Από τον Ανδρέα στη Μπακογιάννη;

Ριχάρδος Σωμερίτης, 03/09/2013 , metarithmisi.gr

Υπάρχουν πολλές και αξιόλογες απόψεις για τη συγκρότηση μιας ισχυρής δημοκρατικής και σοσιαλιστικής παράταξης. Άλλοι λένε "σοσιαλδημοκρατικής". Και οι περισσότεροι μεταφράζουν και το ένα και το άλλο με το κενό περιεχομένου διότι φλού και συνεπώς βολικό "κεντροαριστερά".

Ποιούς περιλαμβάνει ο "χώρος"; Το υπόλοιπο (εκλογικά κάπως υπολογίσημο) ενός ΠαΣοΚ παλαιομνημονιακού και από "πατριωτικό καθήκον" ουρά του νεομνημνιακού Σαμαρά και της ακροδεξιάς παρέας του όσους δηλώνουν πάντα ΔΗΜΑΡ και μερικές δεκάδες αδέσποτους, οργισμένους, πικραμένους πρώην κάτι που μισούν τους πάντες και τα πάντα αλλά όχι τον νεοφιλελευθερισμό. Θα τους δούμε σήμερα στη φιέστα του ΙΣΤΑΜΕ για την "3η του Σεπτέμβρη". Όπου θα παραστεί και ο Κώστας Σημίτης. Δυστυχώς, αν δεν έχει ηγετική πρόθεση.

Ποιές είναι οι προϋποθέσεις για να υπάρξει μια σοβαρή νέα κίνηση;

1. Ο καθορισμός ενός συγκεκριμένου στόχου, κοινωνικού και πολιτικού και των βασικών σημείων ενός προγράμματος όχι μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά και για την ανασυγκρότηση που πρέπει να περιλαμβάνει την σκληρή επαναδραπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες.

2. Η πλήρης διαφοροποίηση από τη δεξιά ως προς την οικονομία (νεοφιλελευθεριμός), τα κοινωνικά προβλήματα και την καθημερινότητα: μετανάστευση, δικαιώματα του ανθρώπου, ασφάλεια, ισότητα για όλες τις μειονότητες και για όλους τους "διαφορετικούς".

Θα προσθέσω και τη θέληση αποκατάστασης του ναι μεν σε πολλά αμαρτωλού αλλά και συτηματικά συκοφαντημένου συνδικαλισμού που όσους, και δήθεν προοδευτικούς, θέλουν τους εργαζόμενους εθελοντικά απροστάτευτους απέναντι στις εσωτερικές και ευρωπαϊκές τρόικες

3.Μια τολμηρή πρόταση για την ανάπτυξη, κλειδί για τη μείωση της ανεργίας που σήμερα έχει φτάσει το 27% για όλους και σχεδόν το 60% για τους νέους.

Με συνέπεια τη συνεχή επιθετική άνοδο της ΧΑ συχνά σε συμμαχία με άνδρες της αστυνομίας εναντίον των αντιεξουσιαστών και παράλληλα των μεταναστών, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε ένα νέο εμφύλιο , όπως άρχισαν να το φοβούνται έξω και το περιγράφει ένα ανατριχιαστικό
ρεπορτάζ της γαλλικής τηλεόρασης που προβάλλεται απόψε (Canal+).

4. Η αναδόμηση του κράτους και η αποκατάσταση (αλλά χωρίς γραφειοκρατικές στρεβλώσεις) του ουσιαστικού ρυθμιστικού ρόλο του.

5. Η μαζική συμμετοχή στα ηγετικά κλιμάκια στελεχών χωρίς προσωπικές ευθύνες για την πολυδιάστατη κρίση που ζούμε.

6. Τέλος η ανεύρεση ηγέτη ικανού να συσπειρώσει και να ενθουσιάσει μαλιστα χωρίς λαϊκισμούς και αρχομανία. Δηλαδή ηγέτη που να μην είναι Ανδρέας μήτε Τσίπρας. Θα θυμήσω ότι μερικοί "κεντροαριστεροί" φλέρταραν ακόμα και με τον Τζήμερο!!

Το τραγικό ως προς την έκτη προϋπόθεση είναι, ακριβώς, ότι έχουμε πάνω από είκοσι υποψήφιους που δεν θα έπρεπε να τους παίρνει στα σοβαρά μήτε ο καθρέφτης τους την ώρα που ξυρίζονται ονειρευόμενοι οφίτσια.

Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι οι μνηστήρες, με πρώτον τον Βενιζέλο, που έπαιξε και έχασε, θεωρούν όλοι ότι είναι ωραίοι και έτοιμοι. Και το απόλυτο χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι από τους "μνηστήρες", είτε ξεκίνησαν από την παραδοσιακή αριστερά είτε από την κεντροαριστερά, έχουν ήδη ολοκληρώσει την πορεία τους προς τη "λογική δεξιά", με πρόσχημα τον ευρωπαϊκό ρεαλισμό: σε τι διαφέρουν από την Ντόρα Μπακογιάννη;

Ο Ριχάρδος Σωμερίτης είναι δημοσιογράφος

Οι ξένοι δεν παίρνουν τις δουλειές, χάνουν κι αυτές που έχουν

• Δρεττάκης Μανόλης , 01.09.2013     
•      
•   Πολλοί μύθοι κυκλοφορούν στη χώρα μας για τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό μεταναστών και ειδικότερα των απασχολουμένων στο σύνολο των τομέων της ελληνικής οικονομίας, ενώ δεν είναι γνωστό ότι τα σημερινά ποσοστά ανεργίας των αλλοδαπών είναι πολύ υψηλότερα από εκείνα των ημεδαπών.
  Στο άρθρο αυτό, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία από τη βάση δεδομένων της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Eurostat, εξετάζουμε το ποσοστό συμμετοχής των αλλοδαπών στο εργατικό δυναμικό των 12 κρατών - πρώτων μελών της Ευρωζώνης καθώς και τα ποσοστά ανεργίας ημεδαπών και αλλοδαπών στα ίδια κράτη το Α' τρίμηνο του 2013 (το τελευταίο για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία) σε σχέση με τα αντίστοιχα στοιχεία του Α' τριμήνου του 2008 (δηλαδή του τριμήνου πριν από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης). Τα κράτη αυτά τα χωρίζουμε: στα Βόρεια (Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Λουξεμβούργο και Φινλανδία) και στα Νότια (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ελλάδα και, λόγω Μνημονίων, Ιρλανδία).
  Στην 1η στήλη του Πίνακα που ακολουθεί δίνεται το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν οι αλλοδαποί στο σύνολο του εργατικού δυναμικού των 12 κρατών - παλαιών μελών της Ευρωζώνης, των δύο ομάδων και του συνόλου τους (Ε.Ζ. 12) το Α' τρίμηνο του 2008, στη 2η το Α' τρίμηνο του 2013 και στην 3η η ποσοστιαία μεταβολή του. Στις τρεις επόμενες στήλες δίνονται τα ποσοστά ανεργίας των ημεδαπών και η ποσοστιαία μεταβολή τους και στις τρεις τελευταίες εκείνα των αλλοδαπών και η ποσοστιαία μεταβολή τους.
  
  Από τον Πίνακα αυτό φαίνεται ότι το Α' τρίμηνο του 2013 σε σχέση με το Α' τρίμηνο του 2008:
  - Το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν οι αλλοδαποί στο εργατικό δυναμικό των 12 κρατών - πρώτων μελών της Ευρωζώνης αυξήθηκε σε 7 κράτη και μειώθηκε σε 5. Η μεγαλύτερη αύξηση (υπερεξαπλασιασμός) σημειώθηκε στη Φινλανδία και η μεγαλύτερη μείωση στην Ολλανδία. Στην Ελλάδα η αύξηση του ποσοστού αυτού ήταν μικρότερη από τον μέσο όρο της Ε.Ζ. 12. Παρά τις διαφορές αυτές, τις 4 πρώτες θέσεις στο ποσοστό αυτό και τα δύο τρίμηνα κατείχαν κατά σειρά το Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Αυστρία και την τελευταία, με το μικρότερο ποσοστό το 2008 η Φινλανδία και το 2012 η Πορτογαλία. Η Ελλάδα κατείχε την 7η θέση το 2008 και την 9η το 2013, με ποσοστό μικρότερο από τον μέσο όρο και τα δύο τρίμηνα, γεγονός που διαψεύδει τα όσα λέγονται περί υπερβολικά μεγάλου αριθμού αλλοδαπών στη χώρα μας. Το ποσοστό αυτό και τα δύο τρίμηνα ήταν μεγαλύτερο στα Νότια απ' ό,τι στα Βόρεια κράτη - πρώτα μέλη της Ευρωζώνης.
  - Το ποσοστό ανεργίας των ημεδαπών αυξήθηκε σε 11 κράτη και μειώθηκε σε ένα (την Ολλανδία). Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σημειώθηκαν στην Ελλάδα (υπετριπλασιασμός), Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ολλανδία και η μικρότερη στο Βέλγιο. Η Ελλάδα από τη 2η το 2008 «ανέβηκε» στην 1η θέση το 2013 με το υψηλότερο ποσοστό, η Ισπανία «κατέβηκε» από την 1η στη 2η θέση, ενώ η Πορτογαλία και τα δύο έτη κατείχε την 3η θέση. Η Ιρλανδία (το τρίτο κράτος, μετά την Ελλάδα και την Πορτογαλία, στα Μνημόνια) από την 9η θέση το 2008 «ανέβηκε» στην 4η το 2013. Το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας και τα δύο έτη είχε το Λουξεμβούργο. Εξαιτίας των παραπάνω διαφορών το μεν ποσοστό ανεργίας των ημεδαπών των Βόρειων κρατών αυξήθηκε ελάχιστα, ενώ των Νότιων υπερδιπλασιάστηκε!
  - Το ποσοστό ανεργίας των αλλοδαπών αυξήθηκε σε 10 κράτη και μειώθηκε σε 2 (τη Φινλανδία και τη Γερμανία). Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σημειώθηκαν σε Ελλάδα (υπερδιπλασιασμός), Ιρλανδία, Ισπανία και Ολλανδία και η μικρότερη στο Λουξεμβούργο. Η Ελλάδα από τη 9η το 2008 «ανέβηκε» στην 1η θέση το 2013 με το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του 40,3%(!), υπερδιπλάσιο εκείνου της Ιρλανδίας και σχεδόν τετραπλάσιο εκείνου της Ολλανδίας και μιάμιση φορά μεγαλύτερο από εκείνο των Ελλήνων. Το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας το 2008 κατείχε η Ολλανδία και το 2013 η Φινλανδία. Εξαιτίας των παραπάνω διαφορών το μεν ποσοστό ανεργίας των αλλοδαπών των Βόρειων κρατών μειώθηκε, ενώ των Νότιων υπερδιπλασιάστηκε!
  - Το ποσοστό ανεργίας των αλλοδαπών σε σχέση με εκείνο των ημεδαπών το 2008 ήταν υψηλότερο σε 11 κράτη και χαμηλότερο σε 1 (στην Ελλάδα). Το 2013 ήταν πάλι υψηλότερο σε 11 κράτη και χαμηλότερο σε 1 (τη Φινλανδία). Τη μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο ποσοστό ανεργίας αλλοδαπών και εκείνο των ημεδαπών το 2008 είχαν η Φινλανδία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία, ενώ το 2013 η Ελλάδα, η Ισπανία και η Γαλλία.
  
  
  * Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι τέως αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ                        

Ο τρίτος δρόμος του ΠΑΣΟΚ!

Γιάννης Πανούσης, 03/09/2013

Εδώ ΠΑΣΟΚ.

Εκεί ΠΑΣΟΚ.

Πού είναι το ΠΑΣΟΚ;

Αν είστε με το «αριστερό» ΠΑΣΟΚ (του ΣΥΡΙΖΑ) προφανώς θα καταγγέλλετε το «δεξιό» ΠΑΣΟΚ (της Κυβέρνησης και του Βενιζέλου) και θα διαφωνείτε με το «κεντροαριστερό» ΠΑΣΟΚ (συνεργασίες ΔΗΜΑΡ).

Αν ήσασταν με το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα προφανώς χρεώνετε την πτώση του κινήματος στο Σημίτη, στο Γιωργάκη και στο Βενιζέλο.

Αν ήσασταν με το ΠΑΣΟΚ των κινημάτων και των συνδικαλιστών προφανώς δεν κατανοείτε πώς τα κινήματα γίνανε ΜΚΟ και οι συνδικαλιστές «ντύθηκαν υπουργοί».

Αν ήσασταν με το ΠΑΣΟΚ της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ, της ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ και της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ προφανώς δεν μπορείτε να χωνέψετε ότι στηρίζετε το ΠΑΣΟΚ των μνημονίων.

Άρα: ή εσείς δεν είστε (πλέον) με το ΠΑΣΟΚ ή το ΠΑΣΟΚ δεν είναι (πλέον) μ’ εσάς.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Ποια τηλεόραση χρειαζόμαστε

Της Ποπης Διαμαντακου, kathimerini.gr

Κοινοτοπία μεν, ότι τηλεόραση είναι πρωτίστως εικόνα και ήχος που τη συμπληρώνει, αλλά φαίνεται ότι χρειάζεται να επιστρέψουμε σε αυτή και να την ξανασυζητήσουμε σε ένα τηλεοπτικό περιβάλλον, όπως το εγχώριο, όπου η έννοια «κανάλι» φαίνεται εξόχως θολή. Εχει καθιερωθεί σαν ένα είδος μάλλον, οπτικού ραδιοφώνου, καθώς επίκεντρο των προγραμμάτων αποτελούν αλλεπάλληλες «εκπομπές λόγου» με συμπλήρωμα κατ’ εξαίρεση σίριαλ παλαιάς κοπής ή φθηνά στην αγορά τους (τούρκικα), ελάχιστα ντοκιμαντέρ και σχεδόν καθόλου αυθεντικές παραγωγές που να αντανακλούν την εγχώρια παραγωγή πολιτισμού με την ευρεία έννοιά του.
Αυτό σε γενικές γραμμές είναι το εγχώριο τηλεοπτικό τοπίο, όπου αντανακλάται η κρίση σε όλες της τις εκφάνσεις και όπου η αιφνίδια μεταγραφική έξαρση του καλοκαιριού, δεν αποτυπώνει παρά την ένδεια σε ιδέες και πρόσωπα ενός ήδη εξαντλημένου μοντέλου λειτουργίας. Ενός μοντέλου που διαμορφώθηκε σε τελείως διαφορετικές συνθήκες αγοράς, όταν το όνειρο μιας αέναης ευμάρειας δικαιολογούσε το ακραία καταναλωτικό λάιφ στάιλ, το οποίο ψευδοϊσορροπούσε μια σκανδαλομηρυκάζουσα ραδιοφωνική, φτηνή σε μέσα παραγωγής, τηλεόραση (των «μικρών» καναλιών).
Την ίδια στιγμή το διεθνές περιβάλλον προτείνει ήδη νέους τρόπους τηλεοπτικής ψυχαγωγίας με τη συνδρομή της ιντερνετικής τεχνολογίας και η έννοια του «παρόχου προγράμματος» έχει εισαχθεί δυναμική με τον πήχυ ποιότητας του προσφερόμενου προϊόντος να τοποθετείται ψηλά από εταιρείες όπως η Hulu ή η Netflix με το «House of cards» να αποτελεί υποδειγματική παραγωγή που ξεπέρασε σε επιτυχία τις προσδοκίες. Ηδη στη χώρα μας η «Φίνος» διαθέτει από την περασμένη εβδομάδα δική της διεύθυνση στο Yοutube, απ’ όπου ο χρήστης μπορεί να παρακολουθήσει ελεύθερα όποια ταινία επιλέξει ανά πάσα στιγμή.
Αυτά μόνον παραδείγματα από ένα νέο τοπίο στο οποίο λέξεις-«κλειδιά» δεν είναι πλέον ούτε η τηλεθέαση, ούτε το τηλεχειριστήριο, αλλά η «σύγκλιση», η «αλληλεπίδραση», οι νέες συνήθειες των χρηστών σε διαδραστικό περιβάλλον και οι ιστότοποι ανταλλαγής αρχειακού υλικού.
Oσο για τον τομέα της ενημέρωσης και εδώ οι εξελίξεις ραγδαίες. Για παράδειγμα η κίνηση του μίστερ Aμαζον Τζεφ Μπέζος να αγοράσει τον μύθο της παραδοσιακής έντυπης δημοσιογραφίας «Ουάσιγκτον Ποστ» με κορυφαία στιγμή δόξας της το Γουοτεργκέιτ είναι σημαντικότερη από όσο υπονοούν θρήνοι για τη χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας από το Ιντερνετ ή προβλέπουν ενθουσιώδεις αρθρογράφοι που μιλούν για το μέλλον της «παραδοσιακής» δημοσιογραφίας και για την ανυπέρβλητη «πολιτική επιρροή» των εφημερίδων. Πρόκειται για την ολοκλήρωση ενός κύκλου της δημοσιογραφίας, που ξεκίνησε πριν από 40 χρόνια σχεδόν, όταν οι δύο προεδρικές θητείες του Νίξον έγιναν το θέατρο ενός πραγματικού πολέμου ανάμεσα στον πρόεδρο και τα μίντια. Η επιλογή του Νίξον ήταν τηλεόραση κατά εφημερίδων. Η αναδυόμενη τότε μαζική τηλεόραση θα χρησίμευε ως μέσο «άμεσης επικοινωνίας» με τον λαό «περνώντας πάνω από τα κεφάλια των παραδοσιακών δημοσιογράφων». Τέλος πάντων εκείνος ο πόλεμος έληξε με περίλαμπρη νίκη του Τύπου και την παραίτηση του Νίξον. Σφράγισε όμως, επί μακρόν την αντίληψη περί «τετάρτης εξουσίας» - που πάντως δεν ευνόησε ακριβώς τα ήθη του Τύπου, ούτε της δημοσιογραφίας γενικότερα, αλλά προκάλεσε απλώς τη δημιουργία ενός νέου ηγεμονικού κλάδου, των «συμβούλων ενημέρωσης» με σκοπό τον έλεγχό της. Κοινώς το σημερινό ενημερωτικό περιβάλλον δεν έχει καμιά σχέση με την «προ Γουοτεργκέιτ» εποχή και η ενημέρωση αποτελεί πεδίο άσκησης πολλών αντικρουόμενων εξουσιών και συμφερόντων.
Ως εκ τούτου προκαλεί απορία αν μη τι άλλο σε ποια αγορά προτίθενται να απευθυνθούν εγχώρια κανάλια, τα οποία εμφανίζουν ίδια ήθη ανταγωνισμού με εκείνα περασμένων δεκαετιών. Τότε που θεωρούνταν για παράδειγμα ότι οι τηλεδιασημότητες-πρότυπα του καταναλωτικού λάιφ στάιλ (από τους ψυχαγωγούς των πρωινάδικων μέχρι παρουσιαστές/ριες ειδήσεων, που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για το εντυπωσιακότερο ίματζ της χλιδής) διαθέτουν πιστό κοινό. Κοινό μάλιστα, έτοιμο να τις ακολουθήσει στις καναλικές τους διαδρομές, άρα να προσθέσει διαφημιστικούς ρούμπους στο κανάλι που τις εξασφάλιζε. Εκτός του ότι κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε στην πράξη, απορεί κανείς και τι ακριβώς προτείνουν στον κόσμο τηλεοπτικά προγράμματα που αποτελούν τη σκιά του αλλοτινού εαυτού τους!
Μπορεί να έχει γίνει συνείδηση ότι όπως στον τομέα της οικονομίας έτσι και σε αυτόν της τηλεόρασης αποτελούμε παγκόσμια πρωτοτυπία, αλλά το εγχώριο τηλεοπτικό κοινό δεν διαφέρει όσο μας αρέσει να φανταζόμαστε από το διεθνές. Ετσι όμως και όσο το τηλεοπτικό περιβάλλον παραμένει άναρχο και δεν ανασχεδιάζεται με βάση τις εξελίξεις και τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς, έχουμε το παράδοξο φαινόμενο μιας ακατάσχετης καναλικής «παραφιλολογίας» με άρωμα σκανδάλων, αλλά δεν έχουμε τηλεόραση.

Ερείπια του παλαιού, αναδύσεις του νέου

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, το 2009, και πολύ περισσότερο από την αναγγελία εισόδου στο πρώτο μνημόνιο, ήταν σαφές ότι η πολιτική γεωγραφία, όπως λίγο πολύ παρέμενε σταθερή από τη δεκαετία ’80, θα άλλαζε βαθιά και διαρκώς. Σε κανένα κράτος υπό τη δοκιμασία της χρεοκοπίας και των προγραμμάτων του ΔΝΤ το πολιτικό σύστημα δεν παρέμεινε αλώβητο· αντιθέτως, πρόσωπα και δυνάμεις που οδηγούν μια χώρα στην οδυνηρή επιτήρηση είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από το προσκήνιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αυτή η τεκτονική μετατόπιση συμβαίνει ήδη και στην Ελλάδα, παρότι δεν έχει ολοκληρωθεί. Το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου 2009, μετά τις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, παρουσιάζει ελάχιστα κοινά τυπικά χαρακτηριστικά με το σημερινό. Εν τω μεταξύ, στη διαρρεύσασα τετραετία έχουν συμβεί πρωτογενή γεγονότα: ο εκλεγμένος πρωθυπουργός του πρώτου μνημονίου απεπέμφθη και ο υπουργός του επί των Οικονομικών σύρεται κατηγορούμενος για κακούργημα. Ενας τραπεζίτης αναγορεύθηκε πρωθυπουργός και υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο. Το κεντροαριστερό κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και έβαλε τη χώρα σε καθεστώς επιτήρησης κατέρρευσε. Ενα ακροδεξιό κόμμα συνήργησε στο μνημόνιο και εξαερώθηκε. Ενα άλλο ακροδεξιό μόρφωμα, με νεοναζιστικούς χαρακτήρες και αντισυστημική ρητορική, εκτοξεύθηκε από το πουθενά και διεκδικεί την τρίτη θέση. Ο ηγέτης της μείζονος αντιπολίτευσης, που αντιτάχθηκε στο πρώτο μνημόνιο, υπέγραψε το δεύτερο και το τρίτο και εφάρμοσε πολιτική εκ διαμέτρου αντίθετη από τις διακηρύξεις του, όταν έγινε πρωθυπουργός. Τέλος, ένα μικρό αριστερό κόμμα, κινούμενο ιστορικά μεταξύ 3%-5,5%, απογειώθηκε στη στρατόσφαιρα του 27% και του ουσιαστικού ρυθμιστή των εξελίξεων εφεξής. Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Στο ρευστό παρόν, πέραν της υπό διαμόρφωσιν πολιτικής γεωγραφίας, διακρίνουμε ήδη μείζονες μετασχηματισμούς στο κοινωνικό ανάγλυφο, δηλαδή στην ταξική διάρθρωση, και στις συλλογικές αναπαραστάσεις, στις συμπεριφορές και στις ιδέες. Το υλικό, κοινωνικό και διανοητικό σοκ της χρεοκοπίας και της φτώχειας διαμορφώνει νέες συσσωματώσεις, νέα συλλογικά και ατομικά υποκείμενα, με τέτοια σφοδρότητα και ταχύτητα που δεν είχαμε υποψιαστεί στην Ελλάδα τον τελευταίο μισό αιώνα. Τόσο που, στο πολιτικό επίπεδο, μπορούμε να μιλάμε για νέα δεξιά και νέα αριστερά, σε αντιπαραβολή με την έως πρόσφατα παλαιά δεξιά και αριστερά. Θα αποτολμήσουμε να περιγράψουμε αδρά μερικά χαρακτηριστικά του αναδυόμενου τοπίου, σε σύγκριση με τους χαρακτήρες του παλαιού. Η παλαιά δεξιά, επηρεασμένη βαθιά από τον καραμανλισμό της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου («σοσιαλμανία» και ευρείες κρατικοποιήσεις), σταδιακά προσέγγισε και τον κεντρώο χώρο, όπως και τον φιλελεύθερο-νεοφιλελεύθερο. Η νεοφιλελεύθερη στροφή, υπό τον αστερισμό του θατσερισμού, επιχειρήθηκε από τον Κων. Μητσοτάκη στο κυβερνητικό διάλειμμα του ’90. Η κεντρώα στροφή της λαϊκής δεξιάς ολοκληρώθηκε υπό την ηγεσία τον Κώστα Καραμανλή. Ηδη όμως από τη δεκαετία ’90, η νοοτροπία των στελεχών της δεξιάς επηρεάζεται από τον κυβερνητισμό και τη συμπαγή κομματική οργάνωση του αντιπάλου του, του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Μετά το 2004, και ιδίως μετά το 2007, η τυπική δεξιά παρουσιάζεται κουρασμένη, χωρίς νέα πρόσωπα και νέες ιδέες, στηριζόμενη στην περιστασιακή, μεγαλύτερη ή μικρότερη, ακτινοβολία του ηγέτη της παράταξης. Η κρίση μεταμορφώνει δραστικά τη δεξιά. Η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η συνακόλουθη εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων, απομακρύνουν μεγάλα μέρη της εκλογικής πελατείας. Ταυτόχρονα, οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες, εφαρμοζόμενες από την ξένη επιτροπεία, καθίστανται απεχθείς για τις μάζες. Τα πληγέντα στρώματα, που ακολουθούσαν τη δεξιά, είτε ως πελάτες είτε από οικογενειακή παράδοση, αποκολλώνται ψυχικά και σκορπίζουν. Παρά τη στροφή της πληγείσας Ν.Δ. προς τον σκληρό λόγο και την απορρόφηση ακροδεξιών από τον ΛΑΟΣ, ένα σημαντικό μέρος ψηφοφόρων καταφεύγει στον οιονεί αντισυστημικό, υπερεθνικιστικό, λαϊκιστικό και βάναυσο λόγο της Χρυσής Αυγής. Υπό αυτή την έννοια, η παλαιά Ν.Δ. και η νέα Χ.Α. είναι όμορες και ανταγωνιστικές εντός του ευρύτερου δεξιού πλαισίου. Αξιοσημείωτο: η νυν Ν.Δ. διατηρείται ενιαία μόνον λόγω της συγκολλώσας κυβερνητικής εξουσίας. Κατά τα άλλα, εφόσον η κατάσταση οξύνεται, θα αποκαλύπτονται οι τώρα λανθάνουσες φυγόκεντρες τάσεις: οι σαμαρικοί της σκληρής λαϊκής δεξιάς, οι καραμανλικοί κεντροδεξιοί, οι νεοφιλελεύθεροι, οι ακροδεξιοί. Στα μήντια, συμβατικά και δικτυακά, η δεξιά εκφράζεται με ισχυρή φωνή κυρίως μέσω των νεοδεξιών, οι οποίοι προέρχονται από μη τυπικούς δεξιούς χώρους· κυρίως από την πρώην εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά, το ερειπιώδες ΠΑΣΟΚ του Β. Βενιζέλου, φιλελεύθερους και νεοφιλελεύθερους των μικροσκοπικών μορφωμάτων, αλλά και αρκετούς πρώην αριστερούς. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της φωνής είναι η επιθετική ρητορική της καθολικής ευθύνης ή της συνευθύνης, και ένα κράμα ηθικολογίας και οικονομισμού. Η αριστερά έχει υποστεί κι αυτή βαθιές μεταμορφώσεις. Η παλαιά ήταν κατά βάσιν ηττοπαθής, περιχαρακωμένη, αναχρονιστική, εκφραζόμενη ως τέτοια από το ΚΚΕ έως και σήμερα. Η σοσιαλδημοκρατία, στην επικρατήσασα ελληνική εκδοχή της, ήταν μαζική, νικήτρια, συμπαγής, λαϊκιστική, πελατειακή και συντεχνιακή, εντέλει διεφθαρμένη. Τώρα πλέον δεν υπάρχει. Ο τελευταίος, μικρότερος παίκτης της ευρύτερης παλαιάς αριστεράς, ο πρώην Συνασπισμός, είναι αυτός που άλλαξε πιο θεαματικά από οποιονδήποτε πολιτικό σχηματισμό. Ο μικρός ΣΥΝ καρδιοχτυπούσε να μπει στη Βουλή, ήταν μια περίπου λέσχη μοιρασμένη ανάμεσα στον δικαιωματισμό και έναν αντιπαγκοσμιοποιητικό κινηματισμό, ταλαντευόμενος επίσης ανάμεσα στον φετιχιστικό ευρωπαϊσμό και τον εγγενή συντηρητισμό της πρώην ΕΑΡ, αφενός, και τις παλαιοαριστερές καθηλώσεις των κουκουεδογενών. Κοινωνικά και ανθρωπολογικά, η παλαιά αριστερά ήταν συμμαζεμένη και υστερόβουλη, λεηλατημένη πολιτικά αλλά και βολεμένη εντός του κοινωνικού συμβολαίου του ΠΑΣΟΚ. Η περιλάλητη πνευματική ηγεμονία της είναι μάλλον για γέλια. Η νέα αριστερά όπως την ανέδειξε η τεκτονική κρίση έχει διαφοριστεί σε πολύ σύντομο χρόνο. Είναι επιθετική και αυθάδης, με σχετική αυτοπεποίθηση, είναι ηγεμονική αλλά και σαστισμένη, υπό το βάρος της ιστορικής ευθύνης και με τη διεθνή κοινή γνώμη στραμμένη πάνω της. Η αναδυόμενη μαζική αριστερά φέρει την απόγνωση της κρίσης και της υλικής εξαθλίωσης, υποφέρει και αυτή από τη σύγχυση των καινοφανών προκλήσεων, δεν διαθέτει νέα διανοητικά εργαλεία, αλλά πολιτικά για πρώτη φορά καταφέρνει να είναι πιο ανοιχτά λαϊκή, συχνά και λαϊκιστική. Υπάρχουν κι εδώ πολύς οπορτουνισμός, υστεροβουλία, εξουσιομανία. Ελάχιστες νέες ιδέες. Τα πιο νεανικά της τμήματα είναι τα πιο μοντέρνα, ανοιχτά στη νέα γνώση, τα νέα μέσα και τον κοσμοπολιτισμό· αυτά συμπεριφέρονται πλουραλιστικά επιθετικά στα κοινωνικά δίκτυα, αποκόπτουν εαυτούς από τη σταλινική παράδοση και ταυτόχρονα βδελύσσονται την παλαιά σοσιαλδημοκρατία, ιδίως τον εκσυγχρονισμό που βούλιαξε στη διαφθορά και τη χρεοκοπία. Κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε.

ΙΝΕ ΓΣΕΕ: Θα χρειαστούν 20 χρόνια για να πέσει η ανέργια κάτω από 10%

Tουλάχιστον 20 χρόνια θα απαιτηθούν προκειμένου να δημιουργηθούν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας και να μειωθεί το ποσοστό της ανεργίας κάτω από το 10% προβλέπει, σύμφωνα με πληροφορίες, η ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) για την εθνική οικονομία, που αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα εντός των επομένων ημερών, με την ευκαιρία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

ethnos.gr

Σύμφωνα επίσης με το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, οι όποιες επενδύσεις γίνουν μεσοπρόθεσμα θα δημιουργήσουν την λεγόμενη «άνεργη ανάπτυξη», καθώς θα αφορούν σε δραστηριότητες που δεν απαιτούν υψηλό αριθμό απασχολουμένων ή θα είναι υψηλής τεχνολογίας.
Στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι, από το 2009 έως σήμερα, οι μισθωτοί έχουν χάσει περίπου το 1/4 της αγοραστικής δύναμης του εισοδήματός τους, ενώ αν εξαιτίας της υψηλής ανεργίας οι μισθολογικές πιέσεις συνεχιστούν, τότε το 2014 θα απωλέσουν το 50% της αγοραστικής δύναμης.

- Οι αποδοχές μισθωτών και αυτοαπασχολουμένων μειώθηκαν την τελευταία τριετία κατά 41 δισ. ευρώ.
- Η πτώση της εγχώριας ζήτησης, χαρακτηρίζεται δραματική καθώς υπολογίζεται ότι έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 1999.
- Κατά την περίοδο 2011-2013, το απόθεμα παγίου κεφαλαίου της χώρας μειώθηκε για πρώτη φορά από το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

Ο Σαμαράς απειλεί

Γιάννης Παντελάκης, protagon.gr
O Aντώνης Σαμαράς απειλεί τους δανειστές πως θα προσφύγει πρόωρα στις κάλπες, αν οι τελευταίοι ζητήσουν επιπλέον μέτρα για την περίοδο 2015-2016. Οι πληροφορίες που ανέφεραν πως μετά τη σχετική απειλή, το πρόσωπο της Μέρκελ σκοτείνιασε, ελέγχονται ως ανακριβείς. Ωστόσο, βαθύς ήταν ο προβληματισμός στους Έλληνες πολίτες, που δεν θέλουν να διακοπεί το success story που βιώνουν σε υπερθετικό βαθμό.
   
Αυτό που σκαρφίζονται ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του, δεν αποτελεί παρά ένα ακόμα επικοινωνιακό τρικ. Από αυτά που σχεδιάζουν στο Μαξίμου, διοχετεύουν σε μερίδα του Τύπου και μετράνε αντιδράσεις. Από το σενάριο ωστόσο, απουσιάζουν δυο τρία στοιχεία για να το μετατρέψουν από αληθοφανές σε αληθινό.
    
Το ένα, είναι πως οι δανειστές, ιδιαίτερα οι Γερμανοί μετά τις εκλογές τους, δεν έχουν ν' ανησυχούν για κάτι. Ιδιαίτερα, αν στη χώρα μας πραγματοποιηθούν ή όχι εκλογές. Τα δανεικά θα επιστραφούν στο ακέραιο και αυτό προβλέπουν όλες οι δανειακές συμβάσεις. Είτε βρίσκονται στην εξουσία ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, είτε ο Τσίπρας με κάποιον άλλο. Προφανώς θα ήθελαν μια κυβερνητική σταθερότητα στην Ελλάδα, αλλά επίσης προφανές είναι πως γνωρίζουν πως αυτή δεν είναι απαραίτητα εξασφαλισμένη με τη σημερινή συγκυβέρνηση, η οποία διαθέτει προς το παρόν αριθμητική πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά η επιρροή της στην κοινωνία είναι ιδιαίτερα περιορισμένη.
    
Το δεύτερο, είναι πως, ενδεχομένως, οι ίδιοι οι Γερμανοί να ήθελαν ένα ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα. Προφανώς θα ήθελαν τον Α. Σαμαρά για συνομιλητή και πάλι μετά τις κάλπες, αλλά αν δεν γίνεται διαφορετικά, δεν θ' αποτελεί αυτό κεντρικό προβληματισμό τους. Γνωρίζουν πώς να παίρνουν αυτό που θέλουν, ιδιαίτερα όταν αυτό περιγράφεται με σαφήνεια σε συμβάσεις που έχουμε υπογράψει.
    
Το τρίτο, είναι πως ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς, δεν θα ήθελε σε καμιά περίπτωση εκλογές. Όχι απλά γιατί είναι βάσιμο το ενδεχόμενο να έρθει η Ν.Δ. δεύτερο κόμμα, αλλά και πρώτο να έρθει, θα έχει ένα σοβαρό πρόβλημα κυβερνητικής συνεργασίας. Το ΠΑΣΟΚ, όλα δείχνουν ότι θα έχει μείωση στα ποσοστά του, άλλος εν δυνάμει κυβερνητικός εταίρος δεν φαίνεται να υπάρχει. Αυτό που θα ήθελε ο πρωθυπουργός είναι να εξαντλήσει την τετραετία και μαζί με αυτή τις πιθανότητες ν' ανακάμψει έστω λίγο η οικονομία και να «πουλήσει» αυτή την ανάκαμψη από τα προεκλογικά μπαλκόνια.
     
Και γιατί τότε ο κ. Σαμαράς διοχετεύει τέτοια σενάρια περί πρόωρων εκλογών αν πιεστεί από τους δανειστές, είναι το εύλογο ερώτημα. Γιατί και αυτός, όπως σχεδόν το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, σκέφτεται και πολιτεύεται με όρους περασμένων δεκαετιών. Και προς το εσωτερικό, πιστεύοντας πως η κοινωνία θα θαυμάσει και θ' ανταμείψει πολιτικά έναν ηγέτη που «τολμάει» να πει «όχι» στους δανειστές, έστω και αν αυτό το «όχι» δεν έχει περιεχόμενο. Ας σκεφτούμε πόσα «όχι» έχει πει στο παρελθόν ο ίδιος άνθρωπος και πώς αυτά μετατράπηκαν σε «ναι». Και προς το εξωτερικό, πιστεύοντας κοντόθωρα πως οι δανειστές θα φοβηθούν μια νέα ελληνική κρίση ως απειλή για την ευρωζώνη, λες και δεν είναι δεδομένο πως οι ισχυροί δανειστές έχουν φροντίσει τα προηγούμενα χρόνια να περιοριστούν στο ελάχιστο οι επιπτώσεις στη ζώνη του ευρώ από μια επιδείνωση του ελληνικού προβλήματος.

Το ελληνικό ζήτημα στις φαντασιώσεις των Γερμανών πολιτικών

• Σταθάκης Γιώργος  , 01.09.2013 , H ΑΥΓΗ      
•         
•     "Η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει μπει στο ευρώ και αυτή ευθύνεται για την ευρωπαϊκή κρίση". "Θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο βοήθειας". Αυτό μπορεί να είναι 10 δισ., μπορεί να είναι και 77 δισ. "Δεν θα υπάρξουν νέα Μνημόνια σε άλλες χώρες μετά την ελληνική εμπειρία". "Δεν μπορείς να αναμορφώσεις μία χώρα με έξωθεν παρεμβάσεις". "Κανένα κούρεμα του ελληνικού χρέους". "Η Ελλάδα να πληρώσει τα δάνειά της από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, κατ' αναλογία μίας εταιρείας που πτωχεύει".
  Οι διαδοχικές δηλώσεις Μέρκελ, Σόιμπλε, Στάινμπρουκ, του πρόεδρου των Γερμανών βιομηχάνων και άλλων υποδηλώνουν την πλήρη σύγχυση που επικρατεί στην προεκλογική περίοδο στη Γερμανία αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα. Η Μέρκελ επιθυμεί διακαώς την αναπαραγωγή του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού, εφόσον οι Φιλελεύθεροι καταφέρουν να μπουν στην Βουλή, οξύνοντας τις κορώνες κατά της προβληματικής Ελλάδας. Ο Σόιμπλε επενδύει στον μεγάλο συνασπισμό με τους Σοσιαλδημοκράτες και δίνει συνεχή επιχειρήματα για την αναγκαιότητα τρίτου πακέτου διάσωσης, έστω μικρότερου ύψους.
  Οι Σοσιαλδημοκράτες επιτίθενται για τα ψέματα της Μέρκελ αναφορικά με την ωραιοποίηση του ελληνικού προβλήματος μιλώντας για τρίτο πακέτο ύψους 77 δισ., χωρίς να προτείνουν όμως κάτι πολύ διαφορετικό. Οι βιομήχανοι μιλούν ως συνήθως για τα "χρυσαφικά", την ανάγκη εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Η γερμανική Αριστερά ασκεί έντονη κριτική στις αποτυχημένες πολιτικές λιτότητας και καλεί να βρεθεί η λύση μέσω ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών, αλλά και μέσω της αναγκαστικής εκποίησης της περιουσίας των πλουσίων στην Ελλάδα. Εντούτοις η συζήτηση αποφεύγει μερικές θεμελιακές αλήθειες.
  Αλήθεια πρώτη: Οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ για την ελληνική κρίση. Ο μηχανισμός που δανείζει τις χώρες αυτές δανείζεται χρήματα από τις αγορές, όχι από τους φορολογούμενους, στη βάση των κρατικών εγγυήσεων που προσφέρουν χώρες όπως η Γερμανία. Τα ίδια κεφάλαια του οργανισμού είναι μόλις 80 δισ., με τα 20 δισ. να προέρχονται από τη Γερμανία. Αυτά είναι και τα μόνα που θεωρητικά αποτελούν χρήματα των φορολογουμένων. Μόνο σε περίπτωση "κουρέματος" θα υπάρξει δημοσιονομικό κόστος για τις εγγυήτριες οικονομίες.
  Αλήθεια δεύτερη: Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που έχει εμπλακεί στις αγορές των ομολόγων των χωρών που είναι σε Μνημόνιο, μέχρι στιγμής κερδίζει, δεν χάνει. Το ίδιο συμβαίνει και για τις περισσότερες κεντρικές τράπεζες που καλούνται να επιστρέψουν τα κέρδη τους στην Ελλάδα, και ορισμένες το έχουν κάνει.
  Αλήθεια τρίτη: Οι γερμανικές τράπεζες ελαχιστοποίησαν τις ζημιές τους από τα ελληνικά ομόλογα με το πρώτο μνημόνιο, παρά το PSI που ακολούθησε, και η Γερμανία ωφελήθηκε από την ευρωπαϊκή κρίση λόγω των μηδενικών επιτοκίων με τα οποία δανείζεται.
  Αλήθεια τέταρτη: Το ελληνικό Πρόγραμμα είναι παρωδία που βυθίζει την ελληνική οικονομία και αποδυναμώνει την ικανότητά της να εξυπηρετεί όχι μόνο το σημερινό, αλλά ακόμα και ένα μικρότερο χρέος. Όσο παράδοξο και να φαίνεται, μία οικονομία που αντιμετωπίζει πρόβλημα χρέους χρειάζεται, προσωρινά ίσως, περισσότερο χρέος, προκειμένου να ανακάμψει. Οι πολιτικές λιτότητας αυξάνουν το χρέος και αποδυναμώνουν ταυτόχρονα την ικανότητα εξυπηρέτησής του.
  Αλήθεια πέμπτη: Το τρίτο πακέτο είναι αναγκαίο εξαιτίας του πρώτου και του δεύτερου. Μπορεί τα 300 δισ. να μεταφέρθηκαν για αποπληρωμή μετά το 2020, αλλά μέχρι τότε πρέπει να πληρωθούν 83 δισ. σε τόκους, που η τρόικα υπολογίζει ότι θα πληρωθούν από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού από το 2014 και μετά, ύψους 4,5% του ΑΕΠ, και από τις ιδιωτικοποιήσεις, που μέχρι το 2020 υπολογίζονται (μετά την αναπροσαρμογή του αρχικού φαντασιακού ποσού των 50 δισ.) σε 22 δισ. Για να συμβούν αυτά η τρόικα υπολογίζει επιστροφή στην ανάπτυξη το 2014 και ρυθμούς ανάπτυξης έκτοτε 3% ετησίως, στηριγμένες σε αύξηση των εξαγωγών κατά σχεδόν 50% σε σχέση με το 2009 και σε επενδυτικό μπουμ που ανεβάζει τον "σχηματισμό κεφαλαίου" στο 15% του ΑΕΠ ετησίως. Με μία λέξη πρόκειται για σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Ως εκ τούτου η τρύπα μπορεί να είναι πιο κοντά στα 80 παρά στα 10 δισ.
  Αλήθεια έκτη και τελευταία: Η Ελλάδα πρέπει να βγει από το Μνημόνιο και να αποφύγει με κάθε τρόπο νέο δανεισμό. Για να συμβεί αυτό απαιτούνται τρία πράγματα. Απομείωση του χρέους -άμεση ή έμμεση-, μεταφορά των 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στον μηχανισμό της τραπεζικής ενοποίησης και γενναία περίοδος χάριτος για την έναρξη πληρωμής των τόκων ή ρήτρα ανάπτυξης. Η επιστροφή στον κανονικό δανεισμό της χώρας θα είναι μόνο τότε εφικτή και εφόσον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα συνεχίσει, α λα Ιταλία, να κάνει τα δέοντα: να παρεμβαίνει δηλαδή ή να απειλεί ότι θα παρέμβει όποτε τα επιτόκια δανεισμού ανεβαίνουν.
  
  Το ελληνικό θέμα είναι πιο βολικό στη γερμανική προεκλογική καμπάνια από ό,τι το ιταλικό ή το ισπανικό. Αναβιώνει την αρχική ιδέα της "ειδικής περίπτωσης" και απομακρύνει τη συζήτηση από τις πραγματικές διαστάσεις, που είναι οι ευρωπαϊκές. Η Γερμανία, ως "ατελής ηγεμόνας", μπορεί να κατακρεουργεί τον φαντασιακό εχθρό της "προβληματικής" Ελλάδας αποφεύγοντας τη συζήτηση που την αφορά, ή που θα έπρεπε να την αφορά, που είναι η ευρωπαϊκή κρίση. Και εκεί η σιωπή είναι χαρακτηριστική.                  

Η μάχη του νερού

Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ , enet.gr

Δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος όποιου υποψηφίου κερδίσει το διαγωνισμό για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, υπόσχεται η «Ενωση Πολιτών για το Νερό»-«Κίνηση 136».

Η ΔΕΘ, επόμενος σταθμός των διαμαρτυριών κατά της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ Μέλη της ανακοίνωσαν χθες ότι ο αγώνας τους δεν θα εξαντληθεί με την ολοκλήρωση του διαγωνισμού, αλλά μη κερδοσκοπικοί συνεταιρισμοί νερού των δήμων της Θεσσαλονίκης θα διεκδικήσουν την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης-αποχέτευσης ως «εναλλακτικοί πάροχοι», στηριζόμενοι μάλιστα στο κανονιστικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Κι αυτό προβλέπει ότι δεν μπορεί να μετατραπεί ένα κρατικό μονοπώλιο σε ιδιωτικό, δήλωσαν χθες οι εκπρόσωποι της «ΚΠΝ»-«Κ136» Λάζαρος Αγγέλου, Κώστας Μαριόγλου και Κώστας Νικολάου.
Κατά ΤΑΙΠΕΔ
Προς το παρόν ετοιμάζονται για το σχηματισμό ενός μπλοκ κατά της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ στη διάρκεια της 78ης ΔΕΘ, ενώ θα ενημερώσουν και τους πολιτικούς αρχηγούς που θα βρεθούν στη Θεσσαλονίκη.
Κατήγγειλαν ότι το ΤΑΙΠΕΔ δεν προωθεί την αποκρατικοποίηση, όπως αποφάσισε η Βουλή, αλλά την ιδιωτικοποίηση, αποκλείοντας παράνομα από το διαγωνισμό ένα φορέα όπως η «ΕΠΝ». Τελούν εν αναμονή της εκδίκασης αίτησης ασφαλιστικών μέτρων, στις 23 Σεπτεμβρίου, στο Πρωτοδικείο Αθηνών, με την οποία ζητούν από το ΤΑΙΠΕΔ να τους δώσει τα στοιχεία της πρώτης φάσης όλων των υποψηφίων, ώστε με αυτά να προχωρήσουν σε αγωγή κατά της απόφασης αποκλεισμού τους από τη β' φάση και ζητούν την ακύρωση του διαγωνισμού ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ.
Καλούν την κυβέρνηση να αποσύρει από το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και να ακυρώσει το διαγωνισμό παραχώρησης του 51% της εταιρείας, καθώς και οι Ευρωπαίοι επίτροποι Μισέλ Μπαρνιέ και Ολι Ρεν δηλώνουν ότι η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ δεν είναι μνημονιακή υποχρέωση, αλλά επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης.

Κατήγγειλαν επίσης ότι, με τον τρόπο που σχεδιάζεται η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, θα προκαλέσει «συντριπτική ζημιά» στο δημόσιο συμφέρον, σε αντίθεση με τα περί μείωσης των τιμολογίων του νερού, που υποστηρίζει το υπουργείο Οικονομικών, με αποτέλεσμα την πρώτη πενταετία να υπάρξει αύξηση κατά 62% στα τιμολόγια της ΕΥΑΘ.    

Βουλιάζουν τα εισοδήματα, αυξάνονται οι τιμές-6,3% πάνω τα βασικά αγαθά στην πενταετία της κρίσης

31/8/2013 , iefimerida.gr

Η ακρίβεια στο καιρό της κρίσης καλά κρατεί. Παρά την πρωτοφανή οικονομική ύφεση και τη μεγάλη μείωση των εισοδημάτων την τελευταία πενταετία οι τιμές των βασικών ειδών διατροφής συνεχίζουν απτόητες την ανοδική τους πορεία.
Τα στοιχεία της έρευνας του ΙΝΕΜΥ της ΕΣΕΕ, που βασίζεται σε στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Τράπεζας της Ελλάδος δείχνουν σωρευτική αύξηση των τιμών σε βασικά προϊόντα τροφίμων σε ποσοστό 6,3% την περίοδο 2008-2013, με τα προϊόντα εισαγωγής να επιβαρύνονται περισσότερο.
Τις μεγαλύτερες αυξήσεις παρουσίασαν η ζάχαρη (21,53%), τα αυγά (19,05%), το ρύζι (13,85%) και οι σοκολάτες (10,86%).
Αν και όπως επισημαίνει η έρευνα της ΕΣΕΕ τα δεδομένα δεν επιτρέπουν τη διατύπωση ασφαλών συμπερασμάτων, καταγράφονται ενδείξεις για μείωση των τιμών στο πρώτο τρίμηνο του 2013. Μάλιστα οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περαιτέρω υποχώρηση του επιπέδου τιμών. Ειδικότερα, μόνο τα αυγά κατέγραψαν σημαντική αύξηση σε σχέση με το 2012 ενώ το νωπό -παστεριωμένο γάλα, τα αναψυκτικά και η ζάχαρη σημείωσαν οριακή άνοδο. Οι τιμές όλων των υπολοίπων προϊόντων υποχώρησαν το πρώτο τρίμηνο του 2013.
Στην έρευνα , σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή» διαφαίνεται η μικρή συσχέτιση του μισθολογικού κόστους με την εξέλιξη του επιπέδου των τιμών. Οι μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις, οι οποίες συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο αριθμό απασχολουμένων και το μισθολογικό κόστος διαδραματίζει έναν κρίσιμο ρόλο στα λειτουργικά τους έξοδα, δεν φαίνεται να έχουν μεταφέρει την ελάφρυνση από το κόστος εργασίας στις τιμές των προϊόντων. Αντίθετα, στις πολύ μικρές επιχειρήσεις (απασχολούν έως 4 άτομα) έχουν προβεί σε μειώσεις τιμών, κυρίως στον κλάδο ένδυσης - υπόδησης. Μια πιθανή εξήγηση της συμπεριφοράς των τιμών που δεν ακολουθούν τον κανόνα της εσωτερικής υποτίμησης, σύμφωνα με την έρευνα, θα μπορούσε να προέλθει από το κλείσιμο των μικρών εμπορικών καταστημάτων εξαιτίας της ύφεσης. Η οριστική διακοπή της λειτουργίας τους και ο δραστικός περιορισμός του αριθμού των μικρών εμπορικών επιχειρήσεων ενδεχομένως να διεύρυνε τις δυνατότητες επηρεασμού του επιπέδου των τιμών από τις μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις.
Σε αντίθεση με τον κλάδο των τροφίμων πάντως, ραγδαία αποκλιμάκωση τιμών παρατηρείται σε όλα τα είδη στον κλάδο ένδυσης - υπόδησης. Οι τιμές τη διετία 2010-2012 μειώθηκαν μεσοσταθμικά κατά 28,2% στον κλάδο ένδυσης - υπόδησης και κατά 29,4% στον κλάδο της ένδυσης. Τη μεγαλύτερη υποχώρηση εμφανίζει η γυναικεία ένδυση με ποσοστό 34,1% και ακολουθεί η ανδρική με 27,9%. Τα ποσοστά μείωσης στην παιδική ένδυση περιορίστηκαν στη διετία στο 16,3%.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία της έρευνας για την καταναλωτική συμπεριφορά στα είδη ένδυσης - υπόδησης στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ο καταναλωτής δεν αγοράζει πλέον εάν δεν πετύχει πρώτα περαιτέρω μείωση στην τιμή (τιμή ταμείου κατόπιν διαπραγμάτευσης). Σε σχέση με το 2011 η διαπραγμάτευση της τιμής (το παζάρι) ακόμα και σε προϊόντα με εξαιρετικά χαμηλές τιμές (π.χ. αξίας 3 ευρώ) έχει λάβει σχεδόν καθολικό χαρακτήρα. Παρατηρείται επίσης ότι οι καταναλωτές, ακόμη και στη νέα χαμηλότερη τιμή που πετυχαίνουν μετά το παζάρεμα, ζητούν απόδειξη.

Προς την ανεπρόκοπη κα Εξουσία

Κώστας Λογαράς , protagon.gr
Υπάρχουνε κι αυτοί– κι είναι πολλοί– που δεν θέλουνε να ξεγελάσουν καμία Εφορία σου, ούτε ν’ αποκρύψουν κέρδη. Ψάχνουν απεγνωσμένα να εξοικονομήσουν ένα ποσό, να διασώσουν ένα απόθεμα για να μην τους πνίξει η θηλιά που τη σφίγγεις κάθε μέρα στον λαιμό τους. Ούτε κλέφτες είναι, ούτε κάνουν τη μεγάλη ζωή. Η δική σου αλλοπρόσαλλη πολιτική, η ατελέσφορη, τους εξωθεί στην ανεντιμότητα.
Κι όπως σ’ ένα σπίτι κρύβει κάποιος το μηνιάτικό του από τον τζογαδόρο ή τον πρεζάκια, έτσι προσπαθούν να γλιτώσουν απ’ τα νύχια σου πολλοί –πάρα πολλοί– νοικοκυραίοι. Για να μην ψοφήσουν στην ψάθα.
Γιατί, ενώ πληρώνουν ένα σωρό λεφτά για παροχές υποτίθεται των Δημόσιων Υπηρεσιών σου, αναγκάζονται να ξανά πληρώσουν για τις ίδιες παροχές σε Ιδιώτες. Κρατάς απ’ τις πετσοκομμένες τους συντάξεις και μισθούς για την Εκπαίδευση, και δίνουνε τα μαλλιοκέφαλά τους σε φροντιστήρια (αφού εσύ είσαι ανίκανη να φτιάξεις μια Δημόσια Παιδεία της προκοπής). Τους παρακρατάς τεράστια ποσά για την Υγεία, και πληρώνουν του κόσμου τα λεφτά σε φακελάκια και γιατρούς (γιατί είσαι ανήμπορη να ελέγξεις την κατάσταση).
Απ’ το κομπόδεμα που προσπαθούν να κρύψουν απ’ τις Εφορίες σου, θα πληρώσουν τη ΔΕΗ και τ’ αλλεπάλληλα χαράτσια σου, τις δυσθεώρητες τιμές στα σούπερ-μάρκετ (που εσύ, σαν εξουσία, δεν μπορείς να συμμαζέψεις), τις ιδιωτικές ασφάλειες που τις χρυσοπληρώνουν γιατί η αστυνομία σου είναι ανύπαρκτη• και το χειρότερο, απ’ τα κρυμμένα συντηρούν, τρία χρόνια τώρα, μέλη άνεργα της οικογένειάς τους. Γιατί να σου τα δώσουν εσένα;
Άλλωστε, σε υποψιάζονται οι πάντες– και δικαίως– ότι από τους φόρους που μαζεύεις, θα βολέψεις τους δικούς σου, θα τα ξοδέψεις στις πελατειακές σου πρακτικές και θα εξυπηρετήσεις αθέμιτα προνόμια και κρατικές σπατάλες. (Αν δεν στα βγάζανε προχτές στη φόρα, θα χάριζες διπλές συντάξεις στο σινάφι σου, κι ο μέεεγας Αβραμόπουλος θα μας χαιρέταγε από το σκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας). Χρόνια πριν, αλλά και τα τελευταία τέσσερα της κρίσης, έχεις αποδειχτεί ανάξια να κουμαντάρεις τα του οίκου σου.
Όχι, δεν σου έχουνε καμιά εμπιστοσύνη, γι’ αυτό και κρύβουν το γλίσχρο τους περίσσευμα. Αν το φανερώσουν, θα πέσεις πάνω τους σαν αρπακτικό. Δεν τολμάς να τα μαζέψεις απ’ τους επιτήδειους κι απομυζάς τους έντιμους. Γι’ αυτούς μιλώ– όχι τους κομπιναδόρους που ανέκαθεν συνομιλείς με άνεση στη γλώσσα τους– αλλά τους τίμιους. Αυτούς υπερασπίζομαι. Γιατί να σε εμπιστευτούν, λοιπόν;
Και είναι πολλοί αυτοί που δεν θα ήθελαν να αποκρύψουν τίποτα, αν ήσουν ικανή εσύ σαν εξουσία να εγγυηθείς μία ποιότητα ζωής, να τους εξασφαλίσεις μια Εκπαίδευση σωστή για τα παιδιά τους, ένα σύστημα υγείας• να κατοχυρώσεις την αξιοκρατία, να συγκροτήσεις ένα Κράτος ευνομίας και Δικαίου. Δεν θα είχανε αντίρρηση καμιά να σου τα δώσουν, αν ήξεραν ότι τα έδιναν σε φερέγγυους και αξιόπιστους πολιτικούς. Για να υπάρχει ένα όφελος ανταποδοτικό, στο σύνολο.
Και τώρα, τι έχει αλλάξει; Τίποτα. Όλα τα παλιά κουσούρια και τα χούγια σου τα κράτησες. (Δύο τρεις έντιμοι μονάχα στο πολιτικό προσωπικό, ένθεν κακείθεν, δεν φέρνουνε την Άνοιξη). Χωρίς σχεδιασμό και στόχο, εξακολουθείτε πεισματικά να αρνείσθε τις οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις κι αλλαγές• αποφεύγετε οι πάντες την κατάργηση άχρηστων Υπηρεσιών και Οργανισμών. Τους διατηρείτε αλώβητους για να κρατάτε σε αναμονή (ερχόμενοι και απερχόμενοι) τους κομματικούς σας φίλους και πελάτες.

Δεν έχετε αλλάξει στο παραμικρό. Και τώρα, ετοιμάζεστε να την πέσετε ξανά –φαίνεται να πλησιάζει το κακό –σε μισθωτούς, συνταξιούχους: σ’ αυτούς που το παλεύουν, παρ' όλα αυτά, να διασώσουν τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπειάς τους.

Πανεπιστήμια χωρίς κοινωνική ανέλιξη

• Καπάκος Σ. 30.08.2013  , avgi.gr         
•    
  Η τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας είχε ιστορικά μια ιδιαίτερη κοινωνική λειτουργία: ήταν ο κατεξοχήν θεσμός κοινωνικής κινητικότητας. Με άλλα λόγια, ήταν ο αναγκαίος θεσμός για την κοινωνική άνοδο των αποφοίτων και ως τέτοιος διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στην πολιτική νομιμοποίηση. Μετά τον εμφύλιο η τριτοβάθμια εκπαίδευση έγινε το όχημα για την κοινωνική άνοδο χιλιάδων αποφοίτων και τη μετακίνησή τους από τα κατά βάση αγροτικά και εργατικά στρώματα στη μεσαία τάξη και τη δημοσιοϋπαλληλία. Αυτή η νέα μεσαία τάξη μηχανικών, γιατρών, δικηγόρων, εκπαιδευτικών και φροντιστών αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της νομιμοποίσης του αστικού καθεστώτος καθώς συμβόλιζε τη δυνατότητα κοινωνικής ανόδου. Η σημασία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ήταν κομβική, παρά τις εγγενείς υπερβολές που πήραν οι πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις, καθώς η δυνατότητα κοινωνικής ανόδου προϋπέθετε την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι πανελλαδικές εξετάσεις, η διαδικασία επιλογής δηλαδή, είχαν έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Επιπροσθέτως αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που η συμπαθής κοινότητα των φροντιστών δεν θεωρήθηκε ότι ασκούσε παρασιτική λειτουργία. Η λέξη παραπαιδεία, με την απαξιωτικό της σημασία, μπήκε αργότερα στο λεξιλόγιο και δεν αφορούσε μόνο στους φροντιστές αλλά και τους καθηγητές μέσης εκπαίδευσης, που κέρδιζαν αρκετά με τα φροντιστήρια που έκαναν στους μαθητές τους!
  
  
  Η κοινωνική λειτουργία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εξηγεί ώς έναν βαθμό και την αντίφαση μεταξύ του πολιτικού ριζοσπαστισμού των φοιτητών και της υποχώρησής του κατά τη διαδικασία της επαγγελματικής ανέλιξης.
  Όλα αυτά βεβαίως ενόσω γραμμή των αστικών δυνάμεων ήταν η λεγόμενη στρατηγική της ευημερίας, έστω με την ελληνική της ιδιαιτερότητα. Πριν από περίπου μιά δεκαπενταετία ξεκίνησε η βαθμιαία υποχώρηση της λειτουργίας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ως θεσμού κοινωνικής ανόδου, άρχισε δηλαδή να μειώνεται ο κοινωνικός της ρόλος. Τα διδακτορικά και τα μεταπτυχιακά αντικατέστησαν εν μέρει τα πτυχία, ενώ με την έναρξη της οικονομικής κρίσης η τριτοβάθμια εκπαίδευση λειτουργεί περισσότερο ως θεσμός αύξησης του γενικότερου μορφωτικού επιπέδου, του μορφωτικού κεφαλαίου και πολύ λίγο ως θεσμός κοινωνικής ανόδου. Εξού και η μείωση των βάσεων σε άλλοτε περιζήτητες σχολές, που οδηγούν σε επαγγέλματα μηχανικών, δικηγόρων, εκπαιδευτικών, ακόμη και γιατρών καθώς η προοπτική τους είναι πλέον η φυγή στο εξωτερικό ή ελευθεροϋπαλληλία με μειωμένο κοινωνικό ρόλο και ακόμη πιό μειωμένα εισοδήματα.
  Αυτός είναι και ο λόγος που η διατυμπανιζόμενη προσαρμογή στις ανάγκες της αγοράς παραμένει στον αέρα παρά τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις που εξαγγέλλονται ή αφορά ορισμένες μόνο πλευρές, όπως οι στρατιωτικές σχολές, παρά τη δραστική περικοπή των αποδοχών, ή τον τουριστικό κλάδο.
                        

Παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη για τη Συρία

real.gr
Με άρθρο του, υπό τον τίτλο «Τύμπανα Πολέμου», ο Μίκης Θεοδωράκης παίρνει θέση για τις εξελίξεις στη Συρία.

Μάλιστα, ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης αναφέρει, μεταξύ άλλων, τον διάλογο που είχε με τον Φρανσουά Μιτεράν.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο:

«Τύμπανα Πολέμου

του Μίκη Θεοδωράκη

- Τα τύμπανα πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή.

Νέος στόχος η Συρία.

- Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες.

- Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα.

- Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν… Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο -γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων- οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς.

- Μ.Θ. Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη;

- Φ. ΜΙΤ. Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί

- Μ.Θ. Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες;

- Φ. ΜΙΤ. Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει.

- Μ.Θ. Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν.

- Φ.ΜΙΤ. Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών.

- Μ.Θ. Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι;
Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλωσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας;
*
Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου.

Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά. Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου.

Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια. Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες. Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής. Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας. Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολλάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες.

Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου…

Αθήνα, 29.8.2013».

πράσινη δόμηση: δέκα πρακτικές που υιοθετήθηκαν το 2013

29 Aug, 2013 , ipyxida.gr



Ο κλάδος της πράσινης δόμησης αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς ώστε συμβατικές μέθοδοι κατασκευής και υλικά να υποκαθίστανται από περιβαλλοντικά φιλικότερες επιλογές.
Ακόμα και κατασκευαστικές εταιρείες στις ΗΠΑ επιχειρούν να παρουσιάσουν διαφορετικές λύσεις μείωσης του οικολογικού τους αποτυπώματος και περιορισμού του περιβαλλοντικού αντίκτυπου των προϊόντων τους.
Ακολουθούν δέκα πρακτικές που υιοθετήθηκαν το 2013.
* Οικοδομικοί κανονισμοί: σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ, κατά το έτος που διανύουμε, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει επιβάλει την υιοθέτηση των πλέον πρόσφατων οικοδομικών κανονισμών που περιλαμβάνουν και τα πράσινα κτήρια.
* Διαχείριση στο διαδίκτυο: δεδομένης της ανάπτυξης των αυτοματισμών στο πλαίσιο της πράσινης δόμησης, θα αυξάνεται ο αριθμός των πράσινων κτηρίων που θα ελέγχονται διαδικτυακά. Κι αυτό χάρη στα νέα προϊόντα κτηριακών αυτοματισμών και διαχείρισης εγκαταστάσεων.
* Δημοσιοποίηση απόδοσης πράσινων κτηρίων: λόγω των νέων απαιτήσεων μείωσης των κτηριακών εκπομπών ρύπων στην Καλιφόρνια και την πόλη του Σηάτλ, στην Πολιτεία Ουάσιγκτον, οι ιδιοκτήτες εμπορικών κτηρίων υποχρεούνται να γνωστοποιούν την απόδοση του κτηρίου σε όλους τους νέους ενοικιαστές ή αγοραστές και σε ορισμένες περιπτώσεις και στο κοινό.
* Κτήρια υψηλής αποδοτικότητας: η τάση της κατασκευής μεγάλων κατοικιών τα προηγούμενα χρόνια αναμένεται να αντιστραφεί από αυτή της κατασκευής μικρότερων. Εκτός από λιγότερο χώρο και υλικά, οι δομές αυτές έχουν περιορισμένες ενεργειακές απαιτήσεις, καθιστώντας τις διαδικασίες ψύξης και θέρμανσης αποδοτικότερες. Έτσι, αυξάνεται η συνολική απόδοση του κτηρίου στο οποίο βρίσκονται.
* Εξοικονόμηση νερού: η ευαισθητοποίηση σχετικά με τα περιορισμένα αποθέματα πόσιμου νερού παγκοσμίως επιβάλλει σε αρχιτέκτονες και ιδιοκτήτες να λάβουν μέτρα μείωσης της κατανάλωσης νερού στα κτήρια. Σύγχρονες υδραυλικές υποδομές, συστήματα συλλογής ομβρίων υδάτων και άλλες καινοτόμες τεχνολογίες εξοικονόμησης αναπτύσσονται ταχύτατα.
* Περιβαλλοντικές και Υγειονομικές προϋποθέσεις: η νέα έκδοση του πιστοποιητικού πράσινης δόμησης LEED (Leadership in Energy & Environmental Design) περιορίζει τη χρήση συγκεκριμένων χημικών ουσιών. Έτσι τα χημικά που περιλαμβάνονται σε “κόκκινες” λίστες αναμένεται να αποτελέσουν αντικείμενο διαμάχης. Παράλληλα, οι κατασκευαστές δομικών υλικών θα επιχειρήσουν να κατακτήσουν μεγαλύτερα μερίδια αγοράς βασιζόμενοι στη δημοσιοποίηση των χημικών συστατικών των προϊόντων τους.
* Ηλιακή ενέργεια: η χρήση της ηλιακής ενέργειας στα κτήρια παρουσιάζει ιδιαίτερη ανάπτυξη τόσο σε εμπορικές-βιομηχανικές στέγες όσο και σε κατοικίες και υποστηρίζεται από διάφορα προγράμματα χρηματοδότησης στις ΗΠΑ.
* Μείωση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα: η ανάπτυξη των κτηρίων μηδενικών εκπομπών αναμένεται να οδηγήσει πανεπιστήμια, κυβερνητικές υπηρεσίες, νοσοκομεία και επιχειρήσεις στην απαίτηση κριτηρίων πράσινης δόμησης από αρχιτέκτονες και κατασκευαστές.
* Πράσινη ανακαίνιση: οικονομικοί περιορισμοί στην κατασκευή νέων κτηρίων στρέφουν το ενδιαφέρον στην πράσινη ανακαίνιση υπαρχουσών κατασκευών με τα πιστοποιητικά LEED για αυτές τις περιπτώσεις να ξεπερνούν σε αριθμό εκείνα που εκδίδονται σε νέα κτήρια.
* Υψηλότερα κοινωνικά στάνταρντς: με τον “οικολογικό πυρετό” και την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, οι εταιρείες υιοθετούν αυστηρότερα κριτήρια όταν πρόκειται για πράσινα δομικά προϊόντα και υπηρεσίες.

via http://www.econews.gr/2013/08/28/prasini-domisi-standards-104513/

ΔΗΜΑΡ: Άμεσες αλλαγές στο πρόγραμμα προσαρμογής

enikos.gr

«Η ελληνική οικονομία θα ανακάμψει μόνο με μια νέα οικονομικά πολιτική. Απαιτείται μείωση της φορολογίας των χαμηλών εισοδημάτων, ουσιαστική διευκόλυνση για τον διακανονισμό των φορολογικών, ασφαλιστικών και δανειακών υποχρεώσεων, παροχή ρευστότητας στην αγορά, ενίσχυση αναπτυξιακών παρεμβάσεων και υποστήριξη των ανέργων» αναφέρει η ΔΗΜΑΡ σε ανακοίνωσή της για το «ενδεχόμενο χρηματοδοτικό κενό».
«Η κυβέρνηση οφείλει να αναπτύξει μια σθεναρή διαπραγμάτευση για άμεσες αλλαγές στο πρόγραμμα προσαρμογής και ρυθμίσεις ελάφρυνσης του χρέους. Πρέπει να αποκρούσει κάθε συζήτηση που λαμβάνει ως δεδομένο την ύπαρξη χρηματοδοτικού κενού τα επόμενα έτη και καλεί στη λήψη νέων μέτρων επιβαρυντικών για την κοινωνία» τονίζει η ΔΗΜΑΡ.

Κίνδυνος ευρύτερης ανάφλεξης

Της Μαρίας Γιαννακάκη* , EΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Τυχόν στρατιωτική επέμβαση, ακόμα και περιορισμένη, στη Συρία ισοδυναμεί με κίνδυνο επέκτασης της κρίσης εκτός συριακών συνόρων και με πρόκληση ευρύτερης ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή.

Η στρατιωτική επέμβαση δεν θα επιλύσει κανένα πρόβλημα, δεν θα σταματήσει κανένα έγκλημα. Αντίθετα, το μεγάλο θύμα θα εξακολουθήσει να είναι ο συριακός λαός. Θα προκαλέσει μονιμότερη εμπλοκή της Δύσης με απρόβλεπτες συνέπειες για τη διεθνή ασφάλεια και τη σταθερότητα.

Η διεθνής κοινότητα, ο γ.γ. των Ηνωμένων Εθνών και η Ε.Ε. πρέπει να αναζητήσουν και να επιμείνουν στην εξεύρεση πολιτικής λύσης που θα διασφαλίζει το τέλος των εγκλημάτων του τυραννικού καθεστώτος Ασαντ και των ακραίων ισλαμιστών ανταρτών σε βάρος αμάχων και παιδιών, τη λήξη του αιματηρού εμφυλίου και τη μετάβαση σε δημοκρατικό καθεστώς που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θρησκευτικές ελευθερίες όλων.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να εμπλακεί με οποιονδήποτε τρόπο σε ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση, ούτε να παράσχει βοήθεια και στήριξη.

Αντίθετα, πρέπει να συμβάλει στην υλοποίηση οποιασδήποτε πρωτοβουλίας εξεύρεσης πολιτικής λύσης με τη συμμετοχή όλων των πλευρών.

 * Βουλευτής Β΄ Πειραιώς της ΔΗΜΑΡ

Eurostat: Στο 27,6% η ανεργία στην Ελλάδα τον Μάιο

tanea.gr
Στο 27,6% του ενεργού πληθυσμού αυξήθηκε η ανεργία στην Eλλάδα τον Μάιο, από 27% τον Απρίλιο, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.

Οπως προκύπτει από τα κοινοτικά στοιχεία, η μέση ανεργία στην ευρωζώνη κυμάνθηκε τον Ιούλιο στο 12,1% παραμένοντας αμετάβλητη σε σχέση με τον Ιούνιο, ενώ στο σύνολο της ΕΕ παρέμεινε επίσης αμετάβλητη στο 11%. Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας εμφανίζουν η Αυστρία (4,8%), η Γερμανία (5,3%) και το Λουξεμβούργο (5,7%).

Αναφορικά με τις επιμέρους επιδόσεις της Ελλάδας, τον Μάιο το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες ήταν 24,6%, στις γυναίκες 31,6% και στους νέους κάτω των 25 ετών 62,9%.

Ο μέσος όρος ανεργίας στην ευρωζώνη στους άνδρες ήταν τον Ιούλιο 11,9%, στις γυναίκες 12,2% και στους νέους κάτω των 25 ετών στο 24%.

Οι χώρες στις οποίες καταγράφηκε η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας σε ένα έτος ήταν η Κύπρος (από 12,2% σε 17,3%), η Ελλάδα (από 23,8% σε 27,6%) και η Σλοβενία (από 9,3% σε 11,2%).

«Τρίτο πόλο» εισηγείται ο Φ. Κουβέλης

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ethnos.gr

Tη συγκρότηση ενός τρίτου, προοδευτικού πόλου με τη φιλοφοξία να λάβει πολιτικά και οργανωτικά χαρακτηριστικά παράταξης εισηγείται με δήλωσή του ο οπρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης.

Σε δήλωσή του, η οποία διανεμήθηκε σήμερα αναφέρει:
«Σήμερα, είναι απολύτως αναγκαία η συσπείρωση όλων των προοδευτικών δυνάμεων που διαφωνούν με την ασκούμενη πολιτική της δικομματικής κυβέρνησης, αλλά και το λαϊκισμό της μονομερούς καταγγελίας του μνημονίου από την αξιωματική αντιπολίτευση. Των δυνάμεων που επιδιώκουν να συγκροτήσουν και να υπηρετήσουν μια νέα πολιτική διέξοδο για τη χώρα.
Ένα πολιτικό πόλο διευρυμένο, που θα διατυπώσει μία πολιτική πρόταση που θα εμπνεύσει και θα πείσει την κοινωνία για μία νέα πορεία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωση , με δημοκρατία και κοινωνική συνοχή.
Με βασικούς άξονές της τη σύνδεση της δημοσιονομικής προσαρμογής με την ανάπτυξη και προώθηση ενός νέου προτύπου παραγωγικής ανασυγκρότησης. Με εξυγίανση του πολιτικού συστήματος, ριζική μεταρρύθμιση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης , καθώς και αναβάθμιση της αυτοδιοίκησης.
Η συσπείρωση αυτή αφορά όλες τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, της πολιτικής οικολογίας, των νέων κοινωνικών κινημάτων.
Αυτός, ο τρίτος πόλος, θέλουμε να λάβει πολιτικά και οργανωτικά χαρακτηριστικά παράταξης, ώστε να διασφαλίζεται η ουσιαστική συμμετοχή στη διαμόρφωση πολιτικής και την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών.
Ο τρίτος πόλος φιλοδοξούμε να γίνει μια ελκυστική πρόταση εξουσίας η οποία:
· θα καθορίσει τη νέα πορεία της χώρας.
· θα αξιοποιήσει την εκλογική δύναμη που θα αποκτήσει για να λειτουργήσει ως σταθεροποιητικός παράγοντας για την κυβερνησιμότητα της χώρας, ανατρέποντας τις διλημματικές επιλογές του νέου διπολισμού. 

Οι πέντε εφορίες με την καλύτερη και την χειρότερη επίδοση -Πάτωσαν τα νησιά

iefimerida.gr
Νέο αρνητικό ρεκόρ κατέρριψε το ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών στο Δημόσιο, καθώς τα χρέη ανήλθαν μέχρι 31 Ιουλίου στα 60 δισ. ευρώ σε φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων του υπουργείου Οικονομικών, το ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο ανήλθε στις 31 Ιουλίου σε 60,181 δισ. ευρώ και αυξήθηκε κατά περίπου 407 εκατ. ευρώ από το τέλος του Ιουνίου 2013 (59,774 δισ. ευρώ) και κατά περίπου 4,1 δισ. ευρώ από τις αρχές του έτους (56,105 δισ. ευρώ στις 31/12/12).
Υπερέβησαν τα 60 δισ. ευρώ στο τέλος του 7μήνου εφέτος οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων προς το Δημόσιο, καταρρίπτοντας συνεχώς κάθε αρνητικό ρεκόρ.
Όσον αφορά στην πορεία των εσόδων, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία για τον Ιούλιο, οι ΔΟΥ εισέπραξαν 2,94 δισ. ευρώ, έναντι στόχου 2,91 δισ. ευρώ σημειώνοντας υπέρβαση ύψους 1,1%. Σε επίπεδο 7μήνου, οι ΔΟΥ εισέπραξαν 14,8 δισ. ευρώ, έναντι στόχου 15,42 δισ. ευρώ με απόκλιση 4%.
Παράλληλα, στα στατιστικά στοιχεία εντοπίστηκαν και οι πέντε Εφορίες με τα καλύτερα στοιχεία στις εισπράξεις, αλλά και αυτές με τα χειρότερα.
Οι πέντε καλύτερες Εφορίες:
ΔΟΥ Α' Βόλου: +134,4%
ΔΟΥ Α'- Β' Ιωαννίνων: +119,1%
Α'-Β- Χανίων: +105,7%
Α' Κατερίνης: +86,4%
ΔΟΥ Ξάνθης: +84,6%
Οι πέντε χειρότερες Εφορίες:
ΔΟΥ Σκιάθου: -54,2%
ΔΟΥ Μυκόνου: -50,3%
ΔΟΥ Ιθάκης: -42,1%
ΔΟΥ Μήλου: -38,9%
ΔΟΥ Θήρας: -38,5%

Ανακοίνωση του Τομέα Παιδείας και Ερευνάς της ΔΗΜΑΡ για τις κινητοποιήσεις στο χώρο της εκπαίδευσης.

29 Αυγούστου 2013 14:09

1. Ο χώρος της εκπαίδευσης υφίσταται συστηματικά τις συνέπειες μιας πολιτικής απορρύθμισης που βαφτίζεται μεταρρύθμιση.  Προχειρότητα, αποσπασματικότητα και αυθαιρεσία συνοδεύουν τις ρυθμίσεις που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας στην Εκπαίδευση. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση με το αποκαλούμενο σχέδιο ΑΘΗΝΑ, η τεχνολογική εκπαίδευση με την κατάργηση δημοφιλών και με πρόσβαση στην αγορά εργασίας ειδικοτήτων, το Νέο Λύκειο που εδώ και τρεις μήνες έρχεται και δεν έρχεται σε ψήφιση στη Βουλή είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του ανεύθυνου τρόπου με τον οποίο πολιτεύεται το υπουργείο παιδείας. Οι όποιες θετικές πρωτοβουλίες όπως για παράδειγμα η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου που στήριξε η ΔΗΜΑΡ κινδυνεύουν κι αυτά να γίνουν εργαλεία της απορρύθμισης που επιχειρεί η κυβέρνηση στο χώρο της εκπαίδευσης. Η αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών από μέτρο κάλυψης των κενών των σχολείων μετατράπηκε σε μεθόδευση για να πληγούν οι εκπαιδευτικοί και τελικά τα σχολεία.

2.Οι εκπαιδευτικοί είναι ανάστατοι. Καταργούνται όχι μόνον καταστάσεις που ήταν γα κάποιους εκπαιδευτικούς προνομιακές αλλά και βασικά εργασιακά τους δικαιώματα. Η συνδικαλιστική τακτική της καταγγελίας των πάντων και της πολιτικής της μη διαπραγμάτευσης επιδείνωσε την κατάσταση και διευκόλυνε εντέλει την πολιτική του υπουργείου. Η επιλογή  της ένταξης  των διεκδικήσεων των εκπαιδευτικών στη γενική πολιτική έντασης και μετωπικής σύγκρουσης που εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα αποδυνάμωσε τις δίκαιες διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών. Είναι επίσης σαφές ότι η πρόταση για απεργία των εκπαιδευτικών μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις περιθωριοποίησε το κίνημα των εκπαιδευτικών και του αφαίρεσε την αναγκαία υποστήριξη της κοινωνίας.
3.Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται και πάλι μπροστά σε επώδυνες αποφάσεις για επερχόμενες κινητοποιήσεις. Η συνδικαλιστική τους ηγεσία προτείνει απεργιακές κινητοποιήσεις. Η ΔΗΜΑΡ κατανοεί την αναγκαιότητα των κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών και αναγνωρίζει πλήρως το δικαίωμά τους να επιλέγουν οποιαδήποτε μορφή κινητοποίησης. Οι όποιες όμως κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών είναι χρήσιμο να εξασφαλίζουν μαζικές συμμετοχικές διαδικασίες στη λήψη των αποφάσεων ξεπερνώντας κλειστές συνδικαλιστικές πρακτικές και φαινόμενα κομματικοποίησης. Είναι επίσης αναγκαίο οι όποιες κινητοποιήσεις να μην είναι τυφλές και να εμπεριέχουν ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες αντιπροτάσεις μεταρρύθμισης. Η ΔΗΜΑΡ θεωρεί επίσης απαραίτητη την αναζήτηση διαύλων επικοινωνίας και ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Καμία κινητοποίηση δεν μπορεί να  πετύχει τους στόχους της αν γίνεται ερήμην της κοινωνίας.

Κρούγκμαν: Η αμείλικτη τρόικα δεν αφήνει την Ελλάδα να ανακάμψει, λόγω ευρώ και τρόικας

Ζωή Ψαρρά29/08/2013 , protothema.gr

Ευθείες βολές κατά της τρόικας και της ευρωζώνης εξαπολύει ο διάσημος οικονομολόγος, ο οποίος συγκρίνοντας την οικονομική κρίση στην Ελλάδα με αυτή της Ινδονησίας, υποστηρίζει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να επανακάμψει λόγω του ευρώ και των πιέσεων της Τρόικας

Όταν οι οικονομολόγοι κλονίζονταν από την Ασιατική οικονομική κρίση (1997 - 19978), σε καμία περίπτωση δεν περίμεναν, λίγα χρόνια αργότερα, ότι μια τεραστίων διαστάσεων ευρωπαϊκή κρίση θα αποδείκνυε ότι ο πλανήτης δεν διδάσκεται από την Ιστορία...

Ο κρουφαίος οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, σε σημερινό του άρθρο στους New York Times, συγκρίνοντας την οικονομική κρίση στην Ελλάδα με αυτή της Ινδονησίας, υποστηρίζει πως η Ελλάδα ( όπως και η Ισπανία και άλλες χώρες) δεν μπορεί να επανακάμψει λόγω του ευρώ και των πιέσεων της Τρόικας.

Με τίτλο «Η Ασιατική κρίση εναντίον της κρίσης του Ευρώ», ο Κρούγκμαν αναφέρεται στην οικονομική κρίση της Ινδονησίας και συγκρίνει την κατάσταση στην ασιατική χώρα το 1997 με την αντίστοιχη στην Ελλάδα του 2007 πριν την άφιξη της Τρόικας.

Από την σύγκριση των στοιχείων, αποδεικνύεται ότι αν και η οικονομική κατάσταση στην Ινδονησία ήταν πολύ χειρότερη από την αντίστοιχη στην Ελλάδα σε επίπεδα ΑΕΠ όταν άρχισε η κρίση σε κάθε μία από τις χώρες, το ελληνικό χρέος «εκτοξεύθηκε» μετά την επέμβαση της Τρόικας και του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Γιατί όμως η Ινδονησία επανέκαμψε και η Ελλάδα δεν μπορεί;» αναρωτιέται ο Κρούγκμαν.

Την απάντηση την δίνει μόνος του ο γνωστός οικονομολόγος, αναφέροντας ότι στηρίζεται σε δύο βασικούς λόγους:

Α. Ο πρώτος λόγος, είναι ότι η Ινδονησία έχει ένα νόμισμα που μπορούσε να υποτιμηθεί και το έκανε σε μεγάλο βαθμό. Αυτό μπορεί να δημιούργησε μακροπρόθεσμη οικονομική πίεση, αλλά εν τέλει άνοιξε τον δρόμο για την ανάπτυξη κυρίως μέσω εξαγωγών.

Β. Το ΔΝΤ ενώ στην αρχή θέλησε να επιβάλλει πολιτικές λιτότητας στην Ασία, στη συνέχεια εμφανίστηκε πιο διαλλακτική και συνεργάσιμη.  Στην Ελλάδα όμως η Τρόικα είναι αμείλικτη χωρίς να έχει μάθει τίποτα από την εμπειρία»..., επισημαίνει ο Κρούγκμαν.

«Ο Λεωνίδας είναι πάντα επίκαιρος»

• Σε στενό κύκλο διεξήχθη χθες το πολιτικό μνημόσυνο του ιστορικού ηγέτη της Ανανεωτικής Αριστεράς, Λεωνίδα Κύρκου.

matrix24.gr

Στο Α’ Νεκροταφείο παραβρέθηκαν περίπου 200 φίλοι και σύντροφοι του Λεωνίδα, ο γιος του, Μιλτιάδης Κύρκος, σύσσωμη η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΔΗΜΑΡ, ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος, ο πανεπιστημιακός Αχιλλέας Μητσός, τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ Ανδρέας Παπαδόπουλος, Δημήτρης Χατζησωκράτης και Θόδωρος Μαργαρίτης, αλλά και το παλιό στέλεχος του ΣΥΝ, Στέργιος Πιτσιόρλας. Το «παρών», φυσικά, έδωσε και ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, ο οποίος, αφού άφησε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο πάνω στον τάφο του πολιτικού μέντορά του, επισήμανε ότι «ο Λεωνίδας είναι πάντα επίκαιρος»…

Για τα παιδιά που ψάχνουν

Γιώργος Καρελιάς ,protagon.gr
Δεν ξέρω αν το Protagon έχει-και πόσους-αναγνώστες από τις ηλικίες των παιδιών που σήμερα ψάχνουν-μαζί τους κι εμείς- το όνομά τους στους καταλόγους επιτυχόντων του υπουργείου Παιδείας. Αν έχει, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μας πουν πώς βλέπουν τα πράγματα. Τι προσδοκούν από αυτήν την επιτυχία (ή και αποτυχία), τι ελπίζουν, τι φοβούνται. Γιατί σήμερα οι φόβοι περισσεύουν και οι ελπίδες λιγοστεύουν.
Μια μικρή αναδρομή και μια απόπειρα σύνδεσης με τα σημερινά. Πριν από δεκαετίες, όταν περνούσα, για πρώτη φορά, την πόρτα της Νομικής Αθηνών, αισθανόμουν ότι βρισκόμουν σε έναν νέο κόσμο. Όλα τα προηγούμενα ξεχάστηκαν: σχολείο, φροντιστήριο (λίγο τότε, πού χρήματα…), διάβασμα (όχι τόσο πιεστικό, όπως σήμερα).
Σκέψεις για το «μετά» πολλές. Προβληματισμός για την «επαγγελματική αποκατάσταση» σίγουρα. Αλλά αγωνία δεν είχαμε. Η Ελλάδα βρισκόταν στην πρώτη φάση της Μεταπολίτευσης, η αισιοδοξία περίσσευε. Η ανοδική πορεία ήταν συνεχής.
Η είσοδος στο πανεπιστήμιο ήταν εχέγγυο αξιοσύνης και διαβατήριο για καλύτερη ζωή από αυτήν που είχαν ζήσει οι γονείς μας. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν το πιστοποίησαν. Ακόμη και όταν άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στις εφημερίδες τίτλοι όπως «πτυχία-διαβατήρια για την ανεργία», λίγη σημασία δίναμε. Σχεδόν όλοι τα κατάφερναν. Οι πόρτες του Δημοσίου ήταν ορθάνοιχτες, αλλά και ο ιδιωτικός τομέας απορροφούσε κόσμο.
Είναι η πρώτη φορά, εδώ και δυο-τρία χρόνια, που αυτό έχει πλήρως ανατραπεί. Γνωστά πράγματα. Τα νέα παιδιά βρίσκονται -και θα βρεθούν τα επόμενα χρόνια, άγνωστο πόσα- αντιμέτωπα με το φάσμα της ανεργίας ή της κακοπληρωμένης εργασίας. Εντάξει, η ηλικία, η επιτυχία, ο νέος (ακαδημαϊκός) κόσμος, που ανοίγεται μπροστά τους, απομακρύνουν προσωρινά αυτές τις σκέψεις. Έτσι πρέπει.
Αλλά η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Είναι η πρώτη φορά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες που οι νέες γενιές θα κληθούν να ζήσουν σε χειρότερο οικονομικό περιβάλλον από αυτό που έζησαν οι γονείς τους, δηλαδή εμείς. Δεν λέω ότι θα ζήσουν χειρότερα, για δυο λόγους. Πρώτον, διότι το «καλύτερα» και το «χειρότερα» σήμερα αποτιμώνται με πολλά και σύνθετα κριτήρια. Και, δεύτερον, διότι ενδόμυχα πιστεύω (καλύτερα ελπίζω) ότι η σημερινή κρίση θα βγάλει καλύτερες, πιο συνειδητοποιημένες και προσγειωμένες, τις νεότερες γενιές. Eτσι τα φτερά τους θα είναι πιο ανθεκτικά.

Άλλο, περισσότερο αισιόδοξο, δεν έχω. Μάλλον δεν το χρειάζονται κιόλας.