Παρέμβαση Φ. Κουβέλη σε ημερίδα της ΔΗΜΑΡ για την ανεργία

www.capital.gr

«Η ανεργία παράγει φτώχεια και εξαθλίωση και οφείλεται στην αδυναμία του συστήματος. Οφείλεται στην οικονομική κρίση και στις λανθασμένες πολιτικές που ακολουθήθηκαν για την αντιμετώπιση της», τόνισε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης, σε παρέμβασή του σε ημερίδα για την ανεργία που οργάνωσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, σημειώνοντας ότι δεν υπάρχει σήμερα παραγωγή νέων θέσεων εργασίας ικανή να αντιστρέψει την κατάσταση, ενώ απουσιάζει ένα αποτελεσματικό δίχτυ προστασίας που θα στηρίζει τους ανέργους.

Οι προτάσεις της Δημοκρατικής Αριστεράς για την κοινωνική πολιτική στη συγκυρία είναι συγκεκριμένες και ρεαλιστικές, και συνυπολογίζουν πάντα τις δημοσιονομικές δυσκολίες καθώς «η υπόσχεση εύκολων λύσεων, μαγικών λύσεων δεν είναι η δική μας πρόταση», είπε σ’ άλλο σημείο της παρέμβασής του.

«Λύσεις που δεν υπολογίζουν τη δημοσιονομική πραγματικότητα και σχεδιάζονται επί χάρτου, δεν είναι εφικτές», επεσήμανε ο κ. Κουβέλης και πρότεινε δύο άξονες για την αντιμετώπιση του «μείζονος κοινωνικού προβλήματος». Ο πρώτος είναι η υποστήριξη όσων είναι σήμερα άνεργοι και ο δεύτερος η εφαρμογή μιας νέας οικονομικής πολιτικής που θα δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Συγκεκριμένα, πρότεινε:

- Αναμόρφωση των Συστημάτων Επιδότησης Ανεργίας με στόχο την αύξηση του χρόνου επιδότησης και διεύρυνση των ωφελούμενων.

- Επιθετικό πρόγραμμα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας με στόχο τη μείωση του ποσοστού ανεργίας κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες (10%) και έκτακτες και εκτεταμένες δράσεις ένταξης των ανέργων σε προγράμματα «άμεσης δημιουργίας θέσεων απασχόλησης μέσω προγραμμάτων κοινωφελούς χαρακτήρα».

Επίσης, ζήτησε τη άμεση αξιοποίηση των πόρων του ΕΣΠΑ, καθώς και την ανεύρεση νέων πόρων μέσα από μια μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, που θα μετακυλήσει σημερινές εισφορές υπέρ τρίτων σε εισφορές υπέρ της ενίσχυσης των ανέργων, καθώς επίσης και τη δέσμευση του 30% του πρωτογενούς πλεονάσματος σε δράσεις κοινωνικής πολιτικής.

Ο κ. Κουβέλης υποστήριξε, επίσης, την άμεση ανάγκη να προωθηθεί μια νέα πολιτική ανάπτυξης με δημιουργία θέσεων εργασίας μέσα από δημόσιες παρεμβάσεις, αλλά και ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα σε τομείς που η χώρα διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Τέλος, σχετικά με κίνδυνο μετάβασης σε μία φάση «άνεργης ανάπτυξης», όπου μπορεί οι ρυθμοί να είναι θετικοί αλλά η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας ασθενική, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ πρότεινε, για να αποφευχθεί μία τέτοια εξέλιξη, οι πόροι (ευρωπαϊκοί, δημόσιοι) να κατευθυνθούν κατά προτεραιότητα σε δραστηριότητες με μεγάλο εισοδηματικό πολλαπλασιαστή, που αυξάνουν την παραγωγικότητα, ενισχύουν την εξωστρέφεια και δημιουργούν μεγάλο αριθμό σταθερών θέσεων εργασίας.

«Μια νέα προοδευτική πολιτική εξόδου από την κρίση είναι και αναγκαία και δυνατή», κατέληξε ο κ. Κουβέλης.

Νικόλας Σεβαστάκης: Αμφιβάλω πλέον ότι η ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να απαντήσει στην κρίση

www.parapolitiki.com

Ο Νικόλας Σεβαστάκης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο ΑΠΘ, είναι ένας από τους πιο σοβαρούς διανοούμενους που κινούνται στο χώρο της ελληνικής Αριστεράς και τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκαν κοντά στο ΣΥΡΙΖΑ. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Fractal, είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον: Κατά καιρούς, ιδιαίτερα όμως τα πυκνά χρόνια από το 2008 ως το 2012 έδωσα έμφαση σε κείμενα δραστικής κοινωνικής κριτικής και πολιτικής παρέμβασης. Προσπάθησα, όπως και πολλοί άλλοι, να διαβάσω τη συγκυρία και την εμπειρία της ελληνικής κρίσης. Νιώθω ότι αστόχησα σε ορισμένες πολιτικές μου εκτιμήσεις και σε κάποιες, πιο θεωρητικές, ερμηνείες. Έκανα την υπόθεση λόγου χάρη ότι η ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά μπορούσε να απαντήσει στη δομική κρίση του συστήματος διακυβέρνησης βοηθώντας στην ανάδυση ενός νέου δημοκρατικού παραδείγματος. Αμφιβάλω πλέον γι αυτή τη δυνατότητα. Νομίζω ότι ο μέσος αντιμνημονιακός ριζοσπαστισμός παγιδεύτηκε στη «στιγμή της αγανάκτησης» ή επαναπαύτηκε με την χρεοκοπία των αντιπάλων του. Ο σοσιαλκρατισμός, οι μυθολογίες της Λατινικής Αμερικής, η διαρκής επίκληση της εαμικής στιγμής (ακόμα και για το ζήτημα του χρέους όπου μπερδεύεται αδικαιολόγητα το θέμα των… Γερμανικών Αποζημιώσεων), δείχνουν πολύ μεγάλη αδυναμία αναστοχασμού των σημερινών όρων της κατάστασης. Χωρίς ριζικές αλλαγές στην πολιτική κουλτούρα και στους κώδικές του, ο ριζοσπαστισμός μοιάζει με επιστροφή σε εξαντλημένες σκηνές του προηγούμενου αιώνα.

Δ. Χατζησωκράτης: Οι τζάμπα μαγκιές του «μάγκα λαγού»

badiera.gr

 

Οι εμφανιζόμενες σήμερα πιέσεις της τρόικας για απόσυρση των ψηφισμένων ρυθμίσεων για τις φορολογικές και ασφαλιστικές οφειλές, προφανώς πρέπει να αποκρουστούν. Αναδεικνύουν όμως πόσο δύσκολη θα είναι η πορεία της χώρας στην περίοδο του «τέλους» των Μνημονίων.

Πρέπει να γίνει από όλους/ες κατανοητό ότι βαδίζουμε προς το τέλος της αρχής παρά …στην αρχή του τέλους. Ταυτοχρόνως, πρώτα και κύρια, η κυβέρνηση οφείλει να κάνει εμπράκτως την αυτοκριτική της ότι κινήσεις και οι τζάμπα μαγκιές του «μάγκα λαγού» στη ζούγκλα, ερήμην του λιονταριού, δεν μπορεί να αποτελούν την πρακτική κυβέρνησης μιας χώρας που πέντε τώρα χρόνια υφίσταται τα πάνδεινα.

Η διελκυστίνδα με τον ΣΥΡΙΖΑ, στο πεδίο του «ποιος θα σκίσει πιο γρήγορα τα μνημόνια», μετά το φιάσκο με τις αγορές και την εκτίναξη των spreads στις 15 Οκτωβρίου, θα πρέπει όλους, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, να μας έχει καταστήσει προσεκτικότερους. Προ πάντων, ένα πεδίο μιας ελάχιστης συνεννόησης των κομμάτων σήμερα είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ. Η κυβερνητική άρνηση της πρότασης Κουβέλη βοηθάει;;;

Luxleaks: Ο παράδεισος της φοροαποφυγής

του Μπάμπη Μιχάλη , efsyn.gr 

Η διαρροή απορρήτων εγγράφων συνολικού μεγέθους 28.000 σελίδων και η σχετική έρευνα που πραγματοποίησαν 80 δημοσιογράφοι της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων αποκάλυψαν ότι η  Coca-Cola, η Deutsche Bank, η ΙΚΕΑκαι ακόμη 340 πολυεθνικές εταιρίες έχουν συνάψει πληθώρα μυστικών συμφωνιών με το Λουξεμβούργο που τους επέτρεψαν να αποφεύγουν τη φορολόγηση της πλειοψηφίας των κερδών τους και στερώντας πολύτιμα έσοδα από τις αιμορραγούσες οικονομικά κυβερνήσεις του πλανήτη.

Στα έγγραφα που διέρρευσαν  περιλαμβάνονται 548 ιδιωτικές «φορολογικές συμφωνίες», οι οποίες συνήφθησαν με τις αρχές  του Λουξεμβούργου μεταξύ 2002 και 2009, με σκοπό να παρέχουν στις εν λόγω επιχειρήσεις ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό έρευνες για κάποιες από αυτές τις ειδικές φορολογικές συμφωνίες που το Λουξεμβούργο προσέφερε απλόχερα σε επιχειρήσεις, όπως η ιταλική Fiat και  η  Amazon. Ωστόσο η έρευνα αυτή είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με το μέγεθος της μηχανήςφοροαποφυγής που είχαν στήσει οι μεγάλες εταιρίες ορκωτών λογιστών με τις αρχές του Λουξεμβούργου προς όφελος των κορυφαίων επιχειρήσεων του κόσμου.

Τα έγγραφα που ερευνήθηκαν περιλαμβάνουν μόνο τις συμφωνίες που διαπραγματεύθηκε για χάρη των πολυεθνικών με τις λουξεμβούργιες αρχές ηPricewaterhouseCoopers (PwC), μια εκ των τεσσάρων μεγαλύτερων εταιριών ορκωτών λογιστών του κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο των μυστικών συμφωνιών είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτερο από τις 548, στις οποίες εμπλέκεται η PwC. Προκειμένου τα κέρδη των πολυεθνικών να μεταφερθούν στο Λουξεμβούργο και να μπορεί να αξιοποιηθεί το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς εκεί, αξιοποιήθηκαν μια σειρά από τεχνάσματα με επίκεντρο τις ενδοομιλικές συναλλαγές των επιχειρήσεων.  

Ο αμερικανικός κολοσσός ταχυμεταφορών FedEx Corp. ίδρυσε για παράδειγμα δύο θυγατρικές στο Λουξεμβούργο με σκοπό τη μεταφορά  των κερδών της των θυγατρικών της στο Μεξικό, τη Γαλλία και τη Βραζιλία -όπου η φορολογία ήταν υψηλή- προς τη θυγατρική της στο Χονγκ Κονγκ.Τα περισσότερα από αυτά τα κέρδη  μεταφέρθηκαν στο Λουξεμβούργο με τη μορφή αφορολογήτων μερισμάτων. Οι αρχές του Μεγάλου Δουκάτου παρείχαν στη Fedex συμφωνία, η οποία φορολογούσε μόνο το 0,25% του εκτός μερισμάτων εισοδήματος της Fedex ενώ άφηνε το υπόλοιπο 99,75% αφορολόγητο. Οι 343  εταιρίες που κατέφυγαν στη «Χώρα των Θαυμάτων»  αναζητώντας ευνοϊκές φορολογικές συμφωνίες προέρχονται από όλους τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Είναι μεγάλες τράπεζες, εταιρίες ιδιωτικών συμμετοχών, hedge funds, εταιρίες ακινήτων, μεταποίησης, λιανικού εμπορίου, τροφίμων, μίντια, φαρμακευτικές κ.α.. 

Οι αποκαλύψεις ξεκίνησαν σε μια περίεργη χρονική συγκυρία, μερικά μόλις εικοσιτετράωρα μετά την επίσημη ανάληψη καθηκόντων προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που επί είκοσι περίπου έτη διετέλεσε πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών του Μεγάλου Δουκάτου. Στη διάρκεια της πολυετούς διακυβέρνησης του Γιούνκερ, το Λουξεμβούργο μετατράπηκε από παραγωγός χάλυβα σε ένα από σημαντικότερα  χρηματοπιστωτικά κέντρα του κόσμου, ανταγωνιστικό του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και του Χονγγκ Κονγκ. Οι τράπεζες που έχουν παρουσία εκεί, διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία ύψους 3,7 τρισ. δολαρίων, τα περισσότερα απ΄οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ. Περισσότερες των 170 από τις 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου έχουν υποκαταστήματα στο Λουξεμβούργο, ενώ όπως αποκαλύπτουν τα επίσημα στοιχεία του 2012, συνολικά  κέρδη 95 δισ. ευρώ των θυγατρικών των αμερικανικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό μεταφέρθηκαν εκεί. Για αυτά τα κέρδη τους οι αμερικανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις φορολογήθηκαν από το Μεγάλο Δουκάτο με συντελεστή μόλις 1,1%.

Ηγέτες, στρατηγική και πολιτικό κόστος

του Σταύρου Καπάκου , avgi.gr

Διαβάζω όλο και περισσότερο τελευταία ότι οι πολιτικοί ηγέτες χαράσσουν τη στρατηγική τους χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος. Η άποψη αυτή είναι σε γενικές γραμμές σωστή, αλλά γιατί κάποιοι, ειδικά σήμερα, αισθάνονται την ανάγκη να επικεντρώσουν σε αυτό το θέμα; Γιατί δηλαδή το θέμα του πολιτικού κόστους ανάγεται σε πρωτεύον, ενώ το θέμα της πολιτικής ηθικής και της στρατηγικής, την οποία χαράσσουν ή υπηρετούν οι πολιτικοί ηγέτες, περνά σε δεύτερη μοίρα; Ο συνειρμός είναι εμφανής. Η αγνόηση του πολιτικού κόστους είναι το τίμημα της πολιτικής ηγεσίας, υποστηρίζουν οι αναλυτές αυτοί, προκειμένου να πείσουν Σαμαρά και Βενιζέλο να μην αλλάξουν πολιτική και να ακολουθήσουν φρόνιμα τις μνημονιακές υποχρεώσεις, οι οποίες υποτίθεται πως είναι σωστές και τελικά έστω και με βαρύ κόστος, το οποίο εμφανίζουν ως αναγκαστικό λόγω του βάθους της κρίσης, θα βγάλουν τη χώρα από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση που συνθλίβει τους πολίτες.

Με άλλα λόγια, η έννοια του πολιτικού κόστους εκλαμβάνεται ως απότοκο της εφαρμογής μιας σκληρής, αλλά σωστής πολιτικής, από την οποία οι πολιτικοί ηγέτες θα πετύχουν τουλάχιστον την αναγνώριση της Ιστορίας. Η προβληματική αυτών των απόψεων πάσχει ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι είναι αθώα ως προς τα κίνητρά της. Ας μην κρυβόμαστε την ουσία της μνημονιακής πολιτικής, υποστηρίζουν. Το μείζον θέμα στην πολιτική, δεν είναι η πρόθεση. Αν ήταν έτσι, τότε πιθανότατα οι περισσότεροι πολιτικοί θα κέρδιζαν την αναγνώριση και όχι τη χλεύη της Ιστορίας. Αν εκλάβουμε ως δόγμα τη μνημονιακή πολιτική τότε προς τι ομνύουμε στον ορθολογισμό; Αν το Μνημόνιο αποτελεί "ευαγγέλιο", τότε η εφαρμογή του εκλαμβάνεται ως... κάθαρση.

Από πού προκύπτει όμως ότι η υποτίμηση της εργασίας από τη μισθωτή ως τη μικροεπιχειρηματική, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η μαζική ανεργία, η βαθιά υποτίμηση των περιουσιακών αξιών και τελικά η υποτίμηση και ο ευτελισμός της ίδιας της δημοκρατικής διαδικασίας πρέπει να να εκλαμβάνονται ως δόγμα; Τι είδους έξοδος από την κρίση είναι αυτή, σε ποια ιστορική αναγκαιότητα πατά; Ποιο ιστορικό παρελθόν αποτελεί οδηγό για την ορθότητα αυτής της πολιτικής στρατηγικής; Αν ήταν έτσι, ο Χούβερ θα ήταν ήρωας, ενώ ο Ρούσβελτ θα αντιμετώπιζε τη χλεύη. Συνέβη όμως το αντίθετο. Ή μήπως εκείνο το ιστορικό προηγούμενο για την υπέρβαση της "μεγάλης ύφεσης" δεν έχει αναλογίες με το σήμερα; Αλλά και η ιστορική αναλογία της συνθήκης των Βερσαλιών δεν μας έχει διδάξει ότι η τιμωρητική πολιτική οδηγεί σε αντίθετα από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα εκτός κι αν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι η ταπείνωση ευρωπαϊκών χωρών και η μετατροπή της Ε.Ε. και πάλι σε "σκοτεινή ήπειρο".

Αλλά ας πάμε λίγο πίσω, στην έναρξη της κρίσης στην Ελλάδα. Δεν υπήρξαν και τότε δύο πολιτικές γραμμές για το χρέος; Αν είχε εξ αρχής επιλεγεί η γραμμή της ουσιαστικής απομείωσης, θα οδηγούμαστε τελικά στο, τουλάχιστον αναποτελεσματικό, PSI; Ποιος υποστήριξε τότε τη μια επιλογή και ποιος την άλλη; Κι ακόμη, για την κρίση στη σημερινή Ευρώπη δεν υπάρχουν τουλάχιστον δύο διακριτές στρατηγικές;

Ασφαλώς και το θέμα της πολιτικής ηθικής αναδεικνύεται σε μείζον, λόγω της διαφθοράς και της διαπλοκής στην Ελλάδα και μαζί με τη στρατηγική αναδεικνύονται σε κύρια ζητήματα. Θα αρκούσε και μια απλή σύγκριση για να δούμε τις διαφορές, εκτός κι αν εθελοτυφλούμε πίσω από το υποτιθέμενο πολιτικό κόστος.

HOMO ECONOMICUS

06 Nov, 2014 , ipyxida.gr

του Νίκου Αραπάκη

Πέρασε μια ακόμη επεισοδιακή Κυριακή. Μια Κυριακή όπου τα ανοικτά καταστήματα προκάλεσαν συγκρούσεις, λεκτικές και… χειροπιαστές. Αξίζει τον κόπο; Κάποιοι, οι οποίοι θέλουν να γκρεμίσουν την τελευταία σοβιετία της Ευρώπης, ισχυρίζονται ότι, ναι, αξίζει. Κάποιοι άλλοι, θεωρούν ότι το συγκεκριμένο μέτρο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια από τις πολλές νεοφιλελεύθερες εμμονές.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι άμεσα εμπλεκόμενοι, δηλαδή οι έμποροι και οι υπάλληλοι των καταστημάτων, ισχυρίζονται ότι το μέτρο δεν θα έχει κανένα όφελος. Το μόνο που θα προσφέρει είναι αποδιοργάνωση, περαιτέρω συρρίκνωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και εξόντωση των ανθρώπων που εργάζονται στα καταστήματα. Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι αυτό που λείπει από την αγορά δεν είναι οι περισσότερες ώρες λειτουργίας των καταστημάτων αλλά τα χρήματα. Κοινώς, όταν ο καταναλωτής δεν έχει να ξοδέψει, ακόμη κι αν τα καταστήματα λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο, δεν θα ξοδέψει.
Μολονότι, κατά την εκτίμησή μου, τα όσα ισχυρίζονται οι φορείς της αγοράς δύσκολα αντικρούονται, ας υποθέσουμε ότι το μέτρο μπορεί να αποδειχθεί, από οικονομικής πλευράς, επιτυχημένο. Να υπάρξει, δηλαδή, αύξηση του τζίρου. Όμως, ακόμη κι αν θεωρήσουμε ως δεδομένο αυτό το σενάριο, θα πρέπει να εξετάσουμε και τις όποιες άλλες επιπτώσεις του. Να δούμε, δηλαδή, αν το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές θα έχει παρενέργειες.
Έχω αρκετούς φίλους και συγγενείς που διατηρούν καταστήματα. Με όσους συζήτησα μου μετέφεραν τον αποτροπιασμό τους. Θεωρούν, ότι το συγκεκριμένο μέτρο θα είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο. Πώς μπορούν να αντιδράσουν; Οι λύσεις που έχουν είναι τρεις: πρώτον, να προσλάβουν προσωπικό. Πόσες, όμως, επιχειρήσεις έχουν αυτή τη δυνατότητα; Ελάχιστες. Κι αν κάποιος δεν συμφωνεί, θα τον ενημερώσω πως, από τους 740.00 ασφαλισμένους στον ΟΑΕΕ, οι μισοί χρωστούν πάνω από 5.000 ευρώ, ενώ άλλες 300.000 χρωστούν μικρότερα ποσά. Δηλαδή, σχεδόν το 90% των ελεύθερων επαγγελματιών χρωστά χρήματα στον ασφαλιστικό του φορέα. Όπως αντιλαμβάνεστε, η επιλογή «πρόσληψη προσωπικού» δεν ισχύει.
Λύση Νο2: Να μην ανοίξουν. Όσο κι αν ακούγεται απλό και εύκολο, μόνο έτσι δεν είναι. Σε μια περίοδο που ο τζίρος έχει μειωθεί δραματικά και τα πολυκαταστήματα αποσπούν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς, όποιος δεν ανοίξει θα είναι σαν να υπογράφει τον οικονομικό του θάνατο. Άρα; Άρα πάμε στην τρίτη και τελευταία επιλογή: να ανοίγουν τις Κυριακές. Αυτή θα είναι η λύση, τουλάχιστον για τους συντριπτικά περισσότερους. Να ανοίγουν τις Κυριακές, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τη μοναδική ημέρα της εβδομάδας στην οποία θα μπορούσαν να ξεκουραστούν.
Πέρα όμως από τους εμπόρους, που είναι οι άμεσα θιγμένοι από το μέτρο του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές, υπάρχουν και μερικές άλλες παράμετροι τις οποίες αξίζει να εξετάσουμε. Η βασικότερη, αυτή που θα έχει άμεση επίπτωση στις ζωές όλων μας, είναι ότι αργά αλλά σταθερά χτίζουμε μια κοινωνία η οποία θα κινείται, αποκλειστικά, με γνώμονα το οικονομικό συμφέρον. Κοινώς, ό,τι είναι επικερδές, ή νομίζουν κάποιοι ότι θα είναι επικερδές, θα είναι αυτό που θα προκρίνεται ως η ενδεδειγμένη λύση. Αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος, τουλάχιστον μιας κάποιας ηλικίας, ο οποίος να μην έχει στο μυαλό του εικόνες/μυρωδιές από κάποιο κυριακάτικο, μεσημεριανό τραπέζι. Οικογένεια, φίλοι, συγγενείς, πλάι ο ένας στον άλλον να συζητούν, να τρώνε, να πίνουν, να γελούν. Έχει οικονομικό όφελος το κυριακάτικο τραπέζι; Κανένα. Έχει, όμως, πολλά άλλα οφέλη. Καταρχήν, δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να βρεθούν, να μιλήσουν, να απεμπλέξουν το μυαλό τους από τα προβλήματα, τις δουλειές, από το άγχος της καθημερινότητας. Μια φορά την εβδομάδα μας δίνεται η δυνατότητα να υπάρχουμε ως άνθρωποι και όχι ως εργαζόμενοι ή καταναλωτές. Βέβαια, αυτό, θα ισχυριστούν κάποιοι, δεν ισχύει για όλους, διότι και σήμερα κάποιοι εργάζονται τις Κυριακές. Αληθές. Αλλά εξίσου αληθές, ότι εργάζονται ΜΟΝΟ όσοι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.
Όσοι, δηλαδή, είναι απαραίτητο να εργάζονται για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Το να βάλουμε τους πάντες να εργάζονται μια ακόμη ημέρα, τη μοναδική, επαναλαμβάνω, που έχουν το δικαίωμα να ξεκουραστούν, ακόμη κι αν έχει οικονομικό όφελος, θα είναι καταστροφικό για την ψυχική τους ισορροπία. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά η πραγματικότητα. Κι αν κάποιος διαφωνεί, ας δει τους δείκτες με τη ραγδαία άνοδο των ψυχικών νοσημάτων στον –λεγόμενο– πολιτισμένο κόσμο. Η πίεση που ασκείται στους πολίτες είναι τεράστια. Μπρος στην ανάγκη να βγάλουμε από τη μύγα ξύγκι, να εκμεταλλευτούμε τους πάντες και τα πάντα ώστε να προκύψει οικονομικό όφελος, εξοντώνουμε τους ανθρώπους, σωματικά και ψυχικά.
Το ζήτημα των ανοιχτών τις Κυριακές καταστημάτων είναι πολύ πιο σημαντικό απ’ όσο φαίνεται. Και είναι σημαντικό διότι σηματοδοτεί το πού θέλουν να μας οδηγήσουν: στη μετατροπή του ανθρώπου σε homo economicus. Θέλουν, δηλαδή, να φτιάξουν ένα είδος ανθρώπου το οποίο θα σκέπτεται και θα λειτουργεί με μοναδικό του γνώμονα το οικονομικό όφελος. Οτιδήποτε δεν προσφέρει προς αυτή την κατεύθυνση, θα θεωρείται αυτομάτως περιττό και άχρηστο. Η κυριακάτικη βόλτα στο κέντρο μιας πόλης ήρεμης, που τα καταστήματά της θα είναι κλειστά, που οι δρόμοι της δεν θα είναι μπλοκαρισμένοι από τα αυτοκίνητα, που η ηχορύπανση θα είναι σε επίπεδα ανεκτά, που οι ρυθμοί, σε σύγκριση με τις υπόλοιπες 6 ημέρες της εβδομάδας, θα είναι πιο χαμηλοί δεν τους συγκινεί.
Όμως, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, ένα κομμάτι των πολιτών συγκινείται ακόμη με αυτά τα παρωχημένα. Θέλει, μια έστω ημέρα την εβδομάδα, να βλέπει τα παιδιά του, τους γονείς του, να γεμίζει τις μπαταρίες του ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στην αφόρητη πίεση των υπόλοιπων 6 ημερών της εβδομάδας. Και θα παλέψει για να μην απεμπολήσει, στο όνομα μιας προόδου που εξυπηρετεί ελάχιστους, και αυτό το κεκτημένο.
Η λύση είναι μια: κατάργηση, όπως και για όλα τα παρόμοια εκτρώματα, με ένα άρθρο…
*Ο Νίκος Αραπάκης είναι συγγραφέας

Ανδρέα, ψάξε δίπλα σου

 του Κώστα Σπυρόπουλου , protagon.gr

Προτού αναζητήσει εθελοντές εκπαιδευτικούς, μήπως θα ήταν χρήσιμο και απείρως πιο αποδοτικό, να ρίξει μια ματιά στις αποσπάσεις εκπαιδευτικών, δασκάλων και καθηγητών, σε πολιτικά γραφεία βουλευτών, κόμματα και γραφεία αρχηγών κομμάτων; Η Διαμαντοπούλου είχε βρει, ούτε έναν ούτε δύο αλλά…17.000. Τους κατέβασε στις 15.000.

Ο Αρβανιτόπουλος στηλίτευσε, φυσικά, το φαινόμενο, αλλά μαζί με τον υφυπουργό του το πήγανε μία σου και μία μου (τις χιλιάδες των αποσπάσεων). Έναν στους δέκα να ξεκολλήσει από την καρέκλα τού στελέχους, τα κάλυψε τα κενά ο Λοβέρδος. Φυσικά, μια τέτοια κίνηση θα πολλαπλασιάσει τους εχθρούς εντός της κυβέρνησης, εντός του κόμματος και μεταξύ των αντιπολιτευομένων κομμάτων.

Επιπλέον, θα προκαλέσει και τη μήνιν του Πετρουλάκη, του Χαντζόπουλου και του Καλαϊτζή, αφού θα χάσουν έναν καλό πελάτη.

Ανοιγμα Κουβέλη στον ΣΥΡΙΖΑ για μετεκλογική συνεργασία

του Κωνσταντίνου Ζούλα , kathimerini.gr


Ο κ. Φώτης Κουβέλης δεν απέκλεισε χθες ακόμη και δική του συμμετοχή σε μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον όρο βεβαίως ότι οι πολιτικές επιλογές της θα ήταν της απολύτου εγκρίσεως της ΔΗΜΑΡ. «Εάν η προοδευτική αυτή διακυβέρνηση προκύψει ως αποτέλεσμα προγραμματικών συμφωνιών, πολιτικών και προγραμματικών συμπτώσεων, προφανέστατα τότε συζητάμε τα πάντα», ήταν η απάντηση που έδωσε στον ΣΚΑΪ όταν ρωτήθηκε για την αντίδρασή του σε μια ενδεχόμενη πρόσκληση να μετέχει σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλοντας, ωστόσο, να καταδείξει πόσο μακρινό και υποθετικό θεωρεί ένα τέτοιο σενάριο ο κ. Κουβέλης επικαλέστηκε και τη γνωστή φράση «ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε».

Στην ίδια συνέντευξη, ωστόσο, όχι μόνον προεξόφλησε ότι θα προκληθούν εκλογές τον Μάρτιο, αλλά τις περιέγραψε ως λύτρωση. «Εγώ δεν θεωρώ τις εκλογές κατάρα. Αντίθετα, στην παρούσα πολιτική φάση και με το περιεχόμενο των πολιτικών που ασκούνται, θα είναι και μια λυτρωτική διαδικασία για τους πολίτες», είπε και επανέλαβε την επιθυμία του να προκύψει μια προοδευτική διακυβέρνηση, χωρίς βεβαίως τη συμμετοχή της Ν.Δ., αλλά και του ΠΑΣΟΚ, καθ’ όσον ταυτίζεται με τις επιλογές της.

Αναφορικά με την πιθανότητα μιας προεκλογικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Κουβέλης αρκέστηκε να επαναλάβει ότι το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ αποφάσισε «την πολιτική και οργανωτική της αυτονομία και αυτοτέλεια». Τέλος, στην εύλογη δημοσιογραφική ερώτηση μήπως θα ήταν προς το συμφέρον της ΔΗΜΑΡ να μην προκαλέσει εκλογές, αλλά να έχει περισσότερο χρόνο για την ανάκαμψή της, ο κ. Κουβέλης εξέφρασε την πεποίθησή του ότι το κόμμα του θα «αναστρέψει τα πράγματα και θα διαμορφώσει νέα δυναμική. Αλίμονο αν υποτάξουμε στην οποιαδήποτε πολιτική σκοπιμότητα το μείζον ζήτημα που έχει σχέση με τη χώρα, με την περαιτέρω πορεία της σχετικά με την οικονομία και την κοινωνία», απάντησε σχετικά.

Πεντακόσιες λέξεις για τη ΔΗΜΑΡ

06 Nov, 2014 , ipyxida.gr

του Γιάννη Σκοπούλη

Με 500 λέξεις να «ξεκαθαρίσω» τη θέση της ΔΗΜΑΡ. Κάπως έτσι προσέλαβα την ευγενική πρόσκληση-πρόκληση φιλόξενης εφημερίδας με αφορμή την ανάληψη καθηκόντων τεσσάρων συμπολιτών μας, μεταξύ των οποίων και εγώ, στα κεντρικά όργανα του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Γνωρίζω ότι το συλλογικό «είμαι και θέλω» των κομμάτων, ως συνισταμένη, πάντα διαφορετική από το τα οποιαδήποτε ξεκάθαρα «εγώ» που το συνθέτουν, αποτυπώνεται μόνο στις γραπτές αποφάσεις των οργάνων του.
Αναγνωρίζω, βέβαια, την ελάχιστη επίδραση που έχουν τα μακρινάρια των αποφάσεων ή των περιλήψεων ή των αναλύσεων επ’ αυτών, στα μυαλά των ανθρώπων, γιατί σπάνια τις διαβάζουν.
Κι’ αναλογίζομαι συγχρόνως, την δύναμη των διαστρεβλωμένων και αναπαραγόμενων εκδοχών που σερβίρει η τηλεόραση και το διαδίκτυο σε εκατομμύρια δέκτες.
Κι’ αναρωτιέμαι: Μπορώ; Πρέπει; Ποιόν μπορώ να πείσω με 500 λέξεις;


Το τελικό χτύπημα στη εναγώνια προσπάθειά μου να είμαι συνεπής στην υποχρέωσή μου, ήρθε από κει που μάλλον το περίμενα. Την πρωινή ανάγνωση «έγκυρων πηγών -ΔΟΛ» στο διαδίκτυο:
[7:53] Τον τερματισμό του διαλόγου με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα αποφάσισε η Ε.Ε της ΔΗΜΑΡ. (ταΝεα),

[08:00] ΔΗΜΑΡ: Ταφόπλακα στον διάλογο με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα (in.gr),

[11:35] Διακοπή του διαλόγου με το ΠαΣοΚ αποφάσισε η ΔΗΜΑΡ (ταΝεα),

[11:35] Στα δύο η ΔΗΜΑΡ για τη διακοπή του διαλόγου με το ΠΑΣΟΚ (τοΒήμα)

Ε! λοιπόν, για όλους εσάς που διαβάζετε – όπως κι’ εγώ – τα «έγκυρα» και «ανεξάρτητα» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα «ενημέρωσης» του ΔΟΛ, θα ξοδέψω τις 270 λέξεις που μου απέμειναν για να ξεκαθαρίσω τι έχει ψηφίσει η ΔΗΜΑΡ στο συνέδριό της, και σε ποια βάση κινήθηκε η απόφαση.
Τα μέλη της εκτελεστικής αποφάσισαν κατά πλειοψηφία α) να συνεχισθεί ο διάλογος για την προοδευτική διακυβέρνηση με τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της πολιτικής οικολογίας και β) να μη συνεχισθεί ο διάλογος με το ΠΑΣΟΚ, λόγω της σύμπλευσής του με τη ΝΔ και της επιλογής του να συνεχίζει να συνυπηρετεί τις ασκούμενες πολιτικές.
Έξι μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής τάχθηκαν υπέρ της συνέχισης του διαλόγου με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, σύμφωνα με την πρωτοβουλία που πήρε το κόμμα τον Ιούλιο, για την ανασύνταξη του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού με στόχο την προοδευτική διακυβέρνηση.
Τόσο η απόφαση όσο και οι διαφοροποιήσεις των 6 μελών, σύμφωνα με το δικαίωμα να υποστηρίζουν τις θέσεις τους, αντανακλούν πλήρως την απόφαση του συνεδρίου, τη δημοκρατικότητα του κόμματος και τους συσχετισμούς των απόψεων.
Προς τι λοιπόν η θυσία της εγκυρότητας, στο βωμό της βιασύνης για δημιουργία εντυπώσεων;
Προς τι αυτό το «αδιάκοπο» ενδιαφέρον για ειδήσεις που προσβλέπουν στον διαμελισμό ενός μικρού κόμματος;
Μάλλον την ψυχή του στοχεύουν.
Που πασχίζει για ισότητα, για δικαιοσύνη, για δημοκρατία και ελευθερία μέσα σε μια Ευρώπη που πρέπει ν’ αλλάξει.
Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι. Στους δύσκολους αυτούς καιρούς, θα διατηρήσουμε αυτό το κόμμα ως κέντρο σύνθεσης πολλαπλών και αντιτιθέμενων απόψεων στο πλαίσιο προγραμματικών και στρατηγικών στόχων. Θα ασκήσουμε την πολιτική μας εκεί όπου ζουν και εργάζονται οι πολίτες. Εκεί θα ριζώσουμε. Με εμπιστοσύνη στις αξίες και τα ιδανικά μας, και προγραμματικό λόγο που θα χωράει και τις δικές σας λέξεις, αν το θελήσετε.
*Ο Γιάννης Σκοπούλης είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ

Και αν ζητήσουν δύο υπογραφές;

 του Κώστα Γιαννακίδη , protagon.gr

Η κυβέρνηση ελπίζει ότι η νέα σχέση με τους εταίρους θα έχει διαμορφωθεί πριν βγει η χρονιά και, τέλος πάντων, πριν ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Κοινώς προσβλέπει σε μια συμφωνία που θα επιτρέψει στους «αμφιταλαντευόμενους» βουλευτές να ψηφίσουν για Πρόεδρο και ολοκλήρωση της θητείας τους.

Οι  εταίροι, που αδιαφορούν για τις προσδοκίες και τις αγωνίες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, δεν πρόκειται, φυσικά, να προσφέρουν μία συμφωνία που δεν θα τηρήσει η, ενδεχόμενη, διάδοχη κατάσταση στην Αθήνα. Κοινώς δεν θα δώσουν τα χέρια με τον Σαμαρά, όταν ο Τσίπρας τους λέει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί καμία συμφωνία που θα θεωρήσει επιβλαβή για τα συμφέροντα της χώρας. Υπό αυτήν την προϋπόθεση, οι δανειστές ίσως αποφασίσουν να διαπραγματευτούν με τον επόμενο, τέλος πάντων, με όποιον είναι στην κυβέρνηση την άνοιξη του 2015 και έχει αφήσει πίσω του εκλογές ή θεσμικές εκκρεμότητες. Πιο απλά, αν ο Τσίπρας τους πείσει ότι δεν έχουν λόγο να τον φοβούνται, τότε και εκείνοι μπορούν να μη βάλουν όλες τις μάρκες τους στον Σαμαρά. Περιμένουν τις εξελίξεις και διαπραγματεύονται με τον σωστό άνθρωπο. Αυτή είναι μία εκδοχή που θα αρέσει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έχει πολλές πιθανότητες συνάντησης με την αλήθεια.

Τα πράγματα θα γίνουν πιο περίπλοκα αν οι δανειστές κάνουν το προφανές: μας προσφέρουν μια συμφωνία για το χρέος, ζητώντας να υπογράψει και ο Τσίπρας. Τι γίνεται εκεί; Αν είναι μία καλή, συμφέρουσα συμφωνία, τότε το πρόβλημα μεταφέρεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δυνατόν να υπογράψει μία συμφωνία που θα έχει φέρει ο Σαμαράς στο τραπέζι; Θα ακυρώσει το πολιτικό του στίγμα, θα πετάξει στα σκουπίδια τα βασικά του επιχειρήματα. Και από την άλλη, γίνεται να αρνηθεί μία επωφελή πρόταση μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει σκοπιμότητες που ξεκλειδώνουν την εξουσία;  Όμως η μνήμη είναι κοντή και τα προσχήματα είναι για να πέφτουν. Το πιο πιθανό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει μία συμφωνία και μετά να πάει σε εκλογές, υποσχόμενος ότι θα την αλλάξει. Αρκεί, βέβαια, να γίνουν εκλογές. Διότι αν υπάρξει συμφωνία για το χρέος, ποιος ο λόγος να γίνουν εκλογές;

Eurostat: Στο όριο της φτώχειας ζουν σχεδόν 4 εκατομμύρια Έλληνες

avgi.gr

Το success story της κυβέρνησης Σαμαρά και τα ευχολόγια περί τέλους της κρίσης καταρρίπτουν τα στοιχεία της Eurostat για το 2013, σύμφωνα με τα οποία  πάνω από ένας στους τρεις Έλληνες (35,7%) ζει κοντά στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, το δε 23% ζει με πενιχρό εισόδημα, ακόμα και μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων.

Τα ποσοστά αυτά κατατάσσουν την Ελλάδα στις χώρες της ΕΕ με το υψηλότερο ποσοστό πληθυσμού κοντά στο όριο της φτώχειας, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Σύμφωνα με τη Eurostat, άτομα κοντά στο όριο της φτώχειας θεωρούνται εκείνα που ζουν σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω του 60% του εθνικού μέσου διαθέσιμου εισοδήματος (μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων), ή που αδυνατούν να καλύψουν σημαντικά αγαθά, ή που ζουν σε νοικοκυριά χαμηλής εντάσεως εργασίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2013, στην Ελλάδα ζούσαν 3,9 εκατομμύρια άνθρωποι κοντά στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, ή το 35,7% του πληθυσμού, έναντι 28,1% το 2008.

Την ίδια χρονιά στην ΕΕ, 120 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν κοντά στο όριο της φτώχειας, ή το 24,5% του πληθυσμού, έναντι 23,8% το 2008.

Τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού που ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού καταγράφηκαν στη Βουλγαρία (48%), στη Ρουμανία (40%), στην Ελλάδα (35,7%), στη Λετονία (35%) και στην Ουγγαρία (33%).

Αντιθέτως, τα χαμηλότερα ποσοστά πολιτών που ζουν στο όριο της φτώχειας καταγράφονται στην Τσεχία (14,6%), στην Ολλανδία (15,9%), στη Φινλανδία (16%) και στη Σουηδία (16,4%).

Εξάλλου, το 16,7% του πληθυσμού της ΕΕ ζούσε με πενιχρό εισόδημα, μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων. Τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού με πενιχρό εισόδημα καταγράφηκαν στην Ελλάδα (23,1%), στη Ρουμανία (22,4%), στη Βουλγαρία (21%), στη Λιθουανία (20,6%) και στην Ισπανία (20,4%) και τα χαμηλότερα καταγράφηκαν στην Τσεχία (8,6%) και στην Ολλανδία (10,4%).

Σε ό,τι αφορά το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που αδυνατεί να καλύψει σημαντικά υλικά αγαθά, το 2013 ανήλθε σε 20,3%, έναντι 9,6% στην ΕΕ. Ο συγκεκριμένος δείκτης παρουσιάζει μεγάλη διακύμανση στην ΕΕ, ξεκινώντας από 1,4% στη Σουηδία και 1,8% στο Λουξεμβούργο και φτάνοντας στο 43% στη Βουλγαρία.

Σημειώνεται ότι άτομα που αδυνατούν να καλύψουν σημαντικά υλικά αγαθά θεωρούνται εκείνα τα οποία αδυνατούν να καλύψουν τέσσερα από τα ακόλουθα εννέα αγαθά: 1) ενοίκιο, ή εξόφληση δανείου 2) θέρμανση 3) απρόοπτα έξοδα 4) διατροφή με κρέας ή ψάρι κάθε δύο ημέρες 5) διακοπές εκτός οικίας για μία εβδομάδα 6) αυτοκίνητο 7) πλυντήριο ρούχων 8) έγχρωμη τηλεόραση 9) τηλέφωνο.

Τέλος, το υψηλότερο ποσοστό πληθυσμού που ζει σε νοικοκυριά χαμηλής εντάσεως εργασίας στην ΕΕ, καταγράφεται το 2013 στην Ελλάδα με 18,2%, έναντι 10,7% στην ΕΕ. Μετά την Ελλάδα ακολουθούν η Κροατία (16%) και η Ισπανία (15,7%).

Κουβέλης στον ΣΚΑΪ: Μετατόπιση σε ρεαλιστικότερες θέσεις για χρέος, αλλά...

skai.gr

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ υπογράμμισε πως ακόμα «είναι παρούσα η επικοινωνιακή επιλογή και η επικοινωνιακή στόχευση από την πλευρά των κομμάτων και επανέλαβε ότι η χώρα θα οδηγηθεί στις κάλπες λόγω της αδυναμίας να εκλέγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Υπάρχει μια μετατόπιση προς ρεαλιστικότερες θέσεις αλλά πάλι είναι παρούσα η επικοινωνιακή επιλογή και η επικοινωνιακή στόχευση» δήλωσε στον ΣΚΑΪ ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβελης αναφορικά με την πρόταση του για διακομματική συμφωνία όσον αφορά τη γραμμή διαπραγμάτευσης για ελάφρυνση το δημόσιου χρέους.

Ο κ. Κουβέλης τόνισε πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας συμφωνεί με την πρότασή του για πολιτική συνεννόηση όσον αφορά το δημόσιο χρέος, «και το είπε δημόσια».

Πάντως, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ επανέλαβε ότι η χώρα θα οδηγηθεί στις κάλπες λόγω της αδυναμίας να εκλέγει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενώ χαρακτήρισε πολιτική αστειότητα τα σενάρια που θέλουν το κόμμα του να έχει επιλέξει ως μονόδρομο τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Επιλογή μας είναι η προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου από τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου στη βάση προγραμματικής συμφωνίας, προσέθεσε ο κ. Κουβέλης.

Κουβέλης μετά τη συνάντηση με τον Παπούλια: Οι εκλογές θα γίνουν τον Μάρτιο

iefimerida.gr

«Οι εκλογές θα γίνουν, ως φαίνεται, τον μήνα Μάρτιο, στη συνταγματικά προβλεπόμενη χρονική στιγμή», λόγω μη συμφωνίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, δήλωσε μετά την έξοδό του από το Προεδρικό Μέγαρο ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης.

Οταν ρωτήθηκε αν συζητά με τον κ. Τσίπρα ενόψει των πρόωρων εθνικών εκλογών, ο κ. Κουβέλης απάντησε: «Συζητώ με τους πάντες, αλλά η καλύτερη συζήτηση είναι στο επίπεδο που προτείνει η Δημοκρατική Αριστερά, στο επίπεδο του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών».

Παράλληλα, κατά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης ζήτησε τη σύγκληση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών για να υπάρξει συνεννόηση σχετικά με την αναδιάρθρωση του χρέους.

Ο κ. Κουβέλης επεσήμανε ότι οι πολιτικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις των κομμάτων είναι παραδεκτές στο πλαίσιο της δημοκρατικής λειτουργίας, αλλά πρέπει να μείνουν στην άκρη και να αναζητηθεί κοινός πολιτικός τόπος για τη διαπραγμάτευση του χρέους, διότι αλλιώς τα αποτελέσματα θα είναι δυσμενή για την κοινωνία.

«Χαίρομαι που ακούω για συνεννόηση, παρά τις διαφορές των κομμάτων», απάντησε ο κ. Παπούλιας, «αλλά χρειάζεται και για τα εθνικά θέματα. Αυτό υποστηρίζω, αυτό είπα και στον πρωθυπουργό και τον κ. Τσίπρα», σημείωσε ο κ. Παπούλιας.

Η Αριστερά «Μπορεί»

04 Nov, 2014 , ipyxida.gr

Της Χριστίνας Πάντζου


ΙΣΠΑΝΙΑ – Μόλις 10 μήνες μετά την ίδρυση του Podemos, δημοσκόπηση της Metroscopia για την «El País» φέρει το κίνημα να προηγείται με 27,7% στην εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος.
To Podemos έδειξε αυτό που ακριβώς σημαίνει: «Μπορούμε». Το κίνημα πολιτών που γεννήθηκε από τους αγανακτισμένους μπόρεσε να κεφαλαιοποιήσει την οργή για τις πολιτικές λιτότητας που έχουν γονατίσει τους Ισπανούς και αναδεικνύεται σε πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου.
Μόλις 10 μήνες μετά την αναγγελία της δημιουργίας του κινήματος, δημοσκόπηση της Metroscopia για λογαριασμό της «El País» φέρει το Podemos να προηγείται (στην εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος με βάση τις έγκυρες ψήφους) με 27,7%, αφήνοντας πίσω του τους εκπροσώπους του δικομματισμού: δεύτεροι έρχονται οι σοσιαλδημοκράτες του PSOE με 26,2% ενώ οι συντηρητικοί του ΡΡ (Λαϊκού Κόμματος) καταποντίζονται στο 20,8%. Μεγάλη επίσης είναι η διαρροή ψήφων από την Ενωμένη Αριστερά, που συρρικνώνεται στο 3,8%, προς το νέο κίνημα.
Μόλις επτά μήνες πριν από τις αυτοδιοικητικές και περιφερειακές εκλογές στις αυτόνομες κοινότητες, το Podemos εδραιώνει το τεκτονικό ρήγμα ενός σεισμού που ξεκίνησε ήδη με τις ευρωεκλογές του Μαΐου καταδεικνύοντας πόσο βαθαίνει το χάσμα που χωρίζει τους κυβερνώντες της ισπανικής μεταπολίτευσης από τους πολίτες. Ενα χάσμα που, σύμφωνα με την «El País», θα επιβεβαιωθεί και από άλλη δημοσκόπηση που θα δημοσιοποιηθεί πιθανόν σήμερα από το έγκριτο CIS (Κέντρο Κοινωνιολογικών Ερευνών) δίνοντας επίσης την πρωτιά στο Podemos.
Η δυσαρέσκεια των πολιτών φαίνεται επίσης από το 20% όσων δηλώνουν ότι θα απόσχουν και στην πλειοψηφία τους είναι πρώην ψηφοφόροι του ΡΡ, απογοητευμένοι από τη διαφθορά, τις αντιλαϊκές πολιτικές του κόμματος και το succes story μιας ανάκαμψης που δεν έχει κανένα αντίκρισμα στην καθημερινή τους ζωή. Είναι ενδεικτικό ότι ένα ποσοστό 8% των ψηφοφόρων του ΡΡ δηλώνει πως θα ψηφίσει Podemos.
Αναλυτές επισημαίνουν πως η δημοσκόπηση συμπίπτει με μια συγκυρία αποκάλυψης νέων σκανδάλων διαφθοράς, χρηματισμού και διασπάθισης δημόσιου χρήματος και από τα δύο κόμματα, που ίσως «ξεχαστούν» μέχρι την άνοιξη. Σε αυτό κυρίως ποντάρει το ΡΡ, που από τη μία εκμεταλλεύεται την απόλυτη πλειοψηφία του για να αποτρέψει τη σύσταση διερευνητικής επιτροπής για τα σκάνδαλα και από την άλλη επιλέγει τη στρατηγική της όξυνσης και της επίθεσης κατά του Podemos.
Υψηλή δημοτικότητα
Η εκστρατεία δυσφήμησης και συκοφάντησης έχει ήδη ξεκινήσει, με το συντηρητικό κόμμα να κατηγορεί το κίνημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς για «χρήση προπαγανδιστικών τακτικών ίδιων του ναζισμού» και να χαρακτηρίζει με κάθε ευκαιρία τον ηγέτη του, Πάμπλο Ιγλέσιας, «τηλεοπτικό ιεροκήρυκα» και «λαϊκιστή».
Προς το παρόν αυτή η στρατηγική έχει φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Ο Ιγλέσιας είναι ο μόνος από τους επτά ηγέτες πολιτικών κομμάτων που έχει θετικούς δείκτες δημοτικότητας, ενώ ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι αποδοκιμάζεται από το 63%.
Οσο για τους σοσιαλδημοκράτες, βρίσκονται πλέον στα πρόθυρα νευρικής κρίσης αφού για πρώτη φορά μια αριστερή ριζοσπαστική δύναμη αμφισβητεί την ηγεμονία του PSOE, που εμμένει φαντασιακά να αυτοπροσδιορίζεται ως «Αριστερά». Παρά τις προσπάθειες του νέου τους ηγέτη Πέδρο Σάντσεθ, το κόμμα δυσκολεύεται πολύ να πείσει ότι διαφέρει από το ΡΡ, όχι μόνο ως προς τα μέτρα που είχε προωθήσει ως κυβέρνηση και έχει στηρίξει ως αντιπολίτευση, αλλά και ως προς τη διαφθορά στην οποία ενέχονται πολλά στελέχη του.
Από την πλευρά του το Podemos, που μετά από έναν κύκλο συνελεύσεων των πολιτών τις επόμενες ημέρες θα ανακοινώσει τη νέα του δομή και ηγεσία, απάντησε με σύνεση στη νέα δημοσκόπηση, όπως κάνει από την πρώτη του παρουσία στην πολιτική παλαίστρα. «Η σφυγμομέτρηση ανακλά ένα σκηνικό αλλαγής κύκλου που πρέπει να δούμε με μεγάλη προσοχή. Υπάρχει σίγουρα μια σαφής τάση: η Ισπανία βιώνει μια πολιτική εποχή αποσύνθεσης.
Υπάρχει πια ένα αίτημα αλλαγής στο οποίο το παλαιό σύστημα δεν έχει να προσφέρει τίποτα», δήλωσε ο Ινιγκο Ερεχόν, μέλος του συντονιστικού του κινήματος και ερευνητής του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης. «Απομένουν μήνες για τις αυτοδιοικητικές και ένας χρόνος για τις βουλευτικές εκλογές. Κι όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα, δεν υπάρχει επιστροφή».
Σε αυτό συμφωνούν όλοι οι αναλυτές, κάνοντας λόγο για τέλος ενός κύκλου στην ισπανική πολιτική σκηνή. Ακόμη και αν το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών δεν δικαιώσει τις δημοσκοπήσεις, θα σημάνει σίγουρα την ταφόπλακα της αλαζονείας της αυτοδυναμίας αλλά και του «μαγειρέματος» μέτρων από δύο μεγάλα κόμματα που δρουν ερήμην των ψηφοφόρων.
Via : www.efsyn.gr

Για να κερδίσει τις εκλογές, μέχρι και… γραβάτα θα φορέσει ο Αλέξης!

Γράφει ο Πάνος Ρασσιάς  , newslog.gr

Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος εχέφρων ο οποίος να πίστεψε ότι οΑλέξης Τσίπρας επιδίωξε (και έκανε) τη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να επαναλάβει ότι- κατά τη γνώμη του- θεωρεί αναγκαιότητα τη διενέργεια εκλογών. Έστω και αν πρόσθεσε ότι αν υπάρξει συμφωνία για την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, θα συναινούσε στην επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με μεγάλη πλειοψηφία. Προφανώς άλλη ήταν η επιδίωξή του. 

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στην Κουμουνδούρου,προβληματίζονται σοβαρά από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και προηγείται, δεν… απογειώνεται στις δημοσκοπήσεις. Και αυτό αποδίδεται στο γεγονός ότι πολλοί ψηφοφόροι παραμένουν επιφυλακτικοί και φοβισμένοι έναντι του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.  

Με τη ΔΗΜΑΡ εκτός Βουλής και τους ΑΝΕΛ (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) να δείχνουν ότι θα την ακολουθήσουν, στην Κουμουνδούρου δεν έχουν ψευδαισθήσεις. Γνωρίζουν ότι είναι υποχρεωμένοι να κυνηγήσουν την αυτοδυναμία ή να την αγγίξουν, για να μπορέσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το Ποτάμι δεν το υπολογίζουν. Για να πετύχουν λοιπόν το στόχο τους, οφείλουν να διεκδικήσουν και να κερδίσουν ψηφοφόρους που δεν ανήκουν παραδοσιακά στην Αριστερά. Να εμφανιστούν σοβαροί καιτεκμηριωμένοι, θεσμικοί και υπεύθυνοι. Να διασκεδάσουν και στη συνέχεια να εξαλείψουν τους φόβους συντηρητικών πολιτών. Να αυξήσουν τον κύκλο επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ σε ομάδες ψηφοφόρων που σήμερα δεν υπολογίζονται σαν συνοδοιπόροι.  

Σε αυτό τον σχεδιασμό εντάσσεται η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Άγιο Όρος και στο Βατικανό. Οι χαμηλοί τόνοι που τηρήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ για τα αποτελέσματα των stress tests των τραπεζών και η συνάντηση του προέδρου του κόμματος με τον Γιάννη Στουρνάρα,παρά τα όσα είχαν ειπωθεί πριν τον διορισμό του στην ΤτΕ. Η παρουσία του στενότερου συνεργάτη του Α. Τσίπρα, του Νίκου Παππά, στην ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Γαβριήλ. Σε αυτό το σχεδιασμό οφείλουμε να εντάξουμε και την επίσκεψη του Α. Τσίπρα στο Πεντάγωνο όπου συναντήθηκε με τον Δ. Αβραμόπουλο, αλλά και την χθεσινή του επίσκεψη στον Κάρολο Παπούλια.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας βέβαιες τις εκλογές τον Μάρτιο, εμφανίζεται αποφασισμένος να αλλάξει την εικόνα του εντός και εκτός Ελλάδας. Και για τον λόγο αυτό, επέλεξε να κάνει πολλά βήματα. Αν ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μυστακοφόρος, αυτόματα θα σκεφτόμασταν μια από τις κορυφαίες ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου. Εκείνη του Γιάννη Βογιατζή προς τον Φαίδωνα Γεωργίτση στις «Θαλασσιές Χάντρες», έστω και ο λόγος δεν είναι η Ζωή Λάσκαρη, αλλά η κατάληψη της εξουσίας: «Αυτή μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις»! Δεν είναι όμως (μυστακοφόρος) και αρκούμεθα να σκεφτούμε ότι… αυτή, μέχρι και γραβάτα θα τον κάνει να φορέσει! 

Στον Παπούλια ο Κουβέλης

enet.gr

Το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου θα περάσει στη μία το μεσημέρι ο Φώτης Κουβέλης προκειμένου να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, με στόχο τη συνεννόηση στα κρίσιμα προβλήματα του τόπου.

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ προανήγγειλε ουσιαστικά αυτή την πρωτοβουλία μιλώντας στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Χαρακτηριστικά, ανέφερε: «Οι αντιθέσεις και οι διαφορές είναι δεδομένες. Είναι αναγκαίο στοιχείο, μάλιστα, στο πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου και της λειτουργίας του πολιτεύματος. Αλλά από κει και πέρα -το επαναλαμβάνω- ο ελάχιστος κοινός τόπος πρέπει να υπάρξει. Τόσο σήμερα όσο και αύριο. Θα έλεγα και κάτι άλλο, απευθυνόμενος στις άλλες πολιτικές δυνάμεις: κρατήστε τις διαφορές σας. Ας κρατήσουμε όλοι τις αντιθέσεις μας. Ας αντιπαρατεθούμε στην ουσία των προβλημάτων. Η χώρα δεν χρειάζεται τεχνητές πολώσεις, που απομακρύνουν την πολιτική από την αντιμετώπιση των ουσιαστικών προβλημάτων του τόπου».

Σε ραδιοφωνική του συνέντευξη εξάλλου στα Παραπολιτικά 90,1 FM χθες τάχθηκε υπέρ της συστράτευσης όλων των πολιτικών δυνάμεων «στη βάση ενός κοινού ελάχιστου πολιτικού τόπου» για την αναδιαπραγμάτευση και την αναδιάρθρωση του χρέους. «Άλλωστε, ο χρόνος είναι αρκετά μεγάλος μέχρι την εκλογή ΠτΔ», τόνισε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Η συνάντηση του κ. Κουβέλη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας γίνεται μετά τις χθεσινές συνομιλίες με τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα.

 

Newsroom Enet

«Δέχθηκα αδυσώπητο πόλεμο»

matrix24.gr

Ο Φώτης Κουβέλης δεν έχει κρύψει στους συνομιλητές του την εκτίμησή του ότι μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τρικομματική κυβέρνηση, ο ίδιος και το κόμμα του βρέθηκε στο στόχαστρο διαφόρων ΜΜΕ που… απογοητεύθηκαν από την απόφασή του να βρεθεί ξανά στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Χθες, μιλώντας στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ είπε και ανοιχτά τα όσα σκέφτεται και μοιράζεται εδώ και καιρό με τους συνομιλητές του. «Δεν βρεθήκαμε απλώς στο στόχαστρο μετά την έξοδό μας από την τρικομματική. Δεχθήκαμε έναν αδυσώπητο πόλεμο, πολλές φορές ακόμη και ανοίκειες επιθέσεις, από κύκλους που κάποτε μας εκθείαζαν και μας υμνούσαν», επισήμανε ο Φώτης Κουβέλης, για να προσθέσει: «Ο λόγος ήταν ότι δεν θελήσαμε να βαδίσουμε το δρόμο που μας υπέδειξαν. Χαράξαμε τη δική μας διαδρομή, γνωρίζοντας ότι στις συνθήκες ακραίας πόλωσης που καλλιεργούνται, η παρουσία μιας αριστερής δύναμης που πολιτεύεται με σύνεση και ευθύνη είναι πολύτιμη για τον τόπο».

Η χαμένη τιμή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης

του Μιχάλη Κυριακίδη , protagon.gr

Το 1978, ο Μάριος Πλωρίτης έγραφε στο Βήμα, μεταξύ άλλων. «Δεν θα έχουμε καλύτερη Δημοκρατία, αν θα έχουμε καλύτερη τηλεόραση. Θα έχουμε καλύτερη τηλεόραση μόνον αν έχουμε καλύτερη Δημοκρατία».

To θέμα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, που πριν από ενάμιση χρόνο προκάλεσε ακόμη και κυβερνητική κρίση, σήμερα έχει πέσει στα «ψιλά». Ωστόσο, η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι ο καθρέφτης της δημοκρατίας μας. Σήμερα δεν έχουμε καλή δημόσια ραδιοτηλεόραση και αυτό το αναγνωρίζουν όλοι. Το παράδειγμα της ΝΕΡΙΤ που δημιουργήθηκε -μετά το απαράδεκτο και αντιδημοκρατικό κλείσιμο της ΕΡΤ- είναι άλλη μία απόδειξη πως οι νόμοι ψηφίζονται για να παραβιάζονται, ακόμη και από αυτούς που τους ψήφισαν. 

Όταν η κυβέρνηση έκλεισε την ΕΡΤ, υποσχέθηκε μια σύγχρονη, ανεξάρτητη, ευρωπαϊκών προδιαγραφών δημόσια ραδιοτηλεόραση. Ο νόμος που ψηφίστηκε έθετε, πράγματι, τις βάσεις για την υλοποίησή της. Ωστόσο, έπειτα από λίγο καιρό οι ίδιοι άρχισαν να ξηλώνουν σιγά- σιγά ό,τι είχαν θεσμοθετήσει, μέχρι που η επί χρόνια έμπειρη δημοσιογράφος και σήμερα κυβερνητική εκπρόσωπος, Σοφία Βούλτεψη, έριξε τα προσχήματα και αποφάσισε να παρεμβαίνει, όχι μόνον στο τι και πώς θα μεταδίδεται, αλλά και στο ποιοι και πώς θα προσλαμβάνονται. Όπως τον παλιό, καλό καιρό. Το Εποπτικό Συμβούλιο, το οποίο σύμφωνα με τον αρχικό νόμο εξασφάλιζε την ανεξαρτησία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης από την εκάστοτε εξουσία, με τροπολογία που ψηφίστηκε ήρθε στα μέτρα των κυβερνώντων, αποδεικνύοντας πως δεν ενδιαφέρονται για μια ανεξάρτητη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Είναι ενδεικτικό ότι περίπου ένα χρόνο από την εκκίνηση της διαδικασίας για τη δημιουργία της ΝΕΡΙΤ, άλλαξαν τρεις διοικήσεις, επειδή δεν δέχτηκαν τις κυβερνητικές παρεμβάσεις στο έργο τους!

Είναι αξιοσημείωτο επίσης πως αν και πέρασαν σχεδόν 17 μήνες, δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία των προσλήψεων στη ΝΕΡΙΤ. Όσοι παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς τις διαδικασίες, διαπιστώνουμε σωρεία μεθοδεύσεων, παραλείψεων και παραβάσεων, ακόμη και της διαδικασίας την οποία ορίζει ο νόμος που οι ίδιοι ψήφισαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το γεγονός πως ποτέ δεν συγκροτήθηκε το μητρώο αξιολογητών, όπως προβλέπεται. Αντιθέτως, κατά την ελληνική παράδοση, η εξαίρεση έγινε κανόνας, καθώς οι διοικούντες της ΝΕΡΙΤ κατέφυγαν σε μεθοδεύσεις, αξιοποιώντας μια διάταξη που προέβλεπε πως «...το Διοικητικό Συμβούλιο επιφυλάσσεται να προσθέτει στο Μητρώο και άλλους αξιολογητές, ανάλογα με τις ανάγκες της ΝΕΡΙΤ Α.Ε...». Έτσι, δίπλα στους αρχικούς αξιολογητές, προστέθηκαν διάφοροι άλλοι, όχι τυχαία επιλεγμένοι, οι οποίοι συμμετείχαν στο μέσον ή μόνο σε κάποιο στάδιο της αξιολόγησης, γεγονός που τραυμάτισε καίρια την αξιοπιστία και εγκυρότητα της όλης διαδικασίας. Ιδιαίτερα στην τελευταία φάση της πρόσληψης των 59 δημοσιογράφων για την «παραγωγή ειδήσεων και εκπομπών». Εάν μελετήσει κάποιος προσεκτικά τη μοριοδότηση, η οποία έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της ΝΕΡΙΤ, είναι εμφανείς οι μεθοδεύσεις, οι αδικίες και η έλλειψη αντικειμενικότητας. Συνεργούντος και του κάκιστου συστήματος κριτηρίων αξιολόγησης, δημοσιογράφοι με αναγνωρισμένες δεξιότητες έμειναν εκτός, ενώ αντιθέτως, κάποιοι με πολύ λιγότερα προσόντα, προσελήφθησαν… Εάν, επίσης, μελετήσει κάποιος προσεκτικά τις περιπτώσεις αυτές, θα διαπιστώσει πως δεν είναι τυχαίο ποιοι αποκλείστηκαν και ποιοι προτιμήθηκαν. 

Για να θριαμβεύσει και πάλι το παλαιό ηρωικό ελληνικό δαιμόνιο, που με την ανεπανάληπτη εφευρετικότητά του καταστρατηγεί νόμους και κανόνες και έχει ειδικευτεί στις μεθοδεύσεις. 

Θα έχουμε καλύτερη δημόσια ραδιοτηλεόραση εάν έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι ενδεικτική η προγραμματική πρόταση του κόμματος για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Πρώτον, ξεκαθαρίζει πως στόχος είναι η άμεση κατάργηση της ΝΕΡΙΤ και η επανίδρυση της ΕΡΤ, ενώ υπόσχεται τα πάντα στους πάντες της πρώην ΕΡΤ. Για τον τρόπο διοίκησης, όμως, -όχι τυχαία, βέβαια- καταφεύγει σε γενικότητες, κάνοντας λόγο για κάποιο εποπτικό συμβούλιο που θα διορίζει τη διοίκηση της ΕΡΤ, χωρίς να αναφέρει πώς θα συγκροτείται και πώς θα διασφαλίζεται η ανεξαρτησία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Αναφέρει, μόνον ότι «η ΕΡΤ διοικείται από ένα εποπτικό συμβούλιο που διορίζεται με καθοριστική συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών. Το εποπτικό συμβούλιο είναι αρμόδιο για τον διορισμό του Διοικητικού Συμβουλίου το οποίο και εποπτεύει, καθώς και για τον μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό της ΕΡΤ».

Ιδιαίτερα διαφωτιστικό είναι επίσης, ένα άλλο εδάφιο της προγραμματικής πρότασης που αναφέρεται στη στελέχωση της ΕΡΤ: «Βάσει του νέου νόμου για την ΕΡΤ Α.Ε., ξεκινά διαδικασία αξιολόγησης του προσωπικού της ΕΡΤ για τη στελέχωση των υπηρεσιών, κατά την οποία θα δοθεί ειδική μοριοδότηση σε όσους και όσες συμμετείχαν στο αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα.»

Έτσι, πάλι το ελληνικό δαιμόνιο ανοίγει το γνωστό «παραθυράκι» με στόχο τη μεθόδευση και τον διορισμό των «ημετέρων», για τον πλήρη έλεγχο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

Δυστυχώς, δεν έχουμε, ούτε θα έχουμε στο εγγύς μέλλον καλύτερη δημόσια ραδιοτηλεόραση, διότι έχουμε σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας.

* O Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος.

Πώς μια χωματερή έγινε μια πανέμορφη συνοικία

03 Nov, 2014 , ipyxida.gr

Για τον ευρωπαϊκό νότο και τις αποκαλούμενες χώρες της κρίσης, η οικολογία, η ανακύκλωση, η αποτελεσματική διαχείριση των απορριμμάτων, μοιάζουν συχνά μία απρόσιτη «πολυτέλεια». Και όμως. Μία χώρα πρωτοπόρος στην «πράσινη ανάπτυξη», όπως η Σουηδία, αποτελεί χειροπιαστή απόδειξη ότι η αγάπη για το περιβάλλον μπορεί να περάσει από τη θεωρία στην πράξη και να γίνει τρόπος ζωής.

Το μοντέλο του Χάμαρμπι, όπου οι πολίτες δεν αδιαφορούν και το μήνυμα από τον βορρά είναι ότι ανάπτυξη και φύση δεν συνιστούν αναγκαστικά αντικρουόμενες έννοιες, καταγράφεται σε δημοσίευμα του Έθνους. Τα ενοχλητικά σκουπίδια δεν είναι απλώς κάτι που ξεφορτώνεσαι όπως-όπως («αν δεν τα βλέπω δεν υπάρχουν»), αλλά μπορούν να μειωθούν και να χρησιμοποιηθούν ξανά, να μετατραπούν σε καθαρή ενέργεια και εντέλει η διαχείρισή τους να εξελιχθεί σε μία κερδοφόρα επιχείρηση.

To πρωτοποριακό μοντέλο του Χάμαρμπι (Hammarby Sjostad)

Εύφλεκτα απόβλητα και βιοκαύσιμα χρησιμοποιούνται για παραγωγή θερμότητας και ηλεκτρικής ενέργειας που διανέμεται στις γειτονιές (district heating/electricity).

Η ηλιακή ενέργεια -και, όμως, αξιοποιείται και αυτή σε μία βόρεια χώρα, όπως η Σουηδία- μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια ή χρησιμοποιείται για θέρμανση του νερού.

Βιοαέριο (biogas) παράγεται από βοθρολύματα και οργανικά απορρίμματα και μετατρέπεται σε καύσιμο για οχήματα ή λίπασμα ύστερα από επεξεργασία.

Ανακυκλώνεται κάθε ανακυκλώσιμο υλικό (χαρτί, γυαλί, μέταλλο). Μόνο τα επικίνδυνα/ηλεκτρικά απόβλητα που δεν δύναται να ανακυκλωθούν καταλήγουν σε χωματερή.

Σύμμαχος τα «παθητικά κτίρια»

Το «Παθητικό κτίριο» αποτελεί μία νέα σχεδιαστική φιλοσοφία. Κατασκευάζεται με αυστηρές προδιαγραφές που βασίζονται στις αρχές της καλής μόνωσης, της μικρότερης δυνατής ενεργειακής απώλειας και της μίνιμουμ ενεργειακής κατανάλωσης. Το κτίριο λειτουργεί σαν θερμός: Οι τοίχοι έχουν πάχος έως και 50 εκατοστά, τα παράθυρα είναι υψηλών προδιαγραφών, για μην επιτρέπουν απώλειες, έτσι ώστε να διατηρείται «παθητικά» ένα ιδανικό εσωτερικό κλίμα, χωρίς τη χρήση ενεργητικής ψύξης ή θέρμανσης.

Υπόγεια συλλογή απορριμμάτων

Στο Χάμαρμπι συναντά κανείς ειδικές υποδοχές για την υπόγεια συλλογή απορριμμάτων με τεχνολογία κενού, ένα αντισυμβατικό σύστημα από την εταιρεία Envac που αντικαθιστά το παραδοσιακό σύστημα συλλογής, ολοκληρώνοντας μέσα σε μερικά λεπτά αυτό που τα απορριμματοφόρα χρειάζονται ολόκληρη ημέρα για να κάνουν, χωρίς να ρυπαίνεται η πόλη.

Πώς λειτουργεί: Τα σκουπίδια μπαίνουν στις ειδικές υποδοχές – Στη συνέχεια, απορροφούνται από ένα δίκτυο σωληνώσεων με ταχύτητα 70 χλμ./ώρα – Ανεμιστήρες δημιουργούν το «μερικό κενό» που οδηγεί τα σκουπίδια στις εγκαταστάσεις «υποδοχής» στον τερματικό σταθμό όπου γίνεται η επεξεργασία – Φίλτρα καθαρίζουν τον αέρα προτού αυτός απελευθερωθεί στην ατμόσφαιρα.

Η Σουηδία έχει αναπτύξει τεχνολογία για την αξιοποίηση των απορριμμάτων, αλλά ο κύριος στόχος είναι να μειωθεί, όσο το δυνατόν περισσότερο, ο όγκος των σκουπιδιών. Σε αυτό σημαντικό ρόλο παίζει η ανακύκλωση. Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα σε μία δεκαετία ο όγκος των οικιακών απορριμμάτων που κατέληξε σε χωματερές μειώθηκε κατά 90%.

Κουβέλης: «Η αυτοτέλεια της ΔΗΜΑΡ είναι αδιαπραγμάτευτη»

crashonline.gr

Η Δημοκρατική Αριστερά αναζητά «συμπτώσεις όχι μόνο με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και συλλογικότητες της πολιτικής οικολογίας, δηλώνει ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης μετά την απ΄φοαση για διακοπή του διαλόγου με το ΠΑΣΟΚ για τη συγκρότηση ενός μπλοκ διακυβέρνησης.
Σε συνέντευξη του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, ο Φ. Κουβέλης υπογραμμίζει ότι «οι κάλπες δεν είναι κατάρα» σημειώνοντας παράλληλα ότι η αυτοτέλεια του κόμματος του είναι αδιαπραγμάτευτη.
Ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ τονίζει ότι χρειάζεται εθνική συνεννόηση, ακόμα και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναλάβει τη διακυβέρνηση με νωπή εντολή, προσθέτοντας ότι η απαγκίστρωση από το Μνημόνιο «δεν μπορεί να γίνει με μαξιμαλισμούς».
Τέλος ερωτηθείς εάν η εκλογή Τσίπρα αποτελεί απειλή για την Ευρώπη, σύμφωνα με δηλώσεις που φέρεται να έκανε ο Γιόσκα Φίσερ, απαντά ότι για την ΕΕ απειλή είναι «οι πολιτικές που τροφοδοτούν τον ευρωσκεπιτικισμό και την ευρωφοβία». Σε αυτό το πλαίσιο καλεί τον κ. Φίσερ να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του σε αυτές και σημειώνει: «ας μην ψάχνει εκτός Γερμανίας. Αντίπαλοι της Ευρωπαϊκής – της συνοχής και της κοινοτικής αλληλεγγύης – υπάρχουν πολλοί και διακεκριμένοι στη χώρα του».

Με ένα παπούτσι για μαξιλάρι...

του Πέτρου Κατσάκου , avgi.gr

Τι να πεις σε ένα προσφυγόπουλο για τη γεωστρατηγική; Σε ποια γλώσσα να εξηγήσεις σε ένα παιδί για την περίφημη σκακιέρα της πολιτικής και των συμφερόντων; Πώς να καταλάβει αυτό το αθώο πιόνι του πολέμου γιατί βρέθηκε να κοιμάται σε ξένα χώματα με ένα παπούτσι στο προσκεφάλι του;

Λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι του, το μικρό κορίτσι από το Κομπάνι κοιμάται και ξυπνά κάτω από τις εκρήξεις των βομβών σε έναν από τους δεκάδες καταυλισμούς των ξεριζωμένων Κούρδων της Συρίας που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τα τουρκοσυριακά σύνορα. Πέρα από τα συρματοπλέγματα δεν υπάρχει πια τίποτα. Το σπίτι καμένο. Ο πατέρας εξαφανισμένος στη δίνη του πολέμου. Μια μάνα και τέσσερα αδέρφια απέμειναν να της θυμίζουν αυτό που ζούσε μέχρι χθες. Σήμερα η ζωή της στριμώχτηκε μέσα σε ένα αντίσκηνο και ένα μεταλλικό πιάτο για το συσσίτιο της επιβίωσης. Στον δρόμο για την προσφυγιά δεν είχε τίποτα να πάρει μαζί της παρά μονάχα ένα παπούτσι του πατέρα της. Είναι ό,τι της απόμεινε για να τον θυμάται και να τον ονειρεύεται από τη μέρα που τον είδε να φεύγει για το Κομπάνι με ένα όπλο στον ώμο.

Μπορεί να μια μέρα να τον ξαναδεί, ίσως και όχι. Αν όμως μια μέρα γυρίσει στον τόπο που γεννήθηκε, θα ξέρει πως δεν είναι κατάρα ούτε ντροπή που γεννήθηκε γυναίκα. Θα ξέρει πως ο πατέρας της πολέμησε όχι μόνο για τη λευτεριά του λαού της, αλλά και για το δικαίωμά της να είναι γυναίκα. Θα έρθει η μέρα που η μικρή προσφυγοπούλα θα μάθει για τους άντρες και τις γυναίκες που θυσιάστηκαν για ό,τι εμείς οι ξένοι θεωρούμε σήμερα αυτονόητο. Γιατί δεν είναι μονάχα η ελευθερία και η αυτοδιάθεση ενός λαού που κερδίζεται και χάνεται μέτρο το μέτρο καθημερινά στο Κομπάνι, είναι και κάτι ακόμα πιο ανθρώπινο που πολεμάει αυτές τις μέρες σε εκείνη τη μικρή κουκίδα του χάρτη. Είναι ο αγώνας μιας χούφτας γυναικών να σωθούν από ένα μέλλον σκοτεινό και υποταγμένο στον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία των πολιορκητών τους.

Πέτρος Κατσάκος

Ερώτηση Κουβέλη και πέντε βουλευτών της ΔΗΜΑΡ για ξέπλυμα μαύρου χρήματος στην Ελβετία

newslog.gr

Το ζήτημα του ξεπλύματος μαύρου χρήματος μέσω τραπεζών της Ελβετίας φέρνουν στη Βουλή έξι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ με επικεφαλής τον πρόεδρο του κόμματος Φώτη Κουβέλη κατηγορώντας παράλληλα την κυβέρνηση για καθυστερήσεις στην υιοθέτηση της κοινοτική οδηγίας που προβλέπει φορολόγηση των καταθέσεων στην Ελβετία.

Σε ερώτηση που κατέθεσαν προς τους Υπουργού Οικονομικών και Δικαιοσύνης οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ επικαλούνται στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από Ελβετούς εισαγγελείς και όπως λένε «επιβεβαιώνουν την υπόθεση περί χρήσης ελβετικών τραπεζών από Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες για ξέπλυμα μαύρου χρήματος και φοροδιαφυγή» και υποστηρίζουν ότι η αποκάλυψη αυτή «επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις αξιωματούχων του υπουργείου Οικονομικών ότι το ποσό των καταθέσεων ανέρχεται στα 20 δισ. ευρώ και μπορεί να φέρει στο κρατικό προϋπολογισμό έσοδα 800 εκατ. ευρώ εφάπαξ και επιπλέον 60-70 εκατ. ευρώ ετησίως».

Ειδικότερα οι βουλευτές αναφέρουν ότι «Ελβετοί εισαγγελείς εφορμώντας από την ομολογία του κ. Ζήγρα, αποκάλυψαν πελατολόγιο έλληνα τραπεζίτη της Ζυρίχης, τα αρχεία του οποίου φαίνεται να είναι ο συνδετικός κρίκος με Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι έχουν τεθεί υπό έρευνα για εμπλοκή σε σκάνδαλο με μαύρο χρήμα. Οι έρευνές των Ελβετών δεν εστιάζονται στο ύψος των εμβασμάτων αλλά στη διαδικασία που ακολουθήθηκε για το άνοιγμα ενός λογαριασμού, τα δικαιολογητικά που προσκομίστηκαν, την αλληλογραφία ανάμεσα στην τράπεζα και τον πελάτη».

Κατόπιν αυτών και δεδομένης της υιοθέτησης της Οδηγίας (2014/48/ΕΕ) για τη φορολόγηση των καταθέσεων που αφορά και την Ελβετία, οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ καλούν τους αρμόδιους Υπουργούς να απαντήσουν αν «πραγματοποιείται αντίστοιχος έλεγχος από τις Ελληνικές Οικονομικές Αρχές για τα πρόσωπα που φέρεται να εμπλέκονται στο σκάνδαλο ξεπλύματος μαύρου χρήματος και σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι σχετικές διαδικασίες καθώς και σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις με την Ελβετία και αν θα προχωρήσει άμεσα η ενσωμάτωση της ανωτέρω κοινοτικής Οδηγίας.

Οι ερωτώντες βουλευτές: Φώτης Κουβέλης, Νίκος Τσούκαλης, Δημήτρης Αναγνωστάκης, Γιώργος Κυρίτσης, Ασημίνα Ξηροτύρη, Γιάννης Πανούσης

Τριγμοί στη ΔΗΜΑΡ

Ρεπορτάζ: Ζαφειριάδου Μαριτίνα , real.gr

Αναταράξεις προκαλεί η απόφαση του Φώτη Κουβέλη να διακόψει κάθε διάλογο με το ΠΑΣΟΚ, λίγους μόλις μήνες μετά την δική του πρωτοβουλία να αποστείλει επιστολή πρόσκλησης σε διάλογο.

Η απόφαση συναντά ήδη τις πρώτες αντιδράσεις εντός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΔΗΜΑΡ, καθώς δεν είναι λίγοι οι βουλευτές που διατηρούν επιφυλάξεις, με την κίνηση της Αγίου Κωνσταντίνου να τους αιφνιδιάζει, αλλά και να διευκολύνει πιθανώς τις αποφάσεις τους για το τι θα πράξουν στην προεδρική εκλογή.

Η απόφαση να μπει τέλος στον διάλογο με το ΠΑΣΟΚ ελήφθη στην συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ την Πέμπτη, απουσία των βουλευτών, σε μία κίνηση που ερμηνεύεται από πολλούς ως πιστοποίηση προσκόλλησης του κόμματος στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο ο διάλογος συνεχίζεται. Αίσθηση προκάλεσε, δε, η διαφοροποίηση έξι μελών της Εκτελεστικής Επιτροπής (Δ.Χατζησωκράτης, Θ.Μαργαρίτης, Ευγενία Μπουρνόβα, Γ.Σιακαντάρης, Γ.Μπουλμπασάκος και Μ.Καρακικές), πολλοί εκ των οποίων θεωρούνται «προεδρικοί». Εκ της Αγ.Κωνσταντίνου, πάντως, τονιζόταν η σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ και η επιλογή του να συνεχίζει να συνυπηρετεί τις ασκούμενες πολιτικές, οπότε δεν είχε νόημα ο διάλογος για τη ριζοσπαστική διακυβέρνηση της χώρας μαζί του.

Την αντίδρασή του δήλωσε δημοσίως αμέσως μετά, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ Ν.Τσούκαλης, σημειώνοντας ότι η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να επιμείνει και μάλιστα να αναβαθμίσει τον διάλογο που ξεκίνησε τον περασμένο Ιούλιο, με τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού κέντρου –άρα και του ΠΑΣΟΚ- σε μία προσπάθεια μετατόπισης του πολιτικού σκηνικού προς την προοδευτική κατεύθυνση. Ο ίδιος φέρεται να πιστεύει ότι με τις διεργασίες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ σήμερα, τίποτα δεν θα πρέπει να αποκλείεται. Τάσσεται υπέρ του διαλόγου με όλους, διασαφηνίζοντας όμως πως η διαφοροποίησή του αυτή, δεν σηματοδοτεί αλλαγή στην κομματική του συμπεριφορά.

Όσο για τους υπόλοιπους βουλευτές, εμφανίζονται μοιρασμένοι. Χωρίς να τοποθετηθούν δημόσια, δεν έκρυβαν τον αιφνιδιασμό τους, με κάποιους να εκφράζουν και ανησυχία για τυχόν «παρενέργειες» στην συνοχή της ΚΟ. Είναι άλλωστε σαφές, πως στην πορεία προς την εκλογή ΠτΔ θα κληθούν να διαλέξουν «στρατόπεδο».

Σύμφωνοι με την απόφαση της ΕΕ εμφανίζονται ο Γ.Πανούσης, η Ασημίνα Ξηροτύρη και η Μαρία Γιαννακάκη. Ο πρώτος διαφωνεί με τη λογική «χωνευτηρίου» που εκτιμά ότι έχει ο Ευ.Βενιζέλος, αλλά από την άλλη ζητά και ξεκάθαρο σχέδιο από το κόμμα του. Ασημίνα Ξηροτύρη και Μαρία Γιαννακάκη, ερμηνεύουν την απόφαση ως υλοποίηση των αποφάσεων του συνεδρίου της ΔΗΜΑΡ.

Χαμηλούς τόνους κρατά ο Δ.Αναγνωστάκης, μη σχολιάζοντας την απόφαση, ως οφείλει ωστόσο ως ένας εκ των τριών μελών της Επιτροπής Διαλόγου (σ.σ. μαζί με τους Θ.Θεοχαρόπουλο και Στ.Μανίκα) που θα συνεχίσουν τις συζητήσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Οικολόγους.

Κανένα σχόλιο δεν έκανε η Μαρία Ρεπούση, που αν και έχει σαφή θέση στο θέμα του ΠτΔ, δεν δίστασε να δώσει το «παρών» στην ιδρυτική εκδήλωση των Μεταρρυθμιστών του Σπ.Λυκούδη.

Αιφνιδιασμένος από την απόφαση –για την οποία δεν ενημερώθηκε- δήλωνε ο Γ.Κυρίτσης που παρότι διαφωνούσε εξ αρχής με τις επιστολές, αλλά και με όποια τυχόν συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, θεωρεί «τσαλαβούτημα» την συγκεκριμένη κίνηση, ελλείψει στρατηγικής και ενώ το κόμμα είναι δημοσκοπικά εξαφανισμένο. Χωρίς να έχει ενημέρωση και ο Θ.Ψύρρας ερμηνεύει την κίνηση ως παράδοξη αν όχι …παρανοϊκή, αφού προέκυψε ξαφνικά και χωρίς καμία αφορμή, μη αποκλείοντας και εκείνος …παρενέργειες στο εξής. Ο ίδιος θα έβρισκε ίσως διέξοδο στην δημιουργία ενός άλλου χώρου, αφού «παλιό» ΠΑΣΟΚ και «παλιά» ΔΗΜΑΡ έκαναν στην άκρη, ενώ στην προεδρική εκλογή, βάζει συγκεκριμένα κριτήρια, όπως και η Νίκη Φούντα. Η τελευταία πάντως, εκτιμά ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για ανακοινώσεις σαν αυτή της ΕΕ, αφού στην πραγματικότητα «διάλογος δεν υπάρχει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση».

Στο μεταξύ, οι διεργασίες εντείνονται στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Ο Ευ.Βενιζέλος προχωρά στην ίδρυση της Δημοκρατικής Παράταξης και οι πληροφορίες που θέλουν τον Σπύρο Λυκούδη να «φλερτάρει» περισσότερο με αυτήν πια, εντείνονται. Παράλληλα, επιχειρεί κοινοβουλευτική συνεργασία μεταξύ συγκεκριμένων ανεξάρτητων βουλευτών, ενώ έχει δηλώσει ότι θα ψηφίσει για ΠτΔ, όπως εκτιμάται ότι θα πράξουν Γρ.Ψαριανός και Κατερίνα Μάρκου.