Σχέδιο Μάρσαλ και Σχέδιο Μέρκελ

Του Παντελή Μπουκάλα , kathinerini.gr

Οι μικρόψυχοι και κακοήθεις θα έσπευδαν να ισχυριστούν ότι βρέθηκε επιτέλους απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο». Και θα παρέβλεπαν έτσι την προφανή εξαιρετική τιμή: Από τα ενενήντα λεπτά της τηλεοπτικής αναμέτρησης της καγκελαρίου Αγκελα Μέρκελ με τον υποψήφιο των Σοσιαλδημοκρατών Πέερ Στάιμνπρουκ τα δώδεκα, περίπου το 13,5% δηλαδή, καταναλώθηκαν με αντικείμενο την Ελλάδα. Μια Ελλάδα που, αδικώντας τον εαυτό της, εθίστηκε σχεδόν από γεννησιμιού της να κρέμεται από ξένα χείλη, για να πληροφορηθεί για το μέλλον της, και από ξένα χέρια, που τη «βοηθούν» και την καθοδηγούν ώστε να υλοποιήσει το υπαγορευμένο μέλλον της· συμφωνεί - δεν συμφωνεί. Με το προδιαγραφόμενο μέλλον μας, που δεν θα είναι παρά το παρόν μας επιδεινωμένο, ουδείς συμφωνεί. Ούτε καν η κυριότερη από τις δύο κυβερνώσες πολιτικές δυνάμεις, η Ν.Δ., που με εντελώς διαφορετικά συνθήματα πολιτεύτηκε στη διπλή προεκλογική κονίστρα του 2012: με «άλλα μείγματα», «επαναδιαπραγματεύσεις» και Ζάππεια. Κι ωστόσο, απλώς παρακολουθούμε τη μοίρα μας. Οποιες διαφορές κι αν χωρίζουν τους δύο υποψηφίους για τη γερμανική καγκελαρία (περίπου όσες χωρίζουν τους εγχώριους σοσιαλιστές, που δεν εορτάζουν σήμερα, τρεις του Σεπτέμβρη, από τους νεοφιλελευθέρους μας), τους ενώνει το αυτονόητο: το συμφέρον της χώρας τους. Το οποίο συμφέρον μαθηματικά και υλικά εκφράζεται με τα σαράντα δισ. που προσέφερε στη γερμανική οικονομία η κρίση της Ευρωζώνης διά της μειώσεως των επιτοκίων δανεισμού. Φυσικά, η παράταση και η επιδείνωση της κρίσης στις χρεοκοπημένες χώρες του Νότου (που βλέπουν την ανεργία και την ανέχεια να διογκώνονται αφόρητα και τα τελευταία λείψανα κοινωνικού κράτους να εξαερώνονται όσο υλοποιούνται τα «προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής»), δεν συμφέρει κανέναν· ούτε τη Γερμανία. «Εντοπισμένοι και περιορισμένοι πόλεμοι» μπορεί να υπάρχουν (τουλάχιστον στην ψευδοηθικολογούσα ρητορική όσων τους κηρύσσουν), εντοπισμένες και περιορισμένες οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις όμως δεν υπάρχουν. Τα εθνικά σύνορα δεν εμποδίζουν τη μετάδοσή τους. Η κ. Μέρκελ, πάντως, χωρίς καμία διάθεση να αποκηρύξει τον εαυτό της, επέμενε και στο ντιμπέιτ στη θεραπευτική αγωγή που έχει προκρίνει, μαζί με τον κ. Σόιμπλε: λιτότητα, «μεταρρυθμίσεις», συν η πιθανότητα ενός νέου χρηματοδοτικού πακέτου, η χορήγηση του οποίου ωστόσο θα πιστοποιούσε την αποτυχία του μέχρι τώρα «εξυγιαντικού προγράμματος», που έφερε την ανεργία στην Ελλάδα στο 27%, τη στιγμή που παραμένει στα αζήτητα η υπεσχημένη φορολογική δικαιοσύνη. Η αντιπρόταση του κ. Στάινμπρουκ, ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, δεν συγκίνησε την καγκελάριο, που γνωρίζει άλλωστε πως η «ελληνική» πολιτική της είχε και έχει σταθερούς υποστηρικτές της και τους Σοσιαλδημοκράτες. Αλλωστε, το ζήτημα ενός νέου σχεδίου Μάρσαλ άλλος έπρεπε να το θέσει, έστω προς συζήτηση: η ελληνική κυβέρνηση. Τότε όμως θα αυτοαφοπλιζόταν, αφού θα ήταν σαν να ομολογεί ότι το σαξές στόρι της δεν είναι παρά παρηγοριά στον άρρωστο.

Η Ελλάδα στους 3 κυριότερους προμηθευτές ελαιολάδου της Γερμανίας

4/9//2013 , ethnos.gr

  Κυριότερη προμηθεύτρια χώρα της Γερμανίας σε ελαιόλαδο είναι με διαφορά η Ιταλία (3/4 των εισαγωγών). Η Ελλάδα και η Ισπανία διαθέτουν μερίδια περίπου 10% η κάθε μία επί του συνόλου των εισαγωγών ενώ οι ελληνικές εξαγωγές παρθένου ελαιολάδου αυξήθηκαν το 2012 σε περίπου 6,2 χιλ. τόνους, αξίας περίπου 24 εκατ. ευρώ.

Όπως σημειώνεται σε έκθεση του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων του ελληνικού προξενείου στο Ντίσελντορφ, σε όρους αξίας, το μερίδιο της Ελλάδας επί των εισαγωγών παρθένου ελαιολάδου της Γερμανίας είναι υψηλότερο, και κυμαίνεται μεταξύ 11,5 και 13,5%.
Κατά το χρονικό διάστημα 2006-2012, παρά τις διακυμάνσεις που παρατηρήθηκαν, δε φαίνεται να υπάρχει μόνιμη σημαντική μετατόπιση των μεριδίων αγοράς μεταξύ των τριών βασικών προμηθευτριών χωρών.
Γενικά, σύμφωνα με την ίδια έκθεση, η Γερμανία είναι η 11η μεγαλύτερη αγορά ελαιολάδου στον κόσμο με την κατανάλωση ελαιολάδου σχεδόν να έχει εξαπλασιαστεί τα τελευταία 20 χρόνια, ενώ το 2012 η κατανάλωση ελαιολάδου στη Γερμανία αυξήθηκε στους 59 χιλιάδες τόνους.
Μπορεί η κατά κεφαλήν κατανάλωση ελαιολάδου να αυξάνεται, αλλά παραμένει σε χαμηλά επίπεδα σε σύγκριση με τις μεσογειακές χώρες και κατά την τελευταία πενταετία 2008-2012, οι εισαγωγές ελαιολάδου της Γερμανίας ακολουθούν ανοδική τάση σε όρους ποσότητας, όχι όμως σε όρους αξίας, καθώς η μέση τιμή εισαγωγών υποχωρεί. Επιπλέον, το μεγαλύτερο ποσοστό των εισαγωγών ελαιολάδου της Γερμανίας αφορά παρθένο ελαιόλαδο αλλά την τελευταία πενταετία παρατηρείται αύξηση των εισαγωγών άλλου ελαιολάδου.

Ο μεγαλύτερος όγκος πωλήσεων ελαίων στο γερμανικό λιανεμπόριο αφορά ηλιέλαιο, ενώ στη δεύτερη θέση βρίσκεται το κραμβέλαιο. Το ελαιόλαδο έχει την τρίτη θέση στις προτιμήσεις των καταναλωτών και ο υψηλός βαθμός συγκέντρωσης και η υπεροχή των discounters στο γερμανικό λιανεμπόριο έχει ως αποτέλεσμα μεγάλο μέρος των πωλήσεων ελαιολάδου να αφορά προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας.

Επιμήκυνσης το ανάγνωσμα

Γιάνης Βαρουφάκης , protagon.gr

Η επιμήκυνση του χρέους που μαγειρεύεται για την Άνοιξη του 2014 (βλ. εδώ για τους λόγους) απειλεί τη χώρα με καθεστώς μόνιμης χρεο-δουλοπαροικίας. Αν απλά μας επιτρέψουν (όπως σχεδιάζουν) να αναβάλουμε την καταβολή των 26 δισ. που, σύμφωνα με το ισχύον Μνημόνιο, πρέπει να τους καταβάλουμε έως το τέλος του 2016, και επεκτείνουν τις αποπληρωμές μας για μερικές ακόμα δεκαετίες, οι πιθανότητες σταθεροποίησης (περί ανάπτυξης δεν πρέπει καν να μιλάμε) εκμηδενίζονται.

Το εκκολαπτόμενο σενάριο έχει ως εξής: Το «κενό» έως την Άνοιξη του 2014, το οποίο κατά τη δική μου εκτίμηση αγγίζει τα 10 δισ., θα «καλυφθεί» με έκδοση τραπεζογραμματίων και επιδρομή στο κονδύλι που απομένει από τα 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (κάτι που θα κάνουν επειδή γνωρίζουν πως, ακόμα κι αν έδιναν όλα τα 50 δισ. στις τράπεζες, και πάλι οι τράπεζες ια παραμείνουν σε νεκροζώντανη κατάσταση). Για μετά την Άνοιξη του 2014, δεν προβλέπεται (ευτυχώς) κανένα νέο δάνειο. Όμως τα 26 δισ. που έχουν λαμβάνειν από το ελληνικό δημόσιο έως το τέλος του 2016 θα μετακυλιστούν στο μέλλον, με εξαίρεση το μέρος τους που οφείλουμε στο ΔΝΤ (το οποίο θα πρέπει να χρηματοδοτήσει η Ευρώπη άμεσα ή έμμεσα). Παρ' όλο που δεν θα δίνονται νέες δόσεις, η τρόικα θα μας επισκέπτεται κάθε τρεις και λίγο (με ή χωρίς το ΔΝΤ να συμμετέχει σε αυτήν, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί η κόντρα ΔΝΤ-Βερολίνου). Από αυτές τις «αξιολογήσεις» της τρόικας θα εξαρτάται αν θα «επιτρέπεται» στο ελληνικό δημόσιο να αποπληρώνει τα χρέη του προς την Ευρώπη με τους αργούς ρυθμούς που συμφωνήθηκαν. Ενώ έως τώρα η τροϊκανή απειλή προς την ελληνική κυβέρνηση ήταν ότι δεν θα δοθεί η επόμενη δόση, η απειλή του μέλλοντος θα είναι ότι θα απαιτηθεί μια μεγαλύτερη δόση (από εμάς προς εκείνους).

Κάτι τέτοιο θα εξασφαλίσει στη χώρα τη μόνιμη κρίση. Η μόνη περίπτωση να μας αφήσει η επιμήκυνση περιθώριο αναπνοής είναι να συνδεθούν υπό τη μορφή δεσμευτικής συνθήκης με τους δανειστές οι μελλοντικές αποπληρωμές με ρήτρα μεγέθυνσης και προσυμφωνημένο ποσοστό αποπληρωμών ως προς το ΑΕΠ. Χωρίς τροϊκανές επισκέψεις από τις οποίες να εξαρτάται η εφαρμογή της συμφωνίας.

Για να το πω διαφορετικά, εφόσον το Βερολίνο δεν θέλει να ονομάσει κούρεμα το επερχόμενο κούρεμα, τότε να δεσμευτούν σε αποπληρωμές που θα εξελίσσονται στο διηνεκές με τρόπο αυτοματοποιημένο. Να συναφθεί μια ξεκάθαρη συμφωνία που να δένει τον ρυθμό αποπληρωμής με την εξέλιξη του ΑΕΠ χωρίς αξιολογήσεις και όρους.

Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε εμπιστοσύνη στους επενδυτές παρά το τεράστιο ποσοστό χρέους. Θα τους έδινε καθαρή εικόνα των υποχρεώσεων της χώρας για κάθε μήνα που έρχεται και για δεκαετίες μπροστά. Θα εξασφάλιζε πως δεν θα εξαρτάτο η μοίρα της χώρας από τη μήνα-προς-μήνα εξέλιξη των κεφιών του Βερολίνου – ούτε και από τις βουλές της όποιας τρόικας.

Θα μου πείτε, και τότε πώς θα πειθαρχείται η ελληνική κυβέρνηση; Πώς θα εμποδιστεί η δημιουργία νέων ελλειμμάτων, ιδίως σε προεκλογική περίοδο; Η απάντηση, απλή: Θα πειθαρχείται από το γεγονός πως η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να δανείζεται ώστε να δημιουργεί νέα ελλείμματα. Θα είναι, επί της ουσίας, εκτός αγορών στο διηνεκές.

Βέβαια, και αυτό να γίνει, δεν αρκεί. Όσο οι τράπεζες παραμένουν νεκροζώντανες και όσο βασιζόμαστε αποκλειστικά στο αμαρτωλό ΕΣΠΑ για δημόσιες επενδύσεις, η οικονομία μας θα παραπαίει. Τουλάχιστον όμως ένα τέτοιο δεσμευτικό σχέδιο άνευ όρων αυτοματοποιημένων μελλοντικών αποπληρωμών θα βοηθούσε. Είναι το ελάχιστο που πρέπει να απαιτήσει η κυβέρνηση από ένα Βερολίνο που αποδέχεται, σιωπηλά, την ανάγκη κουρέματος, αλλά θέλει να το ονομάσει κάτι άλλο.

Το μέλλον ως παρελθόν

Αγγελική Σπανού, Athens Voice, 2/9/2013

Ο πρωθυπουργός προετοιμάζεται να εξαγγείλει από το βήμα της ΔΕΘ, το επόμενο Σάββατο, αναπτυξιακό πλάνο μέχρι το 2021 (όταν συμπληρώνονται 200 χρόνια από το 1821!) και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης θα ανακοινώσει το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης που έχει επεξεργαστεί το ΠΑΣΟΚ.
Και οι δύο πρωτοβουλίες σηματοδοτούν την ίδια κεντρική επιλογή, ότι οι κυβερνητικοί εταίροι μιλούν για το μέλλον, όχι για το παρόν το οποίο καθορίζουν με τις πολιτικές που ασκούν.
Οι Α. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος αναφέρονται ήδη στη μεταμνημονιακή εποχή, προσπερνώντας τη σύγχρονη μνημονιακή πραγματικότητα όπως ορίζεται από την κακοποίηση της έννοιας της μεταρρύθμισης και της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Το σχήμα είναι κάπως απλοϊκό: Τώρα γίνεται ό,τι πει η Τρόικα, αργότερα θα ανακτηθεί η εθνική κυριαρχία γιατί χάρη στο πρωτογενές πλεόνασμα θα αποφασίζει η ελληνική πολιτική ηγεσία χωρίς έξωθεν υποδείξεις.
Είναι μια επικοινωνιακή επιτυχία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ότι έχουν στρέψει τη συζήτηση στην επόμενη μέρα της τελευταίας δόσης του τρέχοντος προγράμματος και, κυρίως, ότι κρατούν την πολιτική αντιπαράθεση στο επίπεδο του γενικού και του αφηρημένου.
Αυτή η φυγή προς την αοριστία διευκολύνει και τον ΣΥΡΙΖΑ που επίσης δεν αντέχει την εστίαση στο συγκεκριμένο. Στην πραγματικότητα, όλα τα κόμματα προτιμούν να συγκρούονται επί των υποσχέσεών τους και όχι επί των πράξεων ή των παραλείψεών τους.
Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θέλει να κριθεί για το πρόγραμμα που έχει ή δεν έχει αυτή τη στιγμή, ούτε η κυβέρνηση για τις πολιτικές που ασκεί τώρα.
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εκδήλωση του ΙΣΤΑΜΕ για την 3η του Σεπτέμβρη: Εκεί θα αναζητηθεί ο δρόμος για τη μεγάλη κεντροαριστερά και θα αποτιμηθεί η πορεία του ΠΑΣΟΚ στη διάρκεια της μεταπολίτευσης αλλά όχι, το πιθανότερο, η σημερινή του πρακτική ως συγκυβερνών κόμμα. Και είναι αυτή η ισχυρότερη πιθανότητα, γιατί ήδη όσοι θεωρούν ότι πρέπει να δημιουργηθεί μια ελληνική “Ελιά” με το ΠΑΣΟΚ μέσα ή στο κέντρο του συμμαχικού σχήματος δεν λένε κάτι για το πώς αξιολογούν το ίχνος που αφήνει σήμερα στη διακυβέρνηση αυτό το κόμμα. Εχει αλλάξει, έχει απαλλαγεί από τα σύνδρομα που κουβαλά τις τελευταίες δεκαετίες, καθάρισε, ανανέωσε τα κύτταρά του, βλέπει την εξουσία με διαφορετικό τρόπο από ό,τι παλαιότερα, εξελίχθηκε ή απλώς μίκρυνε; Μάλλον δεν θα το μάθουμε, γιατί δεν επικεντρώνεται εκεί το ενδιαφέρον, αλλά στο στίγμα που θα αποκτήσει το ΠΑΣΟΚ στην πορεία -μετά, αργότερα, κάποτε.
Το πολιτικό σύστημα μπορεί να κάνει πάρα πολλά πέρα από το να βρει λύσεις άμεσα και να δώσει απαντήσεις τώρα. Παράδειγμα εργασίας: Το φορολογικό σύστημα είναι εξωφρενικά άδικο και σαδιστικό για τους έντιμους πολίτες που δηλώνουν τα εισοδήματά τους. Πέρα από την αυτονόητη καταγγελία του, έχει κάποιος να καταθέσει μια ολοκληρωμένη και συνεκτική πρόταση, αντιγραφή ενός μοντέλου που εφαρμόζεται με επιτυχία στο εξωτερικό ή μια παραλλαγή του και το οποίο να μπορεί να υλοποιηθεί από μια δημόσια διοίκηση ημιδιαλυμένη όπως αυτή που έχουμε; Ακόμη και αν κάποιος έχει κάτι να πει ως προς αυτό το μείζον ζήτημα, δεν θα ακουστεί, γιατί δεν είναι αυτή η ατζέντα στη δημόσια σφαίρα. Το θέμα για τα κόμματα είναι ποιος έχει κάτι πιο ευχάριστο να πει ως σχεδιασμό για το μέλλον. Θα μειώσουμε τους φόρους, θα αυξήσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, θα φέρουμε επενδύσεις, θα εκσυγχρονίσουμε το κράτος, θα ανασυγκροτήσουμε την παραγωγική βάση, θα ισχυροποιήσουμε το κοινωνικό κράτος, αμέτρητα “θα” και από την κυβέρνηση και από την αντιπολίτευση, που ως προς την ταύτιση της πολιτικής με την επικοινωνία δείχνουν να συμφωνούν απόλυτα.
Με αυτή την έννοια, η προσήλωση στο μέλλον μας κρατάει στο παρελθόν και εγγυάται ότι το αύριο θα είναι όπως το σήμερα, γιατί στο μεταξύ θα έχει επινοηθεί το επόμενο αύριο, αν όχι και το μεθαύριο.

Η πομφόλυγα του πρωθυπουργού

• Καπάκος Σ , 03.09.2013  , avgi.gr      
•  Το 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος θα δοθεί για την ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων, είπε ο πρωθυπουργός στην συνέντευξη που παραχώρησε στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία". Είναι να απορεί κανείς με τη δήλωση αυτή του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος εμφανίζεται να μην γνωρίζει τι έχει υπογράψει με την τρόικα.
  Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι όρος για να πληρωθούν οι δανειστές, όχι για να ενισχυθούν οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Δηλαδή στις προϋποθέσεις, που απαιτούνται προκειμένου να καταστεί το χρέος βιώσιμο, άλλο αν δεν θα καταστεί, είναι τα πλεονάσματα της τάξης των 4%-4,5% του ΑΕΠ ετησίως για να πληρώνονται από αυτά οι δανειστές και ταυτόχρονα ρυθμοί ανάπτυξης πάνω από 3% ετησίως έτσι ώστε να ενισχύονται τα έσοδα και να μειώνεται το χρέος ως προς το ΑΕΠ. Ακόμη κι αν κάνουμε μια αφαίρεση παραβλέποντας τις κατακλυσμιαίες επιπτώσεις από τις μνημονιακές πολιτικές, και πάλι το πρόγραμμα της επεκτατικής λιτότητας δεν βγαίνει, καθώς έχει υπερβολικές προϋποθέσεις σε ό,τι αφορά το πρωτογενές πλεόνασμα και την ανάπτυξη, προκειμένου να καταστεί το χρέος βιώσιμο και να φτάσει το 120% το 2020. Ακόμη και το ΔΝΤ προβλέπει ό,τι αν ο ρυθμός ανάπτυξης υπολείπεται κατά μία εκατοστιαία μονάδα του στόχου, που έχει τεθεί κοντά στο 4%, τότε το χρέος θα προσεγγίζει το 134% το 2020.
  Και το ερώτημα είναι: Είπε μια κουβέντα παραπάνω ο πρωθυπουργός μέσα στον οίστρο του περί επιτυχούς προγράμματος, μια πομφόλυγα, κοινώς μια αερολογία, ή γνωρίζει κάτι περισσότερο και το κρατά μυστικό;
  Ας κάνουμε όμως μια υπόθεση εργασίας: ότι οι δανειστές μετά τις γερμανικές εκλογές θα ανοίξουν τον δρόμο για την απομείωση του ελληνικού χρέους χωρίς ενδεχομένως κούρεμα -υπάρχουν τρόποι γι' αυτό- και την αποπληρωμή του μετά το 2030. Είναι δυνατή μια τέτοια προοπτική; Βεβαίως και είναι. Αυτή είναι η πιθανότερη εκδοχή, γιατί επιτρέπει στις κυβερνήσεις να υποστηρίζουν ότι δήθεν δεν έχασαν χρήματα από τα δανεικά, ενώ ταυτόχρονα "δένουν" την ελληνική κυβέρνηση στην εφαρμογή της λιτότητας.
  
  Και σε αυτή την περίπτωση πάντως δυνατότητα ενίσχυσης των χαμηλοσυνταξιούχων, που είναι το 60% του συνόλου, δεν υπάρχει πέραν κάποιας ίσως συμβολικού χαρακτήρα. Και αυτό γιατί το κονδύλι για τις συντάξεις ως ποσοστό επί του ΑΕΠ μειώνεται -υπάρχει και αυτή η δέσμευση στο Μνημόνιο-, ενώ μόνο μια έκρηξη του ΑΕΠ, πράγμα λίγο πιθανό, θα μπορούσε να συγκρατήσει τις αποδοχές των συνταξιούχων. Επομένως, ακόμη κι αν γνωρίζει ή ελπίζει ο πρωθυπουργός στην πιθανή απομείωση του χρέους, η υπόσχεση προς τους χαμηλοσυνταξιούχους είναι κενή περιεχομένου.                          

Φ. Κουβέλης: Δεν αποκλείω πρόωρες εκλογές

4/9/2013,real.gr

Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών ο Φώτης Κουβέλης καλεσμένος στη πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ. «Δεν τις αποκλείω και δεν τις αποκλείω στο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής που ακολουθείται που είναι δυνατόν να τροφοδοτήσει ακόμη περισσότερο τα αδιέξοδα» είπε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και πρόσθεσε: «μπορεί να αποτελέσει και επιλογή της ίδιας της κυβέρνησης και του κ. Σαμαρά, παρά τα όσα του αντιθέτου υποστηρίζει κανείς είναι δυνατό τα πράγματα να οδηγηθούν εκεί». Ωστόσο τόνισε πως «η χώρα δεν έχει ανάγκη από εκλογές, η χώρα έχει ανάγκη από αλλαγή της πολιτικής».

Πρόταση Κουβέλη για απλή αναλογική

3/9/2013 , enet.gr

    Πετάει το γάντι η ΔΗΜΑΡ στα άλλα κόμματα και καλεί να τοποθετηθούν εν όψει πρότασης νόμου που θα καταθέσει για την καθιέρωση της απλής αναλογικής.

«Σε κάθε περίπτωση, η πρόταση θα καταργεί το "μπόνους" των 50 εδρών», λέει η ΔΗΜΑΡ, κάτι που άλλωστε έχει προαναγγείλει ο Φ. Κουβέλης. Ο πρόεδρος του κόμματος έχει ταχθεί υπέρ της «απλής και ανόθευτης αναλογικής χωρίς αστερίσκους» και ο ίδιος θεωρεί ότι σε περίπτωση που αφαιρεθεί το «μπόνους» «αυτόματα καθίσταται απλή αναλογική».
Με την πρότασή της αυτή η ΔΗΜΑΡ ρίχνει γέφυρες προς τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αποτελεί ένα πάγιο αίτημα της Αριστεράς. Ταυτόχρονα επιχειρεί να στριμώξει το ΠΑΣΟΚ να πάρει θέση, σε μια περίοδο συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ., η οποία διαφωνεί θεωρώντας ότι ο εκλογικός νόμος πρέπει να δίνει ισχυρές κυβερνήσεις. Από την άλλη, εάν η Χαριλάου Τρικούπη αντιδράσει αρνητικά, εκ των πραγμάτων απομακρύνεται από δυνάμεις και πρόσωπα της Κεντροαριστεράς, χώρο που διεκδικούν να εκφράσουν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΔΗΜΑΡ.
Σε κάθε περίπτωση, η ΔΗΜΑΡ χρειάζεται συμμάχους, καθώς δεν διαθέτει τον απαραίτητο αριθμό βουλευτών προκειμένου να καταθέσει πρόταση νόμου στη Βουλή. Εξ ου και το κάλεσμα προς άλλα κόμματα να τοποθετηθούν υπέρ της πρότασης αυτής στο όνομα της δημοκρατικής εμβάθυνσης και όχι στενοκομματικών εκλογικών επιδιώξεων.
* Αντιδρά η ΔΗΜΑΡ στις πληροφορίες που θέλουν να ασκούνται πιέσεις από την τρόικα για συμψηφισμό των ασφαλιστικών οφειλών 288.587 αγροτών προς τον ΟΓΑ με τις κοινοτικές ενισχύσεις της ΚΑΠ. Το κόμμα χαρακτηρίζει ως απαράδεκτες τις απαιτήσεις αυτές και θεωρεί ότι δεν πρέπει να το αποδεχτεί η κυβέρνηση: Θα οδηγήσουν σε μείωση της παραγωγικής διαδικασίας στον αγροτικό τομέα, επισημαίνουν, με δυσμενείς συνέπειες στις εξαγωγές και στο εμπορικό ισοζύγιο.

ΠΑΣ             

Ο «άγιος» μεξικανός Δον Σέρχιο

newsbeast.gr

Ένας άνθρωπος που θεραπεύει χωρίς να πληρώνεται

Κάθε πρωί ο Σέρχιο Κάστρο γυρίζει στους δρόμους του Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, στο Μεξικό και παρηγορεί τους άτυχους της ζωής.

Τις προάλλες επισκέφθηκε τον Ντιέγκο Ραούλ Λόπες Σάντσες, ο οποίος έμεινε παράλυτος από το λαιμό και κάτω πριν από μερικούς μήνες ύστερα από ένα ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του. Έπλυνε και έντυσε τον νεαρό άντρα και είπε μερικά λόγια στην απελπισμένη γυναίκα του.

Ο 72χρονος Κάστρο δεν είναι ούτε γιατρός ούτε ιερέας. Καλύπτει απλώς τα κενά στο δίχτυ ασφαλείας του Μεξικού, που είναι ιδιαίτερα προβληματικό στο Τσιάπας, στα νότια της χώρας, μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Την τελευταία δεκαετία, σημειώνει η απεσταλμένη της εφημερίδας Νιου Γιορκ Τάιμς στην περιοχή, διαδοχικές μεξικανικές κυβερνήσεις προσπαθούν να επεκτείνουν την πρόσβαση όλου του πληθυσμού στις υπηρεσίες υγείας. Αυτό που προσφέρει ο Κάστρο, όμως, υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες των κέντρων υγείας στην ύπαιθρο ή του Hospital de las Culturas, του κοινοτικού νοσοκομείου που άνοιξε στο Σαν Κριστόμπαλ πριν από τρία χρόνια.

Ο Δον Σέρχιο, όπως τον αποκαλούν, αφιερώνει μεγάλο μέρος του χρόνου του καθαρίζοντας τις πληγές που προκαλούνται από εγκαύματα ή τον διαβήτη. Δεν δέχεται χρήματα από τους ασθενείς του, «γιατί με τον τρόπο αυτό είναι ήρεμοι και θεραπεύονται πιο γρήγορα». Όταν συγκεντρώνει αρκετά χρήματα από δωρεές, βοηθά στην κατασκευή σχολείων στα χωριά.

Τον τελευταίο καιρό ασχολείται με την οικογένεια Λόπες. Παρόλο που ο 29χρονος Ντιέγκο Ραούλ είναι ασφαλισμένος, δεν υπάρχει ασθενοφόρο για να τον μεταφέρει στο κέντρο αποκατάστασης, μία ώρα μακριά, και η αίτησή του για επίδομα αναπηρίας έχει χαθεί στα πλοκάμια της γραφειοκρατίας. Ο Κάστρο χρησιμοποιεί χρήματα από τις δωρεές για τη φυσικοθεραπεία του, αλλά τα χρήματα αυτά τελειώνουν και αυτό που σκέπτεται τώρα είναι να ανοίξει ένα μικρό μαγαζί που ο Λόπες θα μπορεί να διαχειρίζεται από το σπίτι του.

Πολλοί από τους ασθενείς του Κάστρο είναι Μάγια από τις γύρω περιοχές, οι οποίοι είναι από τους πιο περιθωριοποιημένους κατοίκους της χώρας ύστερα από αιώνες καταπίεσης και διακρίσεων.

«Ο Κάστρο έχει οικοδομήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης με αυτούς τους ανθρώπους», λέει η Πατρίτσια Φερέρ, μια γιατρός από το Τουσκόν, που τον επισκέπτεται δύο φορές τον χρόνο και του δίνει προμήθειες.

Ο 29χρονος Βίκτορ Χιμένες Βισέντε επισκέφθηκε πρόσφατα μαζί με τον πατέρα του την κλινική του Κάστρο και του έδειξε μια ανοιχτή πληγή στο πόδι του που δημιουργήθηκε πριν από δέκα χρόνια και δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ επαρκώς. Ο Δον Σέρχιο του είπε πως το πόδι πρέπει πιθανότατα να ακρωτηριαστεί και του συνέστησε να μεταβεί το ταχύτερο στο νοσοκομείο. Δεν σταμάτησε όμως να σκέπτεται την περίπτωσή του. «Δεν μπορείς απλώς να διώχνεις αυτούς τους ανθρώπους και να τους ξεχνάς», λέει. «Τα προβλήματά τους παραμένουν στο υποσυνείδητό σου».

Η φτώχεια, η κακοδιαχείριση και η αμέλεια καθιστούν πολύ σύνθετη την περίθαλψη στο Τσιάπας. Τα κυβερνητικά προγράμματα για την ανίχνευση καρκίνου, φυματίωσης ή διαβήτη είναι ανεπαρκή, τα αποτελέσματα των εξετάσεων χάνονται, τα φάρμακα είναι λίγα. «Στο πολιτικό μας σύστημα, τα θέματα υγείας έχουν δευτερεύουσα θέση», λέει ο Έκτορ Οτσόα, διευθυντής μιας ερευνητικής ομάδας στο Σαν Κριστόμπαλ.

Στο Hospital de las Culturas, δεν υπάρχει ούτε ένας διερμηνέας για να συνεννοηθεί με τους συγγενείς των ιθαγενών. Ο διευθυντής του νοσοκομείου έχει πιο άμεσες προτεραιότητες: πώς να αντιμετωπίσει τον αυξανόμενο αριθμό ασθενών που βρίσκονται στην πτέρυγα των επειγόντων περιστατικών, πώς να επισκευάσει τα μηχανήματα και πώς να εξασφαλίσει ότι τα ιατρικά εφόδια δεν θα κλαπούν.

Πολλά από τα χωριά που εξυπηρετεί το νοσοκομείο είναι πολύ φτωχά, και «πολλοί θάνατοι οφείλονται στο γεγονός ότι ο κόσμος καταφεύγει πρώτα στα παραδοσιακά φάρμακα», λέει ο Μάρκο Αντόνιο Φλόρες Πέρες. «Όταν έρχονται σε μας, έχουν πολλές περιπλοκές».

Οι ανάγκες είναι τόσο μεγάλες, ώστε χρησιμοποιούνται οι υπηρεσίες οποιουδήποτε θέλει να βοηθήσει. Ανάμεσά τους, και του Κάστρο, του οποίου η ψυχολογική βοήθεια είναι ανεκτίμητη. «Δεν κάνουμε θαύματα, αλλά θεραπεύουμε ανθρώπους», λέει. «Δεν το βάζουμε κάτω».

Μελέτες για τηλεθέρμανση σε όλα τα χωριά του Δήμου Αμυνταίου

tanea.gr

Σε μια σειρά μελετών για εγκατάσταση τηλεθέρμανσης σε όλα τα χωριά του Δήμου Αμυνταίου, με συστήματα βιομάζας, προχωρά η δημοτική αρχή. Πρόκειται για ένα σχέδιο της διοίκησης του Δήμου που στοχεύει στην κάλυψη του συνόλου των αναγκών των κατοίκων της περιοχής με τηλεθέρμανση.
Ηδη έχουν υπογραφεί οι συμβάσεις με τους εργολάβους για την ολοκλήρωση των τηλεθερμάνσεων σε Αμύνταιο, Λεβαία και Φιλώτα, ένα έργο προϋπολογισμού 13.000.000 ευρώ, που θα ζεστάνει κάθε σπίτι αυτών των οικισμών.
Η θέρμανση του συνόλου των χωριών του Δήμου Αμυνταίου με συστήματα τηλεθέρμανσης με βιομάζα αναμένεται από τη μια να μειώσει το κόστος για όλους τους κατοίκους, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες, κατά τους οποίους η θερμοκρασία πέφτει αρκετούς βαθμούς κάτω από το μηδέν, και από την άλλη να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.         

Είναι πολλά τα λεφτά σύντροφοι

Σταύρος Θεοδωράκης , protagon.gr

Δεν ξέρω αν θα ακουστεί ως προσβολή, αλλά υπάρχει κάτι σημαντικότερο απ' τις επετειακές εκδηλώσεις για την 3η του Σεπτέμβρη. Μια πολιτική πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ για να επιστραφούν στην κοινωνία τα λεφτά που εκλάπησαν από το κράτος τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν λέω γενικώς και αορίστως «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», αναφέρομαι συγκεκριμένα στα λεφτά και στις περιουσίες προφυλακισμένων ατόμων, που έχουν δεσμευθεί από τις δικαστικές αρχές. Μόνο η «αξία» της VIP πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού ανέρχεται, σύμφωνα με δικαστικούς κύκλους, σε 4 με 5 δισεκατομμύρια.
Στον ένα έχουν δεσμεύσει σπίτια, στον άλλο μετρητά – μιλάμε για εκατοντάδες εκατομμύρια, στον άλλο επιχειρήσεις. Δεν θα επαναλάβω τα ονόματα, είναι σε όλους γνωστά. Πολιτικοί, εκδότες, επιχειρηματίες, στελέχη δημοσίων υπηρεσιών, δημοτικοί «άρχοντες». Άλλος είναι μέσα για «πόθεν έσχες», άλλος για «ξέπλυμα», άλλος για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, άλλος για απάτη, φοροδιαφυγή και λαθρεμπορία. «Δίπλα» τους, σε λιγότερο VIP συνθήκες, κρατούνται εκατοντάδες άλλοι, για οικονομικά εγκλήματα και αδικήματα διαφθοράς σε βάρος του Δημοσίου. Και όλοι περιμένουν τις δίκες τους. Βέβαια, για να είμαι ακριβής, κάποιοι περιμένουν τις δικές τους βολτάροντας στο Κολωνάκι αντί του Κορυδαλλού, αλλά δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε «γιατί αυτός είναι έξω και ο άλλος είναι μέσα». Τα στοιχεία πάντως είναι συντριπτικά για τους περισσότερους και μάλιστα κάποιοι από αυτούς έχουν αποδεχτεί τις πράξεις τους και συνεργάζονται, λιγότερο ή περισσότερο, με τις αρχές παρακαλώντας για επιείκεια. Τι γίνεται όμως με αυτά που έχουν «κλέψει»; Αυτό είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί το πολιτικό σύστημα.
Γιατί, εντάξει, κάποιοι δικαστές τόλμησαν και τους προφυλάκισαν και κάποιοι άλλοι θα τους ρίξουν 10 χρόνια ή ισόβια, τα λεφτά όμως θα γυρίσουν στα ταμεία του κράτους; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι όχι! Γιατί - και εδώ! – υπάρχει μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Για να πάρει το κράτος τα 200, ας πούμε, εκατομμύρια που έχει καταχραστεί κάποιος, θα πρέπει να υπάρξει αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Δηλαδή, να γίνει το πρώτο δικαστήριο (κανένα δεν έχει γίνει), να γίνει το δεύτερο δικαστήριο, να εξετασθεί και να απορριφθεί από τον Άρειο Πάγο η αίτηση αναιρέσεως που όλοι προφανώς θα κάνουν. Κατά μέσον όρο, δηλαδή, θα χρειαστούν γύρω στα δέκα χρόνια μέχρι να έχουμε τελεσίδικες και αμετάκλητες καταδίκες. Ποια θα είναι η αξία όμως ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού έπειτα από μια δεκαετία; Ή μιας ερειπωμένης επιχείρησης; Για να μη ρωτήσω αν θα υπάρχει χώρα το 2025.

Καθημερινά τα κυβερνητικά σαΐνια ανακοινώνουν νέους φόρους ή νέες περικοπές και κανείς δεν νοιάζεται πώς θα επιστρέψουν στα ταμεία, γρήγορα και ακέραια, τα κλεμμένα. Ο Ρουπακιώτης μάλωνε με τον Μουρούτη για το αντιρατσιστικό και ο Αθανασίου μαλώνει με τους δικηγόρους για το αν θα ανοίξει ή θα ανοιγοκλείσει το δικηγορικό επάγγελμα (για να αναφέρω μόνο τους καθ' ύλην αρμόδιους υπουργούς). Και να πεις ότι δεν ξέρουν το πρόβλημα. Οι δικαστές, τους το έχουν θέσει. Κάποιοι γραπτώς με τις εισηγήσεις τους, κάποιοι άλλοι προφορικώς. «Κάτι πρέπει να γίνει για να μπουν στα ταμεία τα χρήματα από δεσμευμένους λογαριασμούς και παγωμένα περιουσιακά στοιχεία υποδίκων και καταδίκων»… Γι’ αυτό λέω ότι είναι μια μεγάλη ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ. Αντί να διοργανώνει συζητήσεις επί συζητήσεων για το ζιβάγκο του Ανδρέα, να πάρει την πρωτοβουλία να προτείνει άμεσα μια λύση σε αυτό που τώρα μας καίει.
Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Νέα Δημοκρατία – έχει και αυτοί τους δικούς της στις VIP πτέρυγες (Αθήνας και Θεσσαλονίκης) και όλα δείχνουν ότι θα αποκτήσει και άλλους. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και η Αριστερά. Γιατί καλός ο «πόλεμος στους ξένους τοκογλύφους που υφαρπάζουν την κρατική περιουσία» αλλά υπάρχει και η περιουσία των «δικών μας παιδιών». Για το ΠΑΣΟΚ όμως, επιμένω, η επιστροφή των κλεμμένων θα έπρεπε να ήταν θέμα τιμής - ειδικά αυτή την εποχή που το νευρικό μας σύστημα σμπαραλιάζεται ακούγοντας πόσες μίζες δόθηκαν για τα εξοπλιστικά. Ο Άκης - το έχω ξαναγράψει - δεν ήταν μόνος. Άλλωστε η Βουλή πρακτικά τον αθώωσε. Και τώρα δικάζεται μόνο για ξέπλυμα χρήματος. Οι στρατιωτικοί ή μη πολιτικοί συνεργοί του μπορούν να φάνε ισόβια, για τον «υπουργό Άκη» όμως τα περισσότερα αδικήματα έχουν παραγραφεί. Δείτε το, λοιπόν, ως χρέος, σύντροφοι.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Από τον Ανδρέα στη Μπακογιάννη;

Ριχάρδος Σωμερίτης, 03/09/2013 , metarithmisi.gr

Υπάρχουν πολλές και αξιόλογες απόψεις για τη συγκρότηση μιας ισχυρής δημοκρατικής και σοσιαλιστικής παράταξης. Άλλοι λένε "σοσιαλδημοκρατικής". Και οι περισσότεροι μεταφράζουν και το ένα και το άλλο με το κενό περιεχομένου διότι φλού και συνεπώς βολικό "κεντροαριστερά".

Ποιούς περιλαμβάνει ο "χώρος"; Το υπόλοιπο (εκλογικά κάπως υπολογίσημο) ενός ΠαΣοΚ παλαιομνημονιακού και από "πατριωτικό καθήκον" ουρά του νεομνημνιακού Σαμαρά και της ακροδεξιάς παρέας του όσους δηλώνουν πάντα ΔΗΜΑΡ και μερικές δεκάδες αδέσποτους, οργισμένους, πικραμένους πρώην κάτι που μισούν τους πάντες και τα πάντα αλλά όχι τον νεοφιλελευθερισμό. Θα τους δούμε σήμερα στη φιέστα του ΙΣΤΑΜΕ για την "3η του Σεπτέμβρη". Όπου θα παραστεί και ο Κώστας Σημίτης. Δυστυχώς, αν δεν έχει ηγετική πρόθεση.

Ποιές είναι οι προϋποθέσεις για να υπάρξει μια σοβαρή νέα κίνηση;

1. Ο καθορισμός ενός συγκεκριμένου στόχου, κοινωνικού και πολιτικού και των βασικών σημείων ενός προγράμματος όχι μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά και για την ανασυγκρότηση που πρέπει να περιλαμβάνει την σκληρή επαναδραπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες.

2. Η πλήρης διαφοροποίηση από τη δεξιά ως προς την οικονομία (νεοφιλελευθεριμός), τα κοινωνικά προβλήματα και την καθημερινότητα: μετανάστευση, δικαιώματα του ανθρώπου, ασφάλεια, ισότητα για όλες τις μειονότητες και για όλους τους "διαφορετικούς".

Θα προσθέσω και τη θέληση αποκατάστασης του ναι μεν σε πολλά αμαρτωλού αλλά και συτηματικά συκοφαντημένου συνδικαλισμού που όσους, και δήθεν προοδευτικούς, θέλουν τους εργαζόμενους εθελοντικά απροστάτευτους απέναντι στις εσωτερικές και ευρωπαϊκές τρόικες

3.Μια τολμηρή πρόταση για την ανάπτυξη, κλειδί για τη μείωση της ανεργίας που σήμερα έχει φτάσει το 27% για όλους και σχεδόν το 60% για τους νέους.

Με συνέπεια τη συνεχή επιθετική άνοδο της ΧΑ συχνά σε συμμαχία με άνδρες της αστυνομίας εναντίον των αντιεξουσιαστών και παράλληλα των μεταναστών, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε ένα νέο εμφύλιο , όπως άρχισαν να το φοβούνται έξω και το περιγράφει ένα ανατριχιαστικό
ρεπορτάζ της γαλλικής τηλεόρασης που προβάλλεται απόψε (Canal+).

4. Η αναδόμηση του κράτους και η αποκατάσταση (αλλά χωρίς γραφειοκρατικές στρεβλώσεις) του ουσιαστικού ρυθμιστικού ρόλο του.

5. Η μαζική συμμετοχή στα ηγετικά κλιμάκια στελεχών χωρίς προσωπικές ευθύνες για την πολυδιάστατη κρίση που ζούμε.

6. Τέλος η ανεύρεση ηγέτη ικανού να συσπειρώσει και να ενθουσιάσει μαλιστα χωρίς λαϊκισμούς και αρχομανία. Δηλαδή ηγέτη που να μην είναι Ανδρέας μήτε Τσίπρας. Θα θυμήσω ότι μερικοί "κεντροαριστεροί" φλέρταραν ακόμα και με τον Τζήμερο!!

Το τραγικό ως προς την έκτη προϋπόθεση είναι, ακριβώς, ότι έχουμε πάνω από είκοσι υποψήφιους που δεν θα έπρεπε να τους παίρνει στα σοβαρά μήτε ο καθρέφτης τους την ώρα που ξυρίζονται ονειρευόμενοι οφίτσια.

Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι οι μνηστήρες, με πρώτον τον Βενιζέλο, που έπαιξε και έχασε, θεωρούν όλοι ότι είναι ωραίοι και έτοιμοι. Και το απόλυτο χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι από τους "μνηστήρες", είτε ξεκίνησαν από την παραδοσιακή αριστερά είτε από την κεντροαριστερά, έχουν ήδη ολοκληρώσει την πορεία τους προς τη "λογική δεξιά", με πρόσχημα τον ευρωπαϊκό ρεαλισμό: σε τι διαφέρουν από την Ντόρα Μπακογιάννη;

Ο Ριχάρδος Σωμερίτης είναι δημοσιογράφος

Οι ξένοι δεν παίρνουν τις δουλειές, χάνουν κι αυτές που έχουν

• Δρεττάκης Μανόλης , 01.09.2013     
•      
•   Πολλοί μύθοι κυκλοφορούν στη χώρα μας για τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό μεταναστών και ειδικότερα των απασχολουμένων στο σύνολο των τομέων της ελληνικής οικονομίας, ενώ δεν είναι γνωστό ότι τα σημερινά ποσοστά ανεργίας των αλλοδαπών είναι πολύ υψηλότερα από εκείνα των ημεδαπών.
  Στο άρθρο αυτό, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία από τη βάση δεδομένων της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Eurostat, εξετάζουμε το ποσοστό συμμετοχής των αλλοδαπών στο εργατικό δυναμικό των 12 κρατών - πρώτων μελών της Ευρωζώνης καθώς και τα ποσοστά ανεργίας ημεδαπών και αλλοδαπών στα ίδια κράτη το Α' τρίμηνο του 2013 (το τελευταίο για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία) σε σχέση με τα αντίστοιχα στοιχεία του Α' τριμήνου του 2008 (δηλαδή του τριμήνου πριν από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης). Τα κράτη αυτά τα χωρίζουμε: στα Βόρεια (Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Λουξεμβούργο και Φινλανδία) και στα Νότια (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ελλάδα και, λόγω Μνημονίων, Ιρλανδία).
  Στην 1η στήλη του Πίνακα που ακολουθεί δίνεται το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν οι αλλοδαποί στο σύνολο του εργατικού δυναμικού των 12 κρατών - παλαιών μελών της Ευρωζώνης, των δύο ομάδων και του συνόλου τους (Ε.Ζ. 12) το Α' τρίμηνο του 2008, στη 2η το Α' τρίμηνο του 2013 και στην 3η η ποσοστιαία μεταβολή του. Στις τρεις επόμενες στήλες δίνονται τα ποσοστά ανεργίας των ημεδαπών και η ποσοστιαία μεταβολή τους και στις τρεις τελευταίες εκείνα των αλλοδαπών και η ποσοστιαία μεταβολή τους.
  
  Από τον Πίνακα αυτό φαίνεται ότι το Α' τρίμηνο του 2013 σε σχέση με το Α' τρίμηνο του 2008:
  - Το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν οι αλλοδαποί στο εργατικό δυναμικό των 12 κρατών - πρώτων μελών της Ευρωζώνης αυξήθηκε σε 7 κράτη και μειώθηκε σε 5. Η μεγαλύτερη αύξηση (υπερεξαπλασιασμός) σημειώθηκε στη Φινλανδία και η μεγαλύτερη μείωση στην Ολλανδία. Στην Ελλάδα η αύξηση του ποσοστού αυτού ήταν μικρότερη από τον μέσο όρο της Ε.Ζ. 12. Παρά τις διαφορές αυτές, τις 4 πρώτες θέσεις στο ποσοστό αυτό και τα δύο τρίμηνα κατείχαν κατά σειρά το Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Αυστρία και την τελευταία, με το μικρότερο ποσοστό το 2008 η Φινλανδία και το 2012 η Πορτογαλία. Η Ελλάδα κατείχε την 7η θέση το 2008 και την 9η το 2013, με ποσοστό μικρότερο από τον μέσο όρο και τα δύο τρίμηνα, γεγονός που διαψεύδει τα όσα λέγονται περί υπερβολικά μεγάλου αριθμού αλλοδαπών στη χώρα μας. Το ποσοστό αυτό και τα δύο τρίμηνα ήταν μεγαλύτερο στα Νότια απ' ό,τι στα Βόρεια κράτη - πρώτα μέλη της Ευρωζώνης.
  - Το ποσοστό ανεργίας των ημεδαπών αυξήθηκε σε 11 κράτη και μειώθηκε σε ένα (την Ολλανδία). Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σημειώθηκαν στην Ελλάδα (υπετριπλασιασμός), Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ολλανδία και η μικρότερη στο Βέλγιο. Η Ελλάδα από τη 2η το 2008 «ανέβηκε» στην 1η θέση το 2013 με το υψηλότερο ποσοστό, η Ισπανία «κατέβηκε» από την 1η στη 2η θέση, ενώ η Πορτογαλία και τα δύο έτη κατείχε την 3η θέση. Η Ιρλανδία (το τρίτο κράτος, μετά την Ελλάδα και την Πορτογαλία, στα Μνημόνια) από την 9η θέση το 2008 «ανέβηκε» στην 4η το 2013. Το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας και τα δύο έτη είχε το Λουξεμβούργο. Εξαιτίας των παραπάνω διαφορών το μεν ποσοστό ανεργίας των ημεδαπών των Βόρειων κρατών αυξήθηκε ελάχιστα, ενώ των Νότιων υπερδιπλασιάστηκε!
  - Το ποσοστό ανεργίας των αλλοδαπών αυξήθηκε σε 10 κράτη και μειώθηκε σε 2 (τη Φινλανδία και τη Γερμανία). Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σημειώθηκαν σε Ελλάδα (υπερδιπλασιασμός), Ιρλανδία, Ισπανία και Ολλανδία και η μικρότερη στο Λουξεμβούργο. Η Ελλάδα από τη 9η το 2008 «ανέβηκε» στην 1η θέση το 2013 με το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του 40,3%(!), υπερδιπλάσιο εκείνου της Ιρλανδίας και σχεδόν τετραπλάσιο εκείνου της Ολλανδίας και μιάμιση φορά μεγαλύτερο από εκείνο των Ελλήνων. Το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας το 2008 κατείχε η Ολλανδία και το 2013 η Φινλανδία. Εξαιτίας των παραπάνω διαφορών το μεν ποσοστό ανεργίας των αλλοδαπών των Βόρειων κρατών μειώθηκε, ενώ των Νότιων υπερδιπλασιάστηκε!
  - Το ποσοστό ανεργίας των αλλοδαπών σε σχέση με εκείνο των ημεδαπών το 2008 ήταν υψηλότερο σε 11 κράτη και χαμηλότερο σε 1 (στην Ελλάδα). Το 2013 ήταν πάλι υψηλότερο σε 11 κράτη και χαμηλότερο σε 1 (τη Φινλανδία). Τη μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο ποσοστό ανεργίας αλλοδαπών και εκείνο των ημεδαπών το 2008 είχαν η Φινλανδία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία, ενώ το 2013 η Ελλάδα, η Ισπανία και η Γαλλία.
  
  
  * Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι τέως αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ                        

Ο τρίτος δρόμος του ΠΑΣΟΚ!

Γιάννης Πανούσης, 03/09/2013

Εδώ ΠΑΣΟΚ.

Εκεί ΠΑΣΟΚ.

Πού είναι το ΠΑΣΟΚ;

Αν είστε με το «αριστερό» ΠΑΣΟΚ (του ΣΥΡΙΖΑ) προφανώς θα καταγγέλλετε το «δεξιό» ΠΑΣΟΚ (της Κυβέρνησης και του Βενιζέλου) και θα διαφωνείτε με το «κεντροαριστερό» ΠΑΣΟΚ (συνεργασίες ΔΗΜΑΡ).

Αν ήσασταν με το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα προφανώς χρεώνετε την πτώση του κινήματος στο Σημίτη, στο Γιωργάκη και στο Βενιζέλο.

Αν ήσασταν με το ΠΑΣΟΚ των κινημάτων και των συνδικαλιστών προφανώς δεν κατανοείτε πώς τα κινήματα γίνανε ΜΚΟ και οι συνδικαλιστές «ντύθηκαν υπουργοί».

Αν ήσασταν με το ΠΑΣΟΚ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ, της ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ και της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ προφανώς δεν μπορείτε να χωνέψετε ότι στηρίζετε το ΠΑΣΟΚ των μνημονίων.

Άρα: ή εσείς δεν είστε (πλέον) με το ΠΑΣΟΚ ή το ΠΑΣΟΚ δεν είναι (πλέον) μ’ εσάς.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Ποια τηλεόραση χρειαζόμαστε

Της Ποπης Διαμαντακου, kathimerini.gr

Κοινοτοπία μεν, ότι τηλεόραση είναι πρωτίστως εικόνα και ήχος που τη συμπληρώνει, αλλά φαίνεται ότι χρειάζεται να επιστρέψουμε σε αυτή και να την ξανασυζητήσουμε σε ένα τηλεοπτικό περιβάλλον, όπως το εγχώριο, όπου η έννοια «κανάλι» φαίνεται εξόχως θολή. Εχει καθιερωθεί σαν ένα είδος μάλλον, οπτικού ραδιοφώνου, καθώς επίκεντρο των προγραμμάτων αποτελούν αλλεπάλληλες «εκπομπές λόγου» με συμπλήρωμα κατ’ εξαίρεση σίριαλ παλαιάς κοπής ή φθηνά στην αγορά τους (τούρκικα), ελάχιστα ντοκιμαντέρ και σχεδόν καθόλου αυθεντικές παραγωγές που να αντανακλούν την εγχώρια παραγωγή πολιτισμού με την ευρεία έννοιά του.
Αυτό σε γενικές γραμμές είναι το εγχώριο τηλεοπτικό τοπίο, όπου αντανακλάται η κρίση σε όλες της τις εκφάνσεις και όπου η αιφνίδια μεταγραφική έξαρση του καλοκαιριού, δεν αποτυπώνει παρά την ένδεια σε ιδέες και πρόσωπα ενός ήδη εξαντλημένου μοντέλου λειτουργίας. Ενός μοντέλου που διαμορφώθηκε σε τελείως διαφορετικές συνθήκες αγοράς, όταν το όνειρο μιας αέναης ευμάρειας δικαιολογούσε το ακραία καταναλωτικό λάιφ στάιλ, το οποίο ψευδοϊσορροπούσε μια σκανδαλομηρυκάζουσα ραδιοφωνική, φτηνή σε μέσα παραγωγής, τηλεόραση (των «μικρών» καναλιών).
Την ίδια στιγμή το διεθνές περιβάλλον προτείνει ήδη νέους τρόπους τηλεοπτικής ψυχαγωγίας με τη συνδρομή της ιντερνετικής τεχνολογίας και η έννοια του «παρόχου προγράμματος» έχει εισαχθεί δυναμική με τον πήχυ ποιότητας του προσφερόμενου προϊόντος να τοποθετείται ψηλά από εταιρείες όπως η Hulu ή η Netflix με το «House of cards» να αποτελεί υποδειγματική παραγωγή που ξεπέρασε σε επιτυχία τις προσδοκίες. Ηδη στη χώρα μας η «Φίνος» διαθέτει από την περασμένη εβδομάδα δική της διεύθυνση στο Yοutube, απ’ όπου ο χρήστης μπορεί να παρακολουθήσει ελεύθερα όποια ταινία επιλέξει ανά πάσα στιγμή.
Αυτά μόνον παραδείγματα από ένα νέο τοπίο στο οποίο λέξεις-«κλειδιά» δεν είναι πλέον ούτε η τηλεθέαση, ούτε το τηλεχειριστήριο, αλλά η «σύγκλιση», η «αλληλεπίδραση», οι νέες συνήθειες των χρηστών σε διαδραστικό περιβάλλον και οι ιστότοποι ανταλλαγής αρχειακού υλικού.
Oσο για τον τομέα της ενημέρωσης και εδώ οι εξελίξεις ραγδαίες. Για παράδειγμα η κίνηση του μίστερ Aμαζον Τζεφ Μπέζος να αγοράσει τον μύθο της παραδοσιακής έντυπης δημοσιογραφίας «Ουάσιγκτον Ποστ» με κορυφαία στιγμή δόξας της το Γουοτεργκέιτ είναι σημαντικότερη από όσο υπονοούν θρήνοι για τη χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας από το Ιντερνετ ή προβλέπουν ενθουσιώδεις αρθρογράφοι που μιλούν για το μέλλον της «παραδοσιακής» δημοσιογραφίας και για την ανυπέρβλητη «πολιτική επιρροή» των εφημερίδων. Πρόκειται για την ολοκλήρωση ενός κύκλου της δημοσιογραφίας, που ξεκίνησε πριν από 40 χρόνια σχεδόν, όταν οι δύο προεδρικές θητείες του Νίξον έγιναν το θέατρο ενός πραγματικού πολέμου ανάμεσα στον πρόεδρο και τα μίντια. Η επιλογή του Νίξον ήταν τηλεόραση κατά εφημερίδων. Η αναδυόμενη τότε μαζική τηλεόραση θα χρησίμευε ως μέσο «άμεσης επικοινωνίας» με τον λαό «περνώντας πάνω από τα κεφάλια των παραδοσιακών δημοσιογράφων». Τέλος πάντων εκείνος ο πόλεμος έληξε με περίλαμπρη νίκη του Τύπου και την παραίτηση του Νίξον. Σφράγισε όμως, επί μακρόν την αντίληψη περί «τετάρτης εξουσίας» - που πάντως δεν ευνόησε ακριβώς τα ήθη του Τύπου, ούτε της δημοσιογραφίας γενικότερα, αλλά προκάλεσε απλώς τη δημιουργία ενός νέου ηγεμονικού κλάδου, των «συμβούλων ενημέρωσης» με σκοπό τον έλεγχό της. Κοινώς το σημερινό ενημερωτικό περιβάλλον δεν έχει καμιά σχέση με την «προ Γουοτεργκέιτ» εποχή και η ενημέρωση αποτελεί πεδίο άσκησης πολλών αντικρουόμενων εξουσιών και συμφερόντων.
Ως εκ τούτου προκαλεί απορία αν μη τι άλλο σε ποια αγορά προτίθενται να απευθυνθούν εγχώρια κανάλια, τα οποία εμφανίζουν ίδια ήθη ανταγωνισμού με εκείνα περασμένων δεκαετιών. Τότε που θεωρούνταν για παράδειγμα ότι οι τηλεδιασημότητες-πρότυπα του καταναλωτικού λάιφ στάιλ (από τους ψυχαγωγούς των πρωινάδικων μέχρι παρουσιαστές/ριες ειδήσεων, που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για το εντυπωσιακότερο ίματζ της χλιδής) διαθέτουν πιστό κοινό. Κοινό μάλιστα, έτοιμο να τις ακολουθήσει στις καναλικές τους διαδρομές, άρα να προσθέσει διαφημιστικούς ρούμπους στο κανάλι που τις εξασφάλιζε. Εκτός του ότι κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε στην πράξη, απορεί κανείς και τι ακριβώς προτείνουν στον κόσμο τηλεοπτικά προγράμματα που αποτελούν τη σκιά του αλλοτινού εαυτού τους!
Μπορεί να έχει γίνει συνείδηση ότι όπως στον τομέα της οικονομίας έτσι και σε αυτόν της τηλεόρασης αποτελούμε παγκόσμια πρωτοτυπία, αλλά το εγχώριο τηλεοπτικό κοινό δεν διαφέρει όσο μας αρέσει να φανταζόμαστε από το διεθνές. Ετσι όμως και όσο το τηλεοπτικό περιβάλλον παραμένει άναρχο και δεν ανασχεδιάζεται με βάση τις εξελίξεις και τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς, έχουμε το παράδοξο φαινόμενο μιας ακατάσχετης καναλικής «παραφιλολογίας» με άρωμα σκανδάλων, αλλά δεν έχουμε τηλεόραση.

Ερείπια του παλαιού, αναδύσεις του νέου

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, το 2009, και πολύ περισσότερο από την αναγγελία εισόδου στο πρώτο μνημόνιο, ήταν σαφές ότι η πολιτική γεωγραφία, όπως λίγο πολύ παρέμενε σταθερή από τη δεκαετία ’80, θα άλλαζε βαθιά και διαρκώς. Σε κανένα κράτος υπό τη δοκιμασία της χρεοκοπίας και των προγραμμάτων του ΔΝΤ το πολιτικό σύστημα δεν παρέμεινε αλώβητο· αντιθέτως, πρόσωπα και δυνάμεις που οδηγούν μια χώρα στην οδυνηρή επιτήρηση είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από το προσκήνιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αυτή η τεκτονική μετατόπιση συμβαίνει ήδη και στην Ελλάδα, παρότι δεν έχει ολοκληρωθεί. Το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου 2009, μετά τις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, παρουσιάζει ελάχιστα κοινά τυπικά χαρακτηριστικά με το σημερινό. Εν τω μεταξύ, στη διαρρεύσασα τετραετία έχουν συμβεί πρωτογενή γεγονότα: ο εκλεγμένος πρωθυπουργός του πρώτου μνημονίου απεπέμφθη και ο υπουργός του επί των Οικονομικών σύρεται κατηγορούμενος για κακούργημα. Ενας τραπεζίτης αναγορεύθηκε πρωθυπουργός και υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο. Το κεντροαριστερό κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και έβαλε τη χώρα σε καθεστώς επιτήρησης κατέρρευσε. Ενα ακροδεξιό κόμμα συνήργησε στο μνημόνιο και εξαερώθηκε. Ενα άλλο ακροδεξιό μόρφωμα, με νεοναζιστικούς χαρακτήρες και αντισυστημική ρητορική, εκτοξεύθηκε από το πουθενά και διεκδικεί την τρίτη θέση. Ο ηγέτης της μείζονος αντιπολίτευσης, που αντιτάχθηκε στο πρώτο μνημόνιο, υπέγραψε το δεύτερο και το τρίτο και εφάρμοσε πολιτική εκ διαμέτρου αντίθετη από τις διακηρύξεις του, όταν έγινε πρωθυπουργός. Τέλος, ένα μικρό αριστερό κόμμα, κινούμενο ιστορικά μεταξύ 3%-5,5%, απογειώθηκε στη στρατόσφαιρα του 27% και του ουσιαστικού ρυθμιστή των εξελίξεων εφεξής. Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Στο ρευστό παρόν, πέραν της υπό διαμόρφωσιν πολιτικής γεωγραφίας, διακρίνουμε ήδη μείζονες μετασχηματισμούς στο κοινωνικό ανάγλυφο, δηλαδή στην ταξική διάρθρωση, και στις συλλογικές αναπαραστάσεις, στις συμπεριφορές και στις ιδέες. Το υλικό, κοινωνικό και διανοητικό σοκ της χρεοκοπίας και της φτώχειας διαμορφώνει νέες συσσωματώσεις, νέα συλλογικά και ατομικά υποκείμενα, με τέτοια σφοδρότητα και ταχύτητα που δεν είχαμε υποψιαστεί στην Ελλάδα τον τελευταίο μισό αιώνα. Τόσο που, στο πολιτικό επίπεδο, μπορούμε να μιλάμε για νέα δεξιά και νέα αριστερά, σε αντιπαραβολή με την έως πρόσφατα παλαιά δεξιά και αριστερά. Θα αποτολμήσουμε να περιγράψουμε αδρά μερικά χαρακτηριστικά του αναδυόμενου τοπίου, σε σύγκριση με τους χαρακτήρες του παλαιού. Η παλαιά δεξιά, επηρεασμένη βαθιά από τον καραμανλισμό της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου («σοσιαλμανία» και ευρείες κρατικοποιήσεις), σταδιακά προσέγγισε και τον κεντρώο χώρο, όπως και τον φιλελεύθερο-νεοφιλελεύθερο. Η νεοφιλελεύθερη στροφή, υπό τον αστερισμό του θατσερισμού, επιχειρήθηκε από τον Κων. Μητσοτάκη στο κυβερνητικό διάλειμμα του ’90. Η κεντρώα στροφή της λαϊκής δεξιάς ολοκληρώθηκε υπό την ηγεσία τον Κώστα Καραμανλή. Ηδη όμως από τη δεκαετία ’90, η νοοτροπία των στελεχών της δεξιάς επηρεάζεται από τον κυβερνητισμό και τη συμπαγή κομματική οργάνωση του αντιπάλου του, του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Μετά το 2004, και ιδίως μετά το 2007, η τυπική δεξιά παρουσιάζεται κουρασμένη, χωρίς νέα πρόσωπα και νέες ιδέες, στηριζόμενη στην περιστασιακή, μεγαλύτερη ή μικρότερη, ακτινοβολία του ηγέτη της παράταξης. Η κρίση μεταμορφώνει δραστικά τη δεξιά. Η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η συνακόλουθη εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων, απομακρύνουν μεγάλα μέρη της εκλογικής πελατείας. Ταυτόχρονα, οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες, εφαρμοζόμενες από την ξένη επιτροπεία, καθίστανται απεχθείς για τις μάζες. Τα πληγέντα στρώματα, που ακολουθούσαν τη δεξιά, είτε ως πελάτες είτε από οικογενειακή παράδοση, αποκολλώνται ψυχικά και σκορπίζουν. Παρά τη στροφή της πληγείσας Ν.Δ. προς τον σκληρό λόγο και την απορρόφηση ακροδεξιών από τον ΛΑΟΣ, ένα σημαντικό μέρος ψηφοφόρων καταφεύγει στον οιονεί αντισυστημικό, υπερεθνικιστικό, λαϊκιστικό και βάναυσο λόγο της Χρυσής Αυγής. Υπό αυτή την έννοια, η παλαιά Ν.Δ. και η νέα Χ.Α. είναι όμορες και ανταγωνιστικές εντός του ευρύτερου δεξιού πλαισίου. Αξιοσημείωτο: η νυν Ν.Δ. διατηρείται ενιαία μόνον λόγω της συγκολλώσας κυβερνητικής εξουσίας. Κατά τα άλλα, εφόσον η κατάσταση οξύνεται, θα αποκαλύπτονται οι τώρα λανθάνουσες φυγόκεντρες τάσεις: οι σαμαρικοί της σκληρής λαϊκής δεξιάς, οι καραμανλικοί κεντροδεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι, οι ακροδεξιοί. Στα μήντια, συμβατικά και δικτυακά, η δεξιά εκφράζεται με ισχυρή φωνή κυρίως μέσω των νεοδεξιών, οι οποίοι προέρχονται από μη τυπικούς δεξιούς χώρους· κυρίως από την πρώην εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά, το ερειπιώδες ΠΑΣΟΚ του Β. Βενιζέλου, φιλελεύθερους και νεοφιλελεύθερους των μικροσκοπικών μορφωμάτων, αλλά και αρκετούς πρώην αριστερούς. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της φωνής είναι η επιθετική ρητορική της καθολικής ευθύνης ή της συνευθύνης, και ένα κράμα ηθικολογίας και οικονομισμού. Η αριστερά έχει υποστεί κι αυτή βαθιές μεταμορφώσεις. Η παλαιά ήταν κατά βάσιν ηττοπαθής, περιχαρακωμένη, αναχρονιστική, εκφραζόμενη ως τέτοια από το ΚΚΕ έως και σήμερα. Η σοσιαλδημοκρατία, στην επικρατήσασα ελληνική εκδοχή της, ήταν μαζική, νικήτρια, συμπαγής, λαϊκιστική, πελατειακή και συντεχνιακή, εντέλει διεφθαρμένη. Τώρα πλέον δεν υπάρχει. Ο τελευταίος, μικρότερος παίκτης της ευρύτερης παλαιάς αριστεράς, ο πρώην Συνασπισμός, είναι αυτός που άλλαξε πιο θεαματικά από οποιονδήποτε πολιτικό σχηματισμό. Ο μικρός ΣΥΝ καρδιοχτυπούσε να μπει στη Βουλή, ήταν μια περίπου λέσχη μοιρασμένη ανάμεσα στον δικαιωματισμό και έναν αντιπαγκοσμιοποιητικό κινηματισμό, ταλαντευόμενος επίσης ανάμεσα στον φετιχιστικό ευρωπαϊσμό και τον εγγενή συντηρητισμό της πρώην ΕΑΡ, αφενός, και τις παλαιοαριστερές καθηλώσεις των κουκουεδογενών. Κοινωνικά και ανθρωπολογικά, η παλαιά αριστερά ήταν συμμαζεμένη και υστερόβουλη, λεηλατημένη πολιτικά αλλά και βολεμένη εντός του κοινωνικού συμβολαίου του ΠΑΣΟΚ. Η περιλάλητη πνευματική ηγεμονία της είναι μάλλον για γέλια. Η νέα αριστερά όπως την ανέδειξε η τεκτονική κρίση έχει διαφοριστεί σε πολύ σύντομο χρόνο. Είναι επιθετική και αυθάδης, με σχετική αυτοπεποίθηση, είναι ηγεμονική αλλά και σαστισμένη, υπό το βάρος της ιστορικής ευθύνης και με τη διεθνή κοινή γνώμη στραμμένη πάνω της. Η αναδυόμενη μαζική αριστερά φέρει την απόγνωση της κρίσης και της υλικής εξαθλίωσης, υποφέρει και αυτή από τη σύγχυση των καινοφανών προκλήσεων, δεν διαθέτει νέα διανοητικά εργαλεία, αλλά πολιτικά για πρώτη φορά καταφέρνει να είναι πιο ανοιχτά λαϊκή, συχνά και λαϊκιστική. Υπάρχουν κι εδώ πολύς οπορτουνισμός, υστεροβουλία, εξουσιομανία. Ελάχιστες νέες ιδέες. Τα πιο νεανικά της τμήματα είναι τα πιο μοντέρνα, ανοιχτά στη νέα γνώση, τα νέα μέσα και τον κοσμοπολιτισμό· αυτά συμπεριφέρονται πλουραλιστικά επιθετικά στα κοινωνικά δίκτυα, αποκόπτουν εαυτούς από τη σταλινική παράδοση και ταυτόχρονα βδελύσσονται την παλαιά σοσιαλδημοκρατία, ιδίως τον εκσυγχρονισμό που βούλιαξε στη διαφθορά και τη χρεοκοπία. Κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε.

ΙΝΕ ΓΣΕΕ: Θα χρειαστούν 20 χρόνια για να πέσει η ανέργια κάτω από 10%

Tουλάχιστον 20 χρόνια θα απαιτηθούν προκειμένου να δημιουργηθούν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας και να μειωθεί το ποσοστό της ανεργίας κάτω από το 10% προβλέπει, σύμφωνα με πληροφορίες, η ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) για την εθνική οικονομία, που αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα εντός των επομένων ημερών, με την ευκαιρία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

ethnos.gr

Σύμφωνα επίσης με το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, οι όποιες επενδύσεις γίνουν μεσοπρόθεσμα θα δημιουργήσουν την λεγόμενη «άνεργη ανάπτυξη», καθώς θα αφορούν σε δραστηριότητες που δεν απαιτούν υψηλό αριθμό απασχολουμένων ή θα είναι υψηλής τεχνολογίας.
Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι, από το 2009 έως σήμερα, οι μισθωτοί έχουν χάσει περίπου το 1/4 της αγοραστικής δύναμης του εισοδήματός τους, ενώ αν εξαιτίας της υψηλής ανεργίας οι μισθολογικές πιέσεις συνεχιστούν, τότε το 2014 θα απωλέσουν το 50% της αγοραστικής δύναμης.

- Οι αποδοχές μισθωτών και αυτοαπασχολουμένων μειώθηκαν την τελευταία τριετία κατά 41 δισ. ευρώ.
- Η πτώση της εγχώριας ζήτησης, χαρακτηρίζεται δραματική καθώς υπολογίζεται ότι έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 1999.
- Κατά την περίοδο 2011-2013, το απόθεμα παγίου κεφαλαίου της χώρας μειώθηκε για πρώτη φορά από το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

Ο Σαμαράς απειλεί

Γιάννης Παντελάκης, protagon.gr
O Aντώνης Σαμαράς απειλεί τους δανειστές πως θα προσφύγει πρόωρα στις κάλπες, αν οι τελευταίοι ζητήσουν επιπλέον μέτρα για την περίοδο 2015-2016. Οι πληροφορίες που ανέφεραν πως μετά τη σχετική απειλή, το πρόσωπο της Μέρκελ σκοτείνιασε, ελέγχονται ως ανακριβείς. Ωστόσο, βαθύς ήταν ο προβληματισμός στους Έλληνες πολίτες, που δεν θέλουν να διακοπεί το success story που βιώνουν σε υπερθετικό βαθμό.
   
Αυτό που σκαρφίζονται ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του, δεν αποτελεί παρά ένα ακόμα επικοινωνιακό τρικ. Από αυτά που σχεδιάζουν στο Μαξίμου, διοχετεύουν σε μερίδα του Τύπου και μετράνε αντιδράσεις. Από το σενάριο ωστόσο, απουσιάζουν δυο τρία στοιχεία για να το μετατρέψουν από αληθοφανές σε αληθινό.
    
Το ένα, είναι πως οι δανειστές, ιδιαίτερα οι Γερμανοί μετά τις εκλογές τους, δεν έχουν ν' ανησυχούν για κάτι. Ιδιαίτερα, αν στη χώρα μας πραγματοποιηθούν ή όχι εκλογές. Τα δανεικά θα επιστραφούν στο ακέραιο και αυτό προβλέπουν όλες οι δανειακές συμβάσεις. Είτε βρίσκονται στην εξουσία ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, είτε ο Τσίπρας με κάποιον άλλο. Προφανώς θα ήθελαν μια κυβερνητική σταθερότητα στην Ελλάδα, αλλά επίσης προφανές είναι πως γνωρίζουν πως αυτή δεν είναι απαραίτητα εξασφαλισμένη με τη σημερινή συγκυβέρνηση, η οποία διαθέτει προς το παρόν αριθμητική πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά η επιρροή της στην κοινωνία είναι ιδιαίτερα περιορισμένη.
    
Το δεύτερο, είναι πως, ενδεχομένως, οι ίδιοι οι Γερμανοί να ήθελαν ένα ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα. Προφανώς θα ήθελαν τον Α. Σαμαρά για συνομιλητή και πάλι μετά τις κάλπες, αλλά αν δεν γίνεται διαφορετικά, δεν θ' αποτελεί αυτό κεντρικό προβληματισμό τους. Γνωρίζουν πώς να παίρνουν αυτό που θέλουν, ιδιαίτερα όταν αυτό περιγράφεται με σαφήνεια σε συμβάσεις που έχουμε υπογράψει.
    
Το τρίτο, είναι πως ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς, δεν θα ήθελε σε καμιά περίπτωση εκλογές. Όχι απλά γιατί είναι βάσιμο το ενδεχόμενο να έρθει η Ν.Δ. δεύτερο κόμμα, αλλά και πρώτο να έρθει, θα έχει ένα σοβαρό πρόβλημα κυβερνητικής συνεργασίας. Το ΠΑΣΟΚ, όλα δείχνουν ότι θα έχει μείωση στα ποσοστά του, άλλος εν δυνάμει κυβερνητικός εταίρος δεν φαίνεται να υπάρχει. Αυτό που θα ήθελε ο πρωθυπουργός είναι να εξαντλήσει την τετραετία και μαζί με αυτή τις πιθανότητες ν' ανακάμψει έστω λίγο η οικονομία και να «πουλήσει» αυτή την ανάκαμψη από τα προεκλογικά μπαλκόνια.
     
Και γιατί τότε ο κ. Σαμαράς διοχετεύει τέτοια σενάρια περί πρόωρων εκλογών αν πιεστεί από τους δανειστές, είναι το εύλογο ερώτημα. Γιατί και αυτός, όπως σχεδόν το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, σκέφτεται και πολιτεύεται με όρους περασμένων δεκαετιών. Και προς το εσωτερικό, πιστεύοντας πως η κοινωνία θα θαυμάσει και θ' ανταμείψει πολιτικά έναν ηγέτη που «τολμάει» να πει «όχι» στους δανειστές, έστω και αν αυτό το «όχι» δεν έχει περιεχόμενο. Ας σκεφτούμε πόσα «όχι» έχει πει στο παρελθόν ο ίδιος άνθρωπος και πώς αυτά μετατράπηκαν σε «ναι». Και προς το εξωτερικό, πιστεύοντας κοντόθωρα πως οι δανειστές θα φοβηθούν μια νέα ελληνική κρίση ως απειλή για την ευρωζώνη, λες και δεν είναι δεδομένο πως οι ισχυροί δανειστές έχουν φροντίσει τα προηγούμενα χρόνια να περιοριστούν στο ελάχιστο οι επιπτώσεις στη ζώνη του ευρώ από μια επιδείνωση του ελληνικού προβλήματος.

Το ελληνικό ζήτημα στις φαντασιώσεις των Γερμανών πολιτικών

• Σταθάκης Γιώργος  , 01.09.2013 , H ΑΥΓΗ      
•         
•     "Η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει μπει στο ευρώ και αυτή ευθύνεται για την ευρωπαϊκή κρίση". "Θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο βοήθειας". Αυτό μπορεί να είναι 10 δισ., μπορεί να είναι και 77 δισ. "Δεν θα υπάρξουν νέα Μνημόνια σε άλλες χώρες μετά την ελληνική εμπειρία". "Δεν μπορείς να αναμορφώσεις μία χώρα με έξωθεν παρεμβάσεις". "Κανένα κούρεμα του ελληνικού χρέους". "Η Ελλάδα να πληρώσει τα δάνειά της από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, κατ' αναλογία μίας εταιρείας που πτωχεύει".
  Οι διαδοχικές δηλώσεις Μέρκελ, Σόιμπλε, Στάινμπρουκ, του πρόεδρου των Γερμανών βιομηχάνων και άλλων υποδηλώνουν την πλήρη σύγχυση που επικρατεί στην προεκλογική περίοδο στη Γερμανία αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα. Η Μέρκελ επιθυμεί διακαώς την αναπαραγωγή του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού, εφόσον οι Φιλελεύθεροι καταφέρουν να μπουν στην Βουλή, οξύνοντας τις κορώνες κατά της προβληματικής Ελλάδας. Ο Σόιμπλε επενδύει στον μεγάλο συνασπισμό με τους Σοσιαλδημοκράτες και δίνει συνεχή επιχειρήματα για την αναγκαιότητα τρίτου πακέτου διάσωσης, έστω μικρότερου ύψους.
  Οι Σοσιαλδημοκράτες επιτίθενται για τα ψέματα της Μέρκελ αναφορικά με την ωραιοποίηση του ελληνικού προβλήματος μιλώντας για τρίτο πακέτο ύψους 77 δισ., χωρίς να προτείνουν όμως κάτι πολύ διαφορετικό. Οι βιομήχανοι μιλούν ως συνήθως για τα "χρυσαφικά", την ανάγκη εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Η γερμανική Αριστερά ασκεί έντονη κριτική στις αποτυχημένες πολιτικές λιτότητας και καλεί να βρεθεί η λύση μέσω ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών, αλλά και μέσω της αναγκαστικής εκποίησης της περιουσίας των πλουσίων στην Ελλάδα. Εντούτοις η συζήτηση αποφεύγει μερικές θεμελιακές αλήθειες.
  Αλήθεια πρώτη: Οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ για την ελληνική κρίση. Ο μηχανισμός που δανείζει τις χώρες αυτές δανείζεται χρήματα από τις αγορές, όχι από τους φορολογούμενους, στη βάση των κρατικών εγγυήσεων που προσφέρουν χώρες όπως η Γερμανία. Τα ίδια κεφάλαια του οργανισμού είναι μόλις 80 δισ., με τα 20 δισ. να προέρχονται από τη Γερμανία. Αυτά είναι και τα μόνα που θεωρητικά αποτελούν χρήματα των φορολογουμένων. Μόνο σε περίπτωση "κουρέματος" θα υπάρξει δημοσιονομικό κόστος για τις εγγυήτριες οικονομίες.
  Αλήθεια δεύτερη: Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που έχει εμπλακεί στις αγορές των ομολόγων των χωρών που είναι σε Μνημόνιο, μέχρι στιγμής κερδίζει, δεν χάνει. Το ίδιο συμβαίνει και για τις περισσότερες κεντρικές τράπεζες που καλούνται να επιστρέψουν τα κέρδη τους στην Ελλάδα, και ορισμένες το έχουν κάνει.
  Αλήθεια τρίτη: Οι γερμανικές τράπεζες ελαχιστοποίησαν τις ζημιές τους από τα ελληνικά ομόλογα με το πρώτο μνημόνιο, παρά το PSI που ακολούθησε, και η Γερμανία ωφελήθηκε από την ευρωπαϊκή κρίση λόγω των μηδενικών επιτοκίων με τα οποία δανείζεται.
  Αλήθεια τέταρτη: Το ελληνικό Πρόγραμμα είναι παρωδία που βυθίζει την ελληνική οικονομία και αποδυναμώνει την ικανότητά της να εξυπηρετεί όχι μόνο το σημερινό, αλλά ακόμα και ένα μικρότερο χρέος. Όσο παράδοξο και να φαίνεται, μία οικονομία που αντιμετωπίζει πρόβλημα χρέους χρειάζεται, προσωρινά ίσως, περισσότερο χρέος, προκειμένου να ανακάμψει. Οι πολιτικές λιτότητας αυξάνουν το χρέος και αποδυναμώνουν ταυτόχρονα την ικανότητα εξυπηρέτησής του.
  Αλήθεια πέμπτη: Το τρίτο πακέτο είναι αναγκαίο εξαιτίας του πρώτου και του δεύτερου. Μπορεί τα 300 δισ. να μεταφέρθηκαν για αποπληρωμή μετά το 2020, αλλά μέχρι τότε πρέπει να πληρωθούν 83 δισ. σε τόκους, που η τρόικα υπολογίζει ότι θα πληρωθούν από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού από το 2014 και μετά, ύψους 4,5% του ΑΕΠ, και από τις ιδιωτικοποιήσεις, που μέχρι το 2020 υπολογίζονται (μετά την αναπροσαρμογή του αρχικού φαντασιακού ποσού των 50 δισ.) σε 22 δισ. Για να συμβούν αυτά η τρόικα υπολογίζει επιστροφή στην ανάπτυξη το 2014 και ρυθμούς ανάπτυξης έκτοτε 3% ετησίως, στηριγμένες σε αύξηση των εξαγωγών κατά σχεδόν 50% σε σχέση με το 2009 και σε επενδυτικό μπουμ που ανεβάζει τον "σχηματισμό κεφαλαίου" στο 15% του ΑΕΠ ετησίως. Με μία λέξη πρόκειται για σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Ως εκ τούτου η τρύπα μπορεί να είναι πιο κοντά στα 80 παρά στα 10 δισ.
  Αλήθεια έκτη και τελευταία: Η Ελλάδα πρέπει να βγει από το Μνημόνιο και να αποφύγει με κάθε τρόπο νέο δανεισμό. Για να συμβεί αυτό απαιτούνται τρία πράγματα. Απομείωση του χρέους -άμεση ή έμμεση-, μεταφορά των 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στον μηχανισμό της τραπεζικής ενοποίησης και γενναία περίοδος χάριτος για την έναρξη πληρωμής των τόκων ή ρήτρα ανάπτυξης. Η επιστροφή στον κανονικό δανεισμό της χώρας θα είναι μόνο τότε εφικτή και εφόσον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα συνεχίσει, α λα Ιταλία, να κάνει τα δέοντα: να παρεμβαίνει δηλαδή ή να απειλεί ότι θα παρέμβει όποτε τα επιτόκια δανεισμού ανεβαίνουν.
  
  Το ελληνικό θέμα είναι πιο βολικό στη γερμανική προεκλογική καμπάνια από ό,τι το ιταλικό ή το ισπανικό. Αναβιώνει την αρχική ιδέα της "ειδικής περίπτωσης" και απομακρύνει τη συζήτηση από τις πραγματικές διαστάσεις, που είναι οι ευρωπαϊκές. Η Γερμανία, ως "ατελής ηγεμόνας", μπορεί να κατακρεουργεί τον φαντασιακό εχθρό της "προβληματικής" Ελλάδας αποφεύγοντας τη συζήτηση που την αφορά, ή που θα έπρεπε να την αφορά, που είναι η ευρωπαϊκή κρίση. Και εκεί η σιωπή είναι χαρακτηριστική.