Το αλλόκοτο στη ΝΕΡΙΤ

Υπεύθυνος: ΧΡΗΣΤΟΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ , ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ας πούμε, ρε παιδί μου, ότι έχεις μια πετρελαιοπηγή. Μια πετρελαιοπηγή βαρβάτη, με παραγωγή φουλ. Ποιον θα διάλεγες για να τη διοικήσει, για να την κουμαντάρει, για να επιτύχει τα καλύτερα αποτελέσματα; Μα, φυσικά έναν τσοπάνο! Εναν βοσκό από τα όρη, που ξέρει τα πάντα γύρω από τα πρόβατα. Και γύρω απ' τα μαλλιά και τα γάλατα και τα τυριά, τι να σας λέω, ένα πράμα κούκλα.

Υπάρχει περίπτωση ένας τέτοιος άνθρωπος να μην τη βάλει σε δρόμο την πετρελαιοπηγή, να μην αξιοποιήσει, να μην αναδειχθεί σε πρώτη μούρη στην αγορά, να μην σε κάνει μάγκα εσένα που τον διάλεξες; Πλάκα κάνουμε τώρα;
Ναι αγαπητέ αναγνώστη και αγαπητή αναγνώστρια, πλάκα κάνουμε. Διότι κατ' αναλογίαν, τσοπάνος επελέγη για να διοικήσει την πετρελαιοπηγή της ΝΕΡΙΤ. Κι ακόμη καλύτερα, τσοπανόπουλα διορίστηκαν στο διοικητικό συμβούλιό της. Σας μοιάζει παράλογο; Καθόλου παράλογο δεν είναι.
Εφ' όσον το εποπτικό συμβούλιο της ΝΕΡΙΤ απαρτίζεται από ανθρώπους ασχέτους με την τηλεόραση (πλην Τατιάνας Καραπαναγιώτη), γιατί δηλαδή να μη στελεχώνεται αντιστοίχως και το διοικητικό της συμβούλιο από ανθρώπους ικανούς στο αντικείμενό τους, πλην όμως εντελώς ξένους με το «κουτί»; Ναι, μάλιστα, ορθώς, καλά το σκεφτήκατε, ήρθε η στιγμή που ρωτάνε τον Γιάννη τι κάνει κι εκείνος απαντά ευθαρσώς: «Κουκιά σπέρνω!».
Εν συντομία
Με δυο λόγια; Με δυο λόγια, όπως ανακοινώθηκε επισήμως: «Από τις πολλές αξιόλογες υποψηφιότητες επελέγησαν ως πρόεδρος δ.σ. και διευθύνων σύμβουλος ο κ. Γεώργιος Προκοπάκης και ως μέλη η κ. Κατερίνα Ευαγγελάκου, ο κ. Θέοδωρος Καρούνος, ο κ. Νίκος Ξανθούλης και ο κ. Κωνσταντίνος Πολυζωγόπουλος.
Αμέσως μετά το εποπτικό συμβούλιο προσκάλεσε τον επιλεγέντα πρόεδρο και τα μέλη σε κοινή συνάντηση. Στη συνέχεια το νέο διοικητικό συμβούλιο συνήλθε στην πρώτη του συνεδρίαση».
Τόσο καλά, τόσο αρμονικά. Να δούμε όμως ένα ένα τα πρόσωπα του νέου διοικητικού συμβουλίου. Σαφώς η σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάκου γνωρίζει τα του θεάματος, αν και από τηλεόραση δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς κατέχει.
Ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Πολυζωγόπουλος ειδικεύεται σε ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας, πράγμα το οποίο ενδέχεται να βοηθήσει σε πεντέξι ζητήματα τη ΝΕΡΙΤ, αν και ουδέποτε οι κρατικοί φορείς είχαν προβλήματα στο συγκεκριμένο τομέα. Πάντοτε πλήρωναν αυτά που όφειλαν, έστω και με καθυστερήσεις.
Για το συνθέτη και τρομπετίστα Νίκο Ξανθούλη, δεν ξέρω τι να πω. Οφείλω πάντως να σημειώσω ότι το μουσικό λόμπι έχει πλέον ισχυρά κονέ στη ΝΕΡΙΤ, μια και μέλος του εποπτικού συμβουλίου είναι ο μαέστρος Λουκάς Καρυτινός.
Ο Θεόδωρος Καρούνος από την πλευρά του είναι ειδικό διδακτικό προσωπικό στο ΕΜΠ, στο εργαστήριο διαχείρισης και βέλτιστου σχεδιασμού δικτύων, οπότε υποθέτω πως κάποια βοήθεια θα προσφέρει σε αυτό το πράγμα που αποκαλείται hprt.gr. Με τις ευχές μου, αλλά και πάλι δεν βλέπω καμία σχέση με τη μικρή οθόνη.
Η «Δράση»
Και πάμε στον νέο προέδρο και διευθύνοντα σύμβουλο. Ο Γεώργιος Προκοπάκης έχει τα τελευταία έτη διακριθεί ως καλεσμένος και συνομιλητής της Πόπης Τσαπανίδου και του Μπάμπη Παπαδημητρίου, εκπροσωπώντας ατύπως την κίνηση «Αριστεροί υπέρ της Δράσης». Σχήμα οξύμωρον ο τίτλος θα μου πείτε, και δίκιο θα έχετε, μια και η Δράση έχει τόση σχέση με την Αριστερά όση και ο φάντης με το ρετσινόλαδο.
Πλην όμως, εκεί κατέφυγε μια ομάδα πρώην στελεχών της ΔΗΜΑΡ που δεν τα βρήκαν με τον Φώτη Κουβέλη και κάποια στιγμή πήραν την άγουσα. Και έκτοτε δεν έχουν σταματήσει να χύνουν χολή στην πάλαι ποτέ στέγη τους.
Με βάση το βιογραφικό του που δημοσιεύει στο Protagon.gr, ο κ. Προκοπάκης πάνω κάτω έχει κάνει τα εξής: «Σπούδασε μηχανικός, δίδαξε οκτώ χρόνια στο Columbia, θεωρεί πόλη του τη Νέα Υόρκη, αλλά δεν τη νοσταλγεί, λατρεύει το baseball και τους Yankees. Από το 1990 είναι αγοραίος: επιχειρηματίας και σύμβουλος επιχειρήσεων. Φιλελεύθερος, σταλινικός, σπασίκλας. Γαύρος το θρήσκευμα».
Τζιχάντ
Bon pour l' orient μοιάζουν όλα τα ανωτέρω, όπως και ο αστικός μύθος που θέλει το νέο διευθύνοντα σύμβουλο της ΝΕΡΙΤ να στρατολογείται στο περιοδικό «Books' Journal» ελλείψει άλλης απασχολήσεως. Εκεί πάντως μεγαλούργησε ως αρθρογράφος του νεοφιλελεύθερου χώρου, κηρύσσοντας τζιχάντ σε κάθε υποψία αριστερής σκέψης.
Σε έτερο βιογραφικό του, από την άλλη, που δημοσιεύεται στο drassi.gr, αναφέρονται τα εξής: «Από το 1990 είναι βασικός μέτοχος και τεχνικός διευθυντής της εταιρείας συμβούλων SPEC Α.Ε. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται κυρίως με θέματα αναδιοργάνωσης επιχειρήσεων, διαχείρισης πληροφοριών και χρηματοοικονομικά».

Υποθέτω ότι θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Κατερίνας Ευαγγελάκου (αποχώρησε από την προεδρία της Ακαδημίας Κινηματογράφου) και θα παραιτηθεί από τις λοιπές θέσεις του τώρα που έγινε διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ. Σε κάθε περίπτωση, η παλαιότερη απασχόλησή του με την κολύμβηση είμαι σίγουρος ότι θα του φανεί πολύ χρήσιμη. Τέτοια φουρτούνα που παραλαμβάνει και τέτοια τρικυμία στα κρανία ορισμένων...     

Μιχάλης Ιγνατίου: Η Ελλάδα πρέπει να κάνει την «επανάστασή» της

ώρα είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων και της σύγκρουσης με τις δυνάμεις που επιμένουν στη σκληρή λιτότητα...

του Μιχάλη Ιγνατίου , epikaira.gr  Όλο και πληθαίνουν οι πληροφορίες ότι η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε χωρίς αντίσταση τη νέα «βοήθεια» των Ευρωπαίων εταίρων της, αφού αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι το Ελληνικό Πρόγραμμα «δεν βγαίνει» και η Ελλάδα αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές υποχρεώσεις της. Βεβαίως, όταν ομιλούν για «νέα βοήθεια» εννούν «νέα δάνεια», και θα πρέπει να διορθωθεί ο όρος που χρησιμοποιούν κατά κόρον τα ελληνικά ΜΜΕ. Ο νέος δανεισμός είναι λάθος και θα βυθίσει ακόμα περισσότερο τη χώρα στα προβλήματα, πολλαπλασιάζοντας τα χρέη της που ήδη ξεπέρασαν τα 315 δις ευρώ. Ο καθένας μπορεί να υπολογίσει τα χρόνια αποπληρωμής και το συμπέρασμα είναι ότι οι επόμενες γενιές –χωρίς να έχουν την παραμικρή ευθύνη– θα πληρώνουν σε όλη τους τη ζωή.   Η εμπειρία, από το Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα, αποδεικνύει ότι όλοι οι υπολογισμοί και όλες οι προβλέψεις είναι λανθασμένες. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δείχνει μεγαλύτερη «γενναιότητα» από τους Ευρωπαίους αποδεχόμενο τα δικά του λάθη αν και επιρρίπτει τις ευθύνες στην Αθήνα, η οποία δεν υλοποίησε το Πρόγραμμα, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Η αλήθεια είναι ότι η υλοποίηση χαρακτηρίστηκε από ανόητες καθυστερήσεις και ανικανότητα, ενώ η έλλειψη εμπιστοσύνης αύξησε τα προβλήματα και τελμάτωσε την εφαρμογή. Το Πρόγραμμα έτσι κι αλλιώς ήταν προβληματικό. Ήταν ένα ανεφάρμοστο Πρόγραμμα για τα δεδομένα της Ελλάδας και θα έπρεπε ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου να το αποφύγει, αντί να σύρει τη χώρα βάσει σχεδίου στο μηχανισμό. Αλλά, από τη στιγμή που μπήκε στο χορό, έπρεπε να χορέψει και δεν το έπραξε επιρρίπτοντας τις ευθύνες στον υπουργό του των Οικονομικών, ο οποίος χρειαζόταν να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για τα κατανοήσει ο πολιτικός του προϊστάμενος ακόμα και τα απλά οικονομικά.   Η πατρίδα μας δεν χρειάζεται άλλα δανεικά. Αυτό που απαιτείται είναι μείωση του χρέους της για να μπορέσει να ανασάνει. Και η λεγόμενη «ελάφρυνση» του χρέους θα πραγματοποιηθεί μόνο με γενναίο «κούρεμα» των δανείων που έδωσαν κερδοσκοπώντας ασύστολα τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Συντηρητικά υπολογίζοντας, η Γερμανία έχει εισπράξει από τις προβληματικές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου 123 δις ευρώ σε τόκους. Πρόκειται για ασύλληπτο ποσό.   Ας είμαστε ρεαλιστές κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από αριθμούς, που η εμπειρία έδειξε ότι δεν είναι ορθοί. Στο δρόμο προς το μηχανισμό οι κυβερνώντες ισχυρίζονταν ότι η χώρα χρειαζόταν 30 με 35 δις για να φτάσει τα 130, στα οποία προστέθηκαν άλλα 110. Κι ενώ οι πάντες εκτός του ΔΝΤ έλεγαν πως η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί άλλα δάνεια, πληροφορηθήκαμε μέσω του... αθυρόστομου Σόιμπλε ότι απαιτείται και τρίτο πρόγραμμα, άρα και νέα «βοήθεια».   Τα όσα συμβαίνουν είναι εξωφρενικά και παράλογα. Η χώρα βρίσκεται στον αναπνευστήρα και ο κάθε Σόιμπλε έχει τη δυνατότητα να τραβά την πρίζα όποτε γουστάρει και να μας πνίγει. Θα επαναλάβω τη μεγάλη αλήθεια, ότι η κατάσταση θυμίζει κατοχή χωρίς στρατεύματα. Η σημερινή Γερμανία κατάφερε ό,τι απέτυχε ο διαβόητος Χίτλερ: Ελέγχει απόλυτα όλη την Ευρώπη. Η Βρετανία δεν ασχολείται, αφού αντιμετωπίζει μύρια προβλήματα, η Γαλλία διοικειται από έναν Πρόεδρο που είναι για τα μπάζα, και η Ιταλία είναι μια ελεγχόμενη χώρα, χάνοντας την παλιά της αίγλη. Δεν υπάρχει κανένας να αντισταθεί και να αντιπαρατεθεί στην κυρία Μέρκελ.   Η Ελλάδα πρέπει να κάνει την «επανάστασή» της. Ο πρωθυπουργός, ο κ. Βενιζέλος και οι αρμόδιοι υπουργοί πρέπει να εκπονήσουν πρόγραμμα για την ανάπτυξη και να υιοθετήσουν το αμερικανικό «μοντέλο», σε συνδυασμό με την ελάφρυνση του χρέους, όχι με την προσθήκη νέων δανεικών. Οι Αμερικανοί πιστεύουν –και απεδείχθησαν ορθοί– πως η λιτότητα δεν φέρνει ούτε ανάπτυξη ούτε δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Αν μελετήσει κανείς τα δύο μοντέλα, το αμερικανικό και το γερμανικό, εύκολα αποδεικνύει ότι οι οικονομολόγοι του κ. Ομπάμα πέτυχαν όλους τους στόχους τους χωρίς να πονέσει ο λαός.   Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων και της σύγκρουσης με τις δυνάμεις που επιμένουν στη σκληρή λιτότητα. Ο ελληνικός λαός, που έχει φτάσει στα όριά του, θα εκτιμήσει την προσπάθεια της κυβέρνησης. Διαφορετικά, τα νέα δάνεια, που οπωσδήποτε θα συνοδευθούν από νέα μέτρα, θα οδηγήσουν σε κοινωνική αναταραχή, που όπως είπε ο κ. Ομπάμα στον κ. Σαμαρά πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία. Κι αυτό θα συμβεί μόνο με τον περιορισμό της λιτότητας, με αποφυγή νέων μέτρων και με μέτρα για την ανάπτυξη που θα χτυπήσουν την ανεργία.

Σοκ για τους ελεύθερους επαγγελματίες – Στο 26% ανεβαίνει η παρακράτηση στα μπλοκάκια

iefimerida.gr
Νέες ρυθμίσεις και φορολογικές παρεμβάσεις για εκατομμύρια εργαζομένους ζητάει η Τρόικα από την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, με τους ελεύθερους επαγγελματίες να πληρώνουν το μάρμαρο ακόμη μια φορά.
Οπως αναφέρει η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπους», οι εκπρόσωποι των δανειστών πιέζουν για αύξηση στην παρακράτηση φόρου από το 20% στο 26% στα μπλοκάκια κάτι που αναμένεται να βαρύνει ακόμη περισσότερο τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Μάλιστα αυτή η αύξηση 30% στην παρακράτηση φόρου προωθείται, σύμφωνα με την εφημερίδα, με το πρόσχημα της απλοποίησης του φορολογικού συστήματος.
Οι υποστηρικτές αναφέρουν ότι με την αύξηση σε 26% ουσιαστικά θα εξαντλείται η φορολογική υποχρέωση κάθε αυτοαπασχολούμενου, ωστόσο, στην ουσία πρόκειται για ένα βαρύτατο φόρο επί του τζίρου.
Αυτό διότι η κάθε αμοιβή που εισπράττει ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν είναι καθαρό κέρδος, αλλά ακαθάριστα έσοδα από τα οποία αφαιρούνται δαπάνες και το υπόλοιπο ποσό είναι εκείνο που υπόκειται σε φόρο εισοδήματος.
Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο», θα καταργηθεί και η διάταξη που προβλέπει έκπτωση 1,5% στη μηνιαία παρακράτηση φόρου για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.
Τα νέα αυτά μέτρα αναμένεται να αποδώσουν έως και 200 εκατ. ευρώ στον προϋπολογισμό το 2014.

Κέρδη και πελάτες

Κώστας Γιαννακίδης , protagon.gr
Με την ηγεσία στη φυλακή και το κόμμα στους Κασιδιάρη, Ζαρούλια (και Ουρανία) οι εκλογικές προσδοκίες της Χρυσής Αυγής περιορίζονται στους τύπους που νομίζουν ότι το αίμα τους έχει την ελληνική γεύση του ελαιολάδου. Διότι όταν στο πεζοδρόμιο υπάρχει το αίμα ενός νεκρού, τότε η σβάστικα στο μπράτσο του Κασιδιάρη δείχνει ως αυτό που πραγματικά είναι. Φάνηκε και από τις εκδηλώσεις συμπαράστασης στα δικαστήρια. Αν στη θέση του Μιχαλολιάκου ήταν άλλος πολιτικός αρχηγός, θα είχαν στήσει μέχρι και εξέδρα για τη συγκέντρωση. Τώρα μάζεψαν εκατό άτομα που έκρυβαν τα πρόσωπα πίσω από τις σημαίες. Λογικό. Οι ψήφοι στη Χρυσή Αυγή εξέφραζαν διαμαρτυρία, δεν συνυπέγραψαν την ατζέντα της. Τώρα η Χρυσή Αυγή φθίνει, δεν αποκλείεται και να εξαφανιστεί. Δεν θα συμβεί το ίδιο με τους λόγους που σταύρωσαν τα ψηφοδέλτιά της. Η οργή δυναμώνει μαζί με την ανεργία. Ποιος θα αναλάβει να τη διαχειριστεί;
Για το καλό όλων μας, θα ήταν φρόνιμο η έκφραση της οργής να χορηγηθεί από το συνταγματικό τόξο. Ποιος θα καρπωθεί το μεγαλύτερο όφελος από τη διαμαρτυρία; Λογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, απευθυνόμενος, φυσικά, στους διαμαρτυρόμενους και όχι στους «συνειδητοποιημένους» φασίστες. Αυτό, όμως, δεν αποκλείεται να τον διατηρήσει σε μία απόσταση από τη λογική των νοικοκυραίων. Εκεί που το κόμμα πάει να μετακινηθεί προς το κέντρο, ίσως βρει μπροστά του τον πειρασμό για τη διεύρυνση της βάσης του, πριμοδοτώντας περισσότερο την οργή. Με τους ΑΝ.ΕΛ. τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα. Θα δώσουν περισσότερα δεξιά φάλτσα στον λόγο τους και θα πάρουν το μερίδιο που τους αναλογεί. Και η Νέα Δημοκρατία; Ως εκφραστής του μνημονίου, μπορεί να βάλει τις μάρκες της μόνο στο μάζεμα μεταναστών και στην «επιβολή της νομιμότητας». Είναι και το ΚΚΕ που θα επαναπατρίσει κάποιους ψηφοφόρους. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ θα το παρακολουθήσουν μάλλον αδιάφορα.

Το συμπέρασμα; Όσοι έχουν να κερδίσουν κάτι από τη Χρυσή Αυγή είναι υποχρεωμένοι να απευθυνθούν σε ένα ακροατήριο που ψήφισε οργισμένο. Ένα σημαντικό κομμάτι του υιοθετεί ακραίες απόψεις. Πώς θα κινηθούν οι ενδιαφερόμενοι κυνηγώντας τις ψήφους; Θα ανεβάσουν τόνους ή προσδοκούν να κατεβάσουν οι «πελάτες» τους δικούς τους;

Είναι πολλά τα λεφτά, πατριώτη...

Κατσάκος Πέτρος ,avgi.gr

Δεν θα ήθελα να ήμουν ένας από αυτούς που κατά καιρούς στήθηκαν στην ουρά του συσσιτίου για ένα κιλό πατάτες κι ένα πεπόνι και να κοιτάζω σήμερα με απορία τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα συρτάρια των μελών του ελεήμονος Λαϊκού Συνδέσμου. Φτωχός, άνεργος, απελπισμένος κι εξαθλιωμένος, που έτρεξα να σιτιστώ από τους αγνούς πατριώτες, με τα αγνά αισθήματα και τα αγνά πορτοφόλια. Μου έλεγαν τότε πως τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, τα ευρώ της κρατικής επιχορήγησης, επιστρέφουν σε μένα με τη μορφή της πατάτας κι ενός ξεχειλωμένου πουλόβερ.
Την ίδια ώρα, ο «αρχηγός» μου έδειχνε με περηφάνια τη φορολογική του δήλωση για να με πείσει πως κι αυτός είναι ένας σαν κι εμένα. Η κοινή φορολογική δήλωση του Νίκου Μιχαλολιάκου και της Ελένης Ζαρούλια δείχνει ότι πέρυσι είχαν μηνιαίες αποδοχές ύψους 1.652 ευρώ καθώς η μεν κ. Ζαρούλια δεν εμφάνισε ούτε ευρώ πραγματικό εισόδημα, αλλά μόνο τεκμαρτό από δωρεάν παραχωρήσεις ακινήτων, ο δε Μιχαλολιάκος δήλωσε φορολογητέο εισόδημα από έκδοση εντύπων ύψους 23.000 ευρώ, από το οποίο, αν αφαιρεθεί ο αναλογών φόρος, «έμειναν στην τσέπη του» 19.827 ευρώ. Συνεπώς, το καθαρό μηνιαίο εισόδημα της οικογένειας ήταν 1.652 ευρώ. Μια μέση ελληνική οικογένεια σαν τη δική μου, που έπρεπε να τα βγάλει πέρα με λογαριασμούς και έξοδα, αλλά την ίδια ώρα είχε και 43.000 ευρώ στο συρτάρι για τις ανάγκες του σαββατοκύριακου. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει σε αυτή τη χώρα.

Μπορεί ακόμα και να σου ζητηθεί εγγύηση 50.000 ευρώ από κανένα δικαστήριο. Να μην έχεις κάτι στην άκρη για να γλυτώσεις την «μπουζού»; Γιατί ξέρεις τι σημαίνει να είσαι μια «αγανακτισμένη» πατριώτισσα που πολεμάει μέρα - νύχτα για να ξεβρομίσει τον Άγιο Παντελεήμονα από τα «σκουπίδια» της Αφρικής και της Ασίας, να έχεις τα ψυχολογικά σου προβλήματα -και μάλιστα με χαρτί πατριώτη ψυχίατρου- και να σε σέρνουν ένα πρωί στα αστυνομικά τμήματα; Ποια, εσένα που ήσουν στην πρώτη γραμμή των συσιτίων; Ε, να μην έχεις κι εσύ 143.000 ευρώ για την κακιά την ώρα; Αυτά βλέπεις σήμερα και σκέφτεσαι μήπως τόσο καιρό ήσουν στη λάθος πλευρά του συσσιτίου. Μήπως από την άλλη πλευρά ήταν καλύτερα; Γιατί από την άλλη πλευρά ήταν πολλά τα λεφτά, πατριώτη...

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Εθνική Τράπεζα

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Οι μελαγχολικές ειδήσεις του φθινοπώρου για την προσωρινή αναστολή λειτουργίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη συρρίκνωση της Εθνικής Τράπεζας επισκιάζονται από την καταιγίδα των εγκλημάτων και των διώξεων της Χρυσής Αυγής. Ιστορική καμπή, όπως και να τα δει κανείς όλα αυτά τα γεγονότα: τη φθίση κορυφαίων ιδρυμάτων του ελληνικού κράτους και την ανάδυση του νεοναζιστικού εφιάλτη ακριβώς σε αυτή τη στιγμή εθνικής αδυναμίας. Προχθές, έξι πρώην πρυτάνεις του Πανεπιστημίου Αθηνών απηύθυναν αγωνιώδη έκκληση προς τον υπουργό Παιδείας, προκειμένου να επανεξετασθεί η απόλυση 500 διοικητικών υπαλλήλων και να παραμείνει εν λειτουργία το ίδρυμα. Οι πρυτάνεις τάσσονται υπέρ της άμεσης επαναλειτουργίας του Πανεπιστημίου, αλλά επισημαίνουν ότι η «μη διαφανής» και «παράλογη» αφαίρεση προσωπικού θα οδηγήσει σε δυσλειτουργία ή νέκρωση βιβλιοθήκες, γραμματείες, εργαστήρια, κλινικές, σε ένα ίδρυμα που διαμορφώνει και εκπαιδεύει 65.000 φοιτητές. Ενα ίδρυμα που είναι η κιβωτός του νεότερου Ελληνισμού, θα προσθέταμε, όπως κι αν το δει κανείς: πνευματικά, επιστημονικά, πολιτικά. Από τη γένεσή του το 1837, στεγασμένο στους πρόποδες της Ακροπόλεως, έως τη συμβολική του εγκατάσταση το 1841 στο κέντρο της Αθήνας, στο νεοκλασικό αριστούργημα του Κρ. Χάνσεν, το ΕΚΠΑ παράγει επιστήμονες, λογίους, δασκάλους, τα στελέχη της διοικούσας ελίτ, εθνική συνείδηση. Είναι το πρώτο πανεπιστήμιο στη ΝΑ Μεσόγειο, δηλαδή στα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα, το 1841, ιδρύεται η Εθνική Τράπεζα, άλλη μια πρωτιά στην περιοχή. Οι Ελληνες προικίζουν το νεογέννητο κρατίδιο με ό,τι θεωρούν χρησιμότερο μετά τα άρματα του ιδρυτικού ξεσηκωμού: με γράμματα και χρήματα, με γνώση και εμπόριο. Μαζί και η έρευνα του ενδόξου παρελθόντος, στο πλαίσιο του νεοκλασικισμού που διαποτίζει το σώμα του αναδυόμενου έθνους - κράτους: η Αρχαιολογική Υπηρεσία συστήνεται το 1834, η Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία ιδρύεται το 1837. Η βιομηχανία δεν ήταν στις προτεραιότητες του κράτους και των ιδιωτών, άρα και η τεχνική εκπαίδευση θα έρθει πολύ αργότερα. Το Πολυτεχνείο θα προαχθεί σε ΑΕΙ μόλις το 1887. Δύο αιώνες σχεδόν από την ίδρυσή τους, οι δύο συμβολικοί και υλικοί πυλώνες του νεότερου Ελληνισμού συρρικνώνονται και εξασθενούν, ακολουθώντας τη μοίρα του πτωχευμένου κράτους. Η Εθνική Τράπεζα, βαριά λαβωμένη, στηριζόμενη ήδη σε δάνεια κεφάλαια του πτωχευμένου κράτους, αναγκάζεται επιπλέον να αποχωρήσει από πέντε βαλκανικές χώρες και να πουλήσει το 40% της Finansbank στην Τουρκία. Μπορούμε να δούμε αυτή την ιστορική φάση σαν απαρχή διαρκέστερης συρρίκνωσης, σαν παρακμή εν εξελίξει, αλλά θα μπορούσαμε εξίσου, και ορθότερα, να τη δούμε σαν φάση συσπείρωσης και αναπροσδιορισμού, σαν απαρχή βαθύτερων αναγεννητικών διεργασιών. Σε κάθε περίπτωση, η διατήρηση των δύο αυτών πυλώνων ακέραιων, εν ζωή και εν λειτουργία, σε συνέχιση του ιστορικού τους ρόλου, συνυφαίνεται κρίσιμα με τη συνέχιση του παρ’ ημίν έθνους-κράτους στον 21ο αιώνα.

Έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο στο ΙΚΑ.

Ανδρέας Πετρουλάκης , protagon.gr

Το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» πρέπει να είναι το πιο ξοδεμένο κλισέ του δημόσιου λόγου. Λέγεται πάντα με τόσο καθηλωτική βεβαιότητα λες και τους δικαστικούς, με το που διορίζονται Πρωτοδίκες, τους πετάνε στη μαρμίτα με το αλάνθαστο φίλτρο. Και χάνουν τα κουσούρια που έχει η υπόλοιπη κοινωνία κρατώντας μόνο τις αρετές της. Σαν να καθαγιάζονται. Για αυτό ο Πρωθυπουργός το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» το λέει με το ίδιο τέμπο που λέει «έχω εμπιστοσύνη στην Παναγιά».
Κι εγώ έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο έχω και στους άλλους τομείς του δημοσίου. Όσο έχω στο ελληνικό ΙΚΑ, ας πούμε. Στελεχώνονται και τα δύο από έλληνες πολίτες, φιλότιμους, μορφωμένους, έντιμους, εργατικούς, διεφθαρμένους, ανεπαρκείς, αδιάφορους, συμπλεγματικούς και οκνηρούς, σε αναλογία περίπου, φαντάζομαι, του γενικού πληθυσμού. Και των δύο η ηγεσία διορίζεται από την κυβέρνηση και για να τελεσιδικήσει μία υπόθεση χρειάζεται περίπου όσο για να βγει μια σύνταξη. Πάντως πάνω τους ακουμπούν δύο θεμελιώδους σημασίας γρανάζια, ζωτικά για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Το Κράτος Δικαίου και το Ασφαλιστικό Σύστημα.
Προσωπικά, εμπιστεύομαι την ελληνική Δικαιοσύνη όσο εμπιστεύομαι το ελληνικό ΕΣΥ, την ελληνική Αστυνομία, το ελληνικό Λιμενικό, τα ελληνικά Πανεπιστήμια, την ελληνική Πυροσβεστική, Πολεοδομία, Εφορία, Δασολογική υπηρεσία, υπηρεσία Φάρων και όλες αυτές τις εξουσίες, ιδρύματα, υπηρεσίες και οργανισμούς που λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους, τροφοδοτούνται με προσωπικό και νοοτροπία από την κοινωνία μας και ασφαλώς την καθρεφτίζουν. Για αυτό, όπως και στους υπόλοιπους θεσμούς, έτσι και στη Δικαιοσύνη και λάθη γίνονται και ακατανόητες αποφάσεις λαμβάνονται αλλά και γενναίες και ανυποχώρητες στους επηρεασμούς συμπεριφορές συναντάμε.
Καταντά ρατσισμός στους υπόλοιπους έλληνες δημοσίους υπαλλήλους αυτή η χρόνια διάκριση. Σχεδόν όλους τους άλλους τομείς οι πολιτικοί κατά καιρούς τους έχουν στιγματίσει ως σπάταλους, γραφειοκρατικούς, διεφθαρμένους, πολυάνθρωπους, αντιπαραγωγικούς, ανεπαρκείς, συντεχνιακούς κ.λπ. Δικαίως, πολλές φορές. Αλλά το ερώτημα είναι, γιατί οι δικαστές είναι πάντα στο απυρόβλητο. Πόσω μάλλον που έχουν στο ιστορικό τους δύο παραδικαστικά.
Ποτέ δεν λένε οι πολιτικοί έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό ΕΣΥ, συνήθως δε, νοσηλεύονται σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ποτέ δεν λένε έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό δημόσιο σχολείο, στο οποίο άλλωστε δεν εμπιστεύονται ούτε τα παιδιά τους. Θα μου πείτε ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι υπηρεσία, είναι εξουσία. Μα τους χειρότερους χαρακτηρισμούς τους επιφυλάσσουν για τις άλλες δύο εξουσίες, την Κυβέρνηση και τη Νομοθετική, όταν δεν είναι του κόμματός τους.
Πρέπει να σταματήσει αυτό το παραμύθι. Σε μία ώριμη Δημοκρατία οι πάντες κρίνονται. Και ακόμα περισσότερο. Αξιολογούνται. Όπως υπάρχει η δίκαιη απαίτηση να αξιολογούνται επιτέλους οι δημόσιοι υπάλληλοι και σε κάποιες περιπτώσεις η αξιολόγηση έχει ήδη αρχίσει, πρέπει να συμβεί το ίδιο και με τους δικαστικούς. Γιατί ουδείς το έχει ζητήσει; Αν είναι όντως αλάνθαστοι τόσο το καλύτερο για αυτούς.

Τα ζόμπι κατά του κοινωνικού κράτους

• Καπάκος Σταύρος ,02.10.2013 , avgi.gr                                   

  Η διαμάχη του Ομπάμα με τους Ρεπουμπλικανούς στις ΗΠΑ, με αφορμή την αύξηση στο πλαφόν του κρατικού δανεισμού, επαναφέρει αναγκαστικά στην επικαιρότητα το θέμα της υπέρβασης της κρίσης με τα επισφαλή δάνεια, τη φούσκα που ταρακούνησε την αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία μετά το 2008 και συνεχίζει να αποτελεί επικίνδυνη τορπίλη.
Η ουσία της κόντρας Ομπάμα - Συντηρητικών είναι το ίδιο το κοινωνικό κράτος, δηλαδή η μεταρρύθμιση υγείας, γνωστή ως Obamacare, που αποτέλεσε την κορωνίδα της εσωτερικής πολιτικής του Αμερικανού πρόεδρου. Αν και δεν πρόκειται γι' αυτό που λέμε στην Ευρώπη κοινωνικό κράτος, αλλά για μεταρρύθμιση μικρότερου βάθους, οι αντιδράσεις του συντηρητικού κατεστημένου στις ΗΠΑ είναι ισχυρές. Οι ιέρακες των αγορών θεωρούν τις δαπάνες αυτές αντιπαραγωγικές.
Στην πραγματικότητα, οι Ρεπουμπλικανοί, αλλά όχι μόνον αυτοί, ζητούν από τον Ομπάμα να περιορίσει τις δαπάνες που προορίζονται για τη μεταρρύθμιση της υγείας προκειμένου να δώσουν τη συγκατάθεσή τους στην αύξηση του πλαφόν δανεισμού. Τι θα μείνει, όμως, από την προεδρία Ομπάμα στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής αν ψαλιδιστεί και η μεταρρύθμιση στην υγεία; Σχεδόν τίποτα, βεβαίως, πέραν της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης με τις ενέσεις ρευστότητας της FED, πολιτική με την οποία επίσης διαφωνούν οι Ρεπουμπλικανοί και η οποία επίσης τίθεται υπό αίρεση.
Στην Ευρώπη, την επομένη της επικράτησης της Μέρκελ στη Γερμανία, ο Ντράγκι της ΕΚΤ, ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου, προανήγγειλε νέα, τρίτη, ένεση ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες, "για όσο καιρό χρειαστεί", όπως είπε. Μην ξεχνάμε ότι η ρευστότητα της ΕΚΤ, το ένα τρισ., έσωσε το ευρώ από την κατάρρευση και όχι οι δήθεν μεταρρυθμίσεις που έγιναν στην Ιταλία και την Ισπανία. Αν η ΕΚΤ δεν παρείχε ρευστότητα για την αγορά ομολόγων των δύο αυτών χωρών του Νότου, η Ευρωζώνη θα έπεφτε σαν τραπουλόχαρτο. Και στην Ευρώπη, όμως, η γραμμή των συντηρητικών δυνάμεων είναι εναντίον του κοινωνικού κράτους, το οποίο έχει ήδη υποβαθμιστεί δραματικά από τις συνεχείς περικοπές των κοινωνικών δαπανών.
Στον ευρωπαϊκό Νότο, ειδικότερα, η έκρηξη της ανεργίας, οι εργασιακές σχέσεις - λάστιχο, η καταβαράθρωση του επιπέδου ζωής και οι περικοπές των κοινωνικών δαπανών έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο φαίνεται πως εντάσσεται η δήλωση Σαμαρά από τις ΗΠΑ ότι η Ελλάδα αποτελεί πλέον παράδειγμα στην Ευρώπη! Αμετροέπεια ή κυνική ομολογία; Σε κάθε περίπτωση, η χώρα μας αποτελεί το πειραματόζωο βίαιης φτωχοποίησης, δραματικής μείωσης του κοινωνικού κράτους και αυταρχικής πολιτικής εξουσίας, βοναπαρτικού τύπου.

«Πάρτε το σπίτι και τα τέσσερα παιδιά μου»

4/10/2013 , real.gr

Να στείλει τα τέσσερα παιδιά του στο... υπουργείο Οικονομικών προκειμένου να τα τρέφει και να τα μεγαλώνει ο Γιάννης Στουρνάρας απειλεί 39χρονος άνεργος από τη Θεσσαλονίκη! Ο τραγικός πατέρας έσωσε από τα «νύχια» των τραπεζών το αγορασμένο με δάνειο διαμέρισμα όπου ζει η οικογένειά του. Ομως δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο και με την εφορία. Πριν από λίγες ημέρες, η ΔΟΥ Θεσσαλονίκης του κατάσχεσε το διαμέρισμα για χρέος 24.000 ευρώ. Απελπισμένος πήρε την οικογένειά του και νοίκιασε άλλο σπίτι. Μάλιστα, πριν από λίγες ημέρες, έστειλε τα κλειδιά του αγορασμένου διαμερίσματος στην αρμόδια εφορία... Ο γολγοθάς του ανέργου ξεκινά πριν από μερικά χρόνια. Ο ίδιος ήταν ελεύθερος επαγγελματίας και πιο συγκεκριμένα υδραυλικός. Η γυναίκα του εργαζόταν σε βιοτεχνία. Το 2005 η σύζυγός του απολύεται καθώς η επιχείρηση μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία. Τρία χρόνια αργότερα ο 34χρονος (τότε) υδραυλικός αναγκάζεται να κλείσει τα βιβλίά του ως ελεύθερος επαγγελματίας. Εκτοτε το ζευγάρι δεν έχει βρει δουλειά. Λίγο πριν η κρίση χτυπήσει αλύπητα την οικογένεια ο σύζυγος λαμβάνει στεγαστικό δάνειο 160.000 ευρώ και αγοράζει παλιό διαμέρισμα στην περιοχή της Ανάληψης Θεσσαλονίκης. Πλήρωνε κανονικά τις δόσεις μέχρι που και οι δύο έμειναν χωρίς δουλειά. Τότε, τέθηκε το δίλημμα: ή θα ζούσε η οικογένεια ή θα πλήρωναν την τράπεζα. Επέλεξαν την πρώτη λύση, Την ίδια ώρα, ο υδραυλικός είχε ανοικτούς λογαριασμούς και με την εφορία όσο διάστημα ασκούσε το επάγγελμα. Χρωστούσε 24.000 ευρώ. Καθώς δεν υπήρχαν εισοδήματα, δεν μπορούσε να πληρώσει το χρέος. Το ζευγάρι και τα τέσσερα παιδιά του (12, 8, 7 και 4 ετών) ζουν χάρη στη βοήθεια της εκκλησίας. Πηγαίνουν καθημερινά στο συσσίτιο για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί. Ο 39χρονος κατάφερε να αποτρέψει την κατάσχεση του σπιτιού από την πιστώτρια τράπεζα, καθώς επρόκειτο για την πρώτη κατοικία. Ομως η εφορία αποδείχθηκε πιο σκληρό καρύδι. Πριν από λίγες ημέρες έστειλε στον άνεργο κατασχετήριο οδηγώντας τον στο να νοικιάσει διαμέρισμα. Ο 39χρονος, μέλος του Συλλόγου Δανειοληπτών και Προστασίας Καταναλωτών Βορείου Ελλάδας, έστειλε τα κλειδιά του διαμερίσματος στην εφορία και την επιστολή στον Γιάννη Στουρνάρα στην οποία αναφέρει: «Το δημόσιο έχει καταντήσει μεγαλύτερο “αρπαχτικό” ακόμη κι από τις τράπεζες. Και ακόμη κι αν κατάφερνα να σώσω το σπίτι από την τράπεζα... δεν μπόρεσα να κάνω το ίδιο όσον αφορά τις υποχρεώσεις μου απέναντι στην εφορία ή τα ασφαλιστικά ταμεία. Κι έτσι κι έγινε: ήδη προχώρησε η διαδικασία κατάσχεσης του σπιτιού μου κι είναι θέμα χρόνου να προχωρήσει και ο εκπλειστηριασμός του. Το σπίτι μου βγήκε στο σφυρί για χρέη συνολικά 24.000 ευρώ προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Δεν περιμένω να με καταλάβετε, αλλά αφού είστε ειδήμονες στην οικονομική διαχείριση θέλω να μου προτείνετε έναν τρόπο ώστε να εξασφαλίσω την επιβίωση της οικογένειάς μου, υπό αυτές τις συνθήκες τις οποίες σας εκθέτω. Επειδή όμως είναι πολύ πιθανό να μην καταφέρω να βρω άμεσα δουλειά (που να μου εξασφαλίζει μισθό και όχι ψίχουλα) πιθανότατα σύντομα θα βρεθώ σε αδυναμία να συντηρήσω κι αυτό το μισθωμένο σπίτι. Τότε, σας γνωστοποιώ ότι θα σας στείλω –εκτός από τα κλειδιά του σπιτιού μου- και τα τέσσερα παιδιά μου ώστε να τα μεγαλώσετε εσείς!». ΠΗΓΗ: Ελεύθερος Τύπος

Νίκος Πουλαντζάς (1936 – 1979)

sansimera.gr, 3/10/2013


 Έλληνας νεομαρξιστής πολιτικός στοχαστής και κοινωνιολόγος. Είναι περισσότερο γνωστός για το θεωρητικό του έργο για το κράτος, ενώ αξιοσημείωτη είναι η συνεισφορά του στην ανάλυση του φασισμού, των κοινωνικών τάξεων στον σύγχρονο κόσμο και της κατάρρευσης των δικτατοριών στη νότια Ευρώπη (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) κατά τη δεκαετία του '70. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λεγόμενου «δομικού μαρξισμού», ενός φιλοσοφικού ρεύματος της δεκαετίας του '70, που αποτέλεσε προσπάθεια επιστροφής στο έργο του Καρλ Μαρξ και ανάδειξης του επιστημονικού του χαρακτήρα.
Ο Νίκος Πουλαντζάς γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1936 στην Αθήνα. Ο πατέρας του, Αριστείδης Πουλαντζάς, ο οποίος καταγόταν από τη Μάνη, ήταν διακεκριμένος δικηγόρος και δικαστικός γραφολόγος. Η μητέρα του λεγόταν Αγγελική, το γένος Καρυοφύλλη. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, όπου κατοικούσε με τους γονείς του στην οδό Βερανζέρου κοντά στην Πλατεία Βάθης.
Μετά την αποφοίτησή του από το Δημοτικό σχολείο, φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, απ’ όπου ξεκίνησε η γνωριμία του με τον Μαρξισμό. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1957 με άριστα. Υπηρέτησε τη θητεία του στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και το 1960 απέκτησε την άδεια ασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος, χωρίς όμως να το ασκήσει ποτέ.
Την ίδια χρονιά έφυγε για τη Δυτική Γερμανία, όπου παρακολούθησε σεμινάρια φιλοσοφίας και φιλοσοφίας του δικαίου στα πανεπιστήμια Μονάχου και Χαϊδελβέργης. Αποτέλεσμα αυτών των σπουδών του ήταν η μεταπτυχιακή του εργασία με θέμα την «Αναγέννηση του φυσικού δικαίου στη Γερμανία». Από το 1961 μέχρι το 1964 προετοιμάζει τη διδακτορική του διατριβή στη Σχολή Δικαίου και Οικονομικών Επιστημών του Παρισιού με θέμα «Φύση πραγμάτων και δίκαιο».
Το διδακτικό του έργο αρχίζει το 1962, ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Από τον Δεκέμβριο του 1968 διδάσκει κοινωνιολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Βενσέν), παράλληλα με το ερευνητικό του έργο στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών. Από το 1977 έως την αυτοκτονία του το 1979 υπήρξε υπεύθυνος του εκδοτικού οίκου Ασέτ (Hachette) για βιβλία πολιτικού περιεχομένου.
Αν και η Γαλλία ήταν ο τόπος διαμόρφωσης της θεωρητικής του σκέψης, η Ελλάδα ήταν ο χώρος που η σκέψη αυτή εκφράστηκε εμπράκτως. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τη Νεολαία της ΕΔΑ, υπήρξε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και μετά τη διάσπαση του κόμματος το 1968 τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ήδη από το 1966, στη Β' Εβδομάδα Μαρξιστικής Σκέψης, έκανε μια ανακοίνωση με θέμα τη μαρξιστική αντίληψη περί κράτους, ένα θέμα που θα βρίσκεται στο επίκεντρο των θεωρητικών του αναζητήσεων μέχρι τέλους.
Μετά την πτώση της δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα και στρατεύτηκε στην Ανανεωτική Αριστερά (ΚΚΕ Εσωτερικού). Με πληθώρα άρθρων και συνεντεύξεων, που μαρτυρούν την αγωνία του για τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη Μεταπολίτευση, έδωσε σειρά διαλέξεων στην Πάντειο (1975-1976), με βασικό θέμα τις θεωρίες περί κράτους. Αποδεχόμενος την πρόσκληση της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, συμμετείχε στις εργασίες για τη σύνταξη του νόμου για τα ΑΕΙ.
Η σκέψη του Νίκου Πουλαντζά, επηρεασμένη αρχικά από τους Ζαν Πολ Σαρτρ, Γκέοργκ Λούκατς, Αντόνιο Γκράμσι και τον δάσκαλό του Λουί Αλτουσέρ, σταδιακά αποστασιοποιήθηκε και αναζήτησε τη δική της ταυτότητα. Αφού διερεύνησε τις απόψεις των κλασσικών του Μαρξισμού για το κράτος, επιχείρησε τον επαναπροσδιορισμό τους σε σχέση με τις πολύπλοκες συνθήκες της σύγχρονης εποχής. Αρνήθηκε τόσο τη φιλελεύθερη εκδοχή περί ουδετερότητας του κράτους, όσο και την αντίληψη των μαρξιστών ότι το κράτος αποτελούσε απλώς εργαλείο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης. Για τον Πουλαντζά το κράτος αποτελούσε έκφραση των πολύπλοκων σχέσεων όλων των πολιτικοκοινωνικών δυνάμεων, ένα όργανο εξισορρόπησης των ταξικών ανταγωνισμών.
Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της θα πρέπει να επιδιώξουν όχι απλώς την κατάκτηση του κράτους, αλλά και την πραγματοποίηση των ριζικών εκείνων μετασχηματισμών του κρατικού μηχανισμού που θα στοχεύουν στη δημιουργία των καταλλήλων θεσμικών προϋποθέσεων για το πέρασμα στον δημοκρατικό σοσιαλισμό. Γιατί, όπως υποστήριξε επιγραμματικά: «Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός», μία θέση που τον αντιπαραθέτει με όλη την αυταρχική παράδοση του σοβιετικού εγχειρήματος. Οι απόψεις του αυτές υποβλήθηκαν σε αυστηρή κριτική από τους θεωρητικούς της ορθόδοξης μαρξιστικής - λενινιστικής κατεύθυνσης, οι οποίοι τον επέκριναν για ρεφορμισμό. Το θεωρητικό έργο του Νίκου Πουλαντζά για το κράτος περιέχεται στα βιβλία του: «Πολιτική Εξουσία και Κοινωνικές Τάξεις» (1969), «Οι κοινωνικές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό» (1974) και «Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός» (1978).
Όσον αφορά το φασιστικό φαινόμενο, ο Νίκος Πουλαντζάς υποστήριξε ότι ο φασισμός είναι αποτέλεσμα βαθιάς οικονομικής και ιδεολογικής κρίσης της κυρίαρχης τάξης. Όταν κανένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης δεν μπορεί να επιβάλει την ηγεσία του στο «συνασπισμό της εξουσίας», τότε το φασιστικό κράτος αντικαθιστά το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ως λύση στην κρίση της καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία απειλείται από την οργανωμένη εργατική τάξη. Η μικροαστική τάξη, που συνθλίβεται από τη συγκέντρωση μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, έρχεται να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στη διακυβέρνηση, γιατί η καπιταλιστική ανάπτυξη την έχει αναγκάσει να μεταπέσει στα εργατικά στρώματα. Τις απόψεις του αυτές τις εκφράζει κατά βάση στο βιβλίο του «Φασισμός και Δικτατορία», που κυκλοφόρησε το 1970.
Ο Νίκος Πουλαντζάς αυτοκτόνησε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, πηδώντας στο κενό από τον όροφο μιας πολυκατοικίας του Παρισιού στις 3 Οκτωβρίου 1979. Ήταν νυμφευμένος από το 1966 με τη γαλλίδα φιλόσοφο και φεμινίστρια Ανί Λεκλέρ (1940-2006), με την οποία απέκτησε το 1971 μια κόρη, την Αριάδνη.

Βιβλία του Νίκου Πουλαντζά

• Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις (Θεμέλιο)
• Οι κοινωνικές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό (Θεμέλιο)
• Το κράτος, η εξουσία, ο Σοσιαλισμός (Θεμέλιο)
• Φασισμός και δικτατορία (Θεμέλιο)
• Η κρίση των δικτατοριών: Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία (Θεμέλιο)
• Για τον Γκράμσι: Μεταξύ Σαρτρ και Αλτουσέρ (Πολύτυπο)
• Η κρίση του Κράτους (Παπαζήσης)

Το 1980, έναν χρόνο μετά την αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Άλκης Αλκαίος αφιέρωσαν στη μνήμη του το τραγούδι τους Κακόηθες Μελάνωμα. Περιέχεται στον δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου Εμπάργκο, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1982.

ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ Ενας πρωτοπόρος της ανανέωσης

Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 έγιναν οι πιο σημαντικές προσπάθειες ανανέωσης της μαρξιστικής παράδοσης.

Του Θανάση Γιαλκέτση, efsyn.gr

Ενάντια στη σταλινική ορθοδοξία, που είχε μετατρέψει τη μαρξιστική θεωρία σε πέτρινο δόγμα και σε απλοϊκή κατήχηση, αναπτύχθηκε ένας αιρετικός και κριτικός μαρξισμός που βάδιζε στον ανηφορικό δρόμο της έρευνας, της ανάλυσης, της αναθεώρησης, της δημιουργικής θεωρητικής επεξεργασίας, της διανοητικής ανακάλυψης. Ο Νίκος Πουλαντζάς ήταν ένας από τους πρωτοπόρους σε αυτό το τολμηρό ανανεωτικό εγχείρημα. Η συμβολή του σφράγισε τη διεθνή θεωρητική και πολιτική συζήτηση εκείνης της περιόδου. Ακόμα και σήμερα, και παρά τις μεγάλες ανατροπές και μεταβολές που έχουν επισυμβεί, όσοι δεν έχουν εγκαταλείψει το φιλόδοξο πολιτικό σχέδιο της σύζευξης δημοκρατίας και σοσιαλισμού οφείλουν να αναμετρηθούν με το έργο του. Γιατί και σήμερα (όπως και πάντα) κάθε προβληματική της ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης προϋποθέτει υποχρεωτικά τη θεωρητική ανάλυση των μηχανισμών του κράτους και των βαθύτερων λογικών της εξουσίας. Η ιστορική εμπειρία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κατέδειξε ότι η εξουσία όχι μόνον δεν «μαραίνεται» ή δεν φθίνει με την επαναστατική έξοδο από τον καπιταλισμό, αλλά, αντίθετα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ενδυναμωθεί ή και να γίνει απόλυτη και ολοκληρωτική.

Μια νέα κουλτούρα της Αριστεράς χρειάζεται μια νέα ανάλυση του κράτους και των μηχανισμών του, μια πιο διεισδυτική διάγνωση των κωδίκων, των συμβόλων και των λειτουργιών της εξουσίας. Και εδώ η συμβολή του Πουλαντζά υπήρξε και παραμένει εξαιρετικά πολύτιμη. Ηδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια, ο Πουλαντζάς είχε προσεγγίσει τον μαρξισμό, όχι μόνο μέσα από τους οργανωτικούς δεσμούς του με την Αριστερά, αλλά και μέσα από την επαφή του με τη γαλλική κουλτούρα και ιδιαίτερα με τη σκέψη του Σαρτρ. Οπως φανερώνει η διδακτορική του διατριβή στη φιλοσοφία του δικαίου, που δημοσιεύτηκε το 1964, είχε επηρεαστεί επίσης από τον Λισιέν Γκολντμάν και από τον Λούκατς. Ακολουθεί η σημαντική ανακάλυψη του Γκράμσι και βέβαια η επαφή με τη σκέψη και το έργο του Αλτουσέρ. Τα ίχνη της αλτουσεριανής επίδρασης είναι ορατά στα περισσότερα έργα του Πουλαντζά. Ο Αλτουσέρ υπήρξε βέβαια από πολλές απόψεις ένας «ορθόδοξος» μαρξιστής. Στην προσπάθειά του να υπερβεί από τα «αριστερά» τον σταλινισμό, υιοθέτησε και υπερασπίστηκε τη μαρξιστική θεωρία ακόμα και στην πιο μαχητική και αδιάλλακτη εκδοχή της: τη λενινιστική.

Το μπόλιασμα της Αριστεράς

Παράδοξα ωστόσο συνέβαλε όσο λίγοι στον καιρό του στην ανανέωση του μαρξισμού. Την ίδια στιγμή που υποστήριζε μια ιδέα «αυτάρκειας» της κλασικής μαρξιστικής παράδοσης, μπόλιαζε στο θεωρητικό σώμα του μαρξισμού τις πιο προχωρημένες επιστημολογικές αναζητήσεις και διαλεγόταν κριτικά με άλλες παραδόσεις σκέψης. Δίδαξε μια ολόκληρη γενιά να μελετάει το έργο του Μαρξ με μια διανοητική περιέργεια και ελευθερία και με ένα θεωρητικοπολιτικό πάθος, που δύσκολα θα μπορούσαν να εγκιβωτιστούν σε κάποιου είδους «ορθοδοξία». Δεν κατόρθωσε βέβαια να υπερβεί ένα όριο που χαρακτηρίζει και περιορίζει τα θεωρητικά επιτεύγματα πολλών εκπροσώπων του λεγόμενου «δυτικού μαρξισμού». Θυμίζουμε ότι ο Πέρι Αντερσον, στο βιβλίο του «Ο δυτικός μαρξισμός», υποστήριζε ότι ο σταλινικός εκφυλισμός της ΕΣΣΔ και της Γ΄ Διεθνούς προκάλεσε μεταξύ άλλων μια ρήξη εκείνης της θεωρητικοπολιτικής ενότητας που χαρακτήριζε τον μαρξισμό μέχρι τη δεκαετία του 1920. Ενώ καταπνίγεται στην Ανατολή, ο μαρξισμός υφίσταται στη Δύση ένα ριζικό μετασχηματισμό. Είναι όλο και λιγότερο οικονομική και πολιτική ανάλυση και γίνεται όλο και περισσότερο φιλοσοφία. Το 1968 εγκαινιάζει ωστόσο μια καινούρια φάση, καθώς διαγράφεται στον ορίζοντα μια νέα συνάντηση θεωρίας και λαϊκού κινήματος. Σε αυτή την ιστορική συγκυρία εγγράφεται η προσπάθεια του Πουλαντζά για κριτική επανεξέταση της θεωρίας του κράτους, ένα ερευνητικό εγχείρημα με σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις, αφού υπαγόρευε στα κόμματα της αριστεράς να αναθεωρήσουν σε βάθος τη στρατηγική τους για την κατάληψη της εξουσίας.

Ο Πουλαντζάς διαπίστωσε ότι στον μαρξισμό λείπει μια συστηματικά επεξεργασμένη θεωρία του κράτους και της πολιτικής, μια σοβαρή ανάλυση των πολιτικών θεσμών και ιδιαίτερα εκείνων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, των μηχανισμών του κράτους, του ρόλου των κομμάτων και της γραφειοκρατίας, των οικονομικών λειτουργιών και παρεμβάσεων της δημόσιας σφαίρας. Από την κλασική μαρξιστική παράδοση κληρονομούμε την έννοια του κράτους ως οργάνωσης της ταξικής κυριαρχίας. Η ουσία του «ταξικού» κράτους είναι η οργανωμένη καταναγκαστική εξουσία, που είναι εργαλείο στα χέρια της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης. Στον κλασικό μαρξισμό συναντάμε επίσης την έννοια του «παρασιτικού» κράτους, η ουσία του οποίου έγκειται στην αποξένωσή του από την κοινωνία, στην αυτονόμηση και αυτοεξυπηρέτηση μιας ιεραρχίας των επαγγελματιών της κρατικής διοίκησης. Η αταξική κοινωνία υποτίθεται ότι θα οδηγούσε στην κατάργηση και των δύο αυτών κρατικών μορφών: δεν θα είχε θεσμούς διακυβέρνησης διαχωρισμένους από τον λαό και δεν θα είχε οργανωμένο καταπιεστικό μηχανισμό, επειδή κανείς δεν θα τον χρειαζόταν. Η ανθρώπινη χειραφέτηση συνδεόταν από τον Μαρξ με μια ριζοσπαστική αντίληψη της δημοκρατίας, στην οποία δεν θα υπήρχε καμιά εξωτερική δύναμη καταναγκασμού και η διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων θα γινόταν όχι με μια επαγγελματική ανάθεση εξουσίας, αλλά με δημοκρατική εκλογή των δημόσιων λειτουργών και με κατάλληλες εγγυήσεις για το διαρκή έλεγχό τους.

Αυτή η εκδοχή ριζοσπαστικής δημοκρατίας βαδίζει βέβαια πολύ πιο πέρα από τις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Από την άλλη μεριά ωστόσο δεν φαίνεται να μοιάζει καθόλου με τις μονοκομματικές δικτατορίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μπορεί εύλογα να θεωρήσει κανείς ουτοπικές τις αντιλήψεις του Μαρξ και του Ενγκελς, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις βαθιά δημοκρατικές προθέσεις τους, αν πάρει μάλιστα υπόψη του το γεγονός ότι έζησαν και έδρασαν σε μια κατά βάση «προδημοκρατική» εποχή. Υπάρχει βέβαια και η έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά κατά τον Μαρξ επρόκειτο για μια απολύτως μεταβατική μορφή πολύ σύντομης διάρκειας. Ήταν το πολιτικό εργαλείο για την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Επειτα από αυτήν την απαλλοτρίωση δεν θα υπήρχε χώρος για την πολιτική και το κράτος, αφού θα δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για την αυτοδιεύθυνση των παραγωγών, δηλαδή για μια κοινωνία οργανωμένη με βάση τα εργατικά συμβούλια σύμφωνα με το πρότυπο της Κομμούνας του Παρισιού.

Αντιπροσωπευτική δημοκρατία

Είδαμε όμως ότι η «προλεταριακή δημοκρατία» που θα βασιζόταν στα σοβιέτ δεν έζησε πολύ. Γρήγορα υποτάχθηκε στη συγκεντρωτική εξουσία του κόμματος και των κρατικών μηχανισμών, σε μια μονολιθική, αυταρχική και γραφειοκρατική δομή που ασκούσε τη δικτατορία της πάνω στο προλεταριάτο. Ο στοχασμός του Πουλαντζά για το κράτος και την εξουσία αναμετριέται με αυτήν την πελώρια άβυσσο που χώριζε την ιδέα της αυτοδιεύθυνσης των παραγωγών από τα δεσποτικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα που οικοδομήθηκαν στο όνομα του μαρξισμού και του σοσιαλισμού. Ερμηνεύοντας το κράτος και τις διάφορες πολιτικές μορφές του καπιταλισμού ως «δικτατορία της αστικής τάξης», ένας ορισμένος μαρξισμός υποτίμησε τη σημασία των αντιπροσωπευτικών θεσμών.

Επικράτησε έτσι η ιδέα ότι η δημοκρατία είναι συνώνυμη της αστικής κυριαρχίας, ότι τα δικαιώματα είναι μόνο τυπικά, ότι οι θεσμικές μορφές και οι νομικές εγγυήσεις της ελευθερίας δεν έχουν ιδιαίτερη αξία. Ο Πουλαντζάς άσκησε κριτική σε αυτές τις αντιλήψεις και υπογράμμισε αντίθετα ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου είναι κατακτήσεις των λαϊκών αγώνων που πρέπει να διευρυνθούν και να βαθύνουν και όχι να εξαλειφθούν. Σημείωσε επίσης ότι η λενινιστική γραμμή της ριζικής υποκατάστασης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από την άμεση δημοκρατία φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον δεσποτικό εκφυλισμό της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Ο Πουλαντζάς έδειξε ότι η πολιτική δεν είναι απλή αντανάκλαση της οικονομίας αλλά διαθέτει μια σχετική αυτονομία. Και το κράτος με τη σειρά του δεν είναι απλό εργαλείο στα χέρια μιας τάξης, αλλά είναι μια σχέση ή ακριβέστερα είναι «η υλική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε τάξεις και μερίδες τάξεων». Το αστικό κράτος εκφράζει βέβαια τη στρατηγική ηγεμονία της αστικής τάξης, αλλά διαπερνιέται και από τις αντιστάσεις άλλων κοινωνικών δυνάμεων. Το εργατικό κίνημα μπορεί επομένως να προσβλέπει σε έναν ριζικό δημοκρατικό μετασχηματισμό του και στην ανάδυση μιας άλλης ηγεμονίας, που θα στηρίζεται σε νέους συσχετισμούς δύναμης. Στον αναπτυγμένο καπιταλισμό τα κόμματα και τα κινήματα της Αριστεράς δεν είναι «εξωτερικά» ως προς τις λειτουργίες και τους μηχανισμούς του κράτους και επομένως δεν πρέπει να επιδιώκουν να το καταλάβουν με μια στρατηγική δυαδικής εξουσίας και μετωπικής εφόδου. Παραμένει βέβαια μέχρι σήμερα αναπάντητο το κομβικό ερώτημα που έθετε ο Πουλαντζάς: «Πώς να συλλάβουμε ένα ριζικό μετασχηματισμό του κράτους συναρθρώνοντας τη διεύρυνση και το βάθεμα των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των ελευθεριών με την ανάπτυξη των μορφών άμεσης δημοκρατίας στη βάση και τη διασπορά αυτοδιαχειριστικών εστιών;»

Αφιέρωμα στο Σταύρο Ξαρχάκο

Ο Ρουπακιώτης επιτίθεται στο Μαξίμου για τη Χρυσή Αυγή

03.10.2013, ysterografa.gr

Επίθεση κατά του Μεγάρου Μαξίμου εξαπολύει ο πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης και άλλοτε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών Αντώνης Ρουπακιώτης.
Ο κ. Ρουπακιώτης, ο οποίος τέθηκε εκτός υπουργικού συμβουλίου το καλοκαίρι, όταν η Δημοκρατική Αριστερά αποφάσισε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση τρικομματικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, έχει τοποθετηθεί και άλλες φορές στο παρελθόν κατά του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, εστιάζοντας την κριτική στα εμπόδια που, ο ίδιος ισχυρίζεται ότι κλήθηκε να αντιμετωπίσει, στην προσπάθειά του να προωθήσει έναν νέο αντιρατιστικό νόμο.
Σήμερα, με συνέντευξή του στη “Εφημερίδα των Συντακτών”, ο Αντώνης Ρουπακιώτης αναφέρεται στις εξελίξεις γύρω από το θέμα της Χρυσής Αυγής, τονίζοντας μεταξύ άλλων τα εξής:
“Θεωρώ ότι η απόφαση για τις αποφυλακίσεις πάρθηκε από τους ανακριτές με βάση τα στοιχεία που είχαν στα χέρια τους. Θα συνεχίσω να υπερασπίζομαι σθεναρά την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Η Χρυσή Αυγή πάντως πρέπει να αντιμετωπιστεί σε δυο επίπεδα, ποινικά και πολιτικά”, τονίζει ο Αντώνης Ρουπακιώτης, ο οποίος συνεχίζει, αφήνοντας αιχμές κατά του Μεγάρου Μαξίμου για τη θεωρία των δυο άκρων.
“Κάποιοι στο πρωθυπουργικό περιβάλλον αφήνουν σκόπιμα ανοιχτή τη δίοδο προς τον χώρο της Χρυσής Αυγής, προσδοκώντας ότι οι οπαδοί που την ψήφισαν, κάποια στιγμή θα γυρίσουν πίσω. Ασφαλώς κάθε κόμμα έχει δικαίωμα να διεκδικεί ψηφοφόρους από άλλα κόμματα. Στην περίπτωση όμως που ένας πολιτικός χώρος συνδέεται με εγκληματική δραστηριότητα, τότε δεν βλέπεις τι ψήφους παίρνεις και τι χάνεις. Τότε υπερασπίζεσαι το Σύνταγμα και τη δημοκρατική τάξη.
Δυστυχώς, παρά τη δολοφονία και τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος, ακούσαμε από ανθρώπους κοντά στον πρωθυπουργό φωνές που προσεγγίζουν σε ακροδεξιού χαρακτήρα απόψεις. Επιτέλους, αυτό το μικροπολιτικό παίγνιο πρέπει να σταματήσει”, επεσήμανε ο Αντώνης Ρουπακιώτης με τη συνέντευξή του στην “Εφημερίδα των Συντακτών”.

Τα γονίδια και ο μύλος

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Ας το φανταστούμε κάπως σχηματικά. Στα δεκατρία ή στα δεκαπέντε τους τα παιδιά λίγο διαφέρουν, είτε στην Αθήνα γεννήθηκαν είτε στην επαρχία. Αν την προηγούμενη γενιά την ομογενοποιούσε η τηλεόραση, την τωρινή την ομογενοποιεί το Ιντερνετ. Κι αν η τηλεόραση άφηνε μια-δυο χαραμάδες, μια και δεν μπορούσες να σέρνεις μαζί σου τη συσκευή κι είχες έτσι κάποιες στιγμές ελευθερίας, ο διαδικτυωμένος άνθρωπος είναι μονίμως συνδεδεμένος. Λες και το σώμα μας φέρει υποδοχές για στικάκια τη στιγμή που γεννιόμαστε. Ενα τέτοιο παιδί, αλεσμένο από τον παγκόσμιο μύλο που προσφέρει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και της συμμετοχής στα πάντα ενόσω σε απομονώνει, δεν ελπίζει σε πολλά, είναι μελαγχολικό και ευέξαπτο, μάλλον δεν έχει καλές σχέσεις με το απαξιωμένο σχολείο, ούτε με το διάβασμα γενικότερα, και παίζει μπάλα ή μπάσκετ μια στο τόσο, όποτε βρίσκει χρήματα για το κλειστό, αφού οι αλάνες απόμειναν στα φιλμ εποχής. Διαθέτει βέβαια προφίλ στο Ιντερνετ και ξενυχτάει αναμένοντας επαφή. Μπορεί, λοιπόν, κάποια στιγμή να πέσει στο σχολείο σε κατηχητή της παλιάς σχολής· θ’ ακούσει έτσι για «οράματα», «κοινούς αγώνες» και άλλα ντεμοντέ, και θα χλευάσει· και στο σπίτι του άλλωστε αυτά τα πράματα τα χλευάζουν, μην μπλέξεις με πολιτική και ναρκωτικά τού λένε συνεχώς, εμφανίζοντάς του την πολιτική σαν ξαδερφάκι της ντρόγκας. Κάποια άλλη στιγμή τού λένε λόγια που δένουν με ό,τι ακούει από νήπιο γύρω του, ειπωμένο από πολιτικούς, ιερωμένους, τηλεπερσόνες, ενήλικους, «ανθρώπους που ξέρουν». Οτι εσύ, σαν Ελληνας, δεν είσαι ίδια κι όμοια με τους αποδέλοιπους της τάξης. Εσύ έχεις τα γονίδια. Εχεις τους αρχαίους, που όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια, αυτοί κτλ. Υπερέχεις. Και την υπεροχή σου πρέπει να την απολαύσεις. Να την επιβάλεις. Και διά της βίας ακόμα. Πώς; «Ελα στην οργάνωση. Εχουμε σύνθημα και παρασύνθημα, σύμβολα, τατουάζ, ίδια μπλουζάκια για να ξεχωρίζουμε από την πλέμπα, γυμναζόμαστε κιόλας, οι πιο μεγάλοι μάλιστα μαθαίνουν σκοποβολή με αληθινό πιστόλι». Ξιπάζεσαι. Μπαίνεις στην ομάδα για να νιώσεις και πιο μεγάλος αλλά και «πιο Ελληνας». Η διαβατήρια τελετή περιλαμβάνει και ντου σε ξεκομμένα μεταναστόπαιδα, «δυο σφαλιάρες και κάνα κινητό, σαν απόδειξη, έτσι έκαναν και οι Σπαρτιάτες». «Τι, έκλεβαν και οι Σπαρτιάτες κινητά;» αναρωτιέσαι. Αλλά ενδομύχως. Ακόμα και την αηδία που αρχίζεις να νιώθεις κάποια στιγμή, την κρατάς κρυφή. Γιατί πια φοβάσαι. Σε μαθαίνουν να τους φοβάσαι. Σου δείχνουν με ένα-δυο παραδειγματάκια ότι πρέπει να τους φοβάσαι. Και σε ποιον να μιλήσεις; Στους δασκάλους, απαγορεύεται. Τους γονείς σου τους λυπάσαι, βλέποντας να τους τρώει το μαράζι που έμειναν χωρίς δουλειά, να ξεσπούν ο ένας πάνω στον άλλον. Κι ύστερα ήρθε ένας θάνατος. Ενας φόνος. Και η βιτρίνα η φορτωμένη αυταπάτες εσχίσθη εις δύο. Καιρός να ξαναγίνεις μαθητής. Της ελευθερίας.

Εμπιστοσύνη στους θεσμούς, έλεγχος των φορέων τους

• Τσουκνίδας Λάμπρος , 03.10.2013 , avgi.gr                                   

  Απόφαση που εκπλήσσει και ταυτόχρονα κάνει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες της κυβέρνησης να περιορίσει τη δράση της οργάνωσης. Με αυτό το σχόλιο συνόδευσε το διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters τη μετάδοση της είδησης για τη μη προφυλάκιση των τριών -υπόδικων, πάντα- βουλευτών της Χ.Α. Αφού επί ενάμιση τουλάχιστον χρόνο, η κυβέρνηση αποσιώπησε και απέκρουσε όλες τις καταγγελίες (ακόμα και αυτές που είχε από την ΕΥΠ), θέλησε να επενδύσει επικοινωνιακά στις δικαστικές διώξεις δημιουργώντας υψηλές προσδοκίες για εξάρθρωση της "εγκληματικής οργάνωσης" μέσα σε ελάχιστα 24ωρα. Τώρα, θα βρίσκεται διεθνώς όλο και περισσότερο αντιμέτωπη με τον επικοινωνιακό αντίκτυπο που θα έχει στην παγκόσμια μηντιακή κοινότητα το -επικοινωνιακό- ξεφούσκωμα των προσδοκιών που καλλιέργησε επί τόσες μέρες σε μια προφανή προσπάθεια να αποσείσει συγκεκριμένες ευθύνες πολλών ετών. Ευθύνες που δεν σβήνουν όσο και αν το περιβάλλον του πρωθυπουργού επιχειρούσε χθες να τον εμφανίσει και αυτόν έκπληκτο -πόσο πολλοί, πια, πέφτουν συνεχώς από τα σύννεφα σε αυτή τη χώρα!...
Αυτό, όμως, που κυρίως δεν μπορεί να καλύψει η "έκπληξη" που αποδίδεται στον πρωθυπουργό, είναι το γεγονός ότι όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία 24ωρα δείχνουν ότι η κυβέρνησή του, όπως και η προηγούμενη, γνώριζαν, είχαν στοιχεία, και τα κρατούσαν στα συρτάρια τους ως εφτασφράγιστα μυστικά στο πλαίσιο μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και παιχνιδιών. Παιχνιδιών που στοίχισαν όχι μια αλλά πολλές ζωές, παιχνιδιών που άφηναν το αίμα να ρέει και την ανομία να κυριαρχεί.
Η χθεσινή σύλληψη και παραπομπή με βαρύτατο κατηγορητήριο, κακουργηματικού χαρακτήρα, του πρώην διοικητή του Α.Τ. Αγ. Παντελεήμονα, οι αντίστοιχες κατηγορίες για το Α.Τ. Νίκαιας, οι συλλήψεις αστυνομικών, έρχονται να επιβεβαιώσουν τις ευθύνες της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου. Οι καταγγελίες για τη δράση "σταγονιδίων" ήταν σαφείς και συνεχείς, είχαν φτάσει και στη Βουλή, είχαν περάσει τα σύνορα της χώρας, αλλά οι απαντήσεις των αρμοδίων πολιτικών παραγόντων "έριχναν την μπάλα στην εξέδρα". Ας προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των ευθυνών των αρμοδίων και το πρωτοφανές γεγονός να παραπέσει στη δικογραφία και να φτάσει στους κατηγορούμενους το όνομα του -υποτίθεται υπό προστασία- μάρτυρα. Γεγονός που αντικειμενικά θα δυσχεράνει την προσπάθεια των δικαστικών αρχών να προσελκύσουν και άλλους μάρτυρες προσφέροντάς τους καθεστώς προστασίας προκειμένου να καταθέσουν ό,τι γνωρίζουν προκειμένου στη συνέχεια να γίνει διασταύρωση των στοιχείων, να προχωρήσει η έρευνα και να τεκμηριωθούν οι διώξεις.
Όσο βαριές και αν είναι, που είναι, οι ευθύνες, όσο μεγάλα και αν είναι τα ερωτηματικά ακόμα και για την επικοινωνιακή - πολιτική διαχείριση μιας τόσο σοβαρής υπόθεσης, παραμένει αναμφισβήτητο το γεγονός ότι έχουμε σε εξέλιξη μια ποινική υπόθεση, ότι η Δικαιοσύνη έχει αναλάβει να ξεμπλέξει ένα κουβάρι δικογραφιών που οι ίδιοι οι εισαγγελικοί λειτουργοί θα όφειλαν να έχουν αναλάβει να εξιχνιάσουν, όταν γίνονταν οι καταγγελίες, όταν σχηματίζονταν οι πρώτες δικογραφίες. Και όσα ερωτήματα και αν εγείρονται και εδώ, σε μια Δημοκρατία δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την εμπιστοσύνη στους θεσμούς με παράλληλο έλεγχο όλων των φορέων τους και όλων των πράξεων και παραλείψεών τους. Διαφορετικά θα περάσει στην κοινωνία η δημαγωγία όσων φτύνουν, κλωτσάνε και δέρνουν επιχειρώντας να πείσουν τους πολίτες ότι αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθηθεί προκειμένου τελικά να καταργηθεί η ίδια η Δημοκρατία.
   

Ντανιέλ Κον Μπεντίτ: «Να χρηματοδοτήσει η Ευρώπη για μία διετία την Παιδεία και την Υγεία στην Ελλάδα»

26 Sep, 2013 , ipyxida.gr

Tον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής επέσεισε ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, εφόσον συνεχιστεί η πολιτική λιτότητας στην Ελλάδα (φωτογραφία αρχείου).

Κραυγή αγανάκτησης και κάλεσμα προς την Ευρώπη ν’ αναλάβει τις ευθύνες της και να διορθώσει τα λάθη της προς την Ελλάδα, ήταν μέσα από το ραδιόφωνο Europe1, η πρωινή παρέμβαση του Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, από την Αθήνα, όπου βρίσκεται αυτές τις μέρες.
«H Ελλάδα υποφέρει, η ελληνική κοινωνία υποφέρει. Οι άνεργοι έχουν φθάσει το 28% και οι φτωχοί τα 3,4 εκατομμύρια σε σύνολο 11 εκατομμύρια κατοίκων. Οι τραγικές συνέπειες της πολιτικής λιτότητας γίνονται καθημερινά όλο και πιό αισθητές, στην υγεία, στη στέγαση την παιδεία. Πίσω από τα νούμερα είναι οι άνθρωποι, οι άρρωστοι που δεν δέχονται περίθαλψη, οι όλο και περισσότεροι άστεγοι, οι εκπαιδευτικοί που δεν πληρώνονται πλέον, οι οικογένειες χωρίς οικονομικούς πόρους, τα παιδιά που δεν τρώνε παρά μια φορά την ημέρα» υπογράμμισε ο γαλλο-γερμανός πολιτικός.
Επανέλαβε ότι «τα μέτρα που προτείνει η Ευρώπη αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά, άδικα και αθέμιτα», «η Ελλάδα έχει μεν τις ευθύνες της για το σύστημα διαφθοράς, για το παρασιτικό κομματικό σύστημα», «τώρα όμως θα πρέπει να αλλάξουμε προσανατολισμό».
Σύμφωνα με τον Κον Μπεντίτ ήλθε η ώρα να κάνει η Ευρώπη «κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ έως τα τώρα: θα πρέπει για μια περίοδο, δύο χρόνων για παράδειγμα, ν’ αναλάβει την ευθύνη για μια ελάχιστη κοινωνική προστασία. Να πληρώνει δηλαδή τα νοσοκομεία, να πληρώνει την παιδεία, ώστε να υπάρχει ένα ελάχιστο επίπεδο ασφάλειας στην Ελλάδα. Διαφορετικά έχουμε τη Χρυσή Αυγή, που έφτασε στο 14-15% στις δημοσκοπήσεις».
«Η Χρυσή Αυγή σκοτώνει, η Χρυσή Αυγή δολοφονεί» φώναξε από τα ερτζιανά ο Κον Μπεντίτ, υπογραμμίζοντας ότι η ΧΑ είναι ένα κόμμα «ρατσιστικό και αντισημιτικό» που δίπλα του το ακροδεξιό γαλλικό Εθνικό Μέτωπο μοιάζει σαν «ένα κόμμα κεντρώο ή φιλελεύθερο».
«Η ιστορία μας το έχει δείξει» πρόσθεσε «ότι όταν μια χώρα υποφέρει, όταν δεν πηγαίνει καλά και οδηγείται στην κατάρρευση, τότε η χώρα μπορεί να κατρακυλήσει και να στραφεί προς την φρίκη. Θυμηθείτε τη Συμφωνία των Βερσαλιών (1919 Πρώτος Παγκόσμιος) , θυμηθείτε τη Γερμανία».
Και κατέληξε:
«Παράλληλα για τις μεταρρυθμίσεις, η Ευρώπη έχει την ευθύνη να προστατεύσει κατά τι τους Έλληνες, διαφορετικά η προοπτική του φασισμού είναι μια πραγματική προοπτική για την Ελλάδα».

Via : www.tanea.gr

Οι ευθύνες δεν είναι ορφανές

Του Τάσου Παππά , efsyn.gr

Η τρόικα έφυγε, η δικομματική κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι όλα βαίνουν καλώς, ωστόσο τα μηνύματα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Το 2014, που υποτίθεται ότι θα ήταν μια χρονιά δειλής μεν, αλλά ουσιαστικής ανάκαμψης, μάλλον θα είναι μία από τα ίδια. Το βασικό σενάριο προβλέπει αύξηση της άμεσης και της έμμεσης φορολογίας προκειμένου το οικονομικό επιτελείο να πιάσει τους στόχους και να ικανοποιηθούν οι δανειστές. Από πού θα αντλήσει τα χρήματα; Μα δεν χρειάζεται να διαθέτεις πλούσια φαντασία για να το βρείς. Μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες στο στόχαστρο, οι έχοντες στο απυρόβλητο.

Το ποσό που προσδοκά να συγκεντρώσει η κυβέρνηση θα προέλθει: Από τη νέα κλίμακα φορολόγησης μισθωτών και συνταξιούχων. Από την κατάργηση φοροαπαλλαγών και την κατάργηση εκπτώσεων φόρου για τα παιδιά. Από την αύξηση της φορολογίας στους ελεύθερους επαγγελματίες. Από την αύξηση της φορολογίας στα ενοίκια. Από την αύξηση των έμμεσων φόρων (400 εκατ. ευρώ). Στο εφιαλτικό σκηνικό που στήνεται προσθέστε την απελευθέρωση των απολύσεων, την εξαφάνιση της αμυντικής βιομηχανίας με τον ξαφνικό θάνατο των επιχειρήσεων (η τρόικα μάλιστα θέλει απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις) και την επερχόμενη παρέμβαση στο Ασφαλιστικό. Κατά τ’ άλλα η κυβέρνηση επιμένει ότι δεν πρόκειται να δεχτεί νέα μέτρα και διαδίδει μέσω των φιλικών προς αυτήν διαύλων ότι θα διαπραγματευτεί με θάρρος και αποφασιστικότητα με τους δανειστές – οι οποίοι πάντως έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν πρέπει ν’ αλλάξει τίποτε στην ασκούμενη πολιτική. Το γαϊτανάκι της κοροϊδίας καλά κρατεί.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες είναι απολύτως φυσικό να επιχειρεί η δικομματική κυβέρνηση να προσανατολίσει τη δημόσια συζήτηση στην υπόθεση της εξάρθρωσης της Χρυσής Αυγής με προφανή στόχο να κεφαλαιοποιήσει τα κέρδη. Παίζοντας με τις δημοκρατικές ευαισθησίες της κοινωνίας και εμφανιζόμενη ως η δύναμη της ομαλότητας και της σταθερότητας που σαρώνει σήμερα το ένα άκρο (για το άλλο θα δει αργότερα), πιστεύει ότι θα πάρει χρόνο και θα βγει αλώβητη.


Το έχουμε πει και θα το λέμε συνεχώς: το νεοναζιστικό φαινόμενο όντως δεν γεννήθηκε στις μέρες μας. Εστίες του, με άλλο μανδύα, λούφαζαν σε κόμματα και κρατικούς μηχανισμούς. Οι ιδέες του αργά, αλλά σταθερά κέρδιζαν έδαφος σε κρίσιμες περιοχές της δημόσιας ζωής. Η έκρηξη όμως που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια οφείλεται στις δραματικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν στη χώρα. Το λίπασμα που τον έκανε να αναπτυχθεί ήταν η απόγνωση, η απελπισία, η απουσία θετικού νοήματος, η υποκρισία των κεντρικών πυλώνων του πολιτικού συστήματος. Συνεπώς οι ευθύνες δεν είναι ορφανές. Εχουν γονείς.

Οι ένοχοι «φασιστοφάγοι»

• Κατσάκος Πέτρος , avgi.gr
•   Καλό θα είναι οι αγιογράφοι της Συγγρού που φιλοτεχνούν τον πίνακα με τον πρωθυπουργό στον ρόλο του Αϊ-Γιώργη που κατατροπώνει το τέρας του φασισμού, να ξέρουν πως το συγκεκριμένο κτήνος δεν είναι δράκος, αλλά μια πολυκέφαλη Λερναία Ύδρα. Κανείς στο εσωτερικό τής κυβέρνησης δεν έχει σήμερα το δικαίωμα να επιδεικνύει τα παράσημα του αντιφασισμού όταν βαρύνεται με την κατηγορία της εγκληματικής ολιγωρίας στην αντιμετώπιση της Χ.Α. Με δεδομένο πως η πλειονότητα των συλληφθέντων φασιστών κατηγορείται για αδικήματα που προϋπήρχαν της δολοφονίας του Π. Φύσσα, θα πρέπει ο Ν. Δένδιας να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα «δεν ήξερε ή δεν ήθελε;».
  Θα πρέπει ο υπουργός να απαντήσει στο γιατί δεν έδειξε την ίδια πυγμή μετά τη δολοφονική επίθεση των ναζί στο Πέραμα και δεν έδωσε την παραμικρή βάση στις καταγγελίες των στελεχών του ΚΚΕ. Και αυτή την απάντηση την οφείλει στην κοινωνία, αλλά και στους γονείς του αδικοχαμένου Παύλου. Ένας υπουργός που «ανακαλύπτει» εκ των υστέρων πως ένα από τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας βρίσκεται εντός της ΕΛ.ΑΣ. δεν μπορεί να φέρει τον τίτλο του «απολυμαντή». Ένας υπουργός που προσβάλλει την ίδια την Δικαιοσύνη διαβεβαιώνοντας τον ελληνικό λαό πως οι έρευνες «θα συνεχιστούν με εντολή του πρωθυπουργού» δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εξηγεί με τον πιο κυνικό τρόπο το γιατί έμεναν στο κάτω συρτάρι οι 32 υποθέσεις με τις εγκληματικές πράξεις των μελών της Χ.Α.
  
  Ο ογκώδης φάκελος με τα εγκλήματα που περίμεναν την εντολή Σαμαρά ώστε να διερευνηθούν σε βάθος από τη Δικαιοσύνη είναι ο φάκελος με τα ενοχοποιητικά στοιχεία που αποδεικνύουν την εγκληματική ολιγωρία της κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης που δια στόματος πρωθυπουργικού συμβούλου χαριτολογούσε λέγοντας πως «οι εκατόμβες των μαχαιρωμένων αλλοδαπών υπάρχουν στην ευφάνταστη και βλακώδη προπαγάνδα της 'προοδευτικιάς' δημοσιογραφίας». Καλό θα είναι οι χειροκροτητές του «φασιστοφάγου» Σαμαρά να θυμηθούν τα λόγια του Μπ. Μπρεχτ όταν είδε τον κόσμο στις πλατείες να πανηγυρίζει την ήττα του ναζισμού και προειδοποιούσε «μη χαίρεστε που πέθανε το κτήνος, η σκύλα που το γέννησε ζει ακόμα και είναι πάλι σε οργασμό».                                

Σήμα κινδύνου από 120 χιλιάδες παιδιά

2/10/2013 , real.gr
Περισσότερα από 30.000 παιδιά και τις οικογένειές τους, που είχαν ανάγκη, στήριξε κατά το α΄εξάμηνο του 2013, το Χαμόγελο του Παιδιού που στις 9 Νοεμβρίου κλείνει 18 χρόνια προσφοράς στο παιδί. «Φέτος το Χαμόγελο ενηλικιώνεται. Το όραμα του μικρού ιδρυτή μας, έγινε πράξη. Τα λόγια του μικρού Ανδρέα είναι επίκαιρα όσο ποτέ και αποτελούν την κινητήριο δύναμή μας: "…αφήστε τα λόγια… αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε"» δήλωσε ο πρόεδρος του Οργανισμού Χαμόγελο του Παιδιού, Κώστας Γιαννόπουλος, παρουσιάζοντας τον αναλυτικό απολογισμό των έξι πρώτων μηνών του 2013, σε συνέντευξη Τύπου, στο Εθνικό Κέντρο για τα εξαφανισμένα και υπό εκμετάλλευση παιδιά.



Πανελλαδικά, το Χαμόγελο του Παιδιού στηρίζει αυτή την περίοδο 8.910 παιδιά, που αντιμετωπίζουν προβλήματα διαβίωσης, τα 1.403 στηρίχθηκαν για πρώτη φορά το 2013. Λόγω της κρίσης, την τελευταία διετία έχει αυξηθεί κατά 50% ο αριθμός των παιδιών, που στηρίζονται μέσω του οργάνωσης. Ο κ. Γιαννόπουλος, υπογράμμισε την ανάγκη για τρόφιμα, δείχνοντας φωτογραφίες με τα άδεια ράφια από τους χώρους του Χαμόγελου. Απηύθυνε έκκληση στους πολίτες να ανταποκριθούν, ώστε να μπορέσουν τα κέντρα στήριξης να συνεχίσουν το έργο τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού, τους πρώτους μήνες του 2013, η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή 1056 για τα παιδιά του Χαμόγελου, δεχόταν περισσότερες από 650 κλήσεις καθημερινά. Συνολικά οι κλήσεις ανήλθαν, το συγκεκριμένο διάστημα, σε 120.617, από τις οποίες οι 17.272 αφορούσαν εξειδικευμένα θέματα παιδιών, όπως παιδιά που βρίσκονταν σε κίνδυνο, θέματα υγείας, περιστατικά οικογενειών με οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα κ.α., όπως συμβουλές και πληροφορίες για διαδικαστικά θέματα, καθώς και αιτήματα φιλοξενίας παιδιών.

Η παραμέληση ή η εγκατάλειψη ήταν η βασική αιτία σε ποσοστό 72%, στα 83 περιστατικά, που παρενέβη επί τόπου το Χαμόγελο του Παιδιού, και αφορούσαν 141 παιδιά. Ακολουθούν με 14% η κακοποίηση του παιδιού, 9% η εξώθηση σε επαιτεία, 4% ενδοοικογενειακά προβλήματα και 1% φυγές εφήβων.

Στο 1056 καταγράφηκαν 291 καταγγελίες σοβαρών περιστατικών κακοποίησης, που αφορούσαν 552 παιδιά. Σε ποσοστό 50% οι καταγγελίες αφορούσαν σωματική κακοποίηση, ακολουθούν με 40% οι καταγγελίες για παραμέληση/εγκατάλειψη, 4% καταγγελίες για συναισθηματική ή ψυχολογική κακοποίηση, 3% εξώθηση σε επαιτεία, 2% σεξουαλική κακοποίηση. Στις περισσότερες περιπτώσεις, σε ποσοστό 40,5%, ο θύτης ήταν η μητέρα, στο 34,5% των περιπτώσεων και οι δύο γονείς, ενώ, μόνο ο πατέρας στο 18,5%.

Σύμφωνα με τον κ. Γιαννόπουλο, μπορεί να μην υπάρχει μεγάλη αύξηση των καταγγελιών σε σχέση με το παρελθόν, υπάρχει όμως μεγαλύτερη ένταση στην ποιότητα των καταγγελιών για κακοποίηση, γεγονός που όπως εκτιμά ο πρόεδρος του Χαμόγελου, κρύβει ένα πρόβλημα με μεγάλες διαστάσεις. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο ίδιος στους εφήβους, στους οποίους τα προβλήματα, όπως είπε, έχουν φτάσει σε ακραία σημεία. «Υπάρχει θυμός, υπάρχει πολύ επιθετικότητα» σημείωσε ο κ. Γιαννόπουλος.

Κατά 33% αυξήθηκε ο αριθμός των αιτημάτων για φροντίδα παιδιών, σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2012. Στα δέκα σπίτια του Χαμόγελου, διαμένουν 270 παιδιά, από αυτά 15 πήγαν το α΄εξάμηνο του 2013. Οι αιτίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση των παιδιών από το οικογενειακό τους περιβάλλον είναι η παραμέληση / εγκατάλειψη (71%), η σωματική κακοποίηση (14%), κοινωνικοί λόγοι (7%), σεξουαλική κακοποίηση (6%) και άλλοι (2%). Παράλληλα, λειτουργούν και τρία Σπίτια Ημερήσιας Φροντίδας στον Πύργο Ηλείας, στα Καλύβια Αγρινίου και τον Μύτικα στη νότια Εύβοια, όπου συμμετείχαν 36 παιδιά.

Σε ό,τι αφορά τις εξαφανίσεις παιδιών, το Χαμόγελο χειρίστηκε, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013, 65 περιπτώσεις από τα 79 αιτήματα, που δέχθηκε για την υποστήριξη ερευνών, μέσω της ευρωπαϊκής γραμμής 116000 Amber Alert Hellas. Τα εξήντα δύο παιδιά εντοπίσθηκαν, ενώ τρία αναζητούνται ακόμα. Παράλληλα, βρέθηκαν ακόμη δύο παιδιά η εξαφάνιση των οποίων είχε δημοσιοποιηθεί από τον Οργανισμό το 2012. Η εθνικότητα των παιδιών που αναζητήθηκαν σε ποσοστό 78% ήταν ελληνική, ενώ η πλειονότητα των παιδιών (81%) ήταν μεταξύ 13 και 18 ετών.

Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 στην 116000 για τα εξαφανισμένα παιδιά, έγιναν συνολικά, 3.034 κλήσεις εκ των οποίων 1.984 αφορούσαν ανθρώπους που ζητούσαν πληροφορίες για τη γραμμή (61%), πληροφορίες για εξαφάνιση (23,5%) , ενώ 14,5% δήλωσαν μια νέα εξαφάνιση.
Αναφορικά με παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, το Χαμόγελο του Παιδιού δέχθηκε 914 αιτήματα για 421 παιδιά και οι υποστηρικτικές υπηρεσίες, που παρείχε, αφορούσαν κάλυψη φαρμακευτικών/ιατρικών αναγκών, διακομιδή με ασθενοφόρα, μεταφορά με οχήματα του Χαμόγελου, ενίσχυση σε είδος ή οικονομική ενίσχυση.

Μάλιστα, οι κινητές ιατρικές μονάδες και τα ασθενοφόρα του Οργανισμού πραγματοποίησαν κατά μέσο όρο επτά διακομιδές την ημέρα νεογνών και παιδιών, συνολικά 1.217.Περισσότερα από 10.900 παιδιά υποβλήθηκαν σε προληπτικές ιατρικές εξετάσεις στην Κρήτη, την Εύβοια, τα Κύθηρα, το Μαρούσι, τη Δράμα και την Κέρκυρα από τις τρεις κινητές μονάδες προληπτικής ιατρικής.

Εξάλλου, οι άνθρωποι που εργάζονται για το Χαμόγελο του Παιδιού πρόσφεραν δημιουργική απασχόληση σε 4.558 παιδιά σε νοσοκομεία στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα, δηλαδή σε 25 παιδιά κάθε μέρα.

Συμβουλευτική υποστήριξη το Χαμόγελο του Παιδιού παρείχε σε 1918 άτομα, που απευθύνθηκαν στον Οργανισμό, καταγράφοντας αύξηση κατά 63% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2012.

Στις δράσεις του Χαμόγελου του Παιδιού περιλαμβάνεται η ενημέρωση μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων σε όλη την Ελλάδα, ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2013 πρόσφερε δημιουργική απασχόληση σε 2.283 παιδιά στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Κατά τη συνέντευξη Τύπου παρουσιάστηκε και η νέα καμπάνια «Στον κόσμο του Χαμόγελου η ζωή των παιδιών δεν είναι παιχνίδι. Είναι δράση». Στόχοι της είναι η ενημέρωση του κοινού για το έργο του Οργανισμού και η κινητοποίηση των πολιτών. Σύμφωνα με τη στρατηγική τής καμπάνιας, οι δράσεις του Οργανισμού κινούνται σε τρεις άξονες: Διαβίωση – Ιατρική Φροντίδα – Άμεση Επέμβαση.

Το Χαμόγελο του Παιδιού συμμετέχει επίσης, ενεργά στην καμπάνια για την καθιέρωση Πανευρωπαϊκής Ημέρας κατά του Σχολικού Εκφοβισμού με μότο «Μία ημέρα για την Ευρώπη, Κάθε μέρα για τα Παιδιά». Η ενημερωτική εκστρατεία, που παρουσιάστηκε επίσημα στις 24 Σεπτεμβρίου στο Παλέρμο της Ιταλίας, γίνεται στο πλαίσιο του έργου «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Σχολικού Εκφοβισμού», που συντονίζει το Χαμόγελο του Παιδιού.

Mε ποια στρατηγική θα αντιμετωπίσουμε τη Χρυσή Αυγή;

• Του Αντώνη Λιάκου* , 30.09.2013  ,avgi.gr  

Η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής χρειάζεται να είναι προσεκτική, γιατί ενδέχεται να προκαλέσει απροσδόκητα αποτελέσματα που θα στραφούν σαν μπούμερανγκ εναντίον της δημοκρατίας. Η έως τώρα ανοχή ή η αδιαφορία απέναντι στη Χρυσή Αυγή, η έλλειψη ενός σαφούς ιδεολογικού μετώπου δεν πρέπει να οδηγήσει σε αποτελέσματα που θα έχουν ως συνέπειες αμφισβητούμενες συνταγματικές πράξεις. Με δυο λόγια, η αμέλεια δεν δικαιολογεί την πρεμούρα που παραβιάζει τυπικές διαδικασίες, ούτε η εγκληματική ιδεολογία και πράξη της Χ.Α. δικαιολογεί το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» εναντίον της. Ο κύβος έχει ριφθεί με τη σύλληψη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, το ζήτημα είναι η αποναζιστικοποίηση των μυαλών των οπαδών της. Η αποφασιστική μάχη εναντίον της Χρυσής Αυγής θα είναι πολιτική, όχι απλώς νομική. Η πολιτική ήττα της θα θωρακίσει τη δημοκρατία. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να κατέβουμε ένα-ένα, και κατρακυλώντας, τα σκαλοπάτια της εκτροπής και μιας άγριας ανεξέλεγκτης σύγκρουσης. Ο κίνδυνος δεν έχει παρέλθει. Χωρίς τον σχολαστικό σεβασμό του Συντάγματος και της νομοθεσίας της δημοκρατίας, η υπεράσπιση του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου» είναι προπέτασμα καπνού. Το ζήτημα αυτό απασχολεί τον κόσμο, τους συμπολίτες μας που μάχονται τον φασισμό καθημερινά, στο σχολείο, στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές. Αντιμετωπίζουν το δίλημμα: Θα πολεμήσουμε τη Χρυσή Αυγή με το συνταγματικό τόξο ή εμβαθύνοντας την αντιμνημονιακή πάλη;
Καταρχήν αυτή η έννοια "συνταγματικό τόξο" είναι καθυστερημένο αντίγραφο από την Ιταλία και χρησιμοποιήθηκε για να αποκλείσει τους νεοφασίστες του MSI και να περιγράψει τα κόμματα της Ιταλίας μετά τη συντριβή του Μουσσολίνι. Αυτή η δημοκρατία έγινε σκόνη από τα σκάνδαλα και οι νεο- ή μετα-φασίστες έγιναν συνεταίροι του Μπερλουσκόνι. Ο όρος έπαψε πλέον να χρησιμοποιείται, ώσπου τον θυμηθήκαμε στην Ελλάδα. Πολλοί τον θεωρούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, μέσα στη Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., Σαμαράς και Βενιζέλος επιδιώκουν μια δημοκρατική αναβάπτιση.
Είναι εμφανής ο εργαλειακός τρόπος με τον οποίο ο Βενιζέλος χρησιμοποιεί το συνταγματικό τόξο παράλληλα με τη θεωρία των δύο άκρων, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν πρόκειται για δύο έννοιες που ορίζουν εντελώς διαφορετικά την πολιτική γεωγραφία, δηλαδή δύο έννοιες αλληλοαποκλειόμενες από την άποψη αυτή. Σύμφωνα με τη θεωρία των δύο άκρων, όσοι διαμαρτύρονται για την πολιτική των Μνημονίων είναι λαϊκιστές της Αριστεράς ή της Δεξιάς. Σύμφωνα με τη θεωρία του συνταγματικού τόξου, η Αριστερά οφείλει να υποστείλει την αντίθεση στο Μνημόνιο και να ενταχθεί σε ένα σχήμα το οποίο καθοδηγείται από την κυβέρνηση (η πρόταση για κοινούς υποψηφίους σε ενδεχόμενες εκλογές στις κενές έδρες της Χ.Α.). Ρωτούν: Μα δεν είναι μείζον κακό ο ναζισμός σε σχέση με το Μνημόνιο; Ένα ερώτημα όχι χωρίς σκοπιμότητες.
Ο ναζισμός στην Ελλάδα δεν προέκυψε μόνο επειδή υπήρχε πάντοτε ένα αντιδραστικό μπλοκ δυνάμεων. Θα μπορούσε μια χαρά το αντιδραστικό αυτό μπλοκ να το εκφράσει ο ΛΑ.Ο.Σ., ο Χρύσανθος και ο Φαήλος. Το ερώτημα είναι γιατί ριζοσπαστικοποιήθηκε και απέκτησε έρεισμα η Άκρα Δεξιά; Γιατί δεν εμφανίστηκε ο ναζισμός όσο τα δύο κόμματα της Δεξιάς, η Ν.Δ. και ο ΛΑ.Ο.Σ., ήταν εναντίον του Μνημονίου; Το πέρασμα της Δεξιάς με το Μνημόνιο, που βιώθηκε από τον κόσμο της ως προδοσία, ήταν η μεγάλη τομή για την εκτόξευση της επιρροής της Χ.Α. Η ανεργία και η ανέχεια πλήττει εξίσου και τον κόσμο που δίνει την υποστήριξή του στη Χρυσή Αυγή και εκεί μπορεί να εκφράζει την οργή του αδιαμεσολάβητη από την πολιτική σκέψη και ταυτόχρονα τον ρατσισμό του. Πάνω σε αυτή την οργή («όλοι είναι ίδιοι», «κρεμάστε τους κλέφτες», «φταίνε οι ξένοι για την ανεργία») αναπτύσσεται η Χρυσή Αυγή και την καλλιεργεί προσφέροντάς της διέξοδο στη βία, καθώς και την καταστροφική ουτοπία μιας κοινωνίας με φυλετική καθαρότητα, αντριλίκι, τσαμπουκά, στρατιωτική τάξη.
Άρα δεν μπορείς να κάνεις αντιφασισμό χωρίς την κριτική και την πολεμική στις κοινωνικές αιτίες που τον έθρεψαν. Θα ήταν καταστροφικό να αφήσεις την οργή να τη μονοπωλούν οι ναζιστές και να συντάσσεσαι με όλους αυτούς που στην ψύχρα υποστήριξαν την κοινωνική καταστροφή και επιδίδονται στη μεγάλη ληστεία του δημόσιου πλούτου και των λαϊκών εισοδημάτων, παραβιάζοντας ουσιαστικά τους κανόνες της δημοκρατίας. Δεν μπορείς να απομονώσεις τον φασισμό από το κοινωνικό του περιεχόμενο και να πεις ότι είναι μόνο εγκληματική οργάνωση. Είναι σαν να αφοπλίζεις και να ξεδοντιάζεις το αντιφασιστικό μέτωπο. Η θεωρία του συνταγματικού τόξου αποσκοπεί στο να απο-ριζοσπαστικοποιήσει το αντιφασιστικό μέτωπο. Τελικά, πολλοί, που έχουν επαφή με λαϊκό κόσμο, καταλαβαίνουν ότι η συμπαράταξη αυτή έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκει. Χαρίζει περισσότερη λαϊκή επιρροή στους φασίστες απ' όση υποτίθεται ότι τους αφαιρεί με την επίκληση της ενότητας με πρόσωπα και κόμματα που τα θεωρεί υπεύθυνα για τη σημερινή καταστροφή, και τα οποία, στο κάτω κάτω, ενέχονται επανειλημμένα σε ουσιαστικές παραβιάσεις των κανόνων της δημοκρατίας.
Από την άλλη μεριά, όμως, το διπλό μέτωπο («διπλό δημοψήφισμα» το ονόμασε ο Παπαδημούλης) και εναντίον της Χρυσής Αυγής και εναντίον του Μνημονίου είναι επίσης προβληματικό. Ούτε το μνημονιακό μέτωπο ούτε το αντιμνημονιακό είναι συμπαγή μέτωπα. Στο πρώτο υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να επωφεληθούν από την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, την εκπτώχευση των πολιτών και τη διάλυση κάθε εργασιακής συλλογικότητας. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που συντάχθηκαν με το Μνημόνιο για να μη διακινδυνεύσουν έξοδο από το ευρώ, ή νομίζοντας ότι θα διαφυλάξουν τη νομισματική σταθερότητα και τα ολίγα κεκτημένα, τη μικροεπιχείρηση, τις καταθέσεις μιας ζωής και τη σύνταξη, έστω κι αν μειώνεται. Αυτοί που δεν θέλουν να ρισκάρουν, οι συντηρητικοί συμπολίτες μας. Δεν μπαίνουν σαφώς όλοι στο ίδιο καλάθι των μνημονιακών και, με δυο λόγια, όσα λάθη κι αν διέπραξε, ο Κουβέλης δεν είναι Βενιζέλος. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και το αντιμνημονιακό στρατόπεδο έχει μεγάλες και βαθιές αντιθέσεις. Και η Χρυσή Αυγή στο στρατόπεδο αυτό έχει κατασκηνώσει και από τον αντιμνημονιακό κόσμο παίρνει ψήφους, και στην αντιμνημονιακή οργή ποντάρει. Και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, αυτός ο κοσμάκης της λαϊκής Δεξιάς με τη μυθολογία και τις γραφικότητές τους, στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο κατοικοεδρεύουν. Δεν πρέπει να τους περιφρονούμε, αλλά πέραν της αντίθεσης στο Μνημόνιο δεν υπάρχει και πολύ έδαφος για συμφωνίες.
Επομένως, πρέπει να είναι σαφές ότι αν περιοριστεί ο αντιφασιστικός αγώνας μόνο στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, αφορά μόνο εμάς και τους φίλους μας. Μπορεί να αισθανόμαστε μια χαρά μεταξύ μας, αλλά αυτό στενεύει απελπιστικά το μέτωπο εναντίον της Χ.Α., και ακόμη αφαιρεί διαπιστευτήρια από την Αριστερά γιατί την εμφανίζει, την κρίσιμη στιγμή, περιχαρακωμένη στις εμμονές της, μνησίκακη, ή να επιδιώκει να εκμεταλλευτεί μείζονα ζητήματα για να προωθήσει κομματικά οφέλη, ή τέλος ανέμελη στον παρεΐστικο ναρκισσισμό της.
Επομένως; Ούτε συνταγματικό τόξο ούτε αντιμνημονιακό μπλοκ ούτε «διπλό δημοψήφισμα». Τι πρέπει να κάνουμε; Πώς χαράζει κανείς πολιτική γραμμή μέσα από δύο διαφορετικούς πολιτικούς χάρτες που συνεπάγονται αυτά τα δύο σχήματα; Αυτή είναι μία μείζων πρόκληση, και η πολιτική μαστοριά και ικανότητα κερδίζεται ακριβώς όταν έχεις να διαχειριστείς όχι ένα, αλλά δύο διασταυρούμενα διλήμματα.
Προφανώς δεν έχω σκοπό να χαράξω καμιά πολιτική γραμμή, απλώς γράφω τις σκέψεις μου, και μάλιστα από κάποια απόσταση. Έχω υποστηρίξει όμως (στο άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών, «Για ένα μεταμνημονιακό εμείς») ότι έχουμε μπει σε μια νέα εποχή. Τα Μνημόνια όπου να 'ναι λήγουν. Μια νέα πολιτική κατάσταση έχει εγκαθιδρυθεί. Στην καινούργια εποχή πρέπει να κινηθούμε με θετικά πρόσημα. Όχι ρεσάλτο, αλλά ήρεμη δύναμη. Όχι ολομέτωπες, αλλά τραβέρσο. Η αποτυχία της κινητοποίησης των εκπαιδευτικών κάτι πρέπει να μας πει. Επομένως, πρέπει να κινηθούμε με βάση ένα σχέδιο θετικών προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Προτάσσοντας το τι θέλουμε πάνω στο τι δεν θέλουμε. Η δημιουργία ενός μεγάλου μεταμνημονιακού Εμείς που επιδιώκει προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στην κοινωνία και την οικονομία, σαφώς εντάσσει την αντιμετώπιση της Χ.Α. και του ναζισμού στην υπεράσπιση της δημοκρατίας. Στην υπεράσπιση των θεσμών και από τις παράπλευρες συνέπειες της δίωξης της Χ.Α. και από τις συνεχείς παραβιάσεις και τη ρευστοποίηση του Συντάγματος τα τελευταία τρία χρόνια. Χρειάζεται επίσης η αξιοπιστία της υπεράσπισης της δημοκρατίας να μην υπονομεύεται από την έλλειψη σαφών γραμμών προς τη βία που, λιγότερο τώρα από τις προηγούμενες εποχές, ξεφυτρώνει αριστερότερα.
Χρειάζεται, με λίγα λόγια, η επεξεργασία μιας σύνθετης πολιτικής πρότασης που δεν μπαίνει σε διλήμματα που άλλοι έχουν επιλέξει, αλλά παίρνει την πρωτοβουλία να χαράξει η ίδια μια νέα πολιτική γεωγραφία και να βάλει με τον δικό της τρόπο διλήμματα στους άλλους.

* Ο Αντώνης Λιάκος είναι ιστορικός, καθηγητής πανεπιστημίου

(Το παραπάνω κείμενο έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό "Χρόνος")

Εδώ είμαστε…

Γιάννης Πανούσης, 30/09/2013

---

Λάθος μοναχοί

σε λάθος θρησκεία

σε σωστή μονή.

Χρ. Λαζαρόπουλος, Άρρητων Όψις

1. Όταν η Δημοκρατία στρέφεται κατά του (κακού) εαυτού της και η Αριστερά ομφαλοσκοπεί για μια σοσιαλδημοκρατία με αδύναμο ιδεολογικό οπλοστάσιο, βεβαρημένη προϊστορία και ψυχοσωματικές αγκυλώσεις από πού περιμένει ο πολίτης να έρθει το αισιόδοξο μήνυμα; Δυστυχώς από τις δυνάμεις του Νόμου και της Τάξης, της κοινωνικής πειθάρχησης και της συντηρητικής παλινόρθωσης. Τόσο δύσκολο είναι να το κατανοήσουν αυτό οι πάσης φύσεως αριστεροί σωτήρες;

2. Το σύνθημα της Αριστεράς ήταν ανέκαθεν η καθιέρωση της απλής αναλογικής. Αυτή η θέση είχε πολιτικό νόημα καθώς τα εκλογικά συστήματα έκλεβαν έδρες από τα αριστερά κόμματα για να συγκροτήσουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις.

Τώρα οι εποχές άλλαξαν και πέραν του (απαράδεκτου) bonus των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα η απλή αναλογική στο μεγαλύτερο μέρος της εφαρμόζεται. Άρα το νέο ζητούμενο της Αριστεράς πρέπει να είναι οι προγραμματικές δεσμεύσεις/συγκλίσεις με τους άλλους εταίρους μιας Κυβερνώσας Αριστεράς. Δεσμεύσεις/συγκλίσεις χωρίς αοριστίες, ασάφειες και παραπομπές στο άδηλο μέλλον. Ας ετοιμαζόμαστε σιγά – σιγά.

3. Ωραίοι οι διάφοροι αστερισμοί του (τρίτου; τέταρτου; πολυσυλλεκτικού;) πόλου. Καλά θα είναι όμως η ΔΗΜΑΡ να μην αφήσει να νοθευτεί το ηθικό της πλεονέκτημα από τα γνωστά αρπακτικά της Μεταπολίτευσης.

4. Για να αντιληφθείτε το γιατί τα Πανεπιστήμιά μας βρίσκονται σ’ αυτή την κατάσταση δεν έχετε παρά να θυμηθείτε ποιοι και γιατί πρωτοστάτησαν στα γεγονότα της Υπατίας, σε ποια κόμματα βρισκόντουσαν τότε, τί παιχνίδι παίζουν σήμερα και ποιες υποσχέσεις τους δίνουν (πολιτικοί ηγέτες) για το αύριο.

5. Οι χούλιγκανς των γηπέδων, των οποίων οι ακραίες ενέργειες έχουν οδηγήσει και σε φόνους, καταδικάζουν το φασισμό (φαντάζομαι μόνο της Χρυσής Αυγής και όχι των διαφόρων εξτρεμιστών της Θύρας ή των Θεωρείων).

Τα ίδια ισχύουν για τους κρατούμενους στις φυλακές οι οποίοι ενώ ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της Χρυσής Αυγής (υποτίθεται ότι) δεν δέχονται να μοιρασθούν το κελί τους με το δολοφόνο του Φύσσα.

Απόλυτος παραλογισμός με αρκετή υποκριτική «συνενοχή».

6. Εδώ είμαστε, ακούμε και βλέπουμε.