Χάθηκε η (Αριστερή!!) ... μπάλα

Του Σταύρου Μπούρπουλα *

Περί τα τέλη του 2012 , στέλεχος της ηγεσίας της  Δημαρ ,ευρισκόμενο σε συνέλευση τοπικής οργάνωσης μελών του κόμματος , σε μια αποστροφή του λόγου του είπε ότι "Αριστερό σήμερα είναι οι ιδιωτικοποιήσεις"

Κατά πως φαίνεται από τις θέσεις της Δημάρ για το φορολογικό νομοσχέδιο ,κάποιοι εκεί στους τέσσερις τοίχους των κομματικών γραφείων μάλλον πιστεύουν ότι ,  Αριστερό σήμερα είναι να προτείνεις στους εξαθλιωμένους οικονομικά πολίτες , να δανειστούν από τις τράπεζες για να πληρώσουν με δόσεις τους άδικους και δυσβάστακτους φόρους που επιβάλλει η τρικομματική κυβέρνηση την οποία στηρίζουν παντοιοτρόπως. Κάτι τέτοιο  δεν το λέει ούτε η σκληρή και ανάλγητη Δεξιά του κ.Σαμαρά, ούτε ο εκ των καταστροφέων αυτής τη χώρας κ. Βενιζέλος , ούτε καν ο απίθανος πρώην υπουργός της ΝΔ κ.Δούκας που προ καιρού πρότεινε οι άνεργοι να προσφέρουν εθελοντικά την εργασία τους στον ιδιωτικό τομέα και ο οποίος "άρπαξε" σήμερα και μια δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για ανακριβή δήλωση πόθεν έσχες .

Το προτείνουν όμως κάποιοι φωστήρες της Δημαρ , πιθανόν οι ίδιοι που για τη μείωση της αιθαλομίχλης στην ατμόσφαιρα , αντί να ζητήσουν μείωση του φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο(η αύξηση του οποίου είχε πενιχρά αποτελέσματα) , ώστε να μπορούν να το προμηθευτούν οι πολίτες ,  πρότειναν εκστρατεία ενημέρωσης για τις επιπτώσεις της αιθαλομίχλης που δημιουργήθηκε από τις σόμπες , λύση στην οποία κατέφυγαν οι μη έχοντες για να ζεσταθούν.

Φοβάμαι ότι στην πορεία θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε και άλλες τέτοιες "αριστερές" προτάσεις από το κόμμα που ιδρύσαμε ως  συνεχιστή των παραδόσεων της Ανανεωτικής Αριστεράς , με το αντίστοιχο ηθικό πλεονέκτημα που προσδίδουν αυτές έναντι των άλλων  , το οποίο πλεονέκτημα ξοδεύεται και φθίνει από τις εφαρμοζόμενες σήμερα πολιτικές του κόμματος .
Είναι ασύμβατο με τις ιδρυτικές της θέσεις , την κοινωνική οπτική που ένα κόμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς οφείλει να έχει , η  Δημαρ να μη ζητάει και να διεκδικεί την αλλαγή της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής και την εφαρμογή πολιτικών που ανοίγουν το δρόμο για δημοκρατική και συντεταγμένη διέξοδο από τη σημερινή κρίση , κατανέμοντας δίκαια τα οικονομικά βάρη στους φορολογούμενους , με δεύρυνση της φορολογικής βάσης και με ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεγγύης .

Παραθέτω τις τέσσερις προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για το φορολογικό νομοσχέδιο , όπως δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα www.iefimerida.gr

* Ο Σταύρος Μπούρπουλας ιδρυτικό είναι μέλος Δημοκρατικής Αριστεράς

Οι τέσσερις προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για το φορολογικό νομοσχέδιο

06.03.2013 , iefimerida.gr

Τις θέσεις της για τις τροποποιήσεις στο φορολογικό νομοσχέδιο διατύπωσε η ΔΗΜΑΡ, η οποία τονίζει ότι η δυνατότητα των νοικοκυριών να πληρώνουν φόρους έχει πλέον εξαντληθεί και πρέπει να υπάρξουν ρυθμίσεις που θα βοηθούν όλους όσους αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους τους μαζεμένους, ενώ προτείνει και την αποτελεσματικότερη καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.
Για «εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας πολλών νοικοκυριών» κάνει λόγο η Δημοκρατική Αριστερά σε ανακοίνωση που εξέδωσε, ενώ προτείνει και ρυθμίσεις προκειμένου να διευκολυνθούν όσοι αδυνατούν να πληρώσουν εφάπαξ μαζεμένες υποχρεώσεις από τα προηγούμενα χρόνια, ενώ κάνει λόγο και για σαφή διάκριση «της αδυναμίας καταβολής φόρων και της φοροδιαφυγής».
Ποιες είναι οι προτάσεις της ΔΗΜΑΡ:

• Για τους συσσωρευμένους φόρους ακινήτων να υπάρχει έκπτωση 10% για εκείνους που έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν όλο το ποσό εφάπαξ

• Για τους υπολοίπους να υπάρξουν 18 άτοκες δόσεις, με δυνατότητα χρηματοδότησης από ειδικά τραπεζικά δάνεια

• Για τις συσσωρευμένες άλλες ληξιπρόθεσμες οφειλές, να γίνονται εξατομικευμένες ρυθμίσεις ανάλογα με το εισοδηματικό, εργασιακό και οικογενειακό προφίλ του υπόχρεου

• Ενδυνάμωση του ελέγχου στους μεγάλο-οφειλέτες του Δημοσίου και την αναγκαστική είσπραξη στις περιπτώσεις που υπάρχει αποφυγή καταβολής, προκειμένου να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους.

Ποινικές διώξεις σε βάρος Βουλγαράκη, Δούκα και Παπαντωνίου

Αθήνα, 6/3/2013,in.gr

Ποινικές διώξεις σε βάρος των πρώην υπουργών Πέτρου Δούκα, Γιώργου Βουλγαράκη και Γιάννου Παπαντωνίου άσκησε η Εισαγγελία Εφετών Αθηνών για ανακριβείς δηλώσεις «πόθεν έσχες».

Η απαγγελία των κατηγοριών σε βάρος των τριών πολιτικών ασκήθηκε μετά την μελέτη των στοιχείων που έστειλε στην Εισαγγελία Εφετών η αρμόδια επιτροπή της Βουλής, που ερευνά τις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης των βουλευτών.

Στην περίπτωση του Πέτρου Δούκα, που αντιμετωπίζει κακούργημα, καθώς αυστηροποιήθηκε ο νόμος μετά το 2010, φέρεται να εντοπίζεται αδικαιολόγητη μείωση της περιουσίας του.

Συγκεκριμένα, τα εισοδήματά του εμφανίζονται μειωμένα κατά 1,1 εκατ. ευρώ στις τραπεζικές του καταθέσεις κατά το έτος 2010 σε σχέση με αυτά του 2009.

Κατά την εισαγγελική κρίση, ο πρώην υπουργός δεν κατάφερε να δώσει πειστική εξήγηση για αυτήν την μεταβολή, αν και ο ίδιος ο κατηγορούμενος πολιτικός φέρεται να ισχυρίζεται ότι τα χρήματα αυτά μεταφέρθηκαν από καταθετικό λογαριασμό σε επενδυτικό.

Οι δύο άλλοι πρώην υπουργοί, Γιάννος Παπαντωνίου και Γιώργος Βουλγαράκης, διώκονται καθώς στα αρχεία της λεγόμενης λίστας Λαγκάρντ φέρεται να εντοπίστηκαν περιουσιακά στοιχεία των συζύγων τους που δεν είχαν δηλωθεί.

Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει κατηγορία, καθώς εμφανίζεται να απέκρυψε στο «πόθεν έσχες» του 2008 τραπεζικό λογαριασμό που διατηρούσε η σύζυγός του Μαριάννα Κουράκου στο υποκατάστημα της τράπεζας HSBC στη Γενεύη ύψους 2,2 εκατ. δολαρίων.

Ο ισχυρισμός που προέβαλε ο πρώην υπουργός, όταν κλήθηκε στην Επιτροπή της Βουλής ήταν ότι επρόκειτο για περιουσιακό στοιχείο της συζύγου του από τον προηγούμενο γάμο της.

Αντίστοιχα για τον κ. Βουλγαράκη, η κατηγορία αφορά τραπεζικό λογαριασμό στην ίδια τράπεζα στο υποκατάστημα της στην Γενεύη της συζύγου του Κατερίνας Πελέκη ύψους 117.000 ευρώ, στοιχείο που φέρεται να μην δηλώθηκε στο «πόθεν έσχες» του πρώην υπουργού το 2007.

Βάση της εισαγγελικής έρευνας ο επίμαχος λογαριασμός φέρεται να ανήκει σε off shore εταιρία με συνδικαιούχο την κ. Πελέκη.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠ
Ε

Σαράντα και πέντε

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Παλιώνουν γρήγορα και τα λεξικά. Σαν να μην προλαβαίνουν την ταχύτητα της γλωσσικής παραγωγής, είτε προφορικά συντελείται είτε γραπτά είτε με τη νέα υβριδική διαδικτυακή μορφή, που, λόγω και της συνήθως αχτένιστης αμεσότητάς της, θα τη λέγαμε προφορικά γραπτή ή γραπτά προφορική. Στο λήμμα «σαρανταπεντάρι», λ.χ., ένα λένε και δύο παραλείπουν. Επεξηγούν δηλαδή ότι το σαρανταπεντάρι είναι το διάσημο πιστόλι με διαμέτρημα 45 χιλιοστών, αφήνουν όμως αμνημόνευτες δύο άλλες ερμηνείες, παρότι οικείες χάρη στην ευρεία χρήση. Η μία, με δεκαετίες βίου μάλιστα, αφορά τους δίσκους των 45 στροφών, το όνομα των οποίων έχει ταυτιστεί με τις μεγάλες επιτυχίες του λαϊκού τραγουδιού άλλων εποχών, όταν δεν χρειαζόταν να είσαι ζογκλέρ για να γίνεις τραγουδιστής ή χυμωδώς αποκαλυπτική χορεύτρια για να γίνεις τραγουδίστρια· αρκούσε η καλή φωνή. Καλή φωνή, και μάλιστα καζαντζιδική, πίστευε ότι διαθέτει και ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο έκπτωτος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας. Μαζί του το πίστευαν οι συγγενείς του, οι οπαδοί και οι κορυφαίοι της Ν.Δ., που συνέχισαν να τον αγκαλιάζουν ακόμη κι όταν η Δικαιοσύνη άρχισε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αυθεντία του και να συλλέγει στοιχεία. Το πίστευαν επίσης πολλοί οικοδεσπότες τηλεεκπομπών, που για να τσιμπήσει κάπως η θεαματικότητά τους τον καλούσαν κάθε τρεις και λίγο για να φιλοσοφήσει τραγουδώντας. Τώρα πια, λόγω εμπλοκών, δεν τον έχουν κάθε τόσο πρώτο τραπέζι πίστα και ανέθεσαν στον κ. Γεωργιάδη να καλύψει το μελωδικοφιλοσοφικό κενό· ουρλιάζοντας. Με την αγάπη του λοιπόν για το παλιό λαϊκό τραγούδι, ο κ. Ψωμιάδης καλύπτει τη μία από τις δύο μη λεξικογραφημένες έννοιες του σαρανταπενταριού. Καλύπτει όμως και την τρίτη και πιο πρόσφατη σημασία του. Μάρτυς η εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, που άσκησε συμπληρωματική δίωξη εις βάρος του πρώην και του αδελφού του Διονύση (αντινομάρχη δημοσίων έργων), με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε απιστία και ψευδή βεβαίωση, από κοινού και κατ’ εξακολούθησιν, εις βάρος του Δημοσίου. Οπως αρκετοί ψηφοθήρες τοπικοί άρχοντες, που έχουν ρουσφέτια να ικανοποιήσουν και «συναγωνιστές» να εξυπηρετήσουν, οι αδελφοί Ψωμιάδη κατηγορούνται ότι έκοβαν τα δημόσια έργα σε σαρανταπεντάρια (αξίας 45.000 ευρώ), για τα οποία δεν προβλεπόταν κανονικός διαγωνισμός αλλά «πρόχειρος»· αυτό στα νέα ελληνικά έχει την επίσης αλεξικογράφητη σημασία της απευθείας αδιαφανούς ανάθεσης. Δεν ζημιώθηκε πολύ το Δημόσιο από την κατατμητική επιχείρηση. Τέσσερα εκατομμύρια. Αστείο ποσόν. Αλλωστε, ο πρώην νομάρχης είχε εξηγήσει ωραιότατα πρόπερσι ότι αυτό γινόταν «για λόγους ταχύτητας, για να προλαβαίνει η νομαρχία τις κοινωνικές ανάγκες». Περίπου δηλαδή έλεγε ότι ο άρχων πρέπει να είναι «γρήγορο πιστόλι». Ωστε λοιπόν ο κ. Ψωμιάδης, σαν παράδοξο νόμισμα, καλύπτει και τις τρεις σημασίες του σαρανταπενταριού.

Ερχεται ανασχηματισμός με πολιτικά πρόσωπα ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

06.03.2013 , iefimerida.gr

Παρά το γεγονός ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου επιχείρησε χθες το βράδυ να ανακόψει τη συζήτηση για τον επερχόμενο ανασχηματισμό με ανακοίνωσή του η οποία κατέληγε με τη φράση «Τελεία και παύλα» εντούτοις ο ανασχηματισμός είναι προ των πυλών.
Εγκυρες πηγές του iefimerida αναφέρουν ότι θα πραγματοποιηθεί τέλος Μαρτίου-αρχές Απριλίου και θα περιλαμβάνει αρκετές αλλαγές σε θέσεις κλειδιά, αφού το ΠΑΣΟΚ αλλά και η ΔΗΜΑΡ αποφάσισαν να συμμετάσχουν με πολιτικά πρόσωπα-βουλευτές και όχι με τεχνοκράτες, όπως στο προηγούμενο κυβερνητικό σχήμα.
Βενιζέλος στην «Ανατροπή»: Θα συμμετέχουμε με πολιτικά πρόσωπα
Πρώτος ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκάλυψε ότι ο ανασχηματισμός βρίσκεται προ των πυλών και μάλιστα διευκρίνισε -μιλώντας στην εκπομπή Ανατροπή του Γιάννη Πρετεντέρη στο Mega- ότι το ΠΑΣΟΚ θα συμμετάσχει στο επόμενο κυβερνητικό σχήμα με πολιτικά στελέχη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν κρύβει την φιλοδοξία του να χρισθεί αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αλλά θα είναι δύσκολο αν δεν δεχθεί μια ανάλογη θέση ο Φώτης Κουβέλης.
Πηγές της ΔΗΜΑΡ αναφέρουν ότι ο κ. Κουβέλης δεν επιθυμεί θέση αντιπροέδρου στην κυβέρνηση είναι όμως όλο και περισσότερο θετικός να τοποθετήσει πολιτικά πρόσωπα στο νέο σχήμα.
Τα πρόσωπα και τα υπουργεία που στοχεύει το ΠΑΣΟΚ
Προς ανασχηματισμό οδεύει και το ΠΑΣΟΚ μαζί με την κυβέρνηση, αφού οι αλλαγές θα επηρεάσουν την οργανωτική δομή του κόμματος.
Το ΠΑΣΟΚ στοχεύει σε τέσσερα υπουργεία: στο Ανάπτυξης, το οποίο πιθανόν να σπάσει στα δυο ξανά, στο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, στο Αγροτικής Ανάπτυξης όπου ήδη ηγείται στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και στο Απασχόλησης στο οποίο σήμερα υπουργός ειναι ο Γιάννης Βρούτσης.
Πεποίθηση του κ. Βενιζέλου είναι ότι τώρα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να συμμετάσχει με πολιτικά στελέχη στην κυβέρνηση, ενώ αν υπήρχε η δυνατότητα κοινής συμφωνίας με τον κ. Κουβέλη, θα μπορούσε ακόμη και ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος να έμπαινε στην κυβέρνηση σε ρόλο πρωταγωνιστικό, όπως για παράδειγμα σε θέση αντιπροέδρου.
Υπουργήσιμοι του ΠΑΣΟΚ
Από τα πρόσωπα που έντονα ακούγεται πως θα υπουργοποιηθεί ειναι ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας Γιάννης Μανιάτης. Ετσι αναμένεται πως θα οριστεί άλλος βουλευτής στη θέση που μέχρι τώρα κατέχει. Επίσης μεταξύ των στελεχών του κ. Βενιζέλου γίνεται αγώνας δρόμου για το ποιοι άλλοι θα μπουν στην κυβέρνηση.
Θάνος Μωραΐτης, Εύη Χριστοφιλοπούλου, ακόμη και το όνομα του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου ακούγεται, αν και τελευταία έχει μειωθεί η ένταση με την οποία ερχόταν το όνομά του το τελευταίο διάστημα στο προσκήνιο για υπουργοποίηση εξ αιτίας όσων έγιναν στο συνέδριο και για τα οποία θέτουν θέμα μερικοί από τους συνεργάτες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Πρώτα ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ
Γρίφος επίσης υπάρχει και στο κόμμα για το τι θα γίνει και ποιον θα προτείνει ο κ. Βενιζέλος για γραμματέα. Δυο ονόματα έχει στο τραπέζι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Του Πάρι Κουκουλόπουλου και του Νίκου Ανδρουλάκη. Τον πρώτο δεν τον θέλουν οι περισσότεροι της λεγόμενης εσωκομματικής αντιπολίτευσης και τον δεύτερο, δεν τον θέλουν στελέχη του κ. Βενιζέλου ενώ τον θέλει μέρος της εσωκομματικής αντιπολίτευσης με την οποία ο κ. Ανδρουλάκης συνομιλεί.
Ωστόσο, όοπως επισημαίνουν στελέχη του κ. Βενιζέλου που έχουν ταχθεί με τον κ. Ανδρουλάκη, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πολλά περιθώρια για κάτι αλλο. Η υποψηφιότητα του πρώτου σε σταυρούς μέλους της ΚΕ ενώνει και σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Αντιρρήσεις εκφράζουν όμως δυο στελέχη του κ. Βενιζέλου: ο Πάρις Κουκουλόπουλος και η Τόνια Αντωνίου. Στο τέλος όμως πάντα υπερισχύει η άποψη του προέδρου, έλεγαν στελέχη που πιστεύουν στη νέα γενιά. Αν τελικά ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ αποφασίσει να θέσει υποψήφιο γραμματέα του κόμματος τον κ. Ανδρουλάκη, τότε υπάρχει πιθανότητα υπουργοποίησης του κ. Κουκουλόπουλου.
Τα πρόσωπα που θα τοποθετήσει η ΔΗΜΑΡ
Τα στελέχη τα οποία θα κληθούν να στελεχώσουν την κυβέρνηση από την πλευρά της ΔΗΜΑΡ είναι οι βουλευτές Βασίλης Οικονόμου, Σπύρος Λυκούδης, Νίκος Τσούκαλης, το στέλεχος Δημήτρης Χατζησωκράτης αλλά και ο εκπρόσωπος Τύπου της ΔΗΜΑΡ Ανδρέας Παπαδόπουλος, ο οποίος ακούγεται ότι θα αναλάβει τη θέση υφυπουργού Τύπου στη νέα κυβέρνηση.
Ο Φώτης Κουβέλης δεν φαίνεται να συζητά το ενδεχόμενο της δικής του εμπλοκής στο κυβερνητικό σχήμα αποδεχόμενος θέση αντιπροέδρου παρότι πιέζεται από τον κ. Βενιζέλο να δώσουν το μάξιμουξ στην τελική ευθεία για την έξοδο της χώρας από την κρίση.
Η ΝΔ σε αναβρασμό
Σε μια χρονική στιγμή που ο Πρωθυπουργός απαιτεί αποτελέσματα και δεν επιθυμεί να χαλαρώσουν οι ρυθμοί και μάλιστα εν μέσω της επίσκεψης των εκπροσώπων της τρόικας, διαπίστωσε ότι η συζήτηση ξεφεύγει και τείνει να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, πλήττοντας ευθέως το κυβερνητικό έργο και τη λειτουργία της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει το «Βήμα», ο κ. Σαμαράς έγινε έξαλλος το βράδυ της Τρίτης, όταν πληροφορήθηκε πως στα κεντρικά δελτία ειδήσεων υπήρχαν ρεπορτάζ για τον επικείμενο ανασχηματισμό και εξοργίστηκε περισσότερο με τις επισημάνσεις για το ποια μέλη του υπουργικού συμβουλίου αποχωρούν ή μένουν στην κυβέρνηση.
«Τι είναι αυτά;» φέρεται να είπε ο Πρωθυπουργός ο οποίος διαπιστώνοντας ότι και μόνο η συνεχιζόμενη και ανατροφοδοτούμενη συζήτηση για τον ανασχηματισμό - τον οποίο και κυβερνητικά στελέχη που κατοικοεδρεύουν στο Μέγαρο Μαξίμου προαναγγέλλουν εδώ και καιρό-, μπορεί να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις, φώναξε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Σίμο Κεδίκογλου.
Η εντολή ήταν άμεση για να υπάρξει διάψευση ότι θα γίνει ανασχηματισμός. «Δεν υπάρχει κανένα θέμα ανασχηματισμού. Τελεία και παύλα» ανέφερε ο κ. Κεδίκογλου, θέλοντας να θέσει ανάχωμα στα σενάρια περί επικείμενων αλλαγών στο υπουργικό συμβούλιο, τις οποίες όλοι στην τρικομματική κυβέρνηση θεωρούν σίγουρες και τις αναμένουν.
Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός άνοιξε θέμα ανασχηματισμού
Ωστόσο για πρώτη φορά, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός άνοιξε το παράθυρο για αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα με την πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα Real.
Ως εκ τούτου, ο ανασχηματισμός θεωρείται από πληθώρα στελεχών της ΝΔ προ των πυλών, αφού πρώτα αποχωρήσει η Τρόικα από την Αθήνα και ολοκληρωθούν οι εσωκομματικές διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ για την εκλογή του νέου γραμματέα.

Θα παίξουμε, επιτέλους, τίμια;

Σταύρος Θεοδωράκης , protagon.gr

Αναρωτιέμαι: Γιατί να παίζουμε τίμια όταν κάποιοι συνεχίζουν να παίζουν βρώμικα και να κερδίζουν. Ελεγκτές του Γενικού Λογιστηρίου εντόπισαν νέες «ατασθαλίες» σε «Ανεξάρτητες Αρχές». Το παλιό κόλπο ήταν τα στελέχη των «Αρχών» να εισπράττουν - πέρα από τους μισθούς τους - και έκτακτες αμοιβές, ως εισηγητές διαφόρων επιτροπών. Για μισή ώρα συνεδρίασης τα «στελέχη» έπαιρναν 250 ευρώ! Με δέκα τέτοιες συνεδριάσεις το μήνα είχαν πρόσθετες αμοιβές 2.500 ευρώ! Αλλά αυτά σταμάτησαν, με ειδικούς νόμους. Και τώρα έρχονται οι «ελεγκτές» και μας λένε ότι στελέχη Ανεξάρτητων Αρχών συνέχισαν, παρά τους νόμους, να εισπράττουν - παρατύπως - διάφορες αμοιβές. Παραλλήλως, αποκαλύπτεται ότι οι υπάλληλοι Ανεξάρτητων Αρχών πληρώνονταν όλα τα τελευταία χρόνια και για τις ημέρες που απεργούσαν! Ικανοποιημένα, λοιπόν, τα στελέχη, ικανοποιημένοι και οι εργαζόμενοι, με τους φορολογούμενους, όμως, τι γίνεται; Ως πότε θα ανακαλύπτουν ότι, παρά την κρίση, το πάρτι για κάποιους συνεχίζεται; Και ως πότε θα περιμένουμε έναν τρελό ελεγκτή ή έναν τρελό δικαστή να ξεκουκουλώσει τα καλά κουκουλωμένα;
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος καταδικάστηκε με οκτώ χρόνια κάθειρξη για ανακριβείς δηλώσεις «πόθεν έσχες». Πολλοί χάρηκαν, αλλά κανένας δεν ρώτησε γιατί τόσα χρόνια η Βουλή δεχόταν αδιαμαρτύρητα τις ανακριβείς δηλώσεις του Άκη. Και δεν μιλώ για τις μίζες που κανείς δεν ήξερε(!), μιλώ για το πόθεν έσχες που ήταν κατατεθειμένο και ελεγμένο. Και είναι ο Άκης ο μόνος πολιτικός που οι δηλώσεις «πόθεν έσχες» προκαλούν ερωτήματα; Ή δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται;
Και μετά είναι ο Παπαγεωργόπουλος. Ισόβια, επειδή υπεξαιρέθηκαν - από τα ταμεία του Δήμου - 17.9 εκατομμύρια ευρώ. «6,1 δισεκατομμύρια δραχμές». Κάντε παύση, σκεφτείτε την πόλη, αναλογιστείτε το ποσό. Ναι, αλλά θα μου πεις, ο Παπαγεωργόπουλος τελικά δεν κέρδισε, στην φυλακή κατέληξε. Πόσοι, όμως, Παπαγεωργόπουλοι υπάρχουν; Όλα τα άλλα λευκά κολάρα αφιλοκερδώς προσφέρουν; Ο φτερωτός γιατρός κατέληξε ισοβίτης επειδή ένας τρελός εισαγγελέας αμφισβήτησε το «σύστημα». Όλα τα θεσμικά όργανα - Ελεγκτικό Συνέδριο, υπουργείο Οικονομικών, ορκωτοί ελεγκτές, αλλά και η Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, οι πάντες δηλαδή, όπως ανέφερε υπερηφανευόμενος και ο ίδιος ο «ισοβίτης» στην απολογία του, όλα αυτά τα χρόνια μας βεβαίωναν ότι ο Δήμος λειτουργεί άψογα. Όπως τις ίδιες διαβεβαιώσεις θα πάρεις αν ρωτήσεις και για τον «άλλο» και τον «παράλλο» Δήμο. Μέχρι να βρεθεί ένας τρελός «εισαγγελέας» κ.λπ. κ.λπ.
Σε αυτή τη χώρα, λοιπόν, το παρκάρισμα, η Εφορία, οι προσλήψεις, οι προμήθειες, η Πολεοδομία, τα δάνεια, οι μεταθέσεις, η επιχειρηματικότητα, ήταν ένα σημαδεμένο παιγνίδι. Το ανεχτήκαμε. Τώρα, όμως, με την κρίση τα κορόιδα τέλειωσαν. Ο κόσμος έχει κουραστεί να παίζει τίμια και να χάνει.
Θα μου πεις, γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά, τώρα. Μόλις επέστρεψα από την Κάλυμνο. Το καϊκι του Παναγιώτη ήταν το τελευταίο που επισκέφθηκα. Ήταν δέκα ώρες στη θάλασσα και βγήκε με δέκα κιλά ψάρι. Να πάρει 100 ευρώ; Να πάρει 120 ευρώ; Όσα και να πάρει, πώς να τραφούν τέσσερις οικογένειες; Βέβαια, στη διπλανή βάρκα, κάποιος επιδεικνύει έναν αμφορέα που ψάρεψε. Πάει για έναν γιατρό του «Ιατρικού», μου λέει, χωρίς περιστροφές. Στην προβλήτα ένας με δυναμίτη. Με ένα "μπαμ" μαζεύει 50-100 κιλά ψάρι και αφανίζει 300. Και οι τράτες να συνεχίζουν να ξυρίζουν τον βυθό χωρίς να αφήνουν τίποτα για τα κορόιδα των επόμενων γενιών. Αλλά για όλα αυτά, υπομονή - μέχρι την Κυριακή.     

          Τοκετός-ρίσκο στο σπίτι για 900 ευρώ

Απόσπασμα από το άρθρο Της Γιάννα Σουλάκη , www.6meres.gr 

Ημ.δημοσίευσης: Δευτέρα 4 Μαρτίου 2013

Οχι μόνο έβαλαν στο στόχαστρο τη μητρότητα, κόβοντας το επίδομα τοκετού, αλλά, με αποκλειστικό κριτήριο τις χωρίς έλεος περικοπές, δεν διστάζουν πλέον να παίζουν και με τις ανθρώπινες ζωές οι κυβερνώντες μας. Εύλογα αναρωτιέται κανείς εάν οι υπεύθυνοι του υπουργείου Υγείας κατέληξαν στην απόφαση να επιδοτούν τον τοκετό στο σπίτι, μετά από σοβαρή επιστημονική προσέγγιση στο ζητήματος και εξέταση των δεδομένων τού εάν η χώρα μας έχει ή όχι τις υποδομές να υποστηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα. Η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη. Κι αυτό γιατί υπάρχουν πρόσφατες ξένες επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν ότι στην περίπτωση του τοκετού στο σπίτι ελλοχεύουν σοβαρότατοι κίνδυνοι για τη ζωή των νεογνών και της μητέρας.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα Αυστραλών και Αμερικανών επιστημόνων, λοιπόν, επταπλάσιος είναι ο κίνδυνος θανάτου του μωρού από καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της γέννας στο σπίτι. Ενώ, όπως κατάφεραν να αποδείξουν οι ειδικοί του Πανεπιστημίου Flinders, ο τοκετός στο σπίτι φαίνεται να αυξάνει κατά 27 φορές την πιθανότητα το νεογνό να υποστεί ασφυξία κατά τη διάρκεια του τοκετού. Τα αποτελέσματα της 16χρονης μελέτης, που στηρίχθηκε στην ανάλυση των δεδομένων 300.000 γεννήσεων και απέδειξε τελικά ότι ο μέσος όρος θνησιμότητας αυξάνεται κατά 1% λόγω έλλειψης εξοπλισμού και τεχνογνωσίας, δημοσιεύθηκαν το 2010 στο Ιατρικό Περιοδικό της Αυστραλίας.

Στη χώρα μας, το επίδομα τοκετού -ύψους 900 ευρώ, 1.200 ευρώ για δίδυμη κύηση και 1.600 ευρώ για τρίδυμη κύηση- είναι σίγουρο ότι θα παρακινήσει πολλές ανυποψίαστες ή απελπισμένες μητέρες να το αποφασίσουν, βάζοντας σε κίνδυνο τη δική τους ζωή και την επιβίωση του μωρού που θα φέρουν στον κόσμο. Ηδη 30 μητέρες έλαβαν το επίδομα αυτό από τον ΕΟΠΥΥ τους τελευταίους 3 μήνες. Οι περισσότερες από αυτές ήταν Τσιγγάνες.

Προκειμένου το υπουργείο Υγείας να εξοικονομήσει τα 15 εκατ. ευρώ από την περικοπή του επιδόματος τοκετού -αδιαφορώντας ακόμη και για το δημογραφικό πρόβλημα- κάνει παράλληλα τα στραβά μάτια και στην αυταπόδεικτη πραγματικότητα ότι η Ελλάδα δεν είναι Ολλανδία, κι αν ένας τοκετός εξελιχθεί στο σπίτι με μη αναμενόμενο τρόπο, δεν θα είναι δυνατή η έγκαιρη μεταφορά του νεογνού ή της μητέρας σε νοσοκομείο.

Οι υποστηρικτές του τοκετού στο σπίτι υποστηρίζουν ότι η υιοθέτηση αυτής της πρακτικής συνιστά επιστροφή στην παράδοση και στη φυσική διαδικασία αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους. Στη συγκεκριμένη οικονομικοκοινωνική συγκυρία που βρίσκεται η χώρα μας δεν είναι παρά ένας αναχρονισμός, λένε άλλοι.
Αλλωστε, το ίδιο το κράτος φαίνεται ότι διώκει τη διαδικασία αυτή, αφού το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας Μακεδονίας-Θράκης πρόσφατα παρέπεμψε σε δίκη γιατρούς, μαίες και γονείς που πραγματοποίησαν τοκετούς κατ’ οίκον, ενώ την προηγούμενη εβδομάδα καταδίκασε μαία για απλή σωματική βλάβη από αμέλεια, όταν η γυναίκα που γέννησε στο σπίτι της έπαθε ρήξη περινέου, κάτι που δεν θα συνέβαινε εάν είχε γεννήσει στο μαιευτήριο.
  

          Μην γκρεμίσετε "αυτό" το Τείχος

Ημ.δημοσίευσης: Δευτέρα 4 Μαρτίου 2013, http://www.6meres.gr
Ποιος να το περίμενε! Οι Βερολινέζοι διαμαρτύρονται, όχι πλέον επειδή το Τείχος του Αίσχους υπάρχει ανάμεσά τους, αλλά επειδή διαλύεται ένα μέρος από το μακρύτερο κομμάτι του, που ορθώνεται ακόμα στη γερμανική πρωτεύουσα. Πάνω από 400 άνθρωποι εμπόδισαν την Παρασκευή τους εργάτες, που είχαν αρχίσει με τη βοήθεια γερανών να αποσυναρμολογούν ένα εναπομείναν μέρος του Τείχους, προκειμένου να διευκολύνουν την οικοδόμηση καινούργιου συγκροτήματος πολυτελών κατοικιών. Το συνεργείο είχε εντολή να μετακινήσει 20 μέτρα μπετόν, αλλά κατάφερε τελικά να μεταφέρει μόλις ένα κομμάτι ενάμισι μέτρου.

Οι Βερολινέζοι βέβαια δεν θέλουν το Τείχος επειδή τους άρεσε που χώριζε την πόλη τους στα δύο, αλλά ακριβώς για να μην ξεχαστεί αυτή η ντροπή που διήρκεσε δεκαετίες. Και επίσης γιατί το κομμάτι αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη υπαίθρια γκαλερί στον κόσμο, καθώς είναι όλο καλυμμένο με ζωγραφιές και γκράφιτι νέων αλλά και καθιερωμένων καλλιτεχνών, όπως ο Κιθ Χάρινγκ και ο Γκέραλντ Σκάρφε.

Ολα άρχισαν το 1990. Εναν χρόνο αφότου άρχισε το Τείχος να γκρεμίζεται, 120 καλλιτέχνες προσκλήθηκαν να το ζωγραφίσουν σε μήκος 1,3 χλμ., δίπλα στον ποταμό Σπρέε. Το εγχείρημα είχε τέτοια επιτυχία, που η East Side Gallery, η Γκαλερί της Ανατολικής Πλευράς, όπως ονομάστηκε, αποτελεί μέχρι σήμερα τουριστική ατραξιόν. Το 2008 μάλιστα ο δήμος πλήρωσε 2,6 εκατομμύρια ευρώ για να συντηρήσει τα ζωγραφικά έργα. Αρκετά από αυτά , όπως αυτό που απεικονίζει το φιλί στο στόμα του Μπρέζνιεφ με τον Χόνεκερ ή το άλλο που δείχνει το Τραμπάντ, το ανατολικογερμανικό αυτοκινητάκι της μεγάλης φυγής, να βγαίνει μέσα από το Τείχος, είναι πλέον διάσημα.

Τώρα αρκετά από αυτά τα έργα πρέπει να μετακινηθούν, ώστε να κατασκευαστεί ένας δρόμος που θα επιτρέψει την πρόσβαση στο καινούργιο οικοδομικό συγκρότημα, ένα από τα πολλά που ορθώνονται την τελευταία εικοσαετία στο Βερολίνο, ανάμεσα σε δεκάδες πανύψηλους γερανούς, αλλάζοντας την εικόνα της πόλης.

«Κύριε Βόβεραϊτ, μην γκρεμίσετε αυτό το Τείχος» έγραφαν μερικά από τα πανό των διαδηλωτών, που απευθύνονταν προς τον δήμαρχο του Βερολίνου Κλάους Βόβεραϊτ. Στην πραγματικότητα όμως ήθελαν να υπενθυμίσουν μια ατάκα από λόγο του Ρόναλντ Ρίγκαν το 1987, όταν ο τότε Αμερικανός πρόεδρος είπε απευθυνόμενος στον Ρώσο γενικό γραμματέα: «Κύριε Γκορμπατσόφ, γκρεμίστε αυτό το Τείχος».

Ο Φραντς Σουλτς, επικεφαλής της τοπικής δημοτικής αρχής, διευκρίνισε στην «Bild» ότι η οικοδομική εταιρεία έχει πάρει σχετική έγκριση από την υπηρεσία που είναι αρμόδια για τη διαφύλαξη της ιστορίας της πόλης.

Οσο για τον Βόλκερ Τομς, εκπρόσωπο της κατασκευαστικής εταιρείας Living Bauhaus, είπε ότι η μετακίνηση μέρους του Τείχους θα συνεχιστεί «τις επόμενες μέρες». Παραδέχθηκε ότι «οι καλλιτέχνες δεν είναι ικανοποιημένοι με όλα αυτά», αλλά πρόσθεσε ότι «τα έργα τους δεν θα εξαφανιστούν, απλώς θα μετακινηθούν στην πίσω πλευρά του Τείχους».

«Ζωγραφίσαμε αυτά τα έργα για τις επόμενες γενεές, σαν μια υπόμνηση όλων όσα έγιναν εδώ, και τώρα απλώς μεταφέρονται» είπε ο Τιερί Νουάρ, το έργο του οποίου βρίσκεται ανάμεσα σ’ αυτά που πρόκειται να μεταφερθούν στην πίσω πλευρά του Τείχους. Ενώ η Αντγε Κάπεκ, πολεοδόμος και μέλος των Πρασίνων, κατηγόρησε την κυβέρνηση: «Αγνόησαν την ιστορική, πολιτιστική και τουριστική σημασία αυτής της υπαίθριας πινακοθήκης» είπε στη βερολινέζικη εφημερίδα «Tagesspiegel». Τέλος, ο Φλόριαν Γκραφ από τους Χριστιανοδημοκράτες πρότεινε «μια ανακωχή που θα μας δώσει τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να συνεχιστεί το οικοδομικό σχέδιο και ταυτόχρονα να προχωρήσουμε την εγκατάσταση του ιστορικού Τείχους».

Πάντως, μέχρι χθες πάνω από 30 χιλιάδες άνθρωποι είχαν υπογράψει διαμαρτυρία, με την οποία ζητούν να διακοπεί η μεταφορά του Τείχους και η οικοδόμηση του νέου οικοδομικού συγκροτήματος. 

Νίκη διαδηλωτών - Φθηνότερο το ρεύμα στη Βουλγαρία

Χρειάστηκε να χυθεί αίμα και να παραιτηθεί η κυβέρνηση Μπορίσοφ προκειμένου να ικανοποιηθεί τελικά το αίτημα των πολιτών για φθηνότερο ρεύμα. Μετά από σειρά οργισμένων διαδηλώσεων και συγκρούσεων στη Βουλγαρία οι πολίτες από σήμερα θα καταναλώνουν ρεύμα με φθηνότερα τιμολόγια κατά 6%-7%.

5/3/2013 , enet.gr

Χθες η Βουλή ενέκρινε νομοσχέδιο που επιτρέπει στη Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας και Υδάτων της χώρας (SEWRC) να κατεβάσει τις τιμές, για τις οποίες διαμαρτύρονται επί μακρόν οι Βούλγαροι πολίτες.
Ενδεικτικό είναι ότι οι διαδηλωτές κατήγγειλαν ότι οι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος (του Ιανουαρίου 2013) ήταν αυξημένοι έως και 200% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα.
Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει επίσης την αναδιανομή της παραγόμενης ενέργειας από διάφορες πηγές. Από το ενεργειακό μίγμα (ηλεκτροπαραγωγής) που κατευθύνεται στην αγορά θα αφαιρεθούν οι σταθμοί που έχουν ως καύσιμο τον άνθρακα, διότι - σύμφωνα με το σκεπτικό της SEWRC - είναι πολύ ακριβοί και η ενέργεια που παράγεται από αυτούς θα αντικατασταθεί από ηλεκτρική ενέργεια που παράγει ο πυρηνικός σταθμός Κοζλοντούι.
Η απερχόμενη πρόεδρος της SEWRC Γιουλιάνα Ιβάνοβα τόνισε ότι η Ρυθμιστική Αρχή δεν προχωρά σε καμία αλλαγή στο ενεργειακό μίγμα που αφορά την αγορά και τόνισε ότι η μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος δεν θα προκαλέσει σοβαρά προβλήματα σε καμία από τις εταιρείες (διανομής ενέργειας).
Από την πλευρά τους, εκπρόσωποι των εταιρειών ανακοίνωσαν ότι οι επιχειρήσεις θα υποστούν τεράστιες ζημίες από τη μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.
Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οδός Σταδίου, ένα ακόμη «θύμα» της οικονομικής κρίσης

Μία από τις κεντρικότερες, εμπορικότερες και πιο ιστορικές οδούς του κέντρου της Αθήνας ζει πλέον το δικό της δράμα στην Ελλάδα της ύφεσης. Λουκέτο μπαίνει καθημερινά σε μαγαζιά, περίπτερα, ενώ η εικόνα του δρόμου δεν θυμίζει και πολλά από τα παλιά...
5/3/2013 , matrix24.gr

Αποτελεί ένα δρόμο της Αθήνας που συγκεντρώσει όλα τα οικονομικά προβλήματα αλλά και ευρύτερα ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό, που απασχολούν την πρωτεύουσα, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης -6η χρόνια ύφεσης διανύουμε το 2013. Ο λόγος για την οδό Σταδίου που συνδέει τις δύο κεντρικότερες και ιστορικότερες πλατείες της πρωτεύουσας, την πλατεία Ομονοίας με την Πλατεία Συντάγματος. Δρόμος που έχει γνωρίσει όχι μόνον στιγμές εμπορικής αίγλης, αλλά, για δεκαετίες, ήταν και σημείο αναφοράς για τους σινεφίλ της Αθήνας, λόγω των δύο ιστορικών κινηματογράφων Απόλλων και Αττικόν, αλλά και τόπος συνάντησης ανθρώπων όλων των ηλικιών για μια βόλτα στην Αθήνα.
Αρχές Σταδίου, ένας πωλητής τοποθετεί τα κοσμήματα στη βιτρίνα σ’ ένα από τα πολυτελή κοσμηματοπωλεία που βρίσκονται στις παρυφές της πλατείας Συντάγματος. «Ο αριθμός μας, όσον αφορά τα καταστήματα, παραμένει σταθερός, η κρίση όμως χτύπησε τον τζίρο μας, που σε ορισμένα καταστήματα μειώθηκε μέχρι και 80%, με σοβαρές επιπτώσεις και στις θέσεις εργασίας», λέει χαρακτηριστικά.
Στα μισά της διαδρομής Σύνταγμα-Ομόνοια, περαστικοί κοντοστέκονται για να κοιτάξουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ο αριθμός των οποίων βαίνει μειούμενος και αυτός ως συνέπεια των επιπτώσεων της κρίσης στο Τύπο. Άντεξαν σχεδόν οι μισοί περιπτερούχοι. «Από τα 20 περίπτερα πριν την κρίση, έμειναν 11», λέει ένας περιπτεράς. Τα περιθώρια κέρδους σε αρκετά προϊόντα, όπως τα τσιγάρα, είναι πολύ μικρά, η έμμεση φορολογία έχει αυξηθεί σε πολλά προϊόντα, η ζήτηση γίνεται ολοένα και μικρότερη.
Κάθε γωνιά στην οδό Σταδίου έχει και τη δική της ιστορία, που μας την μεταφέρουν περαστικοί και εργαζόμενοι που γνωρίζουν πολύ καλά τον δρόμο. Ένα στοιχείο, όμως, ξεχωρίζει: από τα 88 καταστήματα με πρόσοψη στην οδό Σταδίου, τα 32 έχουν βάλει λουκέτο. Ένα νούμερο που πονάει…
Πηγή: ΑΜΠΕ

H εξευτελιστική αλήθεια

Γιατί κανείς δεν κυνηγάει το βρώμικο χρήμα; Δεν θέλουν ή μήπως δεν μπορούν;

 

Κέζα Λώρη  

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  04/03/2013 ,tovima.gr

 

Τα παλιά χρόνια ο καλύτερος τρόπος για να κωλυσιεργήσει το κράτος ήταν να συσταθεί μια επιτροπή. Μετά την μπαναλιζασιόν του όρου, επινοήθηκαν οι «αρχές».Οι αρχές μπορεί να δουλεύουν, αλλά το κράτος εξακολουθεί να κωλυσιεργεί. Σαν να μη θέλει η Ελλάδα να βγει από το τέλμα. Μια τέτοια Αρχή, που δουλεύει και έχει αποτελέσματα, είναι της Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες. Τα αποτελέσματα της δουλειάς δεν αξιοποιούνται. Και προσοχή: δεν αφορά κάτι αντιπαραγωγικό. Πρόκειται για δυνητική είσπραξη χρημάτων που προσκρούει σε μια ακατανόητη απροθυμία είσπραξης.
Η εν λόγω Αρχή οφείλει να καταθέτει στη Βουλή τα πεπραγμένα της. Πήγε λοιπόν στην αρμόδια επιτροπή ο πρόεδρός της, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Παναγιώτης Νικολούδης. Ανέφερε ότι 497 υποθέσεις παραμένουν ανεκμετάλλευτες. Δηλαδή, ενώ υπάρχουν τα στοιχεία, δεν υπάρχει πλαίσιο για να αποδοθεί το βρώμικο χρήμα στο κράτος. Η περιγραφή του αντεισαγγελέα είναι αφοπλιστική: «Στείλαμε στοιχεία στις Εφορίες για φορολογουμένους με 450.000 ευρώ καταθέσεις, που δήλωναν ετήσιο εισόδημα 9.000 ευρώ, και μας είπαν “τι να την κάνουμε εμείς αυτή την πληροφορία;”. Επεσα από τα σύννεφα».
Για όποιον τυχόν δεν το κατάλαβε: υπάρχουν οι οικονομικές υπηρεσίες, οι Εφορίες που λέμε. Υπάρχει το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, υπάρχει και η Αρχή της Καταπολέμησης. Μείζων δε τούτων, η ασυνεννοησία. Υπάρχουν και τα δικαστήρια στα οποία καταφεύγουν όσοι τσακώνονται να έχουν ύποπτο χρήμα. Oλα αυτά δεν συνδέονται μεταξύ τους ώστε να προκύπτει γρήγορα αποτέλεσμα για το δημόσιο συμφέρον. Ετσι, ακόμη και αν ελέγχει η Αρχή χιλιάδες υπόπτους, το χρήμα απλώς δεσμεύεται. Το κράτος δεν μπορεί να το αξιοποιήσει. Η Ανεξάρτητη Αρχή το 2012 χειρίστηκε 3.923 υποθέσεις και το 2013 δέσμευσε 238 εκατομμύρια ευρώ.
Για να μην υπάρξει παρανόηση. Εδώ δεν πρόκειται για έμπορο που χρωστάει ΦΠΑ ούτε για κάποιον που αμέλησε τις υποχρεώσεις του. Πρόκειται για φορολογουμένους που σύμφωνα με τις ενδείξεις έχουν μπλεχτεί σε παράνομες δραστηριότητες. Τα χρήματα από αυτές τις παράνομες πράξεις δεσμεύονται. Για να έχουμε εικόνα: το 2013 δεσμεύτηκαν για παθητική δωροδοκία 957.750 ευρώ, για εμπορία ανθρώπων 72.288 ευρώ, για εγκληματική οργάνωση 8.788.139 ευρώ, για αδικήματα που τιμωρούνται με φυλάκιση άνω των 6 μηνών 125.240.587 ευρώ.
Για τα ποσά που δεσμεύονται δεν υπάρχει κάποια πρακτική λύση. Κάθονται στην τράπεζα, δεσμευμένα, μέχρι να τελεσιδικήσουν οι υποθέσεις. Κάθονται δηλαδή για «δέκα με δεκαπέντε χρόνια». Υπάρχει λοιπόν κάποια συνωμοσία πίσω από αυτό, υπάρχει πολιτική απόφαση ανεκτικότητας απέναντι σε όσους παρανομούν. Θα μπορούσε να αποδεχτεί κάποιος το σενάριο, ότι υπάρχει καθεστώς προστασίας όσων έχουν βρώμικο χρήμα και όσων έχουν μεγάλους αφορολόγητους λογαριασμούς στο εξωτερικό.
Η αλήθεια είναι ελαφρώς πιο εξευτελιστική. Το κυνήγι του κάθε απατεώνα είναι δύσκολη δουλειά. Δηλαδή ο έλεγχος 54.000 καταθετών είναι κάτι περίπλοκο που δεν κλείνει σε μια ημέρα. Οι χιλιάδες των υποθέσεων δεν έγιναν χιλιάδες μόνο και μόνο επειδή ευνόησαν κάποιοι πολιτικοί τους δικούς τους ανθρώπους. Η κατάσταση έφτασε στα άκρα επειδή επί δεκαετίες υπήρξε απίστευτη ανευθυνότητα και τεμπελιά στον δημόσιο τομέα. Ο συνδυασμός τους με τους εκβιασμούς και τα λαδώματα εγγυήθηκε την πλήρη αποτυχία του ελληνικού κράτους. Επί δεκαετίες κανείς δεν έλεγχε κανέναν ή μάλλον η κρίσιμη μάζα των υπαλλήλων δεν έλεγχε τα μεγάλα και μεσαία ψάρια
Είναι, πάντως, απίστευτο ότι ακόμη και σήμερα, με την κρίση να απειλεί την κοινωνική συνοχή, υπάρχουν υπάλληλοι στην Εφορία που όταν εμφανίζονται χρήματα από εγκληματικές δραστηριότητες αρνούνται να πράξουν τα δέοντα. Το είπε πολύ όμορφα ο κ. Νικολούδης: «Τους δίναμε κουταλιά έτοιμη στο στόμα και δεν μπορούσαν να την εκμεταλλευτούν». Φταίει μήπως ο Πρωθυπουργός ή κάποιος υπουργός που ο υπάλληλος ολιγωρεί σε τέτοιον βαθμό; Φταίει ο συνδικαλιστής που θα τον προστατεύσει ό,τι και να γίνει; Είναι απογοητευτικό να φταίνε πολλά από τα γρανάζια μιας μηχανής. Αυτό μόνο: απογοητευτικό.
*Δημοσιεύθηκε στο ΒΗmagazino την Κυριακή 3 Μαρτίου 2013

Οι δίκαιοι φόροι του ΣΥΡΙΖΑ

Κώστας Γιαννακίδης  , protagon.gr
Το «δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα» είναι σαν χτίσιμο της νέας Ελλάδας και το ξημέρωμα της καινούριας μέρας: υπάρχει σε όλα τα προγράμματα της εκάστοτε αντιπολίτευσης που θεωρεί ότι βρίσκεται ένα βήμα προτού σταθεί μπροστά στον Αρχιεπίσκοπο. Ούτως ή άλλως, το φορολογικό σύστημα είναι πολλά περισσότερα από ένα πλαίσιο απόδοσης και είσπραξης φόρων. Στην Ελλάδα αντικατοπτρίζει πολιτική φιλοσοφία, ενίοτε και ιδεολογική προσέγγιση. Στην πράξη, βέβαια, αποτυπώνει το μηδέν και το χάος. Μηδέν στα έσοδα, χάος στις υπηρεσίες.

Όπως κι αν έχει, πολίτες και αντιπολίτευση συνηθίζουν να μοιράζονται το ίδιο όραμα: Ένα σύστημα που να λειτουργεί αποτελεσματικά και να διαπνέεται από δικαιοσύνη. Βέβαια, πολλές φορές, η έννοια του φόρου δεν είναι συμβατή με την περί δικαίου αντίληψη, αλλά εδώ δεν μας απασχολεί αυτό. Μας απασχολεί η πρόταση που κατέθεσε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ για το νέο φορολογικό σύστημα. Πιθανότατα θα μπορούσε να παρουσιάσει και την καινοτόμα προσέγγιση στο νομικό μας σύστημα. Ο πρόεδρος Τσίπρας, ουσιαστικά εντόπισε ηθικούς αυτουργούς στον θάνατο των φοιτητών στη Λάρισα. «Είναι αυτοί που συνεχίζουν την ίδια εγκληματική πολιτική». Βαριές κουβέντες που λέγονται ελαφρά τη καρδία - δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Στον πυρήνα του, το φορολογικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ έχει μία ισχυρή Αριστερή προσέγγιση: Θα φορολογήσει τον πλούτο υπέρ των αδυνάτων. Σωστό, δίκαιο, θεμιτό. Μόνο που έτσι όπως διατυπώνεται, όταν με το καλό ο Δραγασάκης πάει στο υπουργείο Οικονομικών, δεν θα βρει πλούσιο να φορολογήσει. Λίστες θα ψάχνει κι αυτός και καμιά άκρη, μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρόμους από offshore. Λέει, βέβαια, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα διεκδικήσει την απαγόρευση των offshore στην Ευρώπη. Πιο εφικτή βρίσκω τη διεκδίκηση της παγκόσμιας ειρήνης, αλλά αυτό δεν εμποδίζει την πολιτική να θέτει στόχο και όραμα. Αφού, λοιπόν, εντοπίσω μία σειρά από καλές προθέσεις, ιδέες και παρεμβάσεις, σκύβω στη ρίζα του κακού που μας πνίγει: Στην πρόταση για τη φοροδιαφυγή. Η προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η φοροδιαφυγή προέρχεται από τους καρχαρίες, αγνοώντας τα πιράνχας. Κοινώς, δεν αναφέρει λέξη για τη μικρή, μαζική φοροδιαφυγή. Δείχνει την επιχείρηση, αλλά κάνει πως δεν βλέπει τον ελεύθερο επαγγελματία.
Καλές οι «σαφείς δομές και οι αξιόπιστες και διαφανείς διαδικασίες». Με ενθουσιάζει η «θέσπιση συγκεκριμένου πλαισίου με μετρήσιμα και διαφανή κριτήρια για την αξιοκρατική επιλογή, προαγωγή, μετακίνηση, επιμόρφωση κ.λπ. του προσωπικού των Εφοριών». Θα ήθελα, όμως, να διαβάσω και πώς θα πληρώσει Εφορία ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο υδραυλικός, ο εστιάτορας, ο ηλεκτρολόγος, ο ελεύθερος επαγγελματίας, τέλος πάντων, που δηλώνει άπορος. Για όλα αυτά, στο φορολογικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν αναφέρεται ούτε λέξη. Λογικό. Κανένας δεν πάει να βγάλει τα μάτια του όταν βλέπει φως.  

Η Δεξιά της Δεξιάς απελευθερώνεται

Αγγελική Σπανού, 05/03/2013 , metarithimisi.gr

Η πρώτη ανάγνωση είναι ότι η ΝΔ αντιγράφει την ατζέντα της Χρυσής Αυγής, ψαρεύοντας στα θολά νερά της κοινωνικής ακροδεξιάς, για να συγκρατήσει διαρροές προς τα δεξιά της. Η δεύτερη ανάγνωση δείχνει ότι η ΝΔ απλώς απενοχοποιήθηκε, αφού το ναζιστικό κόμμα του Ν. Μιχαλολιάκου έγινε κοινοβουλευτική δύναμη, και προβάλλει ανενδοίαστα ένα πραγματικό πρόσωπο, χωρίς μακιγιάζ μεσαίου χώρου. Τα στελέχη της που έχουν πράγματι κεντροδεξιό ή φιλελεύθερο ιδεολογικό στίγμα, απλώς παρακολουθούν τη διολίσθηση του κόμματός τους στον πολιτικό σκοταδισμό.

Πρόσφατα παραδείγματα:

Ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά 84 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας υπέγραψαν τροπολογία με την οποία ζητείται να εισάγονται στις παραγωγικές σχολές των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας, μόνο οι «Έλληνες το γένος». Ζητούν δηλαδή να παραβιαστεί το Σύνταγμα, που απαγορεύει τέτοιου είδους διάκριση και να ξεπεράσουμε κάθε «ταμπού» νομικής και δημοκρατικής τάξης, προκειμένου να περάσει μια ρύθμιση ευθέως ρατσιστικού περιεχομένου. Η τροπολογία αποσύρθηκε προσωρινά λόγω κυβερνητικού ρήγματος, επειδή δηλαδή αντέδρασαν ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, αλλά κέρδισε τη στήριξη της Χρυσής Αυγής και των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας απέρριψαν πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη για την αναψηλάφηση δικών, όταν οι προσφεύγοντες έχουν δικαιωθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Με το επιχείρημα ότι «θίγεται η εθνική κυριαρχία», συντάχθηκαν για άλλη μια φορά με τη Χρυσή Αυγή και τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Η ΝΔ καταγγέλλει στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ως «προστάτες ληστών, βιαστών, τρομοκρατών και βαρυποινιτών», απαντώντας στην κριτική που άσκησε η αξιωματική αντιπολίτευση για τις σχέσεις της ΝΔ με τον Β. Παπαγεωργόπουλο.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, από το βήμα της Βουλής, αναφερόμενος στις αντιδράσεις για την επένδυση στις Σκουριές Χαλκιδικής, κατήγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ για «εθνική δολιοφθορά», προειδοποιώντας ότι «αυτή η καταστροφική μανία θα αντιμετωπιστεί όπως της αξίζει». Πώς, δηλαδή; Δεν είπε, αλλά εννόησε.

Έχει γίνει πλέον φανερό ότι το κυβερνών κόμμα του Αντώνη Σαμαρά επιστρέφει στις ρίζες του, αναζητώντας το μετεμφυλιακό πρόσωπό του. Σε μια σειρά από θέματα που αγγίζουν την καρδιά του δημοκρατικού κεκτημένου, διαμορφώνονται κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες με τη συνέργεια της ΝΔ, της Χρυσής Αυγής και των ΑΝΕΛ. Συμπλέουν για την κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια, ψήφισαν μαζί την τροπολογία για τους ιμάμηδες.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ είναι για τη ΝΔ εταίροι όταν πρόκειται για την εφαρμογή του μνημονίου. Κατά τα άλλα, δεν συμμερίζονται την άποψη ότι η Χρυσή Αυγή κινείται εκτός συνταγματικού τόξου, επομένως δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δυνητική συμμαχία.

Με έναν ιδιαίτερο τρόπο αναβιώνει η παραδοσιακή γραμμή Αριστεράς-Δεξιάς που είχε χαθεί κάτω από το δίπολο μνημόνιο/αντιμνημόνιο. Από τη στιγμή που η οικονομική κρίση έγινε και κρίση δημοκρατίας, χτίζονται δύο κόσμοι. Από τη μια πλευρά στέκονται όσοι θεωρούν την κρίση ευκαιρία για να νομιμοποιηθούν όλα τα κατώτερα ένστικτα (ρατσισμός, ξενοφοβία, μίσος για την Αριστερά, υπερσυντηρητισμός, εθνικισμός, θρησκοληψία). Και από την άλλη, όσοι πιστεύουν ότι παρά τη βίαιη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας, έχει νόημα η υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των ατομικών ελευθεριών, της ανοικτής κοινωνίας, του σεβασμού στην ετερότητα, των θεμελιακών αρχών της δημοκρατίας.

Η Νέα Δημοκρατία βλέπει απέναντί της τους μουδιασμένους νοικοκυραίους και θέλει να τους τρομάξει κι άλλο: Με το δόγμα «νόμος και τάξη», σπέρνει τον πανικό απέναντι στις δυνάμεις της ανομίας, που επιχειρεί να ταυτίσει με τις δυνάμεις της Αριστεράς. Καλλιεργεί τον ανορθολογισμό, χαϊδεύει την άγνοια, επενδύει στο φόβο.

Η Νέα Δημοκρατία θέλει να ανοιχτεί προς τα δεξιά της και να προσελκύσει ψηφοφόρους που έφυγαν προς εκείνο το άκρο. Τους μιλά στην απλοϊκή διχαστική ιδιόλεκτο που καταλαβαίνουν, δείχνει κατανόηση στη στροφή τους προς τη μισαλλοδοξία και την κακότητα, τους καλεί να επιστρέψουν στη γαλάζια αγκαλιά χωρίς να αλλάξουν, να έρθουν όπως είναι. Η Νέα Δημοκρατία κατασκευάζει εσωτερικό εχθρό για να καλύψει την αποτυχία του προγράμματος προσαρμογής, την κυβερνητική ανικανότητα και την αξιακή της κατάρρευση, κάτω από την πανοπλία της μάχης για το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», με τα τρία συνθετικά του να αποτελούν καρικατούρα των εννοιών που υποτίθεται ότι εκφράζουν. Όλο και περισσότερο, όλο και εντονότερα, η Νέα Δημοκρατία εγκαταλείπει τα φτιασίδια του κεντρώου προφίλ -που οικοδομήθηκε για επικοινωνιακούς λόγους επί ηγεσίας Καραμανλή- και ανακαλύπτει τη γοητεία του πολιτικού γυμνισμού. Βγάζει τα ρούχα που της φόρεσαν οι γκουρού του πολιτικού μάρκετινγκ, για να προσελκύσει ψηφοφόρους από το χώρο του κέντρου και περιφέρεται όπως αισθάνεται πιο άνετα, άλλοτε με στολή και σιρίτια, κάποτε με φουστανέλα ή χλαμύδα.

Ένα αγαπημένο τσιτάτο γαλάζιων στελεχών, είναι ότι ο τόπος καταστράφηκε επειδή οι ηττημένοι του εμφυλίου πολέμου εκδικήθηκαν τους νικητές, επιβάλλοντας στη διάρκεια της μεταπολίτευσης τις ιδέες τους. Είναι μια άποψη που δεν εκφέρεται δημόσια, αλλά είναι εξαιρετικά δημοφιλής σε ιδιωτικές συζητήσεις, όταν πέφτουν οι μάσκες της επαγγελματικής μετριοπάθειας. Είναι η στιγμή που το μάτι γυαλίζει, το χέρι τρέμει από τη φόρτιση, χάνονται λόγια από την ένταση και ο συνομιλητής ή παρατηρητής αντιλαμβάνεται τι άφησε πίσω της η ελληνική μέθοδος της ατιμωρησίας και του ξεπλύματος ταγματασφαλιτών, συνεργατών των ναζί κατακτητών, βασανιστών και δημίων.

Η ιστορική ευθύνη που βαραίνει την Αριστερά είναι μεγάλη. Γιατί ζητούμενο δεν είναι απλώς η υπέρβαση του μνημονίου, αλλά η παρεμπόδιση μιας βίαιης οπισθοδρόμησης και ενός νέου εθνικού διχασμού, που θα μοιάζει πολύ, εφιαλτικά, με τον παλιό.

Δημοσκοπώ, δημοσκοπείς, δημοκοπούνε…

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Διεθνές το πρόβλημα, συνοψίζεται στο ερώτημα «μα τι θέλει τέλος πάντων αυτός ο λαός;» που επανέρχεται κάθε τόσο, συνήθως από χείλη αριστοκρατικής κοπής ή νεοπλουτίστικα. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οπότε υποθέσαμε ότι ακόμα και ο λαός, όσο ασαφής κι αν είναι ο κοινωνιολογικός ορισμός του, υπάγεται στα μαθηματικά, το ερώτημα ξεφυτρώνει ενοχλητικότερο όποτε το αποτέλεσμα της κάλπης δεν συμφωνεί με όσα προέβλεπαν τα φανερά και δημόσια γκάλοπ, ακόμα κι όσα γίνονταν την τελευταία επιτρεπόμενη στιγμή, ούτε με τα στοιχεία που αναδείκνυαν οι δημοσκοπήσεις εξόδου. Ξεφυτρώνει δηλαδή συχνότατα το ενοχλητικό προβληματάκι, στην Ελλάδα και σχεδόν παντού, διότι, όπως έχει φανεί, όσο περισσότερα και λεπτότερα εργαλεία διαθέτουν οι εταιρείες του κλάδου τόσο σαφέστερα έξω πέφτουν ως προς την τελική αλήθεια της κάλπης. Οι πιθανές ερμηνείες είναι πολλές, αφού είναι λογικό να αναζητηθούν οι αιτίες της κατ’ εξακολούθηση αστοχίας στην πολιτική και τις σκοπιμότητές της, στην επιστήμη και τα όριά της, καθώς και σε έναν αστάθμητο παράγοντα που συμβατικά θα τον αποκαλούσαμε «ψυχισμό». Πόσο επιστήμη μπορεί να θεωρηθεί άραγε η διερεύνηση της κοινής γνώμης; Οσο και η ψυχανάλυση, θα ήταν μια πρώτη απάντηση, που δεν την υπαγορεύει πάντως η έλλειψη σεβασμού προς τον Φρόιντ. Αντίθετα, απορρέει από την αίσθηση ότι «ψυχή» και «κοινή γνώμη» (αν υπάρχουν) είναι δύο οντότητες εσαεί ρευστές, ατίθασες, αδιάκοπα μεταμορφούμενες και εντέλει ανυπότακτες στον πλήρη έλεγχο και τη συμμορφωτική ταξινόμηση. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια και με τη «λαϊκή ψυχή» ή με τη «γνώμη του λαού», αφού για το μόνο που είμαστε σίγουροι όσον αφορά τον δυσετυμολογούμενο «λαό» είναι ότι δεν αποδίδουμε με κάποια πιστότητα το πρωτεϊκό πρόσωπό του ούτε αγιογραφώντας τον ούτε καταφεύγοντας σε ρωπογραφίες του. Αφού πρόκειται για έναν περιληπτικό όρο που περιέχει πρωτίστως αντιφάσεις και αντιθέσεις. Μολαταύτα, ας αποδεχτούμε τη χρησιμότητα των στιγμιαίων φωτογραφιών, όπως χαρακτηρίζονται συνήθως τα γκάλοπ. Και μένοντας στη μεταφορά αυτή, ας σκεφτούμε πόσο στημένη μπορεί να είναι μια φωτογραφία, πόσο εκ προοιμίου ψεύτικη ή πειραγμένη. Και δεν μιλάω για το στήσιμο των προς αποτύπωση προσώπων που επιχειρεί ο φωτογράφος έχοντας κατά νουν κάποια συμβατικά πρότυπα, αλλά για την αυτοσκηνοθεσία του ίδιου του φωτογραφιζόμενου, που κάποια στιγμή τού περνάει από το μυαλό η ιδέα να ξεγελάσει, να παίξει, να προκαλέσει, να σκανδαλίσει· να γίνει ένας προβοκάτορας του χαοτικού εαυτού του αλλά και των μελετητών και μετρητών του, που εμφανίζονται βέβαιοι ότι μπορούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Να φωνάξει, ακόμα και παγιδεύοντας τους διερευνητές του, ότι κάθε άνθρωπος είναι ένα μικροσύμπαν, όχι σκέτη γραμμή. Απίθανο είναι άραγε να θελήσουν οι ερωτώμενοι των δημοσκοπήσεων (στον δρόμο ή από τηλεφώνου) όχι τόσο να ξεγελάσουν τον συνεντευκτή τους, που μάλλον με το κομμάτι αποζημιώνεται, όσο να παραπλανήσουν δι’ αυτού (με τις συνειδητά κίβδηλες απαντήσεις που του δίνουν) την εταιρεία, το κόμμα, τον φιλόδοξο πολιτευόμενο ή το Μέσον που παράγγειλε το γκάλοπ; Απίθανο είναι να αρνηθούν να εντάξουν τον εαυτό τους σαν αριθμό σε μαθηματικά και στατιστικά παιχνίδια που τους υπερβαίνουν ή να θελήσουν να τα υπονομεύσουν; Απίθανο είναι να σκεφτούν, εξερεθισμένοι και από τις αλλεπάλληλες δημοσκοπικές αστοχίες, ότι τα γκάλοπ είναι βέβαια και της επιστήμης δουλειά, πρωτίστως όμως είναι της επαγγελματικής πολιτικής, ένας επιπλέον μηχανισμός νουθέτησης ή χειραγώγησης, ένα επιπλέον πλυντήριο αντιλήψεων και εγκεφάλων; Είναι εξίσου απίθανο με το να θέλουν οι ερωτώντες πια (όχι η εταιρεία και οι συνεντευκτές της, αλλά οι ίδιοι οι εντολοδότες και οι δημιουργικοί λογιστές τους) να ξεγελάσουν, με τον σκοπό να κατασκευάσουν την κοινή γνώμη, να τη σύρουν, να την ποδηγετήσουν και όχι να καταγράψουν αθώα και αντικειμενικά μια περιστασιακή εκδήλωσή της. Το ξέρουμε. Το ζούμε. Το πολιτικό παιχνίδι είναι αδυσώπητο και σκοτεινό. Είναι ένα γέλιο που τάζει πολλά, αλλά με καλά λιμαρισμένα δόντια, να κόβουν. Το όπλο των δημοσκοπήσεων είναι ένα από τα πιο δυνατά που υπάρχουν στον χώρο του, ακριβώς επειδή εμφανίζεται ντυμένο με τη λευκή στολή της επιστημονικής ουδετερότητας. Οσοι το κατέχουν και το χρησιμοποιούν, εν ονόματι πάντοτε της κοινής γνώμης και της πλήρους και τίμιας ενημέρωσής της, μπορούν με λίγη φαντασία να το υποτάξουν στην επιθυμία τους, για να αποπροσανατολίσουν, να ρυμουλκήσουν, να νοθεύσουν. Για να κερδίσουν την εξουσία, εν ονόματι πάντοτε του λαού και της προκοπής του. Για να επιχειρηθεί η δόλια εκμετάλλευση των δημοσκοπικών ποσοστών από την πλευρά των δημοκόπων δεν είναι απαραίτητη η συναίνεση των ίδιων των δημοσκοπούντων. Η δουλειά γίνεται ερήμην τους, αφού αυτοί παραδώσουν έναν άρτιο και τίμιο φάκελο, χωρίς κανένα τέχνασμα στην επιλογή των ερωτημάτων ή των ερωτωμένων και στην όλη επεξεργασία του υλικού. Οσοι τρελαίνονται να λένε πως «ο λαός έχει και μνήμη και κρίση», γιατί τους αρέσει να ασκούνται στην ανεκδοτολογική ειρωνεία, βλέπουν τα γκάλοπ και τη μιντιακή αξιοποίησή τους σαν εμβρυουλκό και όχι σαν τη νοσοκόμα που έρχεται χαμογελαστή να μας αναγγείλει το φύλο του νεογέννητου. Γι’ αυτό και όταν ο λαός, όποιος λαός, δεν ψηφίζει «όπως θα έπρεπε», αλλά με την ψήφο, την αποχή και το λευκό του αντιβαίνει στις προδιαγραφές, οδηγώντας σε αποτελέσματα ανοικονόμητα και μη προβλεφθέντα (δηλαδή μη επιθυμητά, αυτό είναι το ζουμί συνήθως), οι ποικίλες ελίτ που συνεξουσιάζουν και άλλα είχαν στα σκαριά, με το ζόρι κρύβουν τη ριζωμένη αποστροφή τους για την πλέμπα, με το ζόρι καταπίνουν την αυθόρμητη διάθεση να τη χλευάσουν και να την αναθεματίσουν. Και τότε το μέχρι λίγο πριν δοξολογούμενο και κολακευόμενο ψηφοφόρο πλήρωμα ξαναγίνεται «όχλος λαός», «χυλός», «ανέμελη και ανεύθυνη μάζα», «ανορθολογικό πλήθος» ή «κοπάδι», που «με την ακρισία του θέτει εν κινδύνω τις κατακτήσεις της (όποιας) χώρας, αποσταθεροποιεί την Ευρώπη» κ.ο.κ. Ποιος ξέρει. Κάποια στιγμή ίσως πέσει η πρόταση να πληροφορούμαστε τις απόψεις του λαού για τα τρέχοντα αποκλειστικά διά δημοσκοπήσεων. Να γλιτώνουμε και τα εκλογικά έξοδα. Διότι στο ερώτημα «μα τι θέλει τέλος πάντων αυτός ο λαός;» υπόκειται το πραγματικό: Μα τι έχει πάθει τέλος πάντων και δεν θέλει αυτό που θέλουμε να θέλει; Τι καταστροφική ξεροκεφαλιά είναι αυτή;

Ένα βλέμμα Κατήχηση μνήμης και εξήγηση Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr Το επταήμερο κύλησε μες στην ανησυχία. Οπως συμβαίνει συχνά τα τελευταία χρόνια. Πυροβολισμοί στη Ζωοδόχου Πηγής από βαποράκια, λίγη ώρα αφότου πέρασα απ’ εκεί πηγαίνοντας στο σαββατιάτικο απεριτίφ της αντροπαρέας. Ληστεία μετά ξυλοδαρμού για το παιδί μιας φίλης, λίγο παραπάνω στην οδό Ασκληπιού· του πήραν το κινητό και το χαρτζιλίκι, και τον γρονθοκοπούσαν τρεις στα νεφρά και στο κεφάλι. Εγινε το στομάχι κόμπος· ασθμαίνων, έκανα ένα μικρό μάθημα αυτοπροστασίας στους γιους που κυκλοφορούν ανά τας Αθήνας. Ανακάλυψα ότι γνώριζαν περισσότερα απ’ όσα τους έλεγα. Η ανησυχία μου δεν εκόπασε πάντως, φώλιασε. Λίγες μέρες αργότερα, είδα τη φωτογραφία μικρών παιδιών σε νεοναζιστικό κατηχητικό. Κάπου στην Αττική, οι νεοναζί κάνουν «Διάπλαση των παίδων», μαγαρίζοντας ακόμη και τη θερινή παιδική μνήμη από τους πανόδετους τόμους της δημοτικής βιβλιοθήκης Μυκόνου. Στην ηλικία περίπου που ξεφύλλιζα τα «Σας ασπάζομαι, Φαίδων» και τα λιθόγραφα Κλασικά Εικονογραφημένα, Αθλίους, Λόρδο Τζιμ, Σίλας Μάρνερ, Τελευταίο Μοϊκανό, στην ηλικία που κατηχητικό σήμαινε ολίγο Ευαγγέλιο αγάπης, με Σαμαρείτιδες και πετεινά, πολλή μπάλα και ελευθερία, στην ίδια περίπου ηλικία αντίκρισα παιδιά να μπολιάζονται στο μίσος και στον φυλετισμό, να παραγεμίζουν τα άγραφα μυαλά τους με δηλητήριο και μισαλλοδοξία. Αυτό ήταν πιο ανησυχητικό κι από τις σφαίρες των ενήλικων ντίλερ, των ληστών και των παρανόμων, γιατί ένιωθα την κακία να φεύγει πια από τη σφαίρα του περιθωρίου και να απλώνεται στην κανονικότητα, να καταλαμβάνει το μέινστριμ, να κυριεύει παιδικές ψυχές και λαϊκά νοικοκυριά. Δεν ήταν πια ανησυχία, ήταν εφιάλτης. Απαντήσεις και παρηγοριά μού έδωσε παραδόξως ένα βιβλίο, που εξιστορεί και εξηγεί το Κακό, όπως ενσαρκώθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα, στην καρδιά της Ευρώπης. «Το Αουσβιτς, όπως το εξήγησα στην κόρη μου» είναι ό,τι είπε στη 14χρονη Ματίλντ, η ιστορικός Ανέτ Βιβιορκά, απαντώντας στις πιο απλές, στις πιο δύσκολες ερωτήσεις ενός παιδιού. Τι ήταν η Τελική Λύση; Τι είναι γενοκτονία, Ολοκαύτωμα, Shoah; Γιατί σκοτώνανε παιδιά; Τι είναι το τατουάζ στο χέρι της Μπερτ; Εφταιγαν όλοι οι Γερμανοί; Τι είναι το χρέος της μνήμης; Το βιβλιαράκι (εκδ. Πόλις) διαβάζεται με μια ανάσα. Μάλλον, με κομμένη την ανάσα. Ακόμη κι αν έχεις διαβάσει τα άπαντα του μεγάλου Πρίμο Λέβι, η ζεστή μητρική ομιλία της Βιβιορκά συμπυκνώνει αλήθειες, εξηγήσεις, απαντήσεις και ανοιχτά ερωτήματα, χωρίς δράμα, αλλά με δύναμη και αμεσότητα μοναδικές. Ετσι όπως θα ήθελε κάθε γονιός να εξηγήσει στο παιδί του τα μεγάλα του κόσμου που πέρασε και του κόσμου που διαρκώς έρχεται. Στα παιδιά που ακούνε την κατήχηση μίσους, θα διάβαζα σαν αντίδοτο τέτοια βιβλία, σαν της Βιβιορκά. Λόγια εξήγησης και κατανόησης, λόγια συγχώρεσης και αλληλοπεριχώρησης, αλλά και λόγια μαχητικά, που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη. Να θυμάσαι, για ν’ αγαπάς τη ζωή. «Ενας ιστορικός, ο Ιγκνατσί Σχίπερ, ο οποίος πέθανε στο στρατόπεδο του Μάιντανεκ, το εξηγεί πολύ καλά: “Ολα εξαρτώνται από αυτούς που θα μεταφέρουν τη μαρτυρία τους στις μέλλουσες γενιές, από αυτούς που θα γράψουν την ιστορία τούτης της εποχής. Η ιστορία γράφεται, κατά κανόνα, από τους νικητές. Ολα όσα γνωρίζουμε για τους λαούς που εξοντώθηκαν είναι όσα ήθελαν να πουν οι διώκτες τους. Εάν οι διώκτες μάς νικήσουν, εάν αυτοί γράψουν την ιστορία τούτου του πολέμου, τότε ο αφανισμός μας θα παρουσιαστεί ως μία από τις ωραιότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας, και οι μέλλουσες γενιές θα αποτίσουν φόρο τιμής στο θάρρος αυτών των σταυροφόρων. Ο λόγος τους θα είναι Ευαγγέλιο. Μπορούν έτσι να αποφασίσουν να μας σβήσουν από τη μνήμη του κόσμου σαν να μην υπήρξαμε ποτέ, σαν να μην υπήρξε ποτέ ο πολωνικός εβραϊσμός, το γκέτο της Βαρσοβίας, το Μάιντανεκ”». Αντί για μαθήματα ανησυχίας, θα πείσω τους γιους μου να διαβάσουν αυτό το βιβλίο. Σαν μάθημα μνήμης, και σαν εξήγηση – δηλαδή σαν αντίδοτο στο μίσος, στον φυλετισμό, στον αφανισμό ανθρώπου από άνθρωπο. Γιατί, όπως σημειώνει με πικρή διαύγεια η Ρίκα Μπενβενίστε στο επίμετρο: «Απεχθάνομαι την ψυχρή αποστασιοποίηση, την απουσία θυμού, θλίψης και απορίας στις επιστημονικές εξηγήσεις. Δεν έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην εξήγηση. Ομως, δεν ξέρω κάτι καλύτερο».

300 ευρώ ο ένας, 78 εκατ... ο άλλος

Κέζα Λώρη  , tovima.gr

 

Κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε. Λίγο η φύση μας, λίγο ο περίγυρος, λίγο οι συνήθειες. Ως εκ τούτου εκφράζουμε συμπάθεια στον κ. Σπαγγέτι, ο οποίος δεν μπορεί να αντιληφθεί τι εστί κατώτατο ημερομίσθιο.

Για όσους τυχόν δεν διάβασαν εφημερίδα: τις προάλλες εκπρόσωποι πολυεθνικών συνάντησαν τον υπουργό Ανάπτυξης κ. Κ. Χατζηδάκη. Του είπε λοιπόν ο εκπρόσωπος εταιρείας ζυμαρικών ότι δεν το πιάνει το νόημα με τα πολλά λεφτά στην εργατιά. Γιατί δηλαδή να υπάρχει κατώτατο όριο αποδοχών;

Αξίζει να αντιγράψουμε επακριβώς τα λόγια του κ. Σπαγγέτι: «Σε μια χώρα όπου η ανεργία στους νέους έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα, δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί πρέπει να υπάρχει η δέσμευση του κατώτατου ημερομισθίου». Προτάθηκε λοιπόν να δουλεύουν οι νέοι για 300 ευρώ το μήνα.

Οχι μόνο συμφωνούμε αλλά επαυξάνουμε: Δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί να μην χρησιμοποιείται βούρδουλας για καλύτερες επιδόσεις. Να πούμε και κάτι άλλο; Ο άνεργος πρέπει να δείξει έμπρακτη ευγνωμοσύνη στην περίπτωση που βρει δουλειά: Δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί να μην προσφέρει στο αφεντικό εκείνο που αποκαλείται προφορικό σεξ.

Έχουμε λοιπόν στο ένα άκρο τα 300 ευρώ. Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη εξήγηση για το πως εξανεμίζονται χρήματα που δεν καλύπτουν ούτε τις βασικές ανάγκες. Να δούμε όμως και το άλλο άκρο. Πόσα μπορεί να παίρνει ένας καταπληκτικός μάνατζερ, εκείνος που φέρνει πακτωλούς στην τεράστια βιομηχανία που διοικεί;

Το παράδειγμα από την Ελβετία, από φαρμακευτικό κολοσσό. Αποχωρεί ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου και παίρνει ως αποζημίωση 78 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό το νούμερο το αντιλαμβάνονται οι μάνατζερ του πλανήτη ως απολύτως φυσικό. Ο πρόεδρος έκανε τις σωστές επιλογές, ο πρόεδρος θα πάρει τα πολλά λεφτά.

Τους τελευταίους μήνες αυξάνεται η δυσαρέσκεια για τα στελέχη εταιρειών που λαμβάνουν εξωφρενικές αμοιβές και ακατανόητα μπόνους - στην Ελβετία έγινε χθες σχετικό δημοψήφισμα. Τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε ευρωπαϊκές χώρες οι μέτοχοι εταιρειών θέλουν να έχουν άποψη για τους μισθούς και τα παράλογα δώρα που εγκρίνουν τα στελέχη για τον εαυτό τους.

Αυτό είναι ένα ακόμη παράδοξο. Τα μπόνους τα αποφασίζουν τα διοικητικά συμβούλια για τα ίδια τα μέλη τους. Τα τρία και τα πέντε εκατομμύρια ευρώ, ως επιβράβευση, είναι ποσά που δίδονται ευρύτατα, τόσο στη βιομηχανία όσο και στον τραπεζικό κλάδο. Θα αντικρούσουν εδώ οι φιλελεύθεροι ότι έτσι γίνεται ανταγωνιστική η οικονομία, όταν τα μεγάλα μυαλά έχουν τα μεγάλα κίνητρα για να φέρουν τα μέγιστα αποτελέσματα.

Στο ερώτημα «τι κάνει ένα στέλεχος ώστε να πληρώνεται με εκατομμύρια;» υπάρχουν πολλές απαντήσεις και μια από αυτές είναι ότι μειώνει τις δαπάνες της εταιρείας. Δηλαδή προτείνει και πετυχαίνει να έχει όσο τον δυνατόν χαμηλότερο κόστος σε ημερομίσθια.

Εν ολίγοις, και πολύ απλουστευτικά, το στέλεχος που ζητεί να δουλεύει ο εργάτης με μειωμένο ωράριο για 300 ευρώ το μήνα, διατηρεί τα δικά του προνόμια και έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι αν πιάσει τόπο η πρόταση, θα αμείβεται με 300 ευρώ την ώρα ή το λεπτό της ώρας.

ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

XIΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

topontiki.gr

«Ο Βενιζέλος έκανε ένα βήμα, η ΔΗΜΑΡ;»

, 2/3/2013 , matrix24.grΝέο «καρφί» για τη ΔΗΜΑΡ και την απόφασή της να μη συμμετάσχει σε διάλογο με το ΠΑΣΟΚ για την Κεντροαριστερά έριξε ο Νίκος Μπίστης, που ως γνωστόν παραμένει ένθερμος οπαδός της ιδέας. Το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, με άρθρο του στη «Μεταρρύθμιση», αξιολογεί ως σοβαρή την πρόταση Βενιζέλου για κοινή εκλογική κάθοδο με τη ΔΗΜΑΡ και διερωτάται… τί θα κάνει το κόμμα του για να απαντήσει στο γάντι που έριξε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Γράφοντας για την πρόταση Βενιζέλου, ο Νίκος Μπίστης σημειώνει: «Οριοθέτησε (σ.σ. Ο Βενιζέλος) με αυτόν τον τρόπο την μεγάλη Κεντροαριστερά. Ξέρω ότι η πρόταση για κοινή εκλογική κάθοδο προξενεί αντιδράσεις στις γραμμές μας, αλλά το ίδιο συμβαίνει και στο ΠΑΣΟΚ, όπου άλλοι του ζητούν να ανοιχτεί προς ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι του ζητούν να συγκροτηθεί μια παλαιού τύπου κεντροαριστερά, με άξονα το ΠΑΣΟΚ. Δεν πρέπει να δούμε στην πρόταση μόνο την «παρενόχληση», που θα ’λεγε και ο Γκρίλο, αλλά να συζητήσουμε σοβαρά για τις δικές μας πρωτοβουλίες», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ποιος είναι ο Καπετάν Βασίλης για τον οποίο περνάνε κατεπείγουσες τροπολογίες στη Βουλή

Γιώργος Παππούς

01.03.2013  , iefimerida.gr

Μια έκπληξη περιμένει όποιον διατρέξει το νομοσχέδιο για την Κεφαλαιαγορά που κατατέθηκε την Παρασκευή στη Βουλή. Ανάμεσα στις πολυδαίδαλες διατάξεις για χρηματιστηριακές, ασφαλιστικές, επενδύσεις σε ακίνητα, για την αναδιάρθρωση των φοροελεγκτικών υπηρεσιών, για την παροχή κινήτρων αυτοσυμμόρφωσης στους φοροφυγάδες, θα συναντήσει μια μάλλον αταίριαστη για το περιεχόμενο του νομοσχεδίου διάταξη, που αφορά στον «Καπετάν Βασίλη».

Τι λέει η επίμαχη διάταξη του άρθρου 33; «Το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «ΙΔΡΥΜΑ ΚΑΠΕΤΑΝ ΒΑΣΙΛΗ», η σύσταση του οποίου έχει εγκριθεί με το από 28.09.2011 προεδρικό διάταγμα, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β' 2243/06.10.2011 έχει πλήρη διοικητική και διαχειριστική αυτοτέλεια και αυτονομία και δεν υπάγεται στις διατάξεις του α.ν. 2039/1939 (Α'455), με εξαίρεση εκείνες που αφορούν την υποβολή και έγκριση των προϋπολογισμών και απολογισμών του. Μέσα σε ένα μήνα από την έναρξη ισχύος του παρόντος, το ίδρυμα υποχρεούται να προβεί σε ανάλογη τροποποίηση του Οργανισμού του».
Το ίδρυμα που συστήθηκε από τα παιδιά του εφοπλιστή, στη μνήμη του ιδρυτή του Costa Navarino Καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, Αχιλλέα, Κωνσταντίνο και Χρήστο, θα υπάγεται στην εποπτεία των υπουργών Οικονομικών καθώς και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Ποια άραγε να ήταν η άμεση ανάγκη για το νομοθέτη, προκειμένου να εντάξει τη σχετική διάταξη στο νομοσχέδιο για την Κεφαλαιαγορά; Ποιο άραγε να ήταν το κατεπείγον του θέματος;
Την απάντηση θα βρει κανείς ανατρέχοντας στην Αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου: «Η διάταξη της παρ. 5 αποσκοπεί στην αποτελεσματικότερη εκπλήρωση του σκοπού του ιδρύματος Καπετάν Βασίλη. Ειδικότερα, το ίδρυμα Καπετάν Βασίλη είναι ένα κοινωφελές ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό, σκοπός του οποίου, σύμφωνα με τον Οργανισμό του, είναι η υποστήριξη και προώθηση της αειφόρου αγροτικής ανάπτυξης στη Μεσσηνία, μέσω της διάδοσης των ποιοτικών προϊόντων, της συνεχούς βελτίωσης της ποιότητάς τους, καθώς και της υποστήριξης εναλλακτικών και καινοτόμων καλλιεργειών.
Στα πλαίσια της επιδίωξης του σκοπού του, καθίσταται απαραίτητη η ανάπτυξη εκ μέρους του ταχέων, ευέλικτων και αποτελεσματικών δράσεων, στις οποίες εμπλέκονται φορείς όπως η τοπική Αυτοδιοίκηση, συνεταιρισμοί, επιμελητήρια, επαγγελματικές οργανώσεις κ.λπ. καθώς και η άμεση αξιοποίηση ευκαιριών σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, δράσεις που προϋποθέτουν αντίστοιχα ταχεία τροποποίηση προϋπολογισμών και ευέλικτη διαχείριση διαθεσίμων.
Καθίσταται έτσι αναγκαία, για την αποτελεσματικότερη εκπλήρωση του σκοπού του, η εξαίρεσή του από τις διατάξεις του Α.Ν 2039/1939, οι οποίες καθιερώνουν ένα πλέγμα αυστηρής διοικητικής εποπτείας και ελέγχου, η εφαρμογή του οποίου συνεπάγεται, συχνά, χρονοβόρες διοικητικές διαδικασίες, ασύμβατες με την άμεση ανάγκη του ιδρύματος για ταχείες δράσεις».
Το προφανές θα είναι να αναμένονται ανάλογες διατάξεις σε άλλα νομοσχέδια, για ανάλογα κοινωφελή ιδρύματα, με έδρα σε άλλους νομούς, πλην της «πρωθυπουργικής» Μεσσηνίας.

Δημόσιο, σύμβουλοι και απολύσεις

Του Νίκου Κιάου , 28/02/2013 , ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Ωστε το θέμα των απολύσεων στο Δημόσιο παραμένει ανοιχτό. Το θέτει η τρόικα, άλλωστε. Ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας το ξεκαθάρισε τη Δευτέρα το βράδυ στον Γιάννη Πρετεντέρη στο Mega. Την αντίθεσή τους εκφράζουν στελέχη της ΔΗΜΑΡ, ο πρωθυπουργός και άλλοι υπουργοί δηλώνουν ότι δεν θα γίνουν απολύσεις και αυτό που φαίνεται ότι έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ό,τι λέει ο αρμόδιος υπερυπουργός, ο κ. Στουρνάρας, για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις.

Αρα οι διάφορες «σουρντίνες» με τη διαθεσιμότητα, την κινητικότητα, τις εφεδρείες έρχονται απλώς για να θολώσουν τα πράγματα και να κάνουν πιο εύπεπτο το βαρύ μέτρο, που δεν καταπίνεται με τίποτα.

Το κλίμα διώξεων και απολύσεων στο Δημόσιο προετοιμάζεται και καλλιεργείται συστηματικά εδώ και τρία χρόνια με κυβερνητικές ανακοινώσεις (όλων των πολιτικών κυβερνήσεων στο διάστημα αυτό) και με τη συμβολή ΜΜΕ και δημοσιογράφων σε ύφος εισαγγελικό, εν πολλοίς καταδικαστικό. Οχι ότι δεν γίνονται παρατράγουδα, όχι ότι λειτουργούν άψογα όλες οι δημόσιες υπηρεσίες, όχι ότι ζούμε σε κοινωνία αγγέλων και η διαφθορά, π.χ., είναι εφεύρημα, αλλά ο πόλεμος που γίνεται οδηγεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, στην άποψη ότι είναι άχρηστο το Δημόσιο και, άρα, ας το καταργήσουμε.

Ποιο είναι όμως το Δημόσιο; Πριν από διόμισι χρόνια έγινε απογραφή των υπαλλήλων του και έδειξε ότι αυτοί είναι περί τις 660 χιλιάδες. Στον στενό δημόσιο τομέα ο αριθμός περιορίζεται στις 450 χιλιάδες. Μέσα σ” αυτόν είναι οι εκπαιδευτικοί (δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, πανεπιστήμια κ.λπ.), οι αστυνομικοί, οι κληρικοί, οι δικαστικοί, όλοι οι στρατιωτικοί, οι γιατροί, οι νοσηλευτές του ΕΣΥ. Δεν είναι οι υπάλληλοι των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι υπάλληλοι ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ του Δημοσίου, δημόσιων και δημοτικών επιχειρήσεων, επιχειρήσεων που ελέγχονται από το Δημόσιο, κρατικών τραπεζών, οργανισμών, κι ακόμα οι διοικήσεις των φορέων αυτών.

Επί πλέον, δεν είναι οι πάσης φύσεως σύμβουλοι, ειδικοί σύμβουλοι, συνεργάτες, ειδικοί επιστήμονες, μετακλητοί, οι οποίοι βρίσκονται σε όλο το φάσμα, όλη την έκταση της διοίκησης, από την κυβέρνηση, δηλαδή από το γραφείο του πρωθυπουργού και τα υπουργεία έως τους ίδιους τους υπουργούς, τους υφυπουργούς, τους γενικούς και τους ειδικούς γραμματείς, τους γενικούς γραμματείς της περιφέρειας, τις διάφορες επιτροπές και τα γραφεία, τα οποία υπάρχουν και στην κεντρική διοίκηση (κυβέρνηση, πρωθυπουργός) και στα υπουργεία και στις γενικές και ειδικές γραμματείες.

Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στη διάρθρωση της γενικής γραμματείας της κυβέρνησης, για να διαπιστώσουμε ενδεικτικά ότι υπάρχουν: ιδιαίτερο γραφείο, νομικό γραφείο, γραφείο καλής νομοθέτησης, γραφείο διεθνών και κοινοτικών θεμάτων, γραφείο συντονισμού και θεσμικών θεμάτων, γραφείο διοικητικής και οικονομικής υποστήριξης, επιτροπή παιδείας και πολιτισμού, επιτροπή βιβλιοθήκης, επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Στην ίδια γενική γραμματεία υπάρχουν, βεβαίως, το αυτοτελές γραφείο νομικού συμβούλου του κράτους, κεντρική νομοπαρασκευαστική επιτροπή και κεντρική επιτροπή κωδικοποίησης. Αν θεωρήσουμε πως εξυπακούεται ότι είναι αναγκαία και απαραίτητα τα τελευταία και ότι υπάρχουν τα αρμόδια υπουργεία με τον σχεδιασμό και τη διάρθρωσή τους, ευλόγως μπορούμε να αναρωτηθούμε τι χρειάζονται τα γραφεία και οι επιτροπές που αναφέρονται προηγουμένως.

Παρόμοια όμως γραφεία και σύμβουλοι, ειδικοί κ.λπ., βρίσκονται και παρά τοις υπουργοίς, τοις υφυπουργοίς, τοις γενικοίς και ειδικοίς γραμματεύσι, πλαισιωμένοι και από γραμματείς, κλητήρες, τηλεφωνητές κ.λπ. σε όλο το εύρος της διοίκησης, σε όλην την επικράτεια.

Τι χρειάζονται όμως όταν τα υπουργεία, η δημόσια διοίκηση με τη διάρθρωσή της, την πυραμίδα, την ιεραρχία είναι στελεχωμένη και έχει αντικείμενο εργασίας συγκεκριμένο, που καλύπτει τα πάντα; Με την προσθήκη και την επιβολή των πάσης φύσεως συμβούλων, με το καθεστώς που έχει δημιουργηθεί, αφ” ενός ελέγχει η εκάστοτε κυβέρνηση τη διοίκηση και αφ” ετέρου παροπλίζονται οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Ολοι αυτοί οι σύμβουλοι κ.λπ. πληρώνονται, βεβαίως, από το Δημόσιο. Πόσοι είναι και πόσο στοιχίζουν δεν μπορούμε να έχουμε απάντηση. Αν σκεφθούμε, έστω, ότι στο υπουργείο Δικαιοσύνης οι υπάλληλοι είναι περί τους 190 και υπάρχουν 40 σύμβουλοι κ.λπ. (ενώ θα μπορούσαν να είναι 60 αν διόριοζε και ο υπουργός δικούς του, που δεν το έκανε) και ότι πριν από 24 χρόνια στο ίδιο υπουργείο ήταν ο υπουργός και ένας γεν. γραμματέας, ενώ τώρα είναι υπουργός, υφυπουργός και τέσσερις γεν. γραμματείς (με συμβούλους κ.λπ.), αντιλαμβάνεται κανείς την έκρηξη στην παραδιοίκηση. Κι ακόμη, αν βάλουμε και τις υπερωρίες τους, ακόμα και των αποσπασμένων από άλλες δημόσιες υπηρεσίες, αντιλαμβανόμαστε πού ανεβαίνουν οι δαπάνες του Δημοσίου.

Αν προσθέσουμε τώρα και την κατάσταση με την τρικομματική κυβέρνηση, καταλαβαίνουμε ότι για τις κομματικές ανάγκες προστίθενται σύμβουλοι και δαπάνες.

Ολοι αυτοί, σύμβουλοι κ.λπ., δεν ελέγχονται, δεν αξιολογούνται, δεν είναι σε οργανικές θέσεις, δεν μπήκαν με το ΑΣΕΠ. Και δεν υπάρχει απάντηση αρμοδίως πόσοι είναι και πόσο στοιχίζουν. Διαχέονται στο γενικό πλαίσιο, με ανώτατα στελέχη και υπουργούς κ.λπ. στην κεντρική διοίκηση, στις Α.Ε. και τα Δ.Σ. σε νομικά πρόσωπα, ιδρύματα κ.λπ. με τον ίδιο κωδικό στην Ερευνα Εργατικού Δυναμικού.

Αν μιλήσει κανείς για κυβερνητισμό, για αλαζονεία, για καθεστωτική νοοτροπία και πράξη, όταν συνεχίζονται όλα, θα κάνει λάθος;

Ο ανεξάρτητος βουλευτής (εκ της ΔΗΜΑΡ) Πάρις Μουτσινάς, σε ερώτησή του στις 21.1.2013, ανέφερε ότι «έχουμε πολιτικά στελέχη που έχουν τεράστιο κόστος, χωρίς να παράγουν αντίστοιχο έργο [...] και γεν. και [υπάρχουν] ειδικοί γραμματείς υπουργείων με δεκάδες μετακλητούς και αποσπασμένους υπαλλήλους».

Με κατεπείγον έγγραφο το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ζητεί να γίνει νέα απογραφή των δημόσιων υπαλλήλων, έως τις αρχές Μαΐου. Αν δεν γίνει, δεν θα πληρωθούν οι υπάλληλοι! Ακόμη, ζητεί να καταγραφούν τα προστατευόμενα μέλη που ασφαλίζονται στο Δημόσιο.

Γιατί αυτή η πρεμούρα; Μήπως από την τρόικα; Κατά τα άλλα, ουδείς αρμόδιος, ΜΜΕ κ.λπ., ομιλεί για το καθεστώς των γραμματέων και συμβούλων. Γιατί να μην απολυθούν αυτοί;

Η τιμωρία μόνη δεν είναι αρκετή

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

Η βαριά καταδίκη του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου προκάλεσε δύο ταυτόχρονες αντιδράσεις: επικρότηση της τιμωρίας, αλλά και έκπληξη για την επιβληθείσα ποινή. Επιτέλους, να μπει ένας διεφθαρμένος πολιτικός στη φυλακή. Αλλά ισόβια; Οι δύο αντιδράσεις δεν είναι αντινομικές· συμπληρωματικές είναι: η μία προέρχεται από τον πολίτη, η άλλη από τον άνθρωπο. Και εν συνεχεία, οι δύο συντίθενται σε έναν πιο περιεκτικό και ευρύ συλλογισμό: η διαφθορά ευθύνεται κυρίως για τη δεινή κρίση που παραλύει τη χώρα και βασανίζει τους ανθρώπους. Διεφθαρμένοι πολιτικοί και επίορκοι δημόσιοι λειτουργοί αδιαφόρησαν και υπονόμευσαν τις αναγκαίες προσαρμογές της οικονομίας, χρηματίστηκαν για εξοπλισμούς, προμήθειες και έργα του Δημοσίου, συχνά περιττά ή ακατάλληλα, επέβαλαν ομερτά και τρόμο σε όλη την υπόλοιπη διοίκηση, διέχυσαν τη διαφθορά σε όλο το κοινωνικό σώμα ως τρόπο διοικείν και ως κυρίαρχο ήθος. Η δημοκρατία δεν πρέπει να φέρεται εκδικητικά, αλλά δεν μπορεί να υπομένει επί μακρόν τον ευτελισμό της από ανάξιους λειτουργούς και αιρετούς ηγέτες, διότι αυτοακυρώνεται. Η καταδίκη του πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης σε ισόβια προοικονομεί βαριές ποινές σε αρκετές άλλες δίκες που εκκρεμούν, με κατηγορούμενους ανθρώπους που διαχειρίστηκαν πλημμελώς δημόσιες υποθέσεις. Πολλοί έχουν χάσει τον ύπνο τους. Ορθώς. Πρόκειται για ανθρώπους που πολιτεύθηκαν με τρομερή αλαζονεία, που αισθάνονταν ανέλεγκτοι, υπεράνω κανόνων και νόμων, αιώνιοι νομείς της εξουσίας και όχι υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος. Αλλωστε, κάποιοι εξ αυτών εξακολουθούν να βρίσκονται σε καίριες θέσεις του κράτους, αυτού που οι ίδιοι οδήγησαν στη χρεοκοπία, επιδιδόμενοι στο πλιάτσικο που ακολουθεί κάθε χρεοκοπία και διαχειριζόμενοι την αποικιοποίηση του ερειπιώνα. Η τιμωρία, άρα, έχει παραδειγματικό χαρακτήρα. Και δρα ενισχυτικά για το δημοκρατικό φρόνημα που τόσο έχει υποφέρει τα τελευταία πολλά χρόνια από την κατά συρροήν παραγραφή αξιόποινων πράξεων πολιτικών προσώπων. Ολα τα μεγάλα σκάνδαλα πέρασαν από τα όργανα της Βουλής και κανένα δεν κατέληξε σε παραδειγματική τιμωρία. Αυτή η σκανδαλώδης απαλλαγή των επίορκων, η ομερτά μεταξύ φυλάρχων και κλεπτοκρατών, υπονόμευε διαρκώς την ισονομία και την ισοπολιτεία, τραυμάτιζε διαρκώς το πολίτευμα, και κλόνισε εντέλει την πίστη των πολιτών στη δημοκρατία. Η οικονομική καταστροφή, η πτώχευση, ήταν η υλική έκφραση της ήδη συντελεσθείσας ηθικής φθοράς. Πόσο βαθιά θα πάει η τιμωρία των επίορκων; Θα θυσιαστούν μερικοί ήδη ξοφλημένοι και καμένοι, για να εξευμενιστεί το πλήθος, χωρίς να θιγούν οι μεγάλοι υπαίτιοι; Δεν το ξέρουμε. Ελπίζουμε ωστόσο η τιμωρία να μην είναι μαζική και τυφλή, αφενός, αλλά και να μην ξεφουσκώσει, να είναι δίκαιη και παραδειγματική· αφετέρου, να δράσει προωθητικά για την εκ παραλλήλου ανασυγκρότηση των θεσμών και την αναγέννηση της πολιτικής. Η τιμωρία μόνη δεν είναι αρκετή· απαιτείται υπέρβαση και αναδημιουργία.

Φτερωτός μύθος

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Απίθανο είναι να το ομολογήσουν ποτέ, αλλά πιθανότατο ότι στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ υποδέχτηκαν με αναστεναγμό ανακούφισης, αν όχι και με ηχηρούς σαρκαστικούς γέλωτες, τη δικαστική απόφαση να επιβληθεί ισόβια κάθειρξη στον κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλο. Λογικό. Με τρόπο επίσημο, κατακεραυνωτικό, το δικαστήριο υπέμνησε στο πανελλήνιο πως η διαφθορά δεν είναι «αποκλειστικό προνόμιο» των πράσινων. Εχει βεβαίως και ο έτερος πυλώνας του μέχρι πρότινος δικομματισμού το μερίδιό του στην άνομη διασπάθιση δημοσίου χρήματος και στην «ιδιωτικοποίηση» του κοινού πλούτου. Ο κ. Παπαγεωργόπουλος, όσο κι αν βλέπει πια να αποσύρεται άρον άρον από πάνω του η κομματική αιγίδα, δεν ήταν κάποιος επισκέπτης της Ν.Δ. ούτε τυχαίο, άσημο στέλεχός της. Κατ’ επανάληψη ανταμειφθείς από τους ψηφοφόρους, υπήρξε και δημοτικός σύμβουλος και βουλευτής και υφυπουργός Αθλητισμού και δήμαρχος Θεσσσαλονίκης. Είχε πράγματι τα προσόντα για να ανταποκριθεί σε όλους αυτούς τους δημόσιους ρόλους; Και τα πήγε τάχα τόσο καλά στον πρώτο για τον οποίο επελέγη ώστε να πειστούν τα επιτελεία πως η αναβάθμισή του είναι λογική και δίκαιη, εκτός από κομματικά συμφερτική; Τα ερωτήματα δεν έχουν περιεχόμενο. Για δύο λόγους: Πρώτον, σπανίως η επιλογή υποψηφίων για οποιασδήποτε τάξεως εκλογές ή για τη στελέχωση υφυπουργικών και υπουργικών θώκων και γενικών γραμματειών γίνεται βάσει αυστηρών κριτηρίων. Εκεί δεν λειτουργεί ΑΣΕΠ. Αλλα προέχουν. Δεύτερον, ο κ. Παπαγεωργόπουλος ήταν ο κατοστάρης με τις πολλές νίκες σε Πανευρωπαϊκούς και Βαλκανιάδες, ο σοβαρότερος αντίπαλος του σπουδαίου Βαλερί Μπορζόφ, ο σημαιοφόρος στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ. Ηταν ο φτερωτός γιατρός και, τούτου δοθέντος, κάθε άλλο προσόν περίττευε. Ηταν ένας μύθος, κι ας μη λέει πολλά το όνομά του στους νεότερους· την εποχή εκείνη μόνο ο Χρήστος Παπανικολάου τον ανταγωνιζόταν σε φήμη, με το παγκόσμιο ρεκόρ του στο επί κοντώ, το 5,49 μ. Τον μύθο αυτόν δεν μπορούσε παρά να τον εκμεταλλευτεί το κόμμα του. Ετσι ορίζει η σχετική παράδοση. Αλλά όπως προκύπτει από τη δικαστική απόφαση, τον εκμεταλλεύτηκε και ο ίδιος. Κατ’ εξακολούθηση και σαν έτοιμος από καιρό. Ο έπαινος του δήμου δεν του φάνηκε αρκετός. Αρκετοί δηλώνουν ξαφνιασμένοι από τα ισόβια. Αλλοι επειδή αγνοούσαν τους νόμους, ότι δηλαδή για τέτοια εγκλήματα, τέτοιες ποινές προβλέπονται, και άλλοι, μάλλον οι περισσότεροι, επειδή πίστευαν πως η ιδιότητα του αθλητικού θρύλου θα λειτουργούσε μετριαστικά, αν όχι και απαλλακτικά. Αλλά για τους νικητές των στίβων γκρεμίζουμε -πάντοτε υπερβολικοί- τα τείχη, όχι και ό,τι απόμεινε από πολιτική ηθική. Η εθνική σημαιοφορία δεν είναι ισόβιο άλλοθι. Κι ύστερα, αν αισθανθήκαμε προδομένοι και ντροπιασμένοι με τους υπεραθλητές μας που αποδείχθηκαν χρήστες αναβολικών, τι πρέπει να νιώσουμε με τους καταχραστές του Δημοσίου που ταυτόχρονα εμπορεύονται πνεύμα και ηθική και πατρίδα;

Κουβέλης σε Κομισιόν: Κατηγορηματικά όχι στις απολύσεις στο Δημόσιο

01.03.2013 , iefimerida.gr

Την κατηγορηματική άρνηση του στο ενδεχόμενο απολύσεων στο δημόσιο τομέα επανέλαβε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης, σε απάντηση του στην κριτική που δέχθηκε από την Κομισιόν.
Στην αντεπίθεση πέρασε η Δημοκρατική Αριστερά μετά την κριτική που δέχθηκε από την Κομισιόν για την σταθερή άρνηση της στο ενδεχόμενο απολύσεων στους δημόσιους υπαλλήλους. Σε δηλώσεις του, ο Φώτης Κουβέλης τόνισε ότι «δογματικές εμμονές σε απολύσεις είναι εκτός τόπου και χρόνου», υπογραμμίζοντας ότι με το πλάνο του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης θα μειωθεί το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Παράλληλα, ο κ. Κουβέλης «έκρουσε καμπάνα» στις Βρυξέλλες σημειώνοντας πώς πρέπει να δημιουργηθεί ένα δίκτυό κοινωνικής προστασίας για τους αδύναμους, ενώ ζήτησε διευκολύνσεις σε όσους δεν μπορούν να καταβάλλουν φόρους και την άμεση απελευθέρωση κονδυλίων για αναπτυξιακά έργα προκειμένου να κυλήσει «ζεστό» χρήμα στην αγορά.

Κάτι αλλάζει;

Γιάννης Παντελάκης , protagon.gr

Οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Ποτέ - σε καμιά χρονική περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας - πρώην πανίσχυρα πολιτικά πρόσωπα δεν θα οδηγούντο στις φυλακές. Ούτε ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ούτε ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, ούτε κανένας άλλος. Οφείλουμε να παραδεχτούμε και κάτι άλλο, βέβαια: Πως όσοι παίρνουν τον δρόμο για Κορυδαλλό, Διαβατά ή άλλα ιδρύματα, είναι πολιτικά τελειωμένοι. Πρόκειται για πρόσωπα δηλαδή, τα οποία - ουσιαστικά - δεν μετέχουν στην πολιτική ζωή, έχουν αποσυρθεί από αυτήν, όχι απαραίτητα με δική τους επιλογή. Κι αυτό, κάτι σημαίνει. Δεν υιοθετώ, απαραίτητα, τα σχόλια με τα οποία κατακλύσθηκε χθες το διαδίκτυο, ότι δηλαδή "βάζουν στη φυλακή τους τελειωμένους για να σωθούν οι ίδιοι". Για να ισχυριστείς κάτι τέτοιο, πρέπει να έχεις τη βεβαιότητα πως κάποιοι δικαστές και εισαγγελείς παίρνουν εντολές απο εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος. Και κάτι τέτοιο, δεν αποδεικνύεται. Αυτό, ωστόσο, που - ενδεχομένως - συμβαίνει, ειναι πως, και οι δικαστές, έχουν πάψει να σκέφτονται δυο και τρεις φορές όταν θα πρέπει να καταδικάσουν έναν πολιτικό. Και ίσως να συμβαίνει και κάτι άλλο. Ορισμένοι δικαστές να διακατέχονται από τα ίδια συναισθήματα που κυριαρχούν σ' ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, εδώ και 2-3 χρόνια, τα οποία είναι απόλυτα εχθρικά για το πολιτικό προσωπικό. Μερικές φορές, σε σημείο υπερβολής. Ίσως επειδή αυτό το κομμάτι της κοινωνίας νιώθει προδομένο από τους εκπροσώπους του επειδή τους ψήφιζε.

Όποια από αυτές ή από οποιαδήποτε άλλη εκδοχή κι αν ισχύει, όλα αυτά έχουν ένα αποτέλεσμα. Κάτι αδιανόητο - άλλες εποχές, για τα πολιτικά δεδομένα της χώρας - τώρα συμβαίνει. Πρώην υπουργοί ή δήμαρχοι δικάζονται, καταδικάζονται και οδηγούνται στις φυλακές. Για πρώτη φορά υπάρχουν ενδείξεις ισονομίας, δεν παίζει δηλαδή ιδιαίτερη σημασία η ιδιότητα του κατηγορούμενου. Έχουν όμως και μια ενδεχόμενη παρενέργεια όλα αυτά. Να ενταθεί το κλίμα ανθρωποφαγίας ή πολιτικοφαγίας (όσο αδόκιμος κι αν είναι ο όρος). Ένα κλίμα, που ήδη υπάρχει για το πολιτικό προσωπικό, λειτουργεί μ' έναν απλουστευτικό και γενικευμένο τρόπο και τροφοδοτεί λογικές απαξίωσης του συνόλου των πολιτικών και κομμάτων, κάτι το οποίο εκμεταλεύονται εισπράττοντας τη δυσαρέσκεια είτε ακροδεξιές είτε λαϊκίστικες φωνές.

Πάντως, για να πούμε με βεβαιότητα πως πράγματι κάτι γίνεται σ' αυτή τη χώρα, έχουμε δρόμο ακόμα. Όχι απλά για να δούμε αν οι προφυλακίσεις ή φυλακίσεις ισχυρών θα έχουν συνέχεια και δεν θ' αφορούν μόνο πολιτικά τελειωμένους ή μόνο πολιτικούς. Αλλά κι επειδή - πέρα από την ηθική, υπάρχει και μια πρακτική πλευρά του ζητήματος. Αυτό που είπε χθες, δηλαδή, ο Γιάννης Μπουτάρης "να διεκδικήσουμε την επιστροφή των χρημάτων στα ταμεία του Δήμου"...