Συνέντευξη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη στην εφημερίδα Real News και στο δημοσιογράφο, Βασίλη Σκουρή. (04/01/2014)

1. Πολλές προτάσεις τελευταία για επιστροφή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού και με μια νέα προγραμματική συμφωνία. Συζητείται ένα τέτοιο ενδεχόμενο ή το αποκλείεται κ. πρόεδρε;

Η συζήτηση αυτή προκλήθηκε από δηλώσεις που προέρχονται πέραν της ΔΗΜΑΡ. Υπενθυμίζει έμμεσα ότι ο ρόλος της ΔΗΜΑΡ ήταν σημαντικός και όχι μόνον αριθμητικός στην κυβέρνηση συνεργασίας. Οι λόγοι της αποχώρησής μας εξακολουθούν να συντρέχουν,  αφού, άλλωστε, διαφωνούμε με την κυβερνητική πολιτική. Δεν υπάρχει ενδεχόμενο επιστροφής μας στη σημερινή κυβέρνηση.  

2. Κατά τη γνώμη σας η παρούσα κυβέρνηση μπορεί να ασκήσει διαφορετική πολιτική;

Η αλλαγή πολιτικής είναι προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση. Υπάρχουν περιθώρια για την κυβέρνηση να αλλάξει πολιτική, να διαπραγματευτεί αλλαγές στο πρόγραμμα προσαρμογής και να αναλάβει πρωτοβουλίες  σε πεδία πολιτικής που δεν ορίζονται από το μνημόνιο. 

Εμείς επιδιώκουμε να υπάρχουν θετικές εξελίξεις για το λαό και τη χώρα. Δεν επενδύουμε στην όξυνση της κρίσης. Το αντίθετο υποστηρίζουμε. Τη μη λήψη νέων μέτρων, την ανακούφιση του πληθυσμού και τη δημιουργία μιας πραγματικής  ελπίδας και προοπτικής για ανάκαμψη. Βεβαίως δεν έχουμε αυταπάτες για τα περιθώρια της Νέας Δημοκρατία και του ΠΑΣΟΚ να προωθήσουν  προοδευτικές πολιτικές για την αντιμετώπισης της κρίσης. 

Η ΔΗΜΑΡ επιδιώκει την αλλαγή των πολιτικών μέσα από τον ανακαθορισμό  των κοινωνικών και πολιτικών στάσεων, την ουσιαστική ανάταξη της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης,  τη συγκρότηση και ισχυροποίηση του  προοδευτικού  τρίτου πόλου  και την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών. Αυτοί οι νέοι συσχετισμοί επιδιώκουμε να αποτυπωθούν  και εκλογικά. 

3. Εξακολουθείτε, πάντως, να μην ζητάτε εκλογές. Αυτό δεν είναι αντίφαση;

Η συνήθης πρακτική της  αντιπολίτευσης να ζητά εκλογές αμέσως  μετά τη διεξαγωγή τους δεν βοηθά την ποιότητα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η υλοποίηση μιας τέτοιας εκδοχής δεν θα έχει θετική επενέργεια σε μια περίοδο που η χώρα έχει μπροστά της κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι η διαπραγμάτευση με τους εταίρους  για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού, η προώθηση της αναδιάρθρωσης του χρέους  και η εκτέλεση των καθηκόντων της προεδρίας της Ε.Ε. 

Βεβαίως, αν προκύψει ζήτημα μιας νέας συμφωνίας με τους εταίρους που θα περιλαμβάνει νέα επαχθή μέτρα, αυτό συνιστά λόγο για προσφυγή στις κάλπες.  

Σε κάθε περίπτωση το επόμενο διάστημα υπάρχουν εκλογικές διαδικασίες όπως οι ευρωεκλογές μέσα από τις οποίες πρέπει να σταλεί ισχυρό μήνυμα για αλλαγή πολιτικής  στην Ευρώπη και στην Ελλάδα και να δημιουργηθούν πολιτικοί συσχετισμοί για την μετακίνηση του άξονα της πολιτικής σε προοδευτική κατεύθυνση. 

4. Ανεξαρτήτως εάν ζητάτε ή όχι εκλογές, τι προβλέπετε κ. Πρόεδρε; Η κυβέρνηση, άλλωστε, διαθέτει μόλις 153 βουλευτές και έχει μπροστά της και τον φόβο των ευρωεκλογών. Μήπως τελικά αναλάβει ο ίδιος ο πρωθυπουργός την πρωτοβουλία;

Η πολιτική σταθερότητα συνδέεται με την κοινωνική σταθερότητα. 

Οι  πολιτικές που θα ασκηθούν στη συνέχεια και οι επιπτώσεις που θα έχουν θα καθορίσουν εν πολλοίς τις πολιτικές εξελίξεις. Πιστεύω ότι θα επιταχυνθούν. 

5. Αν στις εκλογές έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και με δεδομένο ότι είστε υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας, με ποιες προϋποθέσεις θα συνεργαστεί μαζί του η ΔΗΜΑΡ;

Η ΔΗΜ.ΑΡ. επιλέγει την ουσιαστική  πολιτική αντιπαράθεση. Επιδιώκουμε  την προώθηση ευρύτερων  συμπαρατάξεων σε πεδία όπως η προώθηση  εκσυγχρονισμών και εξυγιαντικών μεταρρυθμίσεων.

Έχουμε ταχθεί υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας και θεωρούμε ότι  για να είναι βιώσιμες  πρέπει να υπάρχει δεσμευτική προγραμματική συμφωνία και συμφωνημένο πλαίσιο κανόνων συλλογικής λειτουργίας που θα  αποτρέπει το  μονοκομματικό  επικαθορισμό.

Καταθέτουμε εναλλακτικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση που αντιπαρατίθεται στις συντηρητικές κυβερνητικές πολιτικές και στον αριστερό λαϊκισμό και προωθεί την πολιτική συμπαράταξη του προοδευτικού τρίτου πόλου. Με την πολιτική μας πρόταση στοχεύουμε στην υπέρβαση των δύο άλλων πόλων. 

Με το ΣΥΡΙΖΑ έχουμε μεγάλες πολιτικές διαφορές και δεν υπάρχει κοινή προγραμματική βάση. Εμείς πιστεύουμε ότι η  υπέρβαση των συντηρητικών πολιτικών  δεν πρέπει να επιχειρηθεί  με λαϊκιστική  παροχολογία, κρατικιστικά στερεότυπα, άρνηση των αναγκαίων εξυγιαντικών μεταρρυθμίσεων,  ανασφαλείς πειραματισμούς  και αυταπάτες για την κατάργηση συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας. Τέτοιες πρακτικές θα θέσουν σε διακινδύνευση την αναγκαία πολιτική σταθερότητα και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Για αυτό κρίσιμο ζήτημα της επόμενης εκλογικής μάχης θα είναι το μέγεθος της επιρροής του προοδευτικού πόλου. Η ΔΗΜ.ΑΡ.  και οι σύμμαχοι της διεκδικούν να έχουν αυξημένες δυνατότητες επηρεασμού της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Μια τέτοια δυναμική παρέμβαση αυτού του πόλου θα λειτουργήσει σταθεροποιητικά για τη χώρα και την κοινωνία.  

6. Τον Απρίλιο θα ξεκινήσει με τους δανειστές η συζήτηση για το χρέος. Μήπως χρειάζονται ευρύτερες συναινέσεις κ. Πρόεδρε; Και τι προτείνετε;

Ναι, χρειάζονται οι ευρύτερες δυνατές πολιτικές συναινέσεις ώστε να  ενισχυθεί η  διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας με στόχο  μια νέα συμφωνία με τους εταίρους που θα καταστήσει το χρέος βιώσιμο με  μείωση του  συνολικού ποσού, μεγάλη ελάφρυνση της ετήσιας επιβάρυνσης στον  προϋπολογισμό και ομαλοποίηση της μέσης ετήσιας πληρωμής.

7. Πώς κρίνετε σήμερα, μετά τα πρώτα βήματά της, την «Κίνηση των 58»;μετά την άρνηση της ΔΗΜΑΡ για συνεργασία κάποιοι εκτιμούν πως αποτελεί απλώς «δορυφόρο» του ΠΑΣΟΚ, κάποιοι άλλοι πως θέλουν να το υπερβεί κοκ. Εσείς τι εκτιμάτε;

Είναι ζήτημα των ανθρώπων αυτής  της πρωτοβουλίας η πορεία που θα ακολουθήσουν. Αν  συγκροτήσουν  ευρωψηφοδέλτιο σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ τότε αυτό θα συνιστά μια συγκεκριμένη μετεξέλιξη που θα αξιολογηθεί από τους πολίτες. 

8. Κοινή κάθοδο με το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές ή και τις εθνικές εκλογές, εξακολουθείτε να την αποκλείετε;

Το ζήτημα αυτό έχει λυθεί στο πρόσφατο συνέδριο μας με σαφή τρόπο. Η πολιτική βάση του εγχειρήματος του προοδευτικού πόλου, του πόλου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, είναι η αλλαγή της πολιτικής στην Ελλάδα και την Ευρώπη,  γεγονός που καθιστά αντιφατική  τη σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ σε μια πολιτική και εκλογική συμπαράταξη, αφού η ηγεσία του στήριξε και στηρίζει συντηρητικές πολιτικές και συμπλέει στρατηγικά με τη Νέα Δημοκρατία. 

9. Έχετε προαναγγείλει κινήσεις διεύρυνσης της ΔΗΜΑΡ ενόψει και των ευρωεκλογών. Οι κινήσεις αυτές-αν στεφθούν με επιτυχία-μπορεί να έχουν ως τελικό αποτέλεσμα και την επανίδρυση του κόμματος;`

Έχουμε αποφασίσει τη συγκρότηση του προοδευτικού πόλου με ισότιμη σχέση των συμμετεχόντων και με διατήρηση της αυτονομίας τους. Η συμπαράταξη στο πλαίσιο αυτού του πόλου μπορεί και πρέπει να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις που αγωνίζονται για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση.

10. Το τελευταίο διάστημα το κόμμα σας εμφάνιζε πολλαπλές γραμμές-ακόμα και στελέχη σας συμμετάσχουν στην «Κίνηση των 58». Πώς θα αντιμετωπίσετε την πολυγλωσσία  κ. Πρόεδρε;

Το συνέδριο μας κατέληξε με μεγάλη πλειοψηφία σε αποφάσεις και πιστεύω ότι τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος μας θα εργασθούν συλλογικά για την υλοποίηση τους. Βεβαίως στη ΔΗΜ.ΑΡ. όσοι μειοψηφούν διατηρούν το δικαίωμα, εφόσον το επιθυμούν,  να εκφράζουν δημόσια τη διαφορετική τους άποψη. Οι συλλογικές αποφάσεις του κόμματος μας, μας δεσμεύουν και αυτές είναι συγκεκριμένες και ξεκάθαρες. Διανύουμε μια περίοδο που η ΔΗΜ.ΑΡ. καλείται να πείσει για την εναλλακτική της πολιτική πρόταση, γεγονός που προϋποθέτει σαφήνεια στο λόγο και στο στίγμα που εκπέμπει. Αυτό το δεδομένο πιστεύω ότι θα ληφθεί υπόψη από όλους μας.

11. Τσουνάμι οι αποκαλύψεις για τις μίζες και το πολιτικό χρήμα κ. πρόεδρε, μετά την ανάκριση Κάντα. Τι πρέπει να γίνει; 

Είναι μείζον ζήτημα για τη δημοκρατία η διαλεύκανση και η δικαστική αντιμετώπιση όλων των υποθέσεων διαφθοράς και παράνομης διαχείρισης του δημόσιου χρήματος. Πρέπει να προχωρήσει σε βάθος χρόνου ο έλεγχος των «πόθεν έσχες» όλων όσοι διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα. Η  απόφαση για την έρευνα όλων αυτών των υποθέσεων πρέπει να είναι σταθερή και χωρίς ταλαντεύσεις. Ταυτόχρονα πρέπει να υπάρχουν θεσμικές ρυθμίσεις που θα εξασφαλίζουν τη διαφάνεια και θα καταπολεμούν τη διαφθορά.

12. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, πάντως, παραμένει σιωπηλός για τα σκάνδαλα εκείνης της περιόδου…

Η κριτική θεώρηση του παρελθόντος ειδικά για τις αιτίες και δομές που εξέθρεψαν και διατήρησαν τέτοιες καταστάσεις είναι απαραίτητη. Η συμβολή σε αυτό όσων είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο παρελθόν θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για το παρόν και το μέλλον της χώρας. 

13. Η ΔΗΜΑΡ επέστρεψε ένα μέρος της επιχορήγησης από τα χρήματα που έλαβε από τον κρατικό προϋπολογισμό. Τι πρέπει να γίνει για τα οικονομικά των κομμάτων;

Προσφάτως καταθέσαμε ολοκληρωμένη πρόταση νόμου για την χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων. Περιλαμβάνει ρυθμίσεις για τον έλεγχο και τη  διαφάνεια στην οικονομική διαχείριση των κομμάτων και μείωση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων.  

Με συνέπεια προς αυτό που προτείνουμε, η κοινοβουλευτική μας ομάδα έχει παραιτηθεί από την αποζημίωση που λαμβάνουν οι βουλευτές από τη συμμετοχή τους στις επιτροπές της Βουλής και επιστέφουμε μέρος της κρατικής επιχορήγησης που αντιστοιχεί στη λειτουργία κομματικών κέντρων ερευνών και μελετών. Εμείς  ζητάμε να καταργηθούν όλα τα φορολογικά και ασφαλιστικά προνομίων των βουλευτών.

14. Έρχεται στην Αθήνα η «Ευρωπαϊκή Εξεταστική» για το ρόλο της τρόικα στις χώρες του νότου. Τι πρέπει κατά τη γνώμη σας να κάνει η κυβέρνηση κ. πρόεδρε;

Το γεγονός ότι αμφισβητούνται από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο πεπραγμένα της τρόικας συνιστά αναμφίβολα μία θετική εξέλιξη.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας πρέπει να αναδείξει παραλείψεις και λανθασμένες εκτιμήσεις της τρόικας και τα αποτελέσματα μιας οικονομικά αναποτελεσματικής και κοινωνικά άδικης  αντιμετώπισης της χώρας.  

Αναδεικνύεται εκ των πραγμάτων η ανάγκη της συντεταγμένης απεμπλοκής από την τρόικα, ώστε η  ελληνική κυβέρνηση με πολιτική αυτονομία να υλοποιεί μέτρα για την επίτευξη των στόχων που έχουν συμφωνηθεί, τα δε θεσμικά όργανα της Ε.Ε να παρακολουθούν την επίτευξη των στόχων. 

ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ: Πετύχαμε πολλά, μπορούμε περισσότερα

www.vimaonline.gr


Με το σύνθημα "Πετύχαμε πολλά. Μπορούμε περισσότερα" η κατά γενική ομολογία επιτυχημένη δήμαρχος Αγ. Δημητρίου Μαρία Ανδρούτσου έκανε τον απολογισμό του δημοτικού έργου για τα 3 τελεταία χρόνια της διοίκησης του δήμου στο θέατρο "Μελίνα Μερκούρη".

“Ο λαός του Αγ. Δημητρίου, ευρισκόμενος μπροστά σε ένα πρωτοφανές εκλογικό δίλημμα εννέα υποψηφίων Δημάρχων και πλέον των πεντακοσίων υποψηφίων δημοτικών συμβούλων, και ύστερα από μια σκληρή αναμέτρηση, που συχνά ξέφυγε από τα όρια της δεοντολογίας, περιέβαλε την κίνησή μας με εμπιστοσύνη και μας ανέθεσε τις τύχες της πόλης, ανέφερε, τονίζοντας ότι αναλάβαμε τη διοίκηση του Δήμου σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική κοινωνία ζει τεράστιες ανατροπές στις κοινωνικές και οικονομικές δομές της.

Η χώρα μας βρέθηκε, και συνεχίζει να βρίσκεται, σε ασφυκτικές συνθήκες ανασφάλειας. Οι πολίτες αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή συρρίκνωση του εισοδήματός τους, η ανεργία βρίσκεται στα ύψη και η οικονομική ύφεση δεν φαίνεται να υποχωρεί.

Η δημοτική μας κίνηση, συνέχισε, και ως διοίκηση του Δήμου, αλλά και ως δίκτυο εθελοντών που ανέλαβε παράλληλες δράσεις, από την πρώτη στιγμή, άρχισε χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγαλοστομίες, με μικρές ή μεγάλες πρωτοβουλίες, με μικρά ή μεγαλύτερα έργα την αθόρυβη, αλλά δημιουργική παρέμβασή μας στην πόλη.”

Στην συνέχεια η κ. Ανδρούτσου προχώρησε στην παρουσίαση 11 αξόνων πάνω στους οποίους κινήθηκε το δημοτικό έργο.
Σας παραθέτουμε τα κυριότερα σημεία της ομιλίας της. 

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

"....Ο τομέας της καθαριότητας αποτελεί σίγουρα το κρισιμότερο αντικείμενο της καθημερινότητάς μας. Η ανάγκη για καλύτερη οργάνωση και διάταξη της υπηρεσίας, αρχικά «σκόνταψε» στον περιορισμένο έως ελάχιστο αριθμό του προσωπικού.

Ωστόσο, η έλλειψη σωστής πολιτικής από την μεριά της πολιτείας ειδικά στο θέμα του προσωπικού της καθαριότητας μας υποχρεώνει σε μια διαρκή προσπάθεια για Ορθολογική Διαχείριση της Υπηρεσίας, ώστε να προσαρμόζεται σε ανάγκες, αλλά και σε δυνατότητες που διαρκώς αλλάζουν.

Αξίζει να σημειωθεί πως το 2011 υπήρχαν 20 δρομολόγια αποκομιδής απορριμμάτων καθημερινά από τους δρόμους της πόλης. Σήμερα έχουν μειωθεί στα 15. Αυτό πρακτικά σημαίνει σημαντική μείωση έως και 30% στα έξοδα και τις δαπάνες της Υπηρεσίας σε πετρέλαιο και συντηρήσεις.

Η ορθολογική διαχείριση των εξόδων και των δαπανών της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος είχε άμεσο όφελος για τους πολίτες, αφού πρόσφατα το Δημοτικό Συμβούλιο ομόφωνα αποφάσισε τη μείωση των Ανταποδοτικών Δημοτικών τελών κατά 7% για το έτος 2014, σε συνέχεια της αντίστοιχης περσινής μείωσης κατά 5%.
Ισχύουν, επίσης, μειωμένα τέλη κατά 50% για τις τρίτεκνες και μονογονεϊκές οικογένειες και τους δικαιούχους κοινωνικού τιμολογίου της ΔΕΗ, ενώ απαλλάσσονται τελείως οι πολύτεκνοι, οι άποροι και τα ΑμεΑ.
Ο Δήμος μας είναι από τους φθηνότερους Δήμους της Αττικής όσον αφορά στα δημοτικά τέλη...."

ΑΝΑΠΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

"...Πετύχαμε την έγκριση χρηματοδότησης από το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΚΑΠΕ) της εφαρμογής μελέτης Βιοκλιματικής Ανάπλασης της πλατείας Παναγούλη, μετά την ολοκλήρωση της οποίας θα υπάρξει μείωση τη μέσης θερμοκρασία του περιβάλλοντος χώρου κατά 1 βαθμό Κελσίου.

Εκπονήθηκε μελέτη για την ευρύτερη περιβαλλοντική αναβάθμιση και ανάπλαση της περιοχής γύρω από το σταθμό μετρό Άγιος Δημήτριος και το εμπορικό κέντρο Mall, που περιλαμβάνει τμήματα των οδών Πριάμου, Καφαντάρη, Εθνάρχου Μακαρίου, Μετσόβου, Τροίας, Ταϋγέτου, Ναυαρίνου, Ιωάννου Μεταξά, Αϊδινίου και Αμαλίας. Ειδικά για την οδό Πριάμου, που αποτελεί και μία από τις βασικές εισόδους στην πόλη μας, προβλέπεται μια πολύ καλή παρέμβαση που θα αναβαθμίσει την ευρύτερη περιοχή και θα την ανακουφίσει από τα σημαντικά κυκλοφοριακά προβλήματα.

Εκπονείται μελέτη αναβάθμισης της περιοχής, με κεντρικό άξονα την οδό Τρεμπεσίνας, από την οδό Δράμας μέχρι το ρέμα Πικροδάφνης με πεζοδρόμους, φύτευση και ηλεκτροφωτισμό.

Αποκτήθηκε και κατεδαφίστηκε το κτίριο ιδιοκτησίας Σκαβάντζου, ενέργεια που φέρνει πιο κοντά τη δρομολόγηση της ανάπλασης της πλατείας Αγ. Δημητρίου.
Εκπονείται μελέτη αποχέτευσης όλης της περιοχής ΕΚΤΕΛ. Για την ίδια περιοχή έχει ολοκληρωθεί η ένταξη στο σχέδιο πόλης, ενώ η ένταξη της περιοχής της ΔΕΗ, στα σύνορα με τη Ν. Σμύρνη, βρίσκεται στο τελικό στάδιο..."

ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΙ ΧΩΡΟΙ

"....η προστασία του δημόσιου χώρου αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο της δημοτικής μας πολιτικής. Η προηγούμενη διοίκηση, στα τέσσερα χρόνια της θητείας της δεν κατάφερε να αποκτήσει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο από τους ήδη χαρακτηρισμένους κοινόχρηστους χώρους και χώρους πράσινου.
Έτσι, την τελευταία τριετία οι κοινόχρηστοι χώροι που αποκτήθηκαν ή που βρίσκονται στο στάδιο της απόκτησης είναι:

Ο κοινόχρηστος χώρος της πλατείας Αγ. Δημητρίου, για τον οποίο κατεβλήθησαν, μέσω του Πράσινου Ταμείου, 693.000 €.

Ο κοινόχρηστος χώρος στα Ο.Τ. 714 – 715 στον παράδρομο της λεωφόρου Βουλιαγμένης δίπλα στο ρέμα Πικροδάφνης, έκτασης περίπου 550 τ.μ., για τον οποίο ο Δήμος μας κατέβαλε 170.500 €.

Κοινόχρηστος χώρος περίπου 1700 τ.μ. στο Ο.Τ. 1217, επί των οδών Μαυρογένους και Ευρώτα, με μείωση της τιμής μονάδας από τα 820 στα 600 €, μέσω του πράσινου Ταμείου και ιδίων πόρων.

Κοινόχρηστος χώρος στο Ο.Τ. 1091, στην οδό Πάρου, έκτασης 50 τ.μ., αντί του ποσού των 25.980 €.

Αποκτάται σταδιακά το υπόλοιπο του Ο.Τ. 1123, μεταξύ των οδών Αιγίνης – Λευκάδος – Μενελάου και Ανωνύμου.

Το Ο.Τ. 1175 (Αργοστολίου – Βαμβακάρη – Μακρυγιάννη), η αγορά του οποίου αποφασίστηκε πρόσφατα..."

ΑΣΥΡΜΑΤΟΣ

.”..το χρόνιο αίτημα των Δημοτικών Αρχών και του λαού του Αγ. Δημητρίου για παραχώρηση ολόκληρου του χώρου του Ασυρμάτου στο Δήμο, μετά από πολλά εμπόδια και παλινωδίες και αφού πέρασε, μετά από την κατάργηση της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου, στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου, η οποία προέβαλε και την απαίτηση οικονομικού ανταλλάγματος, έτυχε τελικά θετικής ανταπόκρισης από την πολιτεία με απόφαση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας του Υπουργείου Οικονομικών, που παραχώρησε κατά χρήση, επ’ αόριστο και άνευ ανταλλάγματος προς το Δήμο Αγ. Δημητρίου και το τελευταίο τμήμα του «Ασυρμάτου», έκτασης 32 στρεμμάτων.

Σ’ αυτό βέβαια συνέβαλαν και η μεθοδικότητα, η επιμονή και η νομικά τεκμηριωμένη διεκδίκηση του αιτήματος από τη Δημοτική Αρχή, η σύμπνοια του Δημοτικού Συμβουλίου και η ενεργοποίηση και αποφασιστικότητα των κατοίκων του Αγ. Δημητρίου.

Η παραχώρηση γίνεται υπό την προϋπόθεση να υλοποιηθούν έργα Πρασίνου και Αναψυχής κοινωφελούς χαρακτήρα στην περιοχή, εντός της προσεχούς πενταετίας.
Με την ολοκλήρωση όλων των τυπικών διαδικασιών, η Δημοτική Αρχή θα ριχτεί στη μάχη για την ωρίμανση και ένταξη της Μελέτης Βιοκλιματικής Ανάπλασης του Ασυρμάτου σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα. Η συγκεκριμένη μελέτη, που εκπονήθηκε στο πνεύμα των κατευθύνσεων της ανοιχτής διαβούλευσης που έγινε στα μέσα του 2011, προβλέπει την κατασκευή ενός άλσους με τη χρήση «ψυχρών υλικών», υδάτινες διαδρομές και εκτεταμένες δενδροφυτεύσεις....”

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

“....σε κρίσιμες για την οικονομία και την κοινωνία περιόδους, όπως αυτή που διανύουμε, που ο κοινωνικός ρόλος του κράτους συρρικνώνεται, η Τοπική Αυτοδιοίκηση έρχεται με τη δράση της να καλύψει άμεσες καθημερινές ανάγκες των πολιτών και να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή, χωρίς την οποία υπάρχει ο κίνδυνος εκτροπής σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

“....στο πάγιο έργο της κοινωνικής φροντίδας, συμβουλευτικής και αντιμετώπισης διαφόρων θεμάτων που απασχολούν τους πολίτες, η Κοινωνική Υπηρεσία αντιμετωπίζει προβλήματα έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης δημοτών, διανομής δωροεπιταγών κατά τις γιορτινές περιόδους, γνωμοδότησης για απαλλαγή δημοτικών τελών, κοινωνικών ερευνών για στεγαστική συνδρομή, για παιδική προστασία, για παραπομπή στα δημοτικά ιατρεία, συμβουλευτικής ενηλίκων, ζευγαριών, γονέων κ.λπ.
Παράλληλα, έχει εντάξει στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της μια σειρά από νέες δομές και υπηρεσίες που γέννησε η ανάγκη των καιρών και απευθύνονται σε αδύναμους οικονομικά συνδημότες μας.

Σ’ αυτές περιλαμβάνονται:
Κοινωνικό Παντοπωλείο
Κοινωνικό Φαρμακείο
Τράπεζα Χρόνου
Κοινωνικό Συσσίτιο
Κοινωνική Ιματιοθήκη
Γραφείο Διαμεσολάβησης
Συμμετοχή στο κίνημα «χωρίς μεσάζοντες»

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

“... η στενή συνεργασία Δημοτικής Αρχής και Εμποροβιοτεχνών είναι μονόδρομος για την τόνωση της τοπικής αγοράς, που αποτελεί την οικονομική ραχοκοκαλιά της πόλης.
Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας αποτέλεσε και η καμπάνια με κεντρικό σύνθημα «Πάμε Άγιο Δημήτριο. Στηρίζουμε την Τοπική Αγορά», με στόχο να δώσει κίνητρα στους καταναλωτές να ενισχύσουν τα μαγαζιά του Δήμου μας.

Επίσης, κατά τη διάρκεια των εορταστικών περιόδων, με διάφορα δρώμενα που διαδραματίζονται στα κεντρικά σημεία της πόλης και που οργανώνονται από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Περιβάλλοντος, γίνεται προσπάθεια τόνωσης του κλίματος, σε μια εποχή που τα πράγματα στον εμπορικό κόσμο αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλες δυσκολίες.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Ο Δήμος συμμετέχει στα προγράμματα «Δημιουργίας Θέσεων Απασχόλησης σε τοπικό επίπεδο μέσω προγραμμάτων Κοινωφελούς Χαρακτήρα στο πλαίσιο του Ε.Π. «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού» που χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ.

“... η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει μέσω των θεσμικών οργάνων και σε συνεργασία με τους εργαζόμενους να αγωνιστεί για σταθερή δουλειά, δουλειά για όλους με πλήρη δικαιώματα, κατάργηση των προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας και κάθε μορφής ενοικιαζόμενης -ελαστικής εργασίας.
Θεωρώντας ότι οι εργαζόμενοι στο Δήμο είναι οι κατ’ εξοχήν «παραγωγοί» του γενικότερου δημοτικού έργου που έχει ως αποδέκτες το σύνολο των συμπολιτών μας, βρισκόμαστε με κάθε δυνατό τρόπο στο πλευρό τους, παρέχοντας όλες τις προϋποθέσεις υγιεινής και ασφάλειας στην εργασία τους, αλλά και στηρίζοντας γενικότερα τις δίκαιες διεκδικήσεις τους με νομικά και άλλα μέσα, όπως έγινε πρόσφατα με το προσωπικό των Παιδικών Σταθμών και τους σχολικούς φύλακες...”

Συνεργασία με τη ΔΕΗ και την "Κίνηση Πολιτών Ενάντια στις διακοπές ρεύματος".

“...ερευνώντας μια προς μια τις οικογένειες των ωφελούμενων από τις κοινωνικές δομές, εντόπισαμε όσες είχαν κομμένο ηλεκτρικό ρεύμα.
Ενεργώντας δραστικά, και σε συνεργασία με την "Κίνηση Πολιτών Ενάντια στις διακοπές ρεύματος", προχωρήσαμε στην άμεση επανασύνδεση της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος των νοικοκυριών που βρίσκονται σε ανάγκη. Παράλληλα, σε συνεννόηση με τη ΔΕΗ, ο Δήμος αναλαμβάνει τη διαμεσολάβηση προκειμένου να ενταχθούν οι πολίτες που έχουν ανάγκη στο Οικιακό Κοινωνικό Τιμολόγιο...” 

Χρονιά του κριαριού

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη, thepressproject.gr

 Άνοιξα χθες βράδυ να δω ειδήσεις μετά από ρεπό 5 ημερών κι έπεσα στις πυορροούσες εικόνες ενός συστήματος είσπραξης φόρων που δεν πάει άλλο. Αμέσως έκανα φλας μπακ στα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα της πολιτικής ηγεσίας.

Άκουγα τόσον καιρό να μιλάνε για τις θυσίες του ελληνικού λαού που πρέπει να αναγνωριστούν, που δεν πρέπει να πάνε χαμένες, που τις αναγνωρίζουν οι άλλοι Ευρωπαίοι και άλλα πολλά μελιστάλαχτα. Κάτι δεν μου πήγαινε καλά σε όλο αυτό το λιβανιστήρι. Ώσπου γυρίζοντας την κασέτα πίσω στα στερεότυπα των εορταστικών δηλώσεων, κατάλαβα ακριβώς τι με ενοχλούσε.

Τι πάει να πει θυσία; Έχω, ας πούμε, ένα κριάρι και αποφασίζω να το θυσιάσω στους θεούς για να έχω καλή σοδειά και για να υπάρχει ειρήνη. Το κριάρι είναι δικό μου και αποφασίζω οικεία βουλήσει να το θυσιάσω για να πνεύσουν ούριοι άνεμοι για τα καράβια μου, για να πέσει βροχή στα χωράφια μου, για να αποκτήσω καλούς απογόνους ή για οποιονδήποτε άλλο σκοπό της επιλογής μου. Αν το κράτος έρθει υποχρεωτικά να μου πάρει το κριάρι και να το σφάξει πάνω στο βωμό (και φάει και τα κοψίδια από πάνω) αυτό δεν το λες θυσία. Πες το κεφαλικό φόρο, πες το χαράτσι, πες το απαλλοτρίωση ή επίταξη ή αρπαγή – θυσία πάντως δεν είναι αυτό το πράγμα.

Η συζήτηση δεν τελειώνει εδώ. Ακόμα και στο υπόδειγμα που επικαλέστηκα, υπάρχει μια δεύτερη κρίσιμη απορία: Το κριάρι το ρώτησε κανείς;

Το ερώτημα δεν επιδέχεται εύκολη απάντηση, οπότε ανατρέχω στη βιβλιογραφία. Το Ευαγγέλιο μιλάει για τη θυσία του Αβραάμ – όχι του Ισαάκ. Κοίτα να δεις, όμως, παραπληροφόρηση. Ενώ ο Αβραάμ έκανε όλες τις σχετικές διαπραγματεύσεις, ο Ισαάκ ήταν εκείνος που βρέθηκε στον βωμό.

Οι αρχαίοι, σε μια παρόμοια περίσταση, το είχαν διατυπώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια: Η θυσία της Ιφιγένειας είπαν, όχι του Αγαμέμνονα.

Όταν λοιπόν ξανακούσεις να μιλάνε για «τις θυσίες του ελληνικού λαού», για τις οποίες ουδέποτε ερωτήθηκες, στις οποίες ουδέποτε συναίνεσες και στις οποίες απλώς δεν γίνεται να φέρεις εις πέρας, να θυμάσαι, ό,τι κι αν σου λένε, ότι δεν είσαι εσύ εκείνος που πραγματοποιεί τη θυσία. Όταν ακούς να μιλάνε για «τις θυσίες του ελληνικού λαού», να θυμάσαι πάντα ότι εσύ είσαι το κριάρι. Το οποίο, βέβαια, δεν έχει λαλιά να μιλήσει ούτε χέρια για να αντιδράσει.

Εσύ, πάλι, έχεις…

Κλείνει όλα τα ενδεχόμενα επιστροφής στην κυβέρνηση ο Κουβέλης

tvxs.gr

«Δεν υπάρχει ενδεχόμενο επιστροφής μας στη σημερινή κυβέρνηση» τονίζει ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, επισημαίνοντας πως «οι λόγοι της αποχώρησής μας εξακολουθούν να συντρέχουν, αφού, άλλωστε, διαφωνούμε με την κυβερνητική πολιτική».

«Αν προκύψει το ζήτημα μιας νέας συμφωνίας με τους εταίρους που θα περιλαμβάνει νέα επαχθή μέτρα, αυτό συνιστά λόγο για προσφυγή στις κάλπες», αναφέρει σχετικά με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών σε συνέντευξή του στην RealNews.

Πάντως τάσσεται υπέρ των ευρύτερων δυνατών πολιτικών συναινέσεων, ώστε να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας, με στόχο μια νέα συμφωνία με τους εταίρους.

Κάτι που συνέβη...

Γιάννης Παντελάκης , protagon.gr
Ήταν 66 χρονών, ήταν ανασφάλιστος, ήταν άρρωστος. Είχε όλες τις προϋποθέσεις στην Ελλάδα του 2014 για να πεθάνει αβοήθητος. Όπως και έγινε. Φοβάμαι πως η συγκεκριμένη περίπτωση -που ήρθε στο φως της δημοσιότητας από το Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού- δεν είναι η μοναδική. Σε μια χώρα, όπου ο πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ εκτιμά ότι οι ανασφάλιστοι είναι 3 εκατ. άνθρωποι και ο υπουργός Υγείας δηλώνει πως δεν γνωρίζει πόσοι είναι (!), περιπτώσεις σαν και αυτή του 66χρονου ενδεχομένως να είναι πολλές. Πάρα πολλές.
Δεν προστρέχουν όλοι οι οικονομικά αδύναμοι και ανασφάλιστοι σε κάποιο κοινωνικό ιατρείο ώστε να πληροφορηθούμε όλες τις περιπτώσεις, δεν υπάρχουν πολλά κοινωνικά ιατρεία για να καλύψουν όλο αυτό τον κόσμο, υπάρχει συχνά και περίσσια δόση αξιοπρέπειας που δεν επιτρέπει σε ανθρώπους ν' αναζητούν τη βοήθεια κάπου αλλού. Περιμένουν στωικά λες, αυτό που θα τους ορίσει η μοίρα.
Η ιστορία δεν προσφέρεται για εκμετάλλευση. Ούτε για να τη χρησιμοποιήσεις ώστε να κερδίσεις μερικούς πολιτικούς πόντους παραπάνω, ούτε για να εμπορευτείς τη δραματοποίησή της και να την πουλήσεις στην κοινή γνώμη.
Η συγκεκριμένη ιστορία, χρειάζεται απλά ν' αναφερθεί. Ένας ανασφάλιστος πέθανε γιατί τα νοσοκομεία αρνήθηκαν να τον περιθάλψουν επειδή δεν είχε λίγα χρήματα. Ας σταθούμε έτσι απλά στην είδηση. Από μόνη της, μιλάει για όλα. Για μια ευρωπαϊκή χώρα στον 21ο αιώνα όπου οι άνθρωποι χωρίς χρήματα έχουν πολλές πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους. Γιατί αυτό συνέβη, έστω και αν εκ των υστέρων προσπαθούν να μας πείσουν πως θα τους δέχονται πια στα νοσοκομεία.
Η ιστορία, θα έχει το τέλος που έχουν όλες αυτές οι ιστορίες στον καιρό της κρίσης. Θα τη θεωρήσουμε σαν «κάτι που συνέβη». Μια ακόμα θλιβερή ιστορία που πληροφορηθήκαμε, που μας σόκαρε, αλλά που δεν είναι ικανή από μόνη της να μας ταρακουνήσει παραπάνω. Απλά την ακούσαμε, την είπαμε, τη συζητήσαμε με την απαραίτητη θλίψη αλλά ως εκεί. Κάτι που συνέβη. Θα τη χωνέψουμε κι αυτή. Όπως κάναμε με τόσες άλλες.
Τόσες άλλες, που όχι απλά τις δεχόμαστε πια ως ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας (ακολουθώντας ενός είδους κοινωνικό μιθριδατισμό). Αλλά και που τις ερμηνεύουμε μ’ έναν τέτοιο τρόπο, ώστε να πεταχτεί από επάνω μας, οποιουδήποτε τύπου μικρή ή μεγάλη ενοχή. Όσα συμβαίνουν, έχουν και μια δεύτερη ανάγνωση, πιο ισχυρή από την πρώτη. Αυτήν επιλέγουμε και με αυτήν πορευόμαστε.
Και το έχουμε κάνει αρκετές φορές αυτό. Στις ιστορίες με τα μαγκάλια, δεν έφταιγε η ανημποριά να ζεσταθούν οι άνθρωποι, έφταιγε πως δεν ήξεραν τους κινδύνους που κρύβει ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι. Σε εκείνους που επέλεξαν το απονενοημένο, δεν έφταιγε η αδυναμία τους ν' ανταποκριθούν στα μέχρι χθες αυτονόητα, έφταιγε ο αδύναμος χαρακτήρας.

Κάπως έτσι ας ερμηνεύσουμε και την απώλεια του 66χρονου και ας γείρουμε στο άλλο πλευρό...

Η ελληνική οικονομία και το παραμύθι της ανάπτυξης

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ Γ. ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ* , enet.gr

Ανεξήγητη η εμμονή στις αλλεπάλληλες και συνεχιζόμενες επιδρομές στο εισόδημα των νοικοκυριών. Η ισχνή βελτίωση των εξαγωγών στο πρώτο εννιάμηνο του 2013 είναι σταγόνα στον ωκεανό στο ΑΕΠ

  
Ο μαγικός όρος στην ελληνική οικονομία από την επιβολή των Μνημονίων είναι η λέξη ανάπτυξη. Παρουσιάζεται και αναμένεται ως το μαγικό εργαλείο που θα μας απαλλάξει από την τετραετή συνεχόμενη λιτότητα και φτωχοποίηση και θα μας οδηγήσει στην ευημερία.
Τη χρησιμοποιούν, με τη σκοπιμότητα που καθένας επιδιώκει, κυρίως οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ συνεπικουρούμενοι από οικονομολόγους, χωρίς να πολυκαταλαβαίνουν οι περισσότεροι τι ακριβώς σημαίνει και πώς επιτυγχάνεται. Οπως δεν κατάλαβαν πώς μας οδήγησαν στα Μνημόνια και στην κατεδάφιση της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας, αντί να μας σώσουν.
Απόδειξη, ότι από εφαρμογής των Μνημονίων τούς ακούμε καθημερινά να γενικολογούν και να προβλέπουν χωρίς στοιχεία και αριθμούς, αλλά μάλλον διά χειρομαντείας, οσφρήσεως, φλιντζανιού ή τράπουλας, ότι σωθήκαμε ή βουλιάξαμε, ότι περάσαμε ή δεν περάσαμε τον κάβο, ότι σταθεροποιήθηκε η οικονομία και από τον επόμενο χρόνο θα βγούμε στις αγορές και θα έλθει η ανάπτυξη, ότι οι θυσίες μας έπιασαν τόπο και ότι τελειώνουν ή δεν τελειώνουν τα Μνημόνια.
Αντί όμως για ανάπτυξη, είχαμε νέα Μνημόνια και νέα μέτρα που μας βύθιζαν περισσότερο στην ύφεση και στην απόγνωση. Ετσι, η αναμονή της ανάπτυξης κατάντησε στα μάτια του κόσμου ανέκδοτο και για τους πολιτικούς κυνήγι μαγισσών. Κάτι το διακαώς αναμενόμενο αλλά μη ερχόμενο, για να θυμηθούμε το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ.
Ολα αυτά δείχνουν την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος στην εκπλήρωση της αποστολής του, βασικό στοιχείο της οποίας είναι η προστασία του εισοδήματος του πολίτη. Με το να επιδιώκει τη γνώση στα σχετικά ζητήματα για να μπορεί να προβλέπει, να ελέγχει και να προλαμβάνει και όχι να άγεται, να φέρεται και να ταπεινώνεται ατομικά και συλλογικά.
Ψέματα ή μισές αλήθειες
Πρόθεσή μας στο παρόν άρθρο είναι να αναδείξουμε με τον απλό και κατανοητό τρόπο των συγκριτικών στοιχείων και όχι με οικονομικά μοντέλα τι σημαίνει οικονομική ανάπτυξη, πώς τη μετράμε, πότε μπορεί να έλθει (αν έλθει) και πότε είναι πραγματικά επωφελής στον πολίτη.
Απλό και κατανοητό μάθημα και για τους πολιτικούς και τους λοιπούς, για να μάθουν πώς πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους και να ελέγχουν αποτελεσματικά αυτούς που σχεδιάζουν και εφαρμόζουν την οικονομική πολιτική. Γιατί, αν τους εμπιστεύονται άκριτα ή τους κατακρίνουν χωρίς στοιχεία επειδή είναι πολιτικά ομόσταβλοι ή αντίπαλοι, τότε μεταφέρουν ψέματα ή μισές αλήθειες στον κόσμο, επιτρέποντάς τους έτσι να οδηγούν εκόντες-άκοντες σε τετελεσμένα.
Η οικονομική ανάπτυξη είναι μια αύξηση της δυναμικότητας της οικονομίας για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών μία χρονική περίοδο, σε σύγκριση με μία άλλη. Συνδέεται συνήθως με τις τεχνολογικές αλλαγές. Ενα παράδειγμα είναι η μεγάλη ανάπτυξη της οικονομίας των ΗΠΑ που έφερε η εισαγωγή του Διαδικτύου και της τεχνολογίας στο σύνολο της αμερικανικής βιομηχανίας.
Η ανάπτυξη μιας οικονομίας θεωρείται όχι μόνο ως αύξηση της παραγωγικής ικανότητας, αλλά και ως βελτίωση της ποιότητας ζωής για τους ανθρώπους της, καθώς αυξάνεται το πραγματικό τους εισόδημα. Επίσης οδηγεί σε περισσότερες θέσεις εργασίας βοηθώντας έτσι τους νέους που εισέρχονται στην αγορά εργασίας.
Οι οικονομολόγοι χρησιμοποιούν παραδοσιακά το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν - Gross Domestic Product) για να μετρούν την οικονομική πρόοδο.
Αν αυξάνεται, η οικονομία πηγαίνει καλά και το κράτος προχωρά μπροστά. Αν μειώνεται, η οικονομία έχει προβλήματα και το κράτος χάνει έδαφος.
Με τη στενή έννοια των αριθμών, το ΑΕΠ είναι ένας πρόσφορος δείκτης της οικονομικής υγείας. Για την καθημερινή πραγματικότητα όμως στη ζωή των πολιτών, το ΑΕΠ μπορεί να είναι παραπλανητικό.
Γιατί, δεν λαμβάνει υπ' όψιν τον τρόπο κατανομής του εισοδήματος, την αξία της εργασίας που παρέχεται στην οικογένεια και στον εθελοντισμό, την αύξηση ή όχι της μόρφωσης, τα κόστη για την επισκευή των οικοσυσκευών, των υποδομών, καθώς και αυτά που συνδέονται με την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και την εξυπηρέτηση των ατυχημάτων που θεωρούνται όλα ως αύξηση του ΑΕΠ, ενώ πρέπει να αφαιρούνται ως μη παραγωγικές δαπάνες.
Το ίδιο, δεν λαμβάνει υπ' όψιν ως κόστος για τις επόμενες γενιές και όχι ως αύξηση του ΑΕΠ, την οικονομική δραστηριότητα που ελαττώνει τους φυσικούς πόρους, που αυξάνει τη ρύπανση και τις μακροπρόθεσμες βλάβες του περιβάλλοντος, όπως επίσης τη χρήση δανείων από το εξωτερικό, τα οποία θεωρούνται ότι αυξάνουν το ΑΕΠ, ενώ πρέπει να το μειώνουν όταν πάνε σε καταναλωτικούς και όχι σε παραγωγικούς σκοπούς.
Η ανάπτυξη διακρίνεται σε βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη. Στην περίπτωση της Ελλάδας με τη διαρκούσα ύφεση, δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε καν για βραχυπρόθεσμη ανάπτυξη, αλλά για σταμάτημα πρώτα του φαύλου κύκλου της ύφεσης.
Θα επικεντρωθούμε στα δεδομένα των ετών 2008, τελευταίο έτος ανάπτυξης, έως και 2012, για να δούμε την εξέλιξη του φαύλου κύκλου της ύφεσης. Επίσης θα συγκρίνουμε τα δεδομένα του πρώτου εννιαμήνου του 2013 με τα αντίστοιχα του 2012 για να δούμε αν βαδίζουμε σε πορεία ανάσχεσης της ύφεσης ή όχι.
Η ίδια ακολουθία των συγκριτικών στοιχείων θα μας δείξει πόσο εύκολα και αλόγιστα κατεδαφίστηκε η ελληνική οικονομία, πόσο δύσκολο είναι να ανακάμψει και ακόμη δυσκολότερο να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, όταν βεβαίως ασκούνται οι ίδιες εγκληματικές πολιτικές που την οδήγησαν στα τάρταρα.
Το ΑΕΠ μετράται είτε με το σύνολο της αγοραίας αξίας (σε βασικές τιμές) των τελικών προϊόντων και υπηρεσιών που παράγονται σε μία χώρα μία χρονική περίοδο (προσέγγιση παραγωγής) είτε με το συνολικό εισόδημα που αποκτάται για την παραγωγή τους (προσέγγιση εισοδήματος) είτε με τη συνολική δαπάνη για την αγορά τους (προσέγγιση δαπάνης). Μην ξεχνάμε ότι κάθε ευρώ που δαπανά ένας αγοραστής για να αγοράσει ένα αγαθό είναι αντίστοιχο εισόδημα για τον πωλητή.
Στην περίπτωσή μας θα αναλύσουμε το ΑΕΠ με την προσέγγιση της δαπάνης, επειδή προσφέρεται περισσότερο για την ανάδειξη και την κατανόηση των επιπτώσεων που επέφεραν οι πέρα από κάθε έννοια της επιστήμης και της λογικής πολιτικές που ασκήθηκαν.
Η εξίσωση υπολογισμού του ΑΕΠ με βάση την προσέγγιση δαπάνης δίδεται από τον τύπο:
ΑΕΠ = ΚΔ + ΔΓΚ + ΕΠ + (ΕΞ - ΕΙΣ) όπου, ΚΔ: η Καταναλωτική Δαπάνη των νοικοκυριών και των Μη Κυβερνητικών Ιδρυμάτων που Εξυπηρετούν Νοικοκυριά (ΜΚΙΕΝ).
ΔΓΚ: η καταναλωτική Δαπάνη Γενικής Κυβέρνησης.
Ο όρος ΚΔ+ΔΓΚ: η τελική καταναλωτική δαπάνη.
ΕΠ: οι επενδύσεις (ακαθάριστος σχηματισμός κεφαλαίου).
ΕΞ: οι εξαγωγές και ΕΙΣ: οι εισαγωγές.
Ο όρος (ΕΧ-ΕΙΣ) είναι το γνωστό εμπορικό ισοζύγιο που έχει θετική ή αρνητική επίδραση στο ΑΕΠ ανάλογα με το ύψος εξαγωγών και εισαγωγών.
Τα στοιχεία αυτά σε τρέχουσες τιμές, όπως δίδονται από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία και τη Eurostat για τα έτη 2008-2012, οι ετήσιες μεταβολές τους και οι μεταβολές τους το 1ο εννιάμηνο του 2013 σε σύγκριση με το 1ο εννιάμηνο του 2012 απεικονίζονται στον ΠΙΝΑΚΑ 1. Για τις ανάγκες της ανάλυσης απεικονίζονται επίσης οι ετήσιες μεταβολές του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος (Υ-Ι, εισόδημα μείον φόροι) των νοικοκυριών (World Bank).
Στον ΠΙΝΑΚΑ 2 απεικονίζονται οι συντελεστές που συμμετέχουν θετικά στο ΑΕΠ ως ποσοστό επί του ΑΕΠ το αντίστοιχο έτος, με επιμερισμένη την αφαίρεση των εισαγωγών αναλογικά μεταξύ τους (καθαρή συμμετοχή).
Από τον πρώτο πίνακα παρατηρούμε διαρκή συρρίκνωση του ΑΕΠ (ύφεση) την πενταετία 2008-2012, η οποία έφτασε συνολικά σε ελάττωση του ΑΕΠ κατά 39,5 δισ. ―, ποσοστό -16,92%.
Σε όρους παρούσας αξίας 2008 με ετήσιο επιτόκιο 3% η ελάττωση του ΑΕΠ ανέρχεται σε 61 δισ., ήτοι ποσοστό -26,2%.
Το 2012 η ύφεση έτρεχε με -7,08%. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μείωση της κατανάλωσης των νοικοκυριών (-15,4%). Με τη μικρή συνεπικουρία της μείωσης των Δαπανών Γενικής Κυβέρνησης (-18%) η μείωση της τελικής Καταναλωτικής Δαπάνης ανέρχεται σε -16,02%. Ο όρος αυτός ως τελική Καταναλωτική Δαπάνη είναι ο κυριότερος διαμορφωτής του ΑΕΠ, κατά 70%, περίπου (πίνακας 2).
Οι λοιποί όροι που συμμετέχουν κατά 30% στη διαμόρφωση του ΑΕΠ παρουσιάζουν, οι μεν επενδύσεις διαρκή μείωση που φθάνει στο -53%, οι δε εξαγωγές μικρή αύξηση μετά τη σημαντική μείωση του 2009. Υπολείπονται όμως των εξαγωγών του 2008 κατά 7%.
Οσον αφορά τη δυναμική των μεγεθών αυτών (τάσεις) για το 2013, η τελική κατανάλωση αναμένεται να συρρικνωθεί περισσότερο λόγω της αύξουσας τάσης μείωσης της κατανάλωσης των νοικοκυριών και της τάσης μείωσης της κρατικής δαπάνης.
Η τάση μείωσης των επενδύσεων παρουσιάζει σημαντική μείωση, αλλά εξακολουθεί να παραμένει σε αρνητική δυναμική.
Μείωση της κατανάλωσης
Οι εξαγωγές με ελάχιστη αύξηση το α' εννιάμηνο του 2013 δείχνουν να σταθεροποιούνται στα επίπεδα του 2011 και του 2012. Η ισχνή αυτή βελτίωση είναι σταγόνα στον ωκεανό στο ΑΕΠ σε σχέση με τη συρρίκνωση που προκαλείται από τους προηγούμενους παράγοντες. Αντίθετα η μείωση των εισαγωγών κατά 31,1% ωφέλησε σημαντικά στην ανάσχεση της μείωσης του ΑΕΠ. Ουσιαστικά υπερκάλυψε σε απόλυτες τιμές τη μείωση της κατανάλωσης των νοικοκυριών την πενταετία 2012-2013.
Αυτό όμως δεν υπήρξε απόρροια σχεδιασμένης πολιτικής, αλλά απόρροια της μείωσης του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, που προκάλεσε και τη μείωση της κατανάλωσης. Η σχέση της κατανάλωσης και των εισαγωγών είναι ευθέως ανάλογη του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών {ΚΔ, ΕΙΣ = α + β(Υ- Ι)}.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η δυναμική της ύφεσης για το 2013 συνεχίζει ακάθεκτη στους ρυθμούς του 2011 και του 2012. Η εικόνα των στοιχείων του ΠΙΝΑΚΑ 1 δείχνει ξεκάθαρα την έλλειψη σχεδιασμού οικονομικής πολιτικής και την πορεία στην ύφεση με αυτόματο πιλότο.
Γιατί όμως φθάσαμε ώς εδώ και τα πράγματα βαίνουν από το κακό στο χειρότερο;
Η απάντηση δυστυχώς είναι, είτε από ασχετοσύνη και άγνοια των αρμοδίων που έπαιρναν τις αποφάσεις στα οικονομικά επιτελεία και τις κυβερνήσεις είτε από εγκληματική αμέλεια, προχειρότητα και ελαφρότητα είτε από νοσηρή σκοπιμότητα.
Διότι, πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη μονόπλευρη εμμονή τους, καθ' υπόδειξιν ή με εκβιασμούς των δανειστών δεν έχει σημασία -η ευθύνη είναι δική τους, στις αλλεπάλληλες και συνεχιζόμενες επιδρομές στο εισόδημα των νοικοκυριών με περικοπές, μεσαιωνικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και βάρβαρη άμεση και έμμεση φορολογία;
Αποδίδοντας μάλιστα εθνικές διαστάσεις στη μέγιστη αυτή προσπάθεια καταλήστευσης της κοινωνίας για να πετύχουν -λέει- πρωτογενές πλεόνασμα και να εξυπηρετήσουν -λέει- έτσι το δημόσιο χρέος, που οι ίδιοι είχαν φθάσει σε επικίνδυνα επίπεδα.
Μια παγκόσμια πρωτοτυπία να πετύχουν πλεόνασμα από το υστέρημα μιας διαρκώς φτωχότερης κοινωνίας και μιας διαρκώς συρρικνούμενης οικονομίας, την οποία επέβαλαν κάποιοι επιτήδειοι για να καταστρέψουν την Ελλάδα και τους Ελληνες.
Και βέβαια πέτυχαν να ξεχαρβαλώσουν την οικονομία, να εξαθλιώσουν την ελληνική κοινωνία, να διογκώσουν το χρέος σε δυσθεώρητα ύψη και να καταντήσουν την Ελλάδα παρία και πιόνι στην ευρωπαϊκή και διεθνή σκακιέρα.
Διότι η γιατροσοφική αυτή συνταγή που εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται, μειώνει διαρκώς, όπως φαίνεται στον πρώτο πίνακα, το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, πράγμα το οποίο έχει άμεση επίπτωση και οδηγεί σε αυξανόμενη μείωση της κατανάλωσης, η οποία αποτελεί τον κυριότερο διαμορφωτή του ΑΕΠ.
Αυτό σημαίνει συνεχιζόμενο κλείσιμο επιχειρήσεων, συνεχιζόμενη μείωση των επενδύσεων, συνεχιζόμενη αύξηση της ανεργίας, συνεχιζόμενη μείωση της εισπραξιμότητας των δημοσίων εσόδων και εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ., ήτοι πολλαπλασιαστικές συνέπειες σε όλο το φάσμα της οικονομίας.
Σε συνδυασμό, δε, με τη μείωση, αντί για τη μέριμνα αύξησης, των άλλων παραγόντων που διαμορφώνουν θετικά το ΑΕΠ (κρατικές δαπάνες, επενδύσεις, εξαγωγές) οδηγούν σε συνεχιζόμενη μείωσή του, δηλαδή σε βάθεμα της ύφεσης.
Το γεγονός ότι δεν έκαναν καμία προσπάθεια να επιβάλουν αναλογική μείωση των τιμών στα ολιγοπώλια που τις κρατούν στα ύψη (λένε για δέκα οικογένειες) προκειμένου να παραμείνει τουλάχιστον στα ίδια επίπεδα η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, να μην κλείσουν επιχειρήσεις και να μην αυξηθεί με γεωμετρική πρόοδο η ανεργία, αν δεν δείχνει ανεπάρκεια, δείχνει έλλειψη βούλησης και ποια συμφέροντα προστατεύουν. Γεγονός το οποίο ενισχύεται από την πρόσθετη βάρβαρη φοροεπιδρομή στα ίδια υποχείρια, με αύξηση της άμεσης και της έμμεσης φορολογίας, τις έκτακτες εισφορές και τα χαράτσια στην ιδιοκτησία.
Ποιοι όμως ωφελήθηκαν από όλη αυτή την καταιγίδα;
Το ξεχαρβάλωμα των μισθών, των ημερομισθίων και των εργασιακών σχέσεων αύξησε τα περιθώρια κέρδους τόσο των ολιγοπωλίων που διαμορφώνουν τις τιμές στην εσωτερική αγορά όσο και των εξαγωγικών επιχειρήσεων. Το ότι δεν μείωσαν τις τιμές στο εσωτερικό και δεν αυξήθηκαν οι εξαγωγές και οι επενδύσεις σημαίνει ότι κρατάνε τα κέρδη τους και δεν τα έχουν ρίξει στην οικονομία για να ανακουφίσουν τη χειμαζόμενη κοινωνία.
Απέναντι στους ειδήμονες που εφάρμοσαν και εφαρμόζουν αυτές τις καταστροφικές πολιτικές δεν έχω παρά να παραθέσω τις απόψεις του πατέρα της θεωρίας της κατανάλωσης J.Μ. Keynes, ο οποίος έχει γράψει από τον Φεβρουάριο του 1936, στο βιβλίο του «The General Theory of Employment, Interest and Money» τα εξής:
«Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης οι απώλειες της παραγωγής από τον ιδιωτικό τομέα, ως αποτέλεσμα ενός συστηματικού σοκ (Κραχ του 1929), θα έπρεπε να καλυφθούν από κρατικές δαπάνες. Πρώτον, εξαιτίας της χαμηλότερης πραγματικής συνολικής ζήτησης, ή του συνολικού ποσού που δαπανάται στην οικονομία (μειώθηκε λόγω του Κραχ), ο ιδιωτικός τομέας θα μπορούσε να περιέλθει σε μια παρατεταμένη περίοδο μειωμένου επίπεδου δραστηριότητας και αθέλητης ανεργίας, εκτός αν υπήρχε ενεργός παρέμβαση. Οι επιχειρήσεις έχασαν έτσι την πρόσβαση σε κεφάλαια, με συνέπεια απολυμένους εργαζομένους. Αυτό σήμαινε ότι οι εργαζόμενοι είχαν να ξοδεύουν λιγότερα ως καταναλωτές, οι καταναλωτές αγόραζαν λιγότερα από τις επιχειρήσεις, οι οποίες εξαιτίας της επιπλέον μείωσης της ζήτησης βρέθηκαν στην ανάγκη να απολύσουν εργαζομένους. Η καθοδική πορεία θα μπορούσε να σταματήσει και να διορθωθεί μόνο με εξωτερική παρέμβαση. Δεύτερον, οι άνθρωποι με τα υψηλότερα εισοδήματα έχουν χαμηλότερη οριακή ροπή προς κατανάλωση των εισοδημάτων τους. Οι άνθρωποι με χαμηλά εισοδήματα τείνουν να δαπανούν τις αποδοχές τους αμέσως, για να αγοράσουν στέγαση, τρόφιμα, μεταφορές κ.λπ., ενώ τα άτομα με τα πολύ υψηλότερα εισοδήματα δεν καταναλώνουν. "Το αντίθετο· αυτοί αποταμιεύουν, πράγμα που σημαίνει ότι η «ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος" ή η κυκλοφορία του εισοδήματος μέσω διαφορετικών χεριών στην οικονομία μειώνεται. Αυτό μείωσε το ρυθμό της ανάπτυξης. Οι δαπάνες έπρεπε να στοχεύουν κατά συνέπεια σε προγράμματα δημοσίων έργων σε μια αρκετά μεγάλη κλίμακα για την επιτάχυνση της ανάπτυξης στα προηγούμενα επίπεδα».
Αν τα διαβάσουν και ξαναθυμηθούν τι έχουν σπουδάσει, ελπίζω αν δεν στενοχωρηθούν ή νιώσουν τύψεις, τουλάχιστον να ντραπούν. Γιατί για αξιοπρέπεια δεν τίθεται λόγος, τους είναι άγνωστη λέξη.
Η εμφανιζόμενη επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος, του οποίου το 70% θα πηγαίνει στο χρέος, από το αίμα της κοινωνίας και από τη μείωση των κρατικών δαπανών εις βάρος της κοινωνικής πρόνοιας, της υγείας, της παιδείας και των δημοσίων έργων, δείχνει ξεκάθαρα ότι η ανάπτυξη για την Ελλάδα είναι και θα εξακολουθήσει να παραμένει, με τις ασκούμενες πολιτικές, όνειρο θερινής νυκτός.
Κυρίως όμως γιατί η οικονομία είναι κλίμα και εμπιστοσύνη. Και όταν αυτές οι προϋποθέσεις έχουν κατακρεουργηθεί, με μια κοινωνία στην ανέχεια και στα κάγκελα και με μία γερμανική Ε.Ε. σε διαρκή ρόλο παιδονόμου, τότε οι πολυαναμενόμενες εγχώριες και ξένες άμεσες επενδύσεις (FDI) θα εξαντλούνται σε εκδηλώσεις και δηλώσεις καλών προθέσεων και συμπάθειας.

* Χημικός μηχανικός, ΜΒΑ Finance     

Το 2014 θα είναι διαφορετικό

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerinh.gr

Ολα τα σημάδια, εσωτερικά και εξωτερικά, δείχνουν ότι το 2014 θα είναι μια χρονιά-καμπή για την ελληνική περιπέτεια. Η τρόικα θα αποχωρήσει πριν από το καλοκαίρι, το Μνημόνιο θα κλείσει τον κύκλο του, αλλά η χώρα θα εξακολουθήσει να βρίσκεται υπό επιτήρησιν, συνομολογημένα, έως ότου φτάσει το χρέος της στο 75% του ΑΕΠ. Το τέλος του Μνημονίου όμως εκτιμάται ότι θα βρει τη χώρα με χρηματοδοτικό κενό, στο μέτρο που δεν θα μπορεί να δανειστεί από τις αγορές. Αυτό είναι το ένα κομβικό σημείο στη σχέση της χώρας με την Ε.Ε.: Θα δοθεί πρόσθετη χρηματοδότηση; Θα γίνει αναδιάρθρωση του επίσημου χρέους; Θα επιμηκυνθεί περαιτέρω η λήξη του χρέους; Θα συναφθεί μορατόριουμ αποπληρωμής τόκων για ένα διάστημα; Κάτι απ’ όλα ή κάτι παρόμοιο θα πρέπει να συμβεί, εφόσον ουσιαστικά όλοι αναγνωρίζουν ότι το πρόγραμμα έχει αποτύχει στον βασικό του στόχο, δηλαδή να μειώσει το χρέος. Πρόβλημα χρηματοδότησης πιθανόν να εμφανισθεί εντός του έτους και στις τράπεζες, οι οποίες θα χρειασθούν επιπλέον κεφαλαιοποίηση με την καταγραφή όλων των «κόκκινων» δανείων. Το άλλο κομβικό σημείο είναι η πολιτική κατάσταση κατά τον χρόνο ολοκλήρωσης του Μνημονίου, διότι τότε ακριβώς θα έχουμε διπλή εκλογική αναμέτρηση: για περιφερειακές-δημοτικές αρχές και για Ευρωκοινοβούλιο. Οι κάλπες αυτές τυπικά δεν θα βγάλουν νέα κυβέρνηση, αλλά ασφαλώς θα καθορίσουν την πολιτική επιβίωση της υπάρχουσας. Είναι δε πολύ πιθανόν η αξιωματική αντιπολίτευση να προηγηθεί με διαφορά μεγαλύτερη από όση καταγράφουν τώρα οι δημοσκοπήσεις. Σε τέτοια περίπτωση, αργά ή γρήγορα, θα δρομολογηθούν εθνικές εκλογές, πιθανότατα στο τέλος του καλοκαιριού. Τρίτο κομβικό σημείο, με κρυφή σημασία, κατά τον ίδιο χρόνο, τον Μάιο, θα είναι η λήξη της θητείας του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Ο κ. Προβόπουλος θα απέλθει, έχοντας ολοκληρώσει την πιο επώδυνη αποστολή κεντρικού τραπεζίτη στη σύγχρονη ιστορία: το άγριο «κούρεμα» των Ελλήνων ομολογιούχων – ιδιωτών, ασφαλιστικών ταμείων και κοινωφελών ιδρυμάτων. Ο διάδοχός του θα κληθεί να διαδραματίσει έναν αναλόγως δύσκολο ρόλο, ισορροπώντας ανάμεσα στον τυπικό προϊστάμενό του, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και τα διευρωπαϊκά συμφέροντα, και στο εθνικό συμφέρον, όπως θα εκφράζεται από την εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας. Ενδεχόμενη δυσαρμονία θα προκαλέσει μείζον πολιτικό πρόβλημα. Ολα αυτά τα ήδη δύσκολα θα συμβαίνουν σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επίσης δύσκολο και ρευστό: οι διαδικασίες για την τραπεζική και οικονομική-πολιτική ενοποίηση εντός της Ε.Ε. θα προχωρούν με αποκλίσεις, με κόπο και δισταγμούς, με αναβολές, όπως είδαμε και στη σύνοδο κορυφής της 19ης Δεκεμβρίου, καθώς κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη θα κρατούν την αναπνοή της έως τις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου. Αναλόγως δύσκολο και ρευστό θα είναι και το εγχώριο περιβάλλον, με μια μείζονα διαφορά: ο χρόνος εδώ είναι πολύ πιο λιγοστός, διότι δεν είναι πια τυπικά πολιτικός, δεν υπάρχει περιθώριο τακτικών καθυστερήσεων· για μέγα μέρος του πληθυσμού είναι χρόνος υπαρξιακός, οι πολίτες κινούνται ήδη στα όρια της επιβίωσης, στο χείλος του αφανισμού. Αυτή η κατεπείγουσα συνθήκη βίου διαμορφώνει απρόβλεπτες συμπεριφορές στο πολιτικό πεδίο. Το 2014 θα το θυμόμαστε διαφορετικά μετά την τρικυμιώδη τριετία του σοκ, σαν κορύφωση και έξοδο ή σαν απαρχή άλλης τρικυμίας.

Η Ελλάδα θα πληρώσει την κρίση στην Τουρκία του Ερντογάν;

Τάσος Παππάς , aixmi.gr

Αυτά που συμβαίνουν στην Τουρκία αφορούν την Ελλάδα; Από πρώτη ματιά όχι. Φαίνεται ότι πρόκειται για καθαρά εσωτερική υπόθεση της γειτονικής χώρας. Σύμφωνα με τους «τουρκολόγους» το καθεστώς Ερντογάν βάλλεται εκ των έσω, κυρίως από τον πρώην σύμμαχο του Τούρκου πρωθυπουργού, τον αυτοεξόριστο ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.
Οι δύο άνδρες είχαν συνάψει συμμαχία για να εξουδετερώσουν το στρατιωτικο-πολιτικό σύμπλεγμα που κυβερνούσε την Τουρκία επί πολλά χρόνια. Οι μεγάλες επιτυχίες στο πεδίο αυτό, ενίσχυσαν τον Ερντογάν, ο οποίος με την αυτοπεποίθηση [αλαζονεία] του νικητή επιχείρησε να ελέγξει απόλυτα και το δικό του στρατόπεδο. Δεν βολευόταν πια με το μοίρασμα των ρόλων που προέβλεπε η συμφωνία με τον μέντορά του.
Η πρόκληση δεν έμεινε αναπάντητη από τον Γκιουλέν, το δίκτυο του οποίου είναι εξαπλωμένο σ’ όλη την επικράτεια της Τουρκίας και διαθέτει ισχυρές προσβάσεις στους θεσμούς και στο σκληρό πυρήνα του κράτους.
Τα πολιτικά συστήματα με κοινοβουλευτικό μανδύα που διοικούνται από μια κλειστή σέχτα, στην κορυφή της οποίας υπάρχει ένας χαρισματικός αρχηγός, όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες αντιδρούν συνήθως με τρείς τρόπους. Τον πρώτο [ανασχηματισμό] τον χρησιμοποίησε ο Ερντογάν. Οι εκλογές είναι ο δεύτερος τρόπος και αναμέτρηση θα έχουμε σε λίγους μήνες για την αυτοδιοίκηση και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Την Ελλάδα αφορά η τρίτη εκδοχή και η κυβέρνηση οφείλει να είναι προετοιμασμένη για κάθε ενδεχόμενο.
Δεν αποκλείεται, η διευθύνουσα ομάδα της Τουρκίας, στην προσπάθεια της να αλλάξει την ατζέντα, να κάνει εξαγωγή της εσωτερικής κρίσης. Το δόγμα Νταβούτογλου «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» έχει απαξιωθεί. Σχεδόν με όλες τις χώρες της περιοχής η Τουρκία έχει ανοικτά μέτωπα.
Στήριξε με όλα τα μέσα τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις στη Συρία, αλλά ο Άσαντ κρατάει γερά και έχει περάσει στην αντεπίθεση. Οι σχέσεις με το Ισραήλ είναι ψυχρές. Το κουρδικό, παρά το ανοίγματα Ερντογάν, παραμένει αγκάθι. Η ΑΟΖ και το κυπριακό δημιουργούν ένταση με την Ελλάδα και την Κύπρο.
Το πολυπληθές ακροατήριο του Ερντογάν- οι πληθυσμοί στην Ανατολή- είναι ευάλωτο στις θεωρίες της συνωμοσίας. Ήδη, η ρητορική του Τούρκου πρωθυπουργού στοχοποιεί ως εσωτερικούς εχθρούς τον Γκιουλέν και τους κεμαλιστές, τους οποίους κατηγορεί ότι συνεργάζονται με τους Αμερικανούς και το Ισραήλ [οι εξωτερικοί εχθροί] για να υπονομεύσουν την πορεία της χώρας προς την ανάπτυξη και την ευημερία. Επειδή, όμως, είναι δύσκολο να συγκρουστεί χωρίς συνέπειες με την υπερδύναμη και τον τοποτηρητή της στη Μέση Ανατολή, δεν αποκλείεται σε κάποια φάση, κι αν τα πράγματα ζορίσουν κι άλλο, να κατασκευάσει ένα πιο βολικό αντίπαλο ώστε να εκτονωθεί η οργή των οπαδών του.
Και η Ελλάδα συγκεντρώνει όλες τις προϋποθέσεις. Βρίσκεται σε δυσχερή οικονομική θέση, απουσιάζει από τις συζητήσεις για τις αλλαγές στην ευρύτερη περιφέρεια, οι ευρωπαίοι εταίροι της δεν την υπολογίζουν ως σοβαρό και χρήσιμο γεωπολιτικό παίκτη και θεωρείται από τους εθνικιστές και τους φανατικούς μουσουλμάνους ως προαιώνιος εχθρός του τουρκικού έθνους και του Ισλάμ.
Ελπίζουμε, στο απορφανισμένο από στελέχη υπουργείο Εξωτερικών, όπου ο επικεφαλής του ασχολείται με το παραπαίον κόμμα του και τον «εκτσογλανισμό του ΣΥΡΙΖΑ», και στο επιτελείο του μεγάρου Μαξίμου που δείχνει να είναι προσηλωμένο στην επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος και στη διαχείριση της ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όλα αυτά να έχουν εξεταστεί για να μη βρεθεί η χώρα προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Τρεις το λάδι, τρεις η ΝΕΡΙΤ

 

Κέζα Λώρη , tovima.gr

Θα καταγράψουμε δυο σενάρια και θα τα υποβάλουμε στο κοινό για ψήφιση, να δούμε ποιο ακούγεται ρεαλιστικό. Το σκηνικό τοποθετείται στο άδυτο της κρατικής τηλεόρασης, εκεί όπου υποθετικά συνεδριάζει το διευθυντικό επιτελείο μαζί με στελέχη από το Λογιστήριο του Κράτους.

Στην πρώτη εκδοχή της ιστορίας πάνω στο τραπέζι βρίσκονται χαρτιά σε στοίβες μισού μέτρου. Εχει γίνει αναλογιστική μελέτη, πόσο θα κοστίσουν τα δυο νέα κανάλια, πόσα άτομα θα πληρώνονται, ποιες θα είναι οι εκπομπές σε βάθος πενταετίας. Προγραμματίζουν βάσει εσόδων από τα ποδόσφαιρα και τη διαφήμιση. Εκεί διαπιστώνουν την ανάγκη για ειδικό τέλος υπέρ της κρατικής τηλεόρασης και οι 77 λογιστές υπολογίζουν επακριβώς το ποσό: τρία ευρώ ανά λογαριασμό ρεύματος.

Στη δεύτερη εκδοχή το θέμα του ειδικού τέλους συζητείται αποσπασματικά, μεταξύ άλλων, που αφορούν λίγο τις πολιτικές ισορροπίες, λίγο τα τρέχοντα, λίγο την αξιοποίηση οικείων, λίγο την ποιότητα των εκπομπών, λίγο τον αντίκτυπο που θα έχει η ανακοίνωση. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα καταβληθούν οι αποζημιώσεις στους απολυμένους, κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει πόσοι υπάλληλοι χρειάζονται μελλοντικά ούτε αν θα γίνουν έξοδα για την τεχνική υποδομή. Οι παραγωγές είναι στο πλαίσιο του αφηρημένου και κάπου εκεί ανάμεσα προσδιορίζεται το τέλος βάσει του μαθηματικού τύπου «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, τρία και το τέλος τηλεθέασης».

Επαναλαμβάνουμε ότι τα δυο σενάρια υπαγορεύονται από τη φαντασία μας, η οποία εμπνέεται από τις κυβερνητικές ανακοινώσεις. Λένε λοιπόν ότι τα έσοδα από το ανταποδοτικό τέλος για το 2014 έχουν προϋπολογιστεί στα 191 εκ. ευρώ από τα οποία τα 101 εκ. καλύπτουν το κόστος λειτουργίας της ΝΕΡΙΤ. Η εταιρεία θα συνεισφέρει 91,4 εκ. στο πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014.

Πέρα από τα σενάρια δημιουργικής φαντασίας, υπάρχουν τα δεδομένα. Η κρατική ραδιοτηλεόραση αντιμετωπίστηκε αλλοπρόσαλλα. Δεν θα σταθούμε καθόλου στα γεγονότα, τη βίαιη εκκένωση του ραδιομεγάρου ή την παράνομη κατάληψή του ούτε θα επαναλάβουμε όσα συνθέτουν την ανεκδοτολογία των ημερών. Θα σταθούμε στο σχεδιασμό. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι υπήρξε σαφής άποψη για το μέλλον της κρατικής τηλεόρασης, από πουθενά δεν μαρτυρείται ότι υπήρξε όραμα για το μέλλον. Δεν υπήρξαν σοβαρές πολιτικές αποφάσεις. Ο πρωθυπουργικός τσαμπουκάς δεν είναι σοβαρή πολιτική απόφαση ακόμη κι αν δικαιολογείται από την άρνηση των παραγόντων (διευθυντικών και συνδικαλιστικών) να δώσουν εξηγήσεις για τη λειτουργία του μαγαζιού.

Οι προοπτικές των κρατικών καναλιών παραμένουν ασαφείς. Λειτουργούν όλοι σαν ο χρόνος να είναι άπειρος. Μακάρι να διαψευστούμε. Μια πρώτη διάψευση θα ερχόταν με τη δημοσιοποίηση της μελέτης βάσει της οποίας το τέλος καθορίστηκε στα τρία ευρώ και όχι στα δυο ή τα τέσσερα. Υπάρχει λοιπόν μελέτη; Εδώ είμαστε, αναμένουμε.  

Το 2014 έρχεται με 20 σκληρά «χτυπήματα» από την Εφορία

imerisia.gr

 Βαρύ είναι το φορολογικό φορτίο και για τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, ιδιοκτήτες ακινήτων, επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες. Και είναι αποτέλεσμα των αλλαγών που έγιναν από φέτος στη φορολογία, οι οποίες όμως θα γίνουν από το 2014 αισθητές. Πρόκειται για αλλαγές οι οποίες έχουν να κάνουν με την κατάργηση των αφορολογήτων ορίων για μισθωτούς, συνταξιούχους (5.000 ευρώ), την κατάργηση του αφορολόγητου για τα παιδιά και τη μείωση των φοροαπαλλαγών και των εκπτώσεων.
Από τη νέα χρονιά θα ισχύσει και το νέο αυστηρότερο καθεστώς τεκμηρίων για τον προσδιορισμό των ελάχιστων εισοδημάτων όλων των φυσικών προσώπων. Σύμφωνα με το καθεστώς αυτό, τα χρήματα που δαπανούν οι φορολογούμενοι για να αγοράζουν ακίνητα, μετοχές, ομόλογα, έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου, μερίδια αμοιβαίων κεφαλαίων ή να ανεγείρουν οικοδομές καθώς και τα κεφάλαια που θα διαθέτουν για να συστήνουν νέες επιχειρήσεις ή για να συμμετέχουν στα μετοχικά κεφάλαια υφιστάμενων επιχειρήσεων θα «μετράνε» στον υπολογισμό από την Εφορία των εισοδημάτων τους ως «τεκμήρια απόκτησης περιουσιακών στοιχείων».
Τα νέα αυτά τεκμήρια θα προστίθενται στα ποσά των υπόλοιπων τεκμηρίων που ήδη ισχύουν (π.χ. στα ποσά των ετήσιων δαπανών για την εξόφληση στεγαστικών, καταναλωτικών ή προσωπικών δανείων και πιστωτικών καρτών, για την αγορά αυτοκινήτων, δικύκλων, τρικύκλων, σκαφών αναψυχής, κινητών αντικειμένων αξίας μεγαλύτερης των 10.000 ευρώ κ.λπ.), καθώς επίσης και στα ποσά των αντικειμενικών δαπανών (τεκμηρίων) διαβίωσης που ήδη ισχύουν για τη χρήση ΙΧ αυτοκινήτων, κατοικιών, σκαφών αναψυχής κ.λπ., με συνέπεια να εκτοξευτούν στα ύψη τα ποσά των τεκμαρτών εισοδημάτων που θα πρέπει να καλύπτουν οι φορολογούμενοι με βάση τα πραγματικά τους έσοδα και εισοδήματα.
Εφόσον τα εισοδήματα του 2014 που θα δηλωθούν το 2015 είναι χαμηλότερα από το άθροισμα των τεκμηρίων απόκτησης περιουσιακών στοιχείων και των τεκμηρίων διαβίωσης, ο φορολογούμενος θα καλείται να πληρώνει υπέρογκο φόρο με βάση το τεκμαρτό και όχι το δηλωθέν εισόδημά του. Αναλυτικότερα όμως όλες οι αλλαγές που θα ισχύσουν από το 2014 και με τις οποίες θα μεταβληθεί άρδην το φορολογικό τοπίο έχουν ως εξής:
1. Καταργείται το αφορολόγητο όριο μισθωτών και συνταξιούχων και θεσπίζεται νέα κλίμακα φορολόγησης με συντελεστή από 22% έως 42%. Στον φόρο που προκύπτει γίνεται έκπτωση για όσους έχουν εισόδημα έως 21.000 ευρώ. Χαμένοι από τις αλλαγές που έγιναν στην κλίμακα φόρου εισοδήματος, ακόμα κι αν συνυπολογιστεί το νέο επίδομα τέκνων, είναι μισθωτοί και συνταξιούχοι χωρίς παιδιά με εισόδημα πάνω από 25.000 ευρώ, μισθωτοί και συνταξιούχοι με 1 παιδί και εισόδημα πάνω από 23.000 ευρώ, μισθωτοί και συνταξιούχοι με 2 παιδιά και εισόδημα πάνω από 22.000 ευρώ.
2. Καταργούνται από τη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων σχεδόν όλες οι φοροαπαλλαγές, όπως είναι αυτές που αφορούν τα δίδακτρα ξένων γλωσσών, φροντιστηρίων, ασφάλιστρα υγείας και σύνταξης, ενοίκιο κύριας κατοικίας και παιδιών που σπουδάζουν σε άλλη πόλη από αυτήν της μόνιμης κατοικίας τους. Τα μόνα ποσά δαπανών που θα αναγνωρίζονται για έκπτωση από τον φόρο εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων θα είναι το 10% της διατροφής που καταβλήθηκε λόγω διαζυγίου και το 10% των δωρεών προς το Δημόσιο και προς ιδιωτικούς φορείς. Επιπλέον τα έξοδα για ιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη θα εκπίπτουν σε ποσοστό 10% από τον φόρο εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων, μόνο υπό την προϋπόθεση ότι υπερβαίνουν το 5% του συνολικού δηλωθέντος ή τεκμαρτού εισοδήματος και μόνο κατά το μέρος που υπερβαίνουν το όριο αυτό! Από την αλλαγή αυτή αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά το φορολογικό βάρος για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.
3. Διατηρείται το μέτρο των αποδείξεων για τους μισθωτούς, οι οποίοι θα πρέπει να συγκεντρώνουν το 10% του εισοδήματός τους σε αποδείξεις. Επικρέμαται ποινή φόρου 22% για το ποσό των αποδείξεων που δεν συγκεντρώθηκε από τον φορολογούμενο.
4. Καταργείται το αφορολόγητο όριο για τους ελεύθερους επαγγελματίες και θεσπίζεται συντελεστής 26% από το πρώτο ευρώ για εισόδημα έως 50.000 ευρώ και 33% για εισόδημα υψηλότερο των 50.000 ευρώ, θα υπάρχει ωστόσο η δυνατότητα να εκπίπτει το σύνολο των επαγγελματικών τους δαπανών και των ασφαλιστικών τους εισφορών. Οι φόροι για 750.000 αυτοαπασχολούμενους θα είναι εξοντωτικοί με τον συγκεκριμένο συντελεστή (26%) από το πρώτο ευρώ των καθαρών φορολογητέων εισοδημάτων, τα οποία θα εμφανίσουν πως είχαν το έτος 2013. Σε κάθε περίπτωση η τελική επιβάρυνση επί των καθαρών εισοδημάτων θα φτάνει σε πολλές περιπτώσεις το 40,3%, καθώς οι συγκεκριμένοι φορολογούμενοι θα επιβαρύνονται και με προκαταβολή φόρου 55% έναντι του επόμενου οικονομικού έτους, η οποία θα προσαυξάνει τον κύριο φόρο (26% Χ 1,55 = 40,3%). Ακόμη και όσοι αυτοαπασχολούμενοι δηλώσουν ζημιές λόγω της οικονομικής κρίσης, θα υποχρεωθούν να εμφανίσουν τεκμαρτά καθαρά κέρδη, με βάση τις «αντικειμενικές δαπάνες διαβίωσης» (τα τεκμήρια διαβίωσης), για τα σπίτια στα οποία διαμένουν και τα ΙΧ αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν! Επί των ανύπαρκτων αυτών «κερδών» θα φορολογηθούν κι αυτοί με 26% από το πρώτο ευρώ και με προκαταβολή φόρου 55%, που θα ανεβάζει την τελική επιβάρυνση στο 40,3%!
5. Αυξάνεται η φορολογία των καθαρών κερδών των ομόρρυθμων και ετερόρρυθμων εταιρειών που τηρούν απλογραφικά βιβλία (πρώην β' κατηγορίας) από 20% σε 26% μέχρι το επίπεδο των 50.000 ευρώ και από 20% σε 33% για το υπερβάλλον ποσό. Η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης θα ισχύσει για τα κέρδη της χρήση του 2013 που θα φορολογηθούν το 2014.
6. Αυξάνεται η φορολογία των κερδών των Ο.Ε. και Ε.Ε. που τηρούν διπλογραφικά βιβλία (πρώην Γ' κατηγορίας) από 20% σε 26%. Η αύξηση του συντελεστή φορολόγησης θα ισχύσει για τα κέρδη της χρήση του 2013 που θα φορολογηθούν το 2014.
7. Αυξάνεται η φορολογία των κερδών των Α.Ε. και των ΕΠΕ από 20% σε 26% για τη χρήση του 2013. Η επιβάρυνση περιορίζεται από τη μείωση του συντελεστή φορολογίας των μερισμάτων από 25% σε 10%.
8. Στα 10.000 ευρώ αναμένεται να μπει ο πήχης του ετήσιου τζίρου πάνω από τον οποίο οι αγρότες θα υποχρεωθούν να τηρούν βιβλία εσόδων-εξόδων από το 2014.
9. Βιβλία εσόδων-εξόδων θα πρέπει να τηρούν αγρότες, κτηνοτρόφοι και αλιείς με συνολικό τζίρο άνω των 10.000 ευρώ. Το φορολογητέο εισόδημά τους για το 2014 (το οποίο θα δηλωθεί το 2015) θα προσδιορίζεται με λογιστικό τρόπο και η φορολόγηση των αγροτών θα γίνεται από το πρώτο ευρώ με συντελεστή 13% επί του καθαρού εισοδήματος που θα προκύπτει από την έκπτωση δαπανών και λειτουργικών εξόδων από τα ακαθάριστα έσοδα. Το αφορολόγητο όριο των 5.000 ευρώ που ισχύει σήμερα με βάση την κλίμακα φορολογίας εισοδήματος των φυσικών προσώπων καταργείται και επιπλέον θα πρέπει να προκαταβάλλεται φόρος 55% για το επόμενο έτος, όπως ισχύει για τους επιτηδευματίες και τις επιχειρήσεις.
10. Καθιερώνονται φοροελαφρύνσες για κατοίκους και επιχειρήσεις σε ακριτικά νησιά. Αυξάνεται από 25.000 σε 37.500 ευρώ το κλιμάκιο εισοδήματος στο οποίο επιβάλλεται συντελεστής φόρου εισοδήματος 22% στη νέα κλίμακα μισθωτών και συνταξιούχων, προκειμένου για φορολογούμενους που κατοικούν σε νησιά με πληθυσμό κάτω από 3.100 κατοίκους. Αντίστοιχα μειώνονται κατά 40% οι φορολογικοί συντελεστές για επιχειρήσεις στα νησιά. Η διάταξη αυτή θα ισχύσει έως τις 31 Δεκεμβρίου 2015.
11. Θεσπίζεται αυτοτελής φορολόγηση για το εισόδημα από ενοίκια. Για ετήσιο εισόδημα έως 12.000 ευρώ ο φορολογικός συντελεστής ορίστηκε στο 11% και για υψηλότερο εισόδημα στο 33%. Με την αλλαγή αυτή επιβαρύνονται όσοι φορολογούμενοι έχουν χαμηλό εισόδημα αποκλειστικά από μισθώματα ακινήτων και ελαφρύνονται όσοι έχουν πολύ υψηλό εισόδημα από ενοίκια, όπως αυτοί που έχουν εισόδημα άνω των 50.000 ευρώ.
12. Από τον Ιούλιο του 2014 θα ξεκινήσουν οι φορολογούμενοι να πληρώνουν τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων. Θα επιβαρύνει όλες τις κατηγορίες, δηλαδή κτίσματα, οικόπεδα εντός σχεδίου ή οικισμών και αγροτεμάχια. Θα επιβάλλεται αυτοτελώς σε κάθε ακίνητο και θα υπολογίζεται επί των επιφανειών. Το υπουργείο Οικονομικών υπολογίζει να εισπράξει από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία το ποσό των 2,65 δισ. ευρώ. Οσοι φορολογούμενοι έχουν μόνο διαμερίσματα θα πληρώσουν τους ίδιους φόρους ή ελαφρώς μειωμένους σε σχέση με το τρέχον έτος, ενώ όσοι διαθέτουν και οικόπεδα ή αγροτεμάχια θα επιβαρυνθούν περαιτέρω. Υπολογίζεται ότι περίπου 300.000 ιδιοκτήτες ακινήτων θα πληρώσουν περισσότερους φόρους σε σύγκριση με αυτούς που κατέβαλαν το 2013.
13. Επιβάλλεται και πρόσθετος φόρος στους φορολογουμένους που έχουν ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 300.000 ευρώ σε ατομική βάση, με συντελεστές που θα ξεκινούν από 0,1% και θα φτάνουν έως και το 1%.
14. Επιβάλλεται φόρος στην υπεραξία των ακινήτων με συντελεστή 15%. Ο φόρος θα υπολογίζεται στη διαφορά μεταξύ της τιμής κτήσης και της τιμής πώλησης του ακινήτου, χωρίς να υπάρχει κάποιος χρονικός περιορισμός τού πότε και του πώς αποκτήθηκε ένα ακίνητο, το οποίο θα πουληθεί μετά την 1/1/2014. Ως τιμή κτήσης και τιμή πώλησης ορίζεται αυτή που έχει αναγραφεί στα σχετικά συμβόλαια.
Η διαφορά που προκύπτει μεταξύ των δύο τιμών αποπληθωρίζεται και εφαρμόζεται ένας μειωτικός συντελεστής έως και 40%, ανάλογα με τα έτη διακράτησης του ακινήτου πριν αυτό πωληθεί. Υπάρχει και μια παγίδα στον φόρο υπεραξίας ακινήτων. Στις περιπτώσεις που δεν είναι εφικτή η εξεύρεση της τιμής κτήσης, τότε αυτή θεωρείται ότι είναι μηδενική και ο φόρος 15% επιβάλλεται επί του συνόλου της αξίας πώλησης του ακινήτου.
15. Μειώνεται στο 3% ο φόρος στις μεταβιβάσεις ακινήτων από 8% που είναι σήμερα για αξία έως 20.000 ευρώ και 10% για την υπερβάλλουσα.
16. Θεσπίζεται από την 1η Ιανουαρίου του 2014 φόρος υπεραξίας στις μετοχές και καταργείται ο φόρος χρηματιστηριακών συναλλαγών. Ο φόρος υπεραξίας μετοχών θα υπολογίζεται με συντελεστή 15% στη διαφορά μεταξύ της τιμής κτήσης και της τιμής πώλησης των μετοχών.
17. Παραμένει για ακόμη ένα χρόνο (έως 31/12/2014) ο μειωμένος ΦΠΑ στην εστίαση 13%.
18. Αυξάνεται το ακατάσχετο όριο των μισθών και των συντάξεων από τα 1.000 στα 1.500 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ένας μισθωτός ή συνταξιούχος με μηνιαίες αποδοχές πάνω από 1.000 και μέχρι 1.500 ευρώ ο οποίος οφείλει στο Δημόσιο δεν θα κινδυνεύει πλέον με κατάσχεση ποσού μέχρι 25% επί των μηνιαίων αποδοχών του. Σημαίνει επίσης ότι όποια κατάσχεση αποδοχών γίνει σε φορολογούμενο με μισθό ή σύνταξη άνω των 1.500 ευρώ τον μήνα δεν επιτρέπεται να αφήσει υπόλοιπο χαμηλότερο των 1.500 ευρώ.
19. Αλλάζει η φορολογική μεταχείριση καθυστερούμενων μισθών. Επιβάλλεται παρακράτηση φόρου με συντελεστή 20% στα εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις, που καταβάλλονται αναδρομικά σε μεταγενέστερο χρόνο από το έτος στο οποίο ανάγονται.

20. Αμερικανικό σύστημα ελέγχου (έμμεσες τεχνικές) μπαίνει σε εφαρμογή από το νέο έτος για τον προσδιορισμό των εισοδημάτων των φορολογουμένων.

Απορρίπτει την πρόταση για Πρόεδρος της Δημοκρατίας

ethnos.gr
Την άρνησή του να προταθεί για Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέφρασε ο Μίκης Θεοδωράκης απαντώντας με «σκληρή γλώσσα» στη σχετική πρόταση που είχε καταθέσει δημόσια ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος.

 Ο κ. Θεοδωράκης δίνοντας τέλος στις φήμες ότι θα μπορούσε να διαδεχτεί τον Κάρολο Παπούλια στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές του 2015, χαρακτήρισε τον εαυτό του ως έναν από αυτούς που «συνεχίζουν να σκέφτονται και να μάχονται αντιμνημονιακά και αντισυστημικά».
Διερωτάται στην ανακοίνωσή του πώς είναι δυνατόν να τον εμπλέκουν στα παιχνίδια τους «οι παντός είδους εκπρόσωποι του προσωπικού της υποτέλειας», αναφερόμενος με αυτόν τον σκληρό χαρακτηρισμό στην κυβέρνηση, και μάλιστα ως παράγοντα λύσης στο πρόβλημά τους, όπως υπογράμμισε χαρακτηριστικά.
Ο Μ. Θεοδωράκης υπενθύμισε ότι προσφάτως υποστήριξε την άποψη ότι η μόνη λύση είναι η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και σημείωσε ότι μπροστά σ' αυτόν τον στόχο, θεωρεί ότι «τα πολιτικά παιχνίδια που απασχολούν το υπάρχον πολιτικό δυναμικό είναι ένα τμήμα της βαθιάς κρίσης ενός πολιτικού χώρου ο οποίος εγκατέλειψε προ πολλού τον ελληνικό λαό τυφλωμένος από πολιτικές φιλοδοξίες».
Καταλήγοντας ο κ. Θεοδωράκης επανέλαβε την κατηγορηματική του άρνηση στην πρόταση να διαδεχτεί τον Κάρολο Παπούλια στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και υπογράμμισε ότι η θέση του απέναντι στο πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι «η κάθετη αντίθεση και η ανθρώπινη θλίψη».

Τι θα κάνουμε με αυτή την «κωλοχώρα»;

Σταύρος Θεοδωράκης , protagon.gr
Μου αρέσει να κρυφακούω. Δεν ψάχνω βέβαια για μυστικά. Αλλά με ενδιαφέρουν οι συζητήσεις των ανθρώπων όταν νομίζουν ότι δεν τους ακούς. Οι παρεΐστικες εξομολογήσεις, δηλαδή. Και αυτές τις μέρες το έκανα λίγο παραπάνω. Τι συμπεράσματα έβγαλα; Όλοι -ή σχεδόν όλοι- έχουν καταλάβει τα λάθη μας. Ότι διαλέξαμε τους λάθους ανθρώπους να μας «εκπροσωπήσουν», ότι δεν βάλαμε φρένο στην εξαπάτησή μας, ακόμη και όταν εξελισσόταν ξεδιάντροπα μπροστά στα μάτια μας, ότι είπαμε «αυτή η κωλοχώρα δεν αλλάζει» και «σιγά μη βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα». Εντάξει, δεν το κάναμε όλοι με τον ίδιο κυνικό τρόπο -κάποιοι έδωσαν τις μάχες τους- αλλά μέρα με την ημέρα πλήθαιναν οι άνθρωποι που σκεφτόντουσαν: «Μήπως, για να πετύχω, πρέπει να παραβιάσω και εγώ τους κανόνες;».
Η συζήτηση όμως για το παρελθόν κάπου εδώ τελειώνει και αρχίζει η περιδίνηση για το μέλλον. «Πού πάμε»; Έλα ντε. Ο ένας είναι με τον Σαμαρά, ο άλλος με τον Τσίπρα. Με κρύα καρδιά όμως και οι δύο. Γιατί σε αντίθεση με την έπαρση των κομματικών επιτελείων, όλοι γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα δεν θα αλλάξει επειδή το 3% αυτών που ψήφισαν Σαμαρά θα ψηφίσουν τώρα Τσίπρα. Ο βράχος δεν είναι εύκολο να μετακινηθεί και στην Ευρώπη δεν θα μας πιστέψουν. Για να αλλάξει η ζωή μας, πρέπει να υπάρξει ξανά ζωή στις επιχειρήσεις, στα εργοστάσια, στα χωράφια, στα βουνά, στα αμφιθέατρα, στα σχολεία, στα λιμάνια, τους δρόμους, τις πλατείες, τα βιβλιοπωλεία, τις υπηρεσίες, τις οικοδομές, τα ατελιέ (και όχι μόνο στις βιτρίνες). Χάνει -ας το θεωρήσουμε δεδομένο- τις ευρωεκλογές ο Σαμαράς και κερδίζει τις εθνικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ (το φθινόπωρο ή τον Φεβρουάριο του ‘15 - με την προεδρική εκλογή). Με πόσο; 30%; Θέλετε 33%; Πόσοι ειλικρινά πιστεύουν ότι ένας ηγέτης του «εν τρίτου» θα αλλάξει «αυτή» την Ελλάδα και θα πείσει «αυτούς» τους συμμάχους να βοηθήσουν λίγο ακόμη (πείτε το «κούρεμα», πείτε το επιμήκυνση, η ουσία δεν αλλάζει). Ο Σαμαράς νόμιζε ότι του αρκούν τα συντηρητικά φιλαράκια του, άντε και ο Στουρνάρας. Τα ίδια έπαθαν και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου. Έβλεπαν το τρένο να έρχεται και νόμιζαν ότι είναι εξπρές του Άι Βασίλη (για να πω και εγώ μια εορταστική μπαρούφα). Και τώρα είναι ο Τσίπρας που νομίζει ότι του αρκούν οι σύντροφοι των συνιστωσών μαζί με τα καλόπαιδα του λαϊκού ΠΑΣΟΚ που ξέβρασε η κρίση.
Οι «παρέες» όμως ξέρουν ότι για να γίνει «μια χώρα από την αρχή», πρέπει να το προσπαθήσουν πολλοί μαζί. Το 50%, το 60% της κοινωνίας. Μη γίνει λάθος. Δεν πιστεύω στη συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας–ΣΥΡΙΖΑ που κάποια «κέντρα» υποδεικνύουν. Θα είναι μια κυβέρνηση συμψηφισμών σαν την οικουμενική του Ζολώτα που δεν κατάφερε και πολλά αν εξαιρέσετε ότι έφερε στο ίδιο υπουργικό τραπέζι τον Σαμαρά και τον Δραγασάκη (και αυτό για αστείο το έγραψα). Ποιος λοιπόν θα ξεσηκώσει την κοινωνία; Ποιος θα σπιρουνιάσει το άλογο; Το παλιό πολιτικό σύστημα πάντως δεν μπορεί. Το 94% των Ελλήνων δεν έχει εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα (Ευρωβαρόμετρο) και το 41% συνεχίζει να θεωρεί καταλληλότερο για πρωθυπουργό τον «Κανένα» και μόνο ένα 23% τον Σαμαρά και ένα 19% τον Τσίπρα (Metron Analysis, Δεκ 2013).
Έχω ακούσει πολλές φορές αυτές τις μέρες ότι για να αλλάξει η χώρα, αρκεί ο καθένας να κάνει καλά τη δουλειά του. Δεν το πιστεύω. Αυτά αφορούν την Ελβετία. Εδώ πρέπει να υπάρξει ένας ξεσηκωμός. Και κάποιοι να κάνουν ρεσάλτο στο σκάφος της πολιτικής. Όχι βέβαια για να γίνουν υπουργοί – ποιον δελεάζουν πια οι λιμουζίνες και τα τζιτζιφιόγκικα κουστούμια. Αλλά για να αλλάξουν τους νόμους του παιγνιδιού.
«Αντίθετα από τα συνέδρια τις συσκέψεις / αντίθετα από τις μυστικές αστυνομίες / από τους υπουργούς τις δεξιώσεις / αντίθετα στον πόλεμο» που λέει και ποιητής (Μιχάλης Κατσαρός).

Μπορούμε; Θα το τολμήσουμε;

Μισώ την πρωτοχρονιά Του Αντόνιο Γκράμσι

avgi.gr

Αναδημοσίευση απο το http://rednotebook.gr/index.php

Κάθε πρωί, καθώς ξυπνώ άλλη μια φορά κάτω από το πέπλο του ουρανού, νιώθω πως για μένα είναι πρωτοχρονιά. Γι΄ αυτό μισώ τις πρωτοχρονιές  με καθορισμένη ημερομηνία, που μετατρέπουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα σε μια εμπορική επιχείρηση, με τον ωραίο τους απολογισμό, με τον ισολογισμό τους και την πρόβλεψη για το νέο διαχειριστικό έτος. Ακυρώνουν την αίσθηση της συνέχειας της ζωής και του πνεύματος. Καταλήγει κανείς να πιστεύει πραγματικά ότι μεταξύ των ετών υπάρχει συνέχεια, κι ότι ξεκινά μια νέα ιστορία, και βάζει κανείς στόχους, και μετανιώνει για τις αστοχίες κτλ κτλ. Αυτό είναι ένα γενικότερο σφάλμα των ημερομηνιών. Λένε πως η χρονολογία είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας -αυτό το παραδεχόμαστε. Όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως υπάρχουν τέσσερις ή πέντε θεμελιώδεις ημερομηνίες, τις οποίες κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του τις έχει πάντα κατά νου,  που έχουν περιπαίξει την ιστορία. Κι αυτές είναι πρωτοχρονιές. Η πρωτοχρονιά της ρωμαϊκής ιστορίας ή του μεσαίωνα ή της νεωτερικότητας. Κι έχουν γίνει τόσο διαπεραστικές και τόσο  απολιθωτικές που, κι εμείς οι ίδιοι εκπλησσόμαστε καμιά φορά αναλογιζόμενοι ότι η ζωή στην Ιταλία άρχισε το 752, κι ότι το 1490 ή το 1492 είναι σαν βουνά στα οποία η ανθρωπότητα αναρριχήθηκε ακαριαία φτάνοντας σε έναν νέο κόσμο, εισερχόμενη σε μια νέα ζωή.  Κι έτσι η ημερομηνία γίνεται ένα εμπόδιο, ένα παραπέτασμα που εμποδίζει να δούμε ότι η ζωή συνεχίζει να εκτυλίσσεται με το ίδιο, αμετάβλητο, βασικό  μοτίβο, χωρίς απότομες μεταβολές, με τον ίδιο τρόπο που στον κινηματογράφο σκίζεται το φιλμ κι έχουμε ένα διάλειμμα  εκτυφλωτικού φωτός. Γι΄ αυτό, μισώ την πρωτοχρονιά. Θέλω κάθε πρωινό νά΄ ναι για μένα και μια πρωτοχρονιά. Κάθε μέρα θέλω να κάνω κι έναν προσωπικό απολογισμό, και να ανανεώνομαι κάθε μέρα. Καμιά μέρα καθορισμένη εκ των προτέρων για ανάπαυση. Τις παύσεις μου εγώ τις επιλέγω, όταν αισθάνομαι μεθυσμένος από έντονη ζωή και θέλω να κάνω μια βουτιά στη ζωικότητα για να αντλήσω από κει καινούρια δύναμη.    Καμιά πνευματική αγκίστρωση. Κάθε ώρα της ζωής μου θά΄ θελα να είναι νέα, παρότι συνδεδεμένη με τις περασμένες. Καμία μέρα ξεφαντώματος με συλλογικές  στιχοπλοκές, που τις ανταλλάσσω με ξένους που δεν με ενδιαφέρουν. Επειδή ξεφάντωναν οι πρόγονοι των προγόνων μας κτλ πρέπει κι εμείς να αισθανόμαστε την ανάγκη του ξεφαντώματος. Όλα αυτά μου φέρνουν αναγούλα. Δημοσιεύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1916, στην τορινέζικη έκδοση της εφημερίδας Avanti! (όργανο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας),  στην στήλη που διατηρούσε ο Γκράμσι με τίτλο «Sotto la Mole» («Κάτω από το Mole», το ψηλότερο κτίριο του Τορίνο). Μετάφραση:  Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης Πηγή: controlacrisi.org

Εξόριστοι ποιητές

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη, thepressproject.gr

Όταν ο ποιητής έγραφε το 1953 «πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον μας θα ’χει πολλή ξηρασία», το βλέπω τώρα, ήξερε πολύ καλά τι έλεγε.

Όταν ο ποιητής έγραφε το 1953 «πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον μας θα ’χει πολλή ξηρασία»[1], το βλέπω τώρα, ήξερε πολύ καλά τι έλεγε.

Όχι πως υπαινισσόταν την ανάγκη αποταμίευσης ή την αποφυγή σύναψης επισφαλών δανείων ενόψει της κρίσης που θα ερχόταν μετά από πενήντα έξι χρόνια, όχι. Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο ποιητής είχε κατά νου άλλου είδους ελλείμματα. Ότι το χρέος για εκείνον ήταν άλλης υφής και οι αξίες -υποτιμημένες ή υπερτιμημένες- εντελώς άλλης τάξεως απ’ αυτές που σήμερα βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής μας. Η προνοητικότητά του ήταν φτιαγμένη από διαφορετικό μέταλλο.

Τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό τον πρόλαβα. Πένης, ζούσε σε μια χαμοκέλα, έδινε ποιήματα σε περιθωριακά περιοδικά κι όσα έλεγε στις λιγοστές συνεντεύξεις του ηχούσαν στ’ αυτιά μας ως εκκεντρικότητες. Τον θυμάμαι να μπαίνει σε κάτι μαγαζιά στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας, φτωχικά ντυμένος αλλά με στυλ, πάντα με ψηλά το κεφάλι και με τα μαλλιά ν’ ανεμίζουν. Φαινόταν αλλοπαρμένος, αλλά -παρά τη φαινομενική τάξη των πραγμάτων- εμείς ήμασταν οι τρελοί κι εκείνος ο γνωστικός. Αν και υποπτεύομαι ότι είχε το μεγαλείο να μην κατακρίνει τη δική μας τρέλα όπως εμείς την υποτιθέμενη δική του, έτσι καθώς τρέχαμε βιαστικοί, με πολιτικά συνθήματα στο στόμα, με σημαίες και με ταμπούρλα, έτοιμοι ωστόσο να υποκύψουμε στις επερχόμενες αλλαγές των καιρών, στο κυνήγι των μπόνους, της αναγνωρισιμότητας, του εύκολου πλουτισμού κι ενός φτηνού λάιφ στάιλ, πανάκριβα εισαγόμενου. Τον βλέπαμε, λοιπόν, αλλά δεν τον κοιτούσαμε. Τον ακούγαμε χωρίς να τον καταλαβαίνουμε. Διαβάζαμε ίσως τα κείμενά του, αγνοώντας ωστόσο την ποιητική του.

Αν και προέρχομαι από οικογένεια ποιητών -ή, το πιθανότερο, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο-, από ποίηση δεν σκαμπάζω ούτε διαβάζω, άρνηση που επί χρόνια ήταν το σήμα κατατεθέν της χειραφέτησης και της αυτονομίας μου. Και βέβαια, όταν χάσεις αυτού του είδους τα τρένα δύσκολα τα ξαναπετυχαίνεις. Αλλά την ώρα της κρίσης, λόγια Ελλήνων ποιητών επανέρχονται στο μυαλό μου, όπως τα θυμάμαι και όχι όπως καταχωρήθηκαν σε τόμους ανθολογίας και σε επετειακά αφιερώματα. Σύγχρονων Ελλήνων ποιητών και όχι του Όμηρου, όπως ίσως θα περίμενε ο ξένος αναγνώστης κι όπως υπαγορεύουν και τα δικά μας -εσωτερικής κατανάλωσης- στερεότυπα. Αλλά είπαμε, αφήστε με να σας δείξω τη δική μου Ελλάδα. Αφήστε με να σας απαγγείλω κάτι από τους ποιητές μας: «Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι»[2], «Ο τόπος μας είναι κλειστός, τον κλείνουν οι δυο μαύρες Συμπληγάδες»[3], «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»[4], «Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν»[5], «Οι βάρβαροι σαν έρθουν θα νομοθετήσουν»[6], «Μιλώ για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα, σαν κρανία ξεδοντιασμένα»[7], «Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου»[8], «Σώπα όπου να ’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες»[9], «Δεν είν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλή»[10] και, βέβαια, «Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει καλά είμ’ εδώ»[11]. Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι. Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει. Αντισταθείτε! «Ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ, αντισταθείτε»[12].

---

[1] Μιχάλης Κατσαρός, «Θα σας περιμένω», 1953.

[2] Κ.Π. Καβάφης, «Περιμένοντας τους Βαρβάρους».

[3] Γιώργος Σεφέρης, «Ο τόπος μας είναι κλειστός», 1935.

[4] Ανδρέας Κάλβος, «Εις Σάμον», 1826.

[5] Μιχάλης Κατσαρός, «Υστερόγραφο», 1953.

[6] Κ.Π. Καβάφης, «Περιμένοντας τους Βαρβάρους».

[7] Μανόλης Αναγνωστάκης, «Μιλώ», 1956.

[8] Οδυσσέας Ελύτης, «Άξιον εστί», 1959.

[9] Γιάννης Ρίτσος, «Ρωμιοσύνη», 1945.

[10] Διονύσιος Σολωμός, «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», 1823.

[11] Μιχάλης Κατσαρός, Η διαθήκη μου, 1953.

[12] Μιχάλης Κατσαρός, Η διαθήκη μου, 1953.

Τι απέγινε εκείνο το πιστόλι

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Παλιότερα, το παρασκήνιο των μεγάλων συμφωνιών έφτανε στο ευρύ κοινό με πολλά χρόνια καθυστέρηση, όταν άνοιγαν κρατικά αρχεία ή όταν κάποιος ηγέτης έγραφε απομνημονεύματα. Στην επιταχυμένη εποχή μας, επιταχύνεται αναλόγως και η εκροή πληροφοριών από το ουσιώδες παρασκήνιο. Ετσι, μετά δύο ή τρία χρόνια, μαθαίνουμε χαρακτηριστικές λεπτομέρειες για το πώς καταρτίσθηκε το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας και των άλλων χρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης, δηλαδή με ποια λογική και ποιες προτεραιότητες. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας, Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, στο βιβλίο του «El Dilemma», μετέφερε το κλίμα και τις ουσιώδεις λεπτομέρειες πίσω από τις κλειστές πόρτες της συνόδου G20 των Kαννών, το 2011, όπου παίχτηκε το μέλλον των χωρών του Νότου και το άδοξο τέλος των εκλεγμένων πρωθυπουργών Ελλάδας και Ιταλίας. Ηταν οι μέρες πριν από το δεύτερο ελληνικό Μνημόνιο και το PSI, όταν ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου αποτόλμησε να ζητήσει δημοψήφισμα. Υπό μία έννοια, ο Ελληνας πρωθυπουργός προσπάθησε να δώσει συνέχεια στη δήλωσή του, την άνοιξη του 2010, ότι μπορεί να βάλει «στο τραπέζι το πιστόλι» της στάσης πληρωμών, λίγο προτού πάει στο Καστελλόριζο για να ανακοινώσει στον ελληνικό λαό την υπαγωγή στο πρόγραμμα της τρόικας. Το πιστόλι του Γ. Παπανδρέου υπήρχε πράγματι, δεν ήταν μπλόφα. Την ίδια περίπου εποχή, Μάιο του 2010, ο νομικός Lee Buchheit, διεθνής αυθεντία στην αναδιάρθρωση κρατικών χρεών, δημοσίευσε μια σύντομη μελέτη, στην οποία επισήμανε ότι το 90% του ελληνικού χρέους διέπετο από το εθνικό δίκαιο και άρα η Ελλάδα μπορούσε να ορίσει τον τρόπο αναδιάρθρωσης του χρέους της από εξαιρετικά ευνοϊκή θέση. Επισήμανε επίσης πως από τα 319 δισ. ευρώ του χρέους τον Απρίλιο 2010, τα 240 δισ. ευρίσκοντο σε χαρτοφυλάκια ευρωπαϊκών τραπεζών, οι οποίες μάλιστα εξήρχοντο από το κραχ του 2008 πληγωμένες και υπερμοχλευμένες. Αυτό ήταν το πιστόλι. Ολοι γνωρίζουμε τη συνέχεια. Το πιστόλι κατ’ αρχάς απασφαλίστηκε, για να ξεφορτωθούν τα ελληνικά junk bonds οι γαλλογερμανικές τράπεζες, και να εξασφαλιστεί η Ευρωζώνη από φαινόμενα ντόμινο. Εν συνεχεία το πιστόλι εκπυρσοκρότησε στα χέρια του Γ. Παπανδρέου· καθηρέθη ταπεινωτικά από την πρωθυπουργία, υπό όρους που περιέγραψαν ζοφερά ο Θαπατέρο και άλλοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Κατόπιν, το πιστόλι εκπυρσοκρότησε ως PSI, και τσάκισε τα γόνατα των Ελλήνων ομολογιούχων, ιδιωτών, ασφαλιστικών ταμείων και κοινωφελών οργανισμών. Ηταν πια 2012, δύο χρόνια από τον Απρίλιο 2010. Το PSI το οργάνωσε νομικά ο Lee Buchheit. Τον Μάιο έγιναν εκλογές. Ολα αυτά τα γνωρίζουμε. Αυτό που έμενε να μάθουμε ακόμη ήταν η εκτίμηση της ίδιας της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ, με καθοριστικό ρόλο στον χειρισμό της ελληνικής κρίσης. Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε., η κ. Μέρκελ, με ειλικρίνεια και σαφήνεια, συνόψισε το ελληνικό δράμα, γιατί έπρεπε να θυσιαστεί η Ελλάδα: «Συζητούσαμε τότε εάν η Ελλάδα θα έπρεπε να βγει από την Ευρωζώνη. Νομίζω ότι εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, στη συνέχεια θα εγκαταλείπαμε όλοι την Ευρωζώνη» (εφημερίδα Le Monde, 21 Δεκ. 2013). Είναι ίσως η σημαντικότερη πολιτική περιγραφή της χρονιάς. Η περιγραφή της καγκελαρίου συνοψίζει τι απέγινε το «πιστόλι»· και μας προσφέρει μια οδυνηρά αποκτηθείσα γνώση για τα όρια και τις δυνατότητες ελιγμών της χώρας, για τα όρια και τις δυνατότητες της ηγεσίας της, για τα όρια της Ευρώπης.

Οσκαρ θρησκοληψίας: Εν έτη 2014 ένας στους τρεις Αμερικανούς δεν πιστεύει στη θεωρία της εξέλιξης

iefimerida.gr

Ενας στους τρεις αμερικανούς δεν πιστεύει στη θεωρία της εξέλιξης του ανθρώπου αλλά θεωρεί ότι οι άνθρωποι «υπήρχαν ανέκαθεν με τη σημερινή τους μορφή», από την αρχή της δημιουργίας του σύμπαντος, αποκαλύπτει μια δημοσκόπηση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Σχεδόν το 25% των ερωτηθέντων είπε ότι "ο Θεός ή ένα ανώτερο ον έπαιξε κάποιο ρόλο στη διαδικασία της εξέλιξης ενώ το 32% πιστεύει ότι η εξέλιξη είναι καρπός μιας "φυσικής διεργασίας", σύμφωνα με το ινστιτούτο Pew που διενήργησε τη δημοσκόπηση.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δεν διαφέρουν σημαντικά από μια παρόμοια που είχε γίνει το 2009. Τότε, το 54% των Ρεπουμπλικάνων ψηφοφόρων και το 64% των Δημοκρατικών είχαν δηλώσει ότι πιστεύουν στη θεωρία της εξέλιξης. Το ποσοστό των Δημοκρατικών αυξήθηκε ελαφρά, στο 67%, στη φετινή έρευνα, όμως αυτό των Ρεπουμπλικάνων έχει πέσει σημαντικά, φτάνοντας το 43%. Από τους "ανένταχτους", το 65% δηλώνει ότι πιστεύει στην εξέλιξη.

Τα τελευταία χρόνια η θεωρία της εξέλιξης αποτέλεσε αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης στις ΗΠΑ, όπου το μάθημα της βιολογίας στα σχολεία μετατράπηκε σε πεδίο μάχης μεταξύ των φονταμενταλιστών χριστιανών που προωθούσαν τη διδασκαλία του "δημιουργισμού" και των υποστηρικτών μιας εκπαίδευσης χωρίς θρησκευτική διδασκαλία στα δημόσια σχολεία.

Στη δημοσκόπησή του το κέντρο Pew εντόπισε μεγάλες αποκλίσεις στις πεποιθήσεις διαφόρων θρησκευτικών ομάδων. Επί παραδείγματι, τα δύο τρίτα των λευκών, ευαγγελικών προτεσταντών δεν πιστεύουν στην εξέλιξη. Αντιθέτως, το 78% των υπόλοιπων λευκών προτεσταντών πιστεύει στη θεωρία αυτή, όπως επίσης και το 70% των λευκών, μη ισπανόφωνων καθολικών. Σχεδόν οι μισοί (47%) από τους ισπανόφωνους καθολικούς όμως απορρίπτουν την εξέλιξη.

Μεταξύ των Αμερικανών που δηλώνουν ότι δεν ακολουθούν μια συγκεκριμένη θρησκεία, τρεις στους τέσσερις πιστεύουν στην εξέλιξη. Από αυτούς, μόνο το 13% θεωρεί ότι η εξέλιξη ήταν έργο ενός "ανώτερου όντος".

Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε στο διάστημα 21 Μαρτίου-8 Απριλίου σε δείγμα 1.983 ενηλίκων και το περιθώριο λάθους ανέρχεται στο 3%.