Το σύνδρομο του σκιέρ

Θα τον θυμόμαστε για καιρό εκείνον εκεί τον περίεργο «Ευρωπαίο αξιωματούχο», που μας είχε πει κατάμουτρα πως θα πάει πρώτα για σκι και μετά θ' ασχοληθεί με την περίπτωσή μας. Τότε που αισθανθήκαμε την προσβολή όλη δική μας, που θυμώσαμε, που αγανακτήσαμε. Ως κι ο Στουρνάρας είχε αγανακτήσει τότε να φανταστείς, και το έδειξε. Κάτι που, όσο να 'ναι, δεν το συνηθίζει ο υπουργός.
Θα τον θυμόμαστε για καιρό τον «αξιωματούχο» σκιέρ, όχι γιατί πρόκειται για καμιά αξιομνημόνευτη προσωπικότητα. Αλλά επειδή ό,τι εκείνος είπε χοντροκομμένα εκφράζει πιστά (και διαχρονικά) τη συμπεριφορική λογική των δανειστών μας. Όπως αυτή αποτυπώνεται στην πάγια πρακτική των εκπροσώπων τους...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ , avgi.gr

Δεν ξέρω αν ο κ. Τόμσεν, ο κ. Μορς και ο κ. Μαζούχ βρίσκονται σε κάποιο χιονοδρομικό κέντρο για σκι αυτές τις μέρες. Το βέβαιο είναι ότι ακολουθούν πιστά τον δρόμο που έδειξε ο «αξιωματούχος» σκιέρ. Δηλαδή μας εκβιάζουν, διά της επ' αόριστον αναβολής της έλευσής τους στην Αθήνα. Μας εκβιάζουν προκειμένου να δεχτούμε τους όρους τους, προκειμένου να συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις τους.
Όχι βέβαια ότι περίμεναν εκείνου το παράδειγμα, αφού είναι αυτοί οι πρώτοι διδάξαντες. Έχουν επανειλημμένως εφαρμόσει τη μέθοδο, και μάλιστα σ' εποχές που πραγματικά καιγόμαστε για την άμεση εκταμίευση της δόσης. Σε στιγμές κρισιμότερες και πιο δύσκολες από τη σημερινή. Επιχειρούσαν πάντα να μας δείξουν ότι εκείνοι δεν βιάζονται, μπορούμε να πάρουμε τον χρόνο μας.
Μόνο που ο χρόνος δεν ήταν ποτέ με το μέρος μας. Κι έτσι πέρναγε πάντα (πάντα όμως) το δικό τους. Το ίδιο κάνουν και τώρα, και γιατί να μην το κάνουν εδώ που τα λέμε. Μέθοδο δοκιμασμένη και πετυχημένη δεν την αλλάζεις, ως γνωστόν.
Μ' άλλα λόγια τους καλομάθαμε. Αποδεχτήκαμε πάντα ασυζητητί όλες τους τις απαιτήσεις, και τις πιο παράλογες, και τις πιο καταστροφικές για τον λαό μας. Απαιτήσεις που συχνά ξέφευγαν από τις λεγόμενες μνημονιακές υποχρεώσεις, απαιτήσεις εκτός των «προαπαιτούμενων» της κάθε δόσης, όπως καλή ώρα...

Οι «ιδεολογικού» χαρακτήρα εμμονές

Η άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας και η χωρίς όρια και περιορισμούς δυνατότητα απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα είναι τα επίδικα σημεία στην τρέχουσα φάση των τροϊκανών εκβιασμών. Και δευτερευόντως η -κακή, έτσι κι αλλιώς- μοίρα της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Πέραν, πολύ πέραν των προαπαιτούμενων για τη δόση, τα δύο πρώτα αποτέλεσαν εμπνεύσεις «συμπληρωματικές» των ελεγκτών, κατά πώς το συνηθίζουν. Πρόκειται μάλιστα για προβλέψεις δίχως απτό δημοσιονομικό αντίκρισμα. Οπότε, προς τι;
Επ' αυτού δεν έχουμε παρά να ανατρέξουμε σ' εκείνο που σαφέστατα υπαινίχθηκε ο Όλι Ρεν, σε πολύ πρόσφατες δηλώσεις του. Ότι δηλαδή είναι κάποια δικά μας «συμφέροντα» (τραπεζικά και επιχειρηματικά) που πιέζουν. Και οι τροϊκανοί λειτουργούν ως ιμάντες εξυπηρέτησης των συγκεκριμένων συμφερόντων.
Επειδή όμως δεν είναι η πρώτη φορά που οι ελεγκτές πολιτεύονται μ' αυτό τον τρόπο. Και επειδή τις έχουμε πληρώσει χρυσές τις τέτοιες τους απαιτήσεις, τις «εξωμνημονιακές», αφού είπαμε και ξαναείπαμε «ναι σε όλες». Ευλόγως αναρωτιέται κανείς αν έχουν αντίληψη του πράγματος τα πολιτικά τους αφεντικά, η Κομισιόν, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Ή αν έχουν φροντίσει να τους ενημερώσουν οι δικοί μας, όπως θα όφειλαν. Και, σε κάθε περίπτωση, γιατί εξακολουθούν να τους ανέχονται και να τους καλύπτουν.
Η απάντηση ίσως να βρίσκεται στο «ιδεολογικό» περιεχόμενο των περί ων ο λόγος παρεμβάσεων. Στα ακραία νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα των ελεγκτών και των αφεντικών τους. Δηλαδή στην επιχείρηση εντελούς αποσάθρωσης των εργασιακών σχέσεων πρώτα - πρώτα, διά της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων.
Δεν τους αρκούν τα όσα εφιαλτικά ήδη κατάφεραν. Θέλουν να μη μείνει τίποτα όρθιο. Τίποτα απολύτως. Έχουν βάλει στόχο την ολοκλήρωση του εργασιακού μεσαίωνα, έως τις ακρότατες συνέπειές του. Κι από την άλλη επιχειρούν να ευτελίσουν όλο και περισσότερο τις αξίες στα όποια περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων πολιτών. Όποιες αξίες έχουν τέλος πάντων απομείνει. Ώστε να βρουν και να πάρουν οι επιτήδειοι τζάμπα πράμα. Η λογική της ελεύθερης, της ασύδοτης, της ανθρωποφαγικής αγοράς σ' όλο το εφιαλτικό της μεγαλείο.
Η δική τους λογική «αγοράς», αυτή που ακυρώνει δικαιώματα, που ισοπεδώνει αξίες, που καταστρέφει ζωές. Όπως ακριβώς έγινε (εξακολουθεί να γίνεται...) και με τη διά της διολισθήσεως παραβίαση της συνταγματικής πρόβλεψης για τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Κάτι η «κινητικότητα», κάτι η «διαθεσιμότητα», για ποια μονιμότητα μπορούμε να μιλάμε. Το ζήτημα για τους τροϊκανούς ήταν να σπάσει το «ταμπού», όλα τα «ταμπού». Έσπασαν λοιπόν όλα σε χίλια κομμάτια. Και ζήσαν αυτοί καλά. Κι εμείς χειρότερα βέβαια, πολύ-πολύ χειρότερα...

Στη φτώχεια 4 στους 10 Ελληνες

Του Κ. ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ , enet.gr

Καλπάζει η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός στην Ελλάδα, αφού μέσα σε 5 χρόνια (2008-2013) το ποσοστό του πληθυσμού που υφίσταται αυτούς τους κινδύνους αυξήθηκε κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες, από 28% σε περίπου 39%, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat.

Την ίδια περίοδο στην Ευρώπη ο κίνδυνος φτωχοποίησης αυξήθηκε μόλις κατά 1,4 μονάδες από 23,7% σε 25,1%. Με άλλα λόγια η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός αυξάνονται στην Ελλάδα σχεδόν 8 φορές ταχύτερα απ' ό,τι στην Ευρώπη.
Το 2012 το 24,8% του ευρωπαϊκού πληθυσμού (δηλαδή 125 εκατ. άνθρωποι) και το 34,6% του αντίστοιχου ελληνικού (4 εκατ.) είχαν περάσει το κατώφλι του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με τη Eurostat. Το 2008 τα ποσοστά φτώχειας ήταν 23,7% για την Ε.Ε. των «28» και 28,1% για την Ελλάδα. Με τις υφιστάμενες, δε, τάσεις και δεδομένου πως το 2013 ήταν το ίδιο κακό με το 2012 από πλευράς αύξησης της ανεργίας και μείωσης των εισοδημάτων, τα ποσοστά φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού υπολογίζουμε πως αυξήθηκαν σε 25,1% για την Ε.Ε. των «28» και 39% για την Ελλάδα!
Οι τρεις καταστάσεις
Αυτό σημαίνει πως οι 4 στους 10 Ελληνες βρίσκονται σε μία από τις τρεις ακόλουθες καταστάσεις: σε κίνδυνο φτώχειας, ή σοβαρά στερημένοι βασικών αγαθών διαβίωσης, ή ζώντας σε οικογένεια με πολύ χαμηλή ένταση εργασίας. Το 2012 η Ελλάδα ήταν η τέταρτη χειρότερη χώρα στην Ε.Ε. των «28» από πλευράς φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού μετά τις Βουλγαρία (49%), Ρουμανία (42%) και Λετονία (37%). Το 2013 εκτιμάται πως η Ελλάδα έχει γίνει, πλέον, η τρίτη κατά σειρά χώρα με φτωχό ή κοινωνικά αποκλεισμένο πληθυσμό έχοντας πλησιάσει πολύ κοντά στη Ρουμανία. Λιγότερο φτωχές χώρες ήταν το 2012 οι Ολλανδία και Τσεχία (αμφότερες 15%), Φινλανδία (17%), Σουηδία και Λουξεμβούργο (αμφότερες 18%).
Ειδικότερα, το 2012 σε κίνδυνο φτώχειας ήταν το 17% του ευρωπαϊκού πληθυσμού και το 23,1% του ελληνικού πληθυσμού. Επίσης, σοβαρά υλικά στερημένο ήταν το 9,9% των Ευρωπαίων και το 19,5% των Ελλήνων. Τέλος, αυτοί που ζουν σε νοικοκυριά με χαμηλή ένταση απασχόλησης ανέρχονται στην Ευρώπη στο 10% και στην Ελλάδα σε 14%.
Ποιοι θεωρούνται φτωχοί
Σημειώνεται πως με κίνδυνο φτώχειας θεωρούνται όσοι ζουν σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω από το όριο φτώχειας, το οποίο ισοδυναμεί με το 60% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος χώρας (αφού αφαιρεθούν οι κοινωνικές μεταβιβάσεις).
Επίσης, σοβαρά υλικά στερημένα άτομα είναι όσα αδυνατούν να εκπληρώσουν 4 από τις 9 εξής κατηγορίες: (1) ικανότητα πληρωμής ενοικίου, στεγαστικού δανείου ή λογαριασμού ΔΕΚΟ, (2) οικιακή θέρμανση, (3) δυνατότητα αντιμετώπισης έκτακτης δαπάνης, (4) ικανότητα διατροφής με κρέας ή ψάρι κάθε δύο μέρες, (5) δυνατότητα μιας εβδομάδας διακοπών, (6) κατοχή αυτοκινήτου, (7) κατοχή πλυντηρίου, (8) κατοχή έγχρωμης τηλεόρασης ή (9) τηλεφώνου (και κινητό).

Τέλος, όσοι ζουν σε σπίτια πολύ χαμηλής έντασης εργασίας είναι αυτοί στις οικογένειες των οποίων οι ενήλικες ηλικίας 18-59 ετών (πλην φοιτητών) εργάστηκαν λιγότερο από 20% των πραγματικών δυνατοτήτων τους τον προηγούμενο χρόνο.     

Νέλσον Μαντέλα

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Μπορεί ίσως να ειπωθεί ότι ο Νέλσον Μαντέλα δεν πέθανε στα 95 αλλά στα 67 του. Γιατί η ιστορία και η ζωή, ανθρωπομορφικά ιδωμένες, του χρωστούσαν τα 28 χρόνια της φυλάκισής του. Ασύλληπτος αριθμός τα 28 χρόνια, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι και εκτός φυλακής, ανελεύθερη θα ήταν η ζωή του στο απαρτχάιντ. Αλλά αν έγινε ασύλληπτο μέγεθος ο Μαντέλα, το χρωστάει και στα 28 χρόνια που υπήρξε δεσμώτης. Ενας ελεύθερος δεσμώτης. Ο στοχασμός, αναγκαία και μοναδική βακτηρία μέσα στο μπουντρούμι, τον βοήθησε να κατανοήσει βαθύτερα τα ανθρώπινα. Κατόρθωσε έτσι το ακατόρθωτο. Να γίνει δίκαιος. Οχι εκδικητικός. Και να κηρύξει την αγάπη. Οχι το μίσος. Κατάλαβε ότι «κανείς δεν γεννιέται μισώντας όποιον διαφέρει στο χρώμα, την καταγωγή ή τη θρησκεία. Το μίσος διδάσκεται. Αφού λοιπόν οι άνθρωποι μπορούν να διδαχθούν το μίσος, μπορούν να διδαχθούν και την αγάπη». Ηταν από τους ελάχιστους που είχε το δικαίωμα και να το πει αυτό και να απαιτήσει να πιστέψουμε ότι δεν φιλολογεί αλλά λέει την αλήθεια. Την αλήθεια που πραγμάτωσε ο βίος του. Ακόμα κι αν το παράδειγμά του δεν έπεισε τους μαύρους να αγαπήσουν τους λευκούς, και τους λευκούς να αγαπήσουν τους μαύρους, τους έπεισε ότι ο δρόμος της συμφιλίωσης είναι υποχρεωτικός. Ενδέχεται κάποτε οι ιστορικοί να ζυγίσουν το 1994 και το 2008, για να κρίνουν ποιο έτος είχε μεγαλύτερο συμβολικό βάρος. Το 1994 ο Μαντέλα εκλέγεται πρόεδρος της Νότιας Αφρικής - ο πρώτος μαύρος. Το 2008 εκλέγεται πρόεδρος των ΗΠΑ, επίσης ως πρώτος μαύρος, ο Μπαράκ Ομπάμα, που μάλλον θα εκτιμούσε ως σαφώς υπέρτερό του τον Νοτιοαφρικανό ηγέτη. Η εκλογή μαύρου προέδρου στην Αμερική ήταν στο πλαίσιο του αναμενομένου. Κάποια στιγμή, έστω και λόγω ιστορικών ενοχών, θα συνέβαινε. Αντίθετα, τίποτε στη Νότια Αφρική του άγριου ρατσισμού δεν προοιωνιζόταν την επικράτηση μαύρου πολιτικού όχι σε πόλεμο αλλά σε εκλογές. Ο Μαντέλα νίκησε στις εκλογές επειδή δεν θέλησε να νικήσει σε πόλεμο. Οσοι στην Ευρώπη σπεύδουν να τον υμνήσουν, ας είναι πιο συγκρατημένοι. Ή ας πουν, κατά το παράδειγμά του, την αλήθεια τους: ότι μια μορφή του απαρτχάιντ, ηπιότερη, υπάρχει ήδη στις χώρες τους, και με τον αποκλεισμό των ομογενών πλην όχι ομόχρωμων και με την άθλια ζωή των μεταναστών. Ισως επειδή εξακολουθεί να διδάσκεται το μίσος· ευθέως ή ύπουλα.

Τόσο λάθος

Κώστας Γιαννακίδης , protagon.gr
Προσπαθώ να βρω έναν σοβαρό λόγο για να παρακολουθήσω με συνέπεια τη συζήτηση στη Βουλή. Δεν υπάρχει άλλος πέραν της επαγγελματικής υποχρέωσης που αγγίζει, πλέον, τις παρυφές της διαστροφής. Πολιτικά δεν έχεις κάτι καινούργιο να ακούσεις, ούτε καν μία ιδέα για να σε βάλει σε σκέψεις. Και όσον αφορά το θέαμα, θεωρείται πλέον παρωχημένο-εκεί που το στόμα άνοιγε με έκπληξη, τώρα τα σαγόνια δεν συγκρατούν το χασμουρητό. Διόλου παράλογο. Το κοινοβουλευτικό προσωπικό αποτελείται, στην πλειοψηφία του, από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την πολιτική ως μέσο βιοπορισμού, ως ευκαιρία επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς. Δείτε και πώς εκτίθενται στα τηλεοπτικά παράθυρα οι δημοσιογράφοι που ανταλλάσσουν την αξιοπιστία τους με μία θέση στα ψηφοδέλτια.
Κακά τα ψέματα, η πολιτική είναι πλέον μία δουλειά που πληρώνει καλά και έχει ελάχιστες απαιτήσεις. Οι περισσότεροι λειτουργοί καταφεύγουν εκεί αναζητώντας άσυλο, όχι ανοιχτούς ουρανούς. Και επειδή δεν έχουν και τίποτα να πουν, οι συζητήσεις, όπως αυτή για τον προϋπολογισμό, αναλώνονται σε κλισέ και παρωχημένα ευφυολογήματα -δυστυχώς η έλλειψη καλού χιούμορ δείχνει πολλά περισσότερα από μία ακαλαίσθητη και κιτς προσέγγιση των πραγμάτων.
Ο προϋπολογισμός, λοιπόν, θα ψηφιστεί τα μεσάνυχτα του Σαββάτου. Θα προηγηθεί ένα σίκουελ της συζήτησης για την πρόταση μομφής. Ο Τσίπρας θα σέρνει τη φωνή του σαν απομεινάρι των 70'ς που αισθάνεται άβολα μέσα σε νεανική φιγούρα, ο Σαμαράς θα πουλάει τον αυθεντικό δεξιό τσαμπουκά των '60ς και ο Βενιζέλος θα προσπαθεί να σηκώσει σκόνη. Θα ακούσουμε πολλά, δεν θα μάθουμε τίποτα. Θα μου πείτε ότι ποτέ δεν μαθαίναμε κάτι ουσιαστικό. Ναι, αλλά τώρα τα πράγματα είναι δραματικά διαφορετικά. Αυτή τη φορά οι πολίτες πρέπει να ακούσουν συγκεκριμένα πράγματα, όχι υπεκφυγές και ιδεολογήματα, εκεί δηλαδή που προστρέχει τώρα και ο τεχνοκράτης Στουρνάρας.

Θα έρθει η ανάπτυξη; Καλώς. Σε ποιους τομείς; Ποιοι θα δουλέψουν; Ποιο είναι το μοντέλο πέρα από τα σουβλατζίδικα και τα καφέ; Θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ; Καλώς. Πού θα βρει τα χρήματα για να θρέψει τις υποσχέσεις του; Η συζήτηση έχει να κάνει με αριθμούς, αλλά δεν έχει να κάνει με την αλήθεια. Αναμενόμενο. Ο προϋπολογισμός θα αναθεωρηθεί στην πράξη από τους δανειστές και μετά τις Ευρωεκλογές μπορεί να πεταχτεί στα σκουπίδια. Η ανάπτυξη ίσως είναι μνημόνιο ή, τέλος πάντων, ένα λουλούδι μέσα σε καμένο δάσος. Τα πάντα πλέον είναι τόσο λάθος, ώστε όλοι μπορούν να βρουν μία δικαιολογία για να κρυφτούν από πίσω. 

Ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους!

 
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει στους πολίτες τις καθ’ όλα νόμιμες ομαδικές παραγγελίες «Χωρίς Μεσάζοντες», για την προμήθεια ποιοτικής τροφής σε συμφέρουσα τιμή για καταναλωτές και παραγωγούς.

Του Ηλία Τσολακίδη , thepressproject.gr

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι καταγγελίες και οι προσπάθειες τρομοκράτησης του κινήματος «Χωρίς Μεσάζοντες» από συγκεκριμένους κύκλους εμπόρων/μεσαζόντων, με αποτέλεσμα την παρέμβαση κρατικών υπηρεσιών στις διανομές αγροτικών προϊόντων.

Οι έλεγχοι αυτοί υποτίθεται πως έχουν σκοπό μόνο τη διαπίστωση της νομιμότητας των παραγωγών και τον έλεγχο της ποιότητας των προϊόντων. Όμως, στην ουσία πρόκειται για μια προσπάθεια τρομοκράτησης, που ελάχιστα έχει να κάνει με τους ίδιους τους παραγωγούς και τον τρόπο διάθεσης των προϊόντων τους.

Οι επιθέσεις που δέχτηκαν οι πρωτοβουλίες πολιτών από τους συγκεκριμένους επιχειρηματικούς κύκλους, με τη βοήθεια της Ελληνικής Αστυνομίας και των ΜΑΤ, κυρίως στη Θεσσαλονίκη, έχουν ως στόχο να σταματήσουν τις δράσεις αλληλεγγύης που δεν μπορούν να ελέγξουν. Η παράκαμψη των μεσαζόντων μέσα από κοινές δράσεις, και ταυτόχρονα η καθολική στήριξη του κινήματος «Χωρίς Μεσάζοντες» από την κοινωνία, οδήγησαν τους «νταβαντζήδες» της αγοράς στις γνωστές προσπάθειες τρομοκράτησης των πολιτών.

Οι θέσεις του κινήματος «Χωρίς Μεσάζοντες», έτσι όπως διατυπώθηκαν στις δύο πανελλαδικές συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Κατερίνη τους τελευταίους 12 μήνες από 65 πρωτοβουλίες πολιτών από όλα τα μέρη της Ελλάδας, αποκρυσταλλώνονται στα εξής:
* Ενώ η κρίση, έχει επιφέρει δυσβάστακτες και δραματικές συνέπειες στο βιοτικό και κοινωνικό επίπεδο της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, αντίθετα οι τιμές των βασικών καταναλωτικών αγαθών παραμένουν υψηλές και δυσανάλογες με το εισόδημα του μέσου Έλληνα πολίτη.
* Η οικονομική θέση των παραγωγών εξαρτάται από τους εμπόρους και τους διάφορους μεσάζοντες, αφού οι ίδιοι δεν έχουν λόγο στη διαμόρφωση της τιμής των προϊόντων τους.
* Ενώ η πρωτογενής παραγωγή και η διατροφή μας στο σύνολό της επιχειρείται να ελεγχθεί από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και διεθνή «trust», αντίθετα, η Πολιτεία -εκούσια ή ακούσια- αδυνατεί μέχρι σήμερα να παρέμβει νομοθετικά για να θεσπίσει κανόνες που θα προστάτευαν τους παραγωγούς και τους καταναλωτές.
* Είναι συνταγματικό μας δικαίωμα, να παρεμβαίνουμε στη διαδικασία της διάθεσης προϊόντων, μέσα στα πλαίσια του Νόμου.
* Είναι συνταγματικό δικαίωμα των παραγωγών να διαθέτουν τα προϊόντα τους -με τη βοήθεια και των Εθελοντικών Ομάδων- απευθείας στους καταναλωτές, σε προσιτές τιμές, τηρώντας τους νόμους και χωρίς πρόθεση κερδοσκοπίας.
* Είναι υποχρέωση όλων μας να αντισταθούμε στους μεσάζοντες, καθώς και σε όλους εκείνους που εκμεταλλεύονται τους παραγωγούς οικονομικά.
Θα συνεχίσουμε λοιπόν ακόμα δυναμικότερα τις δράσεις μας σε ολόκληρη τη χώρα, διότι αυτές έχουν ως στόχο την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τόσο των παραγωγών όσο και των καταναλωτών, όπως και την ενίσχυση της τοπικής οικονομίας. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη βούληση των πολιτών και των εθελοντών που έως τώρα μας έχουν συμπαρασταθεί στο έπακρο και συνεχώς ανεβάζουν το δείκτη των προσδοκιών τους.

Το επόμενο μας βήμα είναι η συμβολαιακή γεωργία. Στις 22 Δεκεμβρίου 2013 θα συναντηθούν στο Βόλο πρωτοβουλίες πολιτών από Κατερίνη, Λάρισα, Λαμία, Βόλο, Βέροια και Πτολεμαΐδα με μοναδικό σκοπό την οργάνωση της 3^ης Πανελλαδικής Συνάντησης και τη συνεργασία μας με παραγωγούς οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους και να διαθέσουν τη σοδειά τους «Χωρίς Μεσάζοντες».

Καλούμε όλους τους παραγωγούς, τους αγροτικούς και κτηνοτροφικούς συνεταιρισμούς της χώρας, όπως και κάθε πολίτη που υφίσταται τις συνέπειες του ολιγοπωλιακού καθεστώτος προώθησης των αγροτικών προϊόντων, να ενώσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στην κερδοσκοπία και τη συντελούμενη σε βάρος των παραγωγών - καταναλωτών αδικία. Τους καλούμε, να μην υποκύψουν στην τρομοκρατία των μεσαζόντων.

Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας δηλώνει την αμέριστη συμπαράσταση της στις πρωτοβουλίες πολιτών που δέχτηκαν αυτές τις απαράδεκτες επιθέσεις και ως απάντηση σ’ αυτή την πρωτοφανή προβοκάτσια, οργανώνει το επόμενο Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013, για πρώτη φορά, διάθεση τεσσάρων αγροτικών προϊόντων ταυτόχρονα (πορτοκάλια, αλεύρι, φακές, ρεβίθια) και καλεί τους πολίτες της Πιερίας να τη στηρίξουν.

Όσοι επαναπαύονται στο φόβο και στην κατάθλιψη που έχουν παγιδεύσει την κοινωνία, ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους: Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει στους πολίτες τις καθ’ όλα νόμιμες, ομαδικές παραγγελίες «Χωρίς Μεσάζοντες» για την προμήθεια ποιοτικής τροφής σε συμφέρουσα τιμή για καταναλωτές και παραγωγούς.

Ας χάσουν και οι τράπεζες

 

Κέζα Λώρη  , tovima.gr

Τρελή προπαγάνδα έχουν αρχίσει οι τράπεζες προκειμένου να ξεσπιτώσουν τους δανειολήπτες που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Διακινούν λοιπόν το σενάριο ότι ο κόσμος δεν πληρώνει επειδή ο νόμος προστατεύει την πρώτη κατοικία. Λένε λοιπόν οι τράπεζες ότι υπάρχουν  προκλητικές περιπτώσεις δανειοληπτών που ενώ έχουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε καταθέσεις και πεντασέλιδα Ε9, συνειδητά αποφεύγουν να πληρώσουν τα χρέη τους καλυπτόμενοι από το σημερινό νομικό καθεστώς.

Διοχετεύοντας αυτές τις αφηγήσεις προσπαθούν να διαλύσουν οποιοδήποτε αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης. Ο συνεπής δανειολήπτης, αυτός που με δυσκολία αποπληρώνει, αρχίζει να νιώθει παράξενα: «κορόιδο είμαι εγώ που πληρώνω τις δόσεις;». Λειτουργεί ο αυτοματισμός, χάνεται η κατανόηση για τις αληθινές δυσκολίες που προέκυψαν με την κρίση. Οι δυσκολίες που έχουν προκύψει δεν μπορούν  να απομονωθούν από τα νέα οικονομικά δεδομένα: η ανεργία πλησιάζει το 30%,  οι μισθοί μειώθηκαν θεαματικά, οι τιμές των ακινήτων κατέρρευσαν. Το μόνο που δεν πέφτει είναι το επιτόκιο, συχνά παράλογο και ληστρικό.  

Λένε λοιπόν οι τράπεζες ότι περίπου 20.000 πελάτες τους είναι ζάπλουτοι, περνούν ζωή και κότα προστατευόμενοι από την ιδέα της Λούκας Κατσέλη. Η πρώην υπουργός Οικονομικών εντελώς προφητικά είχε αποφασίσει να προστατεύσει όσους κινδυνεύουν να χάσουν την πρώτη κατοικία λόγω χρεών. Η Κατσέλη είχε δει μπροστά και ομολογούμε ότι υπήρξε τότε μια δυσκολία κατανόησης των προθέσεών της. Ο νόμος της εκπορεύεται από την ιδέα του «κοινωνικού κράτους» που τόσο λοιδορείται σε εποχή κρίσης.

Να τοποθετήσουμε τους περίφημους 20.000 κακοπληρωτές στο αρμόζον πλαίσιο. Εκτιμάται ότι οι κατοικίες που αυτή τη στιγμή προστατεύονται και δεν έχουν βγει σε πλειστηριασμό είναι περισσότερες από 100.000. Ο αριθμός αυτός αναφέρεται σε νοικοκυριά με παντελή αδυναμία να πληρώσουν. Υπάρχουν και τα υπόλοιπα, που καθυστερούν, βάζουν μικρότερη δόση και γενικώς δυσκολεύονται χωρίς όμως να έχουν μπει σε νομικές διαδικασίες εκποίησης. Συνολικά τα στεγαστικά δάνεια που βρίσκονται στο «κόκκινο» κάνουν μια σούμα των 15 δισ. ευρώ.

Οι τράπεζες λοιπόν, αυτές που ταΐζονται από τις κυβερνήσεις, οι τράπεζες, αυτές που εκβιάζουν τους πάντες κρατώντας το ψωμί και το μαχαίρι, βρήκαν τρόπο να αυξήσουν τα κέρδη τους. Κάνουν τις περίφημες «ρυθμίσεις». Προτείνουν δηλαδή διάφορους νέους τρόπους αποπληρωμής, του τύπου «καθόλου δόση για τρεις μήνες και τα μισά για δυο χρόνια».

Η πρώτη κλοπή, με την «καλημέρα», είναι ότι χρεώνουν έξοδα για τη ρύθμιση. Και, φυσικά, αυξάνουν το κεφάλαιο που εισπράττουν στο τέλος της ρύθμισης. Αν το υπόλοιπο του δανείου είναι 70.000 πάνε να βγάλουν επιπλέον 5.000, απλά και μόνο για να μειώσουν τη δόση για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Επιπλέον κρατούν τα επιτόκια σε επίπεδο τοκογλυφίας.

Μην πει κανείς ότι πρέπει να το πάρουμε απόφαση, αυτή είναι η ελεύθερη οικονομία. Στην ελεύθερη οικονομία οι φορολογούμενοι δεν ενισχύουν τους ιδιώτες που εμπορεύονται το χρήμα. Ηρθε η ώρα για τις τράπεζες να επιστρέψουν όσα έλαβαν ως ενισχύσεις με πρόσχημα ότι αν κλείσουν, θα καταρρεύσει η χώρα. Ξέρουμε πως γιγαντώθηκαν αυτές που γιγαντώθηκαν. Επιχειρήσεις είναι, ευνοήθηκαν και πήραν τα ρίσκα τους. Ας χάσουν μια φορά. Ας μειώσουν την κερδοφορία τους.   

Ο Θεός είναι άστεγος

Δημήτρης Ελευθερόπουλος , protagon.gr
Κυριακή μεσημέρι κι ο Αττικός ήλιος, έπειτα από δέκα μέρες απουσίας του, προσπαθεί να λιώσει όσα κομμάτια μιζέριας μπορεί από τις ταράτσες και τα σοκάκια της βιασμένης πόλης.

Ετοιμάζομαι να πάω για καφέ στην παραλιακή οφθαλμαπάτη (Γλυφάδα), αλλά πρώτα θέλω να περάσω απ την εκκλησία του Παλαιού Φαλήρου για να ξεγελάσω τις ενοχές μου αφήνοντας μια τσάντα με ρούχα και κουβέρτες για τους άστεγους. Διπλοπαρκάρω, ως γνήσιος Νεοέλληνας ακριβώς έξω απ΄ το ναό, με σκοπό να επιταχύνω όσο μπορώ τη διαδικασία και η ήδη προβληματική σχέση μου με τις θρησκείες και τους εκπροσώπους της να μη χρειαστεί να δοκιμαστεί περισσότερο.

Συγκίνηση είναι το τελευταίο που περίμενα να νιώσω πρωινιάτικα αλλά η εικόνα με τόσους ανθρώπους όλων των ηλικιών να περιμένουν υπομονετικά στην ουρά τους με τεράστιες τσάντες γεμάτες με τα ρούχα τους και τα τρόφιμά τους, τα οποία είναι έτοιμοι να δώσουν χωρίς κανένα αντάλλαγμα και το χαμόγελο στα χείλη των κατάκοπων εθελοντών του Ερυθρού Σταυρού μου προκαλεί ρίγη. Αυτόματα γεννιούνται δυο αντικρουόμενες σκέψεις στο  μυαλό μου και προσπαθώ να κατανοήσω σε ποιά απ τις δυο κατοικεί η αλήθεια.

Στην πρώτη, με το φωτοστέφανο, συνειδητοποιώ ότι, όσα αρνητικά κι αν έχει αυτή η χώρα, το φιλότιμο, το ψυχικό θάρρος και η ανθρωπιά δεν θα εκλείψουν ποτέ και ιστορικά το έχουμε αποδείξει σε όλους τους πολέμους που βιώσαμε, οπότε και σε αυτόν τον οικονομικό πόλεμο των ημερών μας θα προχωρήσουμε όλοι μαζί με το κεφάλι ψηλά ακόμη κι αν μας οδηγήσει σ' ένα σύγχρονο Ζάλογγο.

Η δεύτερη όμως, με την τρίαινα, μου λέει ότι είναι εύκολο να δίνεις αυτά που δεν χρειάζεσαι πραγματικά, τα αποφάγια κυρίως της υπερκαταναλωτικής δεκαετίας που ζήσαμε κι όταν τελειώσει όλο το stock εμπόρευμα των σπιτιών μας θα επιστρέψουμε στον παρτακισμό και ωχαδερφισμό που τόσο καλά μας έμαθαν οι τελευταίες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας.

Η απάντηση, ανεξάρτητα απ' τη θέλησή της, θα δοθεί σύντομα έτσι και αλλιώς, αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, το μόνο σίγουρο είναι ότι ακριβώς κάτω απ΄ το Ιερό στο οποίο βρίσκομαι με τους ανιδιοτελείς εθελοντές, τους συγκαταβατικούς γεράκους, τα φρεσκοπαντρεμένα ζευγάρια και τους ρασοφόρους γκουρού, η μοναδική ερώτηση που υπάρχει δεν είναι αν πιστεύουμε στον Θεό, αλλά αν ο Θεός πιστεύει σ΄ εμάς...
 

Ένα like για τους αστέγους...

Γιάννης Παντελάκης , protagon.gr
Όταν ο καιρός παγώνει, αρχίζουν να ζεσταίνονται πολλά πληκτρολόγια. Ιδιαίτερα από τους χρήστες του facebook. Το κοινωνικό δίκτυο αυτό, γεμίζει αναρτήσεις με πληροφορίες για την προστασία των αστέγων. Συνήθως, υπάρχει μία κεντρική ανάρτηση ένα κεντρικό δημοσίευμα όπου καλείται όποιος γνωρίζει για κάποιον άστεγο να επικοινωνήσει με την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου ή άλλου φορέα, ο οποίος με τη σειρά του θα παράσχει βοήθεια. Το δημοσίευμα μοιράζεται με μεγάλους ρυθμούς, ενώ τα like πέφτουν βροχή. Μοιάζει παράταιρο να κάνεις like σ' ένα τέτοιο δημοσίευμα, αλλά αυτός είναι ένας περίεργος κανόνας του facebook.
To θέμα δεν είναι αυτό. Βρίσκω ενδιαφέρον στο γεγονός ότι πολλοί από μας, νιώθουμε την ανάγκη κάτι να κάνουμε για τους χιλιάδες ανθρώπους που έχουν βρεθεί χωρίς στέγη ιδιαίτερα στις παγωμένες ημέρες. Αυτό το «κάτι», βέβαια, περιορίζεται σ’ ένα like ή ένα share. Aλλά μάλλον κάτι σημαίνει κι αυτό ή όχι; Απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, ίσως μας δώσει μια μικρή ιστορία.
Και τι λέει η ιστορία αυτή: Ένα ζευγάρι φίλων, είχε πρόσφατα την τύχη να βρει απασχόληση σε μια άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Σκέφτηκαν τι θα κάνουν με το ιδιόκτητο σπίτι τους στην Αθήνα. Και μέσα στις σκέψεις τους, το πρώτο που κυριάρχησε ήταν να βρουν κάποιον που έχει ανάγκη και να του το παραχωρήσουν για όσο διάστημα θα ζουν στο εξωτερικό. Δεν μιλάμε για ενοικίαση, αλλά δωρεάν παραχώρηση. Βρήκαν έναν (όχι ιδιαίτερα) γνωστό τους που από τη μεσαία τάξη όπου ανήκε, βρέθηκε να ζει σ’ ένα παλιό τροχόσπιτο σε μια άκρη της πόλης. Και κατέληξαν σ' αυτή την επιλογή.
Δεν ξέρω αν πραγματικά η μικρή ιστορία των φίλων αποτελεί μια καλή απάντηση στο ερώτημα. Πάντως, είναι σίγουρο πως μάλλον μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από ένα like για τους χιλιάδες αστέγους αυτής της χώρας. Μιας χώρας μάλιστα, η οποία αδυνατεί να γνωρίζει ακόμα και τον αριθμό των ανθρώπων που ζουν σε υπόστεγα, παγκάκια και πεζοδρόμια. Μια έρευνα της «Κλίμακας», έδειξε ότι σε όλη τη χώρα, οι άστεγοι υπολογίζονται σε 20.000. Κάποιοι, αμφισβητούν τον αριθμό, αλλά ούτε αυτό έχει σημασία.

Η ουσία είναι πως το επίσημο κράτος δεν μπορεί ούτε καν να μετρήσει τους αστέγους. Πόσω μάλλον να τους στηρίξει παρότι αυτοί αυξάνονται με μεγάλη συχνότητα. Απέναντι σ' αυτό το γυμνό κράτος, μήπως οι πρωτοβουλίες ανήκουν σε μας;

Επείγουσα προτεραιότητα το "εσωτερικό κούρεμα"

Του Κώστα Κάρη , avgi.gr
Είναι δυνατόν στις σημερινές συνθήκες να ετοιμάζονται ρυθμίσεις για δάνεια τραπεζών προς ιδιώτες και επιχειρήσεις χωρίς να υπάρχει "κούρεμα" του δανείου;
Ένα στοιχειώδες και επείγον μέτρο δικαιοσύνης δεν συζητείται εξαιτίας του φόβου για τις επιπτώσεις στις τράπεζες. Όμως είναι το μέτρο που πρέπει να προηγηθεί κάθε συζήτησης για τους πλειστηριασμούς.
Η πολιτική "εσωτερικής υποτίμησης" που ακολουθείται έχει μειώσει την αμοιβή της εργασίας κατά 20% (κατά τον ΟΟΣΑ) και των ακινήτων (άγνωστο το ακριβές ποσοστό λόγω μεγάλης πτώσης του αριθμού αγοραπωλησιών). Είναι αποδεκτό, δίκαιο να μην επηρεάσει και το ύψος του δανεισμού; Είναι αποδεκτό, από πλευράς λειτουργίας της οικονομίας, να μη σχεδιάζεται το "εσωτερικό κούρεμα";
Η μονομερής κατανομή των βαρών μόνον εμπόδια φέρνει στην προοπτική ανάπτυξης.
Αναφερόμαστε στα στεγαστικά, όπου υπάρχουν αυτονόητα επιχειρήματα. Αξία δανείου σε σχέση με την αξία του ακινήτου. Αλλά και ευρύτερα, το ξεμπλοκάρισμα της αγοράς ή θα γίνει ξεσπιτώνοντας οικογένειες ή μειώνοντας τα δάνεια, επιτρέποντας έτσι μεταβιβάσεις και εξυπηρέτηση ορισμένων από τα δάνεια. Χρέος της πολιτικής είναι να διαλέξει. Η ιδέα ότι οι πλειστηριασμοί ακινήτων από τις τράπεζες θα ζωντανέψουν την αγορά δεν έχει σχέση με τη γνωστή σε όλους πραγματικότητα πριν από την κρίση. Μάλλον πολλοί επιτήδειοι θα ωφεληθούν, ρίχνοντας υπερβολικά τις τιμές, διανέμοντας μεταξύ τους αδήλωτα κέρδη.
Το κούρεμα των δανείων πρέπει να αφορά και τα καταναλωτικά, τα οποία, ως γνωστόν, έχουν υπέρογκα επιτόκια κ.λπ. ή τα πάσης μορφής δάνεια που έχουν ως εγγυήσεις ακίνητα, μαζί με σημαντική παράταση αποπληρωμής και μείωση του ύψους της δόσης. Πρέπει ο δανεισμός να προσαρμοστεί στα σημερινά επίπεδα εισοδημάτων και κατανάλωσης, αν στόχος είναι η ανάκαμψη και όχι η εγγραφή αντιρεαλιστικών ποσών στους ισολογισμούς των τραπεζών.
Πώς αλλιώς μπορεί να ανοίξει δρόμος για την αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, ώστε να σταματήσει η σοβαρή επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης μεγάλου τμήματος του πληθυσμού; Με νέο δανεισμό; Προοπτικά πώς θα ανασυνταχθεί το τραπεζικό σύστημα, με πλειστηριασμούς;

Προσυνεδριακή συνέλευση της ΔΗΜΑΡ Αγ.Δημητρίου

Στις 12 – 15 Δεκεμβρίου θα διεξαχθεί το δεύτερο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Στο πλαίσιο των προσυνεδριακών διαδικασιών, η κομματική οργάνωση της ΔΗΜΑΡ Αγίου Δημητρίου οργανώνει προσυνεδριακή συνέλευση την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013 και ώρα 7μμ στην Δημοτική βιβλιοθήκη (Αγίου Δημητρίου 216 και Ειρήνης 17 , 2ος όροφος-είσοδος από Ειρήνης 17).

Στη συνέλευση θα παρουσιαστούν οι θέσεις του συνεδρίου, θα γίνει πολιτικός διάλογος και θα εκλεγούν οι σύνεδροι της ΔΗΜΑΡ Αγ.Δημητρίου. Η συνέλευση είναι ανοικτή όχι μόνο σε μέλη της ΔΗΜΑΡ αλλά και σε όποιον φίλο του κόμματος ενδιαφέρεται να την παρακολουθήσει, με δικαίωμα παρέμβασης σε αυτή. 

Ολοι οι ιδιωτικοί πόροι υπέρ δημόσιου χρέους

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Στις ερχόμενες αρκετές εβδομάδες, με πρώτο ορόσημο την 18η Δεκμεβρίου, κρίνεται το μέλλον της μικροϊδιοκτησίας στην Ελλάδα. Στις 18 Δεκεμβρίου εκπνέει η νομοθετική προστασία κατά πλειστηριασμών στα σπίτια των μη εξυπηρετούμενων στεγαστικών δανείων· η ελληνική κυβέρνηση και η Βουλή καλούνται να ανανεώσουν την προστασία ή να επιτρέψουν την απελευθέρωση των πλειστηριασμών. Η πίεση της τρόικας υπέρ της απελευθέρωσης είναι αφόρητη· ευλόγως: ζητεί να εφαρμοστεί το μεσοπρόθεσμο που έχει υπερψηφίσει η Βουλή. Η ελληνική πλευρά βρίσκεται, ακόμη μια φορά, απροετοίμαστη, τεχνοκρατικά και πολιτικά. Εν τω μεταξύ, ένα στα τέσσερα στεγαστικά δάνεια δεν εξυπηρετείται, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν με κατασχέσεις κατοικιών περίπου 80-100 χιλιάδες νοικοκυριά· 80 χιλιάδες δανειολήπτες έχουν ήδη ζητήσει την προστασία του νόμου. Ας εντάξουμε στον συλλογισμό μας ένα στοιχείο, τη φούσκα: τα μισά από τα 350 χιλιάδες στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας χορηγήθηκαν την περίοδο της μεγάλης πιστωτικής επέκτασης και της ισχυρής Ελλάδας, την περίοδο 1995-2004, και το ένα τρίτο χορηγήθηκε την περίοδο 2005-2008. Ταυτοχρόνως, η κυβέρνηση εντάσσει στον προϋπολογισμό του 2014 έσοδα περίπου 2 δισ. από τη νέα φορολόγηση ακινήτων. Ο συνδυασμός των δύο ενεργειών, της απελευθέρωσης πλειστηριασμών και της οριζόντιας, καθολικής υπερφορολόγησης ακινήτων, προκαλεί μια ασύλληπτης έντασης μόχλευση στην ελληνική κοινωνία. Μετά την εξουθένωση που έχουν επιφέρει η εξαετής ύφεση, η απομείωση του εισοδήματος έως και κατά το ήμισυ, και η ανεργία του 27%, οι Ελληνες απειλούνται με συρρίκνωση ή και απώλεια της ακίνητης περιουσίας τους. Πρόκειται για ανθρωπολογικό σοκ, στο μέτρο που οι μεσογειακές κοινωνίες, και όχι μόνο η ελληνική, σε βάθος πολλών αιώνων είναι διαρθρωμένες υλικά και συνειδησιακά γύρω από τη μικροϊδιοκτησία, ως το πιο πρόσφορο μέσον αποταμίευσης, διασφάλισης προσόδου, αλλά και συγκρότησης μιας πολιτισμικής ταυτότητας. Η μικροϊδιοκτησία, μαζί με το ελεύθερο επάγγελμα, τη μικρομεσαία επιχείρηση, τις πολυσθενείς οικονομικές δραστηριότητες μικρής κλίμακας, τα οικογενειακά και τοπικά δίκτυα, την επένδυση στη γνώση και την κινητικότητα, διασφάλιζαν τη συνοχή, την αντοχή και τη λειτουργικότητα των μεσογειακών κοινωνιών σε ένα γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον κατεξοχήν ρευστό και ευμετάβλητο. Στην παρούσα φάση της παρατεταμένης κρίσης βιώνουμε όχι μόνο ύφεση και ανεργία, αλλά επίσης την κατεδάφιση όλων των παραδοσιακών δυνατοτήτων εργασίας, επιχειρηματικότητας και κατοχής περιουσίας. Αυτό συνιστά πρωτοφανή κοινωνικό μετασχηματισμό, επιβαλλόμενο εκ των άνω, βιαίως και σε εξαιρετικά βραχύ χρόνο, χωρίς μάλιστα να προσφέρονται άλλες εναλλακτικές οδοί, άλλοι τρόποι ανάκαμψης και ανάπτυξης· πρακτικά, δεν έχει υποβληθεί απολύτως κανένα πειστικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας, πλην διαφόρων αδέσποτων θραυσμάτων περί τουρισμού και ενέργειας, και διαφόρων ευχολογίων περί καινοτομίας. Το μοναδικό ορατό και εφαρμοστέο σχέδιο είναι η μαζική και ταχύτατη ρευστοποίηση των μικρομεσαίων στρωμάτων, της μικροϊδιοκτησίας και της μικροεπιχειρηματικότητας· ουσιαστικά, η υπεξαίρεση όλων των ιδιωτικών πόρων τους για την εξυπηρέτηση του μη βιώσιμου και διαιωνιζόμενου δημόσιου χρέους.

Η στατιστική της καθημερινότητας

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Τα εμπειρικά μαθηματικά της ανέχειας, που τα γνωρίζει κανείς άριστα για το σπίτι του και τα πληροφορείται καταλεπτώς για τους γνωρίμους του, συνήθως δεν γίνονται απολύτως πιστευτά. Οι ακροατές τους, πρωτίστως οι επίσημοι, άρα και κατά τεκμήριο υπεύθυνοι, εικάζουν (ή είναι βέβαιοι) πως οι αριθμοί «πειράχτηκαν» από τα συναισθήματα· ότι δηλαδή υπάρχει ένας βαθμός υπερβολής, αυτοϋποτίμησης, μελοδράματος. Και θεωρώντας την εικασία τους αυτή ισότιμη της αληθείας, ησυχάζουν και επαναπαύονται. Και βρίσκουν έτσι το περιθώριο να δηλώνουν ότι «βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ», «περάσαμε τον κάβο» και λοιπά μεταφορικά, που ωστόσο αδυνατούν να μεταφέρουν την πραγματικότητα στην ήπειρο της ευδαιμονίας. Αντίθετα, τα μαθηματικά της ανέχειας που διερευνά, τεκμηριώνει και γνωστοποιεί η ΕΛΣΤΑΤ δεν είναι εύκολο να αμφισβητηθούν και να καταδικαστούν σαν παράγωγα συναισθηματικής υπερβολής και αυτοεκδραμάτισης. Ο επίσημος οργανισμός συνδυάζει σε ενιαία εικόνα τις σκόρπιες προσωπικές ιστορίες και τους δίνει μια όσο το δυνατόν αυστηρότερη μαθηματική υπόσταση, που λειτουργεί ταυτόχρονα σαν ουδέτερη καταγραφή, κατεπείγουσα προειδοποίηση και ερινύα. Βάσει αυτών των ποσοτικών στοιχείων άλλωστε καταρτίζονται προγράμματα, εθνικά και ευρωπαϊκά, και εκπονούνται πολιτικές στρατηγικές, κρατικές ή κομματικές. Βάσει αυτών η χώρα ζητάει ή δεν ζητάει από τους εταίρους να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη που θεσμικώς οφείλουν ή λέει στους πιστωτές πως «οι αντοχές τελείωσαν». Οταν λοιπόν η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει ότι το 2012 βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας το 23,1% του πληθυσμού (914.873 νοικοκυριά, συγκροτούμενα από 2.535.700 άτομα – ή πρόσωπα;), δεν είναι εύκολο να αμφισβητηθεί αυτό το αποφενακιστικό και σφόδρα απογοητευτικό ποσοστό, που παρέχει μία επιπλέον αλγεινή και ανεπιθύμητη πανευρωπαϊκή πρωτιά. Και δεν είναι καθόλου εύλογη η επιμονή στις ψευδαισθήσεις περί «αναστροφής του κλίματος», που ακούγονται τερπνές πλην η παρηγορητική τους ισχύς σκοντάφτει πάνω στο κατώφλι της φτώχειας και θρυμματίζεται. Ενα κατώφλι που μεταφράζεται σε 5.708 ευρώ ετησίως ανά άτομο. Ούτε τόσα λοιπόν δεν εσόδευαν το 2011 πάνω από 900.000 νοικοκυριά, στα οποία, κατά τη σημείωση της ΕΛΣΤΑΤ, «δεν περιλαμβάνονται οι πληθυσμιακές ομάδες που κατά τεκμήριο είναι φτωχές, όπως άστεγοι, άτομα σε ιδρύματα, παράνομοι οικονομικοί μετανάστες, Ρομά κ.λπ.» «Κ.λπ.»; Θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι αν επιλεγεί διαφορετικός δείκτης (ο «κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού»), το ποσοστό ανέρχεται βέβαια στο 34,6% του πληθυσμού, επιτέλους όμως παύουμε να είμαστε πρώτοι, αφού προπορεύονται Βουλγαρία και Λεττονία. Ή να πει ότι το 2011 το αφήσαμε πίσω μας και έκτοτε πήραμε τα πάνω μας. Οσοι μη μιζερολάγνοι, πολύ θα θέλαμε να πιστέψουμε, μήπως και υποστυλωθεί το φρόνημά μας, ότι ναι, οι θυσίες μας έπιασαν ήδη τόπο. Αλλά αρκεί ένας τίτλος από την πρώτη σελίδα της κυριακάτικης «Καθημερινής» για να βεβαιώσει ότι τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι βαρύτερα από τα περσινά και τα προπέρσινα: «Ενα εκατομμύριο εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι». Οι οποίοι, τυπικά, και άνεργοι δεν είναι και μακριά από το κατώφλι της φτώχειας βρίσκονται. Ή μήπως ανήκουν στους «κ.λπ.»;

Τα κοινωνικά Ιατρεία οι οργανώσεις αλληλεγγύης δείχνουν τον δρόμο

 Νικήτας Κανάκης , facebook

Οταν τρ’ια χρόνια πριν με βάση τα στοιχεία των Πολυϊατρείων των Γιατρών του Κόσμου μιλούσα για «μια κοινωνία σε ελεύθερη πτώση» προειδοποιώντας για τον κίνδυνο ανθρωπιστικής κρίσης, πολλοί ειδικοί και επαΐοντες έσπευσαν να με ειρωνευτούν, θεωρώντας τα όσα ισχυριζόμουν «συνήθεις υπερβολές των ανθρωπιστικών οργανώσεων».
Δεν επιχαίρω που δικαιοώνομαι ούτε διεκδικώ δάφνες Κασάνδρας. Πως θα μπορούσα άλλωστε ανάμεσα σε κοινωνικά συντρίμια, τι νόημα θα είχε όταν συζητάμε καθημερινά για ανθρώπινες τραγωδίες. Μακάρι να είχα κάνει λάθος.

Τα στοιχεία από τους 50.000 ασθενείς των Πολυϊατρείων των Γιατρών του Κόσμου είναι ενδεικτικά και χαρακτηριστικά και δυστυχώς περιγράφουν γλαφυρά την πραγματικότητα. Από καταφύγιο φτωχών μεταναστών και προσφύγων, τα τελευταία τρία χρόνια μετατρέπονται σε κοινωνικά ιατρεία για τους πιο φτωχούς και αποκλεισμένους Ελληνες, ο αριθμός των οποίων πλέον έχειεφταπλασιαστεί! Από 8% το ποσοστό των Ελλήνων ασθενών μας έχει εκτοξευθεί σχεδ΄ν στο 60%. Σχεδόν το σύνολο των νέων ασθενών μας είναι πλέον συμπατριώτες μας, ανθρ’ωπων που αναζητούν απεγνωσμένα λύση σε μια Ανθρωπιστική Οργάνωση που υπό κανονικές συνθήκες σήμερα θα έπρεπε να δίνει τη μάχη στις Φιλλιπίνες και όχι να περιθάλπτει Ελληνες πολίτες
Μακροχρόνια άνεργοι, άποροι, φτωχοί ηλικιωμένοι, ανασφάλιστοι γονείς με μικρά παιδιά, μικροσυνταξιούχοι, άνθρωποι με μηδαμινό εισόδημα και χρόνια νοσήματα συνωθούνται αναζητώντας αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο και το ελάχιστο σε μια οργανωμένη Πολιτεία, πολύ δε περισσότερο σε καιρούς τέτοιας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Δωρεάν ιατρική και φαρμακευτική φροντίδα, τρόφιμα, κοινωνική μέριμνα. Αυτό που οφείλει και πρέπει να είναι αποκλειστική ευθύνη μιας ευνομούμενης Πολιτείας σήμερα καλύπτεται από ανθρωπιστικές οργανώσεις, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την Εκκλησία, κοινωνικές πρωτοβουλίες! Οταν το κράτος θα έπρεπε να είναι περισσότερο από ποτέ παρόν, παραμένει αμήχανο, αδιάφορο, αν όχι εχθρικό. Προτιμά στρουθοκαμηλίζοντας να αναφέρεται σχεδόν κυνικά μόνο σε αριθμούς, απονευρωμένους από την ουσία αυτού που θα έπρεπε να είναι ένας Εθνικό Σύστημα Υγείας. Την υπεράσπιση του δικαιώματος στην πρόσβαση στην ιατρική φροντδία σαν αναφαίρετο και καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι ως πολυτέλεια.
Σήμερα οι πλέον φτωχοί, οι πλέον ευάλωτοι από τους πολίτες στην ουσία τιμωρούνται. Ε΄ναι εκείνοι που καλούνται να πληρώσουν με τους φραγμούς στην πρόσβαση που καθημερινά υψώνοντυαι για την ανεπάρκεια και τις σπατάλες που το πολιτικό σύστημα επέτρεψε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες και που σήμερα αποποιείται τις ευθύνες του.
Ηταν άραγε οι ασθενείς που ευθύνονταν για τις υπερτιμολογήσεις στα φάρμακα? Αποτελούσε επιλογή των πολιτών η αναποτελεσματικότητα ενός συστήματος που ξόδευε δυσανα΄λογα με τα αποτελέσματα, η κακοδιαχείριση και η εκτόξευση του κόστους οφειλόταν στους σημερινούς ανήμπορους ανασφάλιστους? Ακόμα και αν εστερνιζόταν κανείς την ανόητη λογική του “μαζί τα φάγαμε” είναι προφανές ότι “μαζί δεν τα πληρώνουμε” αλλά ο λογαριασμός πηγαίνει σε εκίνους που φταίνε λιγότερο.
Θα περίμενε κανείς ότι ακριβώς για αυτούς τους πληθυσμούς θα υπήρχε μια ιδιαίτερη μέριμνα, μια ξεχωριστή φροντίδα, ένα σχέδιο στοιχειώδους κοινωνικής προστασίας.
Σε καιρούς κρίσης οφείλει κατ' αρχήν κανείς να εξασφαλίσει τα πιο βασικά. Στέγη, φαγητό, ιατρική φροντίδα. Αξιοπρεπή διαβίωση για όλους.
Και όμως, εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Οι φραγμοί και τα εμπόδια που ορθώνονται στο σύστημα υγείας θίγουν εκείνους με τη μεγαλύτερη ανάγκη.
Η στέρηση των μακροχρόνια ανέργων στοιχειώδους ασφάλισης επιβαρύνει ακόμα περισσότερο οικογένειες με τεράστιες δυσκολίες διαβίωσης.
Η αδυναμία πρόσβασης σε ένα έτσι και αλλιώς προβληματικό σύστημα υγείας θίγει πολλαπλά και πολλαπλασιαστικά τον πιο αδύναμο. Αν σήμερα ένας υγιής και νέος άνθρωπος δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να επιστρέψει στην εργασία, πως άραγε ένας άνθρωπος με προβλήμαστα υγείας που δεν έχει τρόπο να αντιμετώπισει θα σταθεί στον Γολογοθά της αναζήτησης δουλειάς.
Αν ένας ηλικιωμένος συνταξιούχος βλέπει το εισοδημά του που πλέον στηρίζει και την υπόλοιπη ευρύτερη οικογένεια να εξανεμίζεται, πως άραγε θα καλύψει την δική του ανάγκη για φροντίδα ιατρική μέριμνα εν τέλει αξιοπρεπή γηρατειά?
Το ερώτημα τρόφιμα η φάρμακα όσο και αν ακούγεται εξωπραγματικό αποτελεί για όλο και περισσότερο φτωχούς ανθρώπους καθημερινό δίλημμα επιβίωσης.
Αν σήμερα περισσότερο από το ένα τρίτο των Ελλήνων είναι με τον ένα η τον άλλο τρόπο ανασφάλιστο, για κάποιες ακριβώς μεταρυθμίσεις συζητάμε στη διαχείριση του συστήματος υγείας αυτών που έχουμε ασφάλιση? Και οι υπόλοιποι. Πως άραγε μπορεί ένας λειτουργός της υγείας αλλά και ευρύτερα ένα δημόσιο πρόσωπο που εκλέγεται να υπηρετήσει τους πολίτες να αποδεχτεί την ενεργοποίηση ενός κοινωνικού Καιάδα
Θα ρωτήσει εύλογα κανείς: Μα δεν πρέπει να εξυγιανθεί ένα προβληματικό σύστημα υγείας, να ορθολογικοποιηθούν οι ανεξέλεγκτες δαπάνες για την περίθαλψη; Αναμφίβολα, ναι. Αλλά όχι σε βάρος των πολιτών, όχι εναντίον εκείνων που έτσι κι αλλιώς φορτώθηκαν το κόστος, ως φορολογούμενοι Ελληνες, του «πάρτι των προμηθειών» που ένα ανεύθυνο και εν πολλοίς ένοχο πολιτικό σύστημα εξέθρεψε και προστάτεψε για δεκαετίες κλείνοντας τα μάτια. Δεν μπορεί με μια ισοπεδωτική - και ανθρωπιστικά πρόστυχη - λογική, στο όνομα μεταρρυθμίσεων και περικοπών, να αμφισβητείται πλέον, σχεδόν ανοιχτά, μια από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις της μεταδιδακτορικής Ελλάδας, ο δημόσιος και καθολικός χαρακτήρας του συστήματος υγείας.
Ας δούμε π.χ. την περίφημη επινόηση του εισιτηρίου των πέντε ευρώ για την πρόσβαση στα δημόσια νοσοκομεία. Ενα εισιτήριο που σύντομα θα ανατιμηθεί στα είκοσι πέντε, «τιμωρεί» και αποκλείει εκείνους ακριβώς που τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη, αφήνοντάς τους στη μοίρα τους. Πόσο, αλήθεια, ωφέλησε τα οικονομικά των νοσοκομείων το πεντάευρο και πόσο, από την άλλη, κόστισε η θεσμοθέτησή του στην κοινωνία και στη δημόσια υγεία;
Πόσο θα κόστιζε η στοιχειώδης πρόσβαση σε πρωτοβάθμια βασική φροντίδα των πιο φτωχών Ελλήνων και πόσο σήμερα κοστίζει η απουσία της σε επιπτώσεις σε χρόνια νοσήματα και στο προσδόκιμο ζωής;
Πόσο άραγε κοστίζει στα δημόσια λογιστικά η παρακολούθηση των ανασφάλιστων εγκύων και κατά συνέπεια η εξασφάλιση γέννησης υγιών παιδιών;
Πόσο εν πάση περιπτώσει κοστίζει ο εμβολιασμός και των ανασφάλιστων παιδιών για τα οποία η Πολιτεία κωφεύει μετά από σχεδόν δύο χρόνια πίεσης των Γιατρών του Κόσμου, αλλά και τον σάλο της κοινωνίας και τον διεθνή εξευτελισμό της χώρας;
Ακόμα και εκείνοι που κωφεύουν στην επίκληση της στοιχειω΄δους Ηθικής της Υγείας, που αδιαφορούν για τα ναθρώπινα δικαιώματα και ενδιαφέρονται μόνο για τα οικονοκά της Περίθαλψης, που αντιλαμβάνονται μόνο αριθμούς και στατιστικά θα όφειλαν να γνώριζαν πως πολλάκις η μη παρέμβαση κοστίζει πολύ περισσότερο, πως οι περικοπές στην Πρόνοια και την Υγεία υπονομεύουν την όποια προσπάθεια ανάκαμψης και ανάπτυξης. Μια κοινωνία ασθενής, απελπισμένη είναι μια αδύναμη κοινωνία που αδυνατεί να αλλάξει, αρνείται να εκσυγχρονιστεί. Μια κοινωνία που αγωνιά για την καθημρινή επιβίωση είναι μια θυμωμένη κοινωνία που αντιδρά όλο και περισσότερο με το θυμικό και που εντέλει γοητεύεται αργά η γρήγορα ενδίδει στην κρυφή γοητεία του φασισμού.
Σήμερα που βρισκόμαστε στο μέσο μιας πρωτόγνωρης για τα δεδομένα της χώρας ανθρωπιστικής πλέον κρίσης, και πριν αυτή οδηγήσει σε κοινωνική ερημοποίηση, πρέπει να προχωρήσουμε, ΤΩΡΑ, έστω και στο πέντε, σε άμεσα πρακτικά και απλά μέτρα που θα διαμορφώνουν ένα ελάχιστο δίχτυ επιβίωσης για όσους βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο.
Αυτό σημαίνει καταρχήν πως πρέπει να τεθεί στο τραπέζι της διαπραγματευσης επιτέλους έστω και τώρα το ανθρωπιστικό πρόβλημα της χώρας με την μέγιστη δυνατή συναίνεση, αλλά και την παραδοχή του ανθρωπιστικού προβλήματος της χώρας. Ας σταματήσουμε καταρχήν να προσποιούμαστε πως όλα είναι υπό έλεγχο, ας ακούσουμε και ας μεταφέρουμε την κραυγή μιας κοινωνίας που ασφυκτιά. Γιατί κανείς έντελει δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη του –πολύ δε περισσότερο μια χώρα- όταν βρίσκεται υπό κατάρευση.
Χρειάζεται επιτέλους μιε εθνική στρατηγική που θα ξαναφτιάξει από την αρχή το Εθνικό Σύστημα Υγείας με γνώμονα όχι τις ευρωπαικές φαντασιώσεις των δήθεν ειδικών αλλά λαμβάνοντας υπόψη την απτή, σκληρή πραγματικότητα. Να θεμελι’ώσουμε από την αρχή ένα δημόσιο σύστημα υγείας ανοιχτό, φιλόξενο και φιλικό, θεμελιωμένο στις αρχές της καθολικής περίθαλψης και όχι σε λογιστικές εμμονές, υπερασπιζόμενο το αγαθό της περίθαλψης και όχι δομημένο στους αποκλεισμούς των απόκληρων. Με έμφαση στην πρωτοβάθμια φροντίδα για όλους, στην αγωγή υγείας και την υπεράσπισή της. Με λίγα λόγια, ένα ουσιαστικά και πραγματικά ευρωπαϊκό σύστημα υγείας.
Αλλά και παράλληλα χρειαζόμαστε ουσιαστυικές και σοβαρές πρωτοβουλίες ενάντια στην φτώχεια. Τα κοινωνικά Ιατρεία οι οργανώσεις αλληλεγγύης δείχνουν τον δρόμο

Λαϊκά υπνωτήρια, συσσίτια, τράπεζες τροφίμων και ρούχων, δημόσια λουτρά, πρωτοβάθμια κοινωνικά ιατρεία, συνδεδεμένα με αντίστοιχα νοσοκομεία, πρέπει να αναπτυχθούν παντού. Αμεσα. Χωρίς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και αργόστροφους σχεδιασμούς. Χωρίς μεγάλα λόγια, κηρύγματα και ατελείωτες διαβουλεύσεις.
Σήμερα αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη όλων όσοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συμμετέχουμε στον αγώνα κατά της φτώχειας. Να συνεργαστούμε και να είμαστε άμεσα αποτελεσματικοί.
Υψώνοντας παράλληλα φωνή υπεράσπισης των πιο αδύναμων , των πιο φτωχών των πο αδικημένων. Των ασθενών μας στου ςΓιατρούς του Κόσμου. Αυτών που σε τελική ανάλυση μας έχουν εμπιστευτεί –ως έσχατο καταφύγιο- τη ζωή και την αξιοπρεπειά τους.
Αλλωστε, εν τέλει από αυτό και όχι από τα κηρύγματά μας για τη φτώχεια θα κριθούμε. Ολοι μας.

Ο κ. Νικήτας Κανάκης είναι γενικός γραμματέας της οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου».

Υπάλληλος σε εισπρακτική εταιρία

του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή , http://nanodihghma.blogspot.gr

Η θεία μου η Ελπινίκη με αγαπάει πολύ. Πάντοτε με φροντίζει και φυσικά νοιάζεται υπέρ το δέον για τη τύχη μου. Έτσι τελειώνοντας τις σπουδές μου το πήρε προσωπικά να με διορίσει. Δεν τα κατάφερε να με βάλει στην τράπεζα όπως ονειρευόταν, αλλά οι γνωριμίες της με βόλεψαν σε μια εταιρία που συνεργάζεται στενά με το τραπεζιτικό ίδρυμα. Η διαφορά ίσως να είναι, όπως με πληροφόρησε, η ασφαλιστική κάλυψη.
Δεν έπεσε και πολύ έξω. Ασφάλεια ΙΚΑ, σύμβαση χρόνου, 750 ευρώ και δυνατότητα ανόδου. Οι φιλοδοξίες δεν φτάνουν στη μονιμότητα μα είναι μια αρχή. Έτσι με διαβεβαίωσαν και οι γνωστοί μας. Παρουσιάστηκα αμέσως και μετά από ένα ολιγοήμερο σεμινάριο τοποθετήθηκα υπό τας διαταγάς του κυρίου Κούλη, ως υπεύθυνος υπάλληλος της εν λόγω εισπρακτικής εταιρίας.
Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφερα να κάνω καριέρα. Σε λίγους μήνες ο προϊστάμενος με απέτρεψε από τη συνέχεια και με διαβεβαίωσε πως ό,τι κι αν έκανα δεν είχα το νεύρο για τη δουλειά, ποτέ δεν θα μπορούσα να γίνω σαν κι αυτόν και φυσικά σε μια δουλειά με προδιαγεγραμμένο μέλλον είναι παράλογο να   επενδύεις χρόνο.
Ανακουφίστηκα. Μάλλον , έσωθεν, είχα καταλήξει στα ίδια συμπεράσματα. Επιπλέον υπήρχε πρώτα και κύρια η πατρική οικία που με φιλοξενούσε και επίσης η ενασχόλησή μου με την τέχνη, που με επηρέαζε συναισθηματικά και δεν μου άφηνε περιθώρια για να αποδώσω τα μέγιστα στο καθήκον. Η ανεργία δεν ήταν ακόμη απελπισία και φυσικά υπήρχε μια άνεση στις αποφάσεις. Το λέω αυτό γιατί άφησα ψυχές στενάζουσες υπό την καθοδήγηση του κυρίου Κούλη.
Πράγματι αυτός ήταν μεγάλο ταλέντο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς έπειθε τους καθυστερημένους οφειλέτες της τράπεζας να ανταποκριθούν άμεσα στις υποχρεώσεις τους. Ο τρόπος που μίλαγε θύμιζε εισαγγελέα σε ώρα απόδοσης της κατηγορίας. Άλλες φορές ισοβίτη αρχηγό συμμορίας. Άλλοτε απλά παλιάνθρωπο. Δεν δίσταζε να απειλήσει. Μπορούσε να εξευτελίσει με κάθε τρόπο τον οφειλέτη. Δεν τον ένοιαζε η απάντηση. Πού είναι ο άλλος, ποιος πράγματι είναι, τι είναι, αν ζει ή αν πέθανε. Στην τελευταία περίπτωση χαιρόταν να απειλεί τους πενθούντες.
Ο άνθρωπος είχε ταυτιστεί με το ρόλο του. Τοκογλύφος και παράλληλα τραπεζίτης. Το ζούσε. Υποστήριζε τα συμφέροντά του. Αστέρι στην άβυσσο. Σωστός δαίμονας. Τα μάτια του άστραφταν όταν εκτελούσε τις εντολές της εταιρίας. Και αυτή τον επαινούσε. Έπαιρνε παχυλό μισθό. Είχε εξουσία. Άνεση και δόξα που φαινόταν ξεκάθαρα, τουλάχιστον σε καμιά εικοσαριά υφιστάμενούς του. Και όχι μόνο. Καινούργιο αμάξι ο κ. Κούλης. 4Χ4 για να μην δυσκολεύεται στις ανηφόρες της Αλίμου. Μεζονέτα 190 τετραγωνικά στο Φάληρο. Σε νεόδμητη οικοδομή. Ανάμεσα στα συν της θέσης του υπήρχε και η άμεση ικανοποίηση των χρηματοπιστωτικών του επιλογών. Η κάρτα του ήταν ζηλευτή. Και η ζωή του πολυτελέστατη. Τα γούστα του έδειχναν χλιδή. Ρούχα, στολίδια, εξόδους στα ακριβότερα μαγαζιά. Μόνο η χαλάρωσή του στα δωμάτια αισθητικής γνωστού ξενοδοχείου κόστιζαν τόσο που για τούς υπόλοιπους της ομάδας φάνταζαν έξοδα ονειρικά.
Ο διευθυντής μας αδιαφιλονίκητα ήταν το πρότυπο για τα νεότερα στελέχη ολόκληρης της εταιρίας. Είχε ακουστεί ότι ήταν και λαμπρός επενδυτής. Γενικά η κοινωνική του θέση και οι οικονομικές του σπουδές  τού επέτρεπαν  να διακινεί στο χρηματιστήριο χρηματικά ποσά με ευθύνη και ευρηματικότητα. Αρκετοί μικροκαταθέτες τού εμπιστεύτηκαν χρήματα. Όπως απεδείχθη, και η θεία μου η Ελπινίκη. Ο κ. Κούλης τελικά ήταν ο γνωστός μας. Γι’ αυτό και οι πατρικές συμβουλές για την αδυναμία μου. Ήταν πατέρας για όλους μας. Δεν θα ξεχάσω που με πατρική φροντίδα χαστούκισε την Ποπίτσα που με υπομονή και δάκρυα ομολόγησε ότι κάλυπτε οφειλέτη, άνεργο με τρία παιδιά, για δύο μήνες. Η συνάδελφος συνέχισε απλά να κλαίει και το αφεντικό μας με χαμόγελο συγχώρησης την χτύπησε ελαφρά και τόσο στοργικά στην πλάτη. «Πίσω στις δουλειές μας παιδιά». Ο γλυκύτατος, βλέποντάς μας να φεύγουμε  με τα κεφάλια σκυμμένα μας φώναξε :  «Φάτε τους!». Εμείς γελώντας τρέξαμε στα τηλέφωνα. Εκείνο το βράδυ το τμήμα μας έγραψε ιστορία. Ο κ. Κούλης πείστηκε ότι η δημοκρατία όχι μόνο βλάπτει αλλά και είναι ανασταλτική στην παραγωγικότητα.
Την επόμενη μέρα δεν πήγα για δουλειά. Η θεία ενημερώθηκε από τον ίδιο τον χρηματιστή της. «Δεν πειράζει παιδί μου, θα ψάξουμε για κάτι καλύτερο» μου είπε.
Ευχαρίστησα δεόντως και αφέθηκα στην πολυτέλεια της ελευθερίας. Κάποιοι μήνες δουλοπάροικος με είχαν σαφώς εξαντλήσει.
Πέρασε καιρός και με την μόνη που επεδίωξα επαφή ήταν η Ποπίτσα. Ζηλευτό κορίτσι. Είχε ικανότητες γάτας. Δούλευε συστηματικά τον κ. Κούλη και έτσι δούλευε ήδη πάνω από ένα χρόνο. Θεωρείτο κατόρθωμα. Αυτή με ενημέρωσε σχετικά. Ο προϊστάμενος επλήγη από την διεθνή οικονομική κρίση. Έχασε τις μετοχές, πούλησε το αμάξι κοψοχρονιά για να ξεπληρώσει κάποιους οφειλέτες του, προπαντός έχασε την υπόληψή του ως εμπειρογνώμονας, την κάρτα του, ακόμη και τη δουλειά του. Κινδυνεύει άμεσα και το σπίτι του. Χρωστάει 250.000 ευρώ  στο ίδρυμα και έχει τρεις μήνες να δώσει δόση.
Λυπήθηκα πολύ και περισσότερο γιατί η Ποπίτσα έχει αναλάβει υπεύθυνα να του υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις του προς την τράπεζα. Και είναι η πρώτη φορά που εννοεί με απόλυτη σοβαρότητα την δουλειά της.      

      Πρωτοδημοσιεύτηκε σε ηλεκτρονική μορφή, στο διαδικτυακό  λογοτεχνικό περιοδικό, «Στον ίσκιο του Ήσκιου   (www.iskiosiskiou.com)

Tο πάρτι μόλις άρχισε...

Φλώρα Τζημάκα , elle.gr

Στις 24 Οκτωβρίου η Δίωξη Ναρκωτικών, παρουσία πταισματοδίκη, εισέβαλε πρώτα στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού και αμέσως μετά στους Γιατρούς του Κόσμου, ύστερα από ανώνυμες καταγγελίες για διακίνηση ναρκωτικών στις εγκαταστάσεις τους. Όπως έδειξε το πόρισμα, οι κατηγορίες ήταν εντελώς ανυπόστατες.

Δεν είναι απλώς σοκαριστικό, είναι εξοργιστικό να βλέπεις να χτυπούν ταυτόχρονα ακόμα και τα λίγα πράγματα που κινούνται πια σ' αυτό το χάος. Να διαβάλλονται ύπουλα οι εθελοντές (γιατροί, νοσοκόμοι, φαρμακοποιοί, αυτοί οι σύγχρονοι ήρωες) όταν την ίδια στιγμή τα λαμόγια κάνουν πάρτι με κλεμμένες σαμπάνιες στα ρετιρέ. Αν αυτό δεν είναι αποπροσανατολισμός, τότε τι είναι;

Για όσους δεν γνωρίζουν το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού, για παράδειγμα, τα τελευταία δύο χρόνια έχει αντιμετωπίσει, χωρίς καμία απολύτως αμοιβή, 16.000 περιστατικά! Eνώ οι Γιατροί του Κόσμου μόνο στο πολυϊατρείο της Αθήνας εξυπηρέτησαν 29.600 ασθενείς το 2012. Κι ευτυχώς για εμάς, δεν είναι οι μόνοι. Αυτά τα δίκτυα αλληλεγγύης δίνουν ένα χέρι βοήθειας και απευθύνονται σε απεγνωσμένους ανθρώπους στους οποίους το επίσημο κράτος με τη μνημονιακή του πολιτική έχει γυρίσει την πλάτη. Δεν μιλάμε για μικρές ομάδες πολιτών, αλλά για την πλειοψηφία των Ελλήνων. Δεν θέλω να σας βομβαρδίσω με αριθμούς, δύο τρία μόνο ενδεικτικά στοιχεία αρκούν για να φρικάρει κανείς στην Ελλάδα του 2013. Περισσότεροι από 6.000.000 Έλληνες (!) δεν έχουν πρόσβαση στη δημόσια υγεία. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) Δημήτρη Κοντό, «3,068 εκατ. ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ έχουν απολέσει την ασφαλιστική τους ικανότητα, ενώ άλλοι 3,3 εκατ. ασφαλισμένοι, μεταξύ των οποίων έμποροι που έχουν κλείσει τα μαγαζιά τους, οικοδόμοι αλλά και άλλες κατηγορίες εργαζομένων, δεν έχουν κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα. Το αστρονομικό αυτό νούμερο δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους ασφαλισμένους αλλά και τις οικογένειές τους, οι οποίες υφίστανται τις συνέπειες της ανεργίας» (πηγή: Ελευθεροτυπία 19/9/13). Παράνοια...

Ποιοι όμως κάνουν αυτά τα ανώνυμα τηλεφωνήματα που έχουν στόχο να στιγματίσουν τις προσπάθειες των γιατρών; Ποιος είναι ο λόγος που σαμποτάρουν κάθε κοινωνικό έργο το οποίο γίνεται, αφού είναι αυτονόητο ότι ποτέ ένα δίκτυο αλληλεγγύης δεν μπορεί να υποκαταστήσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας;

Το κίνητρό τους είναι προφανές: θέλουν να επιβάλουν την αντίληψη ότι η δημόσια υγεία είναι μπίζνα. Αυτό που συμβαίνει δεν προκύπτει με παρθενογένεση. Το έχουμε ξαναδεί το έργο στη Λατινική Αμερική, τη Ρωσία, σε χώρες της Ανατολικής Ασίας - Κορέα, Ταϊβάν, Ταϊλάνδη κ.ά., οι οποίες κατέρρευσαν στα τέλη της δεκαετίας του ΄90. Το σενάριο επαναλαμβάνεται ολόιδιο παντού με πολύ μικρές προσαρμογές. Όπως γράφει ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Εκατόμβες Νεκρών» Ετοιμάζει η Κυβέρνηση, «η επίθεση ξεκινά πάντα εναντίον του καθολικού χαρακτήρα της δημόσιας υγείας και συνεχίζεται με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των δομών υγείας και ασφάλισης. Το τρίτο βήμα είναι η συγκέντρωση όλων των κλάδων περίθαλψης σε ένα σύστημα σαν τον ΕΟΠYΥ, το οποίο στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων χρεοκόπησε σε διάστημα έξι μηνών έως δύο χρόνων».

Τα ίδια γίνονται κι εδώ. Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε σε συνέδριο των Financial Times ότι είναι «αποφασισμένος για τη συνεργασία του ΕΣΥ και των ασφαλιστικών εταιρειών». Μίλησε για λειτουργία απογευματινών χειρουργείων στο ΕΣΥ μέσω πακέτων ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών και υπογράμμισε ότι με τον τρόπο αυτό θα μπει ζεστό χρήμα στα δημόσια νοσοκομεία. Aπευθυνόμενος στους εκπροσώπους των ασφαλιστικών εταιρειών, είπε: «Να πουλήσετε ένα ελκυστικό πακέτο στους πελάτες σας, που να είναι και για εμάς ενδιαφέρον». Παράλληλα στο στόχαστρο του υπουργού βρίσκεται και ο ΕΟΠΥΥ. Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποκάλυψε το σχέδιο της συγκυβέρνησης να μετατραπεί ο οργανισμός αποκλειστικά σε αγοραστή υπηρεσιών υγείας. Σύμφωνα με τον ίδιο, κατέληξαν σε αυτή την απόφαση μελετώντας την πείρα των ασφαλιστικών εταιρειών, οι οποίες διαπίστωσαν ότι θα είχαν χαμηλότερες δαπάνες αν αγόραζαν τις υπηρεσίες υγείας αντί να τις παρέχουν οι ίδιες.

Ο υπουργός όμως ξεχνά ότι η υγεία είναι δημόσιο αγαθό, όχι ένα προϊόν πολυτελείας στο ράφι ενός καταστήματος που, αν δεν διαθέτεις χρήματα, απλώς δεν το αγοράζεις. Ο ασθενής ΔΕΝ είναι πελάτης. Ο πολίτης ΔΕΝ είναι πορτοφόλι και η απόγνωση μιας μάνας της οποίας πρέπει να χειρουργηθεί το παιδί ΔΕΝ μπορεί να μετατρέπεται -όπως ανέφερε ο ανεκδιήγητος Άδωνις Γεωργιάδης- σε «πεδίον δόξης λαμπρόν για να αυξήσουμε τα έσοδα των νοσοκομείων».

Στο ίδιο άρθρο ο Χατζηστεφάνου μιλά για τους χιλιάδες νεκρούς που θα φέρει τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα η πολιτική λιτότητας. Σ΄ αυτό ο Γιώργος Νικολαΐδης, διευθυντής Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, εξηγεί ότι όλη αυτή η απόγνωση και ο φόβος με τον οποίο μας χτυπούν θα οδηγήσει σε μαζικά κρούσματα καρδιαγγειακών παθήσεων, καρκίνου, διαβήτη, και κυρίως και πάνω απ' όλα αύξηση της παιδικής θνησιμότητας. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «η πολιτική του 2012 θα καταγραφεί σαν μείωση του προσδόκιμου ζωής το 2020 - ξέρετε, όταν λένε ότι θα βγούμε στις αγορές».

Δεν είναι κάτι καινούριο. Το επισημαίνει και ο καθηγητής Ντέιβιντ Στάκλερ στο βιβλίο του Body Economic - Γιατί η Λιτότητα Σκοτώνει: απ' όπου περνά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα οι πολίτες θυσιάζονται κυριολεκτικά προκειμένου να εξοφληθούν οι ξένες τράπεζες. «Στα δικαστήρια του μέλλοντος» τονίζει ο Χατζηστεφάνου «θα μπορεί να τεκμηριωθεί πολύ εύκολα ότι δεκάδες υπουργοί Υγείας είχαν στα χέρια τους συγκεκριμένες μελέτες για τις επιπτώσεις της πολιτικής λιτότητας στα επίπεδα θνησιμότητας, αλλά έβαλαν την υπογραφή τους για να πεθάνουν χιλιάδες συμπολίτες τους».

Όπως βλέπουμε, δεν διακυβεύεται η καλοπέραση, τα έσοδά μας, το σπίτι και η δουλειά μας, αλλά η ίδια η ζωή μας. Μέχρι τώρα ακούγαμε ότι η συνταγή του ΔΝΤ σκοτώνει. Νομίζαμε ότι το θύμα θα ήταν η οικονομία, αλλά τελικά θα είμαστε εμείς οι ίδιοι... Θα περιμένουμε να μας ξεκάνουν;

Δεκάδες χέρια απλωμένα για μια σακούλα τρόφιμα -Σκηνές που σοκάρουν στην Καλλιθέα

iefimerida.gr

Αυτές τις εικόνες τις έχουμε ξαναδεί αλλά παραμένουν πάντα σοκαριστικές. Και σήμερα, άνθρωποι στριμώχτηκαν στην ουρά, σπρώχτηκαν, έβαλαν στην άκρη την αξιοπρέπειά τους για λίγα τρόφιμα.
Οι παρακάτω σκηνές εκτυλίχθηκαν στο Κοινωνικό Παντοπωλειο της Καλλιθέας σήμερα το πρωί.
Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε ήταν περισσότερος απ' όσος περίμεναν οι υπεύθυνοι οι οποίοι προσπαθούσαν να εξυπηρετήσουν όλους τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί για μια σακούλα τρόφιμα γιατί πολύ απλά τα είχαν ανάγκη. Από την εκπομπή της Πόπης Τσαπανίδου στο Star.

Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για τις ομαδικές απολύσεις (03/12/2013)

Σε μία χώρα με 27% ανεργία, η διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων είναι παραλογισμός. Η παραδοχή από τον υπουργό  Εργασίας ότι εξετάζεται η αναθεώρηση του σχετικού νομοθετικού πλαισίου συνιστά υποχώρηση από τις μόλις πρόσφατα διακηρυγμένες «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται ένα σύμφωνο ανάπτυξης, ενίσχυσης της απασχόλησης και του κράτους πρόνοιας. Αυτό είναι που πρέπει να διαπραγματευτεί η κυβέρνηση με τους δανειστές και όχι το πώς οι επιχειρήσεις θα απολύουν απεριόριστα υπαλλήλους με ακόμα μικρότερο κόστος. 

Μια φορά να το βούλωναν

Μιχαλης Μητσος , TA NEA

Μία 13χρονη κοπέλα χάνει τη ζωή της από τις αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού. Η υπόθεση είναι από μόνη της τραγική. Και γίνεται ακόμη τραγικότερη από τη νεκρόφιλη αντιπαράθεση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων αυτού του τόπου, ο οποίος εξακολουθεί να αρνείται να διδάσκεται από τα λάθη του.
Ποιος ευθύνεται για τον θάνατο της μικρής Σάρας από τη Σερβία; Η μητέρα της, η οποία συνελήφθη είτε με την κατηγορία της εγκληματικής αμέλειας είτε επειδή δεν έχει χαρτιά (ανάλογα με την πηγή της είδησης); Η κυβέρνηση, που δεν διστάζει να κόβει το ρεύμα σε όποιο νοικοκυριό δεν έχει να πληρώσει, οδηγώντας τους φτωχούς σε επικίνδυνες λύσεις; Το Μνημόνιο, η τρόικα, ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, οι Εβραίοι;
Πριν από ένα χρόνο, δύο σπουδαστές του ΤΕΙ Λάρισας είχαν βρει τον θάνατο πάλι από ένα μαγκάλι. Το τραγικό γεγονός είχε προκαλέσει και τότε μια πολιτική αντιπαράθεση πάνω από τα πτώματα, γεμάτη φτώχεια, απελπισία και Μνημόνιο. Μία λέξη έλειπε: η άγνοια. Οπως αποδείχθηκε, οι φοιτητές είχαν μεταφέρει μια αυτοσχέδια ψησταριά στο εσωτερικό του σπιτιού για να τρώνε πιο εύκολα και ταυτόχρονα να ζεσταίνονται. Μαζί με το φαγητό κατανάλωσαν και αλκοόλ. Ο τοξικός συνδυασμός οινοπνεύματος και μονοξειδίου του άνθρακα αποδείχθηκε θανατηφόρος. Τα κανάλια θα έπρεπε να γεμίσουν με γιατρούς. Αλλά γέμισαν με κομματικούς ινστρούχτορες.
Το διαμέρισμα στην Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης όπου ζούσαν η Σάρα και η μητέρα της δεν διέθετε ηλεκτρικό ρεύμα. Το έκοψε η ΔΕΗ γιατί η οικογένεια δεν είχε να πληρώσει; Πιθανόν. Οι αδικίες περισσεύουν σε αυτή τη χώρα. Τόσο η διευθύντρια του σχολείου όπου φοιτούσε η μικρή, πάντως, όσο και η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Θεσσαλονίκης βεβαιώνουν ότι η μητέρα δεν είχε ζητήσει ποτέ βοήθεια από τον δήμο, το σχολείο, τη Μητρόπολη ή το κοινωνικό παντοπωλείο. Ισως επειδή ήταν πολύ περήφανη. Ισως επειδή φοβόταν ότι θα την απελάσουν. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ότι κανείς, ούτε καν οι φίλες του άτυχου κοριτσιού, δεν ήξερε ότι αυτοί οι άνθρωποι υπέφεραν από το κρύο.
Αγνοια, φόβος, φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός, ακόμη και ατυχία, η «κακιά στιγμή» που λένε: ο συνδυασμός μερικών από αυτά τα στοιχεία, αν όχι όλων, μπορεί εύκολα να αποβεί θανατηφόρος. Κι ένας θάνατος, ιδίως όταν πρόκειται για μια έφηβη, μπορεί και πρέπει να προκαλεί συζητήσεις. Οχι όμως αυτή την ανταλλαγή ανακοινώσεων ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, που πιπιλίζει ακόμη μία φορά τις «οδυνηρές επιπτώσεις της μνημονιακής πολιτικής», και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, που απαντά, και ανταπαντά, και ανταπαντά, χωρίς να εκφράσει μια λέξη συμπάθειας για το θύμα και μια λέξη αλληλεγγύης για τη μάνα, που κάποιοι θερμοκέφαλοι έκριναν σκόπιμο, πάνω στον πόνο της, να τη συλλάβουν.
Μια φορά μόνο να το βούλωναν, έτσι, ως φόρο τιμής.

Τι κρύβουν οι... χειροπέδες;

Tου Νίκου Χατζηνικολάου , enikos.gr

Οι νέες «τηλεοπτικές συλλήψεις» επωνύμων οφειλετών του Δημοσίου, πριν από λίγες μέρες, επανέφεραν στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων και των αντιπαραθέσεων το θέμα του τρόπου αντιμετώπισής τους από την κυβέρνηση και συνεπακόλουθα από τη Δικαιοσύνη, στα χρόνια της τρόικας και του μνημονίου. Οι ατυχήσαντες επιχειρηματίες οδηγήθηκαν στο δικαστήριο με αστυνομική συνοδεία και με χειροπέδες, μπροστά σε δεκάδες κάμερες, δηλαδή μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών, προκειμένου να δικαστούν ή να πάρουν αναβολή και λίγο αργότερα να αφεθούν -όλοι ανεξαιρέτως- ελεύθεροι... Ποιος ήταν λοιπόν ο στόχος του τηλεοπτικού show; Και ποια είναι άραγε τα οφέλη του κράτους από τις εκατοντάδες φυλακίσεις των τελευταίων ετών για χρέη προς το Δημόσιο και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς;
ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑΝ μέχρι σήμερα τα δημόσια ταμεία και τι η εθνική μας οικονομία από το γεγονός ότι γέμισαν οι φυλακές με μικρούς και μεσαίους πρώην επιχειρηματίες και επιτηδευματίες; Και ακόμη: Λειτουργεί έστω αποτρεπτικά ή «παιδαγωγικά» για την ελληνική κοινωνία η επιθετική αυτή τακτική; Και επομένως, μήπως έχει νόημα η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τον εγκλεισμό των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που αδυνατούν σήμερα να ανταποκριθούν στις φορολογικές τους υποχρεώσεις; Μήπως έχει νόημα να μετατρέψουμε τη... Μακρόνησο ή κάποια βραχονησίδα του Αιγαίου σε... χρεονήσι, σε... Στουρναρονήσι, για να εκτοπίζουμε μαζικά τους οφειλέτες του Δημοσίου, αφού πρώτα τους υποβάλουμε παραδειγματικά στην οδυνηρή διαδικασία της δημόσιας διαπόμπευσης, υπό το φως των τηλεοπτικών προβολέων;
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ είναι προφανώς αρνητική. Κάθε φυλάκιση για χρέη προς το κράτος οδηγεί αυτόματα και σε ένα «νεκρό» ΑΦΜ, δηλαδή σε έναν φορολογικό «θάνατο». Και επομένως, κάθε εγκλεισμός οφειλέτη στερεί πιθανά μελλοντικά έσοδα από τα δημόσια ταμεία. Σημειώστε ότι ήδη οι φυλακές δεν χωρούν άλλους και ότι για κάθε μήνα του 2013 προστίθεται άλλο 1 δισ. ευρώ στις υπάρχουσες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, που σήμερα υπερβαίνουν τα 61 δισ. ευρώ! Θέλει, λοιπόν, ιδιαίτερη ευφυΐα, θέλει πολλή σκέψη για να αντιληφθεί η τρόικα και η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών ότι η τακτική με σήμα τις... χειροπέδες δεν αποδίδει τίποτε; Θέλει μεγάλη εξυπνάδα για να καταλάβουν ότι η λύση στο πρόβλημα είναι να υπάρξουν επιτέλους σοβαρές ρυθμίσεις για όσους χρωστούν, που θα τους δίνουν επαρκή χρόνο και δόσεις ανάλογες με το ύψος του εισοδήματός τους, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους; Και στο κάτω-κάτω της γραφής, τι είναι προτιμότερο; Να ταΐζουν δωρεάν στις φυλακές όσους χρωστούν, κάνοντας δυστυχισμένες χιλιάδες οικογένειες, ή να τους δίνουν την ευκαιρία να αποπληρώσουν τμήμα έστω των υποχρεώσεών τους, με βάση τις οικονομικές τους δυνατότητες και απολαβές, σε ένα λογικό βάθος χρόνου;
ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ας την εξαντλήσει η πολιτεία απέναντι στη φοροδιαφυγή και στον μεγάλο πλούτο που αποκτήθηκε με τέτοιες μεθόδους. Η λίστα Λαγκάρντ, για παράδειγμα, από τον έλεγχο της οποίας δεν έχει εισπραχθεί μέχρι σήμερα ούτε ένα ευρώ, σε αντίθεση με όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποτελεί πεδίο δόξης λαμπρόν για την κυβέρνηση και για τα αρμόδια στελέχη του υπουργείου Οικονομικών. Τα εμβάσματα της περιόδου 2009-2011 προς το εξωτερικό, επίσης. Ηδη στους δύο πρώτους ελέγχους που έγιναν μπήκαν στα δημόσια ταμεία 5 εκατ. ευρώ, ενώ εκτιμήσεις ειδικών μιλούν για 7-10 δισ. ευρώ που θα μπορούσαν άμεσα να εισπραχθούν, αν βέβαια προχωρήσει με σοβαρό και αποτελεσματικό τρόπο ο έλεγχος στις εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις που εκκρεμούν! Το ίδιο και στις offshore... Επελέγησαν οι πρώτες 322 εταιρείες για «ακτινογραφία». Δόθηκαν εντολές για 163 και ολοκληρώθηκε η διερεύνηση σε 34, για τις οποίες βεβαιώθηκαν περίπου 40 εκατ. ευρώ. Περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ, δηλαδή, για κάθε εταιρεία. Υπολογίστε το προς είσπραξη ποσόν, αν σκεφθούμε ότι μιλάμε για 10.000 offshore! Και αυτοί επιμένουν να ταλαιπωρούν ακόμη τον συμπαθή Λάκη Γαβαλά, παρότι προσφέρθηκε να παραχωρήσει στο Δημόσιο ακίνητο μεγάλης αξίας, που υπερβαίνει κατά πολύ τα προσωπικά του χρέη... Ακριβοί στα πίτουρα, δηλαδή, και φτηνοί στο αλεύρι... Ή, αν προτιμάτε, φτηνοί στους εντυπωσιασμούς και ακριβοί στις -ύποπτες;- παραλείψεις...

Ομιλία του Προέδρου της ΔΗΜΑΡ Φώτη Κουβέλη στο Φρούριο Τρικάλων

trikalaola.gr

Δείτε το βίντεο με αποσπάσματα από την ομιλία του Προέδρου της ΔΗΜΑΡ κ. Φώτη Κουβέλη, που τελείωσε πριν από λίγο  και πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα εκδηλώσεων του Φρουρίου Τρικάλων....

Σχετικά Videos

ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΒΕΛΗ, ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ...

Δημοσίευση: Βασίλης Αλεξίου Στις Δευ, 02/12/2013 ,trikalavoice.gr

Μετά από μια καθαρά πολιτική ομιλία, παρουσία πλήθους κόσμου στη γενέτειρά του, ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. χαλάρωσε για φαγητό με καλούς φίλους και... έριξε και τις στροφές του!...
Οι αποκλειστικές φωτογραφίες του trikalavoice.gr  είναι από τη ταβέρνα του «Καλατζή», όπου ο Φώτης Κουβέλης πήγε για ένα ελαφρύ δείπνο και πολιτική κουβεντούλα, με λίγους και καλούς φίλους, το βράδυ του Σαββάτου. Είχε προηγηθεί η πρωτοφανής, για τα δεδομένα της εποχής συγκέντρωση- ομιλία του στο «Φρούριο». Η παρουσία αυτή του κόσμου του έδωσε δύναμη και κουράγιο να συνεχίσει. Κάποια στιγμή χαλάρωσε κι έτσι έριξε και... δυο στροφές, σε τραγούδια του Τσιτσάνη!!!...

ΕΟΠΥΥ ο νεότερος

Κώστας Αρχοντάκης, 02/12/2013 , metarithmisi.gr

Η προβλεπόμενη βίαιη συρρίκνωση της δημοσίας πρωτοβάθμιας περίθαλψης ίσως αναμετρηθεί σύντομα με τον αιφνίδιο θάνατο της.

Όλα αρχίζουν με τον ημιθανή σχεδιασμό του ΕΟΠΥΥ.

Στο τιμόνι ο Ανδρέας Λοβέρδος.

Εξασφαλίζει τη βραχυχρόνια αντοχή του νέου οργανισμού προσλαμβάνοντας συνεργάτες ιατρούς χωρίς την αναγκαία εφαρμογή υποτυπώδους υγειονομικού χάρτη. Αναφέρομαι στις σχέσεις αναλογίας ιατρικών ειδικοτήτων αλλά και υλικοτεχνικών υποδομών. Έτσι τυχαία μείγματα εξειδικευμένων ή μη ιατρών, χειρουργικών ή παθολογικών ειδικοτήτων, στο χωριό ή στην πόλη, στο βουνό ή στην παράλια, με υλικοτεχνική υποδομή ή άνευ, ενεργοποιούνται στο σύστημα. Απουσιάζει η μελλοντική λειτουργική βελτίωση της παραπάνω εφαρμογής με κριτήρια αξιολόγησης.

Στο τιμόνι ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Προσφέρει σήμερα αύξηση πλαφόν στους συνεργαζόμενους ιατρούς με χρονικό όριο μέχρι την ένταξη τους σε κινητικότητα. Μαζί τους είναι οι χειρουργικές ειδικότητες (ουρολόγοι, οφθαλμίατροι, Ω.Ρ.Λ κτλ.) που ατενίζουν ήδη την απόλυση. Ταυτόχρονα εν μέσω απεργίας, προπαγάνδας, ανοχής πολιτικών και με αδύναμο συνδικαλισμό απομονώνει χίλιους ιατρούς, ως άλλο σώμα. Αυτούς που έχουν σχέση εργασίας μόνιμη ή αορίστου χρόνου, δηλαδή αυτούς που αποτελούν τον κύριο κορμό πάνω στον οποίο στηρίχτηκε και στηρίζεται ο ΕΟΠΥΥ.

Αν όλα αυτά γίνουν πραγματικότητα η όσφρηση μπορεί να αναγνωρίσει ένα πτώμα και πριν ακόμα το δει.

Ο νεότερος ΕΟΠΥΥ δείχνει ότι γεννιέται πρόωρα, δυστυχώς όμως σε ώριμη σήψη.

Θα δηλωθεί κοινωνικά ως ο αδύναμος αντίπαλος η ως ο προστατευόμενος συνεργός των μεγάλων ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών;

Αλίμονο έτσι η αλλιώς για τους πτωχούς, τους άνεργους και τους ανασφάλιστους Έλληνες πολίτες.

O Κώστας Αρχοντάκης είναι Ιατρός και μέλος της Κ.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ.

www.kostasarchontakis.gr

Σωτήρης Βαλντέν:Η αντίθεση Μνημόνιο - αντιμνημόνιο είναι απολύτως επίκαιρη

1/12/2013 , Η ΑΥΓΗ
1. Πιστεύω πως σήμερα υπάρχει και πολιτικός χώρος και ανάγκη για ένα αξιόπιστο κεντροαριστερό κόμμα, σταθερά φιλοευρωπαϊκό, που να αντιπαλεύει τα Μνημόνια και τον σαμαρικό αυταρχισμό, ενώ ταυτόχρονα απορρίπτει τον λαϊκισμό και τα "όχι σε όλα" και εργάζεται για μεγάλες μεταρρυθμίσεις με προοδευτικό πρόσημο. Ο δρόμος της ΔΗΜ.ΑΡ. δεν είναι εύκολος στο πολωτικό κλίμα που επικρατεί. Θα ήταν όμως ακόμη πιο δύσκολος, αν το κόμμα παρέμενε όμηρος του κ. Σαμαρά, ακόμη και μετά τα γεγονότα του Ιουνίου.
Ο σημερινός προσανατολισμός της ΔΗΜ.ΑΡ. φαίνεται να συγκεντρώνει τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών. Και νομίζω πως το κόμμα θα στηριχθεί από σημαντικό αριθμό πολιτών, αν εμμείνει χωρίς ταλαντεύσεις σ' αυτή τη γραμμή. Οι έντονες εσωτερικές συζητήσεις είναι σταθερό γνώρισμα των δημοκρατικών κομμάτων και της ανανεωτικής Αριστεράς.
Η πρόταση Μπακογιάννη για επιστροφή στην κυβέρνηση εξυπηρετεί εσωτερικές σκοπιμότητες άλλων πολιτικών χώρων και όσων "βλέπουν" τη ΔΗΜ.ΑΡ. ώς στήριγμα και αριστερό άλλοθι στις δεξιές πολιτικές. Αποδοχή της θα σήμαινε αυτοκτονία του κόμματος, οπότε ορθά απορρίφθηκε από την ηγεσία της.
2. Η αντίθεση "Μνημόνιο / αντιμνημόνιο" είναι απολύτως επίκαιρη και σήμερα, εφόσον με "Μνημόνιο" εννοούμε την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που μας επιβλήθηκε έξωθεν και υλοποιείται από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Η στάση απέναντι στην πολιτική αυτή, που καταστρέφει εκατομμύρια ζωές και διαλύει την κοινωνία μας, και που, αν δεν ανατραπεί, θα παραμείνει στο ορατό μέλλον αποτελεί καταφανώς κρίσιμο ζήτημα που δεν μπορεί να κρύβεται κάτω από το χαλί κατά την αναζήτηση πολιτικών συγκλίσεων.
Βέβαια η αντίθεση Μνημόνιο / αντιμνημόνιο δεν καλύπτει το σύνολο της πολιτικής ζωής: λ.χ. η αναγκαία πλατιά αντιφασιστική ενότητα δεν ακολουθεί αυτή τη διαχωριστική γραμμή. Η προσήλωση της δημοκρατικής Αριστεράς στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Ευρώπη, δεν αναιρείται από την πάλη κατά των Μνημονίων. Γι' αυτό και δεν νοείται σύγκλιση με τον καθένα που δηλώνει αντιμνημονιακός. Αναφέρομαι, βέβαια, εδώ στους νεοναζί, αλλά και στους ακραίους λαϊκιστές ή και τη σταλινική Αριστερά.
3. Ήδη ανέφερα πως, κατά τη γνώμη μου, στη σημερινή συγκυρία υπάρχει και ανάγκη και πολιτικός χώρος για έναν αυτόνομο κεντροαριστερό τρίτο πόλο, σήμερα με κορμό τη ΔΗΜ.ΑΡ., καθώς το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου έχει επιλέξει τη δορυφοροποίηση στη δεξιά. Κεντροαριστερά δεν μπορεί να οικοδομηθεί στη λογική των ίσων αποστάσεων δεξιάς-αριστεράς και ακόμη λιγότερο ενάντια στην Αριστερά. Στρατηγικός στόχος δεν μπορεί παρά να είναι μια εναλλακτική προοδευτική κυβέρνηση. Με τους σήμερα ορατούς συσχετισμούς, αυτό δεν θα είναι δυνατόν χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ (όπως και ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο του). Δυστυχώς όμως η αξιωματική αντιπολίτευση εξακολουθεί να μην αποτελεί πειστική και ρεαλιστική εναλλακτική λύση, κύρια λόγω της αστάθειας του ευρωπαϊκού της προσανατολισμού και του μαξιμαλισμού της. Γι' αυτό είναι αναγκαία η αυτόνομη παρουσία της Κεντροαριστεράς. Ένας ισχυρός κεντροαριστερός πόλος θα συνέβαλλε και στη θετική εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από μια σχέση κριτικής, αλλά και διαλόγου.
Μια υπεύθυνη (κεντρο)αριστερά δεν αδιαφορεί για την κυβερνησιμότητα της χώρας. Ούτε όμως μεταφράζει την υπευθυνότητα σε πάση θυσία συμμετοχή στην όποια κυβέρνηση ή, και σε στρατηγική σύγκλιση με τη Δεξιά. Εξάλλου, με τη σημερινή δυναμική των πραγμάτων, η κυβερνησιμότητα μπορεί να τεθεί με νέους όρους, αν πρώτο κόμμα αναδεικνύονταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια ισχυρή ΔΗΜ.ΑΡ. εγγυάται πως οι όποιες εξελίξεις δεν θα οδηγήσουν σε εκτροχιασμούς, αλλά αντίθετα στην ανάκαμψη της χώρας και την πραγματοποίηση των αναγκαίων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.
4. Πράγματι, κατά τα τελευταία χρόνια, οι σημαντικότερες ευρωπαϊκές πολιτικές φέρουν τη σφραγίδα της κυριαρχίας συντηρητικών δυνάμεων και της ηγεμονίας μιας συντηρητικής Γερμανίας. Οι πολιτικές αυτές έχουν φέρει την Ευρώπη σε αδιέξοδο και τείνουν να την καταστήσουν απωθητική στους πολίτες.
Ωστόσο, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, λύση για την Αριστερά δεν υπάρχει μέσα από εθνική αναδίπλωση. Η μάχη πρέπει να δοθεί και στο ευρωπαϊκό επίπεδο με την αναζήτηση και εκεί εθνικών, πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών.
Η Ευρώπη και το κοινωνικό της μοντέλο, παρά τις δοκιμασίες που διέρχονται, παραμένουν η καλύτερη από τις υπαρκτές προτάσεις παγκοσμίως. Πιστεύω πως η σημερινή κρίση θα ενισχύσουν τελικά δυνάμεις που θα επιβάλουν αλλαγή πορείας προς προοδευτική κατεύθυνση. Σ' αυτό πρέπει να συνεισφέρουμε και εμείς, ως χώρα και ως δημοκρατική Αριστερά.

* Επιστημονικός συνεργάτης Ελεύθερου Πανεπιστημίου Βρυξελλών

Γιάννης Πανούσης: Η ΔΗΜ.ΑΡ. ως εταίρος της κυβερνώσας Αριστεράς

1/12/2013 , H AYΓΗ

1. Η πρόταση για επιστροφή στο κυβερνητικό σχήμα απερρίφθη αμέσως από τον πρόεδρο της ΔΗΜ.ΑΡ. Φώτη Κουβέλη διότι δεν έχουν αλλάξει σε τίποτα οι πολιτικές συνθήκες λόγω των οποίων αποχωρήσαμε από την κυβέρνηση εθνικής λύσης τον Ιούνιο.
Κατά την προσωπική μου γνώμη, οι όροι διακυβέρνησης της χώρας και διαχείρισης της κρίσης χειροτέρεψαν, η συνεχής επίκληση της (μόνιμης;) έκτακτης ανάγκης δεν πείθει και οι προϋποθέσεις διαμόρφωσης μιας κυβερνώσας Αριστεράς σήμερα πληρούνται περισσότερο.
Οι διαφορετικές απόψεις που ανταλλάσσονται μέσα στη ΔΗΜ.ΑΡ. είναι στοιχείο ανα-ζωογόνησης και εμπλουτισμού και σε καμία περίπτωση δεν αναδεικνύουν κόπωση ή διάσπαση. Άλλωστε σε είκοσι μέρες το Συνέδριο θα απαντήσει συνολικά στις προ-τάσεις που θα κατατεθούν.
2. Θεωρώ ότι η αντίθεση Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο ή κακό Μνημόνιο - καλό Μνημόνιο είχαν πριν ενάμιση χρόνο έντονο πολιτικό συμβολισμό που οδήγησε ετερόκλιτα ιδεολογικά κόμματα να συστοιχίζονται γύρω από αυτό.
Σήμερα πλέον οι «εφαρμογές του Μνημονίου» έχουν γίνει με τόσο βίαιο, ισοπεδωτικό και συχνά φαύλο / πελατειακό τρόπο που η νέα και πλέον υγιής πολιτικά αντίθεση πρέπει να είναι αριστερή ή δεξιά διακυβέρνηση (και συναφής διέξοδος από την κρίση με την κοινωνία όρθια και τους θεσμούς ισχυρούς).
3. Έχω γράψει πολλές φορές ότι η Κεντροαριστερά έχασε το momentum της Ιστορίας. Ο ρόλος της ήταν -την εποχή που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωναν από 40% των ψήφων- να αποτελεί ο τρίτος πόλος το στήριγμα στο (τότε) ΠΑΣΟΚ για κεντροαριστερή κυβέρνηση.
Σήμερα που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνούν (δημοσκοπικά με 30% μαζί), που το ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι αποτελεί τη βάση του τρίτου πόλου και που ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της Αριστεράς, έχει επίσης υψηλό ποσοστό (25-30%), η Κεντροαριστερά μοιάζει να θέλει να διεμβολίσει τον ΣΥΡΙΖΑ για να δώσει ζωή στο (σημιτικό) ΠΑΣΟΚ. Αν είναι έτσι, τότε λέγεται Κεντροδεξιά και ως τέτοια δεν είναι αποδεκτή.
Όσον αφορά στη δική μας πρόταση, την οποία εγώ ονομάζω ΣΟ.ΔΗ.Α (Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά), αυτή δεν κινείται στην παραπάνω κατεύθυνση αλλά στοχεύει στην ενίσχυση της ΔΗΜ.ΑΡ. και του ευρύτερου χώρου ως μελλοντικού εταίρου της κυβερνώσας Αριστεράς.
4. Το ευρωπαϊκό όραμα παραμένει. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ή έστω τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη δεν εμπνέονται πλέον τόσο πολύ από την ενότητα των λαών, την υπέρβαση των διαφορών, την κοινή πορεία προς την ευημερία. Σ' αυτό ίσως φταίει η ανταγωνιστική παγκοσμιοποίηση και το imperium των ΗΠΑ, ίσως φταίει και η γενικότερη συντηρητικοποίηση των μεσαίων τάξεων και η συγκέντρωση κεφαλαίων στα χέρια λίγων. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο αλληλεγγύης των λαών έχει μειωθεί και ο εθνικός ανταγωνισμός υπερισχύει των οραμάτων. Στον τομέα αυτό η κυβερνώσα Αριστερά έχει πολλή δουλειά να κάνει, γιατί, όπως ήδη έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και τα αριστερά κόμματα των αναπτυγμένων χωρών δεν αισθάνονται «αδέλφια» στα βάσανα του ελληνικού λαού.
Χρειάζεται νέο σχέδιο εθνικής στρατηγικής, νέες συμμαχίες, ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον, ισχυρή διπλωματία και κυρίως εσωτερικό μέτωπο συναίνεσης.

Ανδριάνα

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ

καθηγητή Παιδαγωγικής του ΑΠΘ


Διορίστηκε πριν από 17 χρόνια στην Παιδαγωγική Σχολή. Με πτυχίο Βιβλιοθηκονομίας του ΤΕΙ και πτυχίο Παιδαγωγικού Τμήματος ανταποκρινόταν πλήρως στις απαιτήσεις κάθε καλού πανεπιστημίου στον κόσμο για να αναλάβει τη θέση της διευθύντριας στη βιβλιοθήκη. Την ανέλαβε χωρίς πρόσθετο προσωπικό, πέραν κάποιων αποσπασμένων εκπαιδευτικών που άλλαζαν κάθε χρόνο. Με απέραντη αγάπη και αφοσίωση στο έργο της και με προσωπικές θυσίες ολοκλήρωσε, πρώτη απ’ όλες στο ΑΠΘ, το έργο της μηχανοργάνωσης και της συγχώνευσης των κατάσπαρτων βιβλιοθηκών της Σχολής. Σήμερα, το «βασίλειό» της είναι ένας καλαίσθητος χώρος που σφύζει από ζωή. Μπροστά, στο δανεισμό, μόνη υπάλληλος η Αγγελική. Και ο Στέργιος, ένας συνταξιούχος εκπαιδευτικός που προσφέρει αμισθί την εργασία του – είναι η δική του πολιτική και κοινωνική πράξη στις δύσκολες εποχές. Πίσω, μέσα στο μικρό γραφειάκι της, εκείνη - περιστοιχισμένη από βιβλία να καταγράφει, να παραγγέλνει, να συμβουλεύει και να καθοδηγεί. Κι εμείς, που ασκήσαμε κάποια στιγμή διοικητικά καθήκοντα στην Παιδαγωγική Σχολή, να έχουμε ως αυτονόητο ότι, όταν έρχονται επισκέπτες από το εξωτερικό, θα τους περάσουμε μια βόλτα από τη βιβλιοθήκη, για να καμαρώσουμε με τα επιφωνήματά τους θαυμασμού και αναγνώρισης ενός έργου που επιτεύχθηκε με ελάχιστους πόρους.
Και ήλθε το μεγάλο εγχείρημα του εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης, «με αξιολόγηση των δομών και των διοικητικών υπαλλήλων». Φοβηθήκαμε γι’ αυτό που έμελλε να συμβεί, και για τη μόνη που δεν ανησυχήσαμε ήταν η Ανδριάνα – η διευθύντρια της βιβλιοθήκης. Με περισσότερα προσόντα από αυτά που απαιτούνται και με ένα έργο που, όχι απλώς βλέπεται, αλλά αναγνωρίζεται και θαυμάζεται απ’ όλες τις πλευρές. Γιατί ν’ ανησυχήσουμε; Αλλωστε, οι υπάλληλοι στο ΑΠΘ με πτυχίο Βιβλιοθηκονομίας μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Πώς να μετακινηθεί, πού αλλού να πάει και, κυρίως, ποιος «περισσότερο κατάλληλος» να έλθει στη θέση της; Αμετακίνητη, στο μυαλό μας, η Ανδριάνα.
Και μετά ήλθαν οι κατάλογοι των μετακινούμενων. Στην κορυφή η διευθύντριά μας. Στον κατάλογο αυτών που μένουν και κατατάσσονται στην κατηγορία των βιβλιοθηκονόμων υπάλληλοι χωρίς σχετικό πτυχίο ή σχετική εργασιακή εμπειρία. Ομως κάτοχοι –άσχετων με το αντικείμενο- διδακτορικών που δίνουν περισσότερα μόρια από αυτά που παρέχουν τα δικά της απολύτως σχετικά πτυχία και η πολυετής επιτυχημένη δουλειά της. Δηλαδή, πλήρης απαξίωση των προσόντων όλων, και αυτών που φεύγουν και εκείνων που παραμένουν.
Αυτό διαφημίζεται ως ορθολογική αναδιάρθρωση της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν είναι. Και στην τελική διαχείριση της συγκεκριμένης περίπτωσης θα φανεί εάν υπάρχει τουλάχιστον προθυμία των εμπλεκόμενων παραγόντων να ακολουθήσουν στοιχειωδώς το δρόμο του ορθού λόγου και του συμφέροντος της χώρας.