Αμοιβές-πρόκληση στο Ταμείο Τραπεζών (ΤΧΣ)

Του ΜΙΧΑΗΛ ΓΕΛΑΝΤΑΛΙ , 3/2/2013 , ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Μείζον θέμα δημιουργείται από τις αποφάσεις της οικονομικής ηγεσίας να στελεχώσει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) με πρόσωπα τα οποία δεν ήταν καν προτεινόμενα από την αρμόδια επιτροπή, αλλά και να διατηρήσει αδικαιολόγητα υψηλές αμοιβές για έργο το οποίο αμφισβητείται από πολλούς.

 Η «νέα σιδηρά κυρία» των τραπεζών, Αναστασία Σακελλαρίου Η αρμόδια επιτροπή, που είχε σχηματισθεί υπό τον Χάρη Σταματόπουλο της Τραπέζης της Ελλάδος και τον Κων. Μασούρα, γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών, είχε -σύμφωνα με πληροφορίες της «Ε»- προτείνει διαφορετικά πρόσωπα για την ηγεσία του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, όπως τον πολύπειρο Χρήστο Μεγάλου της Credit Suisse. Μεταξύ των άλλων περιλαμβάνονταν και διάφορες άλλες προσωπικότητες με τεράστια εμπειρία στον τραπεζικό χώρο. Εν τούτοις επιλέχτηκε η νεαρή Αναστασία Σακελλαρίου, η οποία τα τελευταία χρόνια δεν έχει σταθερή εργασία, περνώντας από θέσεις συμβούλου στην Τράπεζα Πειραιώς και το χρεοκοπημένο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.
Το σχετικό ΦΕΚ της 30ής Ιανουαρίου 2013, που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του υπουργού Οικονομίας, προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τη στάση του ιδίου του Γιάννη Στουρνάρα, αφού διά χειρός του συνεχίζεται η προκλητικότατη πολιτική των εξωπραγματικών αμοιβών.
215.000 ετησίως!
Η «νέα σιδηρά κυρία» των τραπεζών, όπως αποκαλούν ήδη στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας την Αναστασία Σακελλαρίου, ορίζεται (με την έννοια της ανάθεσης) να αμείβεται με 215.000 ετησίως για να έχει τον έλεγχο της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Αυτές τις αποδοχές θα απολαμβάνει μέχρι τον Ιούνιο του 2017.
Πηγή του υπουργείου, όταν της τέθηκε το εύλογο ερώτημα της διαδικασίας διορισμού αλλά και των αμοιβών των μελών του απελθόντος Δ.Σ. του ΤΧΣ, είχε υποστηρίξει πως ονόματα και αποδοχές έρχονται έξωθεν. Και πως ο υπουργός Οικονομίας φρίττει και ο ίδιος με αυτά που καλείται να υπογράψει. Πρακτικά ο Γιάννης Στουρνάρας υπογράφει τη διαιώνιση των προκλητικών αμοιβών της νέας διοίκησης επειδή υποχρεώνεται άνωθεν, δηλαδή από τους δανειστές και την τρόικα. Ή μήπως πρόκειται για εύσχημη δικαιολογία και προσπάθεια απόσεισης ευθυνών;
Επιβάλλεται δηλαδή η ανανέωση της θητείας του Αναστάσιου Γάγγαλη (με ετήσιες αποδοχές 165.000 ευρώ) καθ' ότι επί 16 έτη ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ. Ωστόσο οι άνθρωποι του υπουργείου τηρούν σιγήν ιχθύος σε ουσιώδη ερωτήματα (που τους έθεσε η «Ε») όπως για παράδειγμα ο ρόλος του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου (Μάριος Κολλιόπουλος με ετήσιες αποδοχές 185.000 ευρώ) από τη στιγμή που έχει διορισθεί διευθύνουσα σύμβουλος.
Ανάλογη... μη απάντηση και στο ερώτημα, ποιες ακριβώς θα είναι οι αρμοδιότητες του αναπληρωτή, από τη στιγμή που δεν αναφέρονται στο επίμαχο ΦΕΚ.
Φειδωλό το υπουργείο στις εξηγήσεις του για μία απόφαση που έχει προκαλέσει ήδη αντιδράσεις και στο εσωτερικό της Ν.Δ., με έμμεσες αλλά και ευθείες «επιθέσεις» κατά της πολιτικής του υπουργού Οικονομίας από «γαλάζια» στελέχη και πολιτευτές. Ενώ, όπως πληροφορούμεθα, μέσα στην εβδομάδα προγραμματίζεται η υποβολή ερωτημάτων από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Ν.Δ. με αφορμή το ΤΧΣ, τις προκλητικές αμοιβές, και τους διορισμούς ανοίγει έναν... ασκό του Αιόλου, μας έλεγε κορυφαίος πολιτικός παράγοντας, σύμβουλος του πρωθυπουργού.
Το ενδιαφέρον είναι πως το θέμα των αποδοχών των μελών του ΤΧΣ είχε έλθει στη δημοσιότητα με αφορμή απάντηση του υφ. Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα σε σχετικό ερώτημα για την αμοιβή του Παν. Θωμόπουλου και των μελών του απελθόντος Δ.Σ. του ΤΧΣ. Τότε (Σεπτέμβριος του 2012) έγινε γνωστό το ύψος των αποδοχών τού -τότε- προέδρου, που έφθανε τα 21.000 ευρώ.
Μετά το...σάλο που είχε προκληθεί, ο «τσάρος» της Οικονομίας είχε παραδεχτεί το προκλητικό -για τα δεδομένα της οικονομίας και της κοινωνίας- ύψος αμοιβών και είχε δεσμευτεί πως αυτό θα εξορθολογιστεί. Αυτά πέρυσι τον Σεπτέμβριο, γιατί σχεδόν πέντε μήνες μετά οι... εξορθολογισμένες αμοιβές φέρουν την υπογραφή του.
ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ
* Προκλητικές χαρακτηρίζει τις αποδοχές των μελών του νέου Δ.Σ. του ΤΧΣ ο Πάνος Σκουρλέτης. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει ότι το θέμα επεξεργάζεται ήδη ο Ευκλείδης Τσακαλώτος (υπεύθυνος ΕΕΚΕ Οικονομικών) ώστε μέσα στην εβδομάδα να έρθει στη Βουλή.
Από την πλευρά της Δημοκρατικής Αριστεράς, ο Δημήτρης Χατζησωκράτης (υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής της ΔΗΜΑΡ) σημειώνει ότι «σε μία πραγματικά κρίσιμη φάση της κοινωνίας, της χώρας, και οι αμοιβές των τραπεζών -εφ' όσον σχετίζονται με το ελληνικό Δημόσιο- θα πρέπει να προσαρμόζονται στην ελληνική πραγματικότητα παρά στα δεδομένα των τραπεζών του ιδιωτικού τομέα και τα όσα ισχύουν στον ευρωπαϊκό χώρο».    

Ο... θείος από το Κατάρ!

Πρώτη καταχώρηση: 04/02/2013 - 07:08 , enikos.gr

Η πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Κατάρ αναζωπύρωσε την παλαιά και διαρκώς επαναλαμβανόμενη εθνική μας συζήτηση για τον πάμπλουτο Εμίρη που ως άλλος «από μηχανής θεός» θα σώσει την ελληνική οικονομία, επενδύοντας στη χώρα μας πακτωλό χρημάτων και δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Ανάλογες προσδοκίες είχαν δημιουργηθεί και στο παρελθόν, επί ημερών Γ. Παπανδρέου, αλλά δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ. Ο Εμίρης από το Κατάρ τείνει να αντικαταστήσει στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα τον... θείο από την Αμερική της δεκαετίας του ’60, που τόση έμπνευση έδωσε στον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής! Η διαφορά είναι ότι ο... θείος από το Κατάρ με όσα ζήτησε από τον πρωθυπουργό για να έρθει και να επιχειρήσει στη χώρα μας αποκάλυψε στην ουσία ποια είναι η... κατάρα του ελληνικού κράτους, που αποθαρρύνει και απομακρύνει κάθε επίδοξο επενδυτή.

ΤΙ ΖΗΤΗΣΕ  ο Αλ Θανί από τον Αντώνη Σαμαρά; Απευθείας ανάθεση και διακρατική συμφωνία για κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα του πανίσχυρου επενδυτικού fund του Κατάρ στην Ελλάδα. Τι σημαίνει πρακτικά η απαίτηση αυτή του Αραβα κροίσου; Δεν γνωρίζει άραγε ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει ρητά ανοικτούς διαγωνισμούς για τις αποκρατικοποιήσεις; Βεβαίως το γνωρίζει. Απλούστατα δεν εμπιστεύεται το εξαιρετικά πολύπλοκο, ασταθές και διαρκώς μεταβαλλόμενο επιχειρηματικό περιβάλλον στη χώρα μας. Δεν εμπιστεύεται την ελληνική πολυνομία, αλλά και τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά στον κρατικό μας μηχανισμό, τη ρευστότητα στην πολιτική μας ζωή. Ακριβώς γι’ αυτό ζητεί από την κυβέρνηση αυστηρά προκαθορισμένους και συμφωνημένους όρους και προϋποθέσεις, προκειμένου να επενδύσει στην ελληνική επικράτεια, προστατευμένος από όσα ακόμη και σήμερα υφίστανται ελληνικές και ξένες επιχειρήσεις...

Η ΘΕΩΡΙΑ  ότι θα προσελκύσουμε κεφάλαια κάνοντας δημόσιες σχέσεις, υποβάλλοντας θερμές παρακλήσεις και ποντάροντας στον φιλελληνισμό ή στη συμπάθεια των συνομιλητών μας είναι και απλοϊκή και ξεπερασμένη. Και κυρίως είναι παντελώς αναποτελεσματική. Κανένας δεν θα επενδύσει τα ωραία και ζεστά χρήματά του στην Ελλάδα για την... φουκαριάρα τη μάνα μας, ούτε για τα... ωραία μας μάτια! Το «έξυπνο» χρήμα «σκανάρει» δορυφορικά τον πλανήτη και πηγαίνει κάθε φορά εκεί που θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν οι καλύτερες δυνατές επιχειρηματικές συνθήκες και οι σημαντικότερες ευκαιρίες γρήγορης και μεγάλης κερδοφορίας. Οι μεγάλοι επενδυτές δεν κάνουν ποτέ συναισθηματικές εκπτώσεις. Λειτουργούν με σταθερό και αποκλειστικό οδηγό το συμφέρον τους. Και επομένως όποιος θέλει να τους προσελκύσει πρέπει προηγουμένως να δημιουργήσει το ανάλογο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον.

Η ΒΕΛΤΙΩΣΗ  του επενδυτικού κλίματος είναι τώρα ένα από τα σημαντικότερα στοιχήματα για τη χώρα μας. Ποιος θα φέρει και θα ρισκάρει τα χρήματά του σε μια χώρα που το φορολογικό σύστημα αλλάζει κάθε χρόνο, η διεφθαρμένη και πολιτικά διαπλεκόμενη γραφειοκρατία πνίγει εν τη γενέσει της κάθε νέα και ελπιδοφόρα επιχειρηματική προσπάθεια και ο συνδικαλισμός ασκείται συνήθως, αν όχι πάντα, από κομματικούς εγκάθετους, που ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για τα πολιτικά οφέλη της παράταξής τους, ενώ αδιαφορούν για το πραγματικό συμφέρον των εργαζομένων και της εθνικής μας οικονομίας; Ποιος και γιατί θα θεωρήσει ελκυστικό ένα κράτος στο οποίο η βιομηχανία τροφίμων, για παράδειγμα, εποπτεύεται ή ελέγχεται από έξι διαφορετικά υπουργεία; Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα που οι φορολογικοί συντελεστές είναι οι υψηλότεροι της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής, ενώ η πολιτική και κοινωνική σταθερότητα και «ειρήνη» παραμένουν ζητούμενα; Ποιος και γιατί θα εμπιστευθεί μια χώρα στην οποία η επιχειρηματικότητα θεωρείται «έγκλημα» και ο επιχειρηματίας θέσει και φύσει... ύποπτος;

Ο... ΘΕΙΟΣ  από το Κατάρ ή από την Αμερική δεν πρόκειται να στείλει το... τσεκ, ούτε βέβαια να έρθει, αν όσα προαναφέρθηκαν δεν διορθωθούν. Το χαμηλό εργατικό κόστος δεν αρκεί. Το αποδεικνύουν άλλωστε περίτρανα οι οικονομικοί δείκτες γειτονικών μας χωρών, με μεροκάματα μικρότερα από τα δικά μας, του μνημονίου. Απαιτείται λοιπόν συνολική, ριζική και γενναία αλλαγή νοοτροπίας και κλίματος, ώστε στο επόμενο δορυφορικό «σκανάρισμα» του πλανήτη, που θα κάνουν τα μεγάλα fund, όταν φθάσουν στην Ελλάδα να ανάψει στην οθόνη του υπολογιστή η λέξη «ευκαιρία»... Οι επενδύσεις, όπως και η ανάπτυξη, δεν διατάσσονται, ούτε έρχονται διά παρακλήσεων...

Κουβέλης: Η χώρα πρέπει να απεξαρτηθεί από τις ρυθμίσεις των μνημονίων 02/02/2013 , epikaira.gr "Η ΔΗΜΑΡ ανέλαβε την ευθύνη να συμβάλει σημαντικά στην παραμονή της χώρας στο ευρώ"...

«Η χώρα πρέπει να προχωρήσει μπροστά και να απεξαρτηθεί από τις ρυθμίσεις των μνημονίων» δήλωσε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φ. Κουβέλης κατά την εκδήλωση κοπής της πίτας του κόμματος. Η κυβέρνηση πρόσθεσε, οφείλει να ανταποκριθεί στις ευθύνες που έχει αναλάβει και «να αποδείξει  ότι η χρονιά αυτή είναι η τελευταία χρονιά των θυσιών». Σημείωσε, μάλιστα ότι «το χρέος της ΔΗΜΑΡ είναι η προστασία των αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας και των ανέργων, η άμεση δράση για την ένταξη των νέων στον κόσμο της εργασίας». Τέλος, είπε ότι η ΔΗΜΑΡ ανέλαβε την ευθύνη να συμβάλει σημαντικά στην παραμονή της χώρας στο ευρώ, και ότι, από την ίδια θέση ευθύνης αγωνίζεται αποφασιστικά για την σταθεροποίηση και την ανάκαμψη, με όρους δημοκρατίας και με την μέγιστη δυνατή προστασία της κοινωνίας.

Φόρος κατοχής

Του Ι.Κ.Πρετεντέρη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 04 Φεβρουαρίου 2013 , tanea.gr

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Δεν είναι ακριβές ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει απλώς έναν ενιαίο φόρο στα ακίνητα που θα ενοποιεί απλώς τους ήδη υπάρχοντες φόρους.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει έναν νέο φόρο. Και ότι ο φόρος αυτός είναι κοινωνικά παράλογος - άρα, οικονομικά καταστροφικός...

Να θυμίσω ότι στην Ελλάδα δεν περιμέναμε την τρόικα για να φορολογηθούν τα ακίνητα.

Εως τώρα φορολογούσαμε την απόκτηση του ακινήτου - την αγορά, την οικοδόμηση ή την κληρονομιά...

Φορολογούσαμε τα έσοδα του ακινήτου - τα ενοίκια, δηλαδή...

Φορολογούσαμε την υπεραξία του ακινήτου - τη στιγμή της μεταβίβασής του.

Φορολογούσαμε ακόμη και τη μεγάλη ακίνητη περιουσία για λόγους (υποθέτω) κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ολοι οι αυτοί οι φόροι (πλην του τελευταίου) αναμένεται να διατηρηθούν. Συνεπώς τα περί «ενιαίου φόρου ακινήτων» είναι παραμύθια.

Τι κάνει τώρα η κυβέρνηση; Εγκαθιδρύει έναν πρόσθετο «φόρο κατοχής ακινήτου».

Η ιδέα ενδεχομένως δεν ήταν δική της.

Ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο 2011 ως άλλη μια «βενιζελιά»: ο τότε υπουργός Οικονομικών προκειμένου να εξευμενίσει την τρόικα καθιέρωσε ένα «ειδικό τέλος» κατοχής ακινήτων για τα επόμενα δύο χρόνια (2011-2012)

Το ειδικό αυτό τέλος κατεβλήθη από τον ελληνικό λαό με μεγάλη γενναιοδωρία και υψηλή αίσθηση εθνικής ευθύνης λόγω της κρισιμότητας των στιγμών. Ετσι σώθηκε ο προϋπολογισμός.

Ερχεται τώρα η σημερινή κυβέρνηση να μετατρέψει το ειδικό σε γενικό, το πρόσκαιρο σε μόνιμο και τη γενναιοδωρία σε κοροϊδία.

Ο ελληνικός λαός θα καλείται εφεξής να καταβάλει όλους τους φόρους που προαναφέραμε συν τον πρόσκαιρο που γίνεται μόνιμος, τον φόρο κατοχής.

Η αδιανόητη δικαιολογία του οικονομικού επιτελείου είναι ότι «είτε σας αρέσει είτε δεν σας αρέσει, αυτό συμφωνήθηκε με την τρόικα!».

Και ότι ο νέος φόρος δεν θα οδηγήσει σε αυξημένες φορολογικές επιβαρύνσεις αφού θα ανέρχεται σε 3,2 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου σε όσα μάζευαν έως τώρα με τη «βενιζελιά» και τους άλλους φόρους μεγάλης ακίνητης περιουσίας.

Λυπάμαι, αλλά ούτε το ένα αποτελεί επιχείρημα ούτε το άλλο.

Κατ' αρχάς, αν συμφώνησαν μια ανοησία με την τρόικα, κακώς τη συμφώνησαν - ας πρόσεχαν!..

Από την άλλη, τα 3,2 δισ. ευρώ δεν τα ψάχνουν στις ελβετικές Αλπεις ούτε στο καντόνι του Απεντσελ, αλλά σε μια ήδη εξουθενωμένη από τους φόρους χώρα.

Σε μια κοινωνία που βυθίζεται στην ανέχεια και που δεν έχει άλλες ανοχές ούτε αντοχές.

Είμαι βέβαιος λοιπόν πως αν μπορούσαν να αντιληφθούν την πραγματική κατάσταση της χώρας αποκλείεται να συζητούσαν τέτοια πράγματα με την τρόικα.

Και γι' αυτό ελπίζω να την αντιληφθούν όσο πιο σύντομα γίνεται.

Πριν το photoshop

04/02/2013

του Κώστα Γιαννακίδη , protagon.gr

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοσδήποτε άλλος διαθέτει στοιχεία στη διάθεσή του για βασανισμούς συλληφθέντων και όχι για τραυματισμούς τρομοκρατών όφειλε ήδη να τα έχει καταθέσει στη Δικαιοσύνη.» Αυτό είναι από ανακοίνωση του υπουργείου Δημοσίας Τάξης. Και είναι γελοίο. Γιατί ποτέ κανείς δεν έχει αποδείξεις που στέλνουν τον αστυνομικό στο δικαστήριο ή στο σπίτι του.
Φυσικά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει στοιχεία. Κανένας δεν μπορεί να αποδείξει πώς χτυπήθηκαν οι ληστές του Βελβεντού. Είναι βέβαιο ότι χτυπήθηκαν από αστυνομικούς. Έγινε κατά τη σύλληψη ή κατά την ανάκριση; Κατά τη σύλληψη, ισχυρίζεται το υπουργείο. Κατά την ανάκριση, ωρύονται οι συγγενείς. Οι ίδιοι, ούτως ή άλλως, δεν μπορούν να μιλήσουν. Δεν τους επιτρέπονται ούτε τα τηλεφωνήματα. Τα λένε όλα οι φωτογραφίες τους που δημοσιεύονται στον δικτυακό τόπο της Αστυνομίας. Όχι, η Αστυνομία δεν αποφάσισε να βρεθεί αντιμέτωπη με την αλήθεια. Η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών έγινε μετά από εντολή του εισαγγελέα. Ακόμα δεν μάθαμε ποιος και γιατί έδωσε την εντολή της ψηφιακής επεξεργασίας τους.
Δεν ξέρω πόσα παίρνει ο άνθρωπος που δουλεύει το photoshop στην Αστυνομία. Όσα και αν παίρνει, δεν αξίζει τον μισθό του. Εκτός και αν το ξύλο είναι πιο δυνατό από το software. Είναι. Προσπάθησαν να ευπρεπίσουν, κάπως, τα πρόσωπα που έδωσαν στη δημοσιότητα. Αδύνατο. Και οι τέσσερις έχουν φάει τόσο ξύλο που δεν χρειάζονται photoshop, αλλά πλαστική επέμβαση. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ξαναδεί τόσο σκληρές φωτογραφίες συλληφθέντων. Και αν θέλετε, δεν με σοκάρει τόσο η κάλυψη του τραύματος στο λαιμό, όσο η φωτογραφία από την οποία έχει αφαιρεθεί το χέρι που κρατάει από τα μαλλιά το κεφάλι ενός άνδρα. Όμως έχουν έναν δρόμο αυτά τα πράγματα και, δυστυχώς, ξέρουμε πού οδηγεί. Το υπουργείο θα επιμένει ότι η διαδικασία της σύλληψης είχε τόση ένταση και διάρκεια που άνοιξε τρύπες στα κεφάλια των δραστών. Πειστικό; Όσο και οι ισχυρισμοί που δηλώνουν ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται βασανιστήρια. Μετά οι συγγενείς θα αναζητούν το δίκαιο που υποτίθεται ότι χορηγεί η δημοκρατία. Μάταια.
Πιθανότατα η υπόθεση θα εξελιχθεί σε μια μεγάλη «ζαρντινιέρα» όπου η πράξη των δραστών θα υπερισχύσει της κακοποίησης που, μάλλον, υπέστησαν. Κακώς. Διότι αν οι συλληφθέντες έχουν ασκόπως κακοποιηθεί, τότε έχουμε δύο διαφορετικά εγκλήματα, διαφορετικής βαρύτητας. Τώρα βέβαια αρκετοί από σας μουρμουρίζουν ότι έτσι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Δεν θα έπρεπε. Ούτε να γίνεται, ούτε να το μουρμουρίζετε. Κάποιοι λέτε «εντάξει, καλά τους έκαναν». Εκεί είναι το πρόβλημα. Διότι υπάρχουν και άλλοι που βλέπουν τα αγόρια να χτυπούν με τα καλάσνικοφ και λένε ακριβώς το ίδιο. 

Ο Νίκος δεν είναι τέρας

04/02/2013

του Γιάννη Παντελάκη , protagon.gr

«Γράψε κάτι για τον Νίκο, δεν είναι αυτό το τέρας που περιγράφουν κάποιοι...». Δυο ημέρες γυρίζει στο μυαλό μου αυτή η φράση από το SMS που ήρθε από το εξωτερικό. Ανήκει σε μια παιδική του φίλη. «Πόσο παιδική;», θα πείτε. Ο Νίκος, είναι μόνο είκοσι χρονών. Πορεύτηκαν μαζί από τα πρώτα τους χρόνια και μέχρι την εφηβεία. Στα καλύτερά τους χρόνια, τότε που όλα τα παιδιά ανοίγονται στον κόσμο.
Τώρα λοιπόν που η σκόνη έκατσε, έστω προσωρινά, να σας γράψω δυο λόγια για τον Νίκο. Δυο μόνο, για ένα από τα τέσσερα παιδιά που κατηγορούνται για ληστεία στην Κοζάνη. Ένα από τα παιδιά των σοκαριστικών φωτογραφιών που έδωσε η αστυνομία στην δημοσιότητα. Με έντονα τα ίχνη βασανισμού και ας λέει ο,τι θέλει ο Δένδιας.
Ο Νίκος, ήταν σαν όλα τα παιδιά, τα παιδιά μας. Είχε τις παρέες του, τους φίλους του, την ομάδα του, τις ανησυχίες του. Δεν ήταν ιδιόμορφος, δεν ξεχώριζε με αρνητικό πρόσημο. Ο Νίκος ήταν ένα από τα χιλιάδες παιδιά, που αμφισβητούν, οργίζονται, ερωτεύονται, ανησυχούν, ονειρεύονται. Δεν χρειάζονται άλλες περιγραφές της ιδιωτικότητάς του, αρκετό διασυρμό θα υποστεί το επόμενο διάστημα. Και αυτός και η οικογένειά του.
Ο Νίκος, έπαψε να είναι σαν τα παιδιά μας, ένα παγωμένο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008. Όταν είδε τον κολλητό του φίλο να πέφτει πλάι του νεκρός από την σφαίρα του Κορκονέα. Από τότε, ο Νίκος δεν ήταν σαν όλα τα παιδιά. Απομονώθηκε, απομακρύνθηκε, οι φίλοι τον έβλεπαν λιγότερο. Όπως φάνηκε αργότερα, αναζήτησε άλλους δρόμους, άλλες διεξόδους για να διοχετεύσει όλο αυτό που είχε εισπράξει στα 16 του χρόνια. Και δεν ήταν λίγο ε;
Δεν είμαι ψυχολόγος, δεν παριστάνω τον ερμηνευτή συμπεριφορών, δεν είμαι ο ειδικός. Απλά, γράφω αυτό που γνωρίζω. Ναι, ο Νίκος δεν είναι το τέρας που περιγράφουν κάποιοι...
  

Συνέντευξη του γραμματέα της ΔΗΜΑΡ και βουλευτή Επικρατείας, Σπύρου Λυκούδη, στην εφημερίδα «Ημερησία του Σαββάτου» και το δημοσιογράφο Δημήτρη Τσιούφο

• 

Δημοσιεύτηκε στις Σάββατο, 02 Φεβρουαρίου 2013 11:45

- Κύριε Λυκούδη, το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση οδηγήθηκε στην υιοθέτηση μιας σκληρής στάσης απέναντι στις απεργιακές κινητοποιήσεις με αποκορύφωμα την επίταξη των εργαζομένων στα Μέσα Σταθερής Τροχιάς, ενώ προηγουμένως συγκρούστηκε με τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο στις καταλήψεις. Που κατά την άποψή σας έπραξε καλώς, που υπήρξαν λάθη, τι θα μπορούσε να αποφευχθεί;

- Τα αρμόδια υπουργεία στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ενήργησαν με τρόπο που θα μπορούσε να περιγραφεί και ως «επίδειξη αποφασιστικότητας και πυγμής». Η Δημοκρατική Αριστερά  είπε καθαρά και ξάστερα ότι με την αποφασιστικότητα για την υπεράσπιση της νομιμότητας συμφωνούμε, με τις αδιάλλακτες, όμως, δήθεν αγωνιστικές επιδείξεις από τη μια και τις επιδείξεις κυβερνητικής «πυγμής» από την άλλη,  που χειροκροτούν τα ένθεν κακείθεν κομματικά ακροατήρια, διαφωνούμε οριζοντίως και καθέτως. Και ο νοών νοείτω!

Αυτά είναι σημάδια αδράνειας,  ενδείξεις πολιτικής ένδειας και ατολμίας, κι ας εμφανίζονται ως ενδείξεις αντίστασης ή πυγμής. Εμείς,  κ. Τσιούφο, περιμέναμε  ότι θα εκδηλωθεί μια προσπάθεια αναβίωσης του σκληρού ροκ του δικομματισμού, μόλις τερματιζόταν η συζήτηση για την παραμονή της  Ελλάδας στην Ευρωζώνη.  Βλέπετε, οι ενδιαφερόμενοι να πρωταγωνιστήσουν σε μια νέα δικομματική πόλωση, πιστεύοντας ότι τους συμφέρει, είχαν ήδη εμφανιστεί.

Σήμερα όμως χρειάζεται να συμφωνήσουμε και να υλοποιήσουμε εθνικές πολιτικές παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και να εγκαθιδρύσουμε συνθήκες εθνικής συνεννόησης  και πολιτικής σταθερότητας.  Γι΄αυτό η επιχειρούμενη νέα δικομματική πόλωση πρέπει να αποκρουστεί αποφασιστικά. Να αποτύχουν δηλαδή, όσοι φιλοδοξούν να ξαναπερπατήσουν στα χνάρια του δικομματισμού. Με δυο λόγια, για τη ΔΗΜΑΡ οι λέξεις κλειδιά, που περιγράφουν και το πολιτικό πλαίσιο των επιλογών της, είναι: σοβαρότητα, ευθύνη, συναινέσεις.

- Η επίδειξη πυγμής, ωστόσο, σε συνδυασμό με την εκταμίευση της δόσης και τις εξελίξεις στην οικονομία φαίνεται- δημοσκοπικά τουλάχιστον- ότι “βγήκε”στον Αντ. Σαμαρά. Που αποδίδετε την στάση αυτή της κοινωνίας τη στιγμή μάλιστα που οι πολίτες άρχισαν να πληρώνουν το κόστος από την εφαρμογή των μέτρων;

-  Η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ, η εκταμίευση της μεγάλης δόσης του Δεκεμβρίου και η κατά πάσα πιθανότητα αποφυγή της χρεοκοπίας, φαίνεται ότι πραγματικά «βγήκε», άλλαξε δηλαδή το κλίμα.  Όποιος βλέπει ότι «βγήκε» στον κ. Σαμαρά, κάνει πολύ πρόχειρες εκτιμήσεις. Η διαφαινόμενη πορεία σταθεροποίησης της οικονομίας μας είναι αποτέλεσμα των μεγάλων θυσιών της κοινωνίας και της συνολικής προσπάθειας σοβαρής διαχείρισης αυτών των θυσιών από τη συγκυβέρνηση. Αυτό είναι που «βγήκε».

- Μέσα στην εξέλιξη αυτή των γεγονότων παρακολουθήσαμε και μια κλιμάκωση της σύγκρουσης μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρείται πως η σύγκρουση αυτή κινείται μέσα στο πλαίσιο της συνήθους και θεμιτής ίσως πολιτικής αντιπαράθεσης ή σε κάποιες περιπτώσεις ξέφυγε σε ατραπούς επικίνδυνους για το πολιτικό μας σύστημα;

- Αν οι συνθήκες στη χώρα μας σήμερα ήσαν οι συνήθεις της περιόδου της σήψης και, επομένως αν ήταν συνήθης και δεδομένη η συνέχιση των σάπιων δικομματικών επικοινωνιακών παιχνιδιών, η ΔΗΜΑΡ δεν θα συγκυβερνούσε με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Θα ήταν στα κεραμίδια. Ευτυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει. Μας ενοχλεί βαθύτατα ο πόλεμος των ανακοινώσεων όξυνσης και έντασης ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντιλαμβάνονται πού οδηγούν; 

- Πως αντιλαμβάνεστε και που αποδίδετε τη θεαματική μεταστροφή της κεντρικής πολιτικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή άρχισε να διαμορφώνεται με τα ταξίδια του Αλ. Τσίπρα στο Βερολίνο και στη Ν. Υόρκη;

-  Δεν αντιλαμβάνομαι τα ταξίδια του κ. Τσίπρα  ως θεαματική μεταστροφή της πολιτικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ. Η ποιότητα και η σταθερότητα μιας τέτοιας μεταστροφής απαιτεί πολιτική τόλμη για να ολοκληρωθεί και σχετικά ικανό χρόνο για να εμπεδωθεί και να κριθεί. Προς το παρόν είμαι βέβαιος ότι η λεγόμενη μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ  προς ρεαλιστικές επεξεργασίες και προτάσεις είναι ένας επικοινωνιακός ελιγμός, που σχετίζεται αφενός με τις δημοσκοπήσεις, που αποτυπώνουν μια στασιμότητα της επιρροής του στα μεσαία στρώματα της κοινωνίας,  και αφετέρου με την ανάγκη του να πείσει τη διεθνή κοινότητα ότι είναι ένα αστικού τύπου αριστερό κόμμα χωρίς ακραίους και ακρότητες.  Αλλά και αυτή η επικοινωνιακή προσπάθεια είναι γεμάτη αντιφάσεις και γι΄αυτό νομίζω αναποτελεσματική.

- Στην τελευταία του συνέντευξη, στην κρατική τηλεόραση, ο κ. Τσίπρας μίλησε για πρώτη φορά για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, προσθέτοντας τον όρο “εθνικής σωτηρίας” ανοίγοντας την “βεντάλια” και σε δυνάμεις εκτός της Αριστεράς. Πόσο εφικτή μπορεί να είναι μια τέτοια εξέλιξη και πόσο αφορά τη ΔΗΜΑΡ μια πρόσκληση συνεργασίας που πιθανότατα θα σας απευθύνει η Κουμουνδούρου;

- Ο κ. Τσίπρας ονόμασε «εθνικής σωτηρίας» μια ενδεχόμενη μελλοντική κυβέρνησή του. Δήλωσε μάλιστα ότι δεν μπορεί να επωμιστεί μόνος ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό το εθνικό έργο, ακόμη και σε περίπτωση αυτοδυναμίας. Να μια σωστή διαπίστωση! Αυτός εξάλλου είναι ο λόγος για τον οποίο η ΔΗΜΑΡ, παρά τις άθλιες λοιδορίες του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να σκέφτεται μήπως λερωθεί  το λευκό  ιδεολογικό και πολιτικό της πουκάμισο, έβαλε πλάτη σ΄αυτήν την κυβέρνηση, αναζητώντας με αίσθημα εθνικής ευθύνης μια δυνατότητα εξόδου από την κρίση.  Όμως, κ. Τσιούφο, πώς να διαμορφώσει συμμαχίες ο ΣΥΡΙΖΑ; Με ποια πολιτική; Με ποια πρακτική; Παρακολουθήστε την καθημερινότητά του. Δυναμιτίζει κάθε γέφυρα συνεννόησης, επιτίθεται,  συχνά με ανοίκειο και προσβλητικό για την Αριστερά ύφος, σε στελέχη της ΔΗΜΑΡ και καλλιεργεί συστηματικά μια απαξίωση, μια  μανιχαϊστική αντίληψη για τις πολιτικές συνεργασίες. Με τέτοια πολιτική ο ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, είναι και θα μείνει μόνος.

- Την Τετάρτη ο Αλ. Αλαβάνος υποστήριξε πως παρά το γεγονός ότι ένα κόμμα αριστερής καταγωγής είναι στην κυβέρνηση και ένα άλλο αξιωματική αντιπολίτευση, ποτέ τα τελευταία χρόνια δεν ήταν τόσο μεγάλη η πολιτική απουσία της Αριστεράς, αλλά και πως η ΝΔ δεν έχει προγραμματικό και ιδεολογικό αντίπαλο. Πως σχολιάζεται σε ότι σας αφορά τουλάχιστον την εκτίμηση αυτή;

- Διάβασα προσεκτικά τη συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου. Σε κάποια σημεία κάνει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, αλλά θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι δεν μας αφορούν. Να υπενθυμίσω όμως ότι ο Αλέκος Αλαβάνος υπήρξε για πολλά χρόνια ο άνθρωπος που καθόριζε την ιδεολογική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, τη  φυσιογνωμία και τη δυναμική των συνεργασιών του, τα πολιτικά και κοινωνικά του εργαλεία, την πορεία του εν τέλει. Και θα ήθελα, κάποτε, να μάθω τι σκέφτεται ο Αλέκος, με την αναμφισβήτητη τόλμη που χαρακτηρίζει τη σκέψη του, για τη συνεισφορά της Αριστεράς στην πρόοδο του λαού και του πολιτικού συστήματος, όσο ο ίδιος καθόριζε την πορεία της.

- Πώς αντιμετωπίζετε το αγροτικό ζήτημα με την ευκαιρία των νέων αγροτικών κινητοποιήσεων;

-  Με δεδομένο βεβαίως  το γενικό δημοσιονομικό πλαίσιο, πρέπει να δούμε με προσοχή τη νέα ποιότητα που φέρνει στον αγροτικό κόσμο η δυναμική εμφάνιση των νέων αγροτών και τις ανάγκες που γεννά. Διότι δεν είναι οι αγρότες των επιδοτήσεων και της αδράνειας αλλά νέοι σε ηλικία, με διάθεση, γνώσεις και δημιουργικότητα.  Σ΄αυτούς θα στηριχθεί η αναδιοργάνωση της αγροτικής οικονομίας.  Και τα ζητήματα που θέτουν πρέπει να τα δούμε πολύ σοβαρά και με ολοκληρωμένο τρόπο, διότι δεν είναι μόνο το αγροτικό πετρέλαιο ή η φορολογία αλλά και η γεωργική εκπαίδευση και  κατάρτιση, τα ζητήματα εμπορίας και διάθεσης προϊόντων και κυρίως το μεγάλο θέμα της επιχειρηματικότητας των νέων αγροτών.

Ούτε λεφτά ούτε ιδέες

Του Νίκου Ξυδάκη , kathimerini.gr

​​Δεν πρόκειται για κρίση, αλλά για καταστροφή. Ο φίλος που μου το έλεγε αυτό χθες είναι πολύπειρος δημοσιογράφος, καλλιεργημένος και κοσμοπολίτης, συνήθως πολύ νηφάλιος και συγκρατημένος στις εκφράσεις του. Η κρίση είναι παροδική, τα αποτελέσματά της είναι αναστρέψιμα· η καταστροφή αφήνει πίσω της ερείπια, μη αναστρέψιμα – συμπλήρωσε. Μου εξήγησε κι άλλα, για τον βαθύ κοινωνικό μετασχηματισμό που προκαλούν η μακρόχρονη ύφεση και ανεργία, για την οριστική πτώση των αδύναμων στρωμάτων κάτω από το όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης, για τη δομική φτώχεια και την απελπισία. Δεν μπορούσα να διαφωνήσω. Αλλωστε, την ίδια μέρα διαβάζαμε στον Τύπο την αγωνιώδη έκκληση δώδεκα επιφανών Ευρωπαίων συγγραφέων· υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη δεν περνάει κρίση, αλλά πεθαίνει όπως την ξέραμε, ότι απειλούνται η δημοκρατία και ο πολιτισμός της. Από την αρχή της ελληνικής κρίσης διακρίναμε τη βαθύτατα πολιτική φύση της, τα ηθικά και πνευματικά αίτια που μας οδήγησαν στο οικονομικό ρήγμα. Αλλωστε, δεν είναι μόνο ελληνική, είναι κρίση αξιακή στον πυρήνα των δημοκρατικών κρατών της Δύσης, είναι κρίση της δημοκρατίας και κρίση της πολιτικής, και είναι κρίση ανθρωπολογική, στο μέτρο που οι πολίτες–παραγωγοί εξέπεσαν σε υπερχρεωμένους πελάτες και καταναλωτές, χειραγωγούμενοι και τρομοκρατούμενοι. Στο φόντο πάντα υπέβοσκε η σύγκρουση για την κυριαρχία· η κρίση κατέδειξε τη σύγκρουση και μαζί έδειξε το αποκρουστικό πρόσωπο της ανισότητας: η διαρκώς μεγεθυνόμενη ανισότητα υπονομεύει την ελευθερία και τη δημοκρατία, αλλά και την ιστορική μοίρα της Δύσης. Η πνευματική παρακμή είναι φανερή και στο ελληνικό παράδειγμα, τόσο ως αίτιο όσο και ως αποτέλεσμα της συντελούμενης καταστροφής. Οι Ελληνες στον εικοστό αιώνα πέρασαν διά πυρός και σιδήρου: αλλεπάλληλοι πόλεμοι, εμφύλιοι, μαζική προσφυγιά και μαζική μετανάστευση, πτωχεύσεις. Εμειναν όρθιοι παρ’ όλ’ αυτά, επειδή ταυτόχρονα σφυρηλατούσαν ταυτότητα, συνείδηση, γλώσσα, τέχνη, πολιτικές στρατηγικές – με έναν λόγο: πολιτισμό. Λαϊκό και λόγιο, εν παραλλήλω και εν συνθέσει. Η αλληλουχία ταπεινώσεων, θριάμβων και καταστροφών έως το ’22 οδήγησε στη μεγάλη σύνθεση της γενιάς του ’30, η οποία επηρέασε βαθιά τις τέχνες και τα γράμματα στον καιρό της, αλλά κυρίως έδωσε ιδεολογικούς καρπούς στη μεταπολεμική περίοδο, όταν εσίγασαν τα τουφέκια του Εμφυλίου. Tότε, μέσα από τις στάχτες εμπεδώθηκε το λαϊκό τραγούδι, το εκ του ρεμπέτικου καταγόμενο, απενοχοποιημένο και ενωτικό, και τότε η υψηλή τέχνη της γενιάς του ’30 μπήκε στα χείλη των μαζών, ενοποιητικά και ανυψωτικά. Η άνοιξη του ’60 σηματοδότησε την εν τω βάθει αναχώνευση των αισθητικών και ιδεολογικών συνθέσεων που είχαν αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του ’20, και από αυτή την πλούσια ύλη εξακολούθησε να τρέφεται ο ελληνισμός έως και σχετικά πρόσφατα. Εως ότου το ήθος του νεόπλουτου και του σκυλάδικου, αυτό που είχε ξεμυτίσει μες στη χουντική επταετία, ανέλαβε αυτό να ενοποιήσει τα μικροαστικά και εργατικά στρώματα με την ελίτ του πλούτου. Λίγο πριν μας χτυπήσει η καταστροφή, λαός και Κολωνάκια συναγελάζονταν εκ κραιπάλη στα ίδια διασκεδαστήρια: ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος συγκεφαλαίωσε τον εξισωτισμό της σκυλοπόπ κραδαίνοντας γαρδένιες και κιλότες, οι δε ιδεολογικοί μηχανισμοί είχαν μετεγκατασταθεί στα γκλόσι περιοδικά και στα κανάλια. Με αυτή την πνευματική και αισθητική σκευή, με αυτή τη βιοθεωρία οικοδομούσαμε vita activa. Και το απόθεμα της γενιάς του ’30, εν τω μεταξύ, το τολμηρό ζεύγμα λαϊκού και μοντέρνου, εντόπιου και διεθνούς, εξανεμίστηκε και θάφτηκε. Η ελληνική ιδιοπροσωπία εξέπεσε σε χυδαία αυταρέσκεια και πνευματική οκνηρία, σε ακηδία και απάθεια, σε βαθύ επαρχιωτισμό και εθελοδουλία. Πολύ πριν από την πτώχευση. Επειδή λεφτά δεν υπάρχουν ούτε θα εμφανιστούν σύντομα και άφθονα. Επειδή η υλική καταστροφή θα πολλαπλασιάζει τη σύγχυση και την αμάθεια, επειδή η παιδεία γίνεται πιο ταξική και από τα χρόνια του ’50, επειδή κανείς εξωχώριος δεν θα μας σώσει, μόνη ελπίδα είναι ένα σχέδιο πνευματικής ανασυγκρότησης απολύτως συγχρονισμένο με την ανάσχεση της ένδειας. Χρειαζόμαστε ιδέες, ταυτότητα, σκελετό, χρειαζόμαστε σύνδεση με την παράδοση, μια επανερμηνεία που να μπολιάζει το ζοφερό παρόν, επινόηση του μέλλοντος. Χρειαζόμαστε υπερβάσεις. Ας μην είναι σχέδιο – μεγάλες κουβέντες. Ας είναι σκέψη και πράξη, διαρκείς,

Επίδειξη ισχύος Σαμαρά

Γιώργος Δελαστίκ , ethnos.gr

Η απόφαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να προχωρήσει σε ολομέτωπη σύγκρουση με το ΚΚΕ ήταν αναμφισβήτητα μια σοβαρή πολιτική επιλογή. Εστειλε τα ΜΑΤ να δείρουν, να «τσουβαλιάσουν» και να σύρουν στα δικαστήρια δεκάδες από τους κορυφαίους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, κάνοντας επίδειξη πυγμής και απέναντι στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Με αυξημένη αυτοπεποίθηση μετά την πολιτική επιστράτευση των χιλιάδων εργαζομένων στο μετρό, τον ηλεκτρικό και το τραμ, και την υποχώρηση των εργαζομένων στα λεωφορεία και τους σιδηροδρόμους, ο πρωθυπουργός επιτίθεται κατά του ΚΚΕ για να διαπιστώσει αν υποχωρεί και αυτό στις πιέσεις με την ίδια ευκολία που υποχωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ενδέχεται το πείραμα αυτό να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνο για την κυβέρνηση από όσο φαντάζεται ο Α. Σαμαράς.

Τίποτα δεν θα χάσει το ΚΚΕ, αν αδράξει την ευκαιρία και κλιμακώσει την αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση. Κόμμα του 4,5% είναι! Εκλογικά οφέλη θα αποκομίσει οπωσδήποτε, αν ακολουθήσει σκληρή γραμμή. Αριστεροί ψηφοφόροι θα επανακάμψουν σίγουρα στο ΚΚΕ, απογοητευμένοι από τη δεξιά στροφή του Αλέξη Τσίπρα. Η ζωή είναι όμως αυτή που θα δείξει αν η ηγεσία του ΚΚΕ θα τολμήσει τη σύγκρουση με τη συγκυβέρνηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 27% και η ηγεσία του νομίζει ότι βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας. Πριν καν την κερδίσει, έχει αποδυθεί σε έναν αγώνα να πείσει τις ελίτ -και μάλιστα όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και εκείνες της Γερμανίας και των ΗΠΑ- ότι ο Τσίπρας θα είναι ικανότερος διαχειριστής της εξουσίας από τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη. Αυτό συνιστά λάθος στρατηγικής σημασίας. Αυτή η στάση παγώνει τον κόσμο, ο οποίος πίστεψε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι φορέας ενός οράματος αλλαγής των πραγμάτων, όχι απλώς ένας καλύτερος διαχειριστής του συστήματος.

Η κυβέρνηση πιέζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον ηγέτη του για να τους αποκαλύψει ως αναξιόπιστους στα μάτια τόσο του ελληνικού κατεστημένου όσο και των ξένων επικυρίαρχων. Καθόλου δεν έχει στόχο να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα πιο κοντά στις θέσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Αντιθέτως, τρέμει στην ιδέα ότι μπορεί οι ελίτ της χώρας μας ή της Γερμανίας να εκτιμήσουν κάποια στιγμή ότι ο Τσίπρας έχει κάνει τόσες υποχωρήσεις ώστε στις δεδομένες συνθήκες να κριθεί «πρωθυπουργήσιμος». Αυτό θα σημάνει το άμεσο πολιτικό τέλος Σαμαρά!

Η εικόνα κυριαρχίας που προσπαθεί με τη βοήθεια των φιλικών της μέσων ενημέρωσης να εκπέμψει η κυβέρνηση είναι εν πολλοίς επίπλαστη και απατηλή. Η με πρωτοφανή ένταση αντιλαϊκή και φορομπηχτική πολιτική που ακολουθεί υπονομεύει την πολιτική της επιρροή σε ολοένα και περισσότερα κοινωνικά στρώματα και ομάδες. Είναι εύκολο π.χ. να «ντύσεις στο χακί» τους εργαζόμενους στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά αν μετά από αυτό νομίζεις ότι θα σε ψηφίσουν στις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές, προφανώς πλανάσαι πλάνην οικτράν.

Οι φόροι στα ακίνητα που επιβάλλει με διαρκώς αυξανόμενο μένος η συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη έχει φέρει εκτός εαυτού και το συντηρητικότερο κομμάτι της κοινωνίας, το οποίο παραδοσιακά ψήφιζε τη ΝΔ. «Θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα σας πάρουν τα σπίτια» ήταν το σύνθημα της Δεξιάς πριν από μισόν αιώνα, στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Τα σπίτια του κοσμάκη όμως θα τα είχαν ήδη πάρει σε αξιόλογο ποσοστό οι τράπεζες εξαιτίας της πολιτικής του... δεξιού Σαμαρά, αν δεν ήταν ο νόμος Κατσέλη που απαγορεύει προσωρινά τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας!

Αύξηση φόρων... 465% (!) υπέστησαν τα ακίνητα μέσα σε μόλις δύο (!) χρόνια, όπως αποδεικνύουν τα επίσημα κρατικά στοιχεία. Το 2010, πρώτη μνημονιακή χρονιά, η κυβέρνηση μάζεψε από φόρους στα ακίνητα 487 εκατομμύρια ευρώ. Το 2011 το ποσό αυτό υπερδιπλασιάστηκε και πήγε στα 1,17 δισεκατομμύρια, ενώ το 2012 υπερδιπλασιάστηκε εκ νέου σε σχέση με το 2011 και εκτοξεύθηκε στα 2,75 δισεκατομμύρια! Συνολικό ποσοστό αύξησης 465%. Για το 2013 βρισκόμαστε στη φάση των σχεδίων ακόμη, αλλά έχουν προϋπολογίσει ότι θα επιβάλουν στα ακίνητα φόρους ύψους 3,2 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Εφριξε ως κι ο Μητσοτάκης - ο Κυριάκος, όχι ο «ορίτζιναλ». Μιλώντας στη Βουλή, χαρακτήρισε το 2013 ως «έτος δήμευσης της ακίνητης περιουσίας των πολιτών»!

Κώστας Κουφογιώργος , enet.gr

«Η Δημοκρατία δεν εκδικείται»

Έρευνα για τα παραμορφωμένα πρόσωπα των συλληφθέντων ζητά η ΔΗΜΑΡ

Αθήνα , 3/2/2013 , in.gr

Έρευνα και εξηγήσεις για τα παραμορφωμένα από τον ξυλοδαρμό πρόσωπα των συλληφθέντων στην Κοζάνη ζητά με ανακοίνωσή του ο γραμματέας της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ Σπύρος Λυκούδης.

Η ανακοίνωσή του έχει ως εξής: «Η τρομοκρατία είναι εχθρός της κοινωνίας και η Δημοκρατία πρέπει να την αποκρούσει αποφασιστικά. Η Δημοκρατία, όμως, δεν εκδικείται.

»Για τα παραμορφωμένα από τον ξυλοδαρμό πρόσωπα των συλληφθέντων στην Κοζάνη απαιτούνται έρευνα και εξηγήσεις».

Newsroom ΔΟΛ

Κουίζ: Τι έσβησε με το Photoshop η ΕΛΑΣ;

22:56, 02 Φεβ 2013 | tvxs.gr

Εμφανή είναι τα σημάδια παραποίησης των φωτογραφιών που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΑΣ, με τους τέσσερεις συλληφθέντες της Κοζάνης. Κρύβουν τα χέρια αστυνομικών που τους ανάγκασαν να ποζάρουν στο φακό ή κάτι άλλο; Αυτό που δεν κρύβεται είναι το άρπα κόλλα και οι μώλωπες.

Στην πρώτη(αριστερά και δεξιά από το πρόσωπο) και τη δεύτερη φωτογραφία (στον λαιμό),είναι εμφανή τα σημάδια γόμας photoshop. Πιθανώς να έχουν σβηστεί τα χέρια των αστυνομικών που κρατούσαν το κεφάλι των συλληφθέντων για να φωτογραφηθούν. Στην τρίτη, το κόκκινο δεν είναι μπλουζάκι ενώ στην τέταρτη κάποιος έχει επεκτείνει άγαρμπα το φρύδι στο (χτυπημένο) μάτι.

Υπάρχει τέλος και ένα ερώτημα:τόσες φορές έχει καταδικαστεί η Ελλάδα για κακοποίηση και βασανισμούς κρατουμένων. Δεν ενδιαφέρει καθόλου αυτό τον κ. Δένδια; (Πατήστε πάνω στις εικόνες)

Οι Βούλγαροι ψήφισαν υπέρ της δημιουργίας πυρηνικών εργοστασίων. Γιατί;

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/02/2013

Της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου , Η ΑΥΓΗ

Οι άνθρωποι οι οποίοι οδηγούνται στην εξαθλίωση και αντιμετωπίζουν άμεσα το φάσμα του θανάτου από πείνα είναι φυσικό να αδιαφορούν για τις απώτερες επιπτώσεις της ραδιενέργειας στους ίδιους, τα παιδιά τους ή το περιβάλλον

Η είδηση ήταν αποκαρδιωτική. Οι Βούλγαροι ψήφισαν υπέρ των πυρηνικών εργοστασίων, ενώ εξακολουθεί και λειτουργεί το απαρχαιωμένο, επικίνδυνο Κοζλοντούι και ενώ είχε σταματήσει η κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου στο Μπέλενε λόγω του τεράστιου κόστους. Ας σημειωθεί ότι, λόγω των μετεωρολογικών συνθηκών της περιοχής (βόρεια ρεύματα), η Ελλάδα απειλείται περισσότερο από κάποιο ατύχημα.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θεωρείται συνέπεια της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης στη χώρα και θα πρέπει να μας ανησυχεί ιδιαίτερα. Οι άνθρωποι οι οποίοι οδηγούνται στην εξαθλίωση και αντιμετωπίζουν άμεσα το φάσμα του θανάτου από πείνα είναι φυσικό να αδιαφορούν για τις απώτερες επιπτώσεις της ραδιενέργειας στους ίδιους, τα παιδιά τους ή το περιβάλλον. Επιπρόσθετα το οικονομικό λόμπι τάζει τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και την υπερκάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών με “φθηνή” εξαγώγιμη ενέργεια.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάθε λαός είναι δυνατόν να ψηφίσει όπως οι Βούλγαροι. Ας θυμηθούμε ότι το ίδιο είχε συμβεί και με τους Ιάπωνες, που, αν και είχαν βιώσει τη φρίκη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι υπερασπίζονταν την “ειρηνική” χρήση των πυρηνικών μέχρι που έπαθαν τη Φουκουσίμα.
Έτσι, ενώ στην Ιαπωνία συνεχίζεται η διαρροή ραδιενέργειας, με αποτέλεσμα να αλιεύονται ψάρια με ραδιενέργεια 2.500 φορές περισσότερο του επιτρεπόμενου ορίου και από την Αμερική μέχρι την Ανταρκτική εξακολουθούν να μετρούν στις ακτές την αύξηση της ραδιενέργειας, την ώρα που και η Τουρκία εμμένει στην κατασκευή νέων πυρηνικών εργοστασίων, στην Ελλάδα (σε αντίθεση με τον πανικό από το Tσέρνομπιλ) παρατηρείται εφησυχασμός.
Ο περισσότερος κόσμος δεν κατανοεί το γιατί η Φουκουσίμα θεωρείται σοβαρότερο πυρηνικό ατύχημα από το Tσέρνομπιλ και είναι νίκη του πυρηνικού λόμπι η υποβάθμιση στο μυαλό των πολιτών του κινδύνου σε τοπικό πρόβλημα της Ιαπωνίας.
Γιαυτό είναι χρήσιμο να γίνει κατανοητή η διαφορά ανάμεσα στο Tσέρνομπιλ και τη Φουκουσίμα. Στο Tσέρνομπιλ η έκρηξη έγινε προς τα πάνω εκτοξεύοντας τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας στην ατμόσφαιρα, η οποία, αν και έκανε το γύρο της Γης, μετά τον ενταφιασμό του αντιδραστήρα -ο οποίος εξακολουθεί να «βράζει»- και την επανακατασκευή της σαρκοφάγου κατακάθισε κυρίως στην Ευρώπη, όπου μέχρι σήμερα μετράμε αυξημένα επίπεδα ραδιενεργών στοιχείων.
Αντίθετα, στη Φουκουσίμα, λόγω «ανθρώπινου λάθους» -όπως είπε στο πόρισμα η ιαπωνική κυβέρνηση-, τέσσερις τουλάχιστον πυρηνικοί αντιδραστήρες «έλιωσαν» προς τα κάτω προκαλώντας τη μεγαλύτερη ραδιενεργό ρύπανση των ωκεανών και εξακολουθούν να βυθίζονται σαν καυτή μάζα στο υπέδαφος μολύνοντας υπόγεια ύδατα όπου τα συναντούν, ενώ αποδείχθηκε ότι (και τα 54) τα πυρηνικά εργοστάσια όλα παρουσίασαν προβλήματα ασφάλειας, γι' αυτό και, παρά τα τεράστια ενεργειακά προβλήματα (το 30% της ενέργειας προερχόταν από πυρηνικά εργοστάσια), σταδιακά όλα έκλεισαν.
Σήμερα 6.770.000 άνθρωποι παραμένουν σε υψηλά μολυσμένες περιοχές 870 τ.χλμ. πέραν της ζώνης εκκένωσης και εκτίθενται σε υψηλή ραδιενέργεια μέχρι και 200 φορές πάνω του φυσιολογικού υπεδάφους κατά το πρώτο έτος της καταστροφής.
Εν τούτοις η μεγαλύτερη απειλή είναι η συνεχιζόμενη εσωτερική έκθεση σε τροφή και νερό ή η εισπνοή ραδιενεργών ισοτόπων. Η μόλυνση ανιχνεύεται σε τερατώδεις ποσότητες σε κάθε είδους φρούτα και λαχανικά, κρέας, ψάρι, θαλασσινά, ρύζι, τσάι και νερό, ακόμη και μέσα στο Τόκιο. Ας σημειωθεί ότι η κατανάλωση μόνο 500 γρ. μολυσμένων λαχανικών προκαλεί εσωτερική έκθεση 100 φορές μεγαλύτερη από την ετήσια επιτρεπόμενη δόση και 200 φορές μεγαλύτερη για τα παιδιά.
Τα παιδιά απειλούνται περισσότερο επειδή έχουν μεγαλύτερη ραδιοευαισθησία και τα σώματά τους εκτίθενται περισσότερο σε μεγαλύτερη δόση. Η απόφαση να αυξηθούν τα επιτρεπόμενα όρια από το 1 στα 20 mSv/ έτος αυξάνει την έκθεση των παιδιών και, ενώ δεν είχαν διανεμηθεί ταμπλέτες ιωδίου, αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου θυρεοειδούς λόγω της έκθεσης σε Ι-131.
Αν και στο Τσέρνομπιλ κατηγορήθηκε η «σοβιετική» οπισθοδρομική τεχνολογία για την ελλιπή ασφάλεια, στη Φουκουσίμα η αμερικανική τεχνολογία και η ιαπωνική συνέπεια στην τήρηση κανόνων αποδείχθηκαν εξίσου ανεπαρκείς, ενώ η στάση της ιαπωνικής κυβέρνησης αποδείχθηκε το ίδιο ανεύθυνη και υποκριτική. Μετά το Τσέρνομπιλ είδαμε αξιωματούχους στην Ευρώπη να τρώνε on camera φρέσκιες φράουλες και μετά τη Φουκούσιμα στην Ιαπωνία σούσι για ν’ αποδείξουν την δήθεν ανυπαρξία ρύπανσης στα τρόφιμα, ενώ και στις δυο φορές έγινε αύξηση των επιτρεπόμενων ορίων ραδιενέργειας -ακόμη και δεκαπλασιασμός! για τις αυλές των παιδικών σταθμών!!- για να περιοριστούν οι λαϊκές αντιδράσεις.
Δεν υπάρχει ασφάλεια στα πυρηνικά. Από την εξόρυξη του ουρανίου, τις πυρηνικές δοκιμές, τις βόμβες, τα ατυχήματα, τα ραδιενεργά απόβλητα και τα όπλα απεμπλουτισμένου ουρανίου, όλος ο επικίνδυνος κύκλος των πυρηνικών όπλων και εργοστασίων σε αμφίδρομη σχέση στραγγαλίζει την υγεία του πλανήτη μας.
Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι ούτε πράσινη ούτε φθηνή ούτε ασφαλής. Καιρός πια να απαιτήσουμε τώρα τον τερματισμό αυτού του παραλογισμού. Αρκεί να αντισταθούμε όλοι στα οργανωμένα συμφέροντα, που προωθούν και εξακολουθούν να στηρίζουν την πυρηνική τεχνολογία. Παρά τις τραγικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, οι Έλληνες πολίτες δεν πρέπει ποτέ να φθάσουν στο σημείο που έφθασαν οι Βούλγαροι γείτονές μας. Να επιλέξουν τα πυρηνικά σαν δήθεν διέξοδο από την οικονομική κρίση. Ο κίνδυνος δεν είναι μικρός. Η χώρα μας διαθέτει περιοχές, όπως το Παγγαίο, πλούσιες σε ουράνιο. Τώρα που όλα ξεπουλιούνται, ο κίνδυνος καραδοκεί. Ειδικά για τη γειτονιά μας απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση -μέσω των υπαρχόντων θεσμών της Ε.Ε.- να απαιτήσει το σταμάτημα κατασκευής κάθε πυρηνικού εργοστασίου τώρα.

   Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για την ομολογία λάθους του ΔΝΤ

Δημοσιεύτηκε στις Παρασκευή, 01 Φεβρουαρίου 2013 07:01

Η ομολογία του ΔΝΤ για το σοβαρό λάθος στον «πολλαπλασιαστή» του μνημονιακού προγράμματος επιβεβαιώνει τις αντιρρήσεις που διατυπώθηκαν για τις πολιτικές οι οποίες ακολουθήθηκαν στη χώρα. Πολιτικές που σε συνδυασμό με τα εσωτερικά αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας επέφεραν υψηλούς δείκτες ύφεσης και ανεργίας, αλλά και μεγάλες μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα.

Το ΔΝΤ οφείλει να κοστολογήσει με ακρίβεια τις συνέπειες από τη λανθασμένη επιλογή του έτσι ώστε και αυτές να αποτελούν κρίσιμο μέγεθος στις επόμενες διαπραγματεύσεις για την εκτέλεση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και την πορεία της οικονομίας.

Ο εκκλησιαστικός φόρος και τα όρια της υποκρισίας. 

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

11:11, 30 Ιαν 2013 | tvxsteam tvxs.gr/

Η διαμάχη για τον εκκλησιαστικό φόρο, που ξέσπασε με αφορμή σχετικές δηλώσεις βουλευτή της αντιπολίτευσης, αποδεικνύει για μιαν ακόμη φορά ότι η υστεροβουλία, η μισαλλοδοξία και η προχειρότητα είναι σε θέση να ευτελίσουν και να υπονομεύσουν οποιονδήποτε δημόσιο προβληματισμό για κάθε σοβαρό ζήτημα δικαιωμάτων ή θεσμικού εκσυγχρονισμού.
Ο βουλευτής έθεσε προς συζήτηση το αυτονόητο: σε μια δυτική, κοσμική και φιλελεύθερη δημοκρατία, κάθε θρησκευτική κοινότητα αυτοχρηματοδοτείται και αναλαμβάνει η ίδια τη μισθοδοσία των λειτουργών της. Το κράτος, σε ένδειξη σεβασμού προς το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού και το κοινωνικό έργο των εκκλησιών, μπορεί μόνο να διευκολύνει, προσφέροντας το φοροσυλλεκτικό του μηχανισμό για την απόδοση των εκουσίων εισφορών και μόνον αυτών, εξασφαλίζοντας βέβαια, με τις κατάλληλες θεσμικές και τεχνικές εγγυήσεις, το απόρρητο των πεποιθήσεων κάθε ενός πολίτη.
Απλό στην πρωτογενή του σύλληψη, συνηθισμένο ήδη σε πολλές χώρες και φυσικά δεκτικό αντιλόγου, ένα τέτοιο σύστημα είναι προφανές ότι θα χρειαζόταν την κατάλληλη επεξεργασία προκειμένου να εισαχθεί σε μια χώρα με παράδοση κρατικής εκκλησίας, καθώς υπάρχουν πράγματι πολλά προκριματικά ζητήματα που θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Έτσι, λόγου χάριν, σε πρόταση νόμου που είχε εκπονήσει και δημοσιεύσει το 2005 η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου προβλεπόταν αφενός ότι η ανάληψη της μισθοδοσίας των κληρικών από την ίδια την εκκλησία θα εφαρμοζόταν μόνον εφεξής και δεν θα έθιγε το μισθολογικό και ασφαλιστικό καθεστώς των ήδη υπηρετούντων, αφετέρου ότι ταυτόχρονα το κράτος θα επέστρεφε στην εκκλησία την ακίνητη περιουσία που εκείνη του είχε παραχωρήσει κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια.
Σε αντίθεση όμως με εκείνη την πρόταση, η οποία, ανεξάρτητα από την έκβασή της, είχε πάντως συζητηθεί απροκατάληπτα από όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς χώρους, οι αντιδράσεις στην πρόσφατη πρόταση του κ. Τάσου Κουράκη συνιστούν εμφανή και καταθλιπτική οπισθοδρόμηση. Κόμματα, πολιτευτές, κληρικοί, κανάλια και ιστολόγια, με αναφορές στο Στάλιν, στο Διοκλητιανό, στην τουρκοκρατία, στα δελτία αστυνομικής ταυτότητας και σε ο,τιδήποτε άλλο εκτός από τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος, χαϊδεύουν τα αυτιά αλλήλων επενδύοντας στον ηθικό πανικό της ανενημέρωτης κοινωνίας και αποφεύγοντας την παραμικρή ουσιαστική προσέγγιση.
Μπροστά στο νέο ιερό σκοπό, τη συκοφάντηση του αντιπάλου, η θεσμική στασιμότητα ενοχλεί όλο και λιγότερους. Με άλλα λόγια: η εκκλησιαστική περιουσία μπορεί να φορολογηθεί, η πολιτική υποκρισία όμως είναι αφορολόγητη.

Η κοπή της πίτας του λαχανόκηπου

Οι Επάνω και οι Κάτω

Του Παντελή Μπουκάλα , kathimerini.gr

Οι Επάνω επιμένουν: «Ολα πάνε καλά. Ολα πάνε βάσει προγράμματος. Ηδη περάσαμε τον κάβο. Ηδη άρχισε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Ζούμε τον τελευταίο χρόνο ύφεσης». Οι Κάτω αμφισβητούν την «επιχείρηση αισιοδοξίας» των Επάνω και επιμένουν: «Οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν μια χαρά, ιδίως αν ασκήσουμε πάνω τους τη γνωστή μας δημιουργική λογιστική, αλλά ο δικός μας σοφός σύμβουλος, η τσέπη μας, άλλα λέει. Οτι τα πράγματα δεν πάνε μια χαρά. Οτι κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον έναν άνεργο, ακόμα κι αν δεν υπολογίσουμε τους υπό αναστολή ανεργίας μεταπτυχιακούς και φαντάρους. Οτι μήνας μπαίνει - μήνας βγαίνει, τα εισερχόμενα λιγοστεύουν και τα εξερχόμενα πληθαίνουν». Οι Επάνω συνεχίζουν το τροπάριό τους: «Μην πέφτετε θύματα της προπαγάνδας των λαϊκιστών. Ανατέλλει νέα μέρα για τον τόπο. Ηδη στα σύνορα στριμώχνονται οι επενδυτές, οι νέοι φιλέλληνες, και συναγωνίζονται ποιος θα μας συντρέξει ανιδιοτελέστερα. Ηδη τα “μπράβο” των δανειστών μας για την καλή μας προσπάθεια φτιάχνουν λόφο ψηλότερο κι από τον Λυκαβηττό. Και δεύτερο λόφο, ισοϋψή, φτιάχνουν οι εκδηλώσεις της συμπάθειάς τους για τον λαό και τις θυσίες του. Αν κάνετε υπομονή, αν ανεβείτε σε έναν από αυτούς τους λόφους, μπορεί να μη γίνετε κι εσείς Επάνω σαν κι εμάς, αλλά θα δείτε μακριά τον ορίζοντα να καθαρίζει και την ευδαιμονία να ξεκαμπίζει. Τολμήστε το». Στο δικό τους τροπάριο και οι Κάτω: «Μονάχα το νερό φτήνυνε, ή μάλλον είπαν ότι θα φτηνύνει, αλλά γι’ αυτό μόνο τον καλό Θεό της Ελλάδας πρέπει να ευχαριστήσουμε, που έστειλε βροχές, και κανέναν άλλον. Α, για να ’μαστε δίκαιοι, λένε ότι θα φτηνύνουν και τα φάρμακα, που ήταν από τα πιο ακριβά στην Ευρώπη, οπότε τι είναι ο κάβουρας και τι το ζουμί του. Τα υπόλοιπα, ρεύμα, πετρέλαιο, ψωμί, γάλα, τσιγάρα, εισιτήρια, πήραν την ανηφόρα. Μάλλον σκέφτηκαν ν’ ανέβουν στους δύο λόφους που μας λέτε, για να δουν από εκεί τον ήλιο ν’ ανατέλλει ζεστός. Οσο για τα δικαιώματά μας, φαίνεται πως μας περνούσατε για χορτασμένους κι είπατε να μας ρίξετε σε υποχρεωτική νηστεία: Συντεχνιούλες μάς λέτε όταν απεργούμε, σαν εαυτούληδες μάς καταγγέλλετε όταν βγαίνουμε στους δρόμους, κι αντί να ρίξετε πάνω μας τα μάτια σας, να δείτε τα ζόρια μας, μας ρίχνετε τα ΜΑΤ». Οι Επάνω συνεχίζουν να τραγουδούν στον ίδιο σκοπό: «Μην εμπιστεύεστε τις αισθήσεις σας, θα πέσετε έξω. Εμπιστευτείτε τα αισθήματά σας, τη φιλοπατρία σας, το ελληνικό σας φιλότιμο. Αν το έχετε βέβαια. Διότι, αν δεν το έχετε, αν οι περικοπές χτύπησαν και τον πατριωτισμό σας, καλύτερα να ξενιτευτείτε· η πατρίδα δεν ανέχεται κιοτήδες». Και οι Κάτω: «Καλά, εμάς δεν μας ακούτε. Αυτό δεν είναι νέο. Αλλά δεν ακούτε τουλάχιστον τους Εξω, τους δανειστές; Που ζητούν να μειωθούν 30% οι τιμές και να γίνει κάτι, επιτέλους, με τα δισεκατομμύρια της επώνυμης φοροκλοπής, μπας και δούμε δυο δράμια δικαιοσύνη;». Οι Επάνω; Δεν γνωρίζουν, δεν απαντούν...

    Διαφωνείς; Απόδειξη, στη Βουλή

Τσουκνίδας Λάμπρος

Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/01/2013 , H ΑΥΓΗ

Την εποχή που ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι εμφανιζόταν παντοδύναμος, επικεφαλής βεβαίως πολυκομματικής κυβέρνησης, δεν είχε καταφέρει να περάσει από τη Βουλή σειρά ρυθμίσεων που απελευθέρωναν την τηλεοπτική αγορά, τον επιχειρηματικό τομέα δράσης του... Οι κυβερνητικοί του εταίροι, με τμήμα της αντιπολίτευσης, είχαν καταψηφίσει την εισήγηση χωρίς -ας επισημανθεί- να δημιουργηθεί κυβερνητική κρίση.

Όποιος δηλώνει ότι θέλει να επανοηματοδοτήσει τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, οφείλει να διατυπώνει τις θέσεις του εκεί, αντιπροτείνοντας ρυθμίσεις και καταψηφίζοντας ό,τι λέει ότι τον βρίσκει αντίθετο. Ειδάλλως, είτε επιδιδίεται σε επικοινωνιακά παιχνίδια είτε διαμηνύει στην κοινωνία ότι η εξουσία έχει εκχωρηθεί στην οικονομία

Λίγα χρόνια αργότερα, σε προεκλογικό τηλεοπτικό πάνελ ο Μπερλουσκόνι γκρίνιαζε γιατί είχε στη διάθεσή του τον ίδιο χρόνο με οποιοδήποτε άλλο σχηματισμό, είχε απλώς κοινοβουλευτική παρουσία. Αυτή ήταν η νομοθετική ρύθμιση (που διασφαλιζόταν από ειδικό παρατηρητήριο) την οποία δεν είχε καταφέρει να αλλάξει επειδή και πάλι οι κυβερνητικοί του εταίροι είχαν καταψηφίσει τη σχετική εισήγηση. Χωρίς να σκανδαλιστεί καμιά εφημερίδα, χωρίς κανένα κανάλι να δημιουργήσει την εικόνα κρίσης που εμφανίζουν σταθερά τα ελληνικά ΜΜΕ μετά από κάθε διαφοροποίηση, ακόμα και σε δευτερεύοντα θέματα. Και μιλάμε για μια χώρα όπου και οικονομικά συμφέροντα ισχυρότατα υπάρχουν στα μίντια, και διαπλοκή συμφερόντων...
Αυτή η διαφορετική στάση των ΜΜΕ επιδρά ουσιαστικά στον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Οι ίδιοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης που, όποτε η Αριστερά βρίσκεται στο προσκήνιο, μιλάνε για "έλλειψη κουλτούρας συνεργασίας", υπονομεύουν τη λογική της συνεργασίας εμφανίζοντας -προληπτικά- κάθε διαφωνία ως θανάσιμο αμάρτημα και ταυτίζοντας έτσι τη συνεργασία με την παντοκρατορία του εκάστοτε πρωθυπουργού. Αν μάλιστα εστιάσουμε στον τρόπο αντιμετώπισης των διαφοροποιήσεων στο εσωτερικό των κομμάτων, γίνεται φανερό πόσο αρνητικά λειτουργούν τα ΜΜΕ στην προσπάθεια εμπέδωσης της εσωκομματικής δημοκρατίας, την ώρα μάλιστα που στον χώρο των συνταγματολόγων έχει δρομολογηθεί μια συζήτηση για το πώς και πόσο πρέπει η εσωκομματική δημοκρατία να κατοχυρωθεί στον ίδιο τον καταστατικό χάρτη της χώρας.
Στην εποχή του ίντερνετ και των σόσιαλ μίντια, στην εποχή της διάχυσης της πληροφορίας και μιας άνευ προηγουμένου δημόσιας και αδιαμεσολάβητης ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των πολιτών αλλά και με πολιτικούς και δημοσιογράφους που βλέπουν τις ιστοσελίδες τους να κατακλύζονται από κάθε λογής σχόλια, η δαιμονοποίηση κάθε προσωπικής άποψης που κατατίθεται δημόσια (και που φυσικά και πρέπει να πατά πάνω σε ένα σαφώς καθορισμένο πλαίσιο εσωκομματικής δημοκρατικής λειτουργίας, για να μην ξεπέφτει στον απλό παραγοντισμό), υπονομεύει κάθε προσπάθεια επαναπροσέγγισης πολιτικής εκπροσώπησης και κοινωνίας. Πώς θα επιτευχθεί ή ώσμωση των ιδεών, αν απαγορευέται ουσιαστικά ακόμα και η απλή εκφώνησή τους; Εκτός και αν αυτό είναι το ζητούμενο από κάποιους: μια Βουλή που να λειτουργεί ως άθροισμα συντεταγμένων λόχων που υπακούουν στον αρχηγό. Θα έπρεπε να έχει γίνει φανερό ότι αυτή η αντίληψη, που παραβιάζει κατάφωρα τη συνταγματική επιταγή "οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικάιωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση", απομάκρυνε την κοινωνία από την οργανωμένη πολιτική εκπροσώπηση, προφέροντας χώρο σε ολοκληρωτικές προσεγγίσεις.
Το πρόβλημα, όμως, δεν εντοπίζεται μόνο στα μίντια. Οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να σπάσουν τον φαύλο κύκλο, προωθώντας την εσωκομματική δημοκρατία και την εμπέδωση της δημοκρατικής κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Το Σύνταγμα, άλλωστε, είναι σαφές: "Η νομοθετική λειτουργία ασκείται από τη Βουλή". Η επεξεργασία των υπουργικών προτάσεων νόμου στη Βουλή είναι δικάιωμα και υποχρέωση. Η όποια διαφωνία των κυβερνητικών εταίρων δεν μπορεί να ανακοινώνεται με δηλώσεις ευαισθησίας στα ΜΜΕ, οι οποίες μεταφέρουν στα κανάλια το κέντρο βάρους της πολιτικής. Όποιος δηλώνει ότι θέλει να επανοηματοδοτήσει τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, οφείλει να διατυπώνει τις θέσεις του εκεί, αντιπροτείνοντας ρυθμίσεις και καταψηφίζοντας ό,τι λέει ότι τον βρίσκει αντίθετο -η άρση της εμπιστοσύνης στην εκάστοτε κυβέρνηση είναι επόμενο βήμα. Ειδάλλως, είτε επιδίδεται σε επικοινωνιακά παιχνίδια είτε διαμηνύει στην κοινωνία ότι η εξουσία έχει εκχωρηθεί στην οικονομία, στο όνομα της οποίας δικαιολογούνται εσχάτως οι καταπατήσεις αρχών και "κόκκινων γραμμών". Τι από τα δύο είναι χειρότερο, θα το κρίνει η ίδια η κοινωνία. Αυστηρά.

Πρόεδρος Ισλανδίας: "Πετύχαμε επειδή δεν ακολουθήσαμε τις ευρωσυνταγές"

Ο Πρόεδρος της Ισλανδίας

Τι δήλωσε ο Πρόεδρος Όλαφουρ Γκρίμσον στην Deutsche Welle. Ποιο είναι το μυστικό της ανάκαμψης της οικονομίας της χώρας

Χρήστος Δεμέτης

news247 Φεβρουάριος 01 2013 12:30

Η Ισλανδία κατάφερε να υπερβεί με επιτυχία την κρίση, επειδή την αντιμετώπισε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι χώρες της ευρωζώνης. "Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν" λέει στην DW o πρόεδρος Ολ. Γκρίμσον.

Ένα από τα πρώτα θύματα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 ήταν η Ισλανδία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κατάσταση της τότε ήταν χειρότερη και από εκείνη της Ελλάδας. Σήμερα, όμως, η χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Η οικονομία αναπτύσσεται με ικανοποιητικούς ρυθμούς και η ανεργία μειώνεται.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ισλανδίας Όλαφουρ Γκρίμσον, η ανάκαμψη οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ισλανδοί αντιμετώπισαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο την κρίση σε σχέση με τις χώρες της ευρωζώνης. Και όπως επισήμανε στην Deutsche Welle ο πρόεδρος Όλαφουρ Γκρίμσον:
"Κατ' αρχήν διαπιστώσαμε νωρίς πως δεν πρόκειται μόνο για μια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, αλλά για μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση. Και αυτό μας οδήγησε σε μεταρρυθμίσεις στα εν λόγω πεδία".
"Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν"
"Επιδιώξαμε να αποδώσουμε δικαιοσύνη και παράλληλα να αλλάξουμε τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων. Ο δεύτερος λόγος της επιτυχίας είναι ότι δεν τηρήσαμε τις δυτικές συνταγές για την αντιμετώπιση της κρίσης".
Με λίγα λόγια η Ισλανδία δεν έκανε τίποτε για να διασώσεις τις τράπεζες της, όπως τονίζει ο Όλαφουρ Γκρίμσον, εξηγώντας τους λόγους. "Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν.
Διερωτήθηκα πολλές φορές γιατί να αντιμετωπίζουμε τις τράπεζες σαν να είναι οι Άγιοι Τόποι της οικονομίας. Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τις τράπεζες από άλλες επιχειρήσεις; Οι τράπεζες είναι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και όταν διαπράττουν μεγάλα λάθη θα πρέπει να χρεοκοπούν.
Σε διαφορετική περίπτωση τους δημιουργούμε την εντύπωση πως μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς ευθύνη. Δεν γίνεται όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν μεγάλα κέρδη και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος να πληρώσει τον λογαριασμό", εξηγεί ο Ισλανδός πρόεδρος.
"Στηρίξαμε το σύστημα πρόνοιας"
Ο Όλαφουρ Γκρίμσον δεν κρύβει ότι επικρίθηκε έντονα η ισλανδική πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί θεσμοί εξέφρασαν την αντίθεσή τους στον ισλανδικό δρόμο. Ακόμη και σήμερα πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ισλανδία τα κατάφερε επειδή απλά είχε το δικό της νόμισμα και δεν ήταν μέλος της ευρωζώνης.
"Φυσικά και βοήθησε πολύ το γεγονός ότι είχαμε το δικό μας νόμισμα. Προχωρήσαμε στην υποτίμηση της κορώνας και αυτό ήταν σημαντικό. Ωστόσο, όλες οι άλλες κινήσεις που κάναμε δεν είχαν σχέση με την υποτίμηση. Στηρίξαμε το σύστημα πρόνοιας. Δώσαμε τη δυνατότητα στους πολίτες να συμμετάσχουν στις πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και φτιάξαμε άλλες. Αυτά θα τα κάναμε ακόμη και εάν ήμασταν μέλος της ευρωζώνης", διευκρινίζει ο Ισλανδός πρόεδρος.
Το ΔΝΤ διδάχθηκε πολλά από την ισλανδική εμπειρία
Σε ποιο βαθμό όμως μπορεί το ισλανδικό παράδειγμα να ακολουθηθεί από την καγκελάριο Μέρκελ, την διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ και τους άλλους παίκτες που διαχειρίζονται την κρίση στην ευρωζώνη;
"Η ισλανδική εμπειρία μπορεί να λειτουργήσει ως "εγερτήριο κάλεσμα" για τους άλλους. Να τους κάνει να επανεξετάσουν τις καθεστηκυίες στρατηγικές των τελευταίων 30 ετών. Η αντίδραση του ΔΝΤ στην ισλανδική περίπτωση ήταν ενδιαφέρουσα.
Το πρόγραμμα διαχείρισης της κρίσης του ΔΝΤ ολοκληρώθηκε πριν από ενάμισι χρόνο. Στην αποχαιρετιστήρια σύσκεψη, οι υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι του ΔΝΤ παραδέχθηκαν ότι διδάχθηκαν πολλά από την ισλανδική εμπειρία", καταλήγει ο Όλαφουρ Γκρίμσον.
Ακούστε εδώ ηχητικό απόσπασμα από την Deutsche Welle με τη συνέντευξη του Ισλανδού προέδρου.
Ποιος είναι ο Ισλανδός Πρόεδρος
Ο Όλαφουρ Γκρίμσον ήταν βουλευτής, Υπουργός Οικονομικών (1988–1991) και Πρόεδρος του Συνασπισμού του Λαού της Αριστεράς (1987–1995). Το 2004 αρνήθηκε να υπογράψει νόμο για τα ΜΜΕ και έγινε ο πρώτος Ισλανδός Πρόεδρος που χρησιμοποίησε αυτό το δικαίωμα.
Ο Γκρίμσον έγινε για πρώτη φορά πρόεδρος την 1η Αυγούστου του 1996 και επανεξελέγη το 2000 και το 2004 (στην τελευταία εκλογή, με το 67,5% των ψήφων). Ορκίστηκε πρόεδρος για τέταρτη φορά, την 1η Αυγούστου του 2008.
Υπενθυμίζεται ότι η Ισλανδία πέτυχε σαρωτική νίκη στον δικαστικό αγώνα της ενάντια στους ξένους καταθέτες της ιδιωτικής τράπεζας Landsbanki, η οποία χρεοκόπησε μαζί με το τραπεζικό σύστημα της χώρας το 2008.
Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών δικαίωσε την Ισλανδική κυβέρνηση, καθώς έκρινε τελεσίδικα ότι δεν είναι υποχρεωμένη να αποζημιώσει Βρετανούς και Ολλανδούς καταθέτες που έχασαν χρήματα όταν χρεοκόπησε η ισλανδική τράπεζα Icesave το 2008.
Η απόφαση αναμενόταν για να γίνει γνωστό αν οι χρεοκοπημένες τράπεζες πρέπει ή όχι να διασώζονται με δημόσιο χρήμα.
Μετά την χρεοκοπία της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας της χώρας, της Landsbanki, η Ισλανδία αναγκάσθηκε να εθνικοποιήσει επειγόντως το τραπεζικό σύστημά της, χωρίς να μπορεί να απαντήσει στις ανησυχίες των καταθετών της Icesave, μιας on-line τράπεζας θυγατρικής της Landsbanki την οποία προτιμούσαν οι Βρετανοί και οι Ολλανδοί αποταμιευτές. Την εποχή του κραχ, η Icesave είχε καταθέσεις σχεδόν 4 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Το κρίσιμο δημοψήφισμα
Οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Ιρλανδίας είχαν αποζημιώσει τότε πλήρως τους αποταμιευτές της Icesave και στη συνέχεια είχαν στείλει το λογαριασμό στο Ρέικιαβικ.
Αρχικά, το 2010 και στη συνέχεια το 2011 οι Ισλανδοί είχαν αρνηθεί με δημοψήφισμα τις ρυθμίσεις της αποζημίωσης που είχαν συμφωνηθεί με το Λονδίνο και τη Χάγη, υποστηρίζοντας δεν έχουν τη νομική υποχρέωση να αναλάβουν τις ζημιές μιας ιδιωτικής τράπεζας.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσέφυγε στο δικαστήριο της AELE για παραβίαση της ευρωπαϊκής οδηγίας σχετικά με την εγγύηση των καταθέσεων, η οποία υποχρεώνει να εξασφαλίζεται ένα ελάχιστο 20.000 ευρώ σε κάθε καταθέτη μιας τράπεζας που χρεοκοπεί.
Η Ισλανδία έκανε διαχωρισμό των τραπεζών σε "καλές" και "κακές", τοποθετώντας τους Ισλανδούς καταθέτες στις πρώτες.
Παρέμβαση Κομισιόν
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με μια πρωτοφανή κίνησή της μπήκε στη δικαστική διαμάχη εναντίον της Ισλανδίας, υποστηρίζοντας ότι η χώρα είχε παραβιάσει την ευρωπαϊκή οδηγία για την εγγύηση των καταθέσεων και τους κανόνες μη διάκρισης καταθετών.
Το δικαστήριο αποφάσισε ότι η Ισλανδία δεν παρέβη τους κανόνες και επεσήμανε ότι το ρυθμιστικό πλαίσιο του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα πρέπει να αναθεωρηθεί με σκοπό να ενισχυθεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, βάζοντας βόμβα στα θεμέλια των πολιτικών διάσωσης που έχουν σήμα κατατεθέν Ε.Ε.