Συνταγματικό «μπλόκο» στη μνημονιακή Πορτογαλία

Share on linkedinShare on facebookShare on twitterShare on emailMore Sharing Services1

H «υπεύθυνη» και πειθήνια κυβέρνηση που κάνει τα πάντα «ολόσωστα» και κερδίζει τα εύσημα της τρόικας και της Μέρκελ, κινδυνεύει να καταρρεύσει εάν κριθούν αντισυνταγματικές βασικές δεσμεύσεις της

Της Κορίνας Βασιλοπούλου , efsyn.gr

Ποια μνημονιακή κυβέρνηση κινδυνεύει να καταρρεύσει πρώτη; Ισως όχι η κυπριακή ούτε καν η ελληνική, αλλά η πορτογαλική! Ναι, αυτή η «υπεύθυνη» και πειθήνια κυβέρνηση που κάνει τα πάντα «ολόσωστα» και κερδίζει τα εύσημα της τρόικας και της Μέρκελ! Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, ενδεχομένως και ημέρες, αναμένεται η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Πορτογαλίας σχετικά με τη συνταγματικότητα του προϋπολογισμού για το 2013 που παρουσίασε ο δεξιός πρωθυπουργός Πέντρο Πάσος Κοέλιο. Τυχόν αρνητική απόφαση μπορεί να επιφέρει ακόμα και πτώση της κυβέρνησης!

Η υπόθεση ότι η πορτογαλική κυβέρνηση τρίζει περισσότερο από όσο αφήνει να διαφανεί επανήλθε τις τελευταίες μέρες ύστερα από δημοσίευμα της εφημερίδας «Publico». Σύμφωνα με αυτό, ο πρωθυπουργός φέρεται να εκμυστηρεύθηκε σε άτομα του στενού του περιβάλλοντος ότι η κυβέρνησή του κινδυνεύει να μην εξαντλήσει την τετραετία. Κι αυτό γιατί αν το Συνταγματικό Δικαστήριο κρίνει αντισυνταγματικά ορισμένα από τα μέτρα του μνημονίου που περιέχονται στον νέο προϋπολογισμό, τότε θα βρεθεί με τα χέρια δεμένα, καθώς δεν θα έχει εναλλακτικούς τρόπους για να συγκεντρώσει φέτος το 1 δισ. ευρώ που απαιτούν οι μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι πολύ πιθανή η παραίτηση της κυβέρνησης και η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Πρόταση μομφής

Η έντονη αμφισβήτηση που δέχεται η πολιτική του Κοέλιο από τους πολίτες και ο φόβος για ένα πιθανό χαστούκι από τη δικαιοσύνη έρχονται να δέσουν και με την αντεπίθεση από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS), το οποίο κατέθεσε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης. Αυτή είναι η τέταρτη πρόταση μομφής που δέχεται ο Πορτογάλος πρωθυπουργός από την ανάληψη της θητείας του τον Ιούνιο του 2011. Οι τρεις προηγούμενες είχαν κατατεθεί από το Κομμουνιστικό Κόμμα (PCP) και το Μπλοκ της Αριστεράς (Bloco de Esquerda), αλλά, τότε, οι σοσιαλιστές απείχαν από την ψηφοφορία. Η πρότασή τους αναμένεται να καταψηφιστεί, καθώς η Δεξιά διαθέτει άνετη πλειοψηφία στη Βουλή. Είναι, ωστόσο, άλλη μια κίνηση που δείχνει ότι ο κλοιός γύρω από τον Πάσος Κοέλιο σφίγγει ολοένα και περισσότερο, καθώς μετά την Αριστερά και οι σοσιαλιστές ζητούν ανοιχτά εκλογές.

Το «δράμα» του πρωθυπουργού χρονολογείται από τον περασμένο Γενάρη όταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα (επίσης δεξιός), ενέκρινε μεν τον προϋπολογισμό, παράλληλα ωστόσο παρέπεμψε το ζήτημα στο Συνταγματικό Δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί αυτό τελεσίδικα για τη συνταγματικότητά του. Τα μέτρα που ενδέχεται να κριθούν αντισυνταγματικά είναι η εφάπαξ μείωση όλων των συντάξεων κατά 15%, η συνάρτηση πληρωμής του 13ου και του 14ου μισθού με την άνοδο του ΑΕΠ, η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 66 έτη, ο νέος τρόπος υπολογισμού των μελλοντικών συντάξεων και η μόνιμη μείωση στους μισθούς των δημόσιων λειτουργών.

Γεγονός είναι ότι παρά την υποτακτική στάση του Κοέλιο και τα μπράβο της τρόικας, τα νούμερα δεν βγαίνουν ούτε στην Πορτογαλία. Η Τράπεζα της Πορτογαλίας αναμένει για φέτος ύφεση της τάξης του 2,3%, πάνω από τους υπολογισμούς της κυβέρνησης η οποία «υποσχόταν» ότι η ύφεση θα κυμανθεί κάτω από το 2%. Το 2012, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 3,2%, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη πτώση από το 1975. Η ανεργία αγγίζει το ποσοστό ρεκόρ τού 17,6%, ενώ οι Πορτογάλοι, κυρίως οι νέοι, μεταναστεύουν κατά χιλιάδες. Την ίδια στιγμή, η δημόσια παιδεία και υγεία αιμορραγούν από τις δραστικές περικοπές, ενώ η κυβέρνηση έχει βγάλει στο σφυρί όλη τη δημόσια περιουσία, από αεροδρόμια και λιμάνια μέχρι την κρατική εταιρεία αερομεταφορών, την κρατική ραδιοτηλεόραση και την εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας.

Πριν από λίγες μέρες, η τρόικα έδωσε παράταση ενός έτους στην Πορτογαλία για να εκπληρώσει τους στόχους για μείωση του ελλείμματος, το οποίο φέτος ανέρχεται στο 6,4% του ΑΕΠ, σχεδόν μιάμιση μονάδα πάνω από τον προκαθορισμένο στόχο. Παράλληλα όμως, τα πορτογαλικά σπρεντ ανεβαίνουν, επηρεασμένα προφανώς και από την κρίση στην Κύπρο, ενώ ο Standard & Poor’s υποβάθμισε την αξιολόγηση της οικονομίας της Πορτογαλίας από σταθερή σε αρνητική.

Ασκηση πίεσης

Ο Κοέλιο, σε φανερά δύσκολη θέση, προσπαθεί να προλάβει τα χειρότερα για αυτόν επιχειρώντας ανοιχτά να επηρεάσει την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. «Το δικαστήριο θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του ως προς τις αποφάσεις που καλείται να λάβει και τον αντίκτυπο που ενδεχομένως να έχουν στη χώρα», δήλωσε. Αρνήθηκε, ωστόσο, ότι προσπαθεί να προκαταβάλει τη δικαστική απόφαση σχολιάζοντας: «Αλίμονο αν η έκκληση για υπευθυνότητα αρχίσει να ερμηνεύεται ως άσκηση πίεσης προς το Ανώτατο Δικαστήριο».

Αλλά, ακόμα κι αν ο Πορτογάλος πρωθυπουργός γλιτώσει με μια ευνοϊκή για αυτόν απόφαση, δεν θα συμβεί το ίδιο και με το ανοιχτό μέτωπο του δρόμου. Οι Πορτογάλοι, από εκεί που δεν διαδήλωναν σχεδόν ποτέ, πέρυσι πραγματοποίησαν συνολικά περισσότερες από 3.000 διαδηλώσεις σε διάφορα σημεία της χώρας, οχτώ διαδηλώσεις την ημέρα, κατά μέσο όρο! Η πιο μεγαλειώδης ήταν εκείνη της 15ης Σεπτεμβρίου, η πολυπληθέστερη στην ιστορία της χώρας, στην οποία κατέβηκαν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι. Ανάλογου μεγέθους ήταν και η πρόσφατη διαδήλωση στις 2 Μαρτίου με το γενικό σύνθημα «άντε πηδήξου τρόικα» (Que se lixe a troika) και τα πλήθη να τραγουδούν το Grandola Vila Morena, το τραγούδι που έγινε ο ύμνος της Επανάστασης των Γαριφάλων, η οποία ανέτρεψε τη χούντα στις 25 Απριλίου του 1974.

«Μουδιασμένος» και ο κόσμος με Ντι Κάνιο 

Συντάκτης : ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΑΓΡΕΣ , pamesports.gr

Οι αντιφράσεις για την πρόσληψη του Πάολο Ντο Κάνιο τεχνική ηγεσία της Σάντερλαντ συνεχίζονται στην Αγγλία, ενώ ο Ιταλός τεχνικός πήρε την πρώτη... γεύση από τη νέα του ομάδα. Φορώντας κασκόλ του αγγλικού συλλόγου.   

Είναι χαρακτηριστικό πως ο κόσμος της Σάντερλαντ είναι μουδιασμένος από τη συγκεκριμένη κίνηση της διοίκησης και λίγοι ήταν αυτοί που υποδέχτηκαν τον Πάολο Ντι Κάνιο στο προπονητικό κέντρο. Οι οπαδοί των «μαύρων γατών» έχουν κάνει... πέτρα την καρδιά τους, καθώς όπως ξέρουν προέχει η σωτηρία του συλλόγου. Δεν έχει ξεχάσει κανείς τη δήλωση του πρώην τεχνικού της Σουΐντον το 2005 στο ANSA... «Είμαι φασίστας και όχι ρατσιστής», αλλά και οι ενέργειες του μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, όταν και φανέρωνε τις πολιτικές πεποιθήσεις του     

Να θυμίσουμε πως ο πρώην Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Ντέιβιντ Μίλιμπαντ, παραιτήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο της Σάντερλαντ, ακριβώς  λόγω των φασιστικών πολιτικών απόψεων που έχει εκφράσει ο πρώην ποδοσφαιριστής της Λάτσιο.

«Εύχομαι κάθε επιτυχία στη Σάντερλαντ. Ωστόσο, υπό το φως των πολιτικών πεποιθήσεων που έχει εκφράσει κατά το παρελθόν ο νέος προπονητής, είναι σωστό για μένα να κάνω ένα βήμα πίσω», έγραψε στην προσωπική ιστοσελίδα του ο αδελφός του ηγέτη των Εργατικών.

Μετά τα φύκια

Γιάννης Κ. Πρετεντέρης  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:, tanea.gr

Πόσο ασυνείδητος ή άσχετος πρέπει να είναι κάποιος ώστε μέσα στον κακό χαλασμό που ζούμε να σκεφτεί την αναβίωση της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού η οποία είχε περιπέσει σε αχρηστία;

Τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει και υφυπουργός και σχετική Διεύθυνση για το ίδιο αντικείμενο.

Και τη στιγμή που όλοι προσπαθούν να μαζέψουν κάπως το δυσκίνητο, περίπλοκο και πολυδάπανο κράτος.

Ε, λοιπόν, νομίζω ότι η απάντηση είναι απλή: δεν μπορεί να υπάρχει τέτοιο άτομο!

Και αυτό επειδή χρειάζεται μεγάλη δόση ανοησίας για να αναρωτηθείς «τι λείπει σήμερα από την κυβέρνηση;» και να απαντήσεις «ένας Γενικός Γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού».

Ουσιαστικά δηλαδή άλλος ένας κολλητός με τους συνήθεις παρατρεχάμενους προκειμένου να επιδίδονται σε αδιευκρίνιστες δραστηριότητες σε κάποιους απροσδιόριστους και μακρινούς προορισμούς.

Με αυτή την αφορμή, θυμήθηκα μια παλαιότερη αλλά χαριτωμένη ιστορία.

Υποθέτω ότι όλοι έχουμε παρατηρήσει τα απίθανα αγάλματα κάποιων εξωτικών «απελευθερωτών» που έχουν τοποθετηθεί για άγνωστους λόγους σε διάφορα σημεία της Αθήνας.

Ο «απελευθερωτής» της Παραγουάης, ας πούμε, ή της Ουρουγουάης ή της Βραζιλίας ή δεν ξέρω ποιας άλλης λατινοαμερικανικής χώρας κοσμεί με την παρουσία του τα παρτέρια της οδού Μιχαλακοπούλου και άλλων κεντρικών δρόμων.

Κάποια στιγμή απόρησα.

Πού βρίσκουμε άραγε να ξοδεύουμε τόσα λεφτά για αγάλματα σημαντικών ενδεχομένως, αλλά αγνώστων σε εμάς ανθρώπων όταν πολλές σημαντικές προσωπικότητες της πατρίδας μας δεν χαίρουν ανάλογης τιμής;

Πληροφορήθηκα τότε οτι οι ανδριάντες αυτοί φιλοτεχνήθηκαν συνήθως δαπάναις μιας τοπικής ελληνικής παροικίας ή των πλούσιων προυχόντων της. Μέσα από κάποια διαδικασία την οποία προσωπικά αγνοώ.

Αλλά, όπως αναφέρεται ρητά πάνω στα αγάλματα, είχαν όλα την τιμή να ανεγερθούν επί «δημαρχίας Δ. Αβραμόπουλου»...

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και πολλοί δήμαρχοι.

Τα καγκελάκια τελείωσαν, τα σιντριβάνια στέρεψαν και το πάρτι με τις φαρμακευτικές δαπάνες έληξε με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε και όλοι πληρώσαμε.

Καλώς  Ή κακώς, η Ελλάδα σήμερα είναι μια άλλη χώρα. Με άλλες απαιτήσεις από τους πολιτικούς και την κυβέρνησή της. Με άλλες προδιαγραφές για το κράτος και τη λειτουργία του.

Μια χώρα που δεν χρειάζεται πια φύκια κι ακόμη λιγότερο μεταξωτές κορδέλες.

Κατόπιν αυτού δεν μπορώ να πω αν έχουν περισσέψει πλατείες χωρίς «απελευθερωτές» ή «απελευθερωτές» χωρίς πλατείες, αλλά το βέβαιο είναι ότι η σημερινή Ελλάδα βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κατάσταση από εκείνη στην οποία βρισκόταν «επί δημαρχίας Δ. Αβραμόπουλου».

Ως εκ τούτου ίσως πρέπει να ζήσει και με κανέναν κολλητό λιγότερο. Και με λίγη προσπάθεια μάλλον θα το κατανοήσουν όλοι.

Η Κύπρος συμφώνησε σε Μνημόνιο που δεσμεύει τα έσοδα από το φυσικό αέριο για τους δανειστές

1/4/2013 , iefimerida.gr

Το Μνημόνιο που θα υπογράψει η Κύπρος, ως συμπληρωματικό μέτρο του κουρέματος των καταθέσεων είναι έτοιμο, βασίζεται πάνω στα πρότυπα των ελληνικών αντίστοιχων Μνημονίων και δεν αποκλείεται να υπογραφεί εντός των προσεχών ημερών.

Οπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου θα δημιουργηθεί ειδικό ταμείο στο οποίο θα καταλήγουν όλα τα μελλοντικά δημόσια έσοδα από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου.

Παράλληλα, για τον τομέα της ενέργειας προβλέπονται επίσης αποκρατικοποιήσεις κρατικών εταιρειών όπως η εταιρεία ηλεκτρισμού ΑΗΚ καθώς και η πλήρης συμμόρφωση με το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ (τρίτο ενεργειακό πακέτο).

Αντίθετα, ενδεχόμενα έκτακτα έσοδα της κυπριακής κυβέρνησης που θα υπερβαίνουν τον στόχο του μνημονίου θα κατευθύνονται κατά προτεραιότητα στην μείωση του κρατικού χρέους της Μεγαλονήσου.

Εκτός αυτών, οι βασικοί μακροπρόθεσμοι στόχοι του Μνημονίου είναι, μεταξύ άλλων:

• Η συνέχιση της διαδικασίας δημοσιονομικής προσαρμογής με στόχο πρωτογενές πλεόνασμα 4% του κυπριακού ΑΕΠ το 2017 και διατήρησή του σε αυτά τα επίπεδα τα επόμενα χρόνια
• Η μείωση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού το συντομότερο δυνατό.
• Η πλήρης εφαρμογή των μέτρων που συμφωνήθηκαν στις 23 Νοεμβρίου του 2012 σε τεχνικό επίπεδο και τα οποία ανέρχονται στο 7,5% του ΑΕΠ της Κύπρου για το διάστημα 2012-2017, ενώ μόνο για το 2013 τα μέτρα υπολογίζονται στο 1,5% του ΑΕΠ.
• Ο περιορισμός της αύξησης του μισθολογικού κόστους του δημοσίου καθώς και των κοινωνικών επιδομάτων με εξαίρεση τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες.
• Η συγκράτηση των δαπανών, η βελτίωση του φορολογικού μηχανισμού καθώς η υιοθέτηση διαρθρωτικών μέτρων.

Ρήτρα πρόσθετων μέτρων

Σε περίπτωση υποαπόδοσης των μέτρων και κατά συνέπεια χαμηλότερα έσοδα ή υψηλότερες κοινωνικές δαπάνες, η κυπριακή κυβέρνηση οφείλει να είναι έτοιμη να προχωρήσει στη λήψη επιπρόσθετων μέτρων, κυρίως σε ότι αφορά στη μείωση των δαπανών.

Η πρώτη δέσμη συγκεκριμένων μέτρων

Στο Μνημονιο προβλέπονται και συγκεκριμένα μέτρα άμεσης εφαρμογής όπως:

• Πρόσθετα έσοδα τουλάχιστον 70 εκατ. ευρώ από τη φορολόγηση ακινήτων.
• Αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο 12,5% (από 10% που είναι σήμερα).
• Αύξηση της φορολόγησης τόκων και μερισμάτων στο 30%.
• Μειώσεις μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεων με βάση την εξής κλίμακα: 0% για 0 - 1.000 ευρώ, 6,5% για 1.001-1.500 ευρώ, 8,5% για 1.501-2.000 ευρώ, 9,5% για 2.001-3.000 ευρώ, 11,5% για 3.001-4.000 ευρώ και 12,5% για ποσά άνω των 4.001 ευρώ (πρόκειται για μέτρο του 2012).

Για το 2014 προβλέπεται περαιτέρω μείωση όλων των μισθών και συντάξεων κατά 3%.

• Μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων τουλάχιστον κατά 5.000 έως το 2016. Αυτό θα γίνει μέσω του «παγώματος» νέων προσλήψεων, της αύξησης της κινητικότητας αλλά και της εφαρμογής ενός 4ετούς προγράμματος που θα στοχεύει στην κατάργηση τουλάχιστον 1.800 μόνιμων θέσεων.

• Αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης κατά 2 χρόνια για διάφορες κατηγορίες εργαζομένων και αύξηση του ορίου για τις μειωμένες συντάξεις κατά 6 μήνες κάθε χρόνο, ώστε να ευθυγραμμιστεί με το κανονικό όριο.
• Αποκρατικοποιήσεις ύψους τουλάχιστον 1,4 δισ. ευρώ στο διάστημα 2013-2016.
• Αύξηση των φόρων σε τσιγάρα, ποτά και βενζίνη.
• Αύξηση του ΦΠΑ από το 17% στο 19%.
• Φορολόγηση των κερδών άνω των 5.000 ευρώ από τα παιχνίδια του ΟΠΑΠ και το εθνικό λαχείο κατά 20%.
• Αύξηση των τιμολογίων των δημόσιων υπηρεσιών, τουλάχιστον κατά 17%.

«Όχι» από το ΣτΕ σε αύξηση του συντελεστή δόμησης στην περιοχή της Ακαδημίας Πλάτωνος

Ύψος κτιρίων έως 15 μέτρα

enet.gr

Το Συμβούλιο της Επικρατείας απαγόρευσε την αύξηση του συντελεστή δόμησης στην περιοχή της Ακαδημίας Πλάτωνος, που επιχειρήθηκε με σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος.

Ανθρώπινη αλυσίδα στην Ακαδημία Πλάτωνος. Φωτ.: Σπύρος ΤσακίρηςΤο ΣτΕ, επικαλούμενο το άρθρο 24 του Συντάγματος που προστατεύει τους αρχαιολογικούς χώρους, αποφάνθηκε ότι ο συντελεστής δόμησης στην περιοχή της Ακαδημίας Πλάτωνος δεν μπορεί να υπερβαίνει τον μέσο συντελεστή δόμησης που προβλέπει το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο στο 2,1 και πως το ύψος των κτιρίων δεν μπορεί να ξεπερνά το προβλεπόμενο μέγιστο ύψος των 15 μέτρων.

Δεκάδες δράσεις στον αρχαιολογικό χώρο διοργάνωσε το Σαββατοκύριακο η Επιτροπή Κατοίκων της Ακαδημίας Πλάτωνος, η οποία διεκδικεί τη συνολική ανάπλαση της γειτονιάς, με την ανάδειξη του ιστορικού χώρου αλλά και την ανέγερση του νέου Μουσείου της Πόλης των Αθηνών.

 

Η υπόθεση και η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας 

 

Στο Ε’ Τμήμα του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου κατατέθηκε σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που προβλέπει «την τροποποίηση του συντελεστή δόμησης των οικοπέδων και του μέγιστου επιτρεπόμενου ύψους των κτιρίων στην περιοχή γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας Πλάτωνος του ρυμοτομικού σχεδίου Αθηνών».

 

Το Ε’ Τμήμα στην υπ' αριθμ. 77/2013 γνωμοδότησή του (πρόεδρος ο σύμβουλος Επικρατείας Ι. Μαντζουράνης και εισηγητής ο πάρεδρος Δ. Βασιλειάδης) έκρινε, κατ’ αρχάς, νόμιμο στο σύνολό του το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, αλλά μη νόμιμη μια επί μέρους διάταξή του. 

 

Οι σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν μη νόμιμη τη διάταξη  που προβλέπει συντελεστή δόμησης 2,4 στον τομέα ΙΙΙ που έχει μέτωπο τον Κηφισό, όπως επίσης κρίθηκε παράνομο και το προβλεπόμενο ανώτατο ύψος των κτιρίων, το οποίο ήταν 18 μέτρα. 

 

Η συγκεκριμένη διάταξη κρίθηκε παράνομη, καθώς από το άρθρο 24 του Συντάγματος απορρέει υποχρέωση προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς.

 

Το ΣτΕ τονίζει ότι το επίμαχο Προεδρικό Διάταγμα πρέπει να δημοσιευθεί άμεσα, ώστε «να αποτραπεί η περαιτέρω δημιουργία μη αναστρέψιμων καταστάσεων στην περιοχή του αρχαιολογικού άλσους της Ακαδημίας Πλάτωνος». Το ΥΠΕΚΑ και ο Δήμος Αθηναίων έχουν επιβάλει αναστολή έκδοσης οικοδομικών αδειών την τελευταία διετία (2010-2012). 

 

Παράλληλα, οι σύμβουλοι Επικρατείας επισημαίνουν ότι από το άρθρο 24 του Συντάγματος σε συνδυασμό με τον Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας και την πολεοδομική νομοθεσία (Ν. 2508/1997 και 3028/2002) επιτρέπεται «η τροποποίηση των προβλεπόμενων από το ρυμοτομικό σχέδιο όρων και περιορισμών δόμησης ευρύτερης περιοχής που έχει χαρακτηρισθεί από το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΓΠΣ) ως “περιοχή ανάπλασης”, στην οποία εντάσσεται ο αρχαιολογικός χώρος». Ωστόσο, τίθεται ως προϋπόθεση «οι προβλεπόμενοι όροι και περιορισμοί δόμησης να μην αναιρούν τη δυνατότητα ανάπλασης της περιοχής στο μέλλον σύμφωνα με τις ειδικές νομοθετικές διατάξεις, εφόσον, δηλαδή, οι όροι αυτοί στοιχούν προς τις προβλέψεις του ΓΠΣ και θεσπίζονται αιτιολογημένα, κατόπιν μελέτης που έχει εκπονηθεί με σκοπό την πολεοδομική αναμόρφωση της περιοχής». 

 

Πηγή: ΑΜΠΕ

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

01 Apr, 2013

του Χρήστου Ανδριόπουλου*

Είναι μέρες τώρα που προσπαθώ να συγκροτήσω την σκέψη μου και να καταλάβω που είναι ακριβώς το παιχνίδι στο διεθνές στερέωμα. Πραγματικά μετά το πρώτο μούδιασμα, πέρασα στην οργή και τώρα που προσπαθώ να γράψω 2 γραμμές νομίζω ότι έχω περάσει στην ηρεμία.

Άραγε είμαστε τελικά τόσο τεμπέληδες στον νότο η τόσο κλέφτες… είμαστε όλες οι χώρες του νότου που δομήσαμε λάθος τις χώρες μας… είναι ερωτήματα που με βασανίζουν όλο αυτό τον καιρό.

Η ενωμένη Ευρώπη που παλεύουμε θα πρέπει να είναι τιμωρός η αρωγός στα προβλήματα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια..Ναι θα δεχτώ ότι μεγαλώσαμε μια γενιά με δανεικά, ταΐσαμε λεφτά τα όνειρα του κάθε πολίτη και τον αποχαυνώσαμε σε μια λογική υπερκαταναλωτισμού αλλά πόσο σκληρά πρέπει να τιμωρήσουμε μια κοινωνία για τα επαναλαμβανόμενα λάθη του παρελθόντος. 

Όχι δεν αξίζει σε καμιά κοινωνία όσα και να είναι τα λάθη του παρελθόντος να της διαλύεται ο κοινωνικός ιστός, να του διαλύεις την εκπαίδευση να του διαλύεις την υγεία στο όνομα της οικονομίας. Θα δεχτώ ότι θα πρέπει να γίνει ένα συμμάζεμα αλλά από τη πλήρη ασυδοσία που θα παραδεχτώ ότι μπορεί σε ορισμένους τομείς να υπήρχε περάσαμε στην κακομοιριά .

Είμαι ο τελευταίος που θα πω ότι δεν έπρεπε να αλλάξουν κάποια πράγματα αλλά αυτό που βιώνουμε μας γονατίζει καθημερινά μας αιμορραγεί ψυχικά αλλά και σωματικά. Το μόνο που βλέπουμε είναι να παίρνονται λεφτά από τον εύκολο στόχο που ακόμα και αυτό ίσως το δεχόμουνα αν έβλεπα ότι πραγματικά ενδιέφερε τις κυβερνήσεις η δόμηση ενός αξιόπιστου κράτους και δεν θα διαιώνιζε την ίδια παλαιοκομματική κατάσταση ακόμα και σήμερα.

Η γενιά μου αιμορραγεί συνεχόμενα είτε γιατί είναι άνεργη είτε γιατί στην καλύτερη περίπτωση βρίσκει δουλειά στο εξωτερικό. 

Είμαστε εμείς που σταθερά θα πρέπει να υποστηρίζουμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, να αγωνιστούμε ώστε η επιβεβλημένη μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους να μη φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων και των ανέργων μέσα από την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά να συνδυαστεί με βαθιά αλλαγή του κράτους, του άδικου φορολογικού συστήματος, της ορθής διαχείρισης των χρημάτων του δημοσίου, του παραγωγικού αλλά και του καταναλωτικού προτύπου, επιλογών και νοοτροπιών σπατάλης και διαφθοράς.

Να οδηγήσει στην εξοικονόμηση πόρων για την υγεία και την παιδεία για την εφαρμογή δημόσιων και κοινωνικών πολιτικών που θα μειώνουν πραγματικά τις ανισότητες και θα στηρίξουν την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων, η οποία υπονομεύει την αναπτυξιακή προοπτική και την κοινωνική συνοχή.

Να προωθήσει νέο αναπτυξιακό πρότυπο, νέες οικολογικές επιλογές στην ανάπτυξη και στην ενεργειακή πολιτική, να περιορίσει δραστικά τη σπατάλη φυσικών πόρων, την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Τελειώνω με τους στοίχους της γενιάς μου: 

γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε

αφού η ιστορία σας ανήκει

σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

*Ο Χρ. Ανδριόπουλος είναι ειδικευόμενος γιατρός, μέλος της Νομαρχιακής ΔΗΜΑΡ Ηρακλείου

topontiki.gr

Δεν θυμάμαι τι «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»

Ελενα Ακρίτα   , 30/03/2013  TA NEA

Σαν βρεμένη πατσαβούρα στη μούρη μας ήρθε η (νέα) τραγωδία της Κύπρου. Οχι πως δεν τα περιμέναμε τα μαύρα τα μαντάτα. Από πέρυσι όλο και δυνάμωναν οι φωνές, όλο και κατσούφιαζαν τα πρόσωπα, όλο και σκοτείνιαζαν τα βλέμματα... Αλλά κανείς δεν φανταζόταν το τσουνάμι που μας πήρε και μας σήκωσε. Λέω «μας» γιατί Κύπρια είμαι κι εγώ... Κι ας γεννήθηκα στην Ελλάδα...

Αν και Μορφίτισσα, λοιπόν - σήμερα θα αποφύγω τα μελοδραματικά και τα δακρύβρεχτα. Οχι γιατί δεν τα νιώθω. Οχι γιατί δεν τα κουβαλάω μέσα μου. Μια παιδική ηλικία με καλοκαίρια στις παραλίες της Κερύνειας... Μια εφηβεία στα σπίτια των θείων στη Λευκωσία...

Και όταν «άνοιξαν» τα σύνορα, μεγάλη γυναίκα πια, περπατάω τα στενά δρομάκια στη Μόρφου. Εξω από την εκκλησία του Αγιου Μάμαντος, βγάζω από την τσάντα μου ένα πλαστικό σακουλάκι. Παίρνω μια χούφτα χώμα, το ρίχνω μέσα και κλείνω το σακουλάκι προσεχτικά. Προορισμός της γενέθλιας γης ο τάφος του πατέρα μου στην Αθήνα. Οι φίλοι που είναι μαζί μου, ο Χαρίλαος και η Σούλα μού κάνουν νεύμα κρυφά:

- Κάνε γρήγορα, σε βλέπουν!

Δύο κρεμανταλάδες «της άλλης πλευράς» αγριοκοιτάνε κι εμένα και το χώμα στο σακουλάκι μου. Η συγκίνηση μετατρέπεται σε οργή. Φεύγω. Αθήνα. Σκορπίζω το χώμα στον τάφο και ορκίζομαι πως δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου στη Μόρφου αν δεν μπορώ να περάσω ελεύθερα.

Αυτά τα ολίγα σε προσωπικό επίπεδο. Ούτε κορόνες ούτε μελό ούτε χρυσοπράσινα φύλλα ριγμένα στο πέλαγο - όσο κι αν μου αρέσει το τραγούδι. Τέρμα. End of story.

Πίσω στα δικά μας - που λένε και στα δελτία ειδήσεων. Και σε εκείνο το περίφημο σύνθημα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ», που αντήχησε μετά την εισβολή στην Κύπρο και μετά το πήρε και το σήκωσε. Οσα παίρνει ο άνεμος ήρθε κι έγινε η ιστορική μνήμη. Οι Κύπριοι έπρεπε να συνεχίσουν τη ζωή τους. Και οι Ελληνες δεν διαθέτουν και μνήμη ελέφαντα. Εδώ νομίζουμε πως ο Απόστολος Γκλέτσος κατέβασε τη σημαία από την Ακρόπολη και ο Καραϊσκάκης είπε το ηρωικό ΟΧΙ - την Κύπρο θα θυμόμαστε;

Α, και μιλώντας για το κυπριακό ΟΧΙ, μην πικραθούμε άλλο, αρκετό φαρμάκι ήπιαμε. Το ΟΧΙ το λες όταν έχεις αντιπρόταση. Το ΟΧΙ το λες όταν έχεις plan B. Αυτοί δεν είχαν plan B, αυτοί ζούσαν στον planet B που λέει και η φίλη μου η Γιάννα.

Εφυγε ο δικός τους «Καραμανλής», βλέπε «Χριστόφιας», παρέδωσε την καυτή πατάτα στον Αναστασιάδη, ε, πολύ θέλει; Κάτι αυτοί οι δύο γίγαντες της πολιτικής, κάτι ένα τραπεζικό σύστημα-γραβιέρα - όχι, να τα λέμε αυτά - οι Κύπριοι ξύπνησαν στις ουρές για το γάλα και τη βενζίνη.

Ολα μπορεί να τα αντέξει ο βασανισμένος ο άνθρωπος. Ο αραχτός που σου δίνει συμβουλές δεν αντέχεται με τί-πο-τα. Να έχεις τον καημό σου, να έχεις εδώ και τη χαρά της ντιρεκτίβας.

Μέχρι που βγήκε το παλικάρι της χαράς. Ο Γερούν Ντεϊσελμπλούμ (δεν υπάρχει περίπτωση να τον γράψω σωστά αυτόν αν δεν τον γκουγκλάρω). Και είπε:

- Ωραία η πρόβα τζενεράλε με το κούρεμα στην Κύπρο! Ποιος έχει σειρά για μια κουπ ντεγκραντέ, να περάσει ο επόμενος παρακαλώ;

Κι ύστερα το μαζέψανε το ντεϊσελμπλούμ «παιδάκι είναι, θα μάθει» κι ύστερα μέσω της κυριούλας της πωστησλένε ήρθε επιβεβαίωση - κι ύστερα κι ύστερα, μα δεν υπάρχει ύστερα. Μπρος πίσω ναυτία πάθαμε. (Και μη μου τον λες εμένα τον Ντεϊσελμπλούμ «μαϊμού-Γιούνκερ»: και η Τσίτα του Ταρζάν μαϊμού ήταν κι όμως έγινε πρώτη φίρμα.)

Η επόμενη μέρα στην Κύπρο ξημέρωσε με τους περιορισμούς να βάζουν θηλιά στον λαιμό των πολιτών. Μόνο που δεν τους ανάγκασαν να κρεμάσουν μαύρες κόλλες στα παράθυρα για τη συσκότιση.

Στο μεταξύ οι Ρώσοι είπαν «σιγά μη χαλάσω εγώ το τακίμι με τον Γερμαναρά για το νησάκι». Το Ισραήλ κάνει φλερτ με την Τουρκία, με προξενήτρα τον Ομπάμα. Ο Νότος, αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη. Και οι Γερμανοί θριαμβολογούν!

Οσο για τη διαπραγμάτευση; Πώς είναι εκείνο το εκπληκτικό που είπε κάποιος επί του θέματος; Σαν να παίζουν δύο σκάκι και ο ένας παίκτης ξαφνικά - αντί να κινήσει το πιόνι του - παίρνει τη σκακιέρα και φεύγει.

Και ΦΥΣΙΚΑ, ΚΛΑΣΙΚΑ, τα μεγάλα κεφάλαια την έχουν κάνει ήδη με ελαφρά από τη χώρα... Κάπου λιάζονται τώρα ρουφώντας νωχελικά μια μαργκερίτα με ομπρελάκι.

Πριν από περίπου ένα χρόνο, όσοι από μας βρεθήκαμε στην Κύπρο εισπράτταμε τη σιωπή πριν από την καταιγίδα. «Μόνο μην την πάθουμε σαν τους "αδελφούς" Ελληνες», μουρμούριζαν μερικοί. Και ό,τι έπαθαν οι «αδελφοί» Ελληνες σε τρία χρόνια, το έπαθαν οι «αδελφοί» Κύπριοι σε τρεις ημέρες. Και μη ρωτήσετε γιατί βάζω το «αδελφοί» σε εισαγωγικά: και ο Κάιν με τον Αβελ αδέλφια ήταν. Ας μη συνεχίσω και το χοντρύνω... Εξυπνους αναγνώστες έχουμε, ο νοών νοείτω.

Γράφει ο πατέρας μου Λουκής Ακρίτας, νεαρός δημοσιογράφος τότε που πολεμάει στο αλβανικό μέτωπο:

«Μονάχα ύστερα που αρχίζει να νυχτώνει, όλοι μας θυμόμαστε τα σπίτια μας και κουβεντιάζουμε μαζί τους. Μια τέτοια ώρα, σας φέρνω με τη σειρά όλους στη σκέψη μου κι είναι σαν να μην βρίσκομαι μακριά σας. Με πλημμυρίζει η υπερηφάνεια ότι σαν Κύπριος κάνω, αυτή τη στιγμή, δυο φορές το καθήκον μου!»

Τότε... Τότε που υπήρχε ακόμα ο Κάμπος σου, μπαμπά!

Μπαρόζο: «Σε κατάσταση ανάγκης, κούρεμα και των καταθέσεων κάτω από 100.000 ευρώ»

31.03.2013 , iefimerida.gr

Ανησυχία και προβληματισμό προκαλούν οι δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος φέρεται να υποστηρίζει πως, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, μία κυβέρνηση χώρας που χρεοκοπεί θα μπορούσε να εφαρμόσει «κούρεμα» και στις μικρές καταθέσεις.
Οι δηλώσεις αυτές αποδεικνύουν πως κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η σχετική αναφορά που έκανε ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο οποίος είχε τονίσει προ ημερών, πως το πρόγραμμα διάσωσης για την Κύπρο συνιστά ένα νέο πρότυπο για την επίλυση τραπεζικών προβλημάτων στην Ευρωζώνη.
Πιο συγκεκριμένα, εμπιστευτική ενημέρωση στους Ευρωπαίους πρεσβευτές στη Μόσχα φέρεται να έκανε ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, την 21η Μαρτίου, με αφορμή το σχέδιο διάσωσης που θα εφαρμοζόταν στην Κύπρο. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Εθνος της Κυριακής», κατά τη συνάντηση, ο κ. Μπαρόζο παρουσίασε τη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία ανέφερε πως «σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης νομιμοποιείται η επιβολή εισφοράς επί των καταθέσεων, ακόμη και των κάτω των 100.000 ευρώ».
Οπως υποστηρίζει το δημοσίευμα, ο κ. Μπαρόζο εξήγησε πως η Κομισιόν «ήδη από τον Νοέμβριο του 2011 απευθύνθηκε στην κυπριακή κυβέρνηση λέγοντας ότι είναι προτιμότερο να σκεφθεί την ένταξη σε πρόγραμμα βοήθειας. Μετά, τον Ιούλιο 2012, ήταν η στιγμή που η κυπριακή κυβέρνηση ζήτησε το πρόγραμμα. Στην πράξη ήταν σαφές ότι η προηγούμενη κυβέρνηση της Κύπρου δεν ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κάποιους από τους όρους που τέθηκαν και προωθήθηκαν από κάποιες χώρες της Ευρωζώνης. Υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση».
Η Μόσχα και η απόφαση για την Κύπρο
Εξάλλου, ο κ. Μπαρόζο αναφέρθηκε στον ρόλο της Μόσχας και την επικοινωνία που είχαν με αυτήν («είναι λάθος αυτό που λένε οι Ρώσοι ότι δεν τους συμβουλευτήκαμε», δήλωσε), σημειώνοντας παράλληλα πως ο πρώην πρόεδρος της Κύπρου, Δημήτρης Χριστόφιας, είχε πρόβλημα με τον ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματά του.
Ταυτόχρονα, επιχείρησε να αιτιολογήσει την απόφαση του Eurogroup της 16ης Μαρτίου που προέβλεπε «κούρεμα» και στις καταθέσεις κάτω 100.000 ευρώ: «Η Κομισιόν υποστήριξε το αποτέλεσμα, γιατί οι εναλλακτικές που ήταν στο τραπέζι ήταν πολύ πολύ χειρότερες από αυτό που πιστεύαμε ότι θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την κυπριακή οικονομία. Η ανησυχία μας δεν ήταν οι τράπεζες της Κύπρου, αλλά ο κυπριακός λαός και οι συνέπειες στην πραγματική οικονομία. Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίξαμε τη λύση, γιατί δεν ήταν ούτε δική μας πρόταση ούτε δική μας επιλογή. Είναι σαφές όμως ότι ήταν μια ομόφωνη απόφαση περιλαμβανομένης και της Κύπρου...», δήλωσε ο κ. Μπαρόζο.
«Δεν μας αρέσει η ιδέα, όμως όταν μία χώρα χρεοκοπεί...»
Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική:
«Το γεγονός ότι πρόκειται περί καταθέσεων δεν σημαίνει ότι δεν φορολογούνται. Παρ' όλα αυτά, δεν αρέσει στην Κομισιόν η ιδέα φορολόγησης των καταθέσεων κάτω των 100.000 ευρώ και αρχίζει και σχετική οδηγία γι' αυτό. Με δεδομένο αυτό, από νομική άποψη είναι ξεκάθαρο σε μας ότι σε περίπτωση εθνικής ανάγκης, εάν μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει χρεοκοπία αποφασίσει να εισάγει μια έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, έχει το δικαίωμα να το κάνει περιλαμβάνοντας και τις καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ. Το να το παρουσιάζεις αυτό σαν δήμευση, είναι πολύ απλά έξω από την αναλογία. Το γεγονός ότι υπάρχει μια εγγύηση καταθέσεων δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να φορολογήσεις καταθέσεις λαμβάνοντας σαφώς υπόψη την αναλογικότητα των καταθέσεων...», ανέφερε ο κ. Μπαρόζο, εγείροντας νέα ερωτήματα για το τι θα συμβεί στο μέλλον σε περίπτωση που κάποια χώρα αντιμετωπίζει το φάσμα της χρεοκοπίας.

Οι σκύλοι της Αβάνας 1.0

1 Απριλίου 2013, Νίκος Μπίστης , protagon.gr

Το πρώτο μου άρθρο στο Protagon ήταν για την Κούβα με τίτλο "Κούβα της αθωότητας και της αβεβαιότητας". Τρία χρόνια μετά ξαναβρέθηκα στο πανέμορφο νησί. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Πρώτον, γιατί ήμουν βέβαιος ότι θα πέρναγα ωραία. Αν πας στην Κούβα και δεν περάσεις ωραία κάτι μέσα σου δεν πάει καλά και επειγόντως άμα τη επιστροφή σου, πρέπει επισκεφτείς ψυχολόγο. Και, δεύτερον, γιατί ήθελα να δω πράγματα που δεν πρόλαβα στο πρώτο ταξίδι και να "ξαναδώ" πιο ψύχραιμα με μια δεύτερη ματιά όσα με συγκίνησαν την πρώτη φορά. Πολλοί φίλοι είχαν διαγνώσει θετική προδιάθεση στα γραφόμενά μου και μια τάση να ωραιοποιήσω την πρώτη αγάπη. Εγώ, πάλι, επέμενα ότι έγραψα ό,τι είδα αλλά πάλι καμιά φορά βλέπεις αυτά που θέλεις. Κάτι με έτρωγε λοιπόν και επιπλέον ήθελα να δω πώς εξελίσσονται τα πράγματα, ποιες αλλαγές μεσολάβησαν αυτά τα τρία χρόνια. Με την επιφύλαξη ότι σε 11 μέρες βλέπεις αρκετά αλλά όχι όλα και ότι προφανώς υπάρχουν αθέατες πλευρές -και αυτές, συνήθως, είναι οι πιο δυσάρεστες- της πραγματικότητας, σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου.
Σκέφτηκα πολύ για τον τίτλο του άρθρου πριν καταλήξω για τους λόγους που θα σας εκθέσω παρακάτω στα συμπαθή τετράποδα. Αν έπρεπε να βρω δεύτερο θα επέλεγα τον "Κούβα της μικρότερης αθωότητας και της λιγότερης αβεβαιότητας". Το νησί και μαζί οι κάτοικοί του πατάει καλύτερα στα πόδια του. Η δεκαετία του 90, τότε "που περναγαμε δύσκολα", όπως θα σου πει οποιοσδήποτε έχει μνήμες από την εποχή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και συνακόλουθα της κουβανέζικης οικονομίας είναι μακρινός -πλην απανταχού παρών- εφιάλτης. Για αυτό και το τριήμερο πένθος για τον Τσαβες δεν ήταν μόνο μια τυπική κρατική υποχρέωση προς τον γραφικό, κραυγαλέο, αυταρχικό (αλλά όχι δικτάτορα, αν έχουν κάποια σημασία οι λέξεις) περίπου ομοϊδεάτη. Ήταν και λαϊκή ευγνωμοσύνη για το πετρέλαιο. Με το αζημίωτο βέβαια, αφού 10.000 γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό από την Κούβα εργάζονται στη Βενεζουέλα αλλά και πάλι χωρίς πετρέλαιο δεν θα έβγαιναν εύκολα από την κρίση. Γι' αυτό και ο τελευταίος, απολίτικος Κουβανός ανησυχεί μήπως χάσει ο Μαδουρο τις εκλογές και έρθει κανένας φίλος των Αμερικάνων και κλείσει την κάνουλα. Και πάλι όμως έχουν προλάβει να αναπροσανατολίσουν την οικονομία τους.
Πρώτο προϊόν δεν είναι πλέον η ζάχαρη αλλά ο ραγδαία αναπτυσσόμενος τουρισμός. Έχουν πλέον λίγο δικό τους -όχι καλής ποιότητας- πετρέλαιο. Οι επιστήμονές τους ανακάλυψαν ένα φάρμακο για τα πόδια των διαβητικών. Το ανακοινώνουν περήφανοι για αυτό καθαυτό το γεγονός που παράλληλα θα φέρει και συνάλλαγμα. Η κτηνοτροφία αναπτύσσεται, τη θέση του ζαχαροκάλαμου στις απέραντες εύφορες εκτάσεις παίρνουν σταδιακά άλλα γεωργικά προϊόντα. Περισσότερα τρακτέρ, λιγότερα άλογα, περισσότερα σύγχρονα αυτοκίνητα, δίπλα στις πανέμορφες Σεβρολετ της δεκαετίας του 50, στα μουντά Lada της δεκαετίας του 80 και στα τσαχπίνικα Coco Taxi. Αυτές οι αλλαγές μέσα στην τριετία είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Και το διεθνές περιβάλλον καλύτερο. Κυρίως στη Λατινική Αμερική αλλά όχι μόνο. Βολιβία, Ισημερινός, Νικαράγουα, Βενεζουέλα, Βραζιλία ακόμα και η Αργεντινή, το Μεξικό με τις παραδοσιακά καλές σχέσεις, η Παραγουάη, φτιάχνουν ένα στεφάνι αλληλεγγύης. Για άλλους ιδεολογικό, για άλλους λατινοαμερικανικο, για άλλους μεικτό, μπολιβαριανό.
Οι Καναδοί σε τρεις ώρες είναι στα ξενοδοχεία του Βαραντέρο, οι Γάλλοι έρχονται όλο και περισσότεροι, οι Ισπανοί με τις παραδοσιακές σχέσεις έρχονται να δουν το νησί που κάποτε ήταν δικό τους. Διευκολύνονται και από τη γλώσσα. Το εμπάργκο των ΗΠΑ αποδυναμώνεται από όλα αυτά, αλλά παραμένει το μείζον πρόβλημα. Όμως και εκεί κάτι αλλάζει. Η ρητορική και η αντιαμερικανικη προπαγάνδα σε επίπεδο καθημερινότητας είναι μειωμένα. Ακόμα και στους τοίχους με τα τεράστια συνθήματα. Δεν ήταν μικρή η έκπληξη που αισθάνθηκα όταν είδα να παίζουν οι κινηματογράφοι το Άργκο. Στην Κούβα, του Κόλπου των Χοίρων, ταινία μη επικριτική για πράκτορα της CIA; Αναφέρονται οι Κουβανοί στο εμπάργκο, δυσφορούν για αυτό αλλά λιγότερο, διακρίνεις μια μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, σε κάθε περίπτωση λιγότερη αβεβαιότητα. Όλα καλά, λοιπόν; Την απάντηση τη δίνει με έξοχο και ακριβοδίκαιο τρόπο το τοπικό ανέκδοτο που σου διηγούνται σκασμένοι στα γέλια:
Ποια είναι τρία σημαντικά πράγματα που έδωσε η Επανάσταση σε ένα Κουβανό;
Εθνική υπερηφάνεια, υγεία, παιδεία.
Και ποια είναι τα τρία βασικότερα προβλήματα;
Το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό.
Τώρα τι είναι πιο σημαντικό, αυτό είναι ένα φιλοσοφικό ερώτημα για όλους αλλά και για καθένα ατομικά. Ένα ερώτημα που η πανούργα (για να μην πω άλλη λέξη πάλι από «π») η Ιστορία δεν λέει να μας το απαντήσει οριστικά. Μια γέρνει από εδώ και μια από εκεί. Γιατί όπως, δυστυχώς, απεδείχθη πέραν πάσης αμφιβολίας και τα έξι αγαθά σε αφθονία και για όλους δεν υπάρχει σύστημα που να τα παρέχει. Άσε που υπάρχει και το έβδομο, η ταλαιπωρημένη και ταλαιπωρούσα ελευθερία, άλλοτε του ατόμου, άλλοτε των αγορών, άλλοτε και των δυο. Για όλα αυτά η Κούβα προσφέρει πλούσιο έδαφος για άφθονο προβληματισμό. Προφανώς, λοιπόν, δεν είναι όλα  καλά. Είναι όμως κάπως καλύτερα.
Και η αθωότητα; Μια Σλοβάκα που αγαπάει την Κούβα και την επισκέφθηκε 5 φορές από την εποχή των δυσκολιών ήταν κατηγορηματική: Όσο η οικονομία ανοίγει, τόσο οι άνθρωποι γίνονται πιο αρπακτικοί. Όλοι οι άνθρωποι; Όχι. Ούτε οι περισσότεροι αλλά πάντως περισσότεροι από το 2009. Αναπόφευκτο; Άλλο ένα φιλοσοφικό ερώτημα. Στο ταξίδι αλλάξαμε τρεις ξεναγούς. Και οι τρεις, εξαιρετικοί στη δουλειά τους. Η πρώτη λίγο πριν μας χαιρετήσει μας ζήτησε από μικροφώνου να δώσουμε ό,τι έχουμε ευχαρίστηση. Ο δεύτερος δεν μας ζήτησε τίποτε αλλά είχε διακριτικά ένα καλαθάκι δίπλα από την πόρτα του πούλμαν. Η τρίτη, μια κατάμαυρη με ξανθά βαμμένα μαλλιά, αφού μας ξενάγησε, μας χαιρέτησε θερμά και δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο για φιλοδώρημα. Ήταν και η πιο φιλική προς το καθεστώς (Παρατήρησα ότι οι έγχρωμοι, μαύροι και μιγάδες, είναι οι πιο πιστοί σε μια επανάσταση που την έκαναν λευκοί. Ίσως γιατί αυτοί είδαν την πιο θεαματική βελτίωση στη ζωή τους). Φιλική, αλλά όχι τυφλή. "Το σύστημά μας έχει συν έχει και πλην", μας είπε. "Όπως όλα τα συστήματα", πρόσθεσε σκεφτική. Κι αυτό σωστό. Στο πρώτο μου άρθρο είχα γράψει ότι η ζωή στον παράδεισο της Κούβας είναι κόλαση για τους ομοφυλοφίλους και ότι με τον Ραούλ φαίνεται κάτι να αλλάζει και σε αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο. Η αλλαγή είναι γεγονός, μας πληροφόρησε η ξανθόμαυρη κοπελιά. Η κόρη του Ραούλ έχει πάρει υπό την προστασία της ομοφυλόφιλους, λεσβίες και τρανσέξουαλ (Σκουρλέτη, την πάτησες). Δεν κρύβονται πια, μας είπε, το στέκι τους είναι πίσω από το Καπιτώλιο. "Αν, τώρα, είναι ομοφυλόφιλος και αντικαθεστωτικός;", σκέφτηκα να τη ρωτήσω αλλά το απέφυγα. Ηξερα την απάντηση: ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Γιατι η αλλαγή έχει όρια και η ελευθερία είναι πάντα ζόρικια. Σαν να διάβασε τη σκέψη μου, έκλεισε τη "συζήτηση" με το εξής: "Ό,τι και να πει κανείς για τον Φιντέλ γεγονός παραμένει ότι πήρε μια χώρα αναλφάβητη και σήμερα οι δάσκαλοί μας και οι γιατροί μας μαθαίνουν γράμματα και θεραπεύουν άλλους σε ξένες χώρες". Η Αλίσια είχε κάνει επιλογή αγαθών. Χειρουργούν λοιπόν οι Κουβανοί τους ηλικιωμένους στη Βενεζουέλα από τον καταρράκτη και δεν είναι τυχαίο ότι οι τελευταίοι είναι που κλάψανε περισσότερο για τον Τσαβες. Σε μια εκδήλωση ανωτερότητας (;), ανθρωπισμού (;), μελετημένης προπαγανδιστικής κίνησης (;) ή απλώς μιας γκριμάτσας της Ιστορίας, Κουβανοί γιατροί χειρούργησαν αυτόν που το '67 «κάρφωσε» τον Τσε στους δολοφόνους του. Και είδε το φως του.
Έχει προχωρήσει το άρθρο και θα απορείτε που ακόμα δεν έχουν εμφανιστεί οι σκύλοι του τίτλου. Αβάνα, λοιπόν. Μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου. Πριν σας πω για τις ομορφιές της, να σας πω επιτέλους για τους σκύλους της. Έχει παρατηρηθεί ότι οι σκύλοι προσαρμόζουν τον χαρακτήρα τους και την εν γένει συμπεριφορά τους σε αυτήν των αφεντικών τους. Σε αντίθεση με τις γάτες που είναι ατίθασες, κάθε μια είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα και εκεί που χαϊδεύονται σου ρίχνουν στα καλά καθούμενα μια με τα νύχια τους. Για αυτό θα βρείτε πολλούς αστυνομικούς σκύλους, ούτε μια αστυνομική γάτα. Οι σκύλοι της Αβάνας είναι κόπροι του δρόμου γλυκύτατοι που έχουν αφεντικά όλους τους κατοίκους της πόλης. Όλη μέρα είναι κυριολεκτικά στα πόδια των τελευταίων. Μικροκαμωμένοι, καφετιοί, αδύνατοι αλλά κανένας σκελετωμένος. Ελάχιστα παραγωγικοί. Θα μου πείτε, κανένας ανεκπαίδευτος σκύλος δεν είναι παραγωγικός, αλλά οι σκύλοι της Αβάνας είναι άλλο πράγμα, κοιμούνται μέρα μεσημέρι καταμεσής του δρόμου, οι κάτοικοι δεν τους ενοχλούν, δεν τους ακουμπούν αλλά με καθημερινή φυσικότητα περνάνε δίπλα τους ή από πάνω τους. Είναι ήρεμοι, φιλικοί, χαριτωμένοι. Δεν γαυγίζουν, δεν καυγαδίζουν είναι προφανές αν και πρωτοφανές ότι δεν δαγκώνουν. Ο φίλος μου ο Λευτέρης παρά λίγο να γυρίσει με τη Σίσυ, μια σκυλίτσα που αφού τρίφτηκε στο πόδι του πήδηξε πάνω του και δεν έφευγε από την αγκαλιά του. Με μια λέξη αξιαγάπητοι όπως και τα αφεντικά τους οι κάτοικοι της Αβάνας όπως γενικότερα οι Κουβανοί. Περνάνε φτωχικά αλλά όχι εξαθλιωμένα, δεν θα πάρουνε ποτέ βραβείο παραγωγικότητας αλλά δείχνουν καλά στον τόπο τους.
Την πρώτη φορά που πήγα στην Κούβα μου έκανε εντύπωση ότι δεν άκουσα έναν διαπληκτισμό, δεν πήρε το μάτι μου έναν καυγά, οι μόνοι υψηλοί τόνοι ήταν από γέλια, τραγούδια και μουσική (Αυτή τη φορά ήμασταν άτυχοι, γιατί πέσαμε επάνω στο τριήμερο πένθος για τον Τσάβες και η Αβάνα εκείνες τις μέρες ήταν περίεργα  και αφύσικα βουβή). Επίσης, δεν βρήκα ίχνη εγκληματικότητας, ούτε μιας «φυσιολογικής» μικροπαραβατικότητας. Τα κατέγραψα στο πρώτο μου κείμενο προ τριετίας με μια συστολή και με την ανησυχία μήπως λόγω τυχαίας -κατά την παραμονή μου- απουσίας περιστατικών γενικεύω και ωραιοποιώ καταστάσεις. Αυτή την φορά, λοιπόν, είχα τα μάτια μου τετρακόσια και τις κεραίες τεντωμένες. Όπου έβλεπα συγκέντρωση άνω των τεσσάρων, τους πλεύριζα και περίμενα να ακούσω τον πρώτο καυγά, μια φιλονικία. Έφυγα από τους κεντρικούς δρόμους, περπάτησα σε φτωχογειτονιές μιας μεγαλούπολης (2.000.000) και -πιστέψτε με- δεν αισθάνθηκα μια στιγμή φόβο ή, έστω, ανησυχία. Δεν είμαι αφελής, προφανώς υπάρχει και παραβατικότητα, γιατί είδα και φυλακές που δεν ήταν μόνο για πολιτικούς κρατούμενους. Σημάδια αυτής της παραβατικότητας υπάρχουν στα παράθυρα πολλών ισογείων όταν τον καιρό της πείνας έβαλαν προστατευτικές σιδεριές που σε πολλά παραμένουν ακόμα σαν αξεσουάρ. Όμως μπορώ αυτή τη φορά να σας διαβεβαιώσω ότι όποιος σας πει πως αισθάνθηκε ανασφαλής στην Κούβα, σας λέει ψέματα. Και η σύγκριση σε αυτόν τον τομέα με τις γύρω χώρες μηδέ των ΗΠΑ εξαιρουμένων είναι συντριπτική υπέρ της Κούβας. Και η πορνεία; Παρούσα και αυτή. Όπως και μια ελευθεριότητα στις σχέσεις που ορισμένοι την εκλαμβάνουν ως πορνεία. Αν ακούσετε ότι οργιάζει η πορνεία και ότι μια στις δυο Κουβανές εκδίδονται, να είσαστε δύσπιστοι. Η Κούβα δεν είναι Ταϊλάνδη. Επίσης αν πάτε στην Κούβα για να βρείτε τις φοβερές γυναίκες, λυπάμαι, αλλά θα ατυχήσετε. Πηγαίνετε καλύτερα κατά Σενεγάλη.
Την Τρίτη, το δεύτερο μέρος του οδοιπορικού. 

Ίδιοι ή και χειρότεροι;

1 Απριλίου 2013 , Γιώργος Καρελιάς , protagon.gr

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Κύπρο, έγιναν ορισμένες απόπειρες να συγκριθεί η πολιτική ηγεσία της με την αντίστοιχη ελληνική. Σε όλα τα επίπεδα. Κυβερνήσεις, αντιπολιτεύσεις, άλλα κόμματα, βουλευτές, τραπεζίτες κ.λπ.
Το «δια ταύτα» στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν συντριπτικά υπέρ των Κυπρίων. Ουκ ολίγες φορές ακούστηκαν και γράφτηκαν επαινετικά -μέχρι θαυμασμού- σχόλια για το «θάρρος» τους, ειδικά αμέσως μετά το «ηρωiκό όχι» της κυπριακής Βουλής στην πρώτη απόφαση του Γιουρογκρούπ. Αλλά και για την «υπευθυνότητά» τους, επειδή μαζεύονται πολύ συχνά οι αρχηγοί, δεν τσακώνονται όπως οι δικοί μας κ.α.
Πιστεύω ότι, για να βγάλουμε ένα κάπως ασφαλές συμπέρασμα επ’ αυτού, πρέπει να κάνουμε σύγκριση τουλάχιστον με τέσσερα κριτήρια: προβλεπτικότητα, υπευθυνότητα, τρέχουσα διαχείριση και στρατηγική και διαπλοκή-διαφθορά. Οι επιδόσεις των ιθυνόντων εκεί κι εδώ ήταν -και είναι- σχεδόν ίδιες. Οι  τελευταίες κυβερνήσεις στην Ελλάδα, που είχαν άμεση εμπλοκή στην κρίση (Καραμανλή, Παπανδρέου), εζυγίσθησαν, εμετρήθησαν και ευρέθησαν ελλιπείς. Η πρώτη «προετοίμασε» τη χρεοκοπία και η δεύτερη την «εκτέλεσε».  Ο Καραμανλής, ως πρωθυπουργός, έλεγε «άστα γι’ αργότερα» (τα μέτρα) και ο Παπανδρέου, ως αντιπολίτευση, «λεφτά υπάρχουν». Αλλά και ο Σαμαράς, ως αντιπολίτευση στον Παπανδρέου, λαϊκιζε ασύστολα, βλέποντας παντού «ισοδύναμα» μέτρα. Τουλάχιστον συνήλθε έγκαιρα και δεν έριξε το καράβι στα βράχια, αλλά μας τσάκισε στις περικοπές και στους φόρους.
Στην Κύπρο; Μια από τα ίδια. Η κυβέρνηση του Αριστερού Χριστόφια «προετοίμασε» τη χρεοκοπία και εκείνη του Δεξιού Αναστασιάδη την «εκτέλεσε». Ο Χριστόφιας ως πρόεδρος, κάλεσε την τρόικα και το κόμμα του, το ΑΚΕΛ, θέλει τώρα να τη διώξει. Ο Αναστασιάδης ορκιζόταν λίγο πριν από τις εκλογές ότι δεν θα κάνει κανένα «κούρεμα» και λίγες μέρες  μετά έκανε την μια τούμπα μετά την άλλη.
Στην τρέχουσα διαχείριση η κυβέρνηση Χριστόφια έπιασε πάτο σε τρία χρόνια και η κυβέρνηση Αναστασιάδη σε ένα μήνα. Και οι δύο αποδείχτηκαν εντελώς ανίκανες στη χάραξη στρατηγικής. Ο Χριστόφιας ανέβαλε τις κρίσιμες αποφάσεις, όπως ο Καραμανλής στην Ελλάδα. Και ο  Αναστασιάδης πήγε στις Βρυξέλλες όπως ο ξυπόλητος στ’ αγκάθια. Δεν κρίνουμε την ουσία της απόφασης που αποδέχτηκε την πρώτη φορά («κούρεμα» καταθέσεων και κάτω από τις 100 χιλιάδες, που αυτός το ζήτησε), αλλά η μετέπειτα στάση του -αλλά και όλων των άλλων- φανερώνει μάλλον τυχοδιωκτική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Ακούγαμε σχεδόν όλους τους Κύπριους πολιτικούς να δηλώνουν «έχομεν εναλλακτικά σχέδια». Ακόμη και οι πιο δύσπιστοι σκέφτηκαν ότι κάτι θα είχαν. Αλλά η μεν πόρτα στη Ρωσία ήταν κλειστή (φαίνεται ότι προηγουμένως ούτε καν είχαν προνοήσει να τη χτυπήσουν, για να δουν αν κάποιος θα τους άνοιγε), το δε σχέδιο για «εσωτερικό δανεισμό» ήταν για κλάματα. Ήθελαν να πάρουν (και) τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων και, ευτυχώς, που η τρόικα δεν το αποδέχτηκε.
Μέχρι τώρα, νομίζω, ότι οι ομοιότητες είναι πολλές. Αλλά στον τομέα διαπλοκή-διαφθορά οι αδελφοί Κύπριοι μας ξεπερνούν. Σχεδόν όλο το πολιτικό-τραπεζικό (ου μην αλλά και το εκκλησιαστικό) κατεστημένο της είναι μπλεγμένο στο παιχνίδι. Πρώην Πρόεδροι της Δημοκρατίας-επιχειρηματίες, κόμματα-επιχειρηματίες (πρωτοστατούντων των Αριστερών, παρακαλώ) βουλευτές, τραπεζίτες, η Εκκλησία με τον Αρχιεπίσκοπο-μάνατζερ, όλοι μέσα στην αμαρτωλή τράπεζα. Τώρα, λέει, θα διερευνηθούν όσα εξωφρενικά-χαριστικά δάνεια δόθηκαν. Αλλά με τόσα ράμματα, που έχουν οι γούνες όλων, ποια κάθαρση μπορεί να γίνει;
Το γραφείο του (μακαρίτη) πρώην προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου φέρεται ως διαχειριστής των μαύρων ταμείων του Μιλόσεβιτς. Επιχειρήσεις του ΑΚΕΛ και του πρώην Προέδρου Γιώργου Βασιλείου φέρονται ως αποδέκτες χαριστικών δανείων από την τράπεζα που κατέρρευσε. Ένα όργιο σπατάλης και διαφθοράς είχε στηθεί και ουδείς έλεγχε κανέναν. Είχαμε κι εμείς τη Ζίμενς και τα Βατοπαίδια, αλλά τουλάχιστον δεν είχαμε -και δεν έχουμε- πρωθυπουργούς-επιχειρηματίες, διαχειριστές κεφαλαίων, γνωστής και άγνωστης προέλευσης.
Εν κατακλείδι: κρίνοντας μόνο από τη διαχείριση της κρίσης, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα. Οι πολιτικοί της Κύπρου δεν είναι πιο υπεύθυνοι, τολμηροί και αδιάφθοροι (ειδικά σ’ αυτό). Είναι ίδιοι κι απαράλλαχτοι με τους δικούς μας. Και, σε ορισμένα, τους έχουν ξεπεράσει. Επί τα χείρω, εννοείται.

Έχει η ΔΗΜΑΡ πρόταση;

Ερωτήματα για το μέλλον της Κεντροαριστεράς

Μιχάλης Κυριακίδης, 01/04/2013 , metarithmisi.gr

---

Τώρα που ολοκληρώθηκε το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το θέμα της ανασυγκρότησης του χώρου της Κεντροαριστεράς έρχεται με ακόμη πιο έντονο τρόπο στο προσκήνιο. Πολλοί πολίτες που έχουν ως σημείο αναφοράς τον χώρο αυτό, ανεξάρτητα από τον όρο που θα χρησιμοποιήσουμε (Αριστερά, Σοσιαλδημοκρατία κ.λπ.), περιμένουν κάποιες κινήσεις. Αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, όπου περίπου το 65% των πολιτών θεωρούν αναγκαία την δημιουργία ενός φορέα που θα εκφράζει τις δυνάμεις που βρίσκονται μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, δεν θεωρούν επαρκή τα πολιτικά κόμματα που κινούνται σε αυτό το χώρο (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) , καθώς με βάση τις ίδιες δημοσκοπήσεις, τα δύο αυτά κόμματα συγκεντρώνουν ποσοστό που δεν ξεπερνά το 15-16%.
Η κοινωνία λοιπόν, «κραυγάζει» ότι κάτι πρέπει να γίνει στο χώρο αυτό και ζητά την ανασυγκρότησή του.
Το ΠΑΣΟΚ δια του Προέδρου του, επανέφερε την πρόταση για την ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς. Ο Ευ. Βενιζέλος, είπε  στη συνέντευξή του στο MEGA: « Εμείς λέμε να συζητήσει το ΠΑΣΟΚ με τη ΔΗΜΑΡ, να συζητήσουμε με διάφορες κινήσεις, μικρές και μεγάλες, να στρατεύσουμε πρόσωπα, να θέσουμε ένα στόχο. Ο στόχος πρέπει να είναι η συγκρότηση αυτού του χώρου μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ... Άρα, το ΠΑΣΟΚ λέει το θέμα, λέει την πρόθεσή του και είναι έτοιμο να μετάσχει. Σεβόμαστε όλους τους άλλους, αλλά θέλουμε να μας σέβονται και οι άλλοι. Δηλαδή δεν θέλουμε ούτε ψευτοηθικολογίες, ούτε διδακτισμούς, ούτε να μας κουνάνε το δάχτυλο, κτλ. Επίσης, απευθυνόμαστε εμείς στην κοινωνική βάση.»
Προσωπικά, θα προτιμούσα, οι κινήσεις αυτές του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, να είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένες και πιο μεθοδικές. Ωστόσο, είναι μια ανοιχτή και σαφής πρόταση προς συζήτηση. Μια πρόταση με την οποία μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς, αλλά προβλέπει κάποιες διαδικασίες που έχουν αρχή, μέση και τέλος.
Τι απαντά η ΔΗΜΑΡ; Ο Πρόεδρος, Φ. Κουβέλης, στη συνέντευξή του στη Real News, απαντά: «Η Δημοκρατική Αριστερά είναι δύναμη ανασυγκρότησης του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού µε βάση τη φυσιογνωμία και τις πολιτικές θέσεις που αντιστοιχούν στην έννοια και το πολιτικό περιεχόμενο του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Η υπόθεση αυτή δεν αφορά κινήσεις κορυφής, αλλά έναν αστερισµό κινήσεων και προσώπων. Η ΔΗΜΑΡ θα συναντηθεί µε όλον αυτόν τον κόσμο. Θα ενισχύσει την παρουσία της ως δύναµη ανασυγκρότησης αυτού του χώρου και ως καταλύτης για ένα νέο πολιτικό σχέδιο. Στόχος µας είναι να δηµιουργηθούν προϋποθέσεις για τη συγκρότηση µιας συµµαχίας ευρύτερων δυνάµεων της δηµοκρατικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας και δυνάµεων της σοσιαλδηµοκρατίας, που αρνούνται καθεστηκυίες πολιτικές και πρακτικές οι οποίες µας οδήγησαν στην κρίση.»
Σύμφωνοι! Τι σημαίνει όμως αυτό; Ποιες είναι οι κινήσεις που προτίθεται να κάνει η Δημοκρατική Αριστερά; Σε ποιους απευθύνεται  και με ποιες διαδικασίες; Ποιους αποκλείει; Ομολογώ πως η φράση του Προέδρου Φ. Κουβέλη: «δυνάµεων της σοσιαλδηµοκρατίας που αρνούνται καθεστηκυίες πολιτικές και πρακτικές οι οποίες µας οδήγησαν στην κρίση», που θέτει μία μη πολιτική, αλλά ηθικολογική προσέγγιση, προκαλεί έντονο προβληματισμό, ενώ ανάλογη έκφραση χρησιμοποιείται και σε προγενέστερη απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος. Κατά μία ερμηνεία (η οποία εύχομαι να είναι λανθασμένη), υποκρύπτει τον αποκλεισμό οποιασδήποτε συζήτησης για το μέλλον της Κεντροαριστεράς, του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, με το ΠΑΣΟΚ. Μια κάθετη αρνητική απάντηση στην πρόταση Βενιζέλου.
Εννοεί, λοιπόν, μια συζήτηση για ανασυγκρότηση του χώρου αυτού, χωρίς τη συμμετοχή του άλλου πόλου; Είναι πράγματι η ΔΗΜΑΡ διατεθειμένη να εργαστεί  «για τη συγκρότηση µιας συµµαχίας ευρύτερων δυνάµεων της δηµοκρατικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας και δυνάµεων της σοσιαλδηµοκρατίας», ή απλώς προτιμά να «κλειστεί στο μικρό της διαμέρισμα», μη τολμώντας να κοιτάξει ούτε έξω από το παράθυρο; Ή μήπως στραβοκοιτάζει στα «αριστερά» της, προς αναζήτηση άλλων, πιο βολικών εταίρων; Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό θα σημαίνει πως το μεγάλο βήμα που έκανε προς μια κυβερνώσα Αριστερά, θα μείνει μετέωρο…
Ο χώρος που αναζητά ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό  σοσιαλιστικό- δημοκρατικό κόμμα, είναι πολύ πιο μεγάλος απ’ ό,τι μπορούν να καλύψουν με τα σημερινά δεδομένα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ χωριστά. Δεν μπορεί όμως να συγκροτηθεί χωρίς τη συμμετοχή και των δύο αυτών φορέων, σε ένα μεγάλο κόμμα της Κεντροαριστεράς, που θα συμβάλλει στον μετασχηματισμό της κοινωνίας της κρίσης, σε κοινωνία ανάπτυξης με ανθρώπινο πρόσωπο.