Ανεξαρτητοποιήθηκε από τη ΔΗΜΑΡ η Κατερίνα Μάρκου

in.gr

Την ανεξαρτητοποίησή της από την ΚΟ της ΔΗΜΑΡ ανακοίνωσε η βουλευτής Κατερίνα Μάρκου, με επιστολή της τόσο προς τον πρόεδρο της Βουλής Ευάγγελο Μεϊμαράκη όσο και στον πρόεδρο του κόμματος Φώτη Κουβέλη.

Στην επιστολή ανεξαρτητοποίησής της εξηγεί τους λόγους της απόφασής της, σημειώνοντας πως «η ΔΗΜΑΡ απομακρύνθηκε τελικά από τον αρχικό αξιακό και πολιτικό της προορισμό και την ιδεολογική της ταυτότητα με αποτέλεσμα τουλάχιστον εγώ προσωπικά, να νιώθω ξένη και απομακρυσμένη».

Κάνει επίσης λόγο για «διάλογο κωφών» εντός του κόμματος μετά την εκλογική συντριβή, ο οποίος «αναπαρήγαγε δυστυχώς ένα κλίμα χωρίς προοπτική, χωρίς καθαρό λόγο, χωρίς γενναία αυτοκριτική και κυρίως χωρίς την αυτονόητη αφετηριακή διαπίστωση ότι ο λαός έδωσε εντολή ξεκάθαρης αποδοκιμασίας».

Τονίζει, δε, πως «η δυσάρεστη κατάσταση στην οποία περιήλθε σταδιακά το κόμμα μέχρι σήμερα επιβαρυνόταν καθημερινώς σχεδόν από τη λειτουργία ενός παλαιοκομματικού, κλειστού, αυτιστικού μηχανισμού».

Το πλήρες κείμενο της επιστολής έχει ως εξής: 

«Αγαπητέ κ. Πρόεδρε,

»Με την παρούσα επιστολή επιθυμώ να σας γνωστοποιήσω την πρόθεσή μου να αποχωρήσω από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜΑΡ.

»Η απόφασή μου αυτή δεν ήταν εύκολη και οπωσδήποτε με λυπεί, όπως είναι φυσιολογικό. Για πάνω από 2 έτη προσπάθησα, με τις όποιες δυνάμεις μου να συμβάλω κι εγώ ώστε το κόμμα να σταθεί, να καθιερωθεί, να μετεξελιχθεί αλλά και να συμβάλει ουσιαστικά στην προσπάθεια που κάνει η χώρα να ορθοποδήσει.

»Στο διάστημα αυτό, έκανα πάντα το καθήκον μου πιστεύω με τον καλύτερο τρόπο και βοήθησα ώστε το κόμμα να έχει μια ευπρόσωπη παρουσία στη Βουλή με τεκμηριωμένες ερωτήσεις και παρεμβάσεις, χωρίς ποτέ να προκαλέσω ή να δημιουργήσω κάποιο ζήτημα. Πιστεύω πως συνέβαλλα και στο μέτρο του δυνατού στον εσωτερικό κομματικό διάλογο, καταθέτοντας προτάσεις για μια νέα οριζόντια δομή ενός μοντέρνου προοδευτικού κόμματος.

»Υποστήριξα επίσης μια γενναία, αλλά έγκαιρη και θεσμική προσέγγιση με υγιείς δυνάμεις του συναφούς πολιτικά χώρου, όχι όμως με πρόσωπα, αριθμητικές ομάδες και 'συντρόφους' από το παρελθόν που δεν προσθέτουν και δεν πολλαπλασιάζουν, όπως απέδειξαν άλλωστε και οι τελευταίες εκλογές.

»Η δυσάρεστη κατάσταση στην οποία περιήλθε σταδιακά το κόμμα μέχρι σήμερα επιβαρυνόταν καθημερινώς σχεδόν από τη λειτουργία ενός παλαιοκομματικού, κλειστού, αυτιστικού μηχανισμού. Ο μηχανισμός αυτός, ό,τι απέμεινε πια από τη ΔΗΜ.ΑΡ., λυπάμαι να το πω, ήταν πάντα εναντίον μου, με τρόπο προκλητικό και αυθάδη για μία, στο κάτω-κάτω, εκπρόσωπο του ελληνικού λαού.

» Την κατάσταση χειροτέρευαν οι στερεότυπες και βαρετές αντικληρικαλιστικές, ψευτοδιεθνιστικές εμμονές που δυστυχώς πάντα χαρακτήριζαν τον χώρο αυτό και που στοιχίζουν, απομακρύνοντας δημοκρατικούς πολίτες του κέντρου, οι οποίοι ναι μεν ζητούν αλλαγές σε προοδευτική κατεύθυνση, αλλά δεν επιθυμούν ούτε την απόρριψη της δημιουργικής παράδοσης, ούτε την εγκατάλειψη των γειτονιών των πόλεων στην αναρχία και το έγκλημα.

»Ο 'διάλογος κωφών' της ήττας, τον οποίο προσπάθησα να παρακολουθήσω μετά την εκλογική συντριβή, αναπαρήγαγε δυστυχώς ένα κλίμα χωρίς προοπτική, χωρίς καθαρό λόγο, χωρίς γενναία αυτοκριτική και κυρίως χωρίς την αυτονόητη αφετηριακή διαπίστωση ότι ο λαός έδωσε εντολή ξεκάθαρης αποδοκιμασίας με το αποτέλεσμα των εκλογών προς αυτό που έχει μετασχηματιστεί η ΔΗΜΑΡ, έναν χώρο ο οποίος φυσικά δεν εκφράζει ούτε εμένα ούτε πολύ περισσότερο τους ψηφοφόρους της περιοχής μου.

»Συνολικά, η ΔΗΜΑΡ απομακρύνθηκε τελικά από τον αρχικό αξιακό και πολιτικό της προορισμό και την ιδεολογική της ταυτότητα με αποτέλεσμα τουλάχιστον εγώ προσωπικά, να νιώθω ξένη και απομακρυσμένη.

Κ. Πρόεδρε,

» ως ανεξάρτητη πλέον βουλευτής, εύχομαι στη Δημοκρατική Αριστερά να ορθοποδήσει συμβάλλοντας δημιουργικά οπωσδήποτε στη συγκρότηση του προοδευτικού πόλου, στη βάση, όμως, του ρεαλισμού, του προγραμματικού διαλόγου, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της υπεύθυνης και τεκμηριωμένης άσκησης πολιτικής, μακριά από τις ακραίες δημαγωγίες, ένθεν κακείθεν, που προσβάλλουν το λαό χάριν της κατάκτησης της εξουσίας, Στον αγώνα αυτό θα συνεχίσω κι εγώ να συμβάλω θετικά με όλες μου τις δυνάμεις.

Με εκτίμηση,
Κατερίνα Μάρκου»

Newsroom ΔΟΛ

Ελλάδα:  Περισσότερες ειδήσεις

---

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΗΜΑΡ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

H κομματική οργάνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς Αγίου Δημητρίου οργανώνει  συνέλευση την Πέμπτη 10 Ιουλίου 2014 και ώρα 7 μμ στην Δημοτική βιβλιοθήκη (Αγίου Δημητρίου 216 και Ειρήνης 17 , 2ος όροφος-είσοδος από Ειρήνης 17).

Στη συνέλευση θα συζητηθούν θέματα της πορείας του κόμματος μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών   καθώς και της τρέχουσας πολιτικής.

Η συνέλευση είναι ανοικτή όχι μόνο σε μέλη της ΔΗΜΑΡ αλλά και σε όποιον φίλο του κόμματος ενδιαφέρεται να την παρακολουθήσει, με δικαίωμα παρέμβασης σε αυτή.

Το ρήγμα Κουβέλη - Λυκούδη

ethnos.gr

Η υπόθεση του δημοψηφίσματος της ΔΕΗ διεύρυνε το ρήγμα στη ΔΗΜΑΡ μεταξύ του προέδρου Φώτη Κουβέλη και της μεταρρυθμιστικής τάσης του Σπύρου Λυκούδη.

Εμφανής ήταν η αλλαγή στάσης του κόμματος κάτω από τις πιέσεις της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, αλλά και της ομάδας των τεσσάρων βουλευτών (Σπ. Λυκούδης, Θ. Ψύρρας, Ν. Φούντα και Κ. Μάρκου), αφού τελικώς η ΔΗΜΑΡ αποφάσισε να μη συνυπογράψει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και θα καταθέσει δική της εισήγηση για δημοψήφισμα μόνο για τη μικρή ΔΕΗ.

Ο συμβιβασμός για τις υπογραφές
Ενδεικτικές της ρήξης που έχει επέλθει στις σχέσεις μεταξύ του Φ. Κουβέλη και του Σπ. Λυκούδη ήταν οι προχθεσινές δηλώσεις του προέδρου της ΔΗΜΑΡ.

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, απαντώντας σε ερώτημα εάν αναθεώρησε την αρχική του στάση για συνυπογραφή της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ υπό το βάρος των αντιδράσεων, είπε οργισμένος ότι αν αυτό δεν είναι λάθος είναι συνειδητή και ηθελημένη διαστρέβλωση.

Μία μέρα αργότερα ο Σπ. Λυκούδης, σε ραδιοφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα FM», δήλωσε ότι «στην κοινή συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής με τους βουλευτές δεν αποφασίστηκε να συνυπογράψουμε με τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για το δημοψήφισμα. Υπήρξε ως εισήγηση από πλευράς προέδρου, αλλά δεν αποφασίστηκε διότι υπήρξαν πολλές αντιδράσεις, μεταξύ των οποίων και η δική μου».

Χωρίς τον Ψαριανό
Μάλιστα στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, επιβεβαιώνοντας την άποψη του Σπ. Λυκούδη, επικαλούνταν τα μαγνητοφωνημένα πρακτικά της συνεδρίασης.

Πάντως, οι τέσσερις βουλευτές (Σπ. Λυκούδης, Θ. Ψύρρας, Ν. Φούντα και Κ. Μάρκου) προτίθενται να συνυπογράψουν την αυτόνομη πρόταση της ΔΗΜΑΡ για δημοψήφισμα σχετικά με τη «μικρή ΔΕΗ», αφού αποφεύχθηκε το ενδεχόμενο να εμφανιστούν οι υπογραφές τους μαζί με αυτές των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια πρόταση. Οπότε η ΔΗΜΑΡ θα έχει μόνο μία απώλεια, αυτήν του Γρ. Ψαριανού.

Δύο «ναι» και ένα «όχι» στην πρωτοβουλία της ΔΗΜΑΡ

Αθήνα , in.gr

Θετική ανταπόκριση στην πρωτοβουλία για πολιτικό διάλογο βρίσκει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα το Ποτάμι απάντησε αρνητικά, τονίζοντας ότι «δεν είναι στις προτεραιότητές μας η προσπάθεια σωτηρίας των παλαιών κομμάτων».

Ο Φώτης Κουβέλης έστειλε δύο επιστολές, μία στον ΣΥΡΙΖΑ και μία σε ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Οικολόγους, Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα, Κοινωνική Συμφωνία.

Ο Αλέξης Τσίπρας έλαβε το απόγευμα της Τρίτης την επιστολή στην οποία μεταξύ άλλων αναφερόταν: «Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική προοδευτική λύση. Με συγκεκριμένο προγραμματικό σχέδιο απέναντι στη λιτότητα και μακριά από τον λαϊκισμό. Η πρόταση εναλλακτικής προοδευτικής διακυβέρνησης απευθύνεται σε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις και απαιτεί τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας».

Ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει πολύ θερμά την προσέγγιση με τη ΔΗΜΑΡ, που σημειώνεται σε μια χρονική στιγμή που και η Κουμουνδούρου επιχειρεί τη συγκρότηση ενός μετώπου, με πρώτη κίνηση το θέμα της ΔΕΗ και ορίζοντα την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Παράλληλα, η Χαριλάου Τρικούπη στέκεται θετικά απέναντι στο προσκλητήριο, τονίζοντας ότι «η ΔΗΜΑΡ είναι υπέρ του διαλόγου για τη συγκρότηση μιας ευρύτερης προοδευτικής συμπαράταξης, με εναλλακτικό προς τη Δεξιά σχέδιο».

Ο Ευ.Βενιζέλος πρόκειται να απαντήσει επισήμως εντός της ημέρας. Παράγοντες του ΠΑΣΟΚ θυμίζουν, ωστόσο, ότι επανειλημμένως το κόμμα τους προσκάλεσε την Αγίου Κωνσταντίνου σε διάλογο τον οποίο εκείνη απέρριψε κατηγορηματικά.

Αρνητική, ωστόσο, ήταν η αντίδραση του Ποταμιού. «Δεν είναι μέσα στις προτεραιότητές μας η προσπάθεια σωτηρίας των παλαιών κομμάτων» έλεγαν στελέχη του κόμματος.

Ο ίδιος ο Σταύρος Θεοδωράκης, μιλώντας στον Real fm, με αφορμή τις εξελίξεις σε ΠΑΣΟΚ και Ελιά, δήλωσε: «Δεν με ενδιαφέρει να συζητήσω με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ή οτιδήποτε τέτοιο. Ή δεν με ενδιαφέρει να συζητήσω με την ηγεσία οποιουδήποτε παλιού κόμματος. Υπάρχουν σημεία συνεργασίας και με το ΠΑΣΟΚ και με το ΣΥΡΙΖΑ και με τη ΔΗΜΑΡ και με τη ΝΔ και είναι τα προβλήματα της χώρας.

»Δηλαδή είπα χαρακτηριστικά στο συνέδριο και είναι η φράση που θέλω να την ξαναπώ, δεν με ενδιαφέρει η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς. Με ενδιαφέρει η ανασυγκρότηση της χώρας. Να συζητήσουμε γι’ αυτό. Να συζητήσουμε για όργανα όμως και παρεούλες και πώς θα εκλέξουμε μια καινούργια ηγεσία, αυτό δεν με ενδιαφέρει».

Newsroom ΔΟΛ

Φυγή Κουβέλη προς τα εμπρός με ...Κεντροαριστερά

Να ικανοποιήσει όλες τις πτέρυγες του κόμματός του και να μην δώσει «αφορμή» στους μεταρρυθμιστές για να αποχωρήσουν από τη ΔΗΜΑΡ επιχειρεί ο Φώτης Κουβέλης, με την πρωτοβουλία που αναλαμβάνει σήμερα για την έναρξη διαλόγου και με την Κεντροαριστερά και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Του Γιώργου Μελιγγώνη , matrix24.gr

Η «ενωτική» κίνηση Κουβέλη προέκυψε χθες ως απάντηση στο μπλοκ των 5 βουλευτών της ΔΗΜΑΡ, που διαφώνησαν με το δημοψήφισμα για τη ΔΕΗ, επισημοποιώντας το ρήγμα στο εσωτερικό του κόμματος. Η 6ωρη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σημαδεύτηκε από πολλές εντάσεις και έντονες διαφωνίες, καθώς ο Φώτης Κουβέλης βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα συμπαγές μέτωπο 5 βουλευτών της ΔΗΜΑΡ, προεξάρχοντος του επικεφαλής της Μεταρρυθμιστικής Τάσης, Σπύρο Λυκούδη. Οι Σπύρος Λυκούδης, Νίκη Φούντα, Κατερίνα Μάρκου, Θωμάς Ψύρρας και ο -απών από τη συνεδρίαση- Γρηγόρης Ψαριανός διαφώνησαν απολύτως με την πρόταση για δημοψήφισμα -και δη με το ενδεχόμενο να συνυπογράψει η ΔΗΜΑΡ την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, ο Φώτης Κουβέλης προχώρησε σε μία συμβιβαστική πρόταση: να ζητήσει μεν δημοψήφισμα για τη «μικρή ΔΕΗ» η ΔΗΜΑΡ, αλλά καταθέτοντας δική της, ξεχωριστή και αυτόνομη πρόταση.

Ρήγμα και... επισήμως

Πάντως, στελέχη που πήραν μέρος στη μαραθώνια συνεδρίαση, παραδέχονται ότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΔΗΜΑΡ έφτασε ένα βήμα πριν το ρήγμα, εξ ου και ο Φώτης Κουβέλης έκανε ένα βήμα πίσω και αντιπρότεινε την κατάθεση ξεχωριστής πρότασης.

Παράλληλα, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αναμένεται να αναλάβει σήμερα πρωτοβουλία για έναρξη διαλόγου με τα κόμματα της Κεντροαριστεράς, αλλά και με τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να αφαιρέσει από τους «μεταρρυθμιστές» κάθε πρόσχημα που θα μπορούσαν να επικαλεστούν για την σχεδιαζόμενη -και φημολογούμενη- αποχώρησή τους από τη ΔΗΜΑΡ.

Δύο επιστολές

Έτσι, ο Φώτης Κουβέλης θα επιχειρήσει, με τις δύο επιστολές που θα στείλει σήμερα, να ικανοποιήσει και εκείνους που τού ασκούν κριτική εξ αριστερών, αλλά και εκείνους (τους «μεταρρυθμιστές») που ζητούν διάλογο εδώ και τώρα με την Κεντροαριστερά.

Η πρώτη, λοιπόν, επιστολή του Φώτη Κουβέλη θα απευθύνεται στο ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ανεξάρτητους βουλευτές και τους Οικολόγους και θα τούς ζητεί να ξεκινήσει γρήγορα διάλογος για την ανασυγκρότηση του χώρου. Η δεύτερη θα έχει ως παραλήπτη τον ΣΥΡΙΖΑ και μ' αυτή ο Φώτης Κουβέλης θα διαμηνύει στην Κουμουνδούρου πως πρέπει να αναζητηθεί η δυνατότητα διατύπωσης προοδευτικής, κυβερνητικής πρότασης για τη συγκρότηση ενός προοδευτικού μπλοκ εξουσίας.

Συνεργασίες και φοβίες

του Δημήτρη Σεβαστάκη, avgi.gr

Η υπόθεση των συνεργασιών δεν είναι απλά θέμα πολιτικών γειτνιάσεων μεταξύ κομμάτων και προσωπικοτήτων, συμφωνιών πάνω στο τάδε ή το δείνα θέμα, ούτε απλά θέμα ιδεολογικών συγγενειών, κοσμοθεώρησης κ.λπ. Όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά ευρύτερα, η υπόθεση των συνεργασιών σχετίζεται με τη δομική ανασυγκρότηση των ίδιων των κομμάτων αλλά και τη σχετιζόμενη με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας μακροημέρευση ή θάνατό τους. Γι' αυτόν τον λόγο η υπόθεση των συνεργασιών γεννά μια άναρχη και ασύντακτη αγωνία. Προκαλεί αναταράξεις.

Στη νέα συνθήκη, το πιθανότερο είναι να ανακαθοριστούν οι διακομματικές και εσωκομματικές επικράτειες, αφού η νέα κομματική διαίρεση είναι ευμετάβλητη. Τόσο το παλαιό -κυβερνητικό κυρίως- σύστημα (εφόσον δεν υπάρχουν οι πόροι ώστε να εξασφαλιστούν πιστά κομματικά ακροατήρια) όσο και οι νέοι παίκτες (εφόσον δεν υπάρχει ιδεολογική ωριμότητα ώστε να πυκνώσουν οι γραμμές και οι στοιχίσεις) θα αντιμετωπίσουν βίαιες μετατοπίσεις. Στη νέα συνθήκη θα αναδιανεμηθούν ρόλοι, επομένως δημιουργείται μια ολική αβεβαιότητα στοιχείο που είτε εκβιάζει, είτε καταστρέφει τα συνεργατικά επίδικα...

Υπ' αυτό το κλίμα αβεβαιότητας φαίνεται ότι εκτυλίσσεται και η υπόθεση των συνεργασιών για την Αριστερά. Σε μια τέτοια υπόγεια και πλατιά ανασφάλεια θα οφείλεται το αν δεν προχωρήσουν οι ζυμώσεις, ο τολμηρός διάλογος, αν φθαρούν οι διαδικασίες σε μια διαρκή αναβολή και λάσπωμα. Ξαναλέω, η αλλαγή των διακομματικών συνόρων ορίζει και τις εσωκομματικές πυραμίδες. Έτσι:

Πολλοί προσπαθούν να πάρουν θέση στη νέα συνθήκη, να δημιουργήσουν τους όρους ώστε να θεωρηθούν απαραίτητοι. Άλλοι αντιδρούν, αφού «εμείς τραβήξαμε το κάρο και μας εκτοπίζουν οι απ' έξω». Άλλοι θέλουν να «χωθούν» γιατί έχουν εκπαιδευτεί να τρυπώνουν στην ισχυρή κάθε φορά κατάσταση. Άλλοι έχουν την τίμια διάθεση να προσφέρουν . Άλλοι φοβούνται ότι τους παραλείπει η νέα συνθήκη ή φοβούνται ότι περιλαμβάνει προνομιακά κάποιον εχθρό τους. Μύλος φοβιών, ανυπομονησίας, υποψιών. Αλλά όσο κι αν αυτά τα εργαλεία δεν αποτελούν το νόημα και το εύφορο έδαφος συνεργασίας, άλλο τόσο και η συνεργασία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτούς τους ψυχαναγκασμούς. Στη ζωή δεν υπάρχει παράδεισος ούτε άγγελοι (γι' αυτό έχει επινοηθεί η άλλη ζωή). Με αυτά τα δύσκολα υλικά θα σκαφτεί και θα περαιωθεί (ή όχι) το συνεργατικό διάβημα.

Όμως υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια που αλλάζει τους όρους: Οι μεγάλες κυβερνητικές αποφάσεις, ακατέργαστες, βιαστικές, αγχωμένες και τουλάχιστον ιδεοληπτικές -που λαμβάνονται σχεδόν πάντα στα θερινά τμήματα και πάντα στις παρυφές του Αυγούστου εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια- οι μεγάλες αποφάσεις, λοιπόν, προσπαθούν να «κλειδώσουν» το μέλλον στο αναπότρεπτο και ανεπίστρεπτο. Μια τέτοια επιλογή της εκτελεστικής ελίτ, να «κλειδώσει» δηλαδή το μέλλον, ώστε να μπλοκάρει τις όποιες δυνατότητες της Αριστεράς να παράγει μια διαφορετική πολιτική, έχει τον εξής σκοτεινό και τυφλό σχεδιασμό: θα έρθουν «αυτοί» με τους δυσμενείς και άκαμπτους πολιτικούς όρους που έχουμε διαμορφώσει, άρα σύντομα θα φύγουν άπρακτοι και φθαρμένοι. Μια τέτοια επιλογή είναι εθνικά ολέθρια, είναι όμως ειλημμένη. Σε όλα τα πολιτικά και διοικητικά πεδία αναγνωρίζει κανείς αυτή την κατεύθυνση «δεσμευτικότητας», σκληρού καπελώματος και τετελεσμένων. Και αυτό το πολιτικό-οικονομικό γιουρούσι αποκλείει την επινόηση πολιτικής, την εκλογίκευση πολιτικής, την παραγωγή πολιτικής.

Η συνθήκη ασθμαίνοντος πλιάτσικου, που αφορά ενέργεια, παραλιακό μέτωπο, δασικό, τουριστικό, αστικό, αγροτικό, γεωλογικό και κλιματικό πλούτο (αύριο αρχαιολογικό και πολιτισμικό πλούτο), αυτή λοιπόν η συνθήκη τυφλοσούρτη ανάμεσα σε έναν θρησκευτισμό της αγοράς και σε έναν αντιλαϊκιστικό λαϊκισμό, αυτό το πλαίσιο αναδιπλασιάζει την κρίση όχι στα επιφαινόμενα αλλά στα αιτιακά της χαρακτηριστικά. Στο διαγραφόμενο «πολεμικό» πλαίσιο πρέπει να δει κανείς την υπόθεση των συνεργασιών με άξονα τη Αριστερά. Υπάρχουν δύο πεδία. Το εύκολο: είναι οι διακομματικές και διαπροσωπικές ζυμώσεις. Ξέρουν ο ένας τη γλώσσα του άλλου, τα ιδεολογικά, ψυχολογικά όρια κ.λπ. Τόσο με τη ΔΗΜ.ΑΡ. όσο και με τις κομμουνιστογενείς δυνάμεις, το πλαίσιο είναι εύκολα προσδιορίσιμο. Στο άλλο όμως κομμάτι, που αφορά τις συνεργασίες «βάθους», τους κατοίκους του 40% που απέχουν, θα έλεγα ότι το πλαίσιο είναι άτυπο, περίπλοκο και προϋποθέτει σοβαρή μελέτη. Κι αυτό είναι το δύσκολο στοίχημα. Το 40% του εκλογικού σώματος περιμένει και πρέπει να συνομιλήσει, να πεισθεί, να κερδηθεί.

Ας κλείσω με μια σημείωση. Έχω γράψει συχνά ότι η παραδοσιακή πολιτική χωροταξία Αριστερά - Κέντρο - Δεξιά έχει εξαρθρωθεί. Π.χ το σημερινό κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ δεν διατηρεί κανένα στοιχείο από τη μνήμη της Κεντροαριστεράς παράταξης που κάποτε υπήρξε, με τα κοινωνιστικά και δικαιωματικά στοιχεία. Είναι ένα εξουσιοκεντρικό μόρφωμα, βαθιά συντηρητικό και εύθραυστο. Επίσης, η Ν.Δ. έχει χάσει τα κεντρώα χαρακτηριστικά από τον ιδεολογικό της πυρήνα, έχει απολέσει τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού φιλελευθερισμού που την έκαναν τη σημαντική μεταρρυθμιστική μεταδικτατορική παράταξη. Η συνολική ιδεολογική έκπτωση αντανακλά συχνά και στην Αριστερά ιδιόλεκτο που πολλές φορές μπερδεύει την συντεχνιακή λογική με τον ακτιβιστικό διεκδικητισμό ή θεωρεί ταυτόσημο έναν γενικό ριζοσπαστισμό, με τον σοσιαλισμό. Όμως το ευρύ ιδεολογικό πρόβλημα, η καχεξία, απηχεί το στενό μπαλκόνι που επιβάλλει η συνθήκη πολιτικής εξάρτησης και παραγωγικής ανυπαρξίας που κάνει εξαιρετικά δύσκολη μια νέα πολιτική παραγωγή. Σ' αυτές τις δυσκολίες θα αναπτυχθεί το συνεργατικό διακύβευμα.

 * Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ

Γιατί αποχαιρέτησα τη Δημοκρατική Αριστερά

Την Πέμπτη 3/7 κατέθεσα την παραίτησή μου και την αποχώρησή μου από τη ΔΗΜΑΡ. Θεωρώ οφειλόμενη μια δημόσια εξήγηση εφόσον συμμετείχα στη Δημοκρατική Αριστερά από την ίδρυσή της, υπήρξα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και, ως πρόσφατα, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής Θεσσαλονίκης.


Του Νίκου Φωτίου, φιλολόγου , www.makthes.gr

Εκτιμώ ότι η Δημοκρατική Αριστερά απέτυχε πλήρως να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της α) για συμβολή στην «έξοδο από την κρίση με την κοινωνία όρθια», β) για ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας με δικαιοσύνη, ανάπτυξη και αλληλεγγύη και γ) για τη συγκρότηση «προοδευτικού μεταρρυθμιστικού πόλου».
Η αρχικά γενναία απόφαση για συμμετοχή στην κυβέρνηση («Εντολή για λύση») δεν είχε τη συνέχεια που θα επιβεβαίωνε τον ισχυρισμό ότι η ΔΗΜΑΡ αποτελεί χρήσιμη δύναμη. Ειδικότερα:
Η ΔΗΜΑΡ απέτυχε να εξασφαλίσει το πολιτικό προσωπικό και το σχέδιο, προκειμένου να παραγάγει ή/και να επιβάλει αξιόλογο μεταρρυθμιστικό έργο.
Υπέκυψε στον κυβερνητισμό εγκαταλείποντας πρόωρα κάθε προσπάθεια να θεσμοθετηθούν διαδικασίες διαφάνειας και αξιοκρατίας (4-2-1).
Ούτε την παρουσία της στην τρικομματική κυβέρνηση υπερασπίστηκε, ενώ αποχώρησε με αναξιόπιστες δικαιολογίες.
Στη συνέχεια αρνήθηκε τον διάλογο με όμορες δυνάμεις, επιμένοντας αλαζονικά ότι είναι ο κορμός ενός ανυπόστατου «τρίτου πόλου».
Παράλληλα, τα τελευταία δύο χρόνια κορυφώθηκε η εσωκομματική διαδικασία, κατά την οποία τις ευθύνες για την πορεία του κόμματος τις πήρε όλες πάνω του ο πρόεδρος με ένα στενό επιτελείο στελεχών. Ο κόσμος της ΔΗΜΑΡ τους εξασφάλισε ισχυρότατες πλειοψηφίες και παντοδυναμία, η οποία, όμως, εξελίχτηκε γρήγορα σε προσωποπαγή εξουσία με σοβαρότατες παραβιάσεις της εσωκομματικής δημοκρατίας.
Το «θολό στίγμα» που εκπέμφθηκε ήταν σαφέστατο και παγιώθηκε από την παντοδύναμη ηγετική ομάδα ως σταθερό φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό.
Αυτή η πολιτική, αυτή η λειτουργία και αυτά τα πρόσωπα δοκιμάστηκαν στην κοινωνία στις εκλογές και απέτυχαν.
Τι όφειλε να ακολουθήσει
Πλήρης ανάληψη πολιτικών ευθυνών από τον πρόεδρο και την ηγετική ομάδα.
Άμεση σύγκληση συνεδρίου με μεταβατική ηγεσία και με μοναδικό θέμα την «Επεξεργασία θέσεων και προτάσεων για τον διάλογο περί συγκρότησης του δημοκρατικού μεταρρυθμιστικού χώρου».
Εκτιμώ ότι δεν υφίστανται πλέον οι προϋποθέσεις «επανεκκίνησης». Δεν υπάρχουν οι ανθρώπινοι πόροι, το σχέδιο, το ακροατήριο. Ούτε η «παράδοση των κλειδιών» στην εσωκομματική «αντιπολίτευση» είναι λύση ούτε οι αλληθωρισμοί προς ΣΥΡΙΖΑ.
Η προοπτική βρίσκεται στη συμμετοχή στον διάλογο και στην ώσμωση με άλλες φιλοευρωπαϊκές, προοδευτικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις, που έχουν οντότητα και δυνατότητες να συγκροτήσουν ένα αξιόπιστο πολιτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα αλλά και να συμβάλουν στη συγκρότηση ενός σχήματος που -υπό προϋποθέσεις- μπορεί αποτελέσει ισχυρό παίκτη ή εταίρο στις περαιτέρω πολιτικές εξελίξεις (Ελιά, Ποτάμι, Οικολόγοι, ίσως μεταρρυθμιστικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, πολιτικές ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα πόλης, προσωπικότητες).
Οι παραπάνω δυνάμεις οφείλουν να συμμετάσχουν ταχύτατα σε έναν ειλικρινή διάλογο με ανοιχτή τη μορφή του πολιτικού σχήματος, το πρόγραμμα, την ηγεσία και με το δυνατόν σαφέστερη την πολιτική και την κοινωνική στόχευση. Σ’ αυτή την κατεύθυνση σκοπεύω να εργαστώ και προσωπικά.

Βαριά καταγγελία Πανούση

matrix24.gr

Βαρύτατη καταγγελία κατά συναδέλφων του βουλευτών έκανε ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης, καθώς με συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία είπε ξεκάθαρα ότι υποψιάζεται πως βουλευτές χρηματίζονται προκειμένου να ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Μάλιστα, ο Πανούσης κατηγόρησε την κυβέρνηση πως χρησιμοποιεί «όλα τα μέσα» προκειμένου να βρει 180 βουλευτές για την προεδρική εκλογή και προειδοποίησε τον ΣΥΡΙΖΑ πως… αν χαλαρώσει, τότε το Μαξίμου θα βρει την απαραίτητη προεδρική πλειοψηφία.

Ο διάλογος του Γιάννη Πανούση με τον δημοσιογράφο, όπου ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ λέει όσα λέει, έχει ως εξής:

- Τι πιθανότητες δίνετε τελικώς στην εκλογή Προέδρου από την παρούσα Βουλή;

Εχει αρχίσει ήδη μια μεγάλη επιχείρηση συγκέντρωσης προθύμων βουλευτών…».

- Με ποια μέσα;

«Με όλα τα μέσα! Πρόκειται για καθαρή συναλλαγή. Δεν μιλάω μόνον για χρήματα, δεν το γνωρίζω, χωρίς να το αποκλείω κιόλας. Μιλάω για υποσχέσεις, εξυπηρετήσεις, εξασφαλίσεις, ακόμη και διορισμούς συγγενών -όλα τα γνωστά δηλαδή του ελληνικού πολιτικού συστήματος!».

- Εσάς γιατί δεν σας πλησιάζουν;

«Πλησιάζουν τους πολιτικά συγγενείς χώρους. Εμένα πώς να με πλησιάσουν; Εγώ δηλώνω ότι φεύγω από την πολιτική σε λίγους μήνες. Επιστρέφω στο πανεπιστήμιο. Δάσκαλος είμαι. Δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός να δέχομαι πιέσεις!».

- Οι επαγγελματίες πολιτικοί δέχονται;

«Φυσικά. Πρώτον, διότι εάν γίνουν εκλογές θα τεθούν εκτός μάχης. Δεύτερον, διότι πρέπει να εξασφαλίσουν το πολιτικό τους μέλλον. Και τρίτον, διότι πολιτικά προέρχονται οι περισσότεροι από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Εάν ο Σαμαράς προτείνει τον Καραμανλή για Πρόεδρο, είναι δύσκολο να τον ψηφίσει ένας βουλευτής των ΑΝΕΛ ή ένας ανεξάρτητος;».

- Και τι θα γίνει τελικά;

«Νομίζω εξαρτάται και από τον ΣΥΡΙΖΑ!».

- Δηλαδή;

«Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει ότι θα μπλοκάρει την εκλογή πάση θυσία, ότι θέλει πραγματικά εκλογές δηλαδή, τότε μπορεί να αυξήσει την πίεση σ” αυτούς που σκέφτονται να στηρίξουν τον Σαμαρά και να καταστήσει τη συμφωνία πολιτικά δύσκολη».

- Με ποιο τρόπο;

«Εάν καταγγείλει για χρηματισμό, για συναλλαγή και αποστασία τους βουλευτές που θα το σκεφτούν, τότε θα δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα μέσα στο λαό που θα δυσκολέψει τις παρασκηνιακές κινήσεις. Εάν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υψώσει τους τόνους και αφήσει το πράγμα να κυλήσει, τότε θα διευκολύνει τον Σαμαρά».

Η «μικρή ΔΕΗ» διχάζει την ΔΗΜΑΡ

metarithmisi.gr

Η καταφατική απάντηση στην πρόσκληση του ΣΥΡΙΖΑ για το δημοψήφισμα περί της θα συζητηθεί σήμερα, κατά την κοινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ.

Τα όργανα συνεδριάζουν προκειμένου να επικυρώσουν την απόφαση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη, που είπε «ναι» στην πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ για συλλογή 120 υπογραφών βουλευτών προκειμένου να συζητηθεί το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ.

Στην απόφαση του προέδρου αντιδρούν κάποιοι από τους 13 βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, εκτιμώντας ότι το κόμμα τους είναι ο μεγάλος χαμένος της συζήτησης καθώς μετατρέπεται σε «ουρά» της Κουμουνδούρου.

Από την πλευρά της η ηγεσία σημειώνει ότι το ζήτημα της ΔΕΗ είναι κρίσιμης σημασίας και η συμμετοχή στην πρωτοβουλία για τις 120 υπογραφές δεν σχετίζεται με άλλες πολιτικές εξελίξεις όπως η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, κάτι που κατά τις εκτιμήσεις επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, μεταξύ εκείνων που δεν συμφωνούν με την πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η τάση του Σπύρου Λυκούδη, που δεν προτίθεται να βάλει την υπογραφή του στην πρόταση για δημοψήφισμα.

Την απόφασή του να μην υπογράψει έχει γνωστοποιήσει και ο Γρηγόρης Ψαριανός, ο οποίος έχει εδώ και καιρό αποστασιοποιηθεί από τη ΔΗΜΑΡ. Καθώς το όνομά του έχει συμπεριληφθεί σε Επιτροπή του Ποταμιού, πληροφορίες αναφέρουν ότι στελέχη της ΔΗΜΑΡ θα θέσουν ζήτημα, χαρακτηρίζοντας τη στάση του απαράδεκτη.

Λουκέτα και απολύσεις σε δημοτικές επιχειρήσεις

badiera.gr

Τα οικονομικά στοιχεία περίπου 600 δημοτικών επιχειρήσεων ανωνύμων εταιρειών των ΟΤΑ ξεψαχνίζουν οι οικονομικές υπηρεσίες του υπουργείου Εσωτερικών στο πλαίσιο της αξιολόγησης των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου στο δημόσιο. Από τον χώρο των ΝΠΙΔ όπως έχει προαναγγείλει η κυβέρνηση θα προέλθει νέο κύμα καταργήσεων και συγχωνεύσεων ακόμα και λουκέτων που θα οδηγήσουν στην έξοδο από το δημόσιο τους εργαζόμενους που απασχολούνται με σχέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.

Το ενδιαφέρον της κυβέρνησης επικεντρώνεται στις δημοτικές επιχειρήσεις και στις ανώνυμες εταιρείες των ΟΤΑ αφού σύμφωνα με τον «Καλλικράτη» που ψηφίστηκε το 2010, πρέπει να σταματήσει η χρηματοδότηση όσων ΝΠΙΔ και ΑΕ των ΟΤΑ συμπληρώσουν τρία χρόνια ζημιογόνων χρήσεων. Αποτέλεσμα αυτής της απόφασης είναι και η απόλυση των εργαζομένων στα συγκεκριμένα νομικά πρόσωπα.

Φέτος ολοκληρώνονται οι τρείς οικονομικές χρήσεις τις οποίες καλείται να ελέγξει το υπουργείο Εσωτερικών για τις ανώνυμες εταιρείες των ΟΤΑ και τις δημοτικές επιχειρήσεις. Το «μπαλάκι» για την εφαρμογή του νόμου μεταφέρεται στις νέες διοικήσεις των δήμων και των περιφερειών που θα αναλάβουν από τον Σεπτέμβριο και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την «καυτή πατάτα» των ενδεχόμενων λουκέτων.

Στο στόχαστρο της κυβέρνησης έχουν τεθεί εκ νέου όλες οι ζημιογόνες αναπτυξιακές εταιρείες που έχουν διαδημοτικό χαρακτήρα ή είχαν συσταθεί με αποφάσεις νομαρχιών την περίοδο του Καλλικράτη. Σε δεύτερο χρόνο θα εξεταστεί η οικονομική κατάσταση των δημοτικών ραδιοφώνων ενώ από την διαδικασία εξαιρούνται οι κοινωφελείς δημοτικές επιχειρήσεις. Οι Αναπτυξιακές Εταιρείες των ΟΤΑ μπήκαν στο επίκεντρο των κυβερνητικών σχεδιασμών από τα τέλη του 2013 προκειμένου να εξεταστεί το πλαίσιο λειτουργίας τους μετά από καταγγελίες για απουσία ουσιαστικού ελέγχου στις δραστηριότητες που αναπτύσσουν από την κεντρική διοίκηση.

Η ΔΕΗ είναι και πρέπει να παραμείνει πυλώνας σταθερότητας

05 Jul, 2014 , ipyxida.gr

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΤΥΡΗ – ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΡΗ
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ – ΑΡΘΡΟ

Η ΔΕΗ είναι και πρέπει να παραμείνει πυλώνας σταθερότητας στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και να εξυπηρετεί με κοινωνική ευαισθησία όλους τους Έλληνες καταναλωτές
O διαμελισμός της μεγαλύτερης δημόσιας επιχείρησης της χώρας, της ΔΕΗ, η οποία παρέχει το πολύτιμο κοινωνικό αγαθό της ενέργειας, με τη δημιουργία της προς πώληση <Μικρής ΔΕΗ> δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, αφού πωλούνται υποδομές (κοιτάσματα, υδροηλεκτρικά) ανεκτίμητης αξίας και απόδοσης, ούτε τον πραγματικό ανταγωνισμό προς όφελος των καταναλωτών αφού, σύμφωνα με την υπάρχουσα εμπειρία, οι τιμές του ρεύματος δεν μειώνονται με τέτοιες πρακτικές, όπως θα δούμε αναλυτικότερα για όλα αυτά παρακάτω.
Η κυβέρνηση κατά τη συζήτηση του σχετικού Σχεδίου Νόμου δεν έχει παρουσιάσει κανένα ουσιαστικό επιχείρημα γιαυτή την πολύ κρίσιμη για την εθνική οικονομία και την κοινωνία επιλογή της, ούτε απαντά σε βασικά ερωτήματα και αιτιάσεις που θέτουν όχι μόνο τα πολιτικά κόμματα, οι φορείς, και οι τοπικές κοινωνίες, αλλά και πολλοί τεχνοκράτες του ενεργειακού τομέα.
Παραβλέπει την πραγματικότητα και τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στη αναθεωρηση της μακροχρόνιας ενεργειακής στρατηγικής στην Ευρώπη και, κυρίως, παραβλέπει την δυσμενέστατη οικονομική συγκυρία και τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού χώρου, όταν πουλά το ένα τρίτο των υποδομών, του παραγωγικού δυναμικού και της πελατειακής βάσης της ΔΕΗ, όπως:
Τις μεγάλες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες που χρήζουν ειδικής στήριξης στην περίοδο της κρίσης.
Την υποστήριξη και τιμολογιακή πολιτική – ειδικά τιμολόγια – για τους καταναλωτές των νησιών, τους αγρότες, τους πολύτεκνους κ.λ.π.
Τη μεγάλη εξάρτηση της παραγωγής ΗΕ από το εθνικό και πολύτιμο συνάμα για την οικονομία και την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού κοίτασμα του λιγνίτη και την υποστήριξη των τοπικών κοινωνιών που από τις επιπτώσεις δικαιούνται τα ανταποδοτικά οφέλη.
Τα πολύτιμα υδροηλεκτρικά έργα (μαζί και τις κοίτες και τις όχθες τους) τα οποία είναι πολλαπλού σκοπού (ΗΕ, ύδρευση, άρδευση, κλπ) και είναι απαραίτητο για λόγους δημόσιου συμφέροντος, περιβαλλοντικής και βιώσιμης διαχείρισης των υδάτινων πόρων διαχείρισης να παραμείνουν υπό δημόσιο έλεγχο.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της χώρας: μικρός πληθυσμός, πολλά νησιά , μικρό μέγεθος βιομηχανικής δραστηριότητας κ.λ.π. που δεν επιτρέπουν τη σύγκριση με τις μεγάλες <απελευθερωμένες > ενεργειακές αγορές της ΕΕ.
Όλες οι παραπάνω συνθήκες και ιδιαιτερότητες δεν επιτρέπουν τέτοιες επιλογές που μπορεί να αποδειχθούν <μοιραίες> σε μία οικονομία και κοινωνία που έχουν εξαντλήσει τα όριά τους και περιμένουν μία βιώσιμη προοπτική για τις επόμενες γενιές.
Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά,
Τη τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα έχουν συντελεσθεί πολλές και κρίσιμες εξελίξεις στον τομέα της ενέργειας τις οποίες θα πρέπει να αναλύσουμε με λεπτομέρεια προκειμένου να αποφασίσουμε για το μέλλον του ενεργειακού κλάδου. Το ζητούμενο είναι βιώσιμες και διαφορετικές πηγές ενέργειας σε ανταγωνιστικό κόστος, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την ασφάλεια εφοδιασμού.
Αυτό είναι και το επίκεντρο του διαλόγου στην Ευρώπη για την μεσοπρόθεσμη ενεργειακή στρατηγική που θα στοχεύει σε ανταγωνιστικό κόστος ενέργειας για τη βιομηχανία της, αλλά και προσιτό κόστος ενέργειας για τα νοικοκυριά και τις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις (ΜμΕ).
Στην Ελλάδα αυτό είναι ακόμη πιο επίκαιρο και σημαντικό, καθώς, λόγω της κρίσης, είναι πολλά τα νοικοκυριά, οι Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις, αλλά και οι βιομηχανίες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες να πληρώσουν τους λογαριασμούς ρεύματος, ειδικά όταν αυτοί είναι επιβαρυμένοι και με αυξημένα τέλη και φόρους που επιβλήθηκαν στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής.
Με την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας μέσω της διάσπασης της ΔΕΗ και της πώλησης της Μικρής ΔΕΗ πως λοιπόν επιτυγχάνονται μεσοπρόθεσμα αυτοί οι στόχοι; Η κυβέρνηση δεν απαντά.
Από την πλευρά της παραγωγής, η απελευθέρωση έχει συντελεστεί σε ικανοποιητικό βαθμό. Νομοθετικά από μία σειρά νόμων, βάση των οποίων οι ιδιώτες λειτουργούν σήμερα επτά (7) μονάδες φυσικού αερίου και χιλιάδες μικρές μονάδες ΑΠΕ, ενώ διαθέτουν ακόμη και άδειες για μονάδες εκμετάλλευσης ορυχείων και σταθμών παραγωγής, όπου όμως δεν επενδύουν, περιμένοντας άραγε να πάρουν μισοτιμής τις μονάδες της ΔΕΗ, αλλά και τα ανεκτίμητης αξίας υποδομές και τεχνοχνογνωσία της . Άλλωστε όλες οι ήδη εγκατεστημένες από τους ιδιώτες πηγές ενέργειας αντιπροσωπεύουν σήμερα σε επίπεδο παραγωγής περίπου το 35% της αγοράς και μάλιστα με πολύ υψηλότερο κόστος από το μέσο κόστος της ΔΕΗ, ενώ κατά την περίοδο της κρίσης οι μεγάλες μονάδες μέσω στρεβλώσεων έτυχαν προνομιακής μεταχείρισης (ανάκτηση μεταβλητού κόστους ) επιβαρύνοντας το κόστος παραγωγής προς ζημία της ΔΕΗ και των καταναλωτών .
Από την πλευρά της εμπορίας, η αγορά είναι πλήρως απελευθερωμένη και μάλιστα όταν ξεκίνησε ο ανταγωνισμός κυρίως με τις εταιρείες Energa και Hellas Power που πήραν σημαντικά μερίδια αγοράς και πελάτες από τη ΔΕΗ τελικά κατέληξε σε σκάνδαλο, αφού οι βασικοί μέτοχοί τους διώκονται σήμερα ποινικά με βαρύτατες κατηγορίες. Τι έγινε αυτή η απελευθέρωση; πόσα λεφτά καταναλωτών σε περίοδο κρίσης χάθηκαν; Ποιος θα διασφαλίσει ότι τέτοια φαινόμενα δεν θα επαναληφθούν; Οι χαμένοι αυτής της απελευθέρωσης ήταν το κράτος, οι καταναλωτές και η ΔΕΗ που ζημιώθηκε με δεκάδες εκατομμύρια.
Από την άλλη πλευρά για ποια άραγε απελευθέρωση της λιανικής αγοράς μιλάμε όταν ένα μεγάλο μέρος των καταναλωτών αδυνατεί σημερα να πληρώσει τους λογαριασμούς και, από δημοσιεύματα, γίνεται λόγος για σωρευμένο ληξιπρόθεσμο χρέος προς τη ΔΕΗ που ξεπερνά το 1,3 δις €; Θα απελευθερωθεί και αυτό;
Τι θα γίνουν αυτά τα χρέη; Ποιος θα αναλάβει την προμήθεια ΗΕ των ΔΕΚΟ, του δημοσίου και της βιομηχανίας; Ποιος θα διασφαλίσει τις ΜμΕ που στενάζουν μετά από έξη χρόνια ύφεσης, περιμένοντας τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης!!!
Ο ιδιώτης θα προσφέρει δίκτυ προστασίας και ανταγωνιστικό κόστος σε όλους αυτούς, που είναι πλέον του μισού πληθυσμού της χώρας και που αντικειμενικά αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα λόγω κρίσης;
Χωρίς τιμολογιακές αναπροσαρμογές που θα θελήσουν να επιβάλλουν οι ιδιώτες για να διασφαλίσουν επαρκείς αποδόσεις στα κεφάλαιά τους, τι θα γίνει την επόμενη μέρα που ο ανταγωνιστής –ιδιώτης- αποφασίσει ότι η εμπορία της ενέργειας δεν είναι κερδοφόρα και αποχωρήσει, κρατώντας όμως τις υποδομές και την παραγωγή; Προφανως θα μείνει η ΔΕΗ ο μοναδικός προμηθευτής, αλλά αυτή τη φορά με λιγότερη περιουσία στην παραγωγή ως καθετοποιημένη επιχείρηση, γεγονός που καθιστά αμφίβολο αν θα μπορέσει να επιβιώσει και να διασφαλίσει την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού του πολύτιμου αυτού κοινωνικού αγαθού;
Γιατί η Τρόικα δεν πρότεινε τόσα χρόνια κάποια άλλη ήπια απελευθέρωση; Μήπως γιατί βολεύτηκε με το ρόλο της ΔΕΗ ως εισπρακτικού μηχανισμού, να συλλέγει δηλαδή στην εμπορία το τέλος ακινήτων, το <χαράτσι> και τώρα που αυτό μεταφέρθηκε αλλού, θυμήθηκε την απελευθέρωση, την διάσπαση δηλαδή της δημόσιας επιχείρησης.
Όταν σε όλο τον κόσμο και στην Ευρώπη είναι σε φάση αναθεώρησης των ενεργειακών στρατηγικών, ακόμη και στις πιο απελευθερωμένες αγορές, εμείς στην Ελλάδα προχωράμε χωρίς ενδοιασμούς σε λύσεις που μπορεί να αποδειχθούν “μοιραίες”, σε μια οικονομία και κοινωνία που έχει εξαντλήσει τις αντοχές της.
Η ενέργεια δεν είναι τηλεπικοινωνίες. Οι τιμές έπεσαν εκεί πρωτίστως λόγω της τεχνολογικής ωρίμανσης. Στις τηλεπικοινωνίες δεν υπάρχει καύσιμο που η τιμή του να εξαρτάται από εξωγενείς παράγοντες (πετρέλαιο, φυσικό αέριο) ούτε υφίσταται η υποχρέωση της εξασφάλισης της επάρκειας του εφοδιασμού.
Η ενέργεια απαιτεί μεγάλες επενδύσεις, είναι πρωτίστως βιομηχανική δραστηριότητα δραστηριότητα (γι αυτό και δεν έχει καμία σχέση με τις τηλεπικοινωνίες) και είναι το πρώτο πολύτιμο αγαθό μιας κοινωνίας και αναπτυγμένης οικονομίας που σέβεται τον εαυτό της.
Στις τηλεπικοινωνίες, αν δεν πληρώσεις το κινητό στο κόβουν.
Αν δεν πληρώσεις το ρεύμα θα γίνει το ίδιο; και είναι το ίδιο; θα επιβιώσει έστω και μία μέρα η οικογένεια και η βιομηχανία.
Ας το αναλογιστούμε προτού είναι αργά!!!
Τέλος, όσον αφορά τη δημόσια επιχείρηση, τον όμιλο ΔΕΗ, που δυστυχώς επίσημα χείλη με πολλές ανακρίβειες προσπάθησαν να τη στήσουν στο τοίχο και με ευκολία να εκθειάσουν τους ιδιώτες.
Η ΔΕΗ παρά τις δυσκολίες της οικονομικής συγκυρίας, είναι κερδοφόρος επιχείρηση και από τις πρώτες σε αξία μετοχών επιχειρήσεις εισηγμένες στο Χρηματιστήριο.
Οι θετικές προοπτικές της ΔΕΗ για την ανάπτυξή της και την συμβολή της στην εθνική οικονομία επιβεβαιώθηκαν από την αναβάθμιση της από τον διεθνή οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης Standard & Poors κατά τρεις (3) βαθμούς καθώς και την επιτυχή έξοδό της στις διεθνείς αγορές. Επιπλέον αναγνώριση των προσπαθειών που κατέβαλε η μεγαλύτερη βιομηχανική επιχείρηση της χώρας για να ανταπεξέλθει στις πιο αντίξοες συνθήκες της μεγαλύτερης κρίσης αποτελούν και τα διεθνή δάνεια που εξασφάλισε για την χρηματοδότηση των νέων επενδύσεων όπως είναι τα δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και την Γερμανική KfW. Άραγε δεν είναι οξύμορο ότι οι διεθνείς αγορές και τράπεζες επιστεύονται τη ΔΕΗ μέσα στη κρίση ενώ μέσα στην ίδια της τη χώρα, την οποία έχει στηρίξει όσο καμία άλλη ιδιωτική και δημιόσια επιχείρηση τα τελευταία χρόνια, είναι πολλοί αυτοί που προσπαθούν να τη δυσφημήσουν και να περάσουν μία αλλη εικόνα, με άλλα λόγια καθημερινά την στήνουν στον τοίχο, αντί να την επιβραβεύουν . Μήπως αυτό είναι ένα παιχνίδι συγκεκριμένων συμφερόντων που περιμένουν να αποκοπήσουν οφέλη στο όνομα μίας υποτιθέμενης απελευθέρωσης.
Δυστυχώς αρκετοί, ακόμη και βουλευτές , σκόπιμα ή μη δεν έχουν καταλάβει τι πραγματικά σημαίνει προστασία του δημόσιου συμφέροντος στη χώρα μας.
Δεν έχουν καταλάβει ότι η ΔΕΗ παραμένει πυλώνας σταθερότητας στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, είναι κερδοφόρα, δημιουργεί προστιθέμενη αξία και μπορεί να εξυπηρετήσει πλήρως το επιχειρησιακό της πρόγραμμα για νέες μονάδες, όπως αυτή τη μεγάλη της Πτολεμαΐδας προϋπολογισμού 1,5 δις περίπου, όσο σχεδόν υπολογίζεται και αν επιτευχθεί να πουληθεί η Μικρή ΔΕΗ, αν ποτέ βέβαια θα μπορούσε να αποτιμηθεί το οικονομικό μέγεθος από την εκποίηση της μεγαλύτερης στρατηγικής για τη χώρα επιχείρησης.
Και κατ’ επέκταση εξυπηρετεί με σταθερότητα και κοινωνική ευαισθησία το δημόσιο συμφέρον και τους Έλληνες καταναλωτές.

"Τριφασικό" ρεύμα διαπερνά την Αριστερά

newsit.gr

Σε πεδίο έντονων διεργασιών στο χώρο της Αριστεράς έχει εξελιχθεί η υπόθεση της ιδιωτικοποίησης του 30% της ΔΕΗ καθώς ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ βρίσκονται σε ανοιχτό διάλογο με στρατηγικά χαρακτηριστικά όσον αφορά τις μεταξύ τους σχέσεις αλλά και τη στάση τους ενόψει των πολιτικών εξελίξεων.

Την Δευτέρα πιθανολογείται η συνάντηση των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των κομμάτων της αντιπολίτευσης σχετικά με την πρόταση Τσίπρα περί δημοψηφίσματος για την μικρή ΔΕΗ, με την συμμετοχή του ΚΚΕ ωστόσο να θεωρείται μάλλον απίθανη από τη στιγμή που ο Περισσός αν και συμφωνεί επί της ουσίας δεν θέλει να γίνει παρακολούθημα της Κουμουνδούρου.

Τη ίδια ώρα οι σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ βρίσκονται σε πολύ καλό σημείο εδώ και αρκετό καιρό και αυτό κατεγράφη και στην τηλεφωνική επαφή Τσίπρα-Κουβέλη η οποία όπως λένε και οι δύο πλευρές έγινε σε πολύ καλό κλίμα με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ να μιλά με θετικό τρόπο για την πρόταση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης περί κατάθεσης πρότασης διεξαγωγής δημοψηφίσματος στη Βουλή.

Στην τηλεφωνική επικοινωνία σύμφωνα με πληροφορίες διαπιστώθηκε «συναντίληψη» κατά της πώλησης της ΔΕΗ, με τους δύο αρχηγούς να συμφωνούν πως για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, αρμόδιος να αποφανθεί είναι μόνον ο λαός.

Οι εξελίξεις γύρω από το μέτωπο της ΔΕΗ και της πρωτοβουλίας Τσίπρα πάντως θέτουν επί τάπητος το ιδεολογικό-πολιτικό προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ καθώς η ηγεσία του κόμματος ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για τη “συμμαχία” με το ΚΚΕ γεγονός που αποτυπώθηκε στην τηλεφωνική συνομιλία Τσίπρα-Κουτσούμπα στην οποία ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε θετικός στην προϋπόθεση του ΚΚΕ αναφορικά με την ακύρωση όχι μόνο του νομοσχεδίου για τη «μικρή ΔΕΗ», αλλά όλων των νόμων μετοχοποίησης, ιδιωτικοποίησης της επιχείρησης ή ακόμη και του ρυθμιστικού πλαισίου για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας.

Την ίδια ώρα ωστόσο η ΔΗΜΑΡ αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό τουλάχιστον την επιχείρηση προσέγγισης του ΚΚΕ από την Κουμουνδούρου, με τον εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος Χρήστο Μαχαίρα να τονίζει «Η Δημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί να συζητήσει προτάσεις, όπως αυτές του ΚΚΕ» καλώντας, επί της ουσίας, τον ΣΥΡΙΖΑ, να διαλέξει..."στρατόπεδο".

Γι΄αυτούς τους λόγους την Δευτέρα συγκαλείται η Εκτελεστική Επιτροπή και η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΔΗΜΑΡ, αλλά και να για να δοθεί το "πράσινο φως" για την συνάντηση των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ για να καταστρώσουν μία κοινή στρατηγική σχετικά με την πρόταση περί δημοψηφίσματος για τη ΔΕΗ

ΔΗΜΑΡ: 2,85 ευρώ το ωρομίσθιο στην Ελλάδα και 8,50 στη Γερμανία

www.24-ores.com

«Η δημοσιοποίηση των στοιχείων για τα κατώτατα ωρομίσθια στην Ευρώπη αποκαλύπτει το τραγικό επίπεδο στο οποίο βρίσκονται οι αποδοχές στην Ελλάδα» αναφέρει η ΔΗΜΑΡ σε ανακοίνωσή της.
«Σε αντίθεση με την πλειονότητα των ευρωπαϊκών κρατών -και ειδικά όσων ανήκουν στην ευρωζώνη- το ωρομίσθιο στη χώρα μας έχει κατρακυλήσει στα 2,85 ευρώ, την ίδια ώρα που το γερμανικό κοινοβούλιο, με χθεσινή του απόφαση, το όρισε στα 8,50 ευρώ την ώρα.

Στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, η Δημοκρατική Αριστερά θεωρεί επιβεβλημένη την σταδιακή αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού, που παραμένει σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα. Επιπλέον επιμένει στην καθιέρωση του μέτρου του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, θέση που αποτελεί βασική πρόταση του κόμματός μας.
Σε εποχή έκρηξης των δεικτών φτώχειας, ανεργίας και κοινωνικού αποκλεισμού, η κυβέρνηση δεν μπορεί να αρνείται  να παράσχει την ελάχιστη κοινωνική προστασία στα νοικοκυριά που την έχουν ανάγκη» τονίζει η ΔΗΜΑΡ.

Μήνυμα ΔΗΜΑΡ προς ΣΥΡΙΖΑ «Ή μ' εμάς ή με το ΚΚΕ»

Να διαλέξει μεταξύ της ΔΗΜΑΡ και του ΚΚΕ καλεί, εμμέσως πλην σαφώς, η Αγίου Κωνσταντίνου τον ΣΥΡΙΖΑ, σε ό,τι αφορά τη συζήτηση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος περί την «μικρή ΔΕΗ».

Του Γιώργου Μελιγγώνη , matrix24.gr

Ως γνωστόν, το ΚΚΕ έθεσε ως προϋπόθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, για να συμμετάσχει στο μέτωπο του δημοψηφίσματος, την ακύρωση όχι μόνο του νομοσχεδίου για τη «μικρή ΔΕΗ», αλλά όλων των νόμων μετοχοποίησης, ιδιωτικοποίησης της επιχείρησης ή ακόμη και του ρυθμιστικού πλαισίου για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας.

Ο Αλέξης Τσίπρας, στην τηλεφωνική του συνομιλία με τον γενικό γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, δήλωσε θετικός στην προϋπόθεση του ΚΚΕ, ωστόσο υπάρχει ένα... πρόβλημα: η διαφωνία της ΔΗΜΑΡ.

«Η Δημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί να συζητήσει προτάσεις, όπως αυτές του ΚΚΕ», επισήμανε στον ΣΚΑΪ ο εκπρόσωπος του κόμματος, Χρήστος Μαχαίρας καλώντας, επί της ουσίας, τον ΣΥΡΙΖΑ, να διαλέξει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.

Η ΔΗΜΑΡ βλέπει θετικά δημοψήφισμα για Μικρή ΔΕΗ

του Κωνσταντίνου Ζούλα , kathimerini.gr

Δεν φαίνεται να είναι αρνητική η ΔΗΜΑΡ στο ενδεχόμενο να προκληθεί δημοψήφισμα για τη δρομολογούμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, όπως προανήγγειλε χθες ότι θα επιδιώξει ο κ. Αλ. Τσίπρας. Εως αργά το βράδυ, στην Αγ. Κωνσταντίνου δεν είχαν δεχθεί επισήμως την πρόταση της Κουμουνδούρου. Ωστόσο, συνεργάτες του κ. Φ. Κουβέλη άφηναν να εννοηθεί ότι η απάντηση της ΔΗΜΑΡ θα είναι θετική εφόσον εκπληρωθεί ένας όρος από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο χαρακτήριζαν πολιτικά αυτονόητο. Αυτός αφορούσε την ίδια τη διατύπωση του δημοψηφισματικού ερωτήματος που, όπως έλεγαν στην Αγ. Κωνσταντίνου, δεν πρέπει βέβαια να αποσκοπεί να εκμαιεύσει από τους πολίτες την επικρότηση των απόψεων του ΣΥΡΙΖΑ για τη ΔΕΗ -με τις οποίες δεν συμφωνεί εν συνόλω η ΔΗΜΑΡ- αλλά απλώς να καταδικάζει τις κυβερνητικές προθέσεις. «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ σεβαστεί το γεγονός ότι το κόμμα μας δεν διαφωνεί συλλήβδην με τις ιδιωτικοποιήσεις αν αυτές υπαγορεύονται από το δημόσιο συμφέρον, δεν βλέπω γιατί θα διαφωνούσαμε με την πρόταση του κ. Τσίπρα», έλεγε χθες στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, υπενθυμίζοντας ότι «η ανανεωτική αριστερά ήταν ανέκαθεν υπέρμαχος των δημοψηφισμάτων για μείζονα ζητήματα».

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, στην Αγ. Κωνσταντίνου δεν αρνούνταν ότι η εξαγγελία του κ. Τσίπρα προέκυψε και για προφανείς επικοινωνιακούς σκοπούς. Υπενθύμιζαν, μεταξύ άλλων, ότι το άρθρο 44 του Συντάγματος προϋποθέτει όχι μόνον ψηφισμένο νόμο αλλά και ψηφοφορία από την Ολομέλεια της Βουλής. Και με αυτό το δεδομένο τόνιζαν ότι το νωρίτερο που μπορεί να τεθεί σε συζήτηση στη Βουλή η πρόταση του κ. Τσίπρα είναι η 6η Οκτωβρίου, όταν θα έχει ολοκληρωθεί και το τρίτο θερινό τμήμα, και δεν απέκλειαν ώς τότε τα πολιτικά γεγονότα που πιθανώς θα έχουν μεσολαβήσει να είναι μακράν σημαντικότερα από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ...

Η χαμένη ταυτότητα και το άγνωστο μέλλον της ΔΗΜΑΡ

 του Ακη Κοσώνα, tvxs.gr

Η κεντρική πολιτική θέση της ΔΗΜΑΡ συνοψίστηκε προεκλογικά στο «ούτε-ούτε». Πρακτικά ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε με την κυβέρνηση, καλή ιδέα, αλλά με ποιόν και προς τα πού;                                                              
Λίγο μετά ήρθε το συντριπτικό εκλογικό αποτέλεσμα και η βαθιά κρίση.

Το ούτε - ούτε είναι γενικά ανθυγιεινό. Στη θέση του για είσαι πειστικός πρέπει να παραθέσεις και θέση : Ούτε –ούτε αλλά αυτό. Που πρέπει να είναι σαφές, τεκμηριωμένο και απτό. Αλλιώς σε τρώει το σκοτάδι και πας από το 6,2% στο 1,2%. Και αν μεν είσαι ΚΚΕ που έχει αμετακίνητη βάση (έως θανάτου, στην κυριολεξία!) γλυτώνεις, διασώζεσαι ακόμα κι αν χάνεις τη μισή σου δύναμη ή και παραπάνω. Διότι ένα 3-4% θα το πάρεις. Στα χειρότερα του το ΚΚΕ πήρε 4,5%, και τα χειρότερα του ήταν όταν πολλοί ψηφοφόροι του αποφάσσιαν να στηρίξουν την αριστερή (μπορεί και κυβερνητική, έτσι αχνοφαινόταν) λύση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου 2012. Εκεί το ΚΚΕ έμεινε μόνο με τη σκληρή του βάση, αλλά αυτή ήταν ικανή και αρκετή να το κρατήσει στη ζωή.  Άλλωστε το ΚΚΕ δεν πολυενδιαφέρεται για ποσοστά, πολύ περισσότερο αν ...κινδυνεύει να του ζητηθεί να κυβερνήσει μαζί με συγγενές κόμμα. Το ίδιο δηλώνει μη συγγενές με άλλο, άρα αν αίφνης πάρει 10-12%  και αυτό το ποσοστό είναι που λείπει για το σχηματισμό αριστερής κυβέρνησης, θα βρεθεί σε δύσκολη θέση. ΄Ετσι, το 6-7 άντε 8, άντε 9% (μην το παρακάνουμε κιόλας) είναι μια χαρά.

Αλλά η ΔΗΜΑΡ; Το 6,2% δεν περιείχε γερή εκλογική βάση, το «μπετόν» του κόμματος δεν ήταν το μισό του 6,2%, ούτε καν το ένα τρίτο του όπως φάνηκε. Υπάρχει μια εξαιρετική ανάλυση του Μιχάλη Σαμπατακάκη (30 Μαίου 2014, tvxs) που εξηγεί πολύ καλά τη σύνθεση αυτού το 6-6,5% που πήρε δύο φορές η ΔΗΜΑΡ, στις εκλογές του Μαίου 2012 και του Ιουνίου 2012. Δεν ήταν ίδιο αυτό το 6%, ήταν κάθε φορά σε μεγάλο ποσοστό διαφορετικοί ψηφοφόροι.  Εδώ ο Μ.Σ. επισημαίνει και κάτι άλλο πολύ χρήσιμο στην ανάλυση αλλά και πολύτιμο -και θαρραλέο- ως παραδοχή : «Το εκλογικό μας σώμα από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, αυτό δηλαδή που θεωρητικά κουβαλάγαμε, αποτελείτο από μεσαία και λίγο ανώτερα κοινωνικά στρώματα, που έστω και δύσκολα, είχαν επιβιώσει της κρίσης και πολιτικά ήταν 'πιο  δεξιό' από παλαιότερα. Ήταν κοινό που σε μεγάλο βαθμό το έπειθαν η  έννοια της σταθερότητας και το success story της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ». Η μεγάλη αυτή αλήθεια για την κοινωνική σύνθεση  σημαντικού εκλογικού μέρους της ανανεωτικής αριστεράς δεν λέγεται εύκολα.  Όλοι ξέρουμε εδώ και πάνω απο 30 χρόνια, ότι έτσι είναι,  αλλά δεν ομολογείται, δεν γράφεται, απο το φόβο μη θιγεί μια ισορροπία που όμως δεν μπορεί πια να υπάρξει. Η κρίση απο το 2009 και μετά διέλυσε αυτή την υπαρκτή αλλά παράξενη ισορροπία. Απο το 2010 και μετά τα πράγματα έγιναν περισσότερο ταξικά και λιγότερο ιδεολογικά με αποτέλεσμα να  εμφανιστεί ως πραγματικότητα για την αριστερά η έως τώρα απειλητική πιθανότητα της στάσης «είμαι αριστερός αλλά θα ψηφίσω σταθερότητα». Γιατί; Διότι «τα συμφέροντά μου χάρη στα οποία μπορώ και είμαι αριστερός (ή μήπως όχι;) κινδυνεύουν απο οποιαδήποτε αλλαγή». Αυτό το στοιχείο, μαζί με την απουσία σταθερής εκλογικής βάσης οδήγησαν στο σοκ του 1%.

Οι εκλογές ως εσωτερική κάθαρση

Φάνηκε ότι η απουσία ικανής βάσης οδήγησε τη Δημοκρατική Αριστερά κοντά στην εξαφάνιση. Η εσωτερική κρίση είναι σύμφυτη με το αποτέλεσμα και οι τάσεις διεκδικούν κάθε μια για τον εαυτό της το δίκιο : μας τιμώρησαν που φύγαμε απ΄την κυβέρνηση οι μεν, μας τιμώρησαν που συμπράξαμε με τη δεξιά οι δε. Μεταξύ τους χάσκει κενό και δεν υπάρχει (όπως και σε κανένα κόμμα πλην εκείνων που καθ΄έξιν και ...κατά συρροή κυβερνούν , άρα η κυβερνησιμότητα σκεπάζει τις διαφορές και τις συγκαλύπτει) διάθεση να γεφυρωθεί. Οι εκτιμήσεις δεν είναι πιά μόνον τέτοιες, δεν παραπέμπουν σ επολιτικές θέσεις, αλλά δείχνουν και τη στάση συμμετοχής  του καθενός στη δημόσια ζωή. Δεν κάνει πίσω καμιά πλευρά και το ερώτημα που τίθεται μοιάζει οντολογικό : Πως θα υπάρξω αν δεν...                             

Η συνέχεια αφορά το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η κάθε μιά απο τις δύο πλευρές.                                      

*Εκείνη που προσδιορίζεται μέσω της συμμετοχής σε κυβερνήσεις θεωρεί την επιλογή αυτή ως τη μόνη λογική και ρεαλιστική για το μέλλον της ανανεωτικής Αριστεράς προκειμένου αυτή να μη μετατραπεί σε ένα γκρουπούσκουλο της δεκαετίας του 70 .         
  *Η άλλη που προσδιορίζεται περισσότερο ιδεολογικά και λιγότερο τεχνοκρατικά θεωρεί ότι η συμμετοχή σε κυβερνήσεις με μη συγγενή κόμματα φθείρουν και εκθέτουν την ανανεωτική Αριστερά σε μια κριτική που δύσκολα αντιμετωπίζεται. Κυρίως όταν έχει απέναντί της (και όχι δίπλα της) ένα αναπτυσσόμενο μεγάλο αριστερό κόμμα που εντελώς «αθώα» μπορεί να την ενοχοποιήσει ότι την ίδια ώρα που  συμμαχεί με τη ΝΔ «για να σώσει τη χώρα» αρνείται να συνεργαστεί  «για τον ίδιο λόγο» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να εξηγηθεί.

Οι ψύχραιμες φωνές θεωρούνται περίπου «σούπα» και άνευ ενδιαφέροντος.                                                           

*Για τη μία μάλιστα πλευρά, αν δεν ταυτίζεσαι χουλιγκάνικα με τον τρέχοντα εκσυγχρονισμό έτσι όπως τον εκφράζουν οι σύμβουλοι του Κων. Σημίτη που κυβερνούν (και) σήμερα, είσαι «σταλινικός του κερατά» άρα καταδικαστέος και εξ ορισμού απορριπτέος.                                                                                               

*Η άλλη πλευρά διστάζει (έως πρόσφατα τουλάχιστον) να κάνει σαφή τη θέση της υπέρ της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ θέλοντας να παρουσιάσει τη σχετική εξέλιξη ως αριστερή νομοτέλεια, αλλά στην πολιτική οι νομοτέλειες  χρησιμοποιούνται μόνο ως σχήματα λόγου.                                                                                  

Η εσωτερική ηγεμονία στη ΔΗΜΑΡ θα μπορούσε να κατακτηθεί απ΄ αυτόν ή αυτούς που θα έπειθαν ή θα αποστόμωναν με την απόδειξη του επιχειρήματος ότι δεν μπορεί ένα αριστερό κόμμα να βάζει ως προγραμματική του πορεία τη συμφωνία-συνεργασία με την παραδοσιακή Δεξιά ή με το ένοχο στη συνείδηση των ψηφοφόρων για τη σημερινή κατάσταση κυβερνοΠΑΣΟΚ. Δεν γίνεται. Διότι αν γίνεται, τότε όλο το (ψευτο)επιχείρημα περί κεντροαριστεράς καταρρέει και φανερώνεται ένα νέο σοσιαλφιλελεύθερο σχήμα με αριστερές ρίζες που προθυμοποιείται να παίξει το ρόλο που για χρόνια έπαιξαν οι Φιλελεύθεροι του Γκένσερ στη Γερμανία. Και πρόσφατα του θλιβερού βιετναμογερμανού Ρέσλερ  που προσπαθούσε με την πολιτική του συμπεριφορά να πείσει ότι είναι περισσότερο (ή μήπως μόνο;) γερμανός. Μόνο που εδώ ο εταίρος δεν θα λέγεται φιλελεύθερος (θα είναι όμως) αλλά «κεντροαριστερός», και θα συμφέρει περισσότερο διότι θα δίνει δωρεάν κι ένα κεντροαριστερό άλλοθι σε κτηνώδεις δεξιές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Το οποίο πάντα χρειάζονται για να συντηρούν (για ώρα ανάγκης...) κι ένα άλλο, εναλλακτικό «ανθρώπινο πρόσωπο». Κάτι τέτοιο οικοδομείται σήμερα με την ανάμειξη δυνάμεων απο το ΠΑΣΟΚ-Ελιά, τους πρώην (ή και νυν) 58, διάφορες πασοκογενείς ομάδες που έχουν φτιάξει ομίλους προβληματισμού και ...επιστροφής «στα πράγματα», το Ποτάμι αλλά και ακραιφνείς φιλελεύθερους που ήδη μετακινούνται προς το Ποτάμι όπως αρκετά στελέχη της Δράσης με επικεφαλής την Αντ. Λυμπεράκη.

Αν δεν ξεκαθαριστεί αυτή η αντίθεση, όχι με πλαστή ενότητα, γιατί  αυτές οι θέσεις/αντιλήψεις δεν προσεγγίζουν, η ΔΗΜΑΡ είναι καταδικασμένη σε πορεία φθοράς, όχι μακρά μάλιστα μια και το πλήγμα που δέχθηκε, απο το 6% των βουλευτικών εκλογών στο 1% των ευρωεκλογών είναι καθοριστικό.                     

Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει πολύ χρόνο για να προχωρήσει σε σύνθεση απόψεων (και στόχων, μια και πολλά απο τα στελέχη της προορίζουν εαυτούς για συμμετοχή σε νέα κυβερνητικά σχήματα, κι αυτό είναι στόχος όχι απλώς άποψη και πολιτική θέση) έχει όμως χρόνο να προχωρήσει σε νέα πολιτική αυτονομία προβάλλοντας τις θέσεις που της έδωσαν την ταυτότητα της εναλλακτικής αριστερής πολιτικής λύσης. Αυτή φυσικά δεν ταυτίζεται με την εξ ορισμού συμμετοχή σε κυβερνητικά σχήματα, τέτοια που παραπέμπει στην ανεκδοτολογική φράση της κυβερνητικής φάσης της ΔΗΜΑΡ  «μη με ενοχλείτε τώρα, σώζω τη χώρα».                                                                                                      

Αριστερή βία κατά του Νίκου Μαραντζίδη

του Ανδρέα Πετρουλάκη , protagon.gr


O Nίκος Μαραντζίδης , καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Είναι εξοργιστικό και τόσο επαναλαμβανόμενο που έχει γίνει σύμπτωμα. Άλλη μία τραμπούκικη επίθεση σε κάποιον που έχει διαφορετικές ιδέες από τις δικές τους. Αυτήν τη φορά στον Νίκο Μαραντζίδη. Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης τρεις νεαροί, με την καθοδήγηση κάποιου μεγαλύτερου κατευθύνθηκαν εναντίον του ενώ έπινε τον καφέ του σε κεντρικό καφέ της Καμάρας, για να του ζητήσουν το λόγο γιατί γράφει κατά της αριστεράς. Καταλάβατε; Η αριστερά είναι υπεράνω κριτικής στον δημοκρατικό κόσμο των αυτόκλητων προστατών του λαού. Δεν έχει δικαίωμα ο Μαραντζίδης να γράφει τις απόψεις του εναντίον οποιουδήποτε αυτοί δεν εγκρίνουν. Είναι η αντίληψή τους περί Δημοκρατίας, Ελευθερίας του λόγου και της σκέψης.

Ο φανατισμός των παιδιών αυτών του Διαφωτισμού ήταν τόσο τυφλός που δεν γνώριζαν καν σε ποιον απευθύνονταν. Κάποιος τους έβαλε να προπηλακίσουν έναν Πανεπιστημιακό που γράφει πράγματα που δεν τους αρέσουν. Που δεν ταιριάζουν στον μονοδιάστατο, μανιχαϊστικό κόσμο τους που χωρά μόνο το απόλυτο δικό τους δίκιο και την βίαιη τιμωρία αυτού που δεν το ενστερνίζεται. Απόδειξη ότι ήσαν τυφλά όργανα κάποιου τρίτου είναι το γεγονός ότι στην αρχή επιτέθηκαν στον φοιτητή του Νίκου Μαραντζίδη που καθόταν μαζί του. Όταν ο ίδιος τους επεσήμανε το λάθος τους στραφηκαν εναντίον του ρωτώντας τον άγρια και μονότονα με ποιο δικαίωμα γράφει κατά της αριστεράς.

Κανείς άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν απαντά σε τέτοια ερώτηση για αυτό ο Μαραντζίδης δεν απάντησε. Η μόνη διέξοδος της μαύρης ψυχής τους ήταν οι γροθιές και οι κλωτσιές. Προφανώς έμπλεοι υπερηφάνειας ότι κάνουν κάτι ηρωικό, αντιμνημονιακό και αριστερό ξάπλωσαν τον Μαραντζίδη κάτω αιμόφυρτο και εξαφανίστηκαν μαζί με τον ινστρούχτορα. Αν αυτός είναι ο αριστερός ηρωισμός της εποχής μας είναι ώρα να αποσύρεται ο Μανώλης Γλέζος από το προσκήνιο γιατί τους εκθέτει.

Κοιτάζοντας πέρα από τους λόφους

02 Jul, 2014 , ipyxida.gr

του Αντώνη Λιάκου

Το νέο σκηνικό, μετά την κονιορτοποίηση του πολιτικού συστήματος που προκάλεσε η κρίση, δεν μπορεί να ξαναστηθεί με χρησιμοποιημένα υλικά, για πολλά από τα οποία έχει παρέλθει η προθεσμία λήξης. Σε ό,τι αφορά την Κεντροαριστερά, μάλλον θα εκλείψει και ως όρος. Η εμπειρία που έφερε πολλούς φίλους εκόντες-άκοντες στην αγκαλιά του Βενιζέλου, και η προσδοκία να αναζωογονηθούν στα ύδατα του Ποταμού, τους βοηθάει να απαλλαγούν από πολιτικούς προσδιορισμούς. Ο νομαδισμός όμως δεν θα σταματήσει έως ότου βρεθεί η Γη της Επαγγελίας. Γιατί το ζήτημα δεν είναι η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς αλλά η ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς. Ετσι κι αλλιώς ο κόσμος αυτός θέλει την ανασυγκρότηση ενός αστικού πόλου. Δεν μπορεί να τον κάνει χωρίς τη συνδρομή της ΝΔ, δεν θέλει να τον κάνει γιατί τον φοβίζει η συνιστώσα που ασκεί την ηγεσία της. Αλλωστε σε ελάχιστα διαφέρουν Κεντροαριστερά και Κεντροδεξιά στην οικονομική και κοινωνική πολιτική. Εκείνα που τους χωρίζουν αφορούν τις πολιτισμικές και ιδεολογικές διαφορές με τη λαϊκή και εθνικιστική Δεξιά. Οπως μου έλεγε πρώην υπουργός στην τρικομματική, ο Σαμαράς έχει δύο ταυτότητες, μία αστική και κοσμοπολιτική, με την οποία συνεργάζεσαι μια χαρά, και μία εθνικολαϊκή που προκαλεί αναδίπλωση. Αμφιθυμία και επαμφοτερισμός. Θα μπαίνουν στο μαντρί σε κάθε κρίσιμη αναμέτρηση (χθες ευρωεκλογές, αύριο εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας), θα βγαίνουν την επομένη.

Αναφορικά με την Αριστερά, και αυτή φοβάμαι ότι ψάχνει συνεργασίες σε ληγμένα προϊόντα. Γιατί ποια είναι η κοινωνική προίκα, το πολιτικό κεφάλαιο αυτού του κόσμου, για τον οποίο διαφωνούν στις κεντρικές επιτροπές, πέραν του να χρησιμοποιείται ως σημαδούρα για το εύρος της επιρροής στην πολιτική γεωγραφία; Η παράδοση με την αναζήτηση συμμαχιών από την Αριστερά έχει το εξής παράδοξο. Οι διασπάσεις συμβαίνουν εξαιτίας διαφωνιών στην αναζήτηση συνεργασιών. Για να μην επαληθευτεί λοιπόν άλλη μία φορά το «πήγαμε για μαλλί και βγήκαμε κουρεμένοι», θα πρέπει οι συμμαχίες να σχετίζονται όχι τόσο με τα μήκη και πλάτη της παραδοσιακής πολιτικής γεωγραφίας όσο με το ποια προβλήματα έχει να λύσει η Αριστερά και γιατί χρειάζεται στην κοινωνία.

Εχει γίνει κατανοητό, τουλάχιστον στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η διάκριση του 20ού αιώνα σε κομμουνιστές και σοσιαλιστές έχει εξαντληθεί. Επομένως δεν πρόκειται για ένα κομμουνιστογενές κόμμα που αναζητεί διεύρυνση προς τους σοσιαλιστές στη βάση μιας κοινής συμφωνίας αντιμετώπισης της κρίσης. Κι αν βρει συμμάχους, δεν λύνει το πρόβλημα. Δεν είναι εκεί, στις μεταγραφές, το ζήτημα.

Η Αριστερά με το τωρινό της μέγεθος και χαρακτηριστικά συγκροτήθηκε με βάση την αντίθεσή της στην πολιτική που ακολουθείται από την πρώτη ημέρα της κρίσης. Στην πολιτική των μνημονίων. Η κρίση ξήλωσε το παλιό πολιτικό σύστημα, η κρίση ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ το μεγαλύτερο ελληνικό κόμμα, στη βάση της πολιτικής απέναντι στην κρίση αναζητούνται οι συμφωνίες. Σύμφωνοι ως εδώ. Αν η κρίση είναι μια μεγάλη τομή, στη βάση αυτής της τομής πρέπει να αναζητηθούν συνεργασίες. Αλλά τα ηγεμονικά κόμματα δεν συγκροτούνται στη βάση της συγκυρίας, όσο καθοριστική κι αν είναι αυτή, αλλά στη βάση των αναγκών μιας εποχής. Κατανοώντας τη σύνδεση του βραχέος και του μέσου χρόνου, συγκυρίας και μεσοπρόθεσμων τάσεων.

Η κρίση συνέβη γιατί άλλαξε δραματικά η εποχή. Πέρασε από ένα παραγωγικό μοντέλο σε άλλο, από έναν τρόπο άσκησης πολιτικής σε έναν διαφορετικό, από μια διάταξη των διεθνών δυνάμεων σε μια άλλη. Ο χρονικός ορίζοντας αυτής της αλλαγής είναι ευρύτερος των χρόνων της κρίσης, προηγήθηκε δύο δεκαετίες, θα την ακολουθήσει για πολλά χρόνια, γι’ αυτό μιλάμε για παγίωση καθεστώτος κρίσης. Αν δεν έχουμε αντιληφθεί τον χαρακτήρα και τις διαστάσεις αυτής της αλλαγής εποχής, τότε χτίζουμε στην άμμο κάστρα και συμμαχίες που θα σαρώσει το κύμα. Πρόκειται για μια άλλη νεωτερικότητα, ή έστω για μια άλλη φάση της νεωτερικότητας. Η κρίση, τόσο στις ελληνικές όσο και στις ευρύτερες διαστάσεις της, είναι ταυτόχρονα αποτέλεσμα και της μη (πλήρους) προσαρμογής στην καινούργια αυτή εποχή, αλλά και σωρευτική συνέπεια των αλλαγών της εποχής αυτής. Σε αυτό το διπλό αποτέλεσμα της προσαρμογής αλλά και της μη προσαρμογής θα προσκρούσει κάθε πολιτική εξόδου από την κρίση, και θα έλεγα κάθε πολιτική και μνημονιακή και αντιμνημονιακή.

Επομένως η διεύρυνση της Αριστεράς και η ανάδειξή της σε ηγεμονική δύναμη πρέπει να γίνουν με την αναμέτρησή της πάνω στα ζητήματα και τις προκλήσεις και τις προσαρμογές που απαιτεί αυτή η καινούργια εποχή. Εδώ επάνω θα σμιλευθούν η φυσιογνωμία της, η πειστικότητά της και συνακόλουθα οι κοινωνικές συμμαχίες της. Η Κεντροαριστερά προσαρμόζεται παθητικά στις αλλαγές αυτές, από εκεί αντλεί τη νομιμοποίησή της, αλλά παραλείπει κάτι ουσιώδες. Την κρίση ως συνέπεια αυτών των αλλαγών. Στον βαθμό που το κοινωνικό δεν την ενδιαφέρει, ή και επιδιώκει την ενίσχυση των κοινωνικών ιεραρχιών, αυτό είναι αναμενόμενο, αλλά και αχίλλειος πτέρνα. Η Αριστερά, αντίθετα, ενδιαφέρεται για το κοινωνικό, επομένως βάζει την κρίση στο επίκεντρο. Δεν ξέρει όμως τι θα κάνει με τις ευρύτερες αλλαγές της εποχής. Αυτές οι αλλαγές απαιτούν προτάσεις, που υπερβαίνουν τις καταγγελίες της πολιτικής λιτότητας των «μερκελιστών». Αυτές είναι συνέπειες. Η Αριστερά για να γίνει η ηγεμονική δύναμη της επόμενης περιόδου χρειάζεται μια πολιτική μεγάλης πνοής, έναν ορίζοντα προσδοκιών. Η καθημερινή πολιτική βέβαια απαιτεί τακτική και συνεργασίες. Η στρατηγική όμως οφείλει να προσανατολίζεται επισκοπώντας το ευρύ πεδίο, πέρα από το περίγραμμα των λόφων.

Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Υπό κράτηση ο Νικολά Σαρκοζί, ανακρίνεται για σκάνδαλο

της Στέλλας Θεοδώρου , thetoc.gr

Υπό κράτηση ο Νικολά Σαρκοζί στην έδρα της υπηρεσίας καταπολέμησης διαφθοράς στη Ναντέρ όπου είχε προσέλθει να καταθέσει για το σκάνδαλο αθέμιτης άσκησης επιρροής.

Υπό κράτηση τέθηκε ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί στην έδρα της υπηρεσίας καταπολέμησης της διαφθοράς στη Ναντέρ όπου είχε προσέλθει για να καταθέσει για την υπόθεση του σκανδάλου αθέμιτης άσκησης επιρροής. Είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία της Γαλλίας που οι αρχές κρατούν και ανακρίνουν πρόεδρο της χώρας. Από τις 26 Φεβρουαρίου, ο Σαρκοζί είναι στο επίκεντρο των δικαστικών ερευνών για τις καταγγελίες σύμφωνα με τις οποίες, στην εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές του 2007, ο Σαρκοζί είχε δεχθεί χρήματα από τον Μουαμάρ Καντάφι.

Χθες, τέθηκε υπό κράτηση και ο συνήγορός του Τιερί Ερτζόγκ, καθώς φέρεται να πλησίασε τους ανακριτές της υπηρεσίας καταπολέμησης διαφθοράς, που χειρίζονται την υπόθεση του σκανδάλου αθέμιτης άσκησης επιρροής και τους ζήτησε να του αποκαλύψουν τις συζητήσεις τους για την πορεία των ερευνών τους.Οι  δικαστικές αρχές επιδιώκουν να εξακριβώσουν εάν ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, με την υπόστήριξη του Ερζόγκ, επιδίωξε να λάβει πληροφορίες από ανώτατο δικαστικό για έρευνα που αφορούσε το πρόσωπό του με αντάλλαγμα την εξασφάλιση υψηλού αξιώματος.

Οι δικαστικές αρχές επιδιώκουν επίσης να εξακριβώσουν εάν ο Νικολά Σαρκοζί ενημερώθηκε παρανόμως και για την τηλεφωνική του παρακολούθηση.

Ο γαλλικός νόμος δίνει δικαίωμα στους ανακριτές να κρατήσουν για 24 ώρες τον πρώην πρόεδρο  πριν τον αφήσουν ελεύθερο ή του απαγγείλουν κατηγορίες.

Η εξέλιξη σημειώνεται τη στιγμή που αναμενόταν η ανακοίνωση ότι ο Νικολά Σαρκοζί επιστρέφει στην πολιτική σκηνή, επιδιώκοντας να αναλάβει και πάλι την ηγεσία της Ενωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP, αξιωματική αντιπολίτευση). Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας έφθασε στις 08.00 (τοπική ώρα) στην έδρα της κεντρικής διεύθυνσης της δικαστικής αστυνομίας στη Ναντέρ, έξω από το Παρίσι. 

Χρέος, ανεργία και επενδύσεις: Η ανάγκη μιας νέας πολιτικής

του Νίκου Χριστοδουλάκη , avgi.gr

Αν και μετά τις ευρωεκλογές κάνει διαρκώς φάλτσα, παίζει ακόμα η ορχήστρα του «successstory» που προσπαθεί να εμφανίσει την ανακοπή κατάρρευσης της οικονομίας ως ανάκαμψη και τη φορολογική εξουθένωση ως μεταρρύθμιση. Από την απέναντι πλευρά, ο αντίλαλος επιστρέφει συχνά ως πλήρης απόρριψη θεωρώντας ότι όλα πρέπει να ξαναγίνουν από την αρχή και μόνο τότε θα είναι καλύτερα. Και οι δύο εντυπώσεις είναι πολιτικά μεγεθυμένες: Στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία έχει μπει σε μια παρατεταμένη περίοδο στασιμότητας, όπου ναι μεν δεν καταρρέει με πάταγο όπως συνέβαινε τα πρώτα χρόνια του Μνημονίου, αλλά ούτε και έχει επιλυθεί κανένα δομικό στοιχείο της κρίσης που θα την έθετε σε μια τροχιά σταθερής ανάκαμψης.
Γι' αυτό εξακολουθούν σήμερα να κυριαρχούν τρεις επίμονες κακοδαιμονίες, οι οποίες αποδεικνύουν ότι τα βασικά ζητήματα δεν λύθηκαν με τις μέχρι τώρα πολιτικές και επαναφέρουν την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας στρατηγικής για την αντιμετώπισή τους, χωρίς ανεδαφικούς βολονταρισμούς και χωρίς βαρύγδουπες δόσεις τεχνητής ευφορίας.
Η πρώτη κακοδαιμονία είναι το χρέος, που υποτίθεται ότι είχε ελαφρυνθεί κατά 130 δισ. ευρώ με το «κούρεμα» του 2012. Σύμφωνα όμως με επίσημη μελέτη της Τράπεζας Ελλάδος, «το πραγματικό όφελος ήταν μόλις 51,5 δισ. ευρώ», δηλαδή αισθητά χαμηλότερα ακόμα και από το ήμισυ των κυβερνητικών πανηγυρισμών. Η αποτυχία ουσιαστικής ελάφρυνσης του χρέους σε συνδυασμό με την μεγάλη ύφεση το οδήγησε φέτος να είναι στο 180% του ΑΕΠ, ένα επίπεδο πολύ πιο απειλητικό από αυτό που ήταν πριν το PSI.
Η επίσημη αναγνώριση ότι η διαγραφή των 80 δισ. ευρώ δεν έγινε πράξη δίνει το ηθικό δικαίωμα στην Ελλάδα να τη διεκδικήσει τώρα και ταυτόχρονα να επιδιώξει μια σειρά ελαφρύνσεων και αναδιαρθρώσεων που αφενός θα κάνουν το χρέος πραγματικά βιώσιμο, αφετέρου θα διαμορφώσουν συνθήκες σταθερότητας για να αρχίσουν να επιστρέφουν στη χώρα τα διαφυγόντα κεφάλαια και να ξαναμπούν στη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων.
Δεύτερη και κοινωνικά πιο απειλητική κακοδαιμονία είναι η μονιμοποίηση της μαζικής ανεργίας, ιδιαίτερα στις νέες και τις μεγάλες ηλικίες. Επειδή σήμερα ο απασχολούμενος εύκολα βρίσκεται άνεργος, αλλά το αντίστροφο γίνεται πολύ αργά, η μαζική επανένταξη στην αγορά εργασίας θα πάρει μια δεκαετία ακόμα και αν οι ρυθμοί ανάπτυξης ξεφύγουν από τα σημερινά αναιμικά ποσοστά. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι άνεργοι μέσης ηλικίας δεν θα προλάβουν να ξαναδουλέψουν και οι νεότεροι θα πρωτομπούν στην απασχόληση ως μεσήλικοι, πράγμα που θα οδηγήσει όχι μόνο το ασφαλιστικό σύστημα σε απανωτές καταρρεύσεις, αλλά και στην οικονομική εκτόπιση μιας γενιάς.
Για να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη, χρειάζεται από τη μια μεριά να επιταχυνθεί η ανάπτυξη της οικονομίας με ένα κύμα ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων και από την άλλη να εφαρμοστούν άμεσα προγράμματα μαζικής προσωρινής απασχόλησης για να αποτραπεί η διά βίου εργασιακή απαξίωση των νεότερων ανέργων.
Η τρίτη κακοδαιμονία είναι η αποτυχία της ελληνικής οικονομίας να γίνει πιο ανταγωνιστική παρά τις δραστικές μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα και την κατάργηση πολλών εργασιακών ρυθμίσεων. Παρά τις σποραδικές εξαιρέσεις μερικών καλών επιχειρήσεων, οι εξαγωγές κινούνται πτωτικά και για άλλη μια φορά φαίνεται ότι ο βασικός παράγων της ύφεσης ήταν η απότομη κατάρρευση της εσωτερικής ζήτησης και η δραστική περικοπή των δημοσίων επενδύσεων που τόσο άκριτα εφαρμόστηκαν για τη δημοσιονομική προσαρμογή. Με τη σειρά της η ύφεση προκάλεσε μαζική αποεπένδυση παραγωγικού κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία σε έκταση ανάλογη με βομβαρδισμένες περιοχές.
Για να επανέλθει η παραγωγική ικανότητα στα προ της κρίσης επίπεδα θα χρειαστεί να γίνουν καθαρές νέες επενδύσεις γύρω στα 100 δισ. ευρώ στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα μέχρι το 2020 και το πρώτο ερώτημα είναι πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα. Ακόμα και αν υλοποιηθούν επακριβώς τα δύο ΚΠΣ και ο ιδιωτικός τομέας επενδύσει μαζικά στον τουρισμό και την ενέργεια, πάλι η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα σημαντικό ποσόν για να καλύψει το επενδυτικό χάσμα.
Μόνη λύση είναι η ελληνική οικονομία να χρηματοδοτηθεί με ένα ξεχωριστό πακέτο νέων επενδύσεων τύπου Μάρσαλ από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επειδή και άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης είναι εγκλωβισμένες σε μακρά ύφεση, το αίτημα του μεγάλου επενδυτικού σχεδίου αρχίζει να κερδίζει έδαφος σε πολλές χώρες. Η Γερμανία ανθίσταται ακόμα, αλλά εκτιμάται πως υπό την πίεση Ιταλίας και Γαλλίας το φθινόπωρο οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και ίσως η Ευρωπαϊκή Ένωση ξαναζήσει το κύμα δημοσίων επενδύσεων όπως τη δεκαετία του 1990. Σε αντάλλαγμα οι κυβερνήσεις θα αναλάβουν την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που πραγματικά προωθούν τον ανταγωνισμό και δεν είναι οι κακέκτυπες και αποτυχημένες συνταγές των Μνημονίων.
Η Ελλάδα σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να είναι έτοιμη, απαιτητική αλλά και ενωμένη. Έτοιμη, γιατί ανάλογα προγράμματα θα διεκδικούν σχεδόν όλες οι χώρες και πρέπει να αποδείξει την απόλυτη προτεραιότητα να ξεφύγει οριστικά η ελληνική οικονομία από τις πιο πάνω κακοδαιμονίες πριν την καταστρέψουν. Απαιτητική, γιατί στην πλάτη της παίχτηκε η πιο άσχημη φάρσα ταχύρρυθμης λιτότητας που θα ξανάφερνε δήθεν την ανάπτυξη σε λίγους μήνες, όπως με περισσή αφέλεια διακήρυτταν οι εταίροι του Μνημονίου και με ανεξήγητη ευκολία αποδέχτηκε η τότε ελληνική κυβέρνηση. Κυρίως όμως πρέπει να είναι ενωμένη στις διεκδικήσεις της, γιατί το χρέος, η μαζική ανεργία και η καθίζηση της παραγωγής είναι χρόνια προβλήματα και διαφορετικά θα τα βρουν μπροστά τους πολλές κυβερνήσεις.