Κίνηση «προθύμων» βουλευτών για την αποφυγή εκλογών

stokokkino.gr

Χωρίς δηλώσεις ολοκληρώθηκε η πρωινή συνάντηση Σαμαρά-Βενιζέλου  με φόντο την παράταση του ελληνικού μνημονιακού προγράμματος κατά έξι μήνες, την οποία εξετάζουν οι υπουργοί της Ευρωζώνης και αναμένεται  να επικυρώσει τη Δευτέρα το Γιουρογκρούπ. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης θα μιλήσεις στη 12.00 στην Συντονιστική Γραμματεία της Δημοκρατικής Παράταξης. 

Επιταχύνονται οι διεργασίες προθύμων για την παράταση του βίου της συγκυβέρνησης, προς αποφυγή πρόωρων εκλογών στη σκιά της αγωνίας για το κλείδωμα της συμφωνίας με την τρόικα. Εθνική συνεννόηση  και  συμφωνία για την εκλογή προέδρου από αυτή τη Βουλή και εκλογές εντός του 2015, αφού πρώτα ολοκληρωθεί η συνταγματική αναθεώρηση, ζητούν με κείμενο που συνυπογράφουν βουλευτές της ΔΗΜΑΡ και ανεξάρτητοι, με τη στήριξη βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για τους ίδιους που ζήτησαν  κυβέρνηση «ειδικού σκοπού». Πρόκειται για τον Νίκο Τσούκαλη, Νίκη Φούντα, Θωμά Ψύρρα,  Σπύρο Λυκούδη, Βασίλη Οικονόμου, Γρηγόρη Ψαριανό, Χρήστο  Αηδόνη, Πάρι  Μουτσινά , Γιώργο Κασαπίδη και Γιάννη Κουράκο. Σύμφωνα με πληροφορίες πιθανώς να κυκλοφορήσουν κείμενα από βουλευτές της τη ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που θα κινούνται στο ίδιο πνεύμα. 
«Πρόκειται για τους συνήθεις υπόπτους» σχολιάζουν κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώντας ότι η κίνηση συλλογής υπογραφών είναι εν γνώσει του Αντώνη Σαμαρά. Χθες, την επίσπευση των διαδικασιών στη Βουλή για την προεδρική εκλογή, εφόσον υπάρξει συμφωνία σε κοινή υποψηφιότητα», άφησε ανοιχτή ο πρόεδρος της Βουλής, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, μετά από συνάντησή του με τον Κάρολο Παπούλια ενώ νωρίτερα απο τις Βρυξέλλες ο Ε. Βενιζέλος έκανε λόγο για προσφυγή στη λαϊκή βούληση. 

Τη διαβεβαίωση ότι η ΔΗΜΑΡ δεν θα ψηφίσει την πρόταση της συγκυβέρνησης για την προεδρία της Δημοκρατίας και δεν θα συμβάλει στην συνέχιση αυτής της πολτικής  παρείχε αντιπροσωπεία του κόμματος σε συνάντησή της με αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή. Ωστόσο λίγη ώρα αργότερα  μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΔΗΜΑΡ διένειμαν κείμενο που έκανε λόγο για  υποτιθέμενη εθνικής συνεννόησης στην εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.

Ετοιμάζει τη μεγάλη επιστροφή του ο Φώτης Κουβέλης ;

του Γιώργου Λακόπουλου , thetoc.gr

Αν δείτε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, δυο πρώην… αταίριαστους τύπους να τα λένε ωραία και καλά μην απορήσετε: ο Φώτης Κουβέλης με τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι. Η συνάντηση των δυο ανδρών ψήνεται. Θα δείξει αν απλώς θα πιούν έναν καφέ, αν θα μιλησουν για το ενδεχόμενο προεκλογικής σύμπτυξης των κομμάτων τους, ή αν θα συμφωνήσουν να συνεργαστούν μετά τις εκλογές, εφόσον καταφέρει η ΔΗΜΑΡ να κατεβεί στις εκλογές με οικολόγους και άλλες δυνάμεις - κομμάτι δύσκολο...

Το βέβαιο είναι ότι με την επικείμενη συνάντηση ο κυρ Φώτης θα δείξει ότι είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει. 

Το βέβαιο είναι ότι με την επικείμενη συνάντηση ο κυρ Φώτης θα δείξει ότι είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει. Όσοι τον θέλουν εκτός Βουλής επειδή δεν δέχθηκε να κάνει το αριστερό άλλοθι στον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, μάλλον θα τον ξαναδούν μπροστά τους στα έδρανα - έστω και με παλιό του κόμμα.

Τα τελευταία χρόνια ο Κουβέλης μετράει μια νίκη και δυο τάπες.Έχασε από τον Αλέξη Τσίπρα την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εντυπωσίασε με τις εκλογικές επιδόσεις του που κατέστησαν τη ΔΗΜΑΡ υπολογίσιμη κοινοβουλευτική δύναμη και την πάτησε σαν αρχάριος στις ευρωεκλογές: εμφανιζόμενος προεκλογικά με τον Παπανδρέου, απογοήτευσε όσους σκόπευαν τον ψηφίσουν ακριβώς γιατί δεν ήθελαν να θυμούνται τους επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ.

Η λάθος εμφάνιση στη λάθος στιγμή διευκόλυνε την επικοινωνιακή απαξίωση του, που είχε ξεκινήσει από τη στιγμή που πέρασε στην αντιπολίτευση, αντί να χειροκροτεί το κλείσιμο της ΕΡΤ και το ιμπέριουμ του Μπαλτάκου στους υπουργούς του.

Το ενδεχόμενο να είναι υποψήφιος πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν δόλωμα αλλά όταν το αντελήφθη ήταν μάλλον αργά: είχαν αρχίσει να του διαλύουν το κόμμα - κάτι που συνεχίζεται. Αν εξαιρεθεί ο ακέραιος καθηγητής Γιάννης Πανούσης - που προσανατολίζεται να μην ξαναπολιτευτεί - 3-4 βουλευτές ακόμη και ένας κύκλος στελεχών που βρίσκονται κοντά του, για κανέναν δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά. Ήδη τρεις βουλευτές του παραβίασαν την απόφαση του Συνεδρίου και τάσσονται υπέρ της εκλογής πρόεδρου της Δημοκρατίας.

Από τη στιγμή που δεν κατάφερε να συντονιστεί τουλάχιστον με την πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, δέχθηκε ανυπεράσπιστος τις χαριστικές βολές των δημοσκοπήσεων

Από τη στιγμή που δεν κατάφερε να συντονιστεί τουλάχιστον με την πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, δέχθηκε ανυπεράσπιστος τις χαριστικές βολές των δημοσκοπήσεων, παρ ότι η εξόντωση του ήταν στρατηγικό λάθος όσων αναζητούν εναγωνίως ανάχωμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΔΗΜΑΡ ήταν μια αξιοπρεπής λύση για τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που δεν αντέχουν το Βενιζέλο - ούτε τον Παπανδρέου - και δεν τους συγκινεί ο Τσίπρας - στον οποίο θα καταφύγουν πλέον. Ιδίως αν είναι ο ίδιος ο Κουβέλης που θα ανοίξει το δρόμο.

Θα το κάνει παρ ότι υπάρχει επίσης απόφαση του συνεδρίου για αυτόνομη κάθοδο; Εκεί οδηγούν όλες οι ενδείξεις που περιορίζουν το ενδεχόμενο να κατεβεί πάλι στις εκλογές. Η εσωτερική κατάσταση στη ΔΗΜΑΡ,οι αποχωρήσεις και οι εντάσεις και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα καθιστούν μεγάλο ρίσκο αυτή την απόπειρα. Άλλωστε λέγεται ότι κάποιες βουλευτίνες του έχουν ανοίξει ήδη κουβέντα με τους Συριζαίους. Αν αποκλειστεί το ενδεχόμενο να ευδοκιμήσει η αυτόνομη κάθοδος, δεν έχει άλλο δρόμο από την επιστροφή στην Κουμουνδούρου.

Σε αυτό τον διευκολύνει ότι η αναμέτρηση του με τον Τσίπρα εντός του ΣΥΡΙΖΑ και οι μετέπειτα σχέσεις τους ως επικεφαλής όμορων κόμματων, δεν είχαν εντάσεις, προσωπικές αιχμές και χτυπήματα κάτω από τη μέση. Αυτό τους δίνει σήμερα την ευχέρεια να συζητούν την επανένωση.

Η αποκατάσταση των σχέσεων Τσίπρα - Κουβέλη δίνει στη διεύρυνση που έχει ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρα επανασυσπείρωσης του χώρου

Η αποκατάσταση των σχέσεων Τσίπρα - Κουβέλη δίνει στη διεύρυνση που έχει ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρα επανασυσπείρωσης του χώρου – καθώς ο Φώτης υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο του Συνασπισμού και της ανανεωτικής Αριστεράς γενικότερα. Επιπλέον ανοίγει ο δρόμος για την Κουμουνδούρου σε πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που εξακολουθούν να διατηρούν τις σχέσεις τους με τη ΔΗΜΑΡ. Ο ιδιος ο Κουβέλης χρειάζεται μια τέτοια εξέλιξη για να παραμείνει στο παιχνίδι.

Άλλωστε δεν θα του κάνουν χάρη, έχει να προσφέρει ως αντάλλαγμα τα προσωπικά του χαρακτηριστικά: ευπρέπεια, ήπιος λόγος, ευρωαριστερή κουλτούρα και προσωπική εμπειρία. Η σύμπραξη του ιδίου και όσων θα τον ακολουθήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ θα αραιώσει το μείγμα στην Κουμουνδούρου κατά τρόπο που θα επιτρέψει στο προφίλ του Τσίπρα να διεισδύσει σε κοινωνικές ομάδες που είναι ακόμη επιφυλακτικές απέναντι του.

Εφόσον η επαναθέρμανση των σχέσεων των δυο πρώην εσωκομματικών αντιπάλων μπορεί να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά και είναι αμοιβαία επωφελής, τα στοιχήματα για την επανασυγκόληση των δυο κομμάτων είναι μάλλον εύκολα.

Ρουπακιώτης: Η κοινωνία να μην πέσει στην παγίδα της κυβέρνησης

matrix24.gr

Ευθύνες στην κυβέρνηση για την υπόθεση του Νίκου Ρωμανού επιρρίπτει ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης.

Σε συνέντευξή του στο ραδιοσταθμό «Κόκκινο 105,5»  ο κ. Ρουπακιώτης σημείωσε ότι, «η επίκληση της μηδενικής ανοχής διαχέεται από την κυβέρνηση τόσο στην κοινωνία όσο και στα θεσμικά όργανα τα οποία και επηρεάζει».

Σύμφωνα με τον κ. Ρουπακιώτη «η κυβέρνηση παίζει στο πεδίο της έντασης (για να αποκομίσει οφέλη) και η κοινωνία δεν πρέπει να πέσει στη παγίδα και να παίξει στο ίδιο γήπεδο». Όπως λέει χαρακτηριστικά ο κ. Ρουπακιώτης «λύση υπάρχει όπως και προηγούμενο, δηλαδή, μπορεί να παρακολουθεί τα μαθήματα ο Ρωμανός συνοδευόμενος από αστυνομικό εφόσον το δεχθεί».

Αρνητικός είναι για το θέμα της τηλεδιάσκεψης που προτείνει το υπουργείο δικαιοσύνης καθώς «η τηλεδιάσκεψη καταργεί βασικές διατάξεις του σωφρονιστικού κώδικα και μας στέλνει πίσω (στο παρελθόν)» αφού «ο σωφρονιστικός μας κώδικας είναι από τους πλέον σύγχρονους».

Ο κ. Ρουπακιώτης τονίζει ακόμη ότι με τους χειρισμούς που έγιναν από την κυβέρνηση «δεν διασφαλίστηκαν τα δικαιώματα που προβλέπει ο νομοθέτης, δηλαδή η δυνατότητα εκπαίδευσης του κρατουμένου και η σύγχρονη αντίληψη και πρακτική που υπαγορεύει ανθρωπιστικό χειρισμό».

Κατώτερος του 2007 ο μέσος μισθός στην Ελλάδα

iefimerida.gr

Στην Ισπανία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ιταλία, την Ιαπωνία και τη Βρετανία, οι μέσοι μισθοί είναι κατώτεροι εκείνων του 2007 ανακοίνωσε η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ, ILO).

Οι μισθοί στις ανεπτυγμένες οικονομίες παρέμειναν και πάλι στάσιμοι το 2013, καταγράφοντας ακόμη και μείωση σε ορισμένες απ' αυτές. Οι πραγματικοί, αποπληθωρισμένοι μέσοι μισθοί των ανεπτυγμένων οικονομιών, οι οποίοι σημείωσαν πέρυσι μια αύξηση 0,2%, έναντι 0,1% το 2012, δεν έχουν φθάσει στο επίπεδο στο οποίο βρίσκονταν πριν από το 2007, επισημαίνει η ΔΟΕ στη διετή έκθεσή της.

Μολονότι οι μισθοί αυξήθηκαν το 2013 κατά 6% στην Ασία και κατά 5,8% στην ανατολική Ευρώπη και την κεντρική Ασία, η άνοδος αυτή περιορίσθηκε σε 0,8% στη Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική. Στη Μέση Ανατολή οι μισθοί αυξήθηκαν 3,9%, αλλά στην Αφρική μόνο 0,9%.

Παραμένουν οι μισθολογικές ανισότητες ανδρών-γυναικών

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υπενθυμίζει επίσης πως οι μισθολογικές ανισότητες ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες επιμένουν και πως ο αγώνας "εναντίον των πρακτικών των διακρίσεων και των προκαταλήψεων που βασίζονται στο φύλο" μέσω "αποτελεσματικών πολιτικών σχετικών με τη μητρότητα, την πατρότητα και τις γονικές άδειες, καθώς και δράσεων ευαισθητοποίησης υπέρ μιας καλύτερης διανομής των οικογενειακών ευθυνών", πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για τις κυβερνήσεις.

Τσιτσάνης, Μίκης, Πάνος & Χάρης Κατσιμίχας: οι πυλώνες του τραγουδιού

του Χρήστου Κολοβού , aixmi.gr

Εάν στη δεκαετία του ’60 και του ’70 γράφτηκαν σπουδαία τραγούδια, στη δεκαετία του ’80 η αναζήτηση ενός καινούργιου ήχου που θα απαγκιστρωνόταν από το πολιτικό τραγούδι της Μεταπολίτευσης και από τον “πατερναλισμό”των μεγάλων συνθετών. .δημιούργησε μια αμηχανία και μια αβεβαιότητα, χωρίς να δίνεται ουσιαστικό στίγμα και μια προοπτική για το που οδεύει η μουσική δημιουργία…

Ο Χατζιδάκις διασύρεται κυριολεκτικά απ’ τη φυλάδα που έμελλε να δημιουργήσει έναν άκρατο λαικισμό στον τόπο…

Ο Θεοδωράκης αμφισβητείται έντονα, κυρίως για τα πολιτικά του τραγούδια …

Στο προσκήνιο εμφανίζονται αμφιλεγόμενα τραγούδια ποιότητας και ύφους…
Από τη μία ένα ψευτορόκ τραγούδι (μπανάκι μανάκι, τσικαμπούμ κ.α) κι από την άλλη μια ποπ υποκουλτούρα (τα κορίτσια ξενυχτάνε, Πάμε για τρέλες…κ.α).
σε συνδιασμό με το ζοφερό κλίμα της εποχής δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα πολιτικήςκοινωνικής και πνευματικής ένδειας…

Σ εκείνο ακριβώς το σημείο εμφανίζεται ο δίσκος που θ αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, θα θέσει τις βάσεις για τους μετέπειτα δημιουργούς, και θα οριοθετήσει το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι: τα «ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα…

Δίσκος με πρωτόγνωρη ενορχήστρωση (Γ. Σπάθας Ν. Αντύπας)και μελοποιημένη σύγχρονη ποίηση. Τραγούδια που μιλούν για τον έρωτα,την κοινωνική απομόνωση.
Μικρές ιστορίες που περιγράφουν τη μοναξιά και το γκρίζο της πόλης…αλλά και με την προτροπή να γελάμε γιατί η ζωή είναι μια τρέλα.

Εάν ξεχώριζα ένα τραγούδι θα επέλεγα το «Υπόγειο» σε ποίηση Ρίτας Μπούμη Παπά…
Τους ήλιους δεν εμέτρησες που σε ζητήσαν τόσα χρόνια…
Εξαιρετικό, πολιτικός δίσκος που ορίζει τα μελλούμενα με τον πιο εμφατικό τρόπο…

Το ελληνικό τραγούδι βασίζεται σε τρεις πυλώνες τηρουμένων των αναλογιών… τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα.
Είναι οι δημιουργοί που άνοιξαν δρόμους και σήκωσαν το βάρος της εποχής τους…

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας έχουν γράψει τη δική τους ιστορία και αποτελούν μια από τις πιο «κλασικές» και διαχρονικές στιγμές στην ελληνική μουσική πραγματικότητα.

ΥΓ 1 Δεν μπορώ να παραλείψω το σπουδαίο “Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ” των Κραουνάκη – Νικολακοπούλου σε ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη…

ΥΓ 2 Παρεμπιπτόντως… ο Κραουνάκης είναι ο σημαντικότερος σύγχρονος τραγουδοποιός…

Αίνιγμα η στάση των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ σύμφωνα με τον Χατζησωκράτη

parapolitika.gr

«Η ΔΗΜΑΡ έχει αποφασίσει να μην ψηφίσει για την προεδρική εκλογή καθώς το συνδέει με τις πολιτικές που ασκούνται στη χώρα», είπε στα παραπολιτικά 90,1 και στην εκπομπή ΠΑΡΑΦΙΛΟΛΟΓΙΕΣ, με τον Νίκο Ευαγγελάτο, ο Δημήτρης Χατζησωκράτης μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.

Τόνισε ότι «όλες οι πολιτικές δυνάμεις θέλουν ΠτΔ με αυξημένη πλειοψηφία» ενώ είπε πως οι εξελίξεις φέρνουν όλο και πιο κοντά τις πρόωρες εκλογές.

Άφησε, τέλος, ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποιοι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ να διαφοροποιηθούν από την επίσημη γραμμή του κόμματος για την προεδρική εκλογή και να ψηφίσουν..

Τροπολογία για το θέμα των εκπαιδευτικών αδειών σε κρατούμενους κατέθεσε η ΔΗΜΑΡ

eklogika.gr

Τροπολογία για επίλυση του θέματος με την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, κατέθεσε στον υπουργό Δικαιοσύνης η Δημοκρατική Αριστερά, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Εγκληματολογίας και βουλευτής του κόμματος, Γιάννης Πανούσης.

«Υπάρχει πράγματι ένα κενό στο νόμο. Ο νομοθέτης του 1999 ενώ έχει προβλέψει για τις κανονικές άδειες δεν έχει προβλέψει μια λεπτομέρεια για τις εκπαιδευτικές. Αυτή τη στιγμή τι ακριβώς κάνουμε με το να αφήνουμε ένα νέο παιδί που έχει τελέσει ένα έγκλημα και έχει καταδικαστεί για αυτό; Η τροπολογία που καταθέσαμε είναι μέσα στο πνεύμα και του Συντάγματος και του νόμου και των ευρωπαϊκών συμβάσεων για να φύγουμε από το αδιέξοδο. Και δεν είναι προσωπική. Δεν είναι να λυθεί το πρόβλημα του Ρωμανού. Είναι ένα θεσμικό κενό που μπορεί να αφορά άλλους δέκα, είκοσι. Δεν μπορεί να τιμωρείται κάποιος διπλή, τριπλή και τετραπλή φορά για ένα έγκλημα που έκανε. Μία φορά τιμωρείσαι», είπε ο κ. Πανούσης.

Ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ τόνισε ότι «το κεφάλαιο για τη μόρφωση των κρατουμένων λέγεται επικοινωνία με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Άρα, οι εκπαιδευτικές άδειες, η ενημέρωση από τα ΜΜΕ, η αλληλογραφία έχουν να κάνουν με την κοινωνία, δεν έχουν να κάνουν με το να μορφώνεσαι στο κελί σου. Είναι σε άλλη λογική από αυτή που έχει πει ο υπουργός».

Επίσης, απηύθυνε έκκληση να μην συνδεθεί η υπόθεση Ρωμανού με την επέτειο των έξι χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου το προσεχές Σάββατο, οπότε και προγραμματίζονται εκδηλώσεις μνήμης. «Αυτό πρέπει να το βγάλουν όλοι έξω από το συλλογισμό», είπε και πρόσθεσε: «Δεν πρέπει να συνδεθεί από καμία πλευρά, πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα αυτού του παιδιού και άλλων παιδιών που μπορεί να είναι στην ίδια κατάσταση. Όλα τα άλλα κακό κάνουν γιατί ανοίγουν την όρεξη και των μεν και των δε. Δηλαδή δεν ανοίγει η όρεξη κάποιων που θέλουν να υποστηρίξουν τον Ρωμανό, αλλά ανοίγει η όρεξη και εκείνων που θέλουν να κάνουν πιο κατασταλτική την πολιτική του κράτους».

Η σιωπηλή επανάσταση

Στέφανος Δάνδολος , iefimerida.gr

Ήταν γύρω στα δεκάξι-δεκαεπτά. Καθόταν απέναντί μου στο μετρό.

Μάτια φωτεινά, βλέμμα σπινθηροβόλο, μαλλί σπαστό, να πέφτουν τούφες στο μέτωπο. Διάβαζε τον «Τομ Σώγερ» και έπαιρνε τα μάτια του από την σελίδα μόνο για να σιγουρευτεί σε ποιον σταθμό ήμασταν. Κατέβηκε δύο στάσεις πριν από μένα, στο Σύνταγμα, με το βιβλίο στο χέρι, ένα βιβλίο που γράφτηκε παραπάνω από έναν αιώνα πριν. Προχθές, ήταν μια κοπέλα. Μαθήτρια κι αυτή, κατάλαβα ότι πήγαινε στην πορεία για τον Ρωμανό. Μάτια εξίσου φωτεινά, βλέμμα εξίσου σπινθηροβόλο. Κρατούσε την «Τερέζα Ρακέν» στην καινούργια έκδοση του Λιβάνη. Την διάβαζε όπως διαβάζουν τα «αρρωστάκια» τις οπαδικές αθλητικές εφημερίδες.

Τελευταία μου συμβαίνει να βλέπω συχνά εκπροσώπους της γενιάς του ipad και των tablets με τέτοια βιβλία στα χέρια. Και δεν μπορώ παρά να κάθομαι και να τους κοιτάζω μαγεμένος, προσπαθώντας να συλλάβω κάτι από την πανσπερμία των χρωμάτων στο μυαλό τους. Συλλογίζομαι πόσο συγκλονιστικό είναι το να είσαι νέος και να ανακαλύπτεις τον κόσμο μέσα από τις λέξεις και όχι μέσα από τις ψηφιακές εικόνες αυτής της άχαρης ισοπέδωσης. Σήμερα ήταν το αγόρι με τον «Τομ Σώγερ», προχθές το κορίτσι με την «Τερέζα Ρακέν», άλλες φορές ήταν χέρια που κρατούσαν το «Λογική και Ευαισθησία», τις «Μεγάλες Προσδοκίες», τα «Ψηλά Βουνά». Εάν με ρωτούσε κανείς ποια είναι η μοναδική μορφή αντίστασης που βλέπω κόντρα στην έκφυλη μετεξέλιξη της γενιάς του Πολυτεχνείου, θα έδειχνα με περηφάνια αυτά τα παιδιά που διαβάζουν. Όχι τα παιδιά που πετούν πέτρες νομίζοντας ότι ένα σπασμένο τζάμι σημαίνει επανάσταση, ούτε τα παιδιά που μπουκάρουν με καλάζνικοφ σε μια τράπεζα. Η μόνη επανάσταση σήμερα είναι ο πολιτισμός και η τρυφερότητα. Έτσι λέει η εικόνα με τα χαλάσματα της χώρας μου.
Κάθε φορά που μου δίνεται μισή ευκαιρία να στρέψω έναν πιτσιρικά στους κλασσικούς, δεν την αφήνω ανεκμετάλλευτη. Στους μαθητές μου, τα εικοσάχρονα παιδιά που σπουδάζουν Δημοσιογραφία, έχω προτείνει κάμποσα βιβλία, από το «De Profundis» και τον «Φύλακα στη Σίκαλη», μέχρι τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» και το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια». Η διαφορά γίνεται αντιληπτή αμέσως. Όσοι περνούν ξώφαλτσα –δηλαδή απορρίπτουν την επιρροή (και εδώ που τα λέμε, είναι οι περισσότεροι)– σύντομα δείχνουν εγκλωβισμένοι σε χιλιοειπωμένα κλισέ της εποχής που εκτρέπουν τόσο το γράψιμό τους όσο και τις επιχειρηματολογίες τους γύρω από ένα θέμα σε αναμασήματα τηλεοπτικής κοπής και ευκολίας. Οι λίγοι όμως που βυθίζονται στην μαγεία του αθάνατου λόγου δανείζονται –ίσως και λόγω ηλικίας– κάτι από κείνη την μαγεία. Ο δανεισμός δεν είναι παρά το πρώτο ερέθισμα, που στην πορεία ενδέχεται να μεταπλαστεί σε προσωπικό τους ιδίωμα. Αλλά το βλέπεις πεντακάθαρα. Μιλούν θαρραλέα, δεν διστάζουν να αφορίσουν ουσιαστικά, δέχονται στωικά την άποψη με την οποία δεν συμφωνούν. Και την ίδια οπτική την περνούν και στο γράψιμό τους. Έκαναν ένα ταξίδι και δεν είναι ίδιοι με αυτό που ήταν πριν το ταξίδι. Αυτοί οι λίγοι πιτσιρικάδες είναι που με κάνουν να ελπίζω. Υπάρχει κάτι στους κλασσικούς συγγραφείς –μια γνήσια ανθρώπινη ματιά– που καθιστά διαχρονικά εκείνα τα βιβλία. Ο χρόνος είναι όμως που τα δικαίωσε, όχι η εποχή τους. Το ότι πέρασαν από γενιά σε γενιά αλώβητα, ατσαλάκωτα. Πολλά από αυτά στον καιρό τους κατακρεουργήθηκαν, θεωρήθηκαν σκουπίδια. Στη Ρωσία του δεκάτου ενάτου αιώνα, η «Άννα Καρένινα» έγινε δεκτή με χλευασμό: «Το πάθος του Βρόσκυ για το άλογό του είναι παράλληλο με το πάθος του για την Άννα», έγραψε εφημερίδα της Αγίας Πετρούπολης, ενώ η «Οντέσσα Κούριερ» το αποτύπωσε ως «συναισθηματικό έκτρωμα», επισημαίνοντας: «Δείξτε μας μια σελίδα που να περιέχει μια ιδέα». Το «Μόμπι Ντικ» αποτεφρώθηκε. «Γραφικές περιγραφές τέτοιας μονοτονίας που παρόμοια δεν θυμόμαστε να έχουμε συναντήσει στη ναυτική λογοτεχνία», τόνισε ο κριτικός της Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ, ενώ συνάδελφοί του το χαρακτήρισαν από «απόλυτη παραφροσύνη» μέχρι «τερατώδες, πληκτικό ανοσιούργημα». Ακόμη και ο «Χάκλμπερι Φιν», έργο ανώτερο του «Σώγερ», ένα αριστούργημα από την πρώτη λέξη ως την τελευταία, θεωρήθηκε μια «μια χυδαία ασημαντότητα», και έπρεπε να περάσουν πενήντα χρόνια για να έρθουν ο Τ.Σ. Έλιοτ και ο Έρνεστ Χέμινγουέι για να αποκαταστήσουν την μεγαλοφυΐα του Τουέν. Ανάλογα παραδείγματα, «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι», σχεδόν όλα τα βιβλία των αδελφών Μπροντέ, η «Λολίτα», ο «Δόκτωρ Ζιβάγκο». Ωστόσο, αυτό που δεν μπορεί ποτέ να προβλέψει το κλίμα της κάθε εποχής είναι ο τρόπος με τον οποίο οι λέξεις, και γενικότερα τα συστατικά της Τέχνης, γεφυρώνουν το εκάστοτε τώρα με το εκάστοτε αύριο. Ο Βαν Γκογκ δεν πούλησε ποτέ του πίνακα όσο ζούσε. Και ένας τύπος ονόματι Στρουχ είχε πουλήσει πολλούς. Ποιον από τους δύο ξέρουμε; Μου φαίνεται παρήγορο λοιπόν που μπαίνω στο μετρό και πέφτω πάνω σε τυπάκια που δείχνουν χαμένα μέσα σε έναν Τσβάιχ, μέσα σε έναν Φιτζέραλντ, μέσα σε μια Βιρτζίνια Γουλφ. Τα παρατηρώ και διαισθάνομαι τις ανησυχίες τους, την δίψα τους για ζωή, τις κεραίες τους που μοιάζουν γερές και καθαρές και ικανές να πιάνουν κύματα που κανένα δίκτυο ίντερνετ δεν μπορεί να σου προσφέρει. Κάτι το προσηλωμένο τους βλέμμα, κάτι η σοβαρότητα που εκπέμπουν, και αναρωτιέμαι εάν τελικά τις σπουδαιότερες επαναστάσεις δεν τις παίρνουμε χαμπάρι επειδή μας έχουν φάει η τηλεόραση, το χάζι, το φέισμπουκ και οι ειδήσεις για την τρόικα. Πάντως είναι υπέροχο να βλέπεις είκοσι θολούς ενήλικες μέσα σε ένα βαγόνι να παίζουν αποχαυνωμένοι ηλεκτρονικά παιχνίδια στα κινητά τους και έναν λαμπερό πιτσιρίκο να σκάει μύτη και να βγάζει από το σακίδιό του το «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά». Ξαφνικά νιώθεις ότι όντως ο ήλιος θα ανατείλει ξανά.  

Αλίμονο στους νέους

Άλκης Γαλδαδάς , protagon.gr

«Ήθελα συχνά να αντιπαρατίθεμαι στον αυτοκράτορα για να του δείχνω την αναποτελεσματικότητά του. Και αυτό δεν ήταν θάρρος...».

Καιρό είχα να αισθανθώ διαβάζοντας κάτι, αυτό το νευρικό άβολο γέλιο που ανεβαίνει από μέσα και δεν μπορείς να το στείλεις πίσω. Μου το προκάλεσε το κείμενο για το Ν. Ρωμανόεδώ στο protagon.gr, όπου μεταξύ άλλων υπήρχε και η φράση: «Προσοχή, δεν μιλώ για δήλωση μετανοίας, την οποία μακάρι να έκανε με ειλικρίνεια αλλά δεν το βλέπω πιθανό, μιλώ για μία έντιμη συμφωνία. Που θα επισφραγίσει με τον λόγο της τιμής του» ενώ λίγο πριν υπάρχει μια ακόμη φράση που με ενδιαφέρει: «Νομίζω ότι στον παράδοξο, παράλληλο κόσμο που κινείται η σκέψη του και η δράση του δείχνει να έχει κάποιου είδους περηφάνια». Και ξεκινώ από αυτήν τη δεύτερη φράση. Διότι ξέρουμε πως στη Φυσική πάντα για να περιγράψουμε σωστά τις κινήσεις και τις σχέσεις ορίζουμε το Σύστημα Αναφοράς. Και μετά, αν έχουμε δύο διαφορετικά συστήματα αναφοράς, για να είναι δυνατόν να συσχετίσουμε τις κινήσεις στα δύο συστήματα ψάχνουμε να βρούμε αν υπάρχουν βασικές σχέσεις μεταξύ των δύο συστημάτων αναφοράς. Ακριβώς λοιπόν, ο Ρωμανός και οι ομοϊδεάτες του κινούνται σε παράλληλο κόσμο σε σχέση με αυτόν που ο αρθρογράφος και πολλοί ακόμη μαζί του ζουν και κινούνται. Αν όμως βρίσκονται σε διαφορετικά και άσχετα μεταξύ τους συστήματα αναφοράς, πώς υπάρχει το αίτημα που θέτει η πρώτη φράση, για έντιμη συμφωνία, και να επισφραγιστεί μάλιστα με τον λόγο της τιμής του;

Αυτό, λοιπόν, το δεύτερο, είναι που μου φέρνει το νευρικό και άβολο γέλιο. Διότι δεν μπορεί βέβαια να γυρίσει και να συμφωνήσει με έναν-έναν όλους εμάς που αποτελούμε την κοινωνία, όπως γράφει ο αρθρογράφος. Άρα θα συνομιλήσει με κάποιους εκπροσώπους του συστήματος. Και αναρωτιέμαι, πού θα βρούμε αυτούς τους έντιμους και αξιόπιστους στο σύστημα αναφοράς του σημερινού ελληνικού κράτους; Που να είναι ικανοί ταυτόχρονα να έχουν και κάποια δυνατότητα αποτελεσματικής συνδιαλλαγής με το άλλο σύστημα. Είναι τόσο απλό άραγε;

Έξω από τη φυλακή έχουμε κάθε λογής πολιτικό που ζει και διαφεντεύει και τον παραδέχεται βέβαια άκριτα το δικό του σύστημα αναφοράς. Έχουμε έναν πρώην πρωθυπουργό που είχε υπουργούς σαν τον Παπαντωνίου και τον Τσοχατζόπουλο, τους έβλεπε να πλουτίζουν ασύστολα και συνέχιζε να τους διορίζει από το ένα υπουργείο στο άλλο. Του έφερνε ο δικός του άνθρωπος την τσάντα με τα χρήματα και δεν τον ρώτησε πού τα βρήκε. Αυτόν, λοιπόν, τον εντιμότατο άνθρωπο του συστήματος, όταν σταμάτησε του έδωσαν και δικό του γραφείο στη Βουλή, αυτοκίνητο, οδηγό, του επιτρέπουν οι γύρω να μπαίνει και να βγαίνει από την πολιτική σκηνή, να κινεί διάφορα νήματα. Ήλθε ο επόμενος πρωθυπουργός και επίσης αδιαφόρησε για τις κάθε είδους παρανομίες γύρω του, ένας νέος άνθρωπος μάλιστα έχασε τη ζωή του σε υπόθεση σχετική με τον πρωθυπουργό αυτόν, κάτω από πολύ σκοτεινές συνθήκες και τον έθαψαν ο πρωθυπουργός ο ίδιος και οι γύρω κάτω από την αδιαφορία τους. Παρέδωσε σε έναν άλλον που οι δικοί του τον κατηγόρησαν μέχρι και ότι λείπουν χρήματα από τα ταμεία του δικού τους κόμματος, αλλά είναι ακόμη βουλευτής απών-παρών, για να τον διαδεχθεί άλλος που έχει πει: «Δεν έχει σημασία ποια ήταν η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, εμείς συνεχίζουμε» (αντίθετα βέβαια με τα όσα ανέφερε η απόφαση). Για τον καλό Υπουργό της Δικαιοσύνης έχει ενδιαφέρον να ρωτήσεις κάποιον συντοπίτη του από τη Μυτιλήνη που να τον ξέρει από παλιά. Για τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης οι από κάτω κλείνουν δρόμους και μια πόλη μέσα, για να περάσει λες και ζούμε τον καιρό του καραγκιόζη που έπρεπε τα παραθύρια να είναι κλειστά όταν θα περνούσε η κόρη του Σουλτάνου για να πάει στο χαμάμ. Και οι επόμενοι που ετοιμάζονται να έλθουν αναδύουν μια μπόχα επιτηδευμένης, υποκριτικά κραυγαλέας αριστερίλας ενώ ταυτόχρονα κλείνουν τα μάτια σε παπάδες, ανέντιμους ομοϊδεάτες τους και αναποτελεσματικούς συνδικαλιστές. Ποτέ δεν παραδέχονται έστω και ένα λάθος τους και τον τελευταίο καιρό μας έχουν φλομώσει στις μπούρδες, για νταούλια και ζουρνάδες που αυτοί θα παίζουν και θα χορεύουν, τάχα μου, σαν αρκούδια οι Ευρωπαίοι.

Αυτό λοιπόν το σύστημα αναφοράς απαιτεί από τους νέους που βρίσκονται σε ένα δικό τους σύστημα και τώρα αρχίζουν να ψηλαφούν τον υπόλοιπο κόσμο, να το αποδεχτούν όπως είναι. Ενώ εκείνοι δεν έχουν την παραμικρή ανοχή στο διαφορετικό. Τους ενοχλεί και μόνο να σκέπτονται ότι τα κ……δα «δεν κάθονται καλά». Πέταξαν σκουπίδια λέει στις πρυτανικές αρχές οι απαράδεκτοι. Εγώ όμως διάβασα ότι οι άκαμπτες και αδέκαστες πρυτανικές αρχές επέτρεψαν να μπουν και να αδειάσουν μπάζα 350 φορτηγά στην Πανεπιστημιούπολη. Αν είναι αυτό αλήθεια, πώς να συγκρίνεις τα δύο;

Στη φράση: «Μολονότι αθωώθηκε για την κατηγορία της τρομοκρατίας, η απολογία του ήταν απολογία επαναστάτη», βλέπουμε πως οι άνθρωποι του άλλου συστήματος βάζουν μαζί τον τρομοκράτη με τον επαναστάτη. Επίσης προχθές σε κάποιο site έγραψαν: «έγιναν βανδαλισμοί για κάποιον αναρχικό που κάνει απεργία πείνας». Αναρχικός, επαναστάτης, τρομοκράτης, όλα ένα. Όσο για τον ισχυρισμό, ότι δεν πρέπει να ζητάει δικαιώματα από ένα σύστημα που δεν το παραδέχεται, η απάντηση είναι κατά τη γνώμη μου ότι θεωρεί τον εαυτό του αιχμάλωτο του άλλου, του εχθρικού συστήματος, και όπως αναγκαστικά τρώει το φαγητό της φυλακής έτσι αναγκάζεται και να μιλάει με τους όρους ενός συστήματος που δεν παραδέχεται. Αλλά η δική μου απορία είναι για ένα σύστημα που οι δικοί του θιασώτες θεωρούν τόσο εντάξει, πώς μπορεί να φοβάται ένα νεαρό άτομο, ακόμη και αν αυτό τελικά δραπετεύσει; Ναι, αυτός απείλησε και με όπλο τον ταμία (κάτι που θεωρώ απαράδεκτη πράξη βίας). Ο άλλος όμως, ο τραπεζίτης που κατηγορείται για ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία και έριξε έξω ολόκληρη Τράπεζα, κατακλέβοντάς την και είναι έξω επειδή πλήρωσε δεν είναι και τόσο επικίνδυνος, να υποθέσω. Να του ζήτησαν άραγε να δώσει και τον λόγο της τιμής του;

Αλίμονο λοιπόν στους νέους που επιμένουμε να τους κρατάμε σε έναν κόσμο σιχαμένο, που τον πρώτο λόγο τον έχει το χοντρό πορτοφόλι και εκείνοι δεν καταλαβαίνουν γιατί να κρατιέται ακόμη όρθιος. Επιμένουν να αντιπαρατίθενται και αυτοί, όπως έγραφε κάποτε και ο Κάφκα, σε έναν (ανέντιμο) αυτοκράτορα για να του δείχνουν την αναποτελεσματικότητά του. Και αυτό δεν το θεωρούν (καν) θάρρος αλλά είναι ο τρόπος ζωής που οι απέναντι δεν θέλουν να τον παραδεχτούν. Τα άλλα μετά -η βίαιη αντίδραση, οι απαλλοτριώσεις, η βγαλμένη έξω γλώσσα- θα έπρεπε να είναι αναμενόμενα.

Η επόμενη κρίση.

Του Γιάννη Τσαμουργκέλη , badiera.gr

Μετά την υπογραφή του μνημονίου οι κυβερνήσεις της χώρας εφαρμόζουν αυτά που συμφώνησαν με τη βεβαιότητα της μη εφαρμογής, είτε μέσω αναβολών είτε με την εκπαραθύρωση των ρυθμιζομένων από τις εφαρμοστικές εγκυκλίους. Συνεπεία αυτού, οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις είναι «ονομαστικές» και ελάχιστα ακουμπάνε στην καθημερινότητα των πολιτών.

Το μόνο που είναι πραγματικά πραγματικό είναι η μείωση των εισοδημάτων και των συντάξεων. Η Ελλάδα, είναι πλέον χώρα φθηνού εργατικού δυναμικού και είναι αυτό το αποκλειστικό συγκριτικό της πλεονέκτημα. Ούτε η τεχνολογία, η ποιότητα του εργατικού δυναμικού, το άνοιγμα των επαγγελμάτων, ή η διευκόλυνση των επενδύσεων.

Αποκλειστικά και μόνο το φθηνό εργατικό δυναμικό. Και ας είναι το κόστος ενέργειας 60% υψηλότερο από το μέσο ευρωπαϊκό. Και ας είναι το κόστος χρήματος 300% υψηλότερο από τη Γερμανία. Και ας καταδυναστεύεται η οικονομία από ολιγοπωλιακές και ολιγαρχικές διατάξεις. Η απομείωση του κόστους εργασίας θα αναπληρώνει κάθε εκτροπή.

Σε αυτό το πλαίσιο κανείς από το πολιτικό στερέωμα δεν δεσμεύεται για αυτά που πιστεύει ή δεν πιστεύει. Δεν υπάρχει ανάγκη. Πράττουν με άλλοθι αυτά που μας λένε οι «τροϊκανοί» και την ίδια στιγμή κλείνουν το μάτι σε κάθε ιεραρχία συμφερόντων και συντεχνία με αντάλλαγμα την επανεκλογή και την αναπαραγωγή του πελατειακού πολιτικού συστήματος.

Και όμως, μια αξιοπρεπής πολιτική θέση θα ήταν να τεθούν επί τάπητος οι διαφωνίες και οι επιφυλάξεις και έναντι αυτών να κατατεθούν αντιπροτάσεις και διεκδικήσεις. Όμως τίποτα από αυτά δεν γίνεται καθώς δεν υπάρχουν θέσεις και σαφής πολιτική τοποθέτηση για το μέλλον της χώρας.

Αυτό που υπάρχει είναι η διεκπεραίωση των επιμέρους συμφερόντων και η συνεπαγόμενη οικοδόμηση θέσεων ως το άθροισμα ατάκτως ερρειμένων διεκδικήσεων. Κυβέρνηση διαμεσολάβησης που θέλει να αναγνωρισθεί ως καλύτερη έναντι της διαμεσολάβησης που προτείνει η αντιπολίτευση. Και όποιος υπόσχεται ότι το μέλλον θα προσομοιάζει με το παρελθόν κερδίζει.. όποιος αφήσει τα συμφέροντα περισσότερων ομάδων ανεπηρέαστα από την κρίση νικάει… όποιος εξασφαλίσει την αναπαραγωγή του συστήματος ηγεμονεύει.

Το μόνο που δεν περισσεύει είναι η σοβαρότητα. Η τεκμηριωμένη και ενδελεχής συζήτηση για την ολιστική αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα. Στα συστήματα, στους θεσμούς, την ιδεολογία, την παιδεία και τις συμπεριφορές. Για αυτά, απλώς θα περιμένουμε ελπίζοντας στην επόμενη κρίση που δυστυχώς δεν είναι μακριά …

Ενα «τέλος» σαν αρχή

του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Με ηλεκτρονικό αγγελιοφόρο έστελνε τις αξιώσεις της η τρόικα τις τελευταίες εβδομάδες. Και με ηλεκτρονικό αγγελιοφόρο απάντησε η κυβέρνηση, ξημερώματα Κυριακής. «Ημέιλ έδωσες, ημέιλ θα λάβεις» θα λέγαμε τηλεγραφικά. Μόνο που εδώ δεν ισχύει το γνωστό «μάχαιραν έδωκες, μάχαιραν θα λάβεις», που συνοψίζει και μεταφράζει στη γλώσσα των παροιμιών όσα είπε ο Ιησούς στη Γεθσημανή, όταν ο αρειμάνιος Πέτρος «απέσπασε την μάχαιραν αυτού και πατάξας τον δούλον του αρχιερέως» τού έκοψε το αυτί. Και δεν ισχύει διότι, αν εννοήσουμε σαν μάχαιρα, δίκοπη μάλιστα, τα ημέιλ των δανειστών, η κυβερνητική απάντηση, με τον υποχωρητικό και παραχωρητικό της τόνο, ούτε μαχαίρι είναι ούτε γιαταγάνι ή ξίφος. Το πολύ πολύ να θεωρηθεί αμυντικό όπλο, λ.χ. ασπίδα. Αλλά ασπίδα διάτρητη, που καμιά προστασία δεν προσφέρει στο πληττόμενο σύνολο, ενώ αποκρούει ελάχιστα από τα βέλη που πληγώνουν την κυβέρνηση.

Εχουμε λοιπόν να κάνουμε με μιαν απάντηση που προαναγγέλθηκε ότι θα δοθεί με τον τρόπο τού «όχι, επιτέλους όχι», και τελικά συντάχτηκε με τον τρόπο τού ναι. Με τρόπο δηλαδή που εκθέτει και ακυρώνει όσα επισήμως λέγονταν μέρες πολλές για μνημόνια που θα σχιστούν, για θριαμβική επιστροφή στην «κανονικότητα», για οριστική έξοδο από το τούνελ, για το φως που φαίνεται τη στιγμή του πυκνότερου σκότους.

Αν αυτά τα επικολυρικά τα έλεγαν οι χαμηλόβαθμοι τηλεοπτικώς θορυβούντες εκπρόσωποι της κυβέρνησης και των κομμάτων που τη συναποτελούν, εθισμένοι στην αμετροέπεια του ρόλου τους, πιθανότατα οι πολίτες θα τα αξιολογούσαν εξαρχής ως αναξιόπιστα. Και θα τα σχολίαζαν με τον τρόπο του καγχασμού. Τα έλεγαν όμως τα πλέον επίσημα και υπεύθυνα χείλη και με τον πλέον δεσμευτικό τρόπο· δημόσια και ενυπόγραφα, όχι με διαρροές. Ο πρωθυπουργός, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο υπουργός Οικονομικών, με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις τους πάσχιζαν να πείσουν πως ο καιρός των υποχωρήσεων έληξε. Πως οι τόσες θυσίες, που τις αναγνωρίζουν και οι αυστηρότεροι των επιτηρητών μας, θα αποφέρουν πλέον τη δίκαιη ανταμοιβή, την έντιμη επιβράβευση. Πως η χώρα πατάει, επιτέλους, γερά στα πόδια της, ξαναβρίσκει ακέραιη την κυριαρχία και την περηφάνια της, και δεν προτίθεται να εκχωρήσει τίποτε άλλο στους πιστωτές της, τη βουλιμική και τιμωρητική στάση των οποίων είχε αρχίσει άλλωστε να καταγγέλλει και το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Οσο μεγαλύτερες είναι οι προσδοκίες που καλλιεργούνται, τόσο μεγαλύτερη η απογοήτευση την ώρα των αποκαλυπτηρίων. Στοιχειώδες. Η κυβέρνηση έπεσε θύμα του ίδιου του σχεδιασμού της. Της βιασύνης της να κεφαλαιοποιήσει κέρδη που δεν υπήρχαν. Της σιγουριάς της πως η τρόικα, σταθμίζοντας και πολιτικά τις αποφάσεις της, θα μεροληπτούσε υπέρ του σχήματος Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ ενόψει της «απειλής ΣΥΡΙΖΑ». Δυστυχώς, δεν πληρώνει μόνον αυτή τα λάθη της. Και φτάνουμε έτσι στο «τέλος» με την πικρή αίσθηση ότι ξαναβρισκόμαστε στην αρχή.

Τα πρώτα βήματα προσέγγισης ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ: Συνάντηση την Πέμπτη

iefimerida.gr

Την προσεχή Πέμπτη, αναμένεται εντέλει να πραγματοποιηθεί η πρώτη συνάντηση μεταξύ των αντιπροσωπειών του ΣΥΡΙΖΑ και της Δημοκρατικής Αριστεράς, προκειμένου να αναζητηθεί αφενός ένα  πλαίσιο προγραμματικής συνεργασίας των δύο κομμάτων και αφετέρου να προετοιμάσουν τη συνάντηση των κκ Τσίπρα και Κουβέλη.

Ήδη, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ έδειξε τις προθέσεις του καθώς σε πρόσφατη συνέντευξή του ανέφερε πως «είμαι  πάντοτε πρόθυμος να συναντηθώ και να συζητήσω τα ζητήματα της προγραμματικής σύγκλισης και με τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και με τους επικεφαλής των υπολοίπων συλλογικοτήτων».

Σ’ αυτή την κατεύθυνση, συνεδρίασε άλλωστε και η Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ, ώστε να δοθούν οι κεντρικές κατευθύνσεις στη «ομάδα» που θα εκπροσωπήσει την ηγεσία.

Στη συνάντηση εκ μέρους των δύο κομμάτων θα μετέχουν-μεταξύ άλλων- οι γραμματείς κκ  Δημήτρης Βίτσας και Θανάσης Θεοχαρόπουλος.

Περιμένοντας την τρόικα

Κώστας Γιαννακίδης , protagon.gr

Πιθανότατα το reply της τρόικας στο e-mail της ελληνικής κυβέρνησης θα ξεκινάει με μία κατάφαση. Δεν είναι, άλλωστε, λίγα τα βήματα που έκανε η κυβέρνηση προς τα πίσω, αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν έκανε ούτε μισό βήμα μπροστά. Η Αθήνα, λοιπόν, δέχεται να προσθέσει φόρους στον προϋπολογισμό και χρόνια στα όρια συνταξιοδότησης. Επίσης συμφιλιώνεται με την πραγματικότητα και αναγνωρίζει ότι και το επόμενο διάστημα, το ΔΝΤ όχι μόνο θα παρίσταται, αλλά και θα παρεμβαίνει στη διαδρομή που οδηγεί από την κρίση προς το άγνωστο.

Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα ωραία και πέφτουν τα στοιχήματα στο τραπέζι.

Υπάρχουν δύο βασικές επιλογές: η τρόικα δέχεται ή απορρίπτει τα μέτρα. Αν τα απορρίψει, δεν έχουμε να συζητήσουμε και πολλά. Πάμε σε εκλογές με τις σόμπες να ζεσταίνουν τα εκλογικά κέντρα. Πόσο πιθανό είναι αυτό; Πριν από ένα χρόνο δεν του έδινες και πολλές πιθανότητες αφού έλεγες ότι η τρόικα στηρίζει πολιτικά τη συγκυβέρνηση. Τώρα, όμως, αισθάνεσαι ότι ελάχιστα την ενδιαφέρει ποιος κάθεται στο Μαξίμου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως δράκος και απειλή αρχίζει και ξεφουσκώνει.

Η δεύτερη και προφανής επιλογή οδηγεί σε συμφωνία της κυβέρνησης με την τρόικα. Περνάνε αυτά τα μέτρα από τη Βουλή; Θα περάσουν είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο, δηλαδή με πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Τώρα θα τους πιάσουν οι ντροπές; Επίσης θα έχετε προσέξει, άλλωστε, ότι η κυβέρνηση σηκώνει και πάλι την απειλή εξόδου από το ευρώ. Ε, θα πουν ότι είναι τα τελευταία, η ουρά του γαϊδάρου κ.λπ. Μπορεί η κυβέρνηση να «πουλήσει» αυτή τη συμφωνία για να μαζέψει 180 βουλευτές; Ο χώρος στα δεξιά της Ν.Δ. αποσυντίθεται. Στο περιβάλλον του Σαμαρά χαμογελούν με νόημα. Από την άλλη, όλο και περισσότεροι επαναλαμβάνουν την ανάγκη για συμφωνία στο πρόσωπο του Προέδρου και στον χρόνο των εκλογών. Και ούτε ο Σαμαράς δεν μιλάει πια για εξάντληση της τετραετίας.

Πού βάζω τα λεφτά μου; Πουθενά, δεν μου έχει μείνει φράγκο. Η κυβέρνηση θέλει μια συμφωνία που θα της δώσει χρόνο. Για τον ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ιδανικό να μην παραλάβει ο ίδιος την εκκρεμότητα για μια διευθέτηση με τους δανειστές. Η «καμμένη γη» είναι η καλύτερη προίκα για μια καινούργια κυβέρνηση. Αν δεν στηθούν κάλπες μέσα στον χειμώνα, υπάρχει και το ώριμο φρούτο να πέσει αργότερα. Αρκεί, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει συμπαγής. Οι άλλοι δεν έχουν να βγάλουν λαγούς από το καπέλο τους. Πιο πιθανό είναι να γίνουν οι ίδιοι λαγοί. 

Φ. Κουβέλης: Η κυβέρνηση να πει ‘όχι’ στην τρόικα

Η ΔΗΜΑΡ δεν θα γίνει παράρτημα κανενός για την Κεντροαριστερά


Τη Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης μίλησε στουςΜπάμπη Παπαπαναγιώτου και Άρη Ραβανό για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, την προεδρική εκλογή και την Κεντροαριστερά. 

Για τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα και την προεδρική εκλογή

«Η γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί από την πλευρά της κυβέρνησης πρέπει να είναι μια γραμμή αποφασιστική και σκληρή, γιατί δεν αντέχει πια η κοινωνία άλλα μέτρα. Πρέπει να πει «όχι» η κυβέρνηση και να διαπραγματευτεί μέχρι την τελευταία στιγμή εκείνα τα ζητήματα που θα πείσουν τους τροϊκανούς ότι αυτά που ζητάνε δεν έχουν καμία με καμία σχέση με αυτά που χρειάζεται η ελληνική οικονομία. Οφείλει να το κάνει αυτό με ένταση.

Αν ήμουν στη θέση του, θα το έκανα (σ.σ.: να κάνει ο πρωθυπουργός ένα διάγγελμα και να πει «δεν πάει άλλο»). Την επηρεάζουν σημαντικά την προεδρική εκλογή όλα αυτά, διότι προϋποθέτει συναινέσεις. Το κλίμα που θα διαμορφωθεί δεν θα επιτρέψει να προκύψει αυτή η συναίνεση για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Μιλάω για τους ήδη υπαρκτούς πολιτικούς σχηματισμούς.

Αν ήμουν στη θέση του κ. Τσίπρα, θα έκανα αυτό που έχω ήδη υποστηρίξει. Θα ζητούσα μια εθνική συνεννόηση για το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους και πρέπει οι πολιτικές δυνάμεις να συνεννοηθούν σ’ αυτό το μείζον ζήτημα, αναζητώντας τον ελάχιστο κοινό τόπο.»

Για την Κεντροαριστερά και τον Σπ. Λυκούδη

«Δεν ξέρω τι ακριβώς είπε ο Σπύρος Λυκούδης, αλλά με τους όρους που υποθέτω ότι θέτει ή έθεσε για την Κεντροαριστερά, είναι βέβαιο (ότι δεν συζητά η ΔΗΜΑΡ). Στην αναζήτηση, δηλαδή, της διαμόρφωσής της σε συγκεκριμένο σχηματισμό, ερήμην των κοινωνικών και πολιτικών στοιχείων που την προσδιορίζουν τόσο στη σημερινή πραγματικότητα όσο και στην ύστερη και μεταμνημονιακή Ελλάδα, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Ερήμην αυτών των στοιχείων, δεν θελήσαμε ποτέ να συζητήσουμε. Η πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια της ΔΗΜΑΡ είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν πρόκειται η ΔΗΜΑΡ να γίνει παράρτημα κανενός. Οι λόγοι που επέβαλαν την ίδρυσή της όχι μόνο δεν εξέλιπαν, αλλά παραμένουν απολύτως επίκαιροι και σήμερα. Δεν παραχωρούμε ούτε την πολιτική ούτε την οργανωτική μας αυτοτέλεια και η εκλογική μας τακτική, με βάση τα αξονικά μεγέθη της πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας, θα τα κρίνουμε εν των ων ουκ άνευ, γι’ αυτήν την τακτική που θα ακολουθήσουμε. Εμείς θέλουμε την πολιτική αλλαγή και προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου. Επιδιώκουμε προφανώς να υπάρξει μια συνεννόηση και με τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στη βάση ενός προγράμματος που πράγματι θα είναι αντίστοιχο εκείνων που σας είπα και της προοδευτικής διακυβέρνησης του τόπου. Αλλά αυτό είναι ζητούμενο.»

Γιατί οι Δήμοι δεν θέλουν τον Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης;

Μαρία Γιαννακάκη , paremvasigiatinattiki.gr

Ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης αποτέλεσε έναν από τους πρωτοποριακούς θεσμούς, που εισήγαγε το 2010 ο νέος Αυτοδιοικητικός χάρτης της χώρας «Καλλικράτης». Είχαν φυσικά προηγηθεί σειρά ψηφισμάτων και συστάσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης από το 1985. Μαζί με την Επιτροπή Διαβούλευσης και το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών αποτέλεσαν βήματα προς θετική κατεύθυνση. Τα δυο τελευταία αποτέλεσαν θετικά βήματα, αφού για πρώτη φορά ενίσχυαν θεσμικά τη  συμμετοχή του πολίτη, τη διαφάνεια και τον εκδημοκρατισμό της λειτουργίας της αυτοδιοίκησης. Δυστυχώς προβλήματα στην εφαρμογή και για διαφορετικούς λόγους, έχουμε και στους τρεις θεσμούς, και αξίζει τον κόπο να γίνει μια συζήτηση και για την Επιτροπή Διαβούλευσης και για τα Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών, τώρα που μπαίνουμε στη δεύτερη θητεία για να δούμε προβλήματα, αιτίες και πώς θα ενισχύσουμε και θα ενεργοποιήσουμε περισσότερο αυτοδιοικητικούς, πολίτες και τοπικές κοινωνίες. Για να προλάβουμε να σταματήσουμε και όσους επιθυμούν διακαώς να βάλουν οριστικά ταφόπετρα και με την θεσμική κατάργηση τους θεσμούς διαφάνειας, ελέγχου και συμμετοχής. Ειδικά για τα ΣΕΜ, θέλω να σημειώσω, ότι μετά την κατάργηση του Νόμου για την Ιθαγένεια, είναι ο μόνος θεσμός συμμετοχής των μεταναστών στη ζωή της χώρας στην οποία ζουν, εργάζονται και μεγαλώνουν τα παιδιά τους.

 Ας έρθω όμως στο θέμα της αποψινής μας συζήτησης.

Η απόφαση για θεσμοθέτηση του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης ήταν ιδιαίτερα ώριμη  για τα ελληνικά δεδομένα της αυτοδιοίκησης. Μετά τον Συνήγορο του Πολίτη σε εθνικό επίπεδο, ο Obundsperson, δεν πρόκειται για νεωτερισμό, απλά δράττομαι της ευκαιρίας να σας μιλήσω για μια πρόταση που έχω κάνει σε επίπεδο Συμβουλίου της Ευρώπης, για αλλαγή του όρου προκειμένου να αντικατοπτρίζει τις νέες πραγματικότητες, χαρακτηριστικό παράδειγμα η χώρα μας. της αυτοδιοίκησης ήταν αποτέλεσμα της ανάγκης βελτίωσης της εξυπηρέτησης του πολίτη και της αναγνώρισης δυσλειτουργιών και κακοδιοίκησης που προέκυπτε από την πολυνομία, τη γραφειοκρατία,  τις επικαλύψεις στη δημόσια διοίκηση, τη διάχυση αρμοδιοτήτων, αλλά και την έλλειψη ενημέρωσης σχετικά  με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις πολιτών και επιχειρήσεων στο επίπεδο της δημόσιας διοίκησης και τις αρμοδιότητες που ασκεί η αυτοδιοίκηση Α΄ και Β΄ βαθμού.

Ο θεσμός ήρθε να συμβάλλει  στην αντιμετώπιση  προβλημάτων, δυσλειτουργιών και κακοδιοίκησης, να διασφαλίσει την τήρηση της νομιμότητας, η οποία πολλές φορές στην πράξη αναιρείται από τη μη εφαρμογή ή και από την έλλειψη αποφάσεων.

Επίσης από την ανάγκη αποκατάστασης των σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ τοπικής κοινωνίας και αυτοδιοίκησης, μεταξύ πολιτών, επιχειρηματιών, αιρετών και υπηρεσιακών παραγόντων. Η ύπαρξη μιας ανεξάρτητης αρχής που λειτουργεί ως διαμεσολαβητής αμερόληπτα, μπορεί να σπάσει το αίσθημα καχυποψίας, να αποσυμφορήσει από αιτήματα, δίκαια ή άδικα, τις υπηρεσίες και τα μέλη της διοίκησης. Να περιορίσει την προφυγή πολιτών στη δικαιοσύνη, που επιβαρύνει τόσο τον ίδιο, όσο και την ίδια τη λειτουργία της δικαιοσύνης και με τις καθυστερήσεις στην απονομή παραπέμπει τα προβλήματα και την επίλυση τους, στις καλένδες. Μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι εδώ και πολλά χρόνια, η πλειονότητα των καταδικαστκών αποφάσεων από το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  αφορά σε παραβίαση του άρ. 6 της Σύμβασης, δηλαδή τον εύλογο χρόνο απονομής της δικαιοσύνης.

Ο Συμπαραστάτης ως αρωγός στην εμπέδωση αισθήματος  ασφάλειας δικαίου μεταξύ της Δημοτικής Διοίκησης και του Δημότη και της Επιχείρησης,  αναπτύσσει μια πολυμερή δράση, με κύρια χαρακτηριστικά τη διαμεσολάβηση μεταξύ των Δημοτικών και Περιφερειακών υπηρεσιών και Οργανισμών και των δημοτών, κατοίκων και των επιχειρήσεων, για την προστασία των δικαιωμάτων τους, την τήρηση της  νομιμότητας και την καταπολέμηση της κακοδιοίκησης.

Ο Συμπαραστάτης  δέχεται καταγγελίες άμεσα θιγόμενων πολιτών και επιχειρήσεων για κακοδιοίκηση των υπηρεσιών του δήμου, των νομικών του προσώπων και των επιχειρήσεών του και διαμεσολαβεί προκειμένου να επιλυθούν τα σχετικά προβλήματα, ενώ είναι υποχρεωμένος να απαντά εγγράφως ή ηλεκτρονικά εντός τριάντα (30) ημερών στους ενδιαφερόμενους.

Ο Συμπαραστάτης διερευνά υποθέσεις που αφορούν κακοδιοίκηση (ανεπαρκή ή  πλημμελή). Συντρέχει περίπτωση κακοδιοίκησης όταν ένα θεσμικό ή  διοικητικό όργανο παραλείπει να ενεργήσει σύμφωνα με το νόμο,  παραλείπει να σεβαστεί τις αρχές της χρηστής Διοίκησης ή παραβιάζει τα  δικαιώματα του δημότη.

Ενδεικτικά αναφέρονται:  Διοικητικές παρατυπίες, άδικη μεταχείριση, αθέμιτες διακρίσεις, κατάχρηση εξουσίας, παράλειψη οφειλόμενης απάντησης, άρνηση παροχής υπηρεσιών και πληροφοριών, άρνηση πρόσβασης σε έγγραφα.

Η αποτελεσματική οργάνωση και λειτουργία του νέου θεσμού επιβάλλουν  την τήρηση των αρχών όπως: Αµεροληψία, αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία- Διαφάνεια και ίση μεταχείριση- Προστασία των προσωπικών δεδομένων- Ταχεία επίλυση των διαφορών.

Αν και ώριμες λοιπόν οι συνθήκες για την εφαρμογή του, αν και αναγκαία  και αποτελεσματική η θητεία των πρώτων Συμπαραστατών, η πλειονότητα των Δημοτικών Συμβουλίων, καθώς και αρκετών Περιφερειακών δεν ανέδειξαν Συμπαραστάτες . Τα ακριβή στοιχεία θα μας τα πει ο κ. Σωτηρόπουλος.

Αντί  λοιπόν σήμερα το θέμα της συζήτησης να είναι πώς θα βελτιώσουμε τη λειτουργία του θεσμού, ποια είναι τα θέματα και τα προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες στη σχέση τους με τους Δήμους και τις Περιφέρειες, καλούμαστε να συζητήσουμε τους λόγους της απροθυμίας της εφαρμογής τους.

Σίγουρα, οι πρώτοι Συμπαραστάτες θα έχουν να μας πουν περισσότερα. Ως προσωπική συμβολή θα καταθέσω την εμπειρία μου από την επαφή μου με αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις ΟΤΑ, όσο και την Περιφέρεια Αττικής, στην προσπάθεια ανάδειξης του δεύτερου Συμπαραστάτη.

Η έλλειψη ευρύτερης συναίνεσης των μελών των Δημοτικού Συμβουλίου με τα 2/3 που απαιτούσε ο νόμος ήταν η κύρια αιτία της μη εκτεταμένης εφαρμογής του θεσμού.

Ποιοι ήταν οι πραγματικοί λόγοι απουσίας των ευρύτερων συναινέσεων;

Είναι η έλλειψη κουλτούρας συναινέσεων σε ένα πολιτικό σύστημα  που έχει μάθει να συγκρούεται και να μην μπορεί να συμφωνήσει στα μίνιμα; Μην ξεχνάμε ότι η συναίνεση, που είναι η βάση των πολιτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ελληνική πολιτική ζωή είναι μια λέξη σχεδόν δαιμονοποιημένη, συνώνυμη της προδοσίας.

Είναι η συγκεντρωτική αντίληψη διαχείρισης των αυτοδιοικητικών υποθέσεων μέσα από ένα δημαρχοκεντρικό μοντέλο διοίκησης, όπου ένας ανεξάρτητος θεσμός δηλαδή ένα μη ελεγχόμενο από την διοίκηση πρόσωπο, μπορεί να «ενοχλεί» παγιωμένες αντιλήψεις και νοοτροπίες διαχείρισης;

Είναι η δυσκολία εξεύρεσης προσωπικοτήτων με ευρύτερο κύρος και γνώση των θεμάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο;

Ή μήπως τελικά είναι οι συνολικά παγιωμένες αντιλήψεις ότι οι σχέσεις με τους πολίτες πρέπει να διατηρηθούν στο επίπεδο προσωπικών σχέσεων εξυπηρετήσεων για να συντηρούν τις σχέσεις εξάρτησης αιρετών και πολιτών με γνώμονα την επανεκλογή;

Φοβάμαι ότι τα παραπάνω ερωτήματα συμπυκνώνουν τους κύριους λόγους για τις περισσότερες περιπτώσεις αδυναμίας εκλογής Συμπαραστάτη του Δημότη.

Δυστυχώς και τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης, όπως η ΚΕΔΕ, όχι μόνο δεν συνέβαλε και δεν παρότρυνε τα Δημοτικά Συμβούλια να εκλέξουν Συμπαραστάτες, αλλά αρχικά με τη σιωπή της, και στη συνέχεια με ξεκάθαρο αίτημα της ζήτησε την κατάργηση του θεσμού, επικαλούμενη τις περικοπές που έχει υποστεί η αυτοδιοίκηση.

Φοβάμαι ότι το επιχείρημα είναι αδύναμο γιατί η απροθυμία των Δημοτικών Συμβουλίων είχε ήδη διαφανεί πολύ πριν τις υπερβολικές και ομολογουμένως άδικες περικοπές στην αυτοδιοίκηση.

Δεν θέλω να επιμείνω άλλο στις αιτίες της απροθυμίας. Η αποψινή μας συζήτηση θα είναι χρήσιμη αν μπορέσει να καταλήξει σε προτάσεις, που θα συμβάλλουν στην στήριξη του θεσμού, στην επέκταση της εφαρμογής του στο σύνολο των μεσαίων και μεγάλων ΟΤΑ και όλων των Περιφερειών.

Νομίζω ότι ο προαιρετικός χαρακτήρας του θεσμού δεν λειτούργησε προς θετική κατεύθυνση. Είναι ανάγκη να προχωρήσει άμεσα σε τροποποίηση το θεσμικό πλαίσιο με καθιέρωση του υποχρεωτικού του χαρακτήρα, διατήρηση της πλειοψηφίας των 2/3 δηλ. ευρύτερων συναινέσεων και εξασφάλιση της δημοσιονομικής αυτοτέλειας του θεσμού με ενίσχυση της χρηματοδότησης Δήμων και Περιφερειών.

Η πλήρης λειτουργία του θεσμού στο σύνολο των Περιφερειών και των μεσαίων και μεγάλων Δήμων και οι ετήσιες εκθέσεις του θα πρόσφερε σε μεγάλο βαθμό  μια έγκυρη εικόνα για την κατάσταση της ελληνικής αυτοδιοίκησης και θα αποτελούσε έναν πολύ καλό οδηγό των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων που είναι αναγκαίες για τη βελτίωση της λειτουργίας της.

Πράσινοι διάδρομοι στην Αθήνα με διπλό όφελος

01 Dec, 2014 , ipyxida.gr

του Γιάννη Ελαφρού

Θα μπορούσατε να φανταστείτε να διασχίζουν την Αθήνα πράσινοι διάδρομοι, οι οποίοι να επιτρέπουν ένα διαφορετικό πέρασμα μέσα από την τσιμεντένια έρημο της πρωτεύουσας; Εναν πράσινο διάδρομο μήκους 18 χλμ., ο οποίος θα ένωνε τη Μονή Καισαριανής στον Υμηττό με τη Μονή Δαφνίου στο όρος Αιγάλεω; Ο οποίος, ξεκινώντας από τη Μονή Καισαριανής εντός του ομώνυμου Αισθητικού Δάσους, θα κινείται παράλληλα με την ανοιχτή κοίτη του Ηριδανού, θα διασχίζει την Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, το Αλσος Συγγρού, την Εθνική Πινακοθήκη, το Πολιτιστικό Κέντρο / Βυζαντινό Μουσείο, τον Εθνικό Κήπο και τους Στύλους Ολυμπίου Διός, τον Μεγάλο Αρχαιολογικό Περίπατο κι από εκεί, μέσω Θησείου, Κεραμεικού, Ιεράς Οδού θα περνά τον Βοτανικό Κήπο, το Αλσος Αιγάλεω – Μπαρουτάδικο, το Δρομοκαΐτειο, το γήπεδο Χαϊδαρίου και θα καταλήγει στη Μονή Δαφνίου; Η χαρά του ποδηλάτη, του πεζοπόρου, του κάθε ανθρώπου που θέλει να μετακινηθεί αλλιώς.
Ο συγκεκριμένος διάδρομος είναι ένας από τους επτά τους οποίους εισηγείται ερευνητικό πρόγραμμα ομάδας του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου (με τη συμμετοχή των Γ. Πολύζου, Δ. Μπαλαμπανίδη, Λ. Τριάντη και άλλων συνεργατών) για λογαριασμό της Περιφέρειας Αττικής και το οποίο παραδόθηκε τον Ιούλιο του 2014.
«Η πρόταση για τους πράσινους διαδρόμους είναι μέρος μιας συνολικής μελέτης για τη δικτύωση των αστικών παρεμβάσεων, με σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην Αθήνα», λέει στην «Κ» ο κ. Γιάννης Πολύζος καθηγητής στην Αρχιτεκτονική Σχολή και διευθυντής του εργαστηρίου. «Οι πράσινοι διάδρομοι απαντούν στην ανάγκη βελτίωσης του μικροκλίματος στην πόλη, αντιμετώπισης του οξυμένου φαινομένου της θερμικής νησίδας ειδικά στις πυκνοδομημένες ΝΔ συνοικίες, με ταυτόχρονη ενίσχυση και αναβάθμιση του πρασίνου, δικτύωση των ελεύθερων χώρων, διαμόρφωση όρων για μια βιώσιμη κινητικότητα», συμπληρώνει. Οι ερευνητές μελέτησαν την κατεύθυνση των ανέμων στην Αθήνα και, με βάση αυτό, διαμόρφωσαν την πρόταση των πράσινων διαδρόμων, έτσι ώστε να διευκολύνεται η διακίνηση των αέριων ρευμάτων από τα βουνά προς τις πυκνοδομημένες περιοχές και να ανανεώνεται ο αέρας στην πόλη. Οφελος διπλό: όσον αφορά τους θερινούς καύσωνες και την ατμοσφαιρική ρύπανση.
Η πρόταση ακολουθεί τους δρόμους του νερού, αξιοποιεί τα εναπομείναντα ανοιχτά ρέματα ως φυσικές διόδους εξαερισμού της πόλης. «Οι ανοιχτές κοίτες των ρεμάτων, με κατάλληλες διευθετήσεις, μπορούν να αποτελέσουν συνεχείς ζώνες πρασίνου. Μάλιστα, όταν η θέση τους συμπίπτει με τον κατάλληλο προσανατολισμό, τα ανοιχτά ρέματα αποτελούν διαδρόμους μετακίνησης αερίων μαζών. Συμβάλλουν στην ανανέωση της ατμόσφαιρας, σε επίπεδο πόλης αλλά και τοπικών μικροκλιματικών συνθηκών», τονίζεται. Η ομάδα εργασίας ξεχωρίζει τρία ρέματα κορυφαίας προτεραιότητας όσον αφορά την περιβαλλοντική ανάπλαση (Ιλισός, Πικροδάφνη και Ρεματιά Χαλανδρίου / Ποδονίφτης), ενώ ακόμα δύο μπορεί να αποτελέσουν ίχνη για προτεινόμενους πράσινους διαδρόμους: το ρέμα Εσχατιάς και ο Κηφισός. Η πρόταση δηλαδή, όπως και η σύγχρονη διεθνής προσέγγιση στο ζήτημα των ρεμάτων, αντίκειται στη λογική μπαζώματος, τσιμεντοποίησης και εγκιβωτισμού που κατέστρεψε τα ρέματα στην Αττική και συνεχίζεται και σήμερα.
Δικτύωση
«Στόχος μας είναι να αυξηθεί η αναλογία του πρασίνου στην Αθήνα, δίνοντας μεγαλύτερη αξία στην κάθε παρέμβαση, μέσω και της δικτύωσης των πράσινων χώρων», εξηγεί ο κ. Πολύζος -π.χ., η ένταξη της Ιεράς Οδού στον πράσινο διάδρομο απαιτεί την ενίσχυση της φύτευσης με διπλή δεντροστοιχία. Η συγκρότηση ενός δικτύου πράσινων διαδρόμων θα γεφυρώσει το εξωαστικό και περιαστικό πράσινο των ορεινών όγκων με μεγάλους και μικρότερους αδόμητους χώρους εντός της πόλης, ενώ ταυτόχρονα θα διέρχεται από σημαντικούς τόπους ιστορικού ενδιαφέροντος. Οι προτεινόμενοι πράσινοι διάδρομοι, πέρα από εκείνον που θα ενώνει τη Μονή Καισαριανής με τη Μονή Δαφνίου, είναι: Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή μέχρι Θέατρο Φοίνικα Περιστερίου (17 χλμ.). Κτήμα Τατοΐου έως Τρεις Γέφυρες (15 χλμ.). Ρέμα Εσχατιάς, από Πάρνηθα μέσω Μητροπολιτικού Πάρκου Πύργου Βασιλίσσης μέχρι Πολιτιστικό Πάρκο Πειραιά – Ηετιώνεια Ακτή (25 χλμ.). Ρεματιά Χαλανδρίου έως Τρεις Γέφυρες (18 χλμ.). Ν. Ιλισός -Μητροπολιτικό Πάρκο Φαλήρου έως Πλ. Θησείου και Κονώνειο Τείχος Πειραιά (13 χλμ). Ρέμα Πικροδάφνης, από Π. Φάληρο έως Υμηττό / Θέατρο Βράχων (9 χλμ.).
Via : www.kathimerini.gr

«Θυσία» στον βωμό της τρόικας τουρισμός και συντάξεις

Του Βαγγέλη Δουράκη , matrix24.gr

Οδυνηρές υποχωρήσεις κάνει η Αθήνα προκειμένου να πείσει την τρόικα να «τρέξει» την αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας: Με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο, η Κυβέρνηση υιοθετεί κινήσεις που πλήττουν την «βαριά βιομηχανία» της χώρας, τον τουρισμό, αλλά και για μία ακόμη φορά τις συντάξεις. «Φως» από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Στο ακουστικό της περιμένει η ελληνική πλευρά την απόκριση των δανειστών στις νέες της προτάσεις, καθώς για να αποφύγει το «ναυάγιο» στις διαπραγματεύσεις –σύμφωνα με πληροφορίες- «σαλπίζει» άτακτη υποχώρηση στις ορέξεις της τρόικα: Μάλιστα, αν και η αύξηση στον ΦΠΑ των ξενοδοχείων, το «πάγωμα» των συντάξεων, αλλά και η κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων πριν τα 62 θεωρείται δεδομένη, η Αθήνα είναι διατεθειμένη να «ανεβάσει» και άλλο την προσφορά της σε αυτά τα πεδία, προκειμένου να πειστεί η τρόικα να επιστρέψει στην ελληνική πρωτεύουσα.

Συγκεκριμένα, αν και το ηλεκτρονικό μήνυμα που «έφυγε» από Ελλάδα τα ξημερώματα της Κυριακής περιλάμβανε οδυνηρές αλλαγές και υποχωρήσεις, οι προτάσεις της ελληνικής πλευράς θα αλλάξουν εκ νέου, καθώς, γίνεται, πλέον, λόγος για τριετές πάγωμα συντάξεων, δηλαδή έως και το 2018, αλλά και συντελεστή στο 11% του ΦΠΑ στον τουρισμό (όσο ήταν το 2010). Υπάρχει, μάλιστα, και σενάριο που κάνει λόγο για συντελεστή 13%, όσο είναι και στην εστίαση.

Μάλιστα, στο τραπέζι παραμένει και το ζήτημα των 100 δόσεων, δεδομένου ότι η τρόικα δεν έχει δώσει... στίγμα.

Τι προέβλεπε το mail που εστάλη στην Τρόικα :

• Αύξηση ΦΠΑ στον Τουρισμό και συγκεκριμένα στις διανυκτερεύσεις των ξενοδοχείων. Ο συντελεστής σήμερα είναι 6,5% και υπήρχε η διάθεση να φτάσει στο 10%. Όπως όλα δείχνουν όμως δεν αποκλείεται να ανέβει ακόμη και στο 13%, κάτι που ζητούσε η τρόικα.
• «Πάγωμα» συντάξεων και τη διετία 2016- 2017. Μετά από το ήδη νομοθετημένο «πάγωμα» έως το τέλος του 2015 προβλεπόταν η δυνατότητα αυξήσεων σε συνάρτηση με την αύξηση του ΑΕΠ και τον πληθωρισμό. Και εδώ η Αθήνα δεν αποκλείεται να παρατείνει για ακόμη ένα χρόνο το «πάγωμα».
• Αύξηση στα 20 χρόνια των ελάχιστων ετών ασφάλισης αλλά μόνο για τους γεννηθέντες από το 1975 και μετά
•  Κατάργηση των συντάξεων πριν από τα 62 αλλά με εφαρμογή του μέτρου από το 2019 με 3ετή μεταβατική περίοδο. Σύμφωνα με υπολογισμούς, σε αυτή την περίπτωση θα θιγούν 10.000- 15.000 ασφαλισμένοι αντί των 250.000 που θα συνεπαγόταν η κατάργηση από 1/1/2015 όπως ζητούσε η Τρόικα. Ουσιαστικά, οι ασφαλισμένοι/ες που θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης έως τις 31/12/ 2018 ( έτη ασφάλισης και όριο ηλικίας) «διασώζονται» και εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται με τα μεταβατικά όρια που ορίζει ο 3863 /2010. Το 2019 τα όρια ηλικίας αυξάνονται κατά 2 έτη και το 2020 κατά 4.  Σύμφωνα με το οικονομικό επιτελείο,   η αύξηση του ορίου ηλικίας είναι σταδιακή και αφορά μικρό αριθμό γυναικών και ασφαλισμένων με το καθεστώς βαρέων και ανθυγιεινών.
•  Πιο αυστηρά κριτήρια στο ΕΚΑΣ. Το κονδύλι θα μειωθεί κατά 80 εκατ. ευρώ και το πώς ακριβώς θα περιοριστούν οι δικαιούχοι θα αποφασιστεί έως το Μάρτιο, με εφαρμογή από το 2016 και κριτήριο τα εισοδήματα του 2014 που θα δηλωθούν το 2015.
•  Δημόσιο: θα ισχύσουν νέοι εισαγωγικοί μισθοί από 1/1/2015 αλλά μόνο για τους νεοπροσλαμβανόμενους. Επίσης θα καταργηθεί σταδιακά η αποκαλούμενη προσωπική διαφορά από 1/7/2015, κάτι που θίγει κυρίως τους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών. Η προσωπική διαφορά είναι μέρος των ειδικών επιδομάτων, που συνεχίζουν να παίρνουν εφοριακοί και τελωνειακοί μετά από την κατάργηση τους λόγω εφαρμογής του Ενιαίου Μισθολογίου. Επιπλέον, επίκειται «κούρεμα» οδοιπορικών, εκτός έδρας, υπερωριών, δηλαδή των αποκαλούμενων μη μισθολογικών βαρών.

Και ενώ η Αθήνα αναμένει την απάντηση των πιστωτών, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δηλώνει πως η «επόμενη ημέρα» για την Ελλάδα, θα τεθεί επί τπάπητος στο Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου: «Οι υπουργοί οικονομικών της ευρωζώνης θα συζητήσουν στις αρχές Δεκεμβρίου τους όρους της παροχής πιστωτικής γραμμής στην Ελλάδα», δήλωσε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών στο πρώτο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης ARD.
«Προς το παρόν η τρόικα και η Αθήνα θα πρέπει να αποφανθούν εάν η Ελλάδα έχει εκπληρώσει τους όρους καταβολής της τελευταίας δόσης του παρόντος προγράμματος. Μετά θα πρέπει να δούμε τι είναι απαραίτητο να γίνει για την επόμενη χρονιά, όταν θα έχει τερματιστεί το παρόν πρόγραμμα»,  διευκρίνισε ο γερμανός υπουργός οικονομικών.
«Η Ελλάδα είναι σε καλύτερη κατάσταση απ’ ότι υποθέταμε πριν από δύο χρόνια, αλλά χρειάζεται την υποστήριξη των αγορών. Υπάρχουν σκέψεις για τους όρους της προληπτικής γραμμής στήριξης με συγκεκριμένες προϋποθέσεις», είπε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσθέτοντας ότι το ζήτημα θα συζητηθεί στις Βρυξέλλες από τους υπουργούς οικονομικών την μεθεπόμενη εβδομάδα.

Ο αριστερός Ταμπαρέ Βάσκες εξελέγη πρόεδρος της Ουρουγουάης

tovima.gr

Με ευκολία επικράτησε, όπως αναμενόταν, ο αριστερός Ταμπαρέ Βάσκες στις επαναληπτικές εκλογές για την προεδρία της Ουρουγουάης, αποσπώντας το 53% έναντι του 40% που πήρε ο κεντροδεξιός ανθυποψήφιός του, Λακάγε Πόου.

Ο Βάσκες ήταν πρόεδρος μέχρι το 2010, πριν τον διαδεχθεί ενδιάμεσα ο Πέπε Μουχίκα - ο «φωτοχότερος πρόεδρος» του πλανήτη, τον οποίο πλέον αποχαιρετά το Μοντεβιδέο.

Στις εκλογές της Κυριακής, ο Βάσκες απέσπασε σύμφωνα με τα αποτελέσματα το πρωί της Δευτέρας, 53% έναντι 40% του Πόου.

Υποστηρικτές του βγήκαν πανηγυριζόντας στους δρόμους, ενώ στην πρώτη του ομιλία μετά τα πρώτα αποτελέσματα κάλεσε την αντιπολίτευση σε συνεργασία για την δημόσια ασφάλεια, την υγεία και την παιδεία.

Ο κεντροαριστερός συνασπισμός «Ευρύ Μέτωπο» (Frente Amplio) ήρθε για πρώτη φορά στην εξουσία το 2004, βάζοντας τέλος στο μονοπώλιο των Blancos και των Colorados, όταν τότε ο ογκολόγος Ταμπαρέ Βάσκες είχε κερδίσει για πρώτη φορά την προεδρία.

Οι Συντηρητικοί (Blancos) και οι Κόκκινοι (Colorados), οι οποίοι αργότερα το Φιλελεύθερο Κόμμα, κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή σχεδόν από τη γέννηση της χώρας στα μέσα του 19ου αιώνα.

Ο Λακάγε Πόου αναγνώριση την ήττα του μιλώντας σε υποστηρικτές του μετά το κλείσιμο της κάλπης: «Τηλεφώνησα στον δόκτορα Βάσκες και τον συνεχάρην για τη νίκη του» είπε.