Το σκίτσο της ημέρας

Από το λογαριασμό στο facebook του  Kostas Giannakidis 

το καλύτερο σχολείο στον κόσμο

05 Nov, 2013 , ipyxida.gr

του Σωτήρη Βανδώρου
Αρχές δεκαετίας του ’90. Η φινλανδή υπουργός Παιδείας επισκέπτεται τον Σουηδό ομόλογό της ο οποίος θα της πει ότι μέχρι το 2000 το σουηδικό εκπαιδευτικό σύστημα θα βρισκόταν στην κορυφή του κόσμου. Εκείνη θα του απαντήσει πως ο στόχος της δικής της χώρας είναι πολύ πιο μετριοπαθής. Της αρκεί να βρεθεί μπροστά από τη Σουηδία. Πράγματι, βάσει όλων των διεθνώς αποδεκτών κριτηρίων, μέσα σε λίγα χρόνια η Φινλανδία ξεπέρασε τη Σουηδία. Παρεμπιπτόντως, στους περισσότερους κρίσιμους δείκτες κατέκτησε κι εξακολουθεί να κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως!
Εάν ενδιαφέρει και την Ελλάδα η περίπτωση της σκανδιναβικής χώρας δεν είναι επειδή το εκπαιδευτικό της σύστημα, με έμφαση στο σχολείο, έχει καταστεί αντικείμενο συστηματικής μελέτης από όλες τις χώρες που αποδίδουν αξία στην παιδεία, δεν είναι επειδή πρόκειται για μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα· είναι επειδή πρόκειται για μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετώπισε πολύ σοβαρή οικονομική κρίση το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 και παρ’ όλα αυτά, ή ακριβέστερα, επιχειρώντας να την ξεπεράσει, δημιούργησε ένα αξιοζήλευτο εκπαιδευτικό πρότυπο.
Bεβαίως, δεν υπάρχει κάποια «μαγική» φινλανδική φόρμουλα την οποία απλώς μπορούμε να αντιγράψουμε. Έτσι κι αλλιώς αρκετά στοιχεία της δικής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για αντικειμενικούς λόγους δεν είναι είτε επιθυμητό είτε εφικτό να υιοθετήσουμε. Άλλωστε, αν κάτι κάνει τόσο ξεχωριστή την επιτυχία των Φινλανδών είναι ότι αγνόησαν ορισμένες από τις χαρακτηριστικότερες επιταγές μιας εκπαιδευτικής ορθοδοξίας που έχει διαμορφωθεί διεθνώς κι αντ’ αυτού λειτούργησαν με πνεύμα εκλεκτισμού, συναρθρώνοντας στοιχεία που είχαν ήδη και χρειάζονταν ενίσχυση ή αναπροσαρμογή με στοιχεία που υπήρχαν σε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα, τα οποία ωστόσο εισήγαγαν στο δικό τους με πολύ στοχευμένους και προσεκτικούς χειρισμούς.
Συνεργασία & χαλαρό περιβάλλον

Σ’ αυτή τη μικρή σκανδιναβική χώρα επιμένουν να καλλιεργούν στο σχολείο τη συνεργασία, αντί για τον ανταγωνισμό, να συγκροτούν ένα χαλαρό περιβάλλον μάθησης, αντί να δίνουν προτεραιότητα στις εξετάσεις, να αδιαφορούν για κάθε είδους τυποποίηση και να μηναξιολογούν τους εκπαιδευτικούς ούτε να εξαρτούν τη χρηματοδότηση των σχολείων από τις επιδόσεις των μαθητών. Και, βέβαια, δεν μπήκαν στον πειρασμό των ιδιωτικοποιήσεων. Η εκπαίδευση θεωρείται, αυτονόητα, δημόσιο αγαθό. Το 97,5% των πόρων που διατίθενται για αυτήν είναι δημόσιοι. Ως αποτέλεσμα, η Φινλανδία διαθέτει τους πιο μορφωμένους πολίτες στον κόσμο, παρέχει ίσες ευκαιρίες μόρφωσης κι αξιοποιεί με μεγάλη αποτελεσματικότητα τους σχετικούς πόρους.
Πρόκειται, λοιπόν, για μια συναρπαστική ιστορία. Και μας αφορά –πώς συγκροτείται η δημόσια πολιτική, πώς εμπλέκεται ενεργά η ίδια η εκπαιδευτική κοινότητα, πώς δημιουργείται ευρεία κοινωνική συναίνεση ως προς τους στόχους και τις μεθόδους κ.ο.κ.– ιδίως καθώς στη δική μας περίπτωση η πιο γνωστή και σημαντική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση εξακολουθεί να είναι «η μεταρρύθμιση που δεν έγινε» (κατά την ομότιτλη κλασική μελέτη του Αλέξη Δημαρά). Αυτή την ιστορία αφηγείται στα Φινλανδικά Μαθήματα ο Pasi Sahlberg, μια σημαίνουσα προσωπικότητα της εκπαίδευσης στη χώρα του την οποία κι επί μακρόν υπηρετεί με διάφορες ιδιότητες. Και μας προειδοποιεί από τις πρώτες σελίδες: «Σε αυτή την εποχή των άμεσων αποτελεσμάτων, η εκπαίδευση απαιτεί μια διαφορετική νοοτροπία. Η μεταρρύθμιση των σχολείων αποτελεί μια σύνθετη και αργή διαδικασία. Η επίσπευση αυτής της διαδικασίας σημαίνει την καταστροφή της».

Αρχίζουν το σχολείο στα επτά τους, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στη μελέτη, παίζουν περισσότερο, αγχώνονται λιγότερο καθώς δίνουν ελάχιστες εξετάσεις στις οποίες εξίσου ελάχιστη σημασία αποδίδεται.

Εδώ δεν θα αναφερθούμε ούτε στην ιστορική εξέλιξη της φινλανδικής εκπαίδευσης, ούτε στις επιμέρους δομές της και συναφή ζητήματα ειδικότερου ενδιαφέροντος που αναλύει με μεθοδικό τρόπο ο συγγραφέας, αλλά θα επιμείνουμε στο βασικό πνεύμα της, στις αρχές στις οποίες θεμελιώνεται και στις αξίες που θέλει να μεταδώσει. Εάν επιθυμούσαμε να συμπυκνώσουμε τη γενική εικόνα εστιάζοντας στους μαθητές, η σύγκριση με τη χώρα μας θα ήταν αποκαρδιωτική. Οι Φινλανδοί αρχίζουν το σχολείο ένα χρόνο αργότερα, στα επτά τους, αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στη μελέτη (περιττό να ειπωθεί: δεν ξέρουν τι θα πει φροντιστήριο) –κι επομένως παίζουν περισσότερο– αγχώνονται πολύ λιγότερο καθώς δίνουν ελάχιστες εξετάσεις στις οποίες εξίσου ελάχιστη σημασία αποδίδεται, μετέχουν ενεργητικά σε ένα ανοιχτό, διαδραστικό μαθησιακό περιβάλλον που δίνει έμφαση στη συνεργασία και τη δικαιοσύνη. Το σχολείο τους είναι ένα όμορφο, «ζεστό» περιβάλλον που υποβάλλει την αίσθηση της οικειότητας. Αφήνουν τα παπούτσια τους στην είσοδο και προσφωνούν τους δασκάλους τους με το μικρό τους όνομα. Τελικά μορφώνονται, με την ουσιαστική έννοια του όρου, ως άνθρωποι κι ως πολίτες, αλλά επιπλέον και «χρήσιμες» δεξιότητες αναπτύσσουν. Και στην Ελλάδα, πάντως, μπήκε στις ράγες, λέει, μια (ακόμη) μεταρρύθμιση του Λυκείου, η οποία βεβαίως-βεβαίως έχει και πάλι να κάνει με το αγαπημένο μας θέμα, δηλαδή τις εξετάσεις στο Λύκειο και τον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Εάν δεν το πήρατε χαμπάρι, ανατρέξτε στα μονόστηλα των εφημερίδων, πριν από κανά δίμηνο, όταν πέρασε ο σχετικός νόμος στη Βουλή.

Ας σοβαρευτούμε. Ένας θεμελιώδης παράγοντας της φινλανδικής επιτυχίας είναι –πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;– οι εκπαιδευτικοί. Προσοχή όμως. Σύμφωνα τουλάχιστον με τον Sahlberg, το σημαντικότερο, για μια κοινωνία που στ’ αλήθεια μπορεί να συλλάβει ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο, δεν είναι η επιστημονική κατάρτιση των εκπαιδευτικών (που κι αυτή απαραίτητη συνθήκη είναι), αλλά «να εξασφαλίσουμε ότι η δουλειά τους στα σχολεία βασίζεται στην επαγγελματική αξιοπρέπεια και τον κοινωνικό σεβασμό ώστε να μπορούν να εκπληρώσουν το σκοπό να ακολουθήσουν τη διδασκαλία ως επάγγελμα ζωής». Αυτά δεν είναι λόγια του αέρα. Σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, για τους Φινλανδούς το επάγγελμα του δασκάλου είναι αυτό με το υψηλότερο κοινωνικό κύρος από κάθε άλλο! Για να γίνει κάποιος δάσκαλος θα πρέπει να φοιτήσει σε μια παιδαγωγική σχολή και κατόπιν οπωσδήποτε να κάνει ένα διετές μεταπτυχικό πρόγραμμα. Όντας δάσκαλος πια, δεν διδάσκει πολλές ώρες, αλλά αφιερώνει σημαντικό τμήμα του χρόνου του, από κοινού με τους συναδέλφους του, στο σχεδιασμό ή στην αποτίμηση του αναλυτικού προγράμματος και γενικότερα στο διαρκή αναστοχασμό κάθε πτυχής της εκπαιδευτικής διαδικασίας που, ευτυχώς, δεν ελέγχεται ασφυκτικά από το Υπουργείο Παιδείας (υπενθύμιση: άλλο δημόσιο αγαθό, άλλο κρατισμός).

Η περικοπή πόρων γίνεται σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος, λες και θέλουμε να ευτοεγκλωβιστούμε σε ένα μοντέλο χαμηλού εργασιακού κόστους.

Η σύγκριση με αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι συντριπτική. Η καταβαράθρωση του μισθού των εκπαιδευτικών έρχεται πια να συνδυαστεί –με τη διαθεσιμότητα και τα παρακολουθήματά της– με συνθήκες ακραίας επαγγελματικής ανασφάλειας και τη συνακόλουθη απαξίωση του επαγγέλματος την οποία παρακολουθεί ανήμπορη ή αδιάφορη μια κοινωνία που ανέκαθεν αντιμετώπιζε λίγο-πολύ εργαλειακά την εκπαίδευση (ως μέσο για επαγγελματική αποκατάσταση και κοινωνική άνοδο). Η συγκρουσιακή κατάσταση στην οποία λαμβάνουν χώρα οι όποιες αλλαγές πλήττουν ακόμη περισσότερο την έτσι κι αλλιώς χαμηλή εμπιστοσύνη που χαρακτηρίζει τις κοινωνικές ομάδες μεταξύ τους και βεβαίως με το κράτος. Το κοινωνικό κόστος που θα έχει αυτή η διαλυτική κατάσταση θα φανερωθεί στην πληρότητά του στο μέλλον. Προφανώς, το ίδιο πράγμα απεικονίζεται στα καλοσχεδιασμένα powerpoint των σοφών τεχνοκρατών της τρόικας ως εξοικονόμηση κι εξορθολογισμός.
Στην πιθανή ένσταση ότι ένα κράτος υπό χρεοκοπία δεν έχει πολλά περιθώρια, ακόμη κι ένα αμιγώς οικονομικίστικο σκεπτικό αν ακολουθήσουμε, η απάντηση έρχεται και πάλι από την Φινλανδία. Όταν τη δεκαετία του ’90 χτυπήθηκε από την κρίση (ανεργία 20%, μείωση ΑΕΠ 13%, υψηλό δημόσιο χρέος, κλυδωνισμός τραπεζικού συστήματος) η κοινωνία αντέδρασε με σύνεση, αυτοπεποίθηση και συναίνεση κι επέλεξε να αλλάξει οικονομικό μοντέλο: από την ξυλεία και την παραδοσιακή βιομηχανία έδωσε πια έμφαση στην τεχνολογία και την καινοτομία (π.χ. Nokia), που θα πει έδωσε μέγιστη προτεραιότητα στην εκπαίδευση και την έρευνα, αυξάνοντας τους σχετικούς πόρους (και βεβαίως επανασχεδιάζοντας την κατανομή τους), την ίδια στιγμή που έκανε δραματικές περικοπές αλλού. «Η εκπαίδευση θεωρήθηκε απαραίτητη επένδυση –όχι απλώς δαπάνη– για να βοηθήσει στην ανάπτυξη της καινοτομίας παίζοντας το ρόλο του τρίτου παράγοντα στο φινλανδικό τρίγωνο της γνώσης και της καινοτομίας». Εμείς κάνουμε το αντίστροφο: η περικοπή των πόρων γίνεται κατεξοχήν σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος και στην επιστημονική έρευνα, λες και θέλουμε να ευτοεγκλωβιστούμε σε ένα μοντέλο χαμηλού εργασιακού κόστους, χαμηλής ειδίκευσης κι αμορφωσιάς. Όσο περισσότερο συνεχίζουμε σ’ αυτή την κατεύθυνση, τόσο πιο πιθανό γίνεται κάποια στιγμή να γραφτούν τα Ελληνικά μαθήματα. Μαντεύετε το περιεχόμενό τους.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ bookpress.gr

Via : www.greekteachers.gr

Ανύπαρκτη προστασία για αποκάλυψη περιστατικών διαφθορά

matrix24.gr
Εξαιρετικά ανεπαρκής κρίνεται η νομοθεσία στην Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προστασία των ανθρώπων που αποκαλύπτουν περιστατικά διαφθοράς στους χώρους εργασίας τους, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της παγκόσμιας μη κυβερνητικής οργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια».

Όπως προκύπτει από την έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας με τίτλο «O θεσμός του whistleblowing στην Ευρώπη», οι περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αδυνατούν να προσφέρουν επαρκή νομική προστασία στους ανθρώπους που αποκαλύπτουν περιστατικά διαφθοράς στους χώρους εργασίας τους (τους λεγόμενους whistleblowers), με αποτέλεσμα οι άνθρωποι αυτοί να έρχονται αντιμέτωποι με αντίποινα, όπως απόλυση ή άλλες δυσμενείς συνέπειες.
Συγκεκριμένα, 23 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρέχουν μερική ή καθόλου νομική προστασία στους whistleblowers. Από αυτές, 16 χώρες παρέχουν μερική προστασία, ενώ επτά (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) ή δεν διαθέτουν σχετικούς νόμους ή η υπάρχουσα νομοθεσία είναι εξαιρετικά ανεπαρκής.
Στην Ελλάδα επισημαίνεται ότι δεν υπάρχει νόμος ή δικαστική απόφαση για την προστασία των whistleblowers, ενώ για τους νόμους που έχουν κάποια θεωρητική σχέση με το θέμα υπάρχει διαφωνία αναφορικά με το εάν θα έβρισκαν εφαρμογή σε μία συγκεκριμένη υπόθεση. Επίσης, υπογραμμίζεται ότι μέχρι πρόσφατα υπήρχε μικρή ή καθόλου πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση αυτού του κενού, παρόλο που τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα εξακολουθούν να υφίστανται. Οι περισσότερες μεγάλες εταιρείες διαθέτουν κώδικες συμπεριφοράς, που, όμως, περιέχουν περιορισμένη μέριμνα για να ενθαρρύνουν ή να προστατεύσουν όσους αποκαλύπτουν περιστατικά διαφθοράς.
Τα στοιχεία της έρευνας για την Ελλάδα βασίζονται στην έκθεση «Εναλλακτική στη σιωπή: Αποτελεσματικότερη προστασία και υποστήριξη των whistleblowers στην Ελλάδα» που διενήργησε τον περασμένο Απρίλιο το ελληνικό τμήμα της «Διεθνούς Διαφάνειας» αλλά και σε σχετική έκθεση του ΟΟΣΑ.
Μόνο τέσσερις χώρες της ΕΕ, το Λουξεμβούργο, η Ρουμανία, η Σλοβενία και το Ηνωμένο Βασίλειο, διαθέτουν ισχυρούς νόμους για την επαρκή προστασία των πληροφοριοδοτών. Στις χώρες αυτές οι εργαζόμενοι στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα προστατεύονται, ώστε να μην απολυθούν ή υποστούν άλλες συνέπειες.

Μια εικόνα που σοκάρει -Παιδάκι πουλάει χαρτομάντιλα και διαβάζει τα μαθήματά του

iefimerida.gr

Στους παλαιότερους, αυτή η φωτογραφία ανασύρει μνήμες από το παρελθόν, ενώ για τους νεότερους αποτελεί γνώριμο καρέ από κινηματογραφικές ασπρόμαυρες δραματικές ταινίες. Το παιδάκι που πουλά, ωστόσο, χαρτομάντιλα σε κάποιο δρόμο των Αθηνών και ταυτόχρονα διαβάζει τα μαθήματά του, είναι σημερινή.

Τη φωτογραφία ανέβασε στο Twitter ο χρήστης @giopso

Παπάκι και Wi-Fi...

Γιάννης Παντελάκης
Πρέπει να ήταν το 1985, προεκλογική περίοδος, αρχές καλοκαιριού. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσπαθεί να προσελκύσει ψηφοφόρους μ’ έναν απόλυτα... φαύλο τρόπο (υπενθύμιση αναγκαία για όσους σήμερα ομνύουν στη σοφία του και την απέχθειά του στον λαϊκισμό). Υπόσχεται φθηνότερα αυτοκίνητα! Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, βασικός αντίπαλος που μάλιστα ήδη βρίσκεται μια τετραετία στην εξουσία, υπόσχεται «ακόμα καλύτερες ημέρες», μ’ ένα όμορφο κοριτσάκι σε γιγαντοαφίσες. Μια ομάδα ψηφοφόρων του δεύτερου, ανακαλύπτει ένα σύνθημα για ν’ απαντήσει στα φθηνά αυτοκίνητα του Μητσοτάκη. «Καλύτερα παπάκι, παρά τον Μητσοτάκη»! Εμπνευσμένο, σίγουρα. Δεν ξέρω αν συνέβαλλε καθοριστικά στην εκλογική ήττα του Μητσοτάκη, ξέρω ότι ως σύνθημα κυριάρχησε για πολλά χρόνια από τότε.
Όταν άκουσα προχθές το βράδυ τον Α. Σαμαρά να υπόσχεται δωρεάν Wi-Fi από την επόμενη χρονιά, αυτόματα μου ήρθε στον νου το σύνθημα με το παπάκι. Οι χρήστες του διαδικτύου άρχισαν να ειρωνεύονται την υπόσχεση («Άσε τα Wi-Fi και δώσε στον λαό να φάει» ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά σχόλια), αλλά κανένα από αυτά τα σχόλια δεν άγγιξε τους εμπνευσμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το 1985. Άλλη εποχή, άλλα συνθήματα.
Όπως άλλωστε και άλλη εποχή, άλλες υποσχέσεις. Ωστόσο, η ίδια δημαγωγία, ο ίδιος λαϊκισμός, ο ίδιος παλαιοκομματισμός, ο ίδιος επικοινωνιακός εντυπωσιασμός. Όλα τα στοιχεία εκείνα δηλαδή, που βύθισαν τη χώρα, τη χρεοκόπησαν, την οδήγησαν στην απόλυτη καταστροφή. Όπως φαίνεται, αυτά τα στοιχεία μας διακρίνουν διαχρονικά. Όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού, αλλά και ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας, το οποίο επιβραβεύει αυτά τα στοιχεία. Ας το παραδεχτούμε, δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα. Η χώρα, με τη συναίνεση πολλών, πορεύεται με αυτό τον τρόπο.
Δεν ξέρω αν οι εποχές είναι συγκρίσιμες. Τότε, η χώρα γνώριζε ενός είδους ευημερία με δανεικά. Δανεικά που πήγαιναν σε μίζες, σε προμήθειες, σε καταναλωτικά είδη, σε πλαστή ανάπτυξη. Είναι τα δανεικά που καλούμαστε σήμερα να ξεπληρώσουμε και με τα οποία μας χρέωναν οι κυβερνήσεις. Με τη συναίνεσή μας πάντοτε - τη συναίνεση πολλών, για την ακρίβεια. Σήμερα, η χώρα γνωρίζει την απόλυτη χρεοκοπία. Σχεδόν σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στο οικονομικό. Ολοένα και μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες οδηγούνται στην ανέχεια, η φτώχεια θεριεύει, οι πιο παραγωγικές ηλικίες οδηγούνται στο περιθώριο ή το εξωτερικό, η ανάγνωση των αιτιών της κρίσης αποδίδεται ακόμα και σε ψεκασμούς! Η παρακμή μοιάζει ανυπέρβλητη. Και απέναντι σε όλο αυτό το σκηνικό, ο πρωθυπουργός της χώρας υπόσχεται «μετά βεβαιότητας μάλιστα, αφού το μελέτησα», όπως μας είπε, πως σ’ έναν χρόνο θα έχουμε όλοι δωρεάν ασύρματη πρόσβαση στο ίντερνετ.

Την εξαγγελία του ο πρωθυπουργός τη φύλαγε για το τέλος, λίγο πριν ολοκληρωθεί η συνέντευξη. Προφανώς θεωρώντας πως πρόκειται για μια υπόσχεση θεμελιώδους σημασίας, την επένδυσε με τα σχετικά επιχειρήματα. «Οι νέες τεχνολογίες είναι ο τομέας όπου μπορούν να αναληφθούν επιχειρηματικές πρωτοβουλίες από νέους. Η χώρα μας διαθέτει "μυαλά" και έμψυχο δυναμικό που μπορούν να πετύχουν θαύματα σε αυτόν τον τομέα. Υπάρχουν ήδη πολλά εντυπωσιακά παραδείγματα». Πράγματι, υπάρχουν εντυπωσιακά παραδείγματα και εντυπωσιακά μυαλά σ' αυτή τη χώρα. Αλλά το πρόβλημά τους δεν είναι τα 10 ή 15 ευρώ που καταβάλλουν για πρόσβαση στο ίντερνετ. Το πρόβλημά τους είναι η ανυπαρξία ενός σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Το πρόβλημά τους είναι ο λαϊκισμός με τον οποίο διαχειρίζονται τις τύχες τους, τις τύχες μας, οι πολιτικοί...

H μέρα που έφυγε η τρόικα

Κώστας Γιαννακίδης , protagon.gr

Κλείνω τα μάτια και το βλέπω μπροστά μου. Δραματοποιημένο, σαν μιούζικαλ. Είναι Ιούνιος και στην πίστα του αεροδρομίου ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αποχαιρετούν την τρόικα. Εν ανάγκη αυτό μπορεί να γυριστεί και στο Ελληνικό, με ελικοφόρο αεροπλάνο. Οι τρεις ανεβαίνουν τις σκάλες, η πόρτα κλείνει και οι έλικες ζεσταίνονται για να νικήσουν τη βαρύτητα. Σηκώνουν αέρα που με τη σειρά του χαλάει το χτένισμα του Σαμαρά και κάνει τη γραβάτα του Βενιζέλου να πηγαίνει πέρα-δώθε, σαν γλώσσα λαχανιασμένου σκύλου. Οι δύο χαιρετούν το αεροπλάνο και, όσο εκείνο απομακρύνεται, τα δάχτυλα ανοίγουν και το αποχαιρετιστήριο νεύμα μετατρέπεται σε θρασύ φάσκελο. Η τρόικα έφυγε. Πρόεδρος και αντιπρόεδρος αγκαλιάζονται στην πίστα. Πέφτει μουσική - κατά προτίμηση το Memories, από το Cats.
Σαχλαμαρίζω, το ξέρω. Όμως φοβάμαι ότι λίγο ως πολύ διατηρώ κοινή στάση με την κυβέρνηση. Εντάξει. Η τρόικα θα φύγει. Είναι μίζερος ως εθνικός στόχος, αλλά αυτός μας απέμεινε. Πιθανότατα το καλοκαίρι να αποχωρήσει τελετουργικά, αφού προηγουμένως μας έχει πάει και μέχρι μία συμβολική έξοδο προς τις αγορές. Εξίσου συμβολική θα είναι και η αποχώρηση, αφού η χώρα θα παραμείνει υπό αυστηρή ευρωπαϊκή επιτήρηση. Θα μου πεις είναι άλλο να σε κρατάει από το λουρί ο Όλι Ρεν και άλλο να σου φοράει αλυσίδα με μπάλα ο Τόμσεν. Δεν νομίζω. Άλλωστε έχουμε βρει περισσότερα σημεία επαφής με το ΔΝΤ παρά με τη φιλοσοφία της κυρίας. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Πιθανότατα, λοιπόν, το 2014 η χώρα να έχει πρωτογενές πλεόνασμα, πρόσωπο στις αγορές και την τρόικα έξω από εδώ. Παρακάτω; Η περιπέτεια δεν τελειώνει το 2014. Έπρεπε να αρχίζει. Η τρόικα, κοιτάζοντας από το παράθυρο του αεροπλάνου, θα δει ότι αφήνει μία χώρα που, μέσα στα ερείπια της ύφεσης και της ανεργίας, βιώνει μία ατέρμονη οικονομική τραγωδία. Κι όμως, το κύριο βάρος της ευθύνης δεν θα είναι στον χώρο αποσκευών του αεροπλάνου. Θα είναι στο έδαφος. Τέσσερα χρόνια μετά το βύθισμα στην κρίση, το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα κληθεί να κάνει μία οδυνηρή αποτίμηση. Η κρίση θα μπορούσε να αποτελέσει την ευκαιρία για τη χάραξη ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου. Δεν έγινε. Θα μπορούσε επίσης να απαλλάξει μια για πάντα τη χώρα από παθογένειες όπως η φοροδιαφυγή και η διαφθορά. Ούτε αυτό έγινε. Οι πολιτικοί διαχειριστές της κρίσης απέφυγαν-και αποφεύγουν-να συγκρουστούν με προνόμια και παγιωμένες καταστάσεις. Είχαμε την ευκαιρία να αλλάξουμε, προς το καλύτερο. Γίναμε χειρότεροι. Και γι' αυτό δεν ευθύνονται μόνο όσοι κράτησαν την εξουσία. Αντίστοιχη ευθύνη βαραίνει και την αντιπολίτευση που επένδυσε τον λόγο της με αναχρονιστικό λαϊκισμό.
Τελικά, ποια μπορεί να είναι η ανάπτυξη στην Ελλάδα; Οι καμινάδες από τα σουβλατζίδικα ή οι εξατμίσεις των delivery; Έχετε δει εσείς τίποτα άλλο να δημιουργείται; Και πώς να ανθίσει μέσα στον κήπο με τα σαρκοφάγα φυτά; Συχνά η Ελλάδα συγκρίνεται με χώρα που βγαίνει από πόλεμο. Είναι χειρότερα. Γιατί έπειτα από πόλεμο έχεις να ανοικοδομήσεις. Η Ελλάδα πρέπει να γκρεμίσει

Αντισυνταγματικός ο ενιαίος φόρος ακινήτων

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΥ , avgi.gr
Το φθινόπωρο του 2011 ψηφίστηκε ο νόμος 4021/2011, με το άρθρο 53 του οποίου καθιερώθηκε το «έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών», γνωστότερο ως «χαράτσι». Αυτό επιβάρυνε όλες τις δομημένες ηλεκτροδοτούμενες επιφάνειες, χωρίς να προβλέπεται αφορολόγητο όριο, ούτε κλιμάκωση του φορολογικού συντελεστή σε αναλογία προς τη συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας του υποχρέου, κατά προφανή παραβίαση της αρχής της συνεισφοράς στα δημόσια βάρη κατά το μέτρο της φοροδοτικής ικανότητας καθενός (άρθρο 4 παρ. 5 Συντ.).
Παράλληλα με το «χαράτσι» προβλεπόταν φορολογία της ακίνητης περιουσίας με τις επιβεβλημένες, κατ' ορθή ερμηνεία του άρθρου 4 παρ. 5 Συντάγματος, παραμέτρους (αφορολόγητο όριο, κλιμακωτοί φορολογικοί συντελεστές), σύμφωνα με τα άρθρα 3 Ν. 3808/2009 και 27 επ. Ν. 3842/2010. Ωστόσο τα σχετικά εκκαθαριστικά σημειώματα δεν μπορούσαν να αποσταλούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών στους φορολογούμενους τα έτη 2010-2012 λόγω δυσλειτουργιών των χρησιμοποιούμενων από αυτές συστημάτων πληροφορικής! Υποτίθεται λοιπόν πως η «λογική» του δήθεν «έκτακτου τέλους» ήταν να εισπραχθούν άμεσα δημόσια έσοδα, έστω και μ' αυτό τον αντισυνταγματικό τρόπο, και στη συνέχεια να αποκατασταθεί η φορολογική «ομαλότητα» με την είσπραξη του φόρου ακίνητης περιουσίας (ΦΑΠ).
Στην πραγματικότητα όμως τώρα, με τον «ενιαίο φόρο ακινήτων», τον οποίο σχεδιάζει η μνημονιακή συγκυβέρνηση, αντί να καταργηθεί το «χαράτσι» και να ενσωματωθεί στον ΦΑΠ, γίνεται το αντίστροφο. Ο «ενιαίος φόρος» επιβάλλεται κατά τρόπο ασύνδετο με το συνολικό ύψος της ακίνητης περιουσίας του υποχρέου και το ύψος του εξαρτάται αποκλειστικά από την αξία του κάθε ακινήτου. Έτσι π.χ. ένας ιδιοκτήτης μίας και μόνης οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος), ο οποίος την ιδιοκατοικεί και στερείται άλλης περιουσίας, καθώς και εισοδημάτων επαρκών για τη συντήρησή του, υποχρεούται να πληρώσει ακριβώς το ίδιο ποσό «τέλους» που θα πληρώσει και ο ιδιοκτήτης του παρακείμενου πανομοιότυπου διαμερίσματος για το δικό του, έστω και αν ο τελευταίος διαθέτει αμύθητη περιουσία και τεράστια φοροδοτική ικανότητα.
Πέρα από το ότι είναι καταφανώς αντισυνταγματικός, ο «Ενιαίος Φόρος Ακινήτων» αποδεικνύει την αληθινή φύση της μνημονιακής συγκυβέρνησης. Πρόκειται για ανάλγητη ταξική πολιτική σε όφελος της μικρής αριθμητικά, αλλά πολιτικά πανίσχυρης ολιγαρχίας που λυμαίνεται την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Ο ΦΑΠ, ο οποίος επιβάρυνε έως τώρα κατά προτεραιότητα και με τους υψηλότερους συντελεστές τους κατόχους μεγάλης ακίνητης περιουσίας, καταργείται και ο «Ενιαίος Φόρος» επιρρίπτεται σε όλους αδιακρίτως, ακόμη και στους πιο αδύναμους οικονομικά (π.χ. αγρότες για κτήματα που μπορεί να μην αποδίδουν τίποτα).
Το μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα, αν υλοποιηθούν οι σχεδιασμοί της συγκυβέρνησης, θα είναι μεγάλο μέρος των σημερινών μικροϊδιοκτητών να καταστούν ακτήμονες, αφού θα αδυνατούν να ανταποκριθούν στα φορολογικά και άλλα βάρη. Όσο για τις περιβόητες «λίστες» Λαγκάρντ, Λίχτενσταϊν κ.λπ., εκείνες μένουν ανεξερεύνητες και το μεγάλο κεφάλαιο ατιμώρητο για τα φορολογικά του ανομήματα.
Όλα αυτά συνιστούν επιμέρους συμπτώματα της ίδιας ασθένειας. Τα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) αποτελούν την πολιτική προθήκη ενός ολιγαρχικού - κλεπτοκρατικού καθεστώτος, το οποίο επί δεκαετίες εμπορεύθηκε το ψεύδος της «ευημερίας» με σκοπό το κέρδος (του) και τώρα εμπορεύεται το μεγαλύτερο ψεύδος της «σωτηρίας» μέσω Μνημονίων με σκοπό την παράταση του βίου του. Η κοινωνία πρέπει να βρει τη δύναμη να το ανατρέψει, προτού αυτό ολοκληρώσει την εκποίηση της χώρας και τη μετατροπή της σε αποικία χρέους.

"Η ευημερία των Ελλήνων μειώθηκε πολύ λόγω της κρίσης"

enikos.gr
Το μέσο ελληνικό νοικοκυριό επηρεάστηκε πάρα πολύ από την κρίση, σύμφωνα με την έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για την ευημερία (Well Being) που μετρά το ανθρώπινο κόστος της κρίσης και δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Η έρευνα αναφέρει ότι σε ένα σύνολο 11 κριτηρίων που χρησιμοποιήθηκαν για να μετρηθεί η ευημερία, η Ελλάδα βρισκόταν μόνο στα τρία από αυτά πάνω από το μέσο όρο των 34 αναπτυγμένων χωρών του ΟΟΣΑ, ενώ ήταν κάτω από το μέσο όρο στα υπόλοιπα οκτώ. Ειδικότερα, πάνω από το μέσο όρο ήταν όσον αφορά στην κατάσταση της υγείας, στην ισορροπία μεταξύ εργασίας και ζωής και στην προσωπική ασφάλεια. Χαμηλότερα από το μέσο όρο ήταν όσον αφορά την εκπαίδευση και τις δεξιότητες, το εισόδημα και τον πλούτο, την ενασχόληση με τα κοινά, τις θέσεις εργασίας και τις αποδοχές, τις κοινωνικές διασυνδέσεις, την κατοικία, την υποκειμενική ευημερία και την ποιότητα του περιβάλλοντος.
Η έκθεση του ΟΟΣΑ σημειώνει ότι η Ελλάδα κατέγραψε μεταξύ του 2007 και του 2011 μία σωρευτική μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών κατά 23%, που ήταν η μεγαλύτερη μεταξύ των χωρών του Οργανισμού. Μεταξύ του 2007 και του 2010, η ανισότητα στο εισόδημα της αγοράς (πριν από φόρους και μεταβιβάσεις) αυξήθηκε κατά 2%, πάνω από το μέσο όρο του Οργανισμού που ήταν 1,2%. Η μεγαλύτερη επίπτωση της κρίσης, αναφέρει η έκθεση, στην ευημερία των πολιτών προέκυψε από τη μείωση της απασχόλησης και την επιδείνωση των συνθηκών στην αγορά εργασίας. Το ποσοστό απασχόλησης μειώθηκε κατά 10% από το 2007 έως το 2012, ενώ το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας αυξήθηκε κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες.
Η κακή κατάσταση όσον αφορά την απασχόληση είχε μεγάλη επίπτωση στην ικανοποίηση των Ελλήνων από τη ζωή τους. Το ποσοστό των Ελλήνων που δηλώνουν πολύ ικανοποιημένοι από τη ζωή τους μειώθηκε από 59% το 2007 σε 34% το 2011, το χαμηλότερο ποσοστό στον ΟΟΣΑ. Κατά τη διάρκεια της κρίσης μειώθηκε επίσης η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στους θεσμούς και τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία. Το ποσοστό των Ελλήνων που δηλώνουν ότι εμπιστεύονται την κυβέρνηση μειώθηκε από το 38% στο 13% μεταξύ 2007 και 2012. Το 31% των Ελλήνων ανέφερε ότι απασχολείται σε ένα κακό εργασιακό περιβάλλον, ποσοστό που είναι σημαντικά μεγαλύτερο από το μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών. Οι διαφορές στην ευημερία μεταξύ των δύο φύλων, που κατά κανόνα είναι υπέρ των ανδρών, μειώθηκαν στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ - και την Ελλάδα - τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, είναι ακόμη λιγότερο πιθανό οι Ελληνίδες να έχουν μία αμειβόμενη θέση απασχόλησης ή να εκλεγούν στο κοινοβούλιο.
Η έκθεση του ΟΟΣΑ διαπίστωσε, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal, ότι στο 20% των χωρών με τον υψηλότερο δείκτη ευημερίας βρίσκονται η Ελβετία, οι σκανδιναβικές χώρες, η Βρετανία, η Αυστραλία, ο Καναδάς και η Νέα Ζηλανδία. Στο 60% των χωρών του Οργανισμού κατατάσσονται οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, μαζί με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Η Ελλάδα και η Εσθονία είναι οι μόνες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται στο 20% των χωρών με τον χαμηλότερο δείκτη ευημερίας, μαζί με την Τουρκία, τη Βραζιλία και το Μεξικό.
Πηγή: AΠΕ-ΜΠΕ

Θ. Μαργαρίτης: Άλλο Βενιζέλος, άλλο Λοβέρδος

  tvxs.gr

H Κεντρική Επιτροπή ενέκρινε τις πολιτικές θέσεις ανοίγοντας το δρόμο για το συνέδριο του κόμματος στα μέσα Δεκεμβρίου. Ωστόσο στη διήμερη συνεδρίαση ήρθαν στην επιφάνεια οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ, με συνολικά 24 στελέχη να ψηφίζουν «λευκό», αλλά και τα σενάρια για το ενδεχόμενο μιας διάσπασης. «Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος διασπάσεων», τονίζει ο Θοδωρής Μαργαρίτης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος, μιλώντας στο tvxs.gr. Παράλληλα αποκλείει οποιαδήποτε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, όσο παραμένει στο «άρμα της ΝΔ», και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η ΔΗΜΑΡ αναγνωρίζει τον Ανδρέα Λοβέρδο ως καταλληλότερο συνοδοιπόρο για τον «τρίτο πόλο». 

Αναφερόμενος στις αντιρρήσεις που εξέφρασαν 24 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, με προεξέχοντα τον γραμματέα Σπύρο Λυκούδη, ο οποίος άσκησε κριτική χαρακτηρίζοντας «Βατερλώ της λογικής!» το κείμενο των πολιτικών θέσεων εκφράζοντας ωστόσο τη στήριξη του στον Φ. Κουβέλη, ο Θοδωρής Μαργαρίτης τόνισε πως πρόκειται για «μια προσυνεδριακή συζήτηση όπως γίνεται σε όλα τα κόμματα». «Αυτό που έχει σημασία είναι πως με πολύ μεγάλη πλειοψηφία η κεντρική επιτροπή ενέκρινε την εισήγηση για τις θέσεις και με βάση αυτή θα γίνει η συζήτηση. Θα πρέπει να σημειώσουμε πως η τελική ψήφος των διαφωνούντων ήταν το «λευκό» και όχι το «κατά». Έχει και αυτό την αξία του».

«Η Δημοκρατία είναι δύσκολο πολίτευμα και θα πρέπει να αντέχει τις διαφορετικότητες», δήλωσε και σημείωσε πως «θα υπάρξει ένας πλούσιος προσυνεδριακός διάλογος που θα ακουστούν διαφορετικές απόψεις», αλλά στο τέλος «θα είμαστε όλοι δεσμευμένοι από την ετυμηγορία των μελών του κόμματος και τις συλλογικές αποφάσεις που θα πάρει το συνέδριο». Σε αντίθετη περίπτωση, όπως αναφέρει, όποιος δεν το κάνει «θα είναι εκτεθειμένος απέναντι στη συλλογική βούληση των μελών, των φίλων και των στελεχών της ΔΗΜΑΡ».

Ο Θ. Μαργαρίτης εκφράζει την άποψη πως τελικά «ο προσυνεδριακός διάλογος θα ενισχύσει την αναζήτηση για έναν πιο προωθητικό ρόλο του κόμματος στις πολιτικές εξελίξεις» και εκτιμά ότι «οι θέσεις που εισηγείται η κεντρική επιτροπή στη βάση θα εγκριθούν με μεγάλες πλειοψηφίες». «Μετά το συνέδριο η ΔΗΜΑΡ θα είναι πιο ισχυρή και θα προχωρήσει πιο αποφασιστικά στη συγκρότηση του τρίτου πόλου».

Σχετικά με τις διεργασίες στο χώρος της Κεντροαριστεράς και την απόρριψη από τη ΔΗΜΑΡ της πρωτοβουλίας των «58», μεταξύ των οποίων ήταν και στελέχη του κόμματος, ο Θ. Μαργαρίτης δήλωσε πως πρόκειται για μια «ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία» και πως κατανοεί την «αγωνία των υπογραφόντων για την ανασυγκρότηση του χώρο, ο οποίος είναι ένας ρυθμιστικός χώρος στην πολιτική ζωή και σημαντικός για την «πολιτική σταθερότητα», αλλά «τα κριτήρια για την ανασύνθεση θα πρέπει να είναι πολιτικά και όχι συναισθηματικά».

«Mια σοβαρή και μαχόμενη σοσιαλδημοκρατική παράταξη χρειάζεται να έχει μια σαφή οριοθέτηση τόσο από τις ασκούμενες κυβερνητικές πολιτικές και τον νεοφιλελευθερισμό όσο και από τον ακραίο λαϊκισμό και τη δημαγωγία. Κατά συνέπεια η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς απαιτεί ένα πολιτικό σχέδιο που να ξανακερδίζει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και να εκφράζει μια ταυτότητα του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της Κεντροαριστεράς η οποία είναι ικανή να δώσει λύσεις στο σημερινό διπολικό αδιέξοδο της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ», σημειώνει στο tvxs.gr.

Ερωτηθείς για τους λόγους που η ΔΗΜΑΡ απορρίπτει τη σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ, ο Θ. Μαργαρίτης υπογραμμίζει πως «όσο το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να έχει πολιτική δέσμευσης στο πολιτικό σχέδιο της ΝΔ» προφανώς δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση. Το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ αναγνωρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ «αξιωματικά ανήκει στο χώρο της Κεντροαριστεράς», ωστόσο πλέον «έχει προσδεθεί στις επιλογές του κ. Σαμαρά και μάλιστα χωρίς κριτική». Ως ορόσημο της ρήξης μεταξύ ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ αναφέρει το λουκέτο στην ΕΡΤ. «Το ΠΑΣΟΚ επέλεξε συμμαχία στην κρίση της ΕΡΤ. Αντί να συμπράξει με τη ΔΗΜΑΡ στο πλαίσιο ενός ισχυρού ενδοκυβερνητικού τότε κεντροαριστερού πόλου, που θα έβαζε όρια στις παρεμβάσεις του κ. Σαμαρά, επέλεξε την προνομιακή σχέση με τον κ. Σαμαρά και τη θέση της αντιπροεδρίας. Δυστυχώς αυτό επιβεβαιώνει πως το ΠΑΣΟΚ έχει επιλέξει σαν στρατηγική σύμπλευση τη μονόπλευρή συμμαχία με τη ΝΔ».

Ωστόσο ο Θ. Μαργαρίτης δεν αποκλείει το ενδεχόμενο συνεργασίας στο μέλλον με δεδομένο πως η ΔΗΜΑΡ «παρακολουθεί τις μετακινήσεις και όλους τους επαναπροσδιορισμούς». «Περιμένουμε να δούμε αν το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να είναι στο άρμα του κ. Σαμαρά. Περιμένουμε να δούμε και αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει όμηρος μιας εκλογικίστικης δημαγωγικής πολιτικής. Αν υπάρξουν μετακινήσεις είτε από το ΠΑΣΟΚ, είτε από το ΣΥΡΙΖΑ θα το συνυπολογίσουμε στη στρατηγική των συμμαχιών μας», επισημαίνει.

Διαφορετική όμως είναι η άποψη στην Αγ. Κωνσταντίνου για τον Ανδρέα Λοβέρδο και το κόμμα του «Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα». Η ΔΗΜΑΡ στο πρόσωπο του πρώην υπουργού βρίσκει έναν σύμμαχο για τη συγκρότηση του «τρίτου πόλου». «Το κόμμα του κ. Λοβέρδου δεν είναι στην κυβέρνηση και αυτό λέει πολλά. Έχουμε ανοίξει ένα διάλογο και γενικότερα υπάρχει μια δυναμική εξέλιξη στην οποία ο επαναπροσδιορισμός των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς έχει μεγάλη σημασία», αναφέρει διαχωρίζοντας τον πρώην υπουργό από τον Ευάγγελο Βενιζέλο και συνεχίζει: «Υπάρχουν πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που άσκησαν μνημονιακές πολιτικές και σήμερα είναι στο περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν εμποδίζει τον ΣΥΡΙΖΑ να συνεργάζεται μαζί τους».

«Το κριτήριό μας παραμένει να είναι το διπλό μέτωπο απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό και το λαϊκισμό. Όποιος δεν αποδέχεται αυτό τότε προφανώς δεν μπορούμε να συνεργαστούμε. Άποψή μου είναι πως στο δρόμο θα βρεθούν και άλλες πολιτικές δυνάμεις που με την εμπειρία των ασκούμενων πολιτικών διαμορφώνουν αυτή τη νέα ταυτότητα της Σοσιαλδημοκρατίας», προσθέτει. 

Ο τρόμος πνίγει την ελευθερία

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

H διπλή δολοφονία στο Νέο Ηράκλειο επιβαρύνει με φόβο, μεγάλο φόβο, έναν λαό ήδη φοβισμένο και κουρασμένο. Είναι πράξη τρομοκρατική, με την πλήρη σημασία της λέξης, και είναι πράξη χαοτική. Δεν αξίζει καν να υπεισέλθουμε στα πραγματολογικά στοιχεία του ειδεχθούς εγκλήματος, αρκεί μόνο μία λεπτομέρεια: ο δολοφόνος έπληξε τρεις ανθρώπους με 13 βολές σε 7 δευτερόλεπτα. Είναι προφανές ότι ήταν εκπαιδευμένος και αποφασισμένος να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερες απώλειες, να στείλει ένα μήνυμα απόλυτου εκφοβισμού. Είναι επίσης προφανές ότι οι 13 σφαίρες όχι μόνο αφαίρεσαν ακαριαία δύο ζωές, αλλά πλήττουν σοβαρά το συλλογικό αίσθημα ασφάλειας για την ίδια τη ζωή, το υπέρτατο αγαθό. Στη διάρκεια της ήδη πολύχρονης κρίσης, οι Ελληνες αναγκαστικά επανεκτιμούν αξίες, αγαθά, συνήθειες, συμπεριφορές. Δεν μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον, έχουν χάσει τις βεβαιότητες και τις ρουτίνες. Δεν έχουν αναγκαστεί όμως να επανεκτιμήσουν την αξία της ζωής· αυτή είναι αδιαπραγμάτευτη. Η ψυχρή μανία της διπλής εκτέλεσης μάς αναγκάζει πλέον να σκεφτούμε και αυτό: σήμερα, το 2013, στην ανεπτυγμένη και δημοκρατική Ελλάδα, η ανθρώπινη ζωή απαξιώνεται έως εκμηδενισμού, έως εξόντωσης. Δεν γνωρίζουμε προς το παρόν την ταυτότητα και τα κίνητρα των δραστών. Γνωρίζουμε όμως τα άμεσα αποτελέσματα του εγκλήματός τους: τρομοκράτηση των πάντων, μαζικώς και αδιακρίτως, το πρώτο. Δεύτερον, προσφορά αίματος μαρτύρων σε έναν πολιτικό σχηματισμό ο οποίος διώκεται ως εγκληματική οργάνωση, και οι ηγέτες του οποίου συχνά επικαλέστηκαν τη βία ως πρακτική, διαρκώς ρητορεύοντας για αίμα, τιμή και ακονισμένες ξιφολόγχες. Τρίτον, διάχυση μιας τοξικής ατμόσφαιρας εμφύλιας σύγκρουσης και παραστρατιωτικής βίας. Και μόνο συνεκτιμώντας τις προειρηθείσες επιδράσεις στο συλλογικό θυμικό, η διπλή δολοφονία έχει πολιτική στόχευση. Χωρίς κανένα απολύτως ιδεολογικό άλλοθι, ούτε καν μηδενιστικό. Είναι ψυχρά υπολογισμένο έγκλημα, με σκοπό το χάος. Η τρομοκρατική δράση των τελευταίων ετών ήταν χαμηλής ή μεσαίας έντασης· καμία εκ των γνωστών οργανώσεων δεν είχε την επιχειρησιακή επάρκεια που επέδειξαν οι άγνωστοι εκτελεστές του Νέου Ηρακλείου. Μόνο η μυστηριώδης Σέχτα εκτέλεσε εν ψυχρώ δύο ανθρώπους, ωστόσο σε συνθήκες πολύ ευκολότερες· μόνο αυτή η οργάνωση-φάντασμα έχει επιδείξει τέτοια ψυχική σκληρότητα, αλλά όχι ανάλογη επιχειρησιακή ικανότητα. Αρα το ερώτημα πρέπει να διατυπωθεί διαφορετικά: Ποιος ωφελείται; Κανείς. Ούτε καν η Χρυσή Αυγή. Η μαρτυρολογία δεν θα είναι ικανή να ανασχέσει τον φόβο των απλών μελών τους ότι αποτελούν ζωντανούς στόχους για «επαγγελματίες» εκτελεστές. Ποιος ζημιώνεται; Οι πάντες. Ποιος θα επιθυμούσε την κατατρομοκράτηση των πάντων; Και για ποιο σκοπό; Αυτό είναι το ζωτικό πολιτικό ερώτημα που μάς θέτει το στυγερό έγκλημα. Δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να εξετάσουμε, μεταξύ άλλων, το ενδεχόμενο να υπάρχει εν εξελίξει κάποιο σχέδιο αποσταθεροποίησης. Ευτυχώς όλοι, πολιτικές δυνάμεις και πολίτες, αντελήφθησαν αυθωρεί την απειλή, και συσπειρώνονται επί ενός ελαχίστου κοινού παρονομαστού: Ο φόβος πρέπει να κατανικηθεί πρώτος. Διότι ο φόβος πνίγει την ελευθερία. Η αποτίναξη του φόβου είναι η λυσιτελέστερη πρώτη απάντηση στις σφαίρες των τρομοκρατών.

Στη Γερμανία ψηφίζουν για δημόσιο έλεγχο της (καθαρής) ηλεκτρικής ενέργειας

4/11/2013 , econews.gr

Δημοψήφισμα για μεταβίβαση του ελέγχου της διαχείρισης της ηλεκτρικής ενέργειας από ιδιώτες προς τη δημοτική Αρχή πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο.

Η πρωτοβουλία απέτυχε, σε αντίθεση με το Αμβούργο τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, καθώς στο δημοψήφισμα συμμετείχε το 24% των πολιτών με δικαίωμα ψήφου έναντι του 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που απαιτείτο για να έχει νομική ισχύ.

Παρά το αποτέλεσμα, η όλη ιστορία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μπορεί να μας βοηθήσει να σκεφτούμε διαφορετικά το ενεργειακό μέλλον της χώρας μας.

Η πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα στο Βερολίνο ανήκει στην κίνηση πολιτών «Berliner Energietisch». Πρόκειται για μια κίνηση στην οποία συμμετέχουν 55 οργανώσεις της τοπικής κοινωνίας των πολιτών η οποία έχει αμεσοδημοκρατικό και οικολογικό προσανατολισμό.

Στόχος της «Berliner Energietisch» είναι η ηλεκτρική ενέργεια στο δήμο του Βερολίνου να ελεγχθεί από μια σύγχρονη δημοτική υπηρεσία η οποία σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα θα εξασφαλίσει ότι η ενέργεια στην πρωτεύουσα της Γερμανίας θα προέρχεται από αποκεντρωμένες και πλήρως ανανεώσιμες πηγές.

Για αυτό το σκοπό θα προωθηθεί η εξοικονόμηση ενέργειας και η ενεργειακή αποδοτικότητα σε αντίθεση με τις επενδύσεις στα βρώμικα ορυκτά καύσιμα και την πυρηνική ενέργεια.

Φιλοδοξία της «Berliner Energietisch» είναι η ηλεκτρική ενέργεια να φύγει από τα χέρια των μονοπωλίων και να περάσει στον έλεγχο των πολιτών μέσω καλά οργανωμένων θεσμών της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Αυτή τη στιγμή, το δίκτυο ηλεκτρικού ρεύματος στο Βερολίνο ελέγχεται από τη σουηδική Vattenfall και η άδεια ισχύος 20 ετών για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε 3,4 εκατομμύρια άτομα στο Βερολίνο λήγει το επόμενο έτος.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο οι πολίτες του Αμβούργου, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλη της Γερμανίας και του κυριότερου λιμανιού της χώρας, ψήφισαν υπέρ της επιστροφής του δικτύου τους από την Vattenfall στην ιδιοκτησία του δημοσίου.

Το συγκεκριμένο δημοψήφισμα μπορεί να απέτυχε αλλά το παράδειγμα του Αμβούργου, αλλά και το οριακό αποτέλεσμα αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας ενεργειακής μετάβασης στην πόλη.

Λυκούδης (ΔΗΜΑΡ): Επιθυμώ μια πιο ανοιχτή ΔΗΜΑΡ στα άλλα κεντροαριστερά κόμματα

04/11/13 - www.bankingnews.gr

Την άποψη ότι η ομαλότητα στην χώρα και η Δημοκρατία μπήκαν στο στόχαστρο των δολοφόνων των δύο νεαρών, μελών της Χρυσής Αυγής, εξέφρασε ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ, Σπ.Λυκούδης.

Μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Real Fm, ο κ.Λυκούδης αναφέρθηκε και στη διαφωνία του με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, Φ.Κουβέλη.
«Η διαφωνία μου προσωποποιείται με βάση τα δημοσιεύματα ενώ δεν είναι έτσι. Εγώ κατέθεσα διαφωνία ως προς τις θέσεις που ακούστηκαν στην κεντρική επιτροπή», σχολίασε αρχικά ο κ. Λυκούδης, τονίζοντας ότι ο προσδιορισμός της πολιτικής για το μέλλον δεν είναι απαραίτητο ότι θα βρει στήριξη από όλους.
«Εγώ θέλω μια πιο ανοιχτή ΔΗΜΑΡ στα άλλα κεντροαριστερά κόμματα. Εκεί έχω εκφράσει τη διαφωνία μου. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι όταν τελειώσει το συνέδριο ή Δημοκρατική Αριστερά θα είναι ενωμένη» είπε ο κ.Λυκούδης.
«Σήμερα το ΠΑΣΟΚ ασκεί πολιτικές που η ΔΗΜΑΡ δεν συμφωνεί. Αντιλαμβάνομαι και δέχομαι τις επιφυλάξεις της Κεντρικής Επιτροπής, ότι πάρα πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να ταιριάξουμε. Είναι πολύ σημαντικό, η Δημοκρατική Αριστερά να πάρει πρωτοβουλίες», σχολίασε ο κ. Λυκούδης.
Αναφερόμενος στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ενδεχόμενο συνεργασίας, ο κ.Λυκούδης ανέφερε: «Η ΔΗΜΑΡ έχει συνεργαστεί με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, κόμματα ένοχα για το παρελθόν. Πολύ περισσότερο μπορεί να συνεργαστεί με ένα αριστερό κόμμα που μας χωρίζουν πολλά πολιτικά. Μακάρι ο ΣΥΡΙΖΑ να ξαναδεί τις βασικές του στρατηγικές και τις βασικές του πολιτικές και να ανοίξει ένας δρόμος συνάντησης».

Τις Κυριακές τα μαγαζιά θα μένουν ανοιχτά

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Το καλοκαίρι προεκτείνεται αλλόκοτα μες στον Νοέμβριο. Στους δρόμους της πόλης άλλοι κυκλοφορούν με κοντομάνικα και μαύρα γυαλιά κι άλλοι με καμπαρντινάκια και μπότες. Η διχοστασία δείχνει τους ποικίλους δισταγμούς, μια ψευδαίσθηση πολλών επιλογών, τις πολλές παράλληλες στρατηγικές επιβίωσης· ο καθείς κοιτάει πώς να βολευτεί, πώς να διαπλεύσει τον πολλαπλώς ανησυχητικό χειμώνα του 2014 χωρίς καίριες απώλειες. Η πολύμορφη, πλην καχεκτική, ατομικότητα εκδηλώνεται στους δρόμους πολλαπλώς. Ο φθινοπωρινός ήλιος φωτίζει από χαμηλά τα πρόσωπα και τα δείχνει σχεδόν πέτρινα, σμιλεμένα σε πάγο. Η αιθρία μαλακώνει τη δυσθυμία, αλλά μέχρι εκεί· δεν κατορθώνει να απογειώσει τα αισθήματα, τη λαχτάρα για ζωή. Υπό άλλες συνθήκες… Υπό άλλες συνθήκες, τα ραδιόφωνα θα παπαγάλιζαν από όρθρου βαθέος «καλά να περνάτε». Υπό τις παρούσες συνθήκες, τα ράδια αναλύουν τους φόρους ακινήτων, κι όσοι έχουν ακόμη δουλειά και εισόδημα λογαριάζουν τους φόρους· οι άλλοι δεν νοιάζονται για φόρους, λογαριάζουν μόνο πόσο κοστίζουν δύο τσάντες στο σούπερ μάρκετ. (Τα παιδιά του γυμνασίου φέρονται πιο ώριμα, σε κοιτάνε στα μάτια, είναι πιο μελαγχολικά, άλλαξαν τα τελευταία χρόνια, μου έλεγε φίλη καθηγήτρια στο Θησείο, έμπειρη και ευαίσθητη λειτουργός. Πιο ώριμα στα δεκατρία, δεκατέσσερα, τα υπερχαϊδεμένα και κακομαθημένα παιδιά της υπογεννητικής υπερχρεωμένης Ελλάδας. Ξεδιάλεγα αντιβιοτικά στο τραπέζι της κουζίνας και στ’ αυτιά μου αντηχούσε η λιτή περιγραφή της ωρίμανσης στα δεκατρία-δεκατέσσερα.) Τα τραπεζάκια καταλαμβάνουν άπληστα τους πεζόδρομους, αλλά είναι τόσο πολλά τα καφενεία που δεν γεμίζουν ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, διεκδικούν με πείσμα τον δημόσιο χώρο και τον κερδίζουν, τον καταπατούν. Οι διαβάτες ελίσσονται αυτοματικά σε στενούς διαδρόμους, πάνω από ποτήρια φρέντο. Περπατούν ξεκούρδιστα, μηχανικά. Στα φτηνομάγαζα Tiger οι κυρίες της Ερμού βομβούν συγκρατημένα. Δανέζικο ντιζάιν και κόνσεπτ, ένα Ικέα τσέπης, όλα σελφ σέρβις, κανένας πωλητής, οι αγοραστές τριγυρνάνε σαν θηρευτές ευκαιριών, όλα ημιχρήσιμα, όλα ημικαλαίσθητα ημιορεκτικά, ορισμένως όλα να φαίνονται φτηνά, να γεμίζεις μια τσάντα με δέκα-είκοσι ευρώ για μια shop therapy καθολικά made in China, υπόκωφα απεγνωσμένη. Στις ουρές η ευρωστωικότητα ραγίζει, τα ψώνια των ολίγων ευρώ έχουν εξαντλήσει ήδη το θεραπευτικό τους αποτέλεσμα. (Η Γερμανοαθηναία Σουζάνε μου είχε περιγράψει προ ετών την έκπληξή της όταν είδε ότι οι συμπατριώτες της μικρομεσαίοι Γερμανοί, μετά την Ατζέντα 2000 του Σρέντερ, μπορούν πια να ψωνίζουν μόνο από τα κινέζικα.) Σε τέτοια μαγαζιά με περιττά φτηνά κινέζικα θα πάνε να ψωνίσουν κυριακάτικα οι νεόπτωχοι. Αντί για τη Θεία Λειτουργία ή τον καφέ με εφημερίδες, αντί της εκδρομούλας με ταβέρνα, αντί του οικογενειακού γεύματος, θα σπεύσουν να διασκεδάσουν τη φτώχειά τους με ψώνια, να βουτηχτούν στην ειρωνεία: να αγοράσουν ό,τι δεν πρόλαβαν όλη την εργάσιμη εβδομάδα - όσοι έχουν ακόμη εργασία. Το πάρτι της αφθονίας είναι ανάμνηση θαμπή, ματαιωμένη βουλιμία. Στο τεράστιο σούπερ μάρκετ ζητάνε φρέσκια ρικότα, η υπάλληλος χαμογελά με συγκατάβαση «πάνε αυτές οι εποχές, τώρα φέτα…». Σ’ έναν όροφο πολυκαταστήματος της Ιπποκράτους, εκεί που πρόπερσι συνωστίζονταν οι πελάτισσες ανάμεσα σε κατάμεστα ράφια, τώρα ερημιά. Ολα τα ράφια άδεια· τα λιγοστά προϊόντα, τα ίδια και τα ίδια, είναι απλωμένα στους πάγκους, αραιά, στολισμένα για να δείχνουν πολλά. Σε τέτοια άδεια μαγαζιά θα πάνε, λέει, οι νεόπτωχοι να σουλατσάρουν τις Κυριακές της Υφεσης. Θα βγουν από τα δανεικά επισφαλή σπίτια και θα μπαινοβγαίνουν σε φούρνους που ξεφυτρώνουν σε κάθε γωνιακό με πρώην υψηλό ενοίκιο, θα προσπερνούν μισοάδεια καφενεία και βιτρίνες, σαν τα ζόμπι του Ρομέρο στο ανωφελές mall. Εικόνες από το παρελθόν των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, εικόνες από το χρεοκαπιταλιστικό παρόν. Η ενδόρρηξη μάς συνδέει υποδόρια με τη Ρωσία του Γέλτσιν. Ενας κόσμος ραγισμένος βυθίζεται εντός του, χωρίς φωνή, χωρίς λυγμό. Υπόκωφα, σχεδόν βουβά, η ενδόρρηξη έρπει στους ηλιόλουστους δρόμους, γεμίζει τα αστικά διάκενα, ορίζει τις συμπεριφορές. Στα μουδιασμένα χείλη διαβάζεις ίδια μουρμουρητά «δεν πάει άλλο έτσι», «να βρω τη δόση», «ευτυχώς είμαι κοντά στο μετρό», «ήρθε η ΔΕΗ», «καλά που δεν πιάσανε τα κρύα», «έχει υπόλοιπο ο λογαριασμός μισθοδοσίας;», «γιατί μου το ’πε αυτό;», «θα προλάβω το εφάπαξ;», «τις Κυριακές τα μαγαζιά θα μένουν ανοιχτά».

Ποτέ την Κυριακή

Κέζα Λώρη , tovima.gr

Τελικά τα λεφτά αναπαράγονται, σαν τα ζώα. Είναι απλό. Πιάνουμε ένα πορτοφόλι και του μιλάμε. Του λέμε επί έξι ημέρες: «Εχεις μέσα σου κάμποσα ευρώ τα οποία θα ξοδευτούν μέχρι το Σάββατο». Τη νύχτα του Σαββάτου έρχεται από τις αγορές ο αρχάγγελος της κατανάλωσης, ο Κωστής Χατζηδάκης, και ευλογεί το πορτοφόλι. Ορίζει να ανοίγουν τα μαγαζιά την Κυριακή και αυθωρεί γεννιούνται χρήματα.  Θαύμα, θαύμα. Είναι το θαύμα της ανάπτυξης. Οσο περισσότερο είναι ανοιχτά τα μαγαζιά, τόσο πιο πολλά λεφτά θα έχουμε στο πορτοφόλι.

Υπάρχει μια παρανόηση. Νομίζουν στην κυβέρνηση ότι αν τα καταστήματα έχουν διευρυμένο ωράριο, τότε θα αυξηθεί η κατανάλωση. Λένε μάλιστα ότι ο κόσμος δεν πάει για ψώνια επειδή δεν προλαβαίνει. Τρέχουν στις δουλειές και δεν έχουν το χρόνο να χαζέψουν, να δοκιμάσουν, να ξαναπάνε να κάνουν αλλαγή εάν χρειαστεί. Βεβαίως υπάρχει και το ανάλογο φιλελεύθερο κοινό, το οποίο επικροτεί. Να υπάρχει, λένε, ελευθερία, για τον μαγαζάτορα αλλά και για τον υπάλληλο. Οποιος θέλει να δουλεύει, όποιος θέλει να κάθεται. Κάτι τέτοια βεβαίως θυμίζουν την ελευθερία των γυναικών σε ισλαμικές δημοκρατίες: φορούν το τσαντόρ μόνο εάν το επιλέξουν οι ίδιες (η δεύτερη επιλογή είναι βιτριόλι στα μούτρα).

Θα συμφωνήσουμε λοιπόν με τον αρχάγγελο της Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη και θα ζητήσουμε τη διεύρυνση του μέτρου. Γιατί να ανοίγουν μόνο τα μαγαζιά την Κυριακή και όχι τα πάντα; Να ανοίγουν και οι τράπεζες: είναι κι αυτές καταστήματα που εμπορεύονται χρήματα. Να γίνονται οι συναλλαγές πρωί και απόγευμα, επτά ημέρες την εβδομάδα. Να ισχύσει το ίδιο και στον δημόσιο τομέα. Μερίδα του πληθυσμού χρωστά στην εφορία επειδή δεν προλαβαίνει το ωράριο των ταμείων. Να ανοίγουν λοιπόν οι ΔΥΟ και το απόγευμα και τις Κυριακές, για να καταβάλλονται στην ώρα τους όσα καθυστερούν.

Υπάρχουν κι άλλοι τομείς που πάνε πίσω λόγω ωραρίου. Για παράδειγμα έχει πέσει πολύ η κτηματομεσιτική αγορά. Οπότε καλό θα ήταν να δουλεύουν οι μεσίτες την Κυριακή και να παραμένουν ανοιχτά τα δικηγορικά και συμβολαιογραφικά γραφεία. Μόνον έτσι θα υπάρξει κινητικότητα στα ακίνητα. Αν λοιπόν το ξεκινήσουμε έτσι, τα πάντα θα πρέπει να λειτουργούν αενάως. Να μην υπάρχει ανάπαυση. Να μην ησυχάζει η πόλη, να μην ξεκουράζονται οι άνθρωποι.

Η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές επέτρεψε να εκφραστεί με τον καλύτερο τρόπο το «γιατί μόνο εγώ και όχι εσύ». Γιατί να δουλεύει ο οδηγός του λεωφορείου, γιατί να δουλεύει ο γιατρός, ο πυροσβέστης  και όχι όλοι οι υπόλοιποι; Αφού λοιπόν κάποιοι είναι αναγκασμένοι από τη φύση της δουλειάς να εργάζονται, θα πρέπει να στερηθούν όλοι την ανάπαυλα. Αυτό που διαφεύγει είναι ότι η ημέρα αργίας έχει κάποια βαθύτερη αξία. Είναι η ημέρα συνάντησης των οικογενειών, του τραπεζιού, της βόλτας με τη γιαγιά, του καφέ με τις παλιές παρέες. Η Κυριακή είναι η ημέρα της πεζοπορίας, του πέντε επί πέντε, της κυριακάτικης εφημερίδας, του απογευματινού σινεμά.

Μοιραία κάποιοι εργάζονται για να απολαμβάνουν οι πολλοί την καθιερωμένη ανάπαυλα της Κυριακής αλλά κατά κανόνα παίρνουν ρεπό άλλη μέρα. Στηρίζοντας τη δήθεν ελεύθερη αγορά βοηθάμε στην καταστρατήγηση των κεκτημένων. Οι εργαζόμενοι πάλεψαν επί δεκαετίες για να κατακτήσουν το οκτάωρο και το πενθήμερο. Είμαστε άραγε έτοιμοι να τα καταργήσουμε όλα για να έχουμε την ελευθερία να αγοράζουμε κραγιόν την Κυριακή;  

Και τώρα τι κάνουμε με το ιδιωτικό χρέος;

Σταύρος Καπάκος , avgi.gr
Από την πρώτη στιγμή της συζήτησης για το δημόσιο χρέος, ήδη από το τέλος του 2009 και τις αρχές του 2010, προσπάθησα μετ' επιτάσεως να πω από τις στήλες της "Αυγής" ότι, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα το δημόσιο χρέος της χώρας με τη δραστική απομείωσή του, η χώρα σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπη και με πρόβλημα ιδιωτικού χρέους, εξέλιξη η οποία θα είναι ακόμη πιο επικίνδυνη. Εξαιτίας δυστυχώς της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης και της επεκτατικής λιτότητας, που επεβλήθη στην Ελλάδα, η χώρα μας έχει πλέον διπλό πρόβλημα. Δυσθεώρητα υψηλό δημόσιο χρέος, το οποίο μάλιστα υπάγεται στο αγγλικό δίκαιο, και υψηλό "κόκκινο", δηλαδή μη εξυπηρετούμενο, ιδιωτικό χρέος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα ελληνικά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις είχαν ένα από τα χαμηλότερα ιδιωτικά χρέη στην Ευρωζώνη όταν ξέσπασε η κρίση. Το ιδιωτικό χρέος έφτανε στην Ελλάδα στο 92% του ΑΕΠ και ήταν χαμηλότερο όλων των άλλων χωρών της Ευρωζώνης πλην της Φινλανδίας, στην οποία ήταν μόλις δύο μονάδες χαμηλότερα, στο 90%. Για παράδειγμα, το ιδιωτικό χρέος της Ισπανίας και της Πορτογαλίας ήταν στο 181% και στο 169% αντίστοιχα, ενώ της Ιρλανδίας 259% (στοιχεία ΕΚΤ, Κομισιόν 2008). Ενώ δηλαδή, Ελλάδα είχε υψηλό δημόσιο χρέος, που υπαγόταν όμως στο ελληνικό δίκαιο, είχε χαμηλό ιδιωτικό χρέος, πράγμα που έδειχνε ότι οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δεν διακρίνονταν για την ασωτία τους, όπως υποστήριζε η κυρίαρχη μνημονιακή αφήγηση για τη χώρα μας.
Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα εξαιτίας της έκρηξης της ανεργίας και της μείωσης των εισοδημάτων. Το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί στο 175% του ΑΕΠ, ενώ τα ιδιωτικά δάνεια, επιχειρήσεων και νοικοκυριών, που δεν εξυπηρετούνται έχουν τριπλασιαστεί από το 10,5% του ΑΕΠ το 2010 στο 30% φέτος (εκτίμηση της Pricewaterhouse Coopers). Μέσα σε τέσσερα χρόνια τα λεγόμενα "κόκκινα δάνεια" ξεπέρασαν τα 65 δισ. ευρώ. Ως ποσοστό του ΑΕΠ από το 10% του 2010 έφτασαν στο 16% το 2011, στο 25% το 2012 και αναμένεται να κλείσουν γύρω στο 30% το 2013!
Η κατάσταση είναι δύσκολη τόσο για τα νοικοκυριά όσο και για τις επιχειρήσεις εξαιτίας της κρίσης (ανεργία, μειώσεις μισθών, πτώση κατανάλωσης). Σύμφωνα δε με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, την περίοδο Σεπτεμβρίου 2012 - Μαρτίου 2013, η αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων ήταν διπλάσια για τις επιχειρήσεις από ό,τι για τα νοικοκυριά, πράγμα που δείχνει το μέγεθος της ασφυξίας που επικρατεί στην αγορά, η οποία λειτουργεί ως φαύλος κύκλος για την έκρηξη της ανεργίας και τις μειώσεις αποδοχών.

Η κατάσταση αυτή αναμένεται να χειροτερέψει με περαιτέρω αύξηση των "κόκκινων δανείων", πράγμα που σημαίνει ότι οι τράπεζες πιθανώς θα χρειαστούν νέα κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίησή τους. Τα στοιχεία αυτά, σε συνδυασμό με την έκρηξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο, πάνω από τα 6 δισ. το εννεάμηνο του 2013, δείχνουν ότι έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων και κάθε επιμονή στην ίδια πολιτική, που συνθλίβει την κοινωνία, θα οξύνει την ανοικτή κρίση πολιτικής εκπροσώπησης.

Δευτερολογία προέδρου ΔΗΜΑΡ και αποτελέσματα ψηφοφορίας για τις θέσεις του συνεδρίου.

Oλοκληρώθηκαν οι διαδικασίες της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ με αντικείμενο τις θέσεις του 2ο τακτικού συνεδρίου του κόμματος, που θα πραγματοποιηθεί 13 έως 15 Δεκεμβρίου. Ο Φ. Κουβέλης στη δευτερολογία του, μεταξύ άλλων, είπε:

Για τρομοκρατία
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαύλο κύκλο αίματος και εξτρεμιστικών δράσεων . Η ΔΗΜΑΡ είναι απέναντι σε πράξεις βίας όποιο χρώμα και αν έχουν, όποιο ιδεολογικό προκάλυμμα και όποια επίφαση επιζητούν.

 Για τον τρίτο πόλο 
 Το διπολικό παιχνίδι  θα αποτραπεί μόνο από ένα ισχυρό τρίτο πόλο. Μια ευρεία δημοκρατική, προοδευτική και σοσιαλιστική συμπαράταξη που αποκρούει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική και τον αριστερό λαϊκισμό.

Για τον εσωκομματικό διάλογο προς το συνέδριο
Το κόμμα μας πορεύεται προς το συνέδριό μας χωρίς εσωστρέφεια, με σταθερή την πολιτική μας παρουσία στα προβλήματα της κοινωνίας και της χώρας. Θέσαμε στο πολιτικό προσκήνιο το ζήτημα της απλής αναλογικής και το μπόνους των 50 εδρών. Θα συνεχίσουμε με την υπόθεση του πολιτικού χρήματος στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης και του εκδημοκρατισμού του πολιτικού συστήματος. Υποχρέωση όλων μας είναι η ενίσχυση του κόμματός μας.  Όχι περιχαρακώσεις, όχι υποκειμενισμοί, όχι εγωκεντρισμοί. Σεβασμό των συλλογικών αποφάσεων. Αυτός είναι ο δρόμος που θα μας οδηγήσει σε μια πιο δυναμική παρουσία της ΔΗΜΑΡ στις πολιτικές εξελίξεις.

Εγκρίθηκαν οι θέσεις για το συνέδριο

Στο τέλος των διαδικασιών εγκρίθηκαν με μεγάλη πλειοψηφία οι θέσεις που εισηγήθηκε η Επιτροπή Θέσεων του κόμματος. Συγκεκριμένα υπέρ ψήφισαν 76 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ  λευκό ψήφισαν 24 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Από αύριο αρχίζει ο προσυνεδριακός διάλογος και οι συνελεύσεις μελών και φίλων του κόμματος.

Φόρος Ανικανότητας Πολιτικών...

Νίκος Χατζηνικολάου , real.gr
Η άγρια φορολογική επιδρομή της κυβέρνησης στην ακίνητη περιουσία των πολιτών, που έρχεται να «σκουπίσει» την όποια ελάχιστη ρευστότητα έχει απομείνει στα νοικοκυριά μετά από τρία χρόνια σκληρής μνημονιακής λιτότητας και συνεχών περικοπών στα εισοδήματά τους, πυροδοτεί τώρα εξαιρετικά έντονες αντιδράσεις. Και αυτό γιατί δοκιμάζονται πλέον με ακραίο τρόπο οι οικονομικές αντοχές της ελληνικής οικογένειας, που έχει ήδη απολέσει το 35%-40% της αγοραστικής της δύναμης και σήμερα αναγκάζεται να «ροκανίσει» τα «έτοιμα» ή και να χρεωθεί, προκειμένου να ανταποκριθεί στις νέες, υπέρμετρα υψηλές φορολογικές της υποχρεώσεις. Πρόκειται στην ουσία για ένα άτυπο, αλλά βαθύ «κούρεμα» καταθέσεων και γενικότερα αποταμιεύσεων. Και όταν -σύντομα- εξαντληθούν και αυτές, θα ακολουθήσει προφανώς η οριστική «δήμευση» των ακινήτων, που επί δεκαετίες αποτελούσαν το οικονομικό «καταφύγιο» και την «ασφάλεια» του μέλλοντος των μικρομεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ είναι πως τα ήδη υπερφορολογημένα ακίνητα, οι ιδιοκτήτες των οποίων έφθασαν τα τελευταία χρόνια από χαράτσι σε χαράτσι να αισθάνονται ότι στην πραγματικότητα δεν τους ανήκουν, αλλά απλώς τα... ενοικιάζουν από το κράτος, σήμερα δεν μπορούν ούτε να εκποιηθούν. Και πάντως σίγουρα είναι αδύνατο να πωληθούν στις παράλογα υψηλές και καθόλου... «αντικειμενικές» αξίες που το υπουργείο Οικονομικών καθόρισε, προκειμένου να αυξήσει τα έσοδά του. Ετσι οι πολίτες νοιώθουν εγκλωβισμένοι στη μέγγενη ενός άδικου και εξοντωτικού φορολογικού καθεστώτος, την ίδια στιγμή που η αξία της ακίνητης περιουσίας τους κυριολεκτικά εξανεμίζεται. Η κτηματαγορά έχει πλέον απονεκρωθεί. Και η οικοδομική δραστηριότητα, που αποτελούσε παραδοσιακά μία από τις βασικές ατμομηχανές της ελληνικής οικονομίας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Οσο για τον βαθύτατα αντιαναπτυξιακό χαρακτήρα της υπερφορολόγησης σπιτιών, οικοπέδων και αγροτεμαχίων, ακόμη και εκείνων που δεν αποδίδουν κανένα εισόδημα, είναι περιττό να μιλήσει κανείς αναλυτικά. Η πολιτική αυτή καταστρέφει συστηματικά την αγορά, παροχετεύοντας και την ελάχιστη ρευστότητα που της απέμεινε στις «τσέπες» των δανειστών...

ΤΡΙΑ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΧΡΟΝΙΑ μετά το πρώτο μνημόνιο, το πολιτικό μας σύστημα, που κάθε τόσο βλέπει... φως στο τούνελ, μιλά για success story και στρώνει κόκκινο χαλί για να περάσει η «ανάπτυξη» που είναι... προ των πυλών, εξακολουθεί να επιλέγει μονίμως τον εύκολο δρόμο της συνεχούς οικονομικής αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας. Τον εύκολο δρόμο των συνεχών φορολογικών επιδρομών στα αδύναμα πλέον ή και χρεωμένα πορτοφόλια των πολιτών. Και βέβαια πληρώνουν πάντα οι ίδιοι. Τα συνήθη υποζύγια. Οι έντιμοι φορολογούμενοι. Οι άλλοι εξακολουθούν να διαφεύγουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι η περιβόητη λίστα Λαγκάρντ δεν έχει αποδώσει μέχρι τώρα στη χώρα μας ούτε ευρώ... Οσο για την πολυπόθητη ανάπτυξη, κανένα εθνικό σχέδιο δεν έχει ακόμη καταρτισθεί και -πολύ περισσότερο- εφαρμοσθεί. Και οι υποτιθέμενες, πολυσυζητημένες και πολυδιαφημισμένες, μεταρρυθμίσεις, ακόμη και όταν γίνονται, προχωρούν με τόσο εξοργιστικά αργούς ρυθμούς, ώστε είτε να μην αποδίδουν τα αναμενόμενα, είτε να «ακυρώνονται» στην πορεία από τις αντιδράσεις των παλαιοκομματικών - πελατειακών μηχανισμών που εξακολουθούν να ελέγχουν το κράτος.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ κρατικοί οργανισμοί, όπως για παράδειγμα ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, που εκδίδει τις άδειες ευρεσιτεχνίας και για τον οποίο η εφημερίδα μας δημοσιεύει σήμερα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της Χριστίνας Κοραή, που οι εργαζόμενοί τους συνεχίζουν μέσα στην κρίση να λαμβάνουν 15 μισθούς και πλήθος επιδομάτων, μεταξύ των οποίων και επίδομα κυλικείου! Μάλιστα οι εργαζόμενοι στον οργανισμό αυτό από το 2009 έως το 2012 όχι μόνο δεν υπέστησαν περικοπές στις αμοιβές τους, αλλά -αντίθετα- τις είδαν και να αυξάνονται κατά 4,5%! Είναι λοιπόν προφανές ότι κάποιοι εξακολουθούν να πολιτεύονται και να λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα την προστασία των συμφερόντων των κομματικών τους εγκαθέτων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αδιαφορώντας παντελώς για τα χρήματα των φορολογουμένων. Συνεχίζουν την ίδια, άθλια τακτική που οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Και μετά, όταν εμφανίζονται τα ελλείμματα και οι «μαύρες τρύπες», η λύση είναι απλή: ΦΑΠ - φόρος ακίνητης περιουσίας... Ή μήπως Φόρος Ανικανότητας Πολιτικών; Φόρος... βλακείας, δηλαδή, όλων μας, που ανεχόμαστε ακόμη ένα πολιτικό σύστημα αδύναμο να εμπνευσθεί και να εμπνεύσει μια νέα εθνική προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση, αδύναμο να χαράξει και να δρομολογήσει μια νέα, ελπιδοφόρα πορεία για τη χώρα και τους πολίτες της;

«Δεν πρέπει η κυβέρνηση να δεχθεί κανένα νέο μέτρο»

Να μη δεχθεί τις απαιτήσεις της τρόικας για νέα μέτρα που θα επιβαρύνουν καθοριστικά την κοινωνία, αλλά να προχωρήσει σε ουσιαστική πολιτική διαπραγμάτευση και διεκδίκηση μιας συνολικής λύσης του ελληνικού ζητήματος, προέτρεψε τη κυβέρνηση ο Φώτης Κουβέλης, με την ομιλία του η οποία άνοιξε τη διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ.

«Δεν πρέπει η κυβέρνηση να δεχθεί κανένα νέο μέτρο, οριζόντιο ή κάθετο, άμεσο ή έμμεσο, που θα επιβαρύνει περαιτέρω την οικονομία και την κοινωνία, αναπαράγοντας την κρίση» υπογράμμισε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ προσθέτοντας ότι δεν πρέπει να υπάρξουν «κρυφές» επιβαρύνσεις που θα μειώσουν πάλι τα εισοδήματα. «Η δικαιολογία "της τελευταίας φοράς" και της "τελευταίας στιγμής" έχει εξαντλήσει την πειστικότητά της» είπε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, σύμφωνα με τον οποίον κύριοι στόχοι αυτής πολιτικής της διαπραγμάτευσης πρέπει να είναι:

-Κανένα νέο επιβαρυντικό μέτρο.
-Ουσιαστική μείωση του χρέους και των επιβαρύνσεών του, πράξη που θα συμβάλει και στη μείωση του χρηματοδοτικού κενού και στη δημιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης.
-Ενίσχυση με ένα ισχυρό αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα δημιουργεί θέσεις εργασίας. Να αντικατασταθεί το μνημόνιο μ' ένα σύμφωνο ανάπτυξης με οικονομική δημοκρατία, απασχόληση και κοινωνική συνοχή» σημείωσε χαρακτηριστικά.

Διαβεβαιώνοντας για την προσήλωση της ΔΗΜΑΡ στην πολιτική σταθερότητα, αλλά να μην ισοδυναμεί αυτή με περαιτέρω υποβάθμιση της κοινωνίας, ο κ. Κουβέλης τόνισε ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις που θα έφερναν πίσω τη χαμένη ευμάρεια της προ του 2009 κατάστασης.

Άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για αβάσιμη και τεχνητή υπεραισιοδοξία και καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι επίκειται ταχύτατη ανάκαμψη, γεγονός που οδήγησε στην αυτοπαγίδευσή της με τους δανειστές - εταίρους, να επιμένουν στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής με τη συνεχή λήψη νέων μέτρων, με χαρακτηριστικό ζήτημα την υπερφορολόγηση των ακινήτων.

Ο κ. Κουβέλης εξήγησε τη θέση της ΔΗΜΑΡ, στην οποία αναφέρεται ότι ο Ενιαίος Φόρος Ακινήτων πρέπει να αφορά στο σύνολο της ακίνητης περιουσίας και να έχει ισχυρή προοδευτικότητα, δηλαδή να είναι φόρος ακίνητης περιουσίας και όχι φόρος επί του μεμονωμένου ακινήτου. «Αυτό σημαίνει ότι η κλιμάκωσή του πρέπει να γίνεται με αποκλειστικό κριτήριο την αντικειμενική αξία. Επιπλέον να έχει αφορολόγητο όριο για να προστατευτεί η μικρή ιδιοκτησία και η πρώτη κατοικία. Τέλος να εξαιρεί τους άνεργους και τα άτομα που είναι στα όρια της φτώχειας» τόνισε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Σχετικά με την πρόταση που κατέθεσε η ΔΗΜΑΡ για την κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα και την υιοθέτηση της απλής αναλογικής, ο κ. Κουβέλης επανέλαβε ότι η πολιτική πραγματικότητα βρίσκεται μακριά από τη λογική του παραδοσιακού δικομματισμού, ενώ η ισχύουσα εκλογική νομοθεσία είναι εντελώς αναντίστοιχη με τα σημερινά δεδομένα και απαιτείται γνήσια καταγραφή του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων, με βάση την ισοτιμία της ψήφου.

Ο τρίτος πόλος της Κεντροαριστεράς

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ απευθυνόμενος στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που θα εγκρίνουν τις θέσεις για το συνέδριο του κόμματος, που έχει προγραμματισθεί στα μέσα Δεκεμβρίου, άσκησε κριτική σε όσους προωθούν την υπόθεση της Κεντροαριστεράς χωρίς να ζητούν αλλαγή της ασκούμενης κυβερητικής πολιτικής,τονίζοντας: «Ο τρίτος πόλος δεν μπορεί και δεν θα γίνει συνιστώσα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Δεν μπορεί να συναινεί στις εφαρμοζόμενες συντηρητικές κυβερνητικές πολιτικές. Ο τρίτος πόλος ή θα είναι πραγματικά προοδευτικός ή δεν θα υπάρξει».

Ενόψει του Συνεδρίου, ο κ. Κουβέλης ζήτησε από τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ να μην ομφαλοσκοπούν και να προχωρήσουν σ΄εναν ουσιαστικό διάλογο για όλα ζητήματα. «Η Δημοκρατική Αριστερά έρχεται από μακριά και θα πάει μακριά,το κόμμα μας δεν δημιουργήθηκε με στενούς ορίζοντες. Δεν ρευστοποιείται και δεν διαχέεται. Συνομιλεί, συνεργάζεται, συμπράττει. Είναι ο εμβρυουλκός για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας με δημοκρατία και κοινωνική συνοχή» κατέληξε ο κ. Κουβέλης.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ - ΜΠΕ

«Ο θάνατος του ιδιοκτητάκου»

Γιώργος Λακόπουλος , protagon.gr

Στην πολιτική, συνήθως, τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Και, το χειρότερο: ορισμένες φορές, πίσω από τυπικές δραστηριότητες, κρύβονται μεγάλα κόλπα. Μια τέτοια περίπτωση ζήσαμε στην εποχή της εκτόξευσης του χρηματιστηρίου.
Πίσω από τη φούσκα υπήρχε ένα συγκεκριμένο σχέδιο που απέληξε στη μεγαλύτερη και πιο βίαιη αναδιανομή εισοδήματος που έγινε ποτέ. Τα χρήματα των πολλών μεταφέρθηκαν, μέσα σε λίγα χρόνια, στις τσέπες των λίγων. Ήταν ένα κόλπο που στήθηκε από μια συγκεκριμένη ομάδα στην οποία συνεργάσθηκαν οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες.
Για ορισμένους εκείνη την εποχή ο μηχανισμός του Χρηματιστηρίου ήταν ένας τρόπος να μεταφερθεί το κρυμμένο χρήμα στην επίσημη οικονομία. Για άλλους αυτές οι θεωρητικές προσεγγίσεις ήταν άχρηστες, το έβλεπαν πιο πρακτικά: «αυτοί τα χαρτιά εμείς τα λεφτά». Έτσι έγινε, τελικά.
Ανεξάρτητα από τους κερδοσκόπους που έπαιζαν στα δάκτυλα το ταμπλό της Σοφοκλέους και αναζητούσαν δίκτυα εσωτερικής πληροφόρησης για να πλουτίσουν από τη μια μέρα στην άλλη, τα πολλά λεφτά μεταφέρθηκαν - με κάθε νομιμότητα και απαλλαγμένα φορολογίας - από τον απλό αποταμιευτή στον μεγάλο «επενδυτή», που δεν τα επένδυσε πότε. Τα προσπορίστηκε για λογαριασμό του και τα έβγαλε στο εξωτερικό - κατά κανόνα.
Σε αυτό το σχέδιο η Πολιτεία, με όλες τις μορφές της, συνεργάσθηκε συνειδητά. Η κορυφαία κρατική τράπεζα έκανε καμπάνια για να ενημερώσει τους αφελείς ότι τους έδινε δάνεια για να αγοράσουν μετοχές. Σαν να σου δίνει η τράπεζα δάνειο για να παίξεις στο καζίνο. Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι δια της φορολογίας των συναλλαγών στο Χρηματιστήριο θα χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό σύστημα. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας προήγγειλε ότι το Χρηματιστήριο θα ξεπεράσει τις εφτά χιλιάδες μονάδες - άρα ό,τι έχετε φέρτε το και να πλουτίσετε άκοπα. Και οι αρμόδιες υπηρεσίες ενέκριναν διαρκώς φακέλους ακόμη και για φούρνους και σουβλατζίδικα που δήθεν είχαν τις προϋποθέσεις να αντλήσουν κεφάλαια από το Χρηματιστήριο. Το εγχείρημα κατέληξε σε ιλιγγιώδη πλουτισμό αρκετών από τη μια και στον «θάνατο του επενδυτάκου» από την άλλη.
Το ίδιο κόλπο φαίνεται να επαναλαμβάνεται αυτή την περίοδο, με αντικείμενο την ακίνητη περιουσία αυτή τη φορά. Η φορολογική επιδρομή στα ακίνητα πάσης φύσεως, πάσης χρήσεως, πάσης προελεύσεως, δεν εξυπηρετεί μόνο τρέχουσες ταμειακές ανάγκες. Δεν το κάνουν μόνο για να μαζέψουν λεφτά. Ούτε δήμευση περιουσίας είναι, όπως λένε πολλοί. Η δήμευση γίνεται υπέρ του δημοσίου. Εδώ θα ωφεληθούν ιδιώτες.
Αυτό που ξεκίνησε ο Βενιζέλος με το χαράτσι στη «δομημένη επιφάνεια» και το συνεχίζει ο Στουρνάρας αλλού, θα οδηγήσει στη μεγαλύτερη αναδιανομή ακίνητης περιουσίας που έγινε ποτέ.
Η απαξίωση όλων των ακίνητων θα τα φέρει στο έλεος όποιων έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν την αγορά τους σε ευτελείς τιμές. Και όλοι γνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί. Μιζαδόροι, μεγαλοκαρχαρίες, αεριτζήδες, ψευτοεπενδυτές, καιροσκόποι που διαχειρίζονται ξεπλυμένα κεφάλαια, όσοι έχουν στη διάθεσή τους άνομο χρήμα, θα εισορμήσουν και θα διαλέξουν, ό,τι τραβήξει η ψυχή τους.
Τα πάντα θα είναι διαθέσιμα προς πώληση, όσο-όσο. Όταν θα σε γονατίσει η εφορία θα φτάσεις στο σημείο να χαρίζεις το σπίτι σου αρκεί ο άλλος να πληρώνει τους φόρους. Θα παρακαλάς να εκποιήσεις τζάμπα την επιχείρησή του, για να μη σε δέσουν χειροπόδαρα. Θα βγάζεις στο σφυρί το οικόπεδό του για να μη σε θεωρούν «κατέχοντα». Όταν η τράπεζα θα πάρει το ακίνητο του διπλανού και θα το εκπλειστηριάσει στο ένα τρίτο της αξίας του, αυτομάτως και το δικό σου θα χάσει τα δυο τρίτα της δικής του αξίας.
Ίσως και αυτή τη φορά να υπάρχουν θεωρητικοί που πιστεύουν ότι έτσι θα επιστρέψει στην Ελλάδα το χρήμα που έφυγε. Αλλά αυτά είναι σαπουνόφουσκες. Η ουσία είναι ότι οργανώνεται η μετακίνηση της ιδιοκτησίας από τους πολλούς, στους λίγους. Και δεν γίνεται τυχαία, αλλά σχεδιασμένα.
Η απαξίωση της οικονομίας που έκανε μια ζωή ο μέσος άνθρωπος, γίνεται με τρόπο πιο κυνικό από το κούρεμα των ομολόγων που τσάκισε όσους είχαν εμπιστευτεί τους κρατικούς τίτλους, αλλά εμφανίστηκε ως… θρίαμβος. Και αυτή τη φορά οι συνέπειες θα είναι συντριπτικές. Με το Χρηματιστήριο ο αφελής έχασε τις οικονομίες του, γιατί πρόσεχε που του είπε -όχι και τόσο άδικα- τότε και ο Σημίτης. Τώρα θα χάσει το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, την επιχείρησή του, την οικογενειακή περιουσία του. «Ο θάνατος του ιδιοκτητάκου» θα είναι η χαριστική βολή για την κοινωνία και την οικονομία - δηλαδή για τη χώρα.

Λίγη ειλικρίνεια δεν θα έβλαπτε

Του Σωτήρη Βαλντέν*

Η πρωτοβουλία των «58» είναι απολύτως σεβαστή. Σε δημοκρατία ζούμε. Ιδιαίτερα σεβαστά βεβαίως και τα άτομα που την ανέλαβαν και τη στηρίζουν. Θεμιτό (αν και μαχητό) είναι επίσης η πληθωρική κάλυψη που λαμβάνει η πρωτοβουλία από τα ΜΜΕ να ερμηνεύεται ως αποτέλεσμα της απήχησής της στην κοινωνία.

Οταν όμως η πρωτοβουλία παρουσιάζεται ως συμμετρική όσον αφορά την οριοθέτηση απέναντι σε Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ και επίσης συμμετρική ως προς τους κύριους παραλήπτες της, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, υπάρχει, νομίζω, πραγματικό πρόβλημα.

Κατ” αρχάς είναι φανερό ότι, με την αιτιολογία της πολιτικής σταθερότητας, το κείμενο τάσσεται υπέρ τού υπό τη Ν.Δ. κυβερνητικού σχήματος, το οποίο αποφεύγει επιμελώς να επικρίνει. Αντίθετα, η αναφορά του στον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται με έναν χαρακτηρισμό («νεοκομμουνιστικό-εθνολαϊκιστικό») που σίγουρα δεν είναι θετικός ή ουδέτερος. Δύσκολα λοιπόν μπορεί να υποστηριχθεί ότι μια πρωτοβουλία που στηρίζει την κυβέρνηση και ουσιαστικά βγάζει εκτός πλαισίου συνεννόησης τον ΣΥΡΙΖΑ είναι συμμετρική. Κάτι που εξάλλου ορισμένοι από τους υπογράφοντες αναγνώρισαν δημόσια. Πρόκειται για την άποψη που, ενώ διακηρύσσει πως αντιμάχεται τον νέο διπολισμό, στην πραγματικότητα, με το σκεπτικό της σωτηρίας της χώρας, συμπλέει με τον ένα πόλο και θεωρεί πως όποιος διαφωνεί υπηρετεί τον δεύτερο, ανακηρύσσοντας μάλιστα συχνά τον τελευταίο «εσωτερικό εχθρό».

Η πρωτοβουλία, λέγεται, απευθύνεται σε ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Ομως είναι ευρύτατα γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου εκ προοιμίου την υποστηρίζει. Αυτό ήταν το νόημα της εκδήλωσης της 3ης Σεπτεμβρίου, γι” αυτό και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έσπευσε να την επικροτήσει πριν καν εκδηλωθεί επίσημα. Αντίθετα, είναι επίσης γνωστό ότι η ΔΗΜΑΡ την απορρίπτει. Το επίμαχο ζήτημα είναι φυσικά η συμμετοχή στην κυβέρνηση Σαμαρά, όπου οι δρόμοι των δύο κομμάτων χώρισαν τον περασμένο Ιούνιο.

Το να προτείνει κάποιος κοινό πολιτικό φορέα και κοινή κάθοδο των δύο κομμάτων στις ευρωεκλογές, με το ΠΑΣΟΚ να παραμένει στη συγκυβέρνηση, ισοδυναμεί προφανώς με το να ζητά από τη ΔΗΜΑΡ (και όχι βέβαια από το ΠΑΣΟΚ) να αναθεωρήσει τη θέση της. Διότι ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι θα ήταν αδιανόητο να συνυπάρχουν στο ίδιο σχήμα κόμματα που διαφωνούν ως προς τη συμμετοχή στην κυβέρνηση. Και φυσικά δεν είναι τυχαίο πως οι «58» στο σύνολό τους είναι υπέρ της συγκυβέρνησης και κατά της αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ. Εξάλλου τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ που συμμετέχουν ή υποστηρίζουν την πρωτοβουλία είναι αυτά ακριβώς που διαφώνησαν με την αποχώρηση. Οι «58» δεν φαίνεται να απευθύνθηκαν στην «υπόλοιπη», ευρέως πλειοψηφούσα ΔΗΜΑΡ, και εύλογα, διότι έχουν επίγνωση ότι δεν «χωράει» στην πρωτοβουλία τους.

Προς τι λοιπόν η «έκπληξη» και η «απογοήτευση» για την αρνητική αντίδραση της ΔΗΜΑΡ; Και προς τι τα υπονοούμενα περί προσωπικών κινήτρων του προέδρου της, όταν η διαφορά είναι καταφανώς πολιτική (η στάση απέναντι στην κυβέρνηση και τη μνημονιακή και άλλη πολιτική της); Ολα αυτά δεν θυμίζουν τη γνωστή από τα παλιά τακτική τής «ενότητας από τα κάτω» που αποσκοπεί στη διάλυση του δήθεν αποδέκτη της πρότασης;

Δεν αμφιβάλλω ότι οι «58» έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια και οράματα για την πρωτοβουλία τους. Καθώς όμως στην πολιτική μετρά η συγκυρία και οι ίδιοι ασφαλώς δεν είναι άπειροι, είναι δύσκολο να μην ερμηνευτεί η κίνησή τους, εν όψει μάλιστα και των ευρωεκλογών, ως προσπάθεια διάσωσης του ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου και παράλληλα ως προσπάθεια ανατροπής της γραμμής και του προέδρου της ΔΗΜΑΡ. Σεβαστό κι αυτό, αλλά λίγη ειλικρίνεια δεν θα έβλαπτε.

* Επιστημονικός συνεργάτης Ελεύθερου Πανεπιστημίου Βρυξελλών

Γιατί ο Κουβέλης κράτησε το 3%;

matrix24.gr
Η βασικότερη «παρέκκλιση» της πρότασης που κατέθεσε χθες η ΔΗΜΑΡ για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος με την απλή και ανόθευτη αναλογική αφορά στη διατήρηση του ορίου του 3% για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή.

Και μόνο αυτό το όριο υπονομεύει την απόλυτη αναλογικότητα της πρότασης της ΔΗΜΑΡ και αυτό προφανώς το γνωρίζουν στην Αγίου Κωνσταντίνου. Ο Neo, λοιπόν, ρώτησε και έμαθε για ποιον λόγο η ΔΗΜΑΡ προτείνει να διατηρηθεί το κατώφλι του συγκεκριμένου ποσοστού.
Ο Φώτης Κουβέλης, μου λένε, δέχθηκε εισηγήσεις από συνεργάτες του να μην ζητήσει την κατάργηση του 3%, προκειμένου να μην κατηγορηθεί δημοσίως ότι θέλει να καταργηθεί το όριο γιατί… φοβάται ότι δεν θα το πιάσει. Εξάλλου, το τελευταίο διάστημα, οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν τη ΔΗΜΑΡ και στα καλύτερά της, αφού σε αρκετές εξ αυτών το κόμμα του Φώτη Κουβέλη βρίσκεται κάτω από το ψυχολογικό όριο του 3%… Κοντολογίς, το μήνυμα της Αγίου Κωνσταντίνου είναι σαφές: «Θέλουμε απλή αναλογική, αλλά δεν φοβόμαστε τίποτα».

Τα σημάδια που κρύβει το κούνημα της ουράς του σκύλου

1/11/2013 , epikaira.gr Όταν ο σκύλος κουνάει την ουρά του αριστερά ή δεξιά, κάτι θέλει να πει, πρωτίστως στους άλλους σκύλους, αλλά και στους ανθρώπους...

Μια νέα ιταλική επιστημονική έρευνα επιβεβαίωσε ότι το κούνημα της ουράς προς τα δεξιά (από την άποψη του ίδιου του σκύλου) μεταδίδει ένα ευτυχισμένο και ειρηνικό μήνυμα, ενώ αντίθετα το κούνημα προς τα αριστερά αποτελεί σημάδι εκνευρισμού και επιθετικότητας. Πιο απλά, από την αντίστροφη οπτική γωνία του παρατηρητή, όταν κανείς βλέπει ένα σκύλο να έχει στραμμένη την ουρά του προς τα αριστερά, αυτό είναι καλό σημάδι (θετικά συναισθήματα του σκύλου), ενώ αν η ουρά «δείχνει» προς τα δεξιά, αυτό είναι μάλλον κακό σημάδι (αρνητικά - εχθρικά συναισθήματα του σκύλου). Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Τζιόρτζιο Βαλορτιγκάρα του Κέντρου Επιστημών Νου - Εγκεφάλου του πανεπιστημίου του Τρέντο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνούς κύρους περιοδικό βιολογίας "Current Biology", σύμφωνα με το BBC, το "Science" και τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», κατέγραψαν στο εργαστήριο τους τις εγκεφαλικές αντιδράσεις σκύλων που έβλεπαν σε βίντεο άλλους σκύλους. Ανάλογα με το πώς κουνούσαν την ουρά τους οι σκύλοι στο βίντεο, προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά, οι παρατηρητές σκύλοι έδειχναν αντίστοιχα είτε απόλυτη ηρεμία, είτε νευρικότητα και άγχος (αισθητή αύξηση των παλμών της καρδιάς τους). Οι επιστήμονες επισήμαναν πως, όπως και οι άνθρωποι, οι σκύλοι έχουν ασύμμετρα οργανωμένους εγκεφάλους, με αποτέλεσμα το αριστερό και το δεξί ημισφαίριό τους να παίζουν διαφορετικούς ρόλους και να εκφράζουν διαφορετικές συναισθηματικές αντιδράσεις. Έτσι, όταν ενεργοποιείται το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου του σκύλου, τότε η ουρά του στρίβει προς τα δεξιά, ενώ όταν ενεργοποιείται το δεξί ημισφαίριο, τότε η ουρά κινείται προς τα αριστερά. Πέρυσι, μια άλλη επιστημονική έρευνα από επιστήμονες του πανεπιστημίου του Λίνκολν είχε διαπιστώσει ότι οι σκύλοι γυρίζουν το κεφάλι τους προς τα αριστερά, όταν αντικρύζουν έναν επιθετικό σκύλο, και προς τα δεξιά, όταν ο απέναντι σκύλος είναι φιλικός. Οι ιταλοί ερευνητές δεν είναι βέβαιοι αν όντως ο κάθε σκύλος θέλει να επικοινωνήσει στους γύρω του τα συναισθήματά του με το κούνημα της ουράς του ή αν το τελευταίο απλώς συμβαίνει ως αντανακλαστικό υποπροϊόν της ενεργοποίησης του ενός ή του άλλου ημισφαιρίου του εγκεφάλου του. Μια παρόμοια αυτόματη αντίδραση συμβαίνει στις κόρες των ματιών των ανθρώπων, οι οποίες διαστέλλονται ενστικτωδώς ανάλογα με το τι βλέπουν (π.χ. ένα ωραίο δυνητικό σύντροφο). Παραμένει ασαφές, επίσης, τι ακριβώς νιώθει ο σκύλος, όταν έχει απολύτως ίσια την ουρά του! ΑΜΠΕ

Η ευδαιμονία πάει Δανία

Tου Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr Ωστε λοιπόν «είμαστε ο πιο δυστυχισμένος λαός της Ευρώπης», με «πιο ευτυχισμένους τους Δανούς». Καλούμαστε μάλιστα να αποδεχτούμε ότι το συμπέρασμα δεν είναι αυθαίρετο και υποκειμενικό, αλλά αδιαμφισβήτητο και επιστημονικά τεκμηριωμένο. Επειδή, λέει, προέκυψε από την έρευνα «Ατλας της ευτυχίας», που διεξήχθη από τους επιστήμονες Μπερντ Ραφελχούσεν και Ρενάτε Κέχερ για λογαριασμό των Γερμανικών Ταχυδρομείων, δημοσιεύτηκε δε στο οικονομικό περιοδικό Wirtschaftswoche. Συμμετείχαν 3.000 Ευρωπαίοι, που, μαθηματικώς αυτοβιογραφούμενοι, βαθμολόγησαν την προσωπική τους κατάσταση. Αν έλεγα ότι ξέρω το περιοδικό ή ότι έχω ακουστά τους επιστήμονες και την ειδικότητά τους, θα έπεφτε ο ουρανός να με πλακώσει μαζί με τους Γαλάτες συγχωριανούς του Αστερίξ και του Οβελίξ. Η αναφορά πάντως στον χαρακτήρα του εντύπου («οικονομικό», δηλαδή όχι πολιτικό ή θεωρητικό ή φιλοσοφικό) δεν είναι τυχαία ή ουδέτερη, αφού πολλοί θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως οτιδήποτε το οικονομολογικό έχει εξαρχής μέγα κύρος και αυτονόητη αντικειμενικότητα, ενώ τα πολιτικά, τα φιλοσοφικά κτλ. είναι εκ προοιμίου διαβλητά, αν όχι άκυρα. Και άντε μετά να εξηγήσεις γιατί τόσοι σοφοί οικονομολόγοι δεν συμφωνούν όχι μόνο στο πώς θα βγει η Ευρωζώνη από την κρίση της (αυτό έχει να κάνει και με την ιδεολογία του καθενός), αλλά ούτε καν στον προσδιορισμό των διαφόρων μεγεθών, στην «ταυτοποίηση» –καταπώς μάθαμε να λέμε– των ίδιων των αριθμών και των ποσοστών. Εν πάση περιπτώσει, είμαστε σβησμένοι από τον ευρωπαϊκό χάρη της ευτυχίας. Με άριστα το δέκα, μόλις που φτάνουμε το 3,4, όταν προ κρίσεως ήμασταν τουλάχιστον πάνω από τη βάση, σε ένα ημιενθαρρυντικό 5,7. Μάλιστα, το αυτοϋποβαθμιστικό 3,4 συνυπάρχει με τη διάχυτη πεποίθηση (που έγινε και τουριστοθηρευτικό σλόγκαν) ότι «ζούμε στην ομορφότερη και πλουσιότερη χώρα του κόσμου»· αλλά αυτού του είδους οι αμφιθυμίες δεν χωράνε σε έρευνες σαν τον «Ατλαντα». Μοναδική παρηγοριά μας (αν είμαστε χαιρέκακοι), η πτώση του δείκτη ευδαιμονίας και στις υπόλοιπες χώρες που ταλανίζονται από την κρίση. Οτι μετά την εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» και του «χρυσού ελληνικού καλοκαιριού», και ιδίως μετά το μιλένιουμ, έχουμε πάρει την κάτω βόλτα οικονομικά και ψυχολογικά το ξέρουμε, το νιώθουμε, το ζούμε, οπότε περιττεύουν οι ειδικές μετρήσεις. Αλλωστε, οι τρόποι μέτρησης είναι όσοι και οι μετρητές: αναρίθμητοι. Αλλοι, δασκαλεμένοι και από την ιδεολογία των διαφημίσεων, νιώθουν δυστυχείς δίχως τηλεόραση πλάσμα, συνδρομητικά μπουκέτα, αυτοκίνητα με μίνι μπαρ, κινητά που ψήνουν και καφέ, άι ποντ, άι παντ, άι κιου κτλ. Και άλλοι, χωρίς να πάσχουν από τεχνοφοβία, είναι σίγουροι ότι μπορούν να τα κουτσοκαταφέρουν και δίχως αυτά. Και οι μεν και οι δε, πάντως, πιθανότατα θα συμφωνούσαν σε κάτι: ότι το όνειρό τους δεν είναι η Δανία. Μόνο ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου θα διαφωνούσε μαζί τους. Αδιάφορο.

Η αστεία προσπάθεια του Χρήστου Σταϊκούρα να πείσει ότι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα

iefimerida.gr

Τον Οκτώβριο του 2013 μιλούσε για πρωτογενές πλεόνασμα 2,6 δισ. ευρώ. Χθες δήλωσε ότι το πλεόνασμα ανέρχεται σε 400 εκατ. ευρώ. Παρότι θα ήταν εξαιρετικά θετικό για τις επιδόσεις της Ελλάδας να το πετύχουμε, με αυτές τις αστείες δηλώσεις ο κ. Σταϊκούρας, γκρεμίζει την αξιοπιστία της ελληνικής κυβέρνησης.

Στις 10 Οκτωβρίου 2013 ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών έλεγε:

«Στα 2,6 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το πρωτογενές πλεόνασμα σε επίπεδο της Κεντρικής κυβέρνησης στο εννεάμηνο. Εξαιρώντας τα κέρδη από τα ομόλογα της ΕΚΤ το πρωτογενές πλεόνασμα διαμορφώνεται σε 1,1 δισ. ευρώ» δήλωσε ο Χρήστος Σταικούρας στο «Reuters».
Σε χθεσινή του ομιλία έλεγε άλλα:
Την εκτίμησή του για μικρό αλλά βιώσιμο πρωτογενές πλεόνασμα, ύψους, τουλάχιστον, 400 εκατ. ευρώ, με συντηρητικές εκτιμήσεις, επίδοση που σε όρους κυκλικά διορθωμένου πρωτογενούς πλεονάσματος είναι η υψηλότερη μεταξύ όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, διατύπωσε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Χρήστος Σταϊκούρας, στην ομιλία του σε εκδήλωση του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) με θέμα «Προκλήσεις και Προοπτικές της Ελληνικής Οικονομίας».

Ας σημειωθεί ότι αν υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα ή όχι θα διαπιστωθεί από τα ευρωπαϊκά όργανα τον ερχόμενο Απρίλιο, όπως δήλωσε πρόσφατα ο Ολι Ρεν.
Τι λέει για την ανεργία
Στη χθεσινή του ομιλία ο κ. Σταϊκούρας διαπίστωσε και ανακοπή της ανεργίας, χωρίς να αναφέρει ότι αυτό οφείλεται στα εποχικά τουριστικά επαγγέλματα.
Συγκεκριμένα, ο κ. Σταϊκούρας επισήμανε την εκτίμηση ότι η αυξητική δυναμική της ανεργίας ανακόπτεται, καθώς ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των ανέργων έχει μειωθεί σημαντικά από τα μέσα του 2012, από 42,8% που ήταν τον Ιούλιο του 2012 περιορίστηκε στο 10,1% τον Ιούλιο του 2013, υποδηλώνοντας ότι δύναται να σταθεροποιηθεί και υπό προϋποθέσεις να μειωθεί, ενώ έδωσε έμφαση στο γεγονός ότι η ύφεση επιβραδύνεται και διαψεύδει τις αρχικές εκτιμήσεις. Η αρχική πρόβλεψη ήταν για ύφεση 4,5% εφέτος, ενώ σήμερα αυτές οι εκτιμήσεις έχουν αναθεωρηθεί επί τα βελτίω, καθώς η ύφεση υπολογίζεται να κλείσει στο 4%.
Και μεγαλόστομες διακηρύξεις
Οι θετικές αυτές ενδείξεις είναι μικρού μεγέθους μπροστά στο τεράστιο μέγεθος θυσιών της κοινωνίας, πρόκειται, όμως, για θετικές ενδείξεις, που ήταν αποτέλεσμα της απόφασης της κυβέρνησης συνεργασίας το καλοκαίρι του 2012 να επιταχύνει ώστε να βγει η χώρα το ταχύτερο δυνατόν από το ανηφορικό τούνελ, στο οποίο είχε βρεθεί, επισήμανε ο κ. Σταϊκούρας. Ανέφερε, δε, ότι οι ενδείξεις αποτελούν εφαλτήριο για την επίτευξη βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων στόχων και την αντιμετώπιση νέων προκλήσεων.

Οι δίδυμοι της Θεσσαλονίκης

της Λένας Ευαγγέλου , protagon.gr

Δίδυμοι στη γέννα, ίδιοι στην εμφάνιση. Δύο σαν ένα, και οι δυο μαζί σήμα κατατεθέν του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Έξω από το Ολύμπιον, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, στη γύρα, στα μαγαζιά. Ο Ανέστης και ο Μιχάλης. Ίδιο σουλούπι, ίδιο ντροπαλό χαμόγελο, ίδιο ντύσιμο. Πουκάμισο κοντομάνικο το καλοκαίρι, καρό σακάκι τον χειμώνα. Ρούχα τριμμένα στους αγκώνες, παντελόνια που με το ζόρι φτάνουν μέχρι τον αστράγαλο. Παντού και πάντα μαζί, να λένε τις ίδιες ατάκες.
«Χαμός, τα ’μαθες;
«Πάνε τα λεφτά, τα φάγανε όλα».
«Φόροι, φόροι κι άλλοι φόροι…». Κι ένα «σ’ αγαπώ» πάντα για το τέλος, σφίγγοντας το χέρι σου πριν εξαφανιστούν.
Από ένα σημείο και μετά, ο ένας χάθηκε. Πάνε δύο χρόνια τώρα που έμεινε ο Ανέστης μόνος του να εμφανίζεται μπροστά σου ξαφνικά από το πουθενά. Έξω από το Ολύμπιον, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, στη γύρα, στα μαγαζιά.
«Πού είναι ο αδελφός σου;» κάποιοι τολμούσαν να ρωτήσουν. «Είναι καλά;»
«Φυλάει τη μαμά», απαντούσε μονολεκτικά.
Στους αστικούς μύθους της πόλης κυκλοφορούσε η φήμη ότι η μαμά, άρρωστη από καιρό, ίσως είχε ήδη φύγει. Και τότε η φράση του Ανέστη (ή μήπως του Μιχάλη) αποκτούσε μια τραγικά μεταφυσική διάσταση: Ίσως ο Μιχάλης (ή μήπως ο Ανέστης;) φυλάει τη μαμά από εκεί που βρίσκεται...
Πριν δύο βδομάδες, οι δίδυμοι έκαναν ξανά την εμφάνισή τους. Ίδιο σουλούπι, ίδιο ντροπαλό χαμόγελο, ίδιο ντύσιμο. Μάτια υγρά, φοβισμένα. Δύο σαν ένα, όπως παλιά, να κρατιούνται σφιχτά από το χέρι. Δίχως όρεξη για πολλά λόγια. Μια φράση μονάχα που βιάζονταν να στην πετάξουν στο πρόσωπο.
«Η μαμά πέθανε». Κι ύστερα ξανά και ξανά, η ίδια μελαγχολική επωδός: «Είμαστε πολύ στεναχωρημένοι, πολύ στεναχωρημένοι…». Φιγούρες του Μπέκετ. Δύο φοβισμένα γεροντάκια και συγχρόνως δύο μωρά απροστάτευτα. Και η φωνή να μη βγαίνει, να σταματάει, κόμπος στον λαιμό. Ή μήπως κόμπος στο σκοινί που τεντώνεται για να σταθείς όρθιος πάνω στη γη; Tεντώνεις το σκοινί κι αυτό κόβεται. Ομφάλιος λώρος λέγεται. Σε όποια ηλικία κι αν σε βρει, σε αφήνει ορφανό. Σ’ αφήνει μόνο σου και ας είσαι δίδυμος στη γέννα κι ίδιος στην εμφάνιση με κάποιον άλλον.
*Η Λένα Ευαγγέλου είναι δημοσιογράφος.Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ταξιδεύει μπροστά και πίσω από τη θεατρική σκηνή, μέσα από το Γραφείο Τύπου-Προβολής & Επικοινωνίας του ΚΘΒΕ.

Ο Σαμαράς και οι "58"

ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ , avgi.gr
Διαβάζοντας το άρθρο του Γιώργου Παγουλάτου στην Καθημερινή («Οι 58, το ΠΑΣΟΚ και η Ελιά», 27-28.10.13), καταλαβαίνει κανείς πολύ καλά τα αδιέξοδα του λεγόμενου Κέντρου. Δεν είναι μόνο η στεγνή γλώσσα, η έλλειψη στοιχειώδους αυτοκριτικής, η απουσία οποιουδήποτε οραματικού στοιχείου, η άρνηση μερικής, έστω, επιστροφής στις ρίζες του παλαιού φιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας. Ούτε ξαφνιάζει πια ο εγκλωβισμός σε μια κεντρική πολιτική σκακιέρα, σε μια κεντρική πολιτική αφήγηση, χωρίς κοινωνικές αναφορές. Είναι ότι υπάρχουν πράγματα που γνωρίζει ο πρωθυπουργός και που αγνοούν όλοι αυτοί που πασχίζουν να δημιουργήσουν ένα πιο αξιόπιστο και μετριοπαθές συμπλήρωμα στη Δεξιά. Γιατί είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι «58» επιδιώκουν κάτι περισσότερο από αυτό.
Αρχίζω με τα κοινά σημεία. Τόσο ο Σαμαράς όσο και οι «58» έχουν μια ισχυρή αίσθηση περί ρεαλπολιτίκ. Δέχονται, λίγο-πολύ, τον υφιστάμενο συσχετισμό δύναμης εντός Ε.Ε. Η συνέχεια μιας πολιτικής κατεύθυνσης αποτελεί σχεδόν αυταξία. Έτσι ο Παγουλάτος επιβραβεύει τους Συντηρητικούς της Βρετανίας γιατί δέχθηκαν το εθνικό σύστημα υγείας που εγκατέστησαν οι Εργατικοί μετά τον πόλεμο και την ίδια στιγμή θεωρεί στα "συν" της κ. Μέρκελ ότι αποδέχθηκε τις μεταρρυθμίσεις του Σρέντερ. Τώρα, το ότι το ΕΣΥ της Βρετανίας και η Ατζέντα 2010 του Σρέντερ αποτελούν μεταρρυθμίσεις με κάπως διαφορετικό αξιακό και κοινωνικό περιεχόμενο αποτελεί μάλλον πρόβλημα δεύτερης, για να μην πω τρίτης, τάξης για τους επίδοξους κεντριστές. Το κυρίαρχο είναι η συνέχεια στην πολιτική που εξασφαλίζει τη σταθερότητα, άρα επενδύσεις, επομένως και ευημερία υποτίθεται κάποτε στο μέλλον.
Στους «58» υπάρχουν άτομα που υπηρέτησαν μνημονιακές κυβερνήσεις (Παγουλάτος, Γιαννίτσης κ.λπ.), άτομα που κοντραρίστηκαν με το κόμμα τους γιατί δεν ήταν αρκετά μνημονιακό (Ματσαγγάνης) και άτομα που από το πρώτο Μνημόνιο επιχειρηματολογούν ότι το Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο αποτελεί μια στείρα αντιπαράθεση (Βούλγαρης). Όλοι μαζί μάς λένε ότι αυτό είναι το μέλλον μας και ας πάμε παρακάτω. Με αυτόν τον τρόπο η προσέγγιση των «58» δεν αποδέχεται μόνο τη ρεαλπολιτίκ των κυρίαρχων δυνάμεων στην Ε.Ε. και την Ελλάδα, αλλά και όλο το ιδεολογικό υποστηρικτικό πλαίσιο, ιδιαίτερα σε σχέση με την αγορά, την επιχειρηματικότητα, τις σφικτές μακροοικονομικές πολιτικές και την ανάγκη να μειωθούν οι μισθοί και να συρρικνωθεί το κοινωνικό κράτος. Το να αναζητεί κανείς το εναλλακτικό απλώς τον κατατάσσει στους λαϊκιστές (είτε νεοκομμουνιστικής είτε λατινοαμερικανικής κοπής).
Μόνο που ο κ. Σαμαράς ξέρει ότι, στην εποχή του Μνημονίου, της ανεργίας, της φτώχειας, των ανισοτήτων και της έλλειψης ελπίδας κοινωνικής ανάδειξης, το δίδυμο ρεαλπολιτίκ - αγορά αδυνατεί να προσφέρει ισχυρό νομιμοποιητικό πλαίσιο για το σύστημα. Ο αυταρχισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός δεν αποτελούν έλλειψη αστικής παιδείας, ένα έλλειμμα πολιτισμού του Σαμαρά -που αντιθέτως έχουν σε αφθονία οι «58»- αλλά συστατικά στοιχεία για τη συγκρότηση ενός κοινωνικού μπλοκ που θα θελήσει και θα μπορέσει να υποστηρίξει τις "αναγκαίες" μεταρρυθμίσεις. Στην πραγματικότητα και οι «58» κάπου στο βάθος το αντιλαμβάνονται αυτό. Εξάλλου η σιωπή τους τα τελευταία χρόνια για τη βία του κράτους, για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, για την επίθεση σχεδόν σε όλη την γκάμα κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ήταν, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, κάτι παραπάνω από εκκωφαντική. Ο φιλελεύθερος στην Ελλάδα, αλλά και αλλού, σε λίγο θα πρέπει να ανακηρυχθεί σε προστατευόμενο είδος.
Ο Σαμαράς γνωρίζει ότι ο φιλελευθερισμός έχει περιορισμένη χρησιμότητα για τις ανάγκες της τάξης του, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση. Ξέρει επίσης ότι αυτός που επιθυμεί τον στόχο επιθυμεί και τα μέσα. Και γι' αυτό ο Σαμαράς, ο Λαζαρίδης, ο Κεδίκογλου και ο Κρανιδιώτης ελάχιστα ασχολήθηκαν με τους «58». Δεν έχουν λόγο.

Όσοι καταλάβουν, καλώς … οι υπόλοιποι θα βολευτούν στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας»!

Βασίλης Δεληγκάρης , metarithmisi.gr

Kανένα πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί σήμερα να είναι υλοποιήσιμο και αποτελεσματικό αν δεν έχει ως κύριο στόχο του την υπέρβαση της σημερινής θλιβερής πραγματικότητας που βιώνει η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού και την επιτακτική πλέον άνευ αναβολής αναγκαιότητα, για το πέρασμα σε μια μεταμνημονιακή εποχή.. Για τον τερματισμό της «πολεμικής περιόδου» της άγριας λιτότητας, των αδιάκριτων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, της δολοφονικής φορολογίας επί δικαίων και αδίκων, της πρωτοφανούς σε ένταση αλλά κυρίως σε διάρκεια ύφεσης και της χωρίς προηγούμενο αύξησης της ανεργίας.

Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα έτσι στεγνά, ορθά – κοφτά, τότε προφανώς δεν μπορεί αντιληφθεί τίποτα. Όποιος δεν βλέπει την περιθωριοποίηση και την εξαθλίωση ενός τεράστιου μεγέθους του ελληνικού πληθυσμού, όπως και την προϊούσα καταστροφή της μικρομεσαίας αστικής τάξης της χώρας, είναι για τα σημερινά δεδομένα επικίνδυνος να ασχολείται με την πολιτική και την κρατική διαχείριση.

Όποιος δεν καταλαβαίνει την πραγματική κοινωνική κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα και δεν κατανοεί τις συνέπειες που αυτή προοιωνίζεται, δεν μπορεί σήμερα να λέγεται πολιτικός, δεν κάνει για πολιτικός ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Ευρώπη ούτε πουθενά !... Είναι άλλο πράγμα αγαπητοί «υπέρ- ρεαλιστές» πολιτικοί ο λαϊκισμός ο οποίος υπάρχει και ενδημεί δυστυχώς κατά κόρον στις μέρες μας από πολιτικούς αρχηγούς και κόμματα και είναι ένα άλλο πράγμα η αίσθηση της πραγματικότητας, των ορίων της κοινωνίας, η λαϊκότητα και η μετατροπή της κατανόησης αυτής σε πολιτικό σχέδιο και συγκεκριμένη πολιτική δράση. Αντιθέτως η έλλειψη αυτής της αίσθησης είναι που τροφοδότησε σε μεγάλο βαθμό και έδωσε χώρο στον λαϊκισμό, στον ακραίο και ανερμάτιστο πολιτικό λόγο.

Κανένας νέος πολιτικός οργανισμός, ενιαίος ή συμμαχικός, της κεντροαριστεράς ή της κεντροδεξιάς, δεν μπορεί να γεννηθεί και να στεριώσει αν δεν κατανοήσει και δεν αποδεχθεί κατ’ αρχή το μέγεθος της συντελεσθήσας καταστροφής, στην κοινωνία στους θεσμούς στο πολιτικό σύστημα και στα πολιτικά πρόσωπα που υπήρξαν κατά καιρούς εκφραστές του. Και μπορεί η δημοσιονομική κρίση σε τεχνικό οικονομικό επίπεδο κάποια στιγμή, αν δεν υπάρξει στο μεταξύ κάποιο ατύχημα να τερματιστεί, η κρίση όμως στην πραγματική οικονομία δεν θα τελειώσει τόσο εύκολα και στην κοινωνία ίσως να βρίσκεται μόνο στην αρχή μιας μεγάλης διάρκειας σκληρής «μεταπολεμικής» περιόδου. Έχουμε μπροστά μας, σύμφωνα με όλους τους σοβαρούς οικονομικούς αναλυτές, μια μεγάλη έρημο τουλάχιστον μιας δεκαετίας να διανύσουμε, μέσα στην οποία οι ταξικές αλλαγές που θα συντελεσθούν και που ήδη έχουν ξεκινήσει θα αλλάξουν ριζικά το κοινωνικό τοπίο.

Στη διάρκεια αυτής της πορείας μια νέα πολιτική πραγματικότητα είναι βέβαιο πως θα διαμορφωθεί, όχι απαραίτητα καλύτερη από την σημερινή και την προηγούμενη, έτσι κατά πώς εξελλίσονται τα πολιτικά πράγματα σήμερα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο όμως να αντέξουν μέσα σε αυτή την μεγάλη και εξουθενωτική πορεία, κόμματα και πρόσωπα όπως τα ξέραμε τόσα χρόνια, που έχουν συνδεθεί, δικαίως ή αδίκως με όλη αυτή την θλιβερή περίοδο που διανύουμε.

Ότι συμβεί καλό ή κακό σωστό ή λάθος θα έχει μέσα του το στοιχείο της ριζικής ανανέωσης. Όποιοι πολιτικοί σχηματισμοί και πολιτικές παρατάξεις το αντιληφθούν αυτό γρήγορα, ανανεωθούν ριζικά και καταφέρουν να διαμορφώσουν ένα σοβαρό σχέδιο και πρόγραμμα με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, αποσαφηνισμένα φυσιογνωμικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, διακριτό και ουσιαστικό πολιτικό λόγο, έχουν κάποια ελπίδα να πρωταγωνιστήσουν με θετικό τρόπο τα επόμενα χρόνια στην πολιτική ζωή του τόπου. Οι υπόλοιποι απλώς θα αναγκασθούν να βολευτούν στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας»…

Ο Βασίλης Δεληγκάρης είναι σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας