ.  Διαβάζω, πως το πιο άμεσο και μεγαλύτερο κέρδος για τους περίπου 15.000 εργαζόμενους στη ΔΕΗ, είναι το "επίδομα σίτισης", το οποίο θα φτάνει τα 6 ευρώ την ημέρα. Είμαι σίγουρος, πως με 6 ευρώ την ημέρα, χιλιάδες άνεργοι θα ένοιωθαν μια μικρή ανακούφιση.
Η επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην μέση της κρίσης να δώσει αυξήσεις στους εργαζόμενους στην ΔΕΗ, με παραπέμπει σε μια ανάλογη επιλογή της κυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ εν μέσω κρίσης πάλι, να δώσει αυξήσεις στους ενστόλους. Ο Τσίπρας δηλαδή, το κάνει όπως ο Σαμαράς. Απλά με διαφορετική στόχευση. Τους ΔΕΗτζήδες ο μεν, του ενστόλους ο δε.
Οι κινήσεις αυτές, σου δίνουν όχι απλά την αίσθηση άλλα την βεβαιότητα, πως και οι δυο, απευθύνονται στην εκλογική τους πελατεία ή για την ακρίβεια, μια εκλογική πελατεία την οποία είτε θέλουν να διατηρήσουν, είτε θέλουν ν αυξήσουν.
Όλη αυτή η λογική, αποτελεί ένα βασικό χαρακτηριστικό του παλαιοκομματισμού. Δεν έχει σχέση με αριστερό πρόσημο, έχει σχέση με επιλεκτικές διασυνδέσεις με μεγάλες ομάδες πιθανών ψηφοφόρων ώστε να καρπωθεί ψήφους ή να ανταποδώσει στήριξη στο κόμμα στο πρόσφατο παρελθόν. Τόσο απλά και μαζί δυσάρεστα είναι τα πράγματα και όλα τα υπόλοιπα τα ακούω βερεσέ.
Επιχειρήματα του τύπου "οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι έχουν πληγεί από την κρίση", με τα οποία επιχείρησε η διοίκηση της ΔΕΗ να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, είναι αστεία και την εκθέτουν...

Οκτώ στους δέκα Ιταλούς ζητούν να δοθεί χρόνος και εμπιστοσύνη στην Ελλάδα

iefimerida.gr

 Μπορεί οι Γερμανοί να μην πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να φέρει εις πέρας τις μεταρρυθμίσεις που έχει κληθεί να εφαρμόσει σε αυτό το τετράμηνο της παράτασης, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο για τους Ιταλούς.

Περισσότερο διαλλακτικοί οι γείτονές μας, δείχνουν μέσω μια δημοσκόπησης που έκανε η ιταλική εφημερίδα La Repubblica ότι ζητούν να δοθεί περισσότερος χρόνος και εμπιστοσύνη στην Ελλάδα θεωρώντας πως οι τέσσερις μήνες δεν φτάνουν.

Συγκεκριμένα, οκτώ στους δέκα εκ των αναγνωστών του δικτυακού τόπου της ιταλικής Repubblica που επέλεξαν να ψηφίσουν σε online δημοσκόπηση της εφημερίδας τάσσονται υπέρ του να δοθεί περισσότερος χρόνος και εμπιστοσύνη στην Ελλάδα -αποτέλεσμα ακριβώς αντίθετο από ανάλογο γκάλοπ της Bild.

Σχεδόν επτά χιλιάδες αναγνώστες απάντησαν στο ερώτημα της ιταλικής εφημερίδας εάν είναι ευνοϊκοί ή αντίθετοι στο να δοθεί μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην Ελλάδα. Ποσοστό 78% έδωσε θετική απάντηση, το 19% δήλωσε αντίθετο, ενώ ποσοστό 3% ψήφισε «δεν ξέρω». Πρόκειται για ένα ξεκάθαρο αποτέλεσμα, το οποίο ανατρέπει την εικόνα που φαίνεται από το Βερολίνο και την ανάλογη δημοσκόπηση της Bild, στην οποία μόλις 21 στους 100 Γερμανούς εμφανίστηκαν θετικοί στη χορήγηση νέας βοήθειας στην Ελλάδα, αναφέρει η Repubblica.

Αρχές Μαϊου του συνέδριο της ΔΗΜΑΡ: Η απόφαση της ΚΕ

metarithmisi.gr
 

 Τις επόμενες κινήσεις της Δημοκρατικής Αριστεράς θα καθορίσει το συνέδριο του κόμματος στις αρχές Μαΐου, αναφέρεται σε ανακοίνωση της  Κεντρικής Επιτροπής που εκδόθηκε μετά την λήξη των εργασιών.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ:

“Η επιλογή της κυβέρνησης για τη Συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου 2015 στο Eurogroup ήταν η αναγκαία πράξη προκειμένου η χώρα να παραμείνει στο ευρώ και να αποφύγει την χρεοκοπία. Συνιστά ένα συμβιβασμό, που επικαθορίζεται από τη ανισοβαρή σχέση δανειζόμενου-εταίρου και δανειστή.  Διασφαλίζει επιπλέον  στη νέα ελληνική κυβέρνηση χρόνο τεσσάρων μηνών προκειμένου να έλθει σε επαφή με την αμείλικτη πραγματικότητα των πραγματικών δεδομένων της ελληνικής οικονομίας και να προετοιμάσει μια επωφελέστερη για τη χώρα μας διάδοχη Συμφωνία. Η κυβέρνηση οφείλει βέβαια να φέρει στη Βουλή προς ψήφιση τη Συμφωνία.

Το μεγάλο στοίχημα όμως θα κριθεί στον τομέα των μεταρρυθμίσεων. Και στον τομέα αυτό η δυνατότητα της κυβέρνησης να καθορίσει η ίδια τις μεταρρυθμιστικές δράσεις καθιστά την ευθύνη της ακόμα μεγαλύτερη.  Η συμβολή της Δημοκρατικής Αριστεράς σ’ αυτή την προσπάθεια, με τον πλούτο των ιδεών της και των προγραμματικών επεξεργασιών της, θα είναι ουσιαστική προκειμένου να παραμείνει η χώρα εντός της ευρωζώνης με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια.

Δυστυχώς, μετά τη μεγάλη εκλογική υποχώρηση των ευρωεκλογών το κόμμα δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει δυναμική αναστροφής μιας ισχυρής τάσης απαξίωσης της εικόνας του που διαμορφώθηκε στους πολίτες. Ως φυσικό αποτέλεσμα ακολούθησε η ήττα των εκλογών του Ιανουαρίου.

Η Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ καλεί τα μέλη, τους φίλους του κόμματος  και τις συνεργαζόμενες κινήσεις και ομάδες, σε μια συντεταγμένη πορεία διαλόγου προς το συνέδριο του κόμματος, που θα γίνει αρχές Μαΐου, προκειμένου να απαντήσουν στο κύριο ερώτημα που έθεσε η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος και να αποφασίσουν τις επόμενες κινήσεις”.